Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
(มิลกี้ ไฮเวย์ ชินชิงารากิ - ชินคาเมยามะ)
ดะ… เดี๋ยวก่อนนะ
โทษที ฉันตามไม่ทัน
ที่เล่านี่คือเรื่องเมื่อสามวันก่อนเกิดเหตุใช่ไหม
- ใช่ ก็เล่าอยู่เรื่องเดียว - โอเค โทษที เข้าใจแล้ว
คิดว่าเล่าเรื่องอะไรอยู่ล่ะเนี่ย
ขอถามอีกทีให้แน่ใจ
เรื่องทั้งหมดมันเกี่ยวกับ การที่มากินะจังกลายเป็นแบบนี้ใช่ไหม
อื้ม
- โอเค งั้นขอใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบ - โอ๊ย
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนนะ
นี่คือรายงานเรื่องเมื่อสามวัน ก่อนที่รถไฟจะหลุดการควบคุมใช่ไหม
- ใช่ ต้องให้เล่าอีกกี่รอบ… - ผมรู้ครับว่ามันฟังดูไม่เข้าท่า แต่ถ้า…
รู้แล้วๆ แค่…
พูดทีละคนได้ไหม
โทษที เล่าใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบซิ
- โอ๊ย ต้องเล่าใหม่อีก - ตั้งแต่ต้นเลยเหรอ
(3 วันที่แล้ว สถานีตำรวจนีโอมาจิดะ 12 ชั่วโมงหลังจากจิฮารุกับมากินะถูกจับ)
นี่ มากินะ เราดูจะอยู่ผิดที่ผิดทางนะ
อย่าหันไปมองสิ
- ดูสองคนนั้นดิ ดูลับๆ ล่อๆ ชอบกล - ก็บอกว่าอย่าไปมองไง
เราอยู่กันคนละโลกกับพวกเขา
กลัวจัง จะโดนหาเรื่องไหมเนี่ย
งั้นก็เลิกมองสิ
โอเค ขอโทษที่ทำให้รอนาน
ถ้าอยู่ในห้องนี้ก็แปลว่า พวกเธอเพิ่งจะถูกจับมาจากแถวๆ นี้
ฉันจะเรียกชื่อพร้อมข้อหาที่โดนจับนะ
ถ้าผิดตรงไหนก็บอกด้วย
- แม็กซ์ แมคคัลลิสเตอร์ - ครับ
- เคิร์ต เครเมอร์ - ครับ
ข้อหามีน้ำตาลผิดกฎหมายในครอบครองใช่ไหม
- คร้าบ - คร้าบ
- อิวาโอะ คานาตะ - อยู่นี่
ไดโดจิ อากาเนะ
ค่ะ
- ใช้ความเร็วเกินกำหนด - คร้าบ
- คุโจ จิฮารุ - ค่ะ
- คุรุสึ มากินะ - ค่ะ
ใช้ความเร็วเกินกำหนด ขัดขวางเจ้าหน้าที่ และทำให้รถสายตรวจระเบิด
- ค่ะ - ค่ะ
จริงดิ
- ระเบิดรถสายตรวจ - เคยได้ยินอยู่นะ
ข้อหาอย่างโหดเลย
โอเค ทุกคนช่วยดูเอกสารที่อยู่ตรงหน้าด้วย
จะเห็นว่ามีรายละเอียดโปรแกรม ที่พวกเธอจะต้องเข้าร่วมอยู่
- แม็กซ์คุงอ่านบรรทัดแรกให้ฟังด้วยค่ะ - เอ๊ะ
เอ่อ… “โปรแกรมบำเพ็ญประโยชน์ กรมตำรวจกิงเคียว
ภายใต้เขตอำนาจศาล แห่งสหพันธรัฐดาวบาร์นาเดีย”
“การพิจารณาว่ารับโทษครบหรือไม่
ขึ้นอยู่กับการประเมินของเจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมดูแล”
ขอบใจมาก
ทุกคนเข้าใจโปรแกรมนี้ดีแล้วใช่ไหม
- ไม่เข้าใจสักนิด - สรุปว่าเราต้องทำงานที่นี่เหรอ
- เกลียดภาษากฎหมายชะมัด - พูดทีละคนสิ
- แล้วจะไปทำครบได้ยังไง - เงียบหน่อยๆ
- เงียบ - ก็คือคุกมันเต็ม
พวกเราเลยต้องโดนลงโทษ ให้บำเพ็ญประโยชน์แทนใช่ไหม
ใช่ ก็ประมาณนั้นแหละ
- ก็บอกมาตรงๆ สิ - อ่านแล้วเข้าใจเหรอ
- เงียบหน่อย - โต๊ะฉันมันโยกๆ อะ
มีใครมีคำถามอีกไหม
- มีค่ะ - ว่าไง คุณคุโจ
เราต้องบำเพ็ญประโยชน์กันนานแค่ไหน
ต้องอยู่ที่นี่กันประมาณสัปดาห์นึงน่ะ
- นานเกิ๊น - นึกว่ามาแค่ห้าชั่วโมงพอ
- สัปดาห์นึงเลยเหรอ - โอเค เงียบ เงียบได้แล้ว
- มีคำถามอีกไหม - มี
อะไรอีก
ไอ้ที่ว่า “บำเพ็ญประโยชน์” นี่คือต้องทำอะไรบ้าง
ก็บอกว่า… จริงๆ เป็นคำถามที่ดีเลยนะ
(สถานีชินคิซารางิ)
นี่คือรถไฟด่วนพิเศษทางช้างเผือก หรือรู้จักในอีกชื่อว่ามิลกี้ซับเวย์
ชื่อเป็นทางการคือเอเอ็ม 24
ถูกสร้างโดยบริษัทไททันอินดัสตรี ในปีปฏิทินโลกที่ 72
ตอนนี้ถูกบริหารจัดการโดยบริษัทรถไฟจูบุ
อย่างที่พวกเธอเห็น มันสกปรกมาก หลังถูกใช้งานต่อเนื่องมานานหลายปี
งานของพวกเธอในวันนี้คือทำความสะอาดตู้รถไฟ
“ทำความสะอาดมิลกี้ซับเวย์” นี่คืองานบำเพ็ญประโยชน์ของพวกเธอ
- แหวะ ไม่เห็นรู้เลยว่าต้องทำ - เฮ้อ เหนื่อยแหง
เลิกบ่นได้แล้ว!
ต่อไปจะประกาศว่าใครทำความสะอาดตู้ไหนนะ
เคิร์ตกับแม็กซ์ ตู้สามและสี่
คานาตะกับอากาเนะจัง ตู้ห้ากับหก
ดังนั้นของพวกเธอสองคนจะเหลือตู้เจ็ดกับแปด
ตู้หนึ่งกับสองมียานหนีภัย กับอุปกรณ์ที่มีความละเอียดอ่อน
เราเลยจะให้คนอื่นทำแทน
รออะไร ไปทำงานได้แล้ว
- เฮ้อ ขี้เกียจทำชะมัด - เหมือนกลับไปเรียนหนังสือเลย
นี่ พวกเธอสองคนจะไปไหน
- ไปอึครับ - ไปฉี่ครับ
ใช้แรงงานเด็กชัดๆ
- เอาละ เริ่มกันเลยดีไหม - อืม
เราจะเริ่มจาก… หืม
ไม่จริงน่า นั่นมันโครโนสซีพีนี่
ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ
มันทำไมเหรอ
ไททันเคยผลิต แผงควบคุมอเนกประสงค์แบบนี้อยู่ช่วงนึง
แต่ระบบป้องกันพื้นฐานมันห่วยแตก
พอดูเรื่องความคุ้มค่ามันก็เลย…
- แล้วไอ้นี่ล่ะ - ฮะ
- อ๋อ นั่นโอตัมจัง - โอตัมจังเหรอ
โรบอตพนักงานรถไฟอวกาศน่ะ
จริงๆ ควรจะพูดได้โดยใช้เอไอนะ
แต่สงสัยไม่ค่อยได้รับความนิยม พวกนั้นก็เลยเลิกใช้ไป
เหรอ
นี่เธอ ยังพูดได้อยู่ไหมนะ
- ไม่น่ามั้ง น่าจะพังไปแล้ว - หวัดดีๆ ตอบหน่อยสิ
- นี่จิ มาดูนี่หน่อยสิ - อะไรเหรอ
มาดูสัญลักษณ์ตรงนี้สิ
- อะไรอะ แปลงร่างเป็นโรบอตได้เหรอ - ใช่
ยานพาหนะทุกลำที่มีโครโนสซีพีทำได้หมด
- แต่ฉันนึกไม่ออกว่า… - ขอบคุณที่ใช้บริการ
อะไรเนี่ย!
