Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Jest drugi dzień świąt.
Mamy dziś bardzo piękny dzień…
w słonecznej Kalifornii.
- Cześć, Nancy. Wesołych świąt. - Hej, kotku.
Ktoś przyszedł.
To Tom!
- Wesołych świąt! - O rany! Wesołych…
Jemioła!
- Gdzie? - Tutaj.
Ile to już świąt?
Od 1972 do 1992, 20 lat.
- Za jasno? - Nie na twoje zmarszczki.
Oto Dave Thomas i Harrison Thomas.
Czemu on zatyka uszy?
Przez ciebie?
Świetnie zagrałaś w Kevinie samym w domu!
Byłaś niesamowita!
Steve, jak się masz?
Świetnie się bawię, Marty. Naprawdę.
Powiem wam coś o Martym.
Załóżmy, że organizujecie kolację
i zapraszacie Marty’ego.
Nagle się okazuje, że on nie może przyjść.
Odwołujecie imprezę.
Spójrz na Marty’ego.
KRÓTKA HISTORIA MARTINA SHORTA
Wiem, co to będzie.
Nie zostawicie na mnie suchej nitki.
Śmiesznie, że musimy udawać, że się nie znamy.
Nie musimy.
- Opieramy ten film na naszej znajomości. - Tak?
- Rozmawialiśmy tysiące razy. - Zjedliśmy z Larrym milion kolacji.
- Milion obiadów. - Zgadza się.
Milion płomiennych obiadów.
Po prostu kontynuujemy rozmowę.
Otóż to.
W moim zawodzie jest pewna standardowa ścieżka kariery.
Telewizja, filmy,
Broadway, własny program,
prowadzenie reality show, maraton telewizyjny, występ w rewii
i wreszcie to.
Nikt nie oczekiwał, że będę gwiazdą.
Nie było żadnego:
„Mamo, udało mi się!”.
Nic z tych rzeczy.
Było za to: „Jest kredyt.
Są dzieci.
Mam ogromny przywilej wykonywać najlepszy zawód świata.
Jak to utrzymać?”.
Czemu ja trzymam ten nóż?!
Zajmuję się komedią.
I tworzę konkretny rodzaj komedii.
Wujek Jack nadchodzi. Strzelaj!
Bazuje na skeczach, na postaciach.
Nie na żartach. Nie ma ich za wiele w moich scenariuszach.
Trzeba po prostu mi zaufać.
Panie Banks, robię to dla utrzymanki. Proszę mi zaufać.
Najmniej lubię takie role,
które mogłoby zagrać 200 innych aktorów.
Wtedy czuję, że tracę czas.
Kiedy tworzę sztukę charakterystyczną dla mnie,
która może nie jest dobra, ale za to nietypowa,
wtedy jestem szczęśliwy.
Zaczynamy przyjęcie!
Postacie, które grał,
nie są tylko jakimś rodzajem parodii.
Trudno jest sprawić,
by dziwaczna postać była prawdziwa.
Proszę.
A on to potrafi.
A o czym jest ta książka?
W zasadzie to list miłosny.
Z nutką nienawiści wmieszaną w niego jak w koktajl.
Rozumie pan?
To jak oglądanie swojego najlepszego przyjaciela,
który jest najdziwniejszą osobą na świecie.
Jak idzie z postacią?
Szalony Kapelusznik idzie świetnie.
Jeszcze nie wiem, jaki będzie.
Może będzie mówił nisko.
Suśle, mamy jeszcze jakieś truskawki?
Zepsute kanapki? Uwielbiam je, a ty?
- Może tak. - Fajnie sepleni.
Dobra. Zaspałem! Spałem.
- Co zrobiłeś? - Zaspałem!
Zaspał.
Suśle, mamy jeszcze jakieś jedzonko?
Zepsute kanapki albo truskawki?
Uwielbiam truskawki, a ty?
Mało kto zdaje sobie sprawę, ile energii wymaga
robienie tego, co on robi.
On nie zawraca sobie głowy kwestionowaniem własnych decyzji
ani obawami o to, czy podejmuje właściwe.
Wiecie, ile czasu w ciągu dnia można zaoszczędzić,
gdy się tego nie robi?
Ja bym zaoszczędziła 23 godziny.
Halo! Kim jesteś?
Odejdź!
Nie podoba mi się to, co mówisz
A teraz…
Boże, to okropne. Oczywiście nie brwi, one są świetne.
Ron-Ron, zapamiętaj.
Nie zaczynaj tej historii od…
Jeśli to pomoże,
możemy ustawić cię jako mój system alarmowy.
Możemy razem chodzić na kolonoskopię.
Cześć. Jak tam?
Nie zauważyłem, że mnie nagrywacie.
Ale dziwnie.
Nie przywykłem do kamer. Wstydzę się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Moja kariera składa się w 80% z porażek.
To całkiem niezły wynik.
W show-biznesie liczy się talent, szczęście i wytrwałość.
Można jednak mieć talent i wytrzymałość
i znosić wiele,
ale jeśli nie ma się odwagi, by ponieść porażkę,
nic z tego.