ตกใจหมด
พวกนั้นทำอะไรกันในนั้นนะ
ขอโทษครับ หัวหน้า
- หัวหน้า - มีเลือดด้วย
- สรุปว่าต้องทำความสะอาดรถไฟขบวนนี้เหรอ - ใช่
เคยได้ยินข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับมันไหม
ไม่เคย
คือ ว่ากันว่าเคยมีนักโทษอีกกลุ่มนึง
ที่มาบำเพ็ญประโยชน์ ด้วยการทำความสะอาดรถไฟขบวนนี้
เหมือนที่เรากำลังจะทำกันเนี่ยแหละ
แล้วไง
ปรากฏว่าพวกเขาเริ่มหันมาฆ่ากันเอง
เกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้นเต็มไปหมด
เหรอ
เพราะงั้น พวกเขาเลยบอกว่า รถไฟขบวนนี้ต้องสาป หรืออะไรประมาณนั้นแหละ
เหรอ
- น่ากลัวแฮะ - ใช่ไหมล่ะ
โอตัมจัง
โอตัมจัง วันนี้สภาพอากาศเป็นไงเหรอ
วะ… วันนี้ ที่ กิ… กิงเคียว ชิน… ชินคิซารางิ จะมีดะ… แดด…
โอตัมจัง
- ใจเย็นๆ ก่อน - เลิกแหย่เขาได้แล้ว
- ก็เขาน่ารักนี่นา - ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน
แต่ว่านะ รถไฟขบวนนี้ต้องพังยับแน่ๆ ถ้าโอตัมจังอยู่ในสภาพนั้น
ทำไมล่ะ
ก็คอมพิวเตอร์หลักน่าจะพังไปแล้ว
แปลว่ารถไฟไม่ปลอดภัยสำหรับออกเดินทางน่ะ
เหรอ
ฉันรู้มาว่าบางทีพวกเขาก็ออกรถ โดยไม่ได้ตรวจสอบความปลอดภัยให้เรียบร้อย
- เหรอ - ยืนยันการตรวจสอบความปลอดภัย
- เตรียมตัวออกรถ - น่ากลัวแฮะ หืม
- อะไรเนี่ย - ฮะ
อะไรน่ะ
ฮะ
ไม่นะ!
อาซามิ!
อาซามิ อาซามิ!
ระ… รถไฟ!
มันแล่นฉิวไปแล้ว
ผู้ต้อง… ไม่ใช่ผู้ต้องขังสิ นักโทษน่ะ
นักโทษอยู่ในรถไฟ
พวกนั้นไปโดยไม่มีผู้ควบคุมดูแลไปด้วย
ไม่รู้ไปที่ไหนด้วยสิ
- ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเธอนะ - ฮะ
พวกเราโดนจับข้อหาใช้ความเร็วเกินกำหนด แต่เธอเป็นคนขับนี่
ก็ใช่ๆ แต่ที่ฉันขับเร็วก็เพราะเธอเปิดเพลง…
เธอขับเร็วเพราะตำรวจมา แถมยิงโรบอตตำรวจไปตัวนึงอีกต่างหาก
- ก็คนมันตกใจนี่ - ตกใจก็ทำแบบนั้นไม่ได้
ฉันไม่ได้อาสาเป็นคนขับสักหน่อย
เธอบอกให้ฉันขับเอง แปลว่าเธอนั่นแหละผิด
ไปเอาป๊อปคอร์นมาซะดีไหม
(4 วันที่แล้ว 2 ชั่วโมงหลังจากจิฮารุกับมากินะถูกจับ)
ขอโทษที่ทำให้รอ
พอดีเช็กประวัติพวกเธอใช้เวลานานกว่าที่คิด
คืองี้ มากินะจังมาจาก ครอบครัวที่ไม่ธรรมดาเลยใช่ไหม
ครอบครัวฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย
ก็คงงั้นแหละนะ
และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมีปัญหากับตำรวจใช่ไหม
อ้อ… ใช่
เราเจอรูปประวัติอาชญากร ของพวกเธอในฐานข้อมูล
นี่ตอนพวกเธออยู่ป.ห้าใช่ไหม
- ว้าว คิดถึงตอนนั้นจัง - เราโดนจับเรื่องอะไรนะ
- ตอนที่เธอชกเคนจนหลับใช่ไหมนะ - อ๋อ อิสุ เคนน่ะเหรอ
คนชื่อเคนนี่คือชายผู้เสียหายเหรอ
ใช่ แฟนเก่าจิฮารุน่ะ เป็นคนเฮงซวยสุดๆ
- เหรอ - แหม ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก
หมอนั่นปล่อยให้ จิฮารุรอตั้งหกชั่วโมง เทนัดกันเห็นๆ
- ฟังดูก็แย่จริง - ใช่ไหมล่ะ แย่สุดๆ
ไม่แย่สักหน่อย เขาบอกว่าเขาเป็นหวัดไง
- ฉันเลยชกเขาหน้าหงายไปเลย - แบบนั้นไม่ได้สิ
- เธอชอบใช้ความรุนแรงตลอด - ปกป้องสิทธิ์ตัวเองหน่อยเหอะ
โอเคๆ พอได้แล้ว
แล้วรูปนี้ล่ะ เรื่องเดิมหรือเปล่า
(กรมตำรวจกิงเคียว ประวัติการจับกุม)
- มากินะเกือบฆ่ารุ่นพี่แล้ว - ก็บอกแล้วไงว่าฉันป้องกันตัว
- เธอทำให้นักเรียนห้าคนเข้าโรงพยาบาลนะ - ชิ อ่อนเป็นบ้า
ฉันแอบสงสารพวกนั้นนะ แค่มาจีบฉันเอง
แบบนั้นไม่เรียกว่าจีบแล้ว เธออยู่ในอันตรายนะ
ก็จริง พวกนั้นประวัติไม่ค่อยดีเท่าไรหรอก
เห็นไหม ฉันคิดถูก
- ฉันเลยอัดซะน่วมเลย - ก็ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ
ทำไมเธอต้องใช้ความรุนแรงตลอด มันน่ากลัวนะ
ถ้าฉันไม่คอยดูแลเธอแล้วใครจะทำล่ะ
ตอนฟุราคาวะทำพิโกโปะเธอพัง เธอยังไม่บอกเขาเลย
เขามาขอโทษทีหลังแล้วไง
แต่เขาไม่เคยจ่ายชดใช้…
อะไรเนี่ย
เราเอาเข็มกลัดพวกนี้ไปแจกตามโรงเรียน ฉันมีความรู้สึกว่าน่าจะมีประโยชน์กับพวกเธอ
หาว่าพวกเราเป็นเด็กนักเรียนหรือไง
ฉันจะใช้ไปทำไม ยัยนั่นต่างหากที่หาเรื่องให้ตลอด
ก็เพื่อนเธอไม่ฟังใครเลยนอกจากเธอ
เพราะงั้นเธอก็ควรจะบอกว่า “อย่านะ มากินะจัง” บ้างสิ
เห็นไหม เพราะเธอ…
ส่วนเธอก็ด่วนตัดสินคนอื่นเกินไป ช่วยใจดีกับคนอื่น…
ก็ยัยนี่ดึงดูดแต่คนนิสัยเสียนี่
มากินะจัง
เธอโดนจับมา 17 ครั้งแล้ว แปลว่าเธอก็นิสัยเสียเหมือนกันนั่นแหละ
ถ้าเธอไม่ปรับปรุงตัว
ถึงเวลาอยากให้คนช่วยจะไม่มีใครช่วยเอานะ
ฉันไม่มีวันขอให้คนช่วยหรอก
- สักวันอาจจะมีก็ได้ - ไม่มีวัน
- แล้วถ้ามีล่ะ - ไม่มีหรอกน่า
- มีแล้ว… - แย่แล้วสิเรา
เดี๋ยวสิ เดี๋ยว เราเจอปัญหาใหญ่แล้ว!
ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรน่า
- ฉันว่าฉันขับเจ้านี่ได้นะ - เก่งสุดยอดเลย
- เรามีกุญแจควบคุมอยู่นี่ - ใช่
หายไปอันนึง หายไปอันนึง ก็หมายความว่า…
- ต้องอยู่ในห้องคนขับแน่ๆ - หมายความว่าไง
คือฉันจะบอกว่า… ช่างมันเหอะ
เราต้องไปที่ตู้แรก แล้วเอากุญแจมาไขเพื่อหยุดเจ้ารถไฟนี่
- ต้องไปที่ตู้แรกใช่ไหม - ใช่
- ตู้แรกนะ - ตู้แรก
นี่ฮากะพูด
สวัสดีค่ะ คันซากิพูดค่ะ
คือว่า…
มีรถไฟหลุดการควบคุมพร้อมนักโทษในนั้น เรากำลังตามหาอยู่ค่ะ
รู้ใช่ไหมว่าแจ้งแค่นี้ไม่พอหรอก
ฮะ ไม่เป็นไรๆ ซะเมื่อไหร่ล่ะ
- คันซากิพูดค่ะ - นั่นมันเรื่องบ้าอะไรน่ะ
คิดว่าโทรแจ้งแค่นี้แล้วฉันจะไฟเขียว ส่งคนออกตามหาเลยหรือไง
- ขอโทษค่ะ - เอาหลักฐานมาก่อนสิ
เอ๊ะ อยากให้เรากลับไปเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ ยัยบ๊อง
ขอคุยกับอาซามิหน่อย
รู้นะว่าอาซามิอยู่ตรงนั้นด้วย
- ได้ค่ะ อาซามิ - ครับ
- อาซามิ! อาซามิๆ - ครับ อยู่นี่ครับ
- จับตาดูเรียวโกะไว้ด้วย โอเคไหม - ครับ จะดูให้ครับ
- ฉันให้อำนาจสั่งการเธอได้เลย - เดี๋ยวผมดูให้ครับ
คันซากิ จริงๆ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกเธอ…
ไอ้หัวเหม่ง
ว่าแต่ เธอคุยกับนักโทษ ดีกว่าเวลาคุยกับคนอื่นอีกนะ
ใช่ ส่วนนายก็ใจร้ายกับพวกเขาเกิน
ก็ผมไม่ชอบพวกอาชญากรนี่
งั้นก็แปลว่าแค่ไปที่ตู้แรกอะไรนั่นใช่ไหม
ใช่ หวังว่าแค่นั้นก็จบนะ
โห ตู้นี้เอาไว้ทำอะไรเนี่ย
อันนี้ตู้เสบียงน่ะ
สุดยอด
ดูเหมือนยังใช้ได้อยู่เลยนะ
โทษที เสียงท้องฉันเอง
- เอ๊ะ แต่นั่นมัน… - เสียงฉันเอง
- ไม่สิๆ - ก็ฉันหิวนี่หว่า
จะโวยวายทำไมน่ะ
ดูสิ มีของโปรดฉันด้วย
- รสชาติหมาไม่รับประทานแหง - อย่าพูดสิ
เธอจะซื้อกินเหรอ เราไม่มีเวลามาโอ้เอ้นะ
เครื่องเอ๋อ
- ทำไมล่ะ - รีบไปกันเหอะ
เดี๋ยวสิๆ
- เครื่องเอ๋อ - มันเอ๋อแล้ว
รีบไปเหอะ
- นี่มากินะ เธอซ่อมได้ไม่ใช่เหรอ - ฮะ
เหมือนที่เธอชอบซ่อมนู่นซ่อมนี่ไง
- ก็ฉันไม่อยากซ่อมนี่ - แต่ฉันหิวนี่นา
จิฮารุ
มีอะไร
เราไม่ควรมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้นะ เราต้องรีบไปซ่อมรถไฟก่อน
ฉันไม่อยากอยู่กับไอ้พวกงี่เง่านั่นนาน
- มากินะ อย่าพูด… - พวกนั้นคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้
- ได้ยินนะเฟ้ย - ฮะ
อ๋อ โทษที เห็นปะ
เฮ้ย หยุดเลยนะ
คิดว่าตัวเองดีเด่นักหรือไง ฮะ
- แล้วจะทำไม - เห็นเรามาเป็นแก๊งใช่ปะ
โธ่ อย่าไปยั่วโมโหเขาสิ
- มากินะ… - เธอก็โดนจับมาเหมือนกันนั่นแหละ
- ขอโทษด้วยนะ - อืม
- จะเอาใช่ไหม - แน่จริงก็เอาดิ
คานาตะ คานาตะ
คานาตะ
- เธอทำอะไรเขาเนี่ย - แค่เอาไฟช็อตเอง
- เธอฆ่าเขาเหรอ - ยังไม่ตายซะหน่อย
บังอาจมาก
กรุณาหยอดเหรียญด้วยค่ะ
เอาจริงดิ
มากินะ…
พอเถอะ…
เอ๊ะ
นั่นพวงกุญแจรุ่นลิมิเต็ดใช่ปะ
เป็นโอชิของมินามิจังเหรอ
ถ้าใช่แล้วจะทำไม
ฮะ สติกเกอร์รุ่นลิมิเต็ด
โอ๊ะ
มินามิจังน่ารักเนอะ
อืม ฉันชอบมาก
เธอชอบเพลงไหน
อาจจะไม่ใช่แนวมินามิจังเท่าไร แต่ฉันชอบเพลง “ซูเปอร์โนวา”
เพลงนั้นดีนะ
นี่ เธอไม่หิวกันเหรอ
เอ่อ อื้ม
- เอาอาหารเหลวไหม - ได้
- เอารสอะไร - กิวด้ง
โอเค
เอ้า
- นี่ของเธอ - ขอบใจ
ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ฉันว่ามันไม่เข้ากับสไตล์มินามิจังเท่าไร แต่ฟังๆ ไปก็เริ่มชอบนะ
- สองคนนั้นเข้ากันดีเพราะเรื่องไอดอลน่ะ - ฮะ
ฟังแล้วรู้เลยว่าแต่งมาตอนที่ มินามิจังมีข่าวเสียๆ หายๆ
ใช่ แน่นอนเลย
ฟังทีไรก็ยังจุกอกทุกที จนถึงตอนนี้เลย
- รสชาติห่วยแตกชะมัด - ไม่ห่วยซะหน่อย
จริงด้วย รสชาติห่วยแตกชะมัด
ไม่ชอบก็ทิ้งไปก็ได้นี่ครับ
อย่าให้หัวหน้าได้ยินเชียวนะ
ทำไมล่ะครับ
ครอบครัวเขายากจน เขาเลยติดนิสัย “กินเกลี้ยงจาน”
เหรอ
พวกเขาให้มาไว้กิน เวลาทำงานในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงใช่ไหม
ใช่ แต่ผมไม่กินหรอก
ใช่ไหมล่ะ แต่หัวหน้าเขาชอบแบบ “ทำเป็นตัวอย่างให้พวกเราทุกคน”
ถ้าเรากินเหลือไว้นะ เขาจะกินหมดเลย
เหรอครับ
ก็เลยตุ๊ต๊ะแบบนั้นไง
แต่ก่อนเขาผอมนะ หล่อเลยแหละ
คิดแล้วก็เศร้านะครับ
นี่ ไอ้ฟีเจอร์ลับที่ห้องควบคุมมันคืออะไรเหรอ
อ๋อ ไอ้นั่นน่ะเหรอ
คนที่ออกแบบแกอินอนิเมะโรบอตจัด
ตอนออกแบบ เขาเลยใส่โปรแกรมไว้ในแผงควบคุม
ทำให้แปลงร่างขบวนรถไฟเป็นโรบอตยักษ์ได้
- โรบอตยักษ์เหรอ - ใช่ บ้ามากเลยใช่ปะ
ไม่น่ามีใครอนุญาตให้ทำหรอก
แต่ทางไททันไล่คนออกระนาวเลย
เรื่องมันเลยหลุดไปถึงขั้นตอนการผลิตได้
สุดท้ายก็อยู่มาถึงการออกแบบขั้นสุดท้าย
เอาอีกแล้วเหรอ
คานาตะ!