- Na plan. - Dobra.
- Hej. - Hej.
- Mogę iść z wami na pogrzeb? - Tak!
Boże, tak. Potrzebujemy cię.
Jesteś spoiwem. Jesteś masłem w naszej kanapce.
Bez ciebie są z nas tylko dwa suchary.
Otóż to. Chodź.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU OLIVER
Znamy tę scenę.
Tak.
Czuję, że już nieźle opanowałem
moje kwestie w pozostałych odcinkach.
Przebiorę się.
- Do zobaczenia. - Pa.
Wpuściłeś ich.
Patrzcie, to Ron Howard.
O rany.
Teraz będzie zabawa.
Zadam ci kilka głębokich pytań.
Dawaj.
Dlaczego? Czemu nadal tyle od siebie wymagasz?
Nie wiem. Chyba po prostu uwielbiam dźwięk oklasków.
- Mam inne pytanie. - Tak?
Po co nadal to robisz?
Uważam, że kiedy ma się „dar”, to ważne,
żeby dzielić się nim z ludźmi,
np. takimi jak ty.
- Jesteśmy ci za to wdzięczni. - Wiem.
Zastanawiałeś się kiedyś, co osiągnąłeś?
Jesteśmy na Whitton Road.
Ciekawe, kim jest ta pani.
Tam była moja sypialnia.
W moim przypadku komedia nie bierze się z cierpienia.
Wręcz przeciwnie.
Bierze się z mojego życia. Moja rodzina jest zabawna.
Jestem najmłodszy z piątki dzieci, jest między nami spora różnica wieku.
Dostawałem mnóstwo uwagi i miłości.
Całe życie wszyscy mi powtarzali, że jestem wspaniały i bardzo zabawny,
więc wkroczyłem w okres dojrzewania bez cienia obawy,
że może wyglądam jak jakiś gamoń
z pryszczami, dziwnym fryzem i obciachową gadką.
Jeśli jakaś dziewczyna nie chciała się ze mną umówić,
zastanawiałem się, co z nią nie tak.
Poważnie.
Komedię mam we krwi.
Mój brat Michael kilkukrotnie zdobywał nagrody Emmy
za SCTV, MADtv i Schitt’s Creek.
W mojej rodzinie bardzo ceniono rozbawianie innych.
- To było ważne. - Jasne.
Trzeba było się rozśmieszać, nawet jeśli się przy tym kogoś zrani.
Przy okazji.
Ojciec był dyrektorem sprzedaży w kanadyjskim Stelco.
Wysoka pozycja.
Był bardzo zabawny, bardzo sarkastyczny,
miał irlandzki akcent. Wyemigrował w wieku 21 lat.
„Cześć, Marty”.
Trzeba przyznać, że bywał trudny w obyciu.
Okazyjnie pijał gin.
- O tak. - A okazja nadarzała się nieustannie.
Bywał złośliwy, ale zawsze dla żartów.
Marty,
mój syn,
za Chiny nie wyrobi sobie głosu do śpiewania.
Najważniejsze jednak, że ma zapał,
bo osoby o charakterystycznych głosach
najłatwiej jest zapamiętać.
Marty był niezwykle utalentowany.
Zaczął odkrywać komedię, gdy miał pięć lat.
Nieustannie żartował, robił występy, śpiewał.
Robiłeś przedstawienia na strychu?
Miałem swój Martin Short Show.
We wtorki o 20.30, wtedy co Andy Williams.
Wymyślałem sobie różne rzeczy.
„Marty zaśpiewa, zaprosi gości…”
Występowałem, dawałem czadu,
póki nie musiałem przerwać na kolację.
NAGRANIA RODZINNE
Dzięki, kochani.
Broadway…
Dzieciaki się bawiły, a ja siedziałem na strychu.
Tak było.
Ludzie protestowali przeciw wojnie, a on udawał Sinatrę.
Marty robi teraz to samo, co wtedy.
Powitajmy gwiazdę jak milion dolarów,
mojego przyjaciela Eugene’a Levy’ego.
Eugene Leevy.
- Levy. - Nieważne. Proszę siadać.
Spójrzcie na nich.
Jakby znali się od lat.
To mój najstarszy i najdroższy przyjaciel.
Kiedyś mieszkaliśmy razem.
- Byliśmy parą. A co najważniejsze… - Tak?
Jesteś Kanadyjczykiem. Ciężko ci?
Nie, nie jest mi ciężko.
Rozumiesz wszystko? Nie muszę mówić wolniej?
Mamy ten sam język.
Dokąd Kanadyjczycy się przeprowadzają?
Zaglądają za granicę z rozmarzeniem?
Marty to mój przyjaciel.
- Najlepszy? - Tak.
Poznaliśmy się w 1970 na uniwersytecie McMaster.
Studiowaliśmy razem.
Wygląda tu jak aktor,
który rozpaczliwie stara się o angaż.
To prawda.