- รถไฟขบวนนี้ก็เลย… - เรื่องนั้นไว้ก่อนไหม
ไอ้นี่คืออะไรเนี่ย
โรบอตรักษาความปลอดภัยน่ะ
เอาไว้ใช้เวลามีพวกคนไม่ดีขึ้นรถไฟมาด้วย
แต่ฉันว่าเจ้านี่คงมองว่า ทุกคนบนรถไฟเป็นคนไม่ดีหมดแหละ
ทำไมเครื่องจักรถึงรวนไปหมดนะ
คานาตะจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ
ฉันว่าน่าจะเป็นปืนช็อตสลบเหมือนของฉันแหละ งั้นก็ไม่น่าจะเป็นอะไร
เพลงน่ารำคาญจังแฮะ
เหวอ!
คานาตะ!
- เกือบแล้วไง - ปัดทิ้งไปก็ได้นี่
- เงียบเสียงหน่อยได้ไหม - มาเมื่อไหร่ ไม่เห็นเลย
อีกสักสองสามชั่วโมงเดี๋ยวก็ฟื้นเอง
เหรอ งั้นก็หมดปัญหา
- นั่งอยู่ตรงนี้มาตลอดเลยเหรอ - ใช่
- แล้วไอ้โรบอตรปภ.นั่นเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม - เพี้ยนสุดๆ
- หาทางซ่อมมันไม่ได้เลยเหรอ - อ๋อ ได้สิ
แล้วทำไมพวกนายไม่ซ่อมล่ะ
ขี้เกียจทำ
- ฮะ - นี่ๆ
มาด้วยกันหน่อยได้ไหม จะได้…
เฮ้ย เลิกขโมยเนื้อฉันได้แล้ว
ฉันไม่ได้มอง โทษทีๆ
ว่าไงนะ
เอ่อ เราคิดว่า น่าจะหยุดรถไฟขบวนนี้ได้ถ้าไปถึงตู้แรกได้
พวกนายไม่คิดว่าเราควรทำอะไรสักอย่างเหรอ
- ไม่ละ ฟังดูเป็นปัญหาของพวกเธอมากกว่า - เอ๊ะ
เรามีวิธีหนีออกจากรถไฟขบวนนี้เป็นพันล้านวิธี เลยไม่ต้องรีบร้อนอะไร
พวกเธอเป็นฝ่ายที่อยากเดินเลี่ยง ไอ้โรบอตนั่นเองนะ ไม่ใช่เรา
ประมาณนั้น
- แต่มาช่วยกัน… - ไอ้เคิร์ต!
- โทษที - เดี๋ยวก็ทำฉันตายหรอก
เมื่อกี้ฉันเกือบตายแล้วนะ
รอให้คานาตะฟื้นก่อนแล้วกัน
- อืม - เดี๋ยวฉันเก็บให้เอง
(10 นาทีต่อมา)
(30 นาทีต่อมา)
- เฮ้อ… - นานจังแฮะ
(50 นาทีต่อมา)
พอที! ทนไม่ไหวแล้ว
- ปวดประสาทชะมัด - ทำอะไรสักอย่างเถอะ
- โอเค เราต้องวางแผนกันก่อน - อือ
- นี่ฉัน นี่จิ ส่วนนี่อากาเนะจัง - อื้ม
- ส่วนนี่โรบอต… - ข้างหน้าหันทางไหน
ข้างหน้าของอะไร
- รถไฟ - ทางนี้
- ข้างหน้าหันมาทางฉันสิ - อ๋อ รู้แล้ว
หืม นี่ฉันเหรอ
- นี่คือจิฮารุ - ส่วนนั่นอากาเนะจังเหรอ
- ไม่ใช่ นี่มันหมอนั่น - หมอนั่นคือใคร
หมอนั่นไง เอ่อ…
โรบอตรปภ.
- แล้วฉันล่ะ - เธออยู่นี่ไง
- ส่วนฉันอยู่นี่เหรอ - ใช่ เอ้ย ไม่ใช่
ฉันว่าเราสลับกันนะ
- อ๋อ เก็ตแล้ว - เก็ตแล้วนะ
- อื้ม - งั้นก็ทำได้ใช่ไหม
- ทำได้แน่นอน - เราทำได้
เอาเลยนะ
นึง ส่อง ซั่ม…
ไอ้บ้าเอ๊ย!
ทนายติดต่อมาหรือยัง
อืม บอกให้หุบปากเอาไว้เหมือนเดิม เดี๋ยวก็ได้ออกไปแล้ว
โอเค
- ทำไมไอ้พวกนี้เหมือนใช้โปรเลย - โย่ ฉันชื่อโปโปะป๊อปปี้
ขอคุยกับพวกเธอหน่อยได้ไหม
เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเธอกับฉัน เพราะงั้นไว้ใจฉันได้เลย
เล่ามาได้หมดทุกอย่าง
ถ้าอยากพัก สามารถใช้ประตูทางด้านซ้าย…
โทษที พอดีกว่า
(5 วันที่แล้ว 2 ชั่วโมงหลังจากเคิร์ตกับแม็กซ์ถูกจับ)
เอ่อ เคิร์ตคุง กับแม็กซ์คุงสินะ
ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าพวกเธอไปทำอะไรมา
“บริการอารักขา” เหรอ
ทำทุกอย่างตั้งแต่บุกชิงตัว ไปจนถึงลักพาตัวเลยใช่ไหม
ประมาณนั้นครับ
ก็คือรับจ้างทำทุกอย่างนั่นแหละ
พี่สาวอยากให้เราช่วยเก็บหัวหน้างานให้เหรอ
- เราทำได้ทุกอย่าง… - โทษที ที่ที่ฉันอยู่การฆ่าคนมันผิดกฎหมาย
พวกเธอทำงานรับจ้างปกติทั่วไป ก่อนจะมาทำแบบนี้ใช่ไหม
อย่างพวกทำความสะอาดและงานบริการ
ก็ ประมาณนั้น
แล้วทำไมถึงเลิกทำล่ะ
- ขอไม่ตอบครับ - ขอไม่ตอบครับ
อ๋อ เหรอ แล้วตอนนี้ก็โดนจับ ข้อหาลักลอบขนน้ำตาลใช่ไหม
เราไม่ได้ลักลอบขนนะ แค่เอาไปส่ง เราไม่เคยถามว่าของคืออะไร
คือ ฉันรู้แหละว่าพวกเธอจะตอบเลี่ยงแบบนี้
แต่รู้ไหมว่าน้ำตาล มันส่งผลกระทบกับคนอื่นขนาดไหน
- ไม่สนหรอก - ทำไมต้องสนด้วยล่ะ
คือ…
- เอ๊ะ - เสียงนั่นมัน…
โทษที ท้องฉันเอง
ขอเติมหน่อยไม่ว่ากันนะ
ดีจังเลย มีอะไรที่พวกเราใช้ได้บ้างไหม
เอ่อ ลูกอมแบบสูบพอได้ไหม
มันต้องอย่างนี้สิ
นายเอารสอะไร
สตรอว์เบอร์รี่
ของโคตรดี
- แกะไม่ออกแฮะ - ติดแน่นเลย
พวกเธอนี่โง่กว่าที่คิดนะ
พวกเธอเพิ่งจะเสียบอุปกรณ์สอบปากคำ เข้าคอตัวเอง
- อะไรเนี่ย กลัวแล้ว - อะไร ไม่เอานะ
เราเอาไว้ใช้กับพวกไซบอร์ก ทำให้พูดความจริงออกมา
ไม่ยุติธรรมเลย
เปิดเครื่องเรียบร้อย
ห้ามพูดอะไรเด็ดขาดนะ เดี๋ยวหัวหน้าจะ…
ไม่ต้องห่วงน่า ฉันไม่พูดอะไรแน่
หัวหน้านี่ผู้ชายหรือผู้หญิง
- ผู้หญิง - ผู้หญิง
โห ใช้ได้ผลจริงด้วยแฮะ
- แย่แล้ว ฉันต่อต้านไม่ได้เลย - เราต้องหยุดการสอบสวนนี่ซะ
พวกเธอทำงานให้กับองค์กรค้ายาหรือเปล่า
- เปล่าครับ - เปล่าครับ
- โธ่เว้ย! - เร็วเข้าสิ
งั้นก็แปลว่าพวกเธอรับงานทุกอย่าง ขอแค่มันถูกกฎหมายสินะ
- แล้วภาษีล่ะ ได้เสียหรือเปล่า - เสียครับ
ถ้างั้นก็…
นี่ ทำอะไรกันน่ะ
แฮกระบบครับ
- ฮะ - เร็วๆ เข้าสิ
เดี๋ยว ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
หยุดเดี๋ยวนี้นะ
ดะ… เดี๋ยว เดี๋ยวสิ
อย่างน้อยก็บอกมาก่อนได้ไหมว่า ทำไมถึงเลิกทำงานเก่า
เพราะทำไปแล้วไม่ได้รับคำขอบคุณเลยครับ
เอ๊ะ
เพราะไม่เคยมีใครสละเวลาขอบคุณเราสักคน
ผมไม่ชอบที่ถูกปฏิบัติ เหมือนเป็นเครื่องจักรตลอดเวลา
เพราะแบบนี้พวกเธอเลยไม่สนคนอื่นงั้นเหรอ
- ครับ - ครับ
งั้นถ้าพวกเธอ… โอ๊ย
เกือบไปแล้วไหมล่ะ
เราไว้ใจเขาไม่ได้หรอก
ได้ยินไหม
- ได้ยินครับ - ได้ยินครับ
บ้าเอ๊ย ไปเหอะ
กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง กวางตุ้ง
แล้วนี่อะไร
กระปู๋
- ไอ้นี่มันกางเกงเฟ้ย - อ้าวเหรอ
- เคิร์ต นายนี่บ้ากามจริงๆ - เปล่าซะหน่อย
- ในหัวมีแต่เรื่องใต้สะดือตลอด - ฉันไม่ได้คิดถึงแต่กระปู๋ตัวเองสักหน่อย
งั้นลองพูด “ครูไว” สิบครั้งเร็วๆ ดิ
มีอะไรเหรอ อากินะจัง
- ชื่อมากินะต่างหาก - มากินะจัง
คือ ฉันอยากให้ช่วยหน่อยน่ะ
- อ่อ ร่วงหมดทั้งทีมแล้วเหรอ - ใช่
- ก็ได้ - จะช่วยเหรอ
- ใช่ จะจ่ายเท่าไรล่ะ - คิดเงินด้วยเรอะ
เอ๊ะ อยากให้เราช่วยฟรีๆ เหรอ
คิดเงินเท่าไร
- ฉันขอ 80 เยน - ก็ดีนะ
แปดสิบ แพงขนาดนั้นเลยเหรอ
- ผ่อนได้นะ - ก็พวกเราต้องเสี่ยงสุดๆ เลยนี่
ปกติคิดแพงขนาดนี้ตลอดเลยปะ
ว่าไงนะ
ฉันไม่สนหรอกว่าลูกค้าฉันจะเป็นใครมาจากไหน
ถ้ามีเงินจ่าย เราก็พร้อมทำงานให้
เธอต้องจ่ายให้เหมาะสม กับบริการที่เราจะมอบให้
เงินไม่มา งานก็ไม่เดิน
เราไม่ได้ทำการกุศลนะ
เอ๊ะ ฉันได้รับเงินโอนเข้ามา 40 เยน
ฮะ เมื่อกี้น่ะเหรอ
จ่ายมัดจำไว้ก่อน
ที่เหลือจะจ่ายให้หลังงานเสร็จ
นี่เธอเป็นใครกันแน่
อยากรู้ไปทำไม
นายไม่สนไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นใครมาจากไหน
เงินมา งานเดิน ใช่ไหม
ต้องใช้เวลาโอเวอร์ไรด์นานเท่าไร
นี่มันหุ่นคิลรอยของไททันรุ่นล่าสุด งั้นก็น่าจะ 45 วินาทีมั้ง
- โอเค บัฟเฟอร์ล่ะ - สาม
รับทราบ
- รบกวนหน่อยนะครับ - รบกวนหน่อยนะครับ
- โอ้โฮ - ค่อยยังชั่วหน่อย
- นึกว่าจะตายซะแล้ว - อย่าวิ่งสิ
- ที่เหลือล่ะ - รู้แล้วน่า
- ออกใบสั่งซื้อให้ด้วย - ฮะ วุ่นวายชะมัด
โทษที ต้องใช้น่ะไม่งั้นหัวหน้าจะไม่พอใจ
นี่ ขอบคุณพวกนายมากนะ
- เอ๊ะ - ฮะ
เอ๊ะ ฉันหมายถึง ขอบคุณที่ช่วยจัดการเจ้าโรบอตนั่นให้เราไง
- คือ… - ไม่สิ
เราทำไปเพื่อเงินนะ
แต่ถ้าไม่มีพวกนายเราก็คงติดอยู่ที่นี่ ต่อให้มีเงินก็เถอะ
งั้นก็… ควรจะขอบคุณอยู่ดีใช่ไหมล่ะ
- อ้อ - ยินดี…
เป็นอย่างยิ่ง
- ฉันไปก่อนนะ มากินะ - อื้ม
- ส่วนเรื่องภาษี… - ช่างมันเถอะ
เอ๊ะ
- งานมันไม่ได้ลำบากอะไร - ใช่
งั้นก็ได้
- ขอพวกเราไปด้วยได้ไหม - ได้เหรอ
- ได้สิ - เอ่อ… ขอบใจนะ
- แล้วเงินมัดจำล่ะ - ไม่มีนโยบายคืนเงิน
งานเข้าแล้วไงล่ะ
อืม
เราเคยเจอเหตุรถไฟหลุดการควบคุม พร้อมนักโทษบนรถมาก่อนแล้ว
แต่ทั้งรุ่นของรถไฟและเส้นทาง ไม่มีอะไรเชื่อมโยงกันเลย
รู้แค่ว่าดูเหมือนจะเกิดกับพวกรุ่นเก่าๆ
ผมเพิ่งนึกออก
อะไร
โทษทีนะ มันไม่เกี่ยวกันหรอก แต่คุณเห็นไอ้ตุ๊กตานั่นไหม
ตอนเด็กๆ ผมกลัวมากๆ เลย
มีบนรถไฟทุกขบวนหรือเปล่า
ก็น่าจะนะ
ผมว่าใช่
เราไปถึงตู้แรกได้แหละ แต่เธอคิดว่าจะหยุดรถไฟขบวนนี้ได้จริงๆ เหรอ
ฮะ พอได้กุญแจควบคุมมา ก็รู้เองแหละว่าต้องทำยังไง
ถ้าแค่ระบบทำงานผิดพลาดก็คงใช่
ฮะ นายหมายความว่าไง
มากินะ นี่เธอไฟไหม้หรือไงเนี่ย
จริงด้วย
- ไส้กรองเธอตันอีกแล้วเหรอ - อย่าเสียงดังสิ
- ไปเปลี่ยนใหม่ได้แล้วน่า - เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก
ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยเนี่ย
มองอะไรยะ
(ห้องน้ำหญิง)
ได้ไหม
อืม
- อ๊ะ อย่าทิ้งลงน้ำนะ - ฮะ ทำไมล่ะ
ไส้กรองแห้งๆ พอโดนน้ำแล้วจะอุดตันได้
เหรอ ฉันทิ้งแบบนี้ตลอดเลย
- เธอเก่งเรื่องพวกนี้เหรอ - งั้นมั้ง
เธอเป็นหุ่นไททันรุ่นที่ใช้บนโลกใช่ไหม
- ใช่ - แบบเมตรเหรอ
- แบบเมตร จริงๆ คือมิลลิเมตร - งั้นฉันช่วยได้
โห แสดงว่าทำเก่งสิเนี่ย
คานาตะเป็นคนสอนเรื่องพวกนี้ให้ฉันน่ะ
คานาตะคุงน่ะเหรอ
คานาตะเก่งเรื่องเครื่องจักรกลมาก
ดูไม่ออกเลย
มากิตะจังน่ะ
- ไม่ได้ชื่อมากิฮะจังเหรอ - มากินะต่างหาก
มากินะจังน่ะ
- ไม่ใช่ธรรมดาๆ เลยนะ - นายก็คิดงั้นเหรอ
ฮะ จริงเหรอ
ใช่ โครงร่างกายเป็นไททันรุ่นเก่า
แต่ซอฟต์แวร์ข้างในนี่ไม่ธรรมดาเลย
ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปหาซื้อได้
งั้นเหรอ
ไม่เคยเห็นโปรแกรม รื้อฟืนอารมณ์แบบนั้นมาก่อนเลย
นั่นสินะ ไม่รู้ไปได้มาจากไหน
ทำไมไม่ถามเจ้าตัวล่ะ
- ถามเจ้าตัวอะนะ - อื้ม
- นายบ้าไปแล้วหรือไง - เอ๊ะ
- แบบนั้นมันล้ำเส้นเกิน - จริงเหรอ
จริงเหรอ
อย่างน้อยเราต้องรู้วิธี ดูแลรักษามอเตอร์ไซค์ของตัวเองน่ะ
- นี่ คานาตะทำอะไรเก่งอีกบ้างไหม - เอ๊ะ
- ดูแล้วไม่น่าจะสู้เก่ง - ผอมกะหร่องจะตาย
ขอคิดก่อนนะ
ถ้ามีอะไรที่เขาทำเก่งละก็ ฉันพูดแบบนี้ก็บเขาตลอดเลย
คานาตะน่ะ…
เหมือนหางกุ้งเทมปุระ
- กุ้งเทมปุระเหรอ - กุ้งเทมปุระอะนะ
หางของ… กุ้งเทมปุระน่ะ
คือว่า จริงๆ มันไม่ต้องมีก็ได้
แค่มีเอาไว้ประดับเฉยๆ
ฉันไม่ได้จะบอกว่าคานาตะไร้ประโยชน์หรอกนะ
แต่เขาไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น
คือฉันก็อยากให้เขาอยู่ด้วยนะ แต่ว่า…
ถ้าเขาไม่อยู่ก็…
เขาเป็นแค่หางกุ้ง
- งั้นก็ไร้ประโยชน์ - ไร้ประโยชน์
- นั่นไงล่ะ - ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
- หางกุ้งเทมปุระเหรอ - อื้ม
นั่นแหละคือหน้าที่ของฉัน
- ไม่เห็นจะเข้าใจเลย - เปรียบเทียบได้แย่มาก
ถ้าอธิบายง่ายๆ ก็คือ
เขาบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไร แค่อยู่เฉยๆ ก็พอ ประมาณนั้น
แล้วแบบนั้นไม่ดีตรงไหน แปลว่าเขาจะดูแลนายเองไง
ใช่ ฉันก็ไม่ได้มองว่าเป็นปัญหาเหมือนกัน
ที่ฉันจะบอกก็คือ
เขาไม่ยอมให้ฉันทำอะไรสักอย่าง
แล้วจะให้ฉันไปไหนมาไหนด้วยทำไมล่ะ
- กางเกงในลายน่ารักดี - เห็นด้วย
อยากตายเรอะ
ก็คือเธอถูกเรียกให้จอดเพราะขับรถเร็ว
แต่เรื่องมันบานปลายใหญ่โต เพราะคานาตะถูกหยาม
อากาเนะจังก็เลยชกหน้า เจ้าหน้าที่ไปสองสามคนถูกไหม
ค่ะ
จากนั้นเขาก็โดนช็อตสลบเพราะก่อเรื่องวุ่นวาย
ค่ะ
(6 วันที่แล้ว 40 นาทีหลังจากอากาเนะกับคานาตะถูกจับ)
เดาว่านี่คือครั้งแรก ที่พวกเธอมีเรื่องกับตำรวจใช่ไหม
เจ้าตัวแสบนี่จะทำให้เธอเดือดร้อนเอาได้นะ
อ๊ะ เอ่อ… คงใช่ค่ะ
สมัยก่อนฉันก็แอบเป็นเด็กหัวขบถเหมือนกัน ก็เลยเคยเจอแบบนี้มาก่อน
ฉันรู้จักคนแบบนี้ดี เห่าเก่งแต่กัดไม่เป็น
อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์กับผีแน่ะ
ฉันได้ยินทุกอย่างแล้วตอนนอนตัวแข็ง
ทำเป็นเก่งไปเถอะ อย่างเธอฉันล้มได้ไม่ยากหรอก
อ๋อเหรอ สักฝุ่นปะล่ะ
พูดตรงๆ นะ ถ้ายังไม่เลิกคิดบวกไม่ดูรุ่นแบบนี้
นายจะทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อนกันหมด
ดูอากาเนะจังผู้น่าสงสารสิ ต้องมาซวยเพราะเธอไปด้วย
ฉันก็แค่ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรแค่นั้นเอง
ถ้าให้พูดตรงๆ
ฉันไม่ได้เชื่อในความสามารถเขาขนาดนั้นหรอก
- โทษที เสร็จแล้ว - ขอบคุณนะ
ประกาศฉุกเฉิน เปลี่ยนไปใช้แหล่งพลังงานฉุกเฉิน
รู้หรือเปล่าว่ามันคืออะไร นี่ไม่ใช่ระบบผิดพลาด มันมีคนจงใจทำ
- นี่มันคือแผน… - ฉันได้ยินที่เธอพูดแล้ว
ฉันรู้ แต่เราส่งทีมออกไปค้นหาไม่ได้
ฉันเลยถามไงว่าทำไมถึงไม่ได้
ฟังนะ ฉันโดนเบื้องบนกดดันมา
แล้วไง ก็เลยยอมก้มหัวให้เหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…
เรื่องมันซับซ้อนน่า เธอไม่เข้าใจหรอก
ชีวิตคนแขวนอยู่บนเส้นด้ายนะ เราต้องรีบช่วยพวกเขาสิ
มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องไม่ใช่เหรอ
มันก็ใช่
- แต่บางคนก็มีสิทธิ์เหนือคนอื่นไง - สิทธิ์เหนือคนอื่นเหรอ ทุเรศ
- เธอมันดื้อด้าน - ใครมีสิทธิ์ตัดสินใจกัน
- ฟังหน่อยได้ไหม - ไม่ ไม่ฟัง!
พวกเด็กๆ ที่กำลังติดอยู่กลางอวกาศเวิ้งว้าง
อาจจะเคยทำผิดมาครั้งสองครั้งในชีวิต มันก็ใช่
แต่ไม่ว่ายังไง พวกเขาก็อาจจะ มีความหมายสำหรับใครบางคนนี่
คนที่ชอบพูดเรื่อง “ทำเป็นตัวอย่าง” ก็คือคุณไม่ใช่เหรอ
จะเถียงยังไงก็เชิญ แต่ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ
ถ้าเธออยากตามหาพวกเขา ก็เชิญออกไปหาเองเลย
- ไอ้หัวเหม่ง! - ไม่ได้เหม่งสักหน่อย!
ไม่ขยับเขยื้อนเลยแฮะ
รถไฟขบวนนี้มันยังไงกันแน่
อาการไม่เหมือนแค่ระบบผิดพลาดเลย
ใช่ นายคิดไหมว่ามัน…
- อะไรเหรอ - ไม่มีอะไร
- หัวหน้ากับคนอื่นๆ จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ - ไม่เป็นไรหรอก
- เวลาแบบนี้พวกผู้หญิงแข็งแกร่งนะ - ใช่
- อากาเนะจัง ออกแรงอีกหน่อยได้ไหม - โอ๊ย เจ็บ ฉันเจ็บ
- เหมือนติดอะไรอยู่เลย - จิฮารุ หนวกหูน่า
- หัวจะแตกอยู่แล้ว - นี่ มากินะจัง
- ขอโทษนะ - จริงๆ เลยนะ พวกเธอเนี่ย
บอกว่าเจ็บก็ไม่ยอมหยุดสักที
เราง้างประตูให้เปิดแล้วเธอจะเจ็บได้ไง
ยิ่งเธอออกแรงง้าง ประตูมันก็ยิ่งฝืนปิดไง
งั้นก็รีบบอกสิ
ก็บอกไปแล้วไง
เคยคิดถึงฉันบ้างไหมที่หัวติดอยู่เนี่ย
- ไม่เลย - โทษที
จิฮารุก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน
- นี่ ทางนั้นได้ยินเราหรือเปล่า - ฉันได้ยินเสียงใครไม่รู้
ห้องน้ำหญิง ในนั้นโอเคหรือเปล่า ได้ยินฉันไหม
ว่าไง ไม่ได้ยินเลย
ว่าไงนะ ไม่ได้ยินเลย
นายได้ยินเสียงเราได้ไง
เธอได้ยินเสียงฉันได้ไง
- ฮะ อะไรนะ - พอเหอะ
ได้ยินฉันไหม คานาตะ
- คานาตะ ปลอดภัยหรือเปล่า - เขาบอกว่าคานาตะปลอดภัย
- คานาตะมันฉันนะ - อ๋อ จริงด้วย
- คานาตะ ตอบหน่อยสิ - เอาไงดี รออยู่อย่างนี้ไม่ได้หรอก
อืม…
- อ๋อ อาจจะมีบางอย่างที่เราทำได้นะ - อะไรเหรอ
สายเคเบิลที่ต่อไปยังเมนเฟรมน่าจะอยู่ตรงนั้น
ถ้าเราสลับสาย เพื่อรีเซ็ตระบบควบคุมก็เปิดประตูได้
แล้วจะไปที่สายเคเบิลได้ไง
เข้าไปทางท่อระบายอากาศข้างๆ ก็ได้
ใช้พลาสม่าคัตเตอร์หรืออะไรสักอย่างตัดออก
- แต่ว่านะ… - ทำไม
พวกเราตัวใหญ่เกินกว่าจะมุดเข้าไปในท่อได้น่ะสิ
มีแผนสองไหม
ลองขอให้คนตัวเล็กทำดูก็ได้
แต่เขาไม่รู้นี่ว่าต้องทำยังไง
ไม่หรอก ฉันว่าฉันรู้แหละ
ฉันต้องตัดสัญญาณ ที่ส่งออกไปตอนระบบทำงานผิดพลาด
วิธีที่เร็วที่สุดคือสลับสายเคเบิลที่เดินผ่านท่อนี้
เราต้องทำในรูร้อยสาย
เลยต้องปีนเข้าท่อระบายอากาศ ที่อยู่ข้างๆ เข้าไป
แล้วใช้พลาสม่าคัตเตอร์ หรืออะไรสักอย่างตัดเปิดทางเข้าไป
- เด็กอัจฉริยะชัดๆ - เผลอดูถูกไปแฮะ
ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันเป็นนักเลงเฟ้ย
รีบร้อนไปก็ไม่ได้อะไร พักกันก่อนดีกว่า
แต่ฉันแอบเป็นห่วงเขานะ
- เอ๊ะ - ฮะ ทำไมล่ะ
ก็เขาติดอยู่ในห้องน้ำชายกับสองคนนั้น
ยังไงดีล่ะ เขาไม่ใช่คนแกร่งอะไรด้วย ก็เลย…
- อาจจะโดนพวกนั้น… - จะสื่ออะไรเนี่ย
- เอ๊ะ ไม่นะ ไม่ได้หมายความอย่างนั้น - จะพูดเรื่องนี้ทำไมเนี่ย
ชอบจินตนาการเรื่องหื่นๆ ตลอด
- เปล่านะ ไม่ได้คิดแบบนั้น - ลามกชะมัด
ก็เธอนั่นแหละที่สงสัยว่าใครรุกใครรับ
ฮะ ไม่ใช่ๆ ฉันหมายถึงบุคลิกเฉยๆ
หมายถึงนิสัย ไม่ใช่ทางกายภาพ
จะให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!
- เอ๊ะ - เอ๊ะ
- คานาตะ คานาตะ! - โอ๊ย เจ็บนะ
ในนั้นมีอะไรกันน่ะ
เสียงเหมือนปาร์ตี้กันอยู่เลย
- เป็นไงบ้างคานะจิน - แค่ระวังอย่าให้พลาดก็พอ
- นี่ แม็กซ์ - ว่าไง
- แบตที่ไหล่ฉันใกล้หมดแล้ว - ว่าไงนะ
คือ ฉันคิดว่ามีแบตสำรองมาก็คงไม่เป็นไร
แต่ต้องเปลี่ยนท่าถึงจะเปลี่ยนแบตได้ไง
- เปลี่ยนท่าได้ไหม - ไม่ได้นะ
- ไหวกันหรือเปล่า - น่าจะไหวอยู่
- ไม่ไหวนะ - มีคนไม่ไหว
ฮะ
- คานาตะ ตอบหน่อย - อากาเนะ ใจเย็นก่อน
คานะจิน เร่งมือหน่อย
ก็พยายามอยู่นี่ไง
- บ้าเอ๊ย เปิดยังไงถึงจะออกเนี่ย - อากาเนะ หยุดก่อนเถอะ
คานะจิน คานะจิน
หนวกหูน่า ใกล้จะเสร็จแล้ว
- ได้แล้ว - โห
- อุ๊ย! - เปิดแล้ว
โทษที ฉันหมดแรงแล้ว
เฮ้ย!
- เป็นอะไรไหม - คานาตะ
คานาตะ
คานาตะ ปลอดภัยหรือเปล่า
- ฮะ - ฮะ
- มันไม่ใช่แบบนั้นนะ - หัวหน้า เข้าใจผิดแล้ว
ฉันเป็นคนเดียวที่ตัวเล็กพอจะมุดเข้าท่อได้
พวกเขาเลยช่วยแบกฉันขึ้นไป
คานาตะคุงขึ้นไปสลับสายเคเบิลให้ เราเลยปลดล็อกประตูได้
แล้วเธอก็เข้ามาตอนที่เราล้มลงมากองกันพอดี
(มีสายเข้า)
แปลว่าคานาตะคือคนที่ ทำให้พวกเราออกมาได้เหรอ
เขาเป็นเด็กดีนะ
เขาทำได้ดีมาก
คือ…
ฉันก็พอมีเรื่องที่เก่งอยู่บ้างใช่ไหม
ฉันอาจจะพูดมากก็จริง แต่ว่า…
ฉันขอโทษนะที่ไม่เชื่อมั่นในตัวนาย
นี่ เรียวโกะจังพยายามติดต่อเข้ามาแหละ
- ฮะ - ทำไมล่ะ
เดี๋ยวนะ โทรศัพท์มีสัญญาณเหรอ
ห้ามวางสายเด็ดขาดเลยนะ
อ้าว อยู่กันครบเลยนี่
อย่างน้อยก็ดูจะสนุกกันนะ
เรียวโกะจัง พวกเราจะทำยังไงดี
พอจะเห็นอาคารอะไรเด่นๆ แถวนั้นบ้างไหม
พวกสมองกล้ามอยู่ด้วยไหม
ฉันมีงานจะให้พวกเขาทำหน่อย
โทษนะ คานาตะคุงเงียบๆ หน่อยได้ไหม
อ่า รู้แล้วว่ารักหัวหน้าตัวเอง
อ่า ฮะ ที่นี่น่ะเหรอ
เราลองสืบเรื่องรถไฟ ขบวนที่พวกเธอขึ้นไปแล้ว ท่าไม่ดี…
(วางสายแล้ว)
- ไม่นะ - อ้าว
เอ๊ะ
ทำอะไรของเธอเนี่ย
- ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย - ทำแบบนั้นทำไมเนี่ย
- สายมันตัดไปเอง - เพราะเธอแท้ๆ เราเลยต้องติดอยู่ที่นี่
หยุดได้แล้ว
ไม่ใช่ความผิดของจิฮารุหรอก
ปัญหาเรียงกันมาเป็นชุดแบบนี้ ต้องมีใครสักคนจงใจทำแน่ๆ
ใช่ไหมล่ะ โอตัมจัง
เป็นฝีมือของเธอใช่ไหมล่ะ
ไม่จำเป็นต้องปิดบังต่อไปแล้วสินะ
คุณเรียวโกะ
คุณเรียวโกะ รอผมหน่อยได้ไหม
ถ้าไม่มีกุญแจก็ไปไหนไม่ได้นะครับ
- นี่นาย - คุณเรียวโกะ
- นายอาจจะไม่สนใจพวกเขา แต่ฉัน… - ไม่ใช่ คุณเรียวโกะ
ผมจะขับให้เอง
ฮะ
ผมไปด้วยครับ
(กรมตำรวจจังหวัดกิงเคียว)
ทุกเรื่องตั้งแต่ที่รถไฟหลุดจากการควบคุม ไปจนถึงบรรดาเครื่องจักรกลที่ทำงานผิดปกติ
เป็นการโจมตีที่ฉันวางแผนไว้เอง
- อ๋อ ก็ฟังขึ้นนะ - พวกเรานี่โง่ชะมัด
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ใช่ไหม
ถูกต้อง
ฉันเคยขังนักโทษ ที่มาบำเพ็ญประโยชน์บนรถไฟขบวนนี้มาก่อน
ฉันทำให้พวกนักโทษฆ่ากันเองค่ะ
แล้วทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ
ฉันคือโอตัม
ฉันถูกโปรแกรมมาเพื่อรับรองว่า รถไฟขบวนนี้จะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพค่ะ
ทุกอย่างที่ฉันทำลงไป
ก็เพื่อประโยชน์ต่อรถไฟ และยิ่งไปกว่านั้น ต่อสังคม
และภาระที่หนักที่สุดคือขยะสังคมอย่างพวกคุณค่ะ
ฉันมีหน้าที่กำจัด สิ่งที่ไร้ประสิทธิภาพทั้งหลายในสังคมให้สิ้นซาก
นั่นคือหน้าที่ของฉันต่อสังคมค่ะ
- ไม่เห็นเข้าใจเลย - เหมือนจะทำเกินไปหน่อยนะ
วางใจเถอะค่ะ คุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อคัดออกของเรา
ท่านมากินะ
เอ๊ะ
ฉันเหรอ
- ค่ะ ท่านชุนอิจิโร่แจ้งไว้อย่างนั้น - อ๋อ งี้นี่เอง
ไม่ต้องปฏิบัติกับฉันเป็นพิเศษหรอก
ฉันได้รับคำสั่งมา ให้ส่งท่านมากินะกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ
- มันเรื่องอะไรกันเนี่ย - ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
เอ่อ คือว่า…
สำหรับคนที่ยังไม่เข้าใจ ฉันขออธิบายให้ฟังนะคะ
ท่านมากินะคือลูกสาวของตระกูลคุรุสึอันยิ่งใหญ่
คุรุสึ ชุนอิจิโร่ คุณพ่อของเขา คือผู้ที่สร้างไททันอินดัสตรีขึ้นมา
รวมถึงฉันด้วยค่ะ
คุรุสึเหรอ
ไททัน
ถูกสร้างโดยบริษัทไททันอินดัสตรี ในปีปฏิทินโลกที่ 72
ไททันเคยผลิต แผงควบคุมอเนกประสงค์แบบนี้อยู่ช่วงนึง
เธอเป็นหุ่นไททันใช่ไหม
นี่มันหุ่นคิลรอยของไททันรุ่นล่าสุด
- ไททัน… - ไททัน…
เอ๋!
อ๋อ เข้าใจแล้วละ
- ไททัน… - เด็กบ้านรวยนี่เอง
อยู่คนละโลกกับเราเลยแฮะ
ท่านมากินะ
กรุณาขึ้นยานหนีภัยตรงนั้นด้วยค่ะ
จะพาท่านจิฮารุเพื่อนของคุณไปด้วยก็ได้นะคะ ถ้าต้องการ
กรุณาทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป เพื่อสังคมที่เป็นสุขสวัสดิ์
ที่ตั้งอยู่เพื่อคนที่มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีเท่านั้น
(อย่าทะเลาะกัน ตำรวจกิงเคียว)
- โห - เอาจริงดิ
ฉันไม่สนเรื่องเหลวไหลที่แกพล่ามออกมาหรอก
ฉันอาจจะบ้านรวย แต่ไม่ใช่คนนิสัยเสีย
ที่จะทิ้งเพื่อนให้ตายหรอกย่ะ
- เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ยังลังเลอยู่เลย - เอาน่าๆ
ฉะ… ฉะ… ฉันเสียใจด้วยที่คุณรู้สึกแบบนั้น
ต้องขออภัยอย่างสูงค่ะ
แต่ถ้าคุณต้องการเช่นนี้ ฉันก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเคารพการตัดสินใจนั้น
ฉันจะขอจำกัดคุณไปพร้อมกับคนอื่นๆ ด้วยค่ะ
เนื่องจากนี่เป็นกรณีพิเศษ
ฉันจะดูแลการกำจัดครั้งนี้ด้วยตัวเองค่ะ
จิฮารุ โทษทีนะ
ดูเหมือนฉันจะตัดสินใจพลาดแล้วละ
ไม่ ไม่พลาดหรอก ไม่เป็นไรนะ
ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก
แค่สู้กับพวกมันก็พอใช่ปะ
- ทำกันเป็นประจำอยู่แล้ว - ใช่
เดี๋ยวขยะสังคมจะทำให้ดูเอง
คือว่า ถ้าเราไปไม่ทัน ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณเรียวโกะหรอกนะครับ
อื้ม
- คุณเรียวโกะชอบเพลงนี้ใช่ไหม - หุบปาก
ขอโทษครับ
- ขับไปเฉยๆ ก็พอ - ครับผม
โอเค มาทบทวนแผนกันอีกทีนะ
เราจะเอากุญแจควบคุมดอกนี้กลับไปที่ท้ายขบวน
แล้วเสียบเข้ากับรูกุญแจ
เราจะปิดระบบล็อกดาวน์
แล้วก็หาวิธีกลับไปที่สถานี
- มีคำถาม - ฮะ
ถ้าพวกนั้นพังเข้ามาในขบวนจะทำไงดี
- แผนสอง - แผนสองเหรอ
เราจะยืนหยัดสู้กับโรบอตรปภ.พวกนั้น
- ฉันก็มี - ว่าไง
- ถ้ามีคนโดนยิงล่ะ - ไม่มีหรอกน่า
- ฉันด้วย - อะไรอีก
เสียงเพลงมาจากไหน
- เพลงประกอบไง - ช่วยเร้าอารมณ์
ไปเลยๆๆ
ขอบคุณ
นี่
ได้แล้วๆ
เหวอ
คานาตะ
รับไป
- วิ่งเร็ว - อื้ม
โชะ ฮึบ ฮะ…
- เร็วเข้าๆ - ทางนี้
ผลักเข้าๆ
(ข้อมูลสำรองลักษณะนิสัยของมากินะ วันที่ 6 เมษายน ปี 2001)
(เริ่มปฏิบัติการณ์เดอุส 10)
น่าจะใกล้ตามพวกเขาทันแล้วนะครับ
อืม
จากนั้นพวกเธอก็เหาะกลับมา แล้วตอนนี้ก็มาอยู่ที่นี่
ก็สมเหตุสมผลอยู่นะ
ก็ใช่ไง นี่ฉันต้องอธิบายใหม่อีกหรือไง
ไม่ต้องหรอก ฉันว่าแค่นี้พอแล้ว
ที่เล่ามานั่นครบถ้วนแล้วใช่ไหม
- ใช่ - ช่างเหอะ
- แค่นี้แหละ - อธิบายห่วยชะมัด
ส่วนมากินะจังก็เห็นด้วย กับทุกอย่างที่เล่ามาใช่ไหม
ใช่ค่ะ
แต่แน่ใจเหรอว่าไม่ต้องจับฉันไปด้วย
- ไม่ต้องหรอก - เอ๋
บอกว่าไม่ต้อง!
ตอนรายงานต้องปวดหัวแหง
- มากินะ - หา
จะเอาโครงร่างกายแบบเดิมไหม
ไม่ละ ฉันกำลังคิดว่าจะเอารุ่นอัปเกรด
เอาแบบมีเล็บ ฉันอยากทำเล็บบ้าง
อย่าลืมเปลี่ยนไส้กรองใหม่ด้วยนะ
ได้ๆ รู้แล้ว
จิฮารุขี้เกียจตามเปลี่ยนให้แล้ว
รู้แล้วน่า จะเสียงดังทำไมเนี่ย
(จบบริบูรณ์)
คำบรรยายโดย พีรัท ว่าวกำเหนิด