Myślałem o medycynie, ale wylądowałem na pracy socjalnej,
bo myślałem, że będzie łatwiej.
W liceum nie grałem w teatrze.
Dopiero po zmianie kierunku miałem czas się bardziej zaangażować.
Łapałem się wtedy wszystkiego, co mogłem.
Nadal nie wierzyłem, że mogę zostać aktorem.
To Eugene Levy powiedział mi:
„Spróbuj to robić zawodowo. Przyjedź do Toronto”.
Dałem sobie na to rok.
Uznałem, że jeśli po roku nic mi się nie uda,
złożę wniosek o powrót na studia.
Studia podyplomowe?
Nie, liceum.
Mam problem z tym, żeby je ukończyć.
Rozumiem.
- Miło, że jesteś. - Uda mi się.
Z pewnością.
Mam pewne cele życiowe, które muszę zrealizować.
Świetnie.
Chcę zostać sędzią w sądzie okręgowym.
Ambicja jest ważna.
Nie byliśmy świadomi, że stanowiliśmy jakąś grupę,
symbol jakichś czasów.
W Toronto miał miejsce twórczy boom.
To przypadek
czy w kanadyjskim poczuciu humoru jest coś,
co szczególnie do nas przemawia?
Moim zdaniem Kanada, a zwłaszcza Toronto, stanowi pewne centrum.
Oglądaliśmy Monty Pythona, zanim dotarł do USA.
Mieszkaliśmy z Eugene’em Levym na Avenue Road 1063 w Toronto.
Urządzaliśmy mnóstwo imprez.
Paul Shaffer grał na pianinie,
ludzie śpiewali.
Wszyscy tam się ze sobą umawiali, imprezowali razem
i pracowali razem.
Gdy teraz o tym myślę, to było coś wspaniałego.
Byliśmy ludźmi sceny
i wszyscy lubiliśmy się pośmiać.
Było w nas mnóstwo entuzjazmu, zabawy
i miłości do występów.
W ośrodkach w górach Catskills działali tzw. tummlerzy.
W jidysz to jest ktoś, kto wywołuje tumult,
rozkręca akcję.
Nie sądzę, że Marty słyszał o tummlerach,
ale to słowo doskonale do niego pasuje.
Marty miał wszystko, czego trzeba. Głos, talent komediowy.
Powiedziałem mu o castingu do Godspell.
To duży musical. Namówiłem go, żeby spróbował.
Poszliśmy razem
i wtedy przedstawiłem mu Andreę.
Do Godspell nie szukano ludzi, którzy grali,
ale byli autentycznie pełni życia,
zabawni, ciepli.
To był debiut Gildy Radner,
Andrei Martin, Eugene’a Levy’ego, Victora Garbera,
Jayne Eastwood i wielu…
- Wspaniała obsada. - Paul Shaffer grał na pianinie.
Chodziłeś z Gildą.
Tak. Wszyscy się w niej kochali.
- Tak. - Była urocza i zabawna.
I miała do siebie dystans.
Pierwszego dnia prób podeszła do mnie, żeby się przedstawić.
Miała pryszcza i zasłaniała go przez cały czas.
- Wszyscy ją kochali. - Tak.
Śmiało można to przyznać.
A ty później ożeniłeś się z jej dublerką.
To prawda, Nancy Dolman była dublerką Gildy w Godspell.
Postanowiłeś poderwać każdą dziewczynę, która grała tę rolę?
Właśnie taki był plan.
Przyszłam na casting na dublerkę do Godspell.
Początkowo było mi trudno, bo grupa była już zgrana.
Byli przyjaciółmi.
A do tego Gilda robiła powalające wrażenie.
Podziwiałam też Andreę Martin.
Wszystkich. Marty’ego…
Marty akurat na początku mi się nie podobał.
Nancy była…
oszałamiająco piękna.
Miała sklep z ubraniami vintage.
Przemycała przez granicę ciuchy z Detroit.
To były czasy Joni Mitchell.
Trochę ją przypominała. Miała długie blond włosy.
Gdy przychodziła w swojej atłasowej pelerynie,
wszystkim facetom…
odejmowało rozum.
Mnie nie, bo byłem z Gildą.
Rozstawaliśmy się kilkukrotnie. Kłóciliśmy się.
Po którymś rozstaniu
poszedłem do baru The Pilot.
Była tam Nancy Dolman.
Była zabawna i miała charakter.
Zaczęliśmy gadać.
Też zerwała z chłopakiem, ale to nie…
Powiedziałem, że rozstałem się z Gildą.
Było lato, a Nancy przyszła zobaczyć sztukę, w której grałem.
Miała krótkie spodenki i top na ramiączkach.
Ja też byłem w szortach i koszulce.
Poszliśmy do hotelu Four Seasons.
Powiedziałem recepcjoniście: „Poproszę pokój dla mnie i żony”.
Nawet jego to rozbawiło, bo wyglądaliśmy na 12 lat.
To był ten moment.
Od tamtej pory
- Co? - To moja żona, Nancy.
Piękna księżna.
Słucha muzyki z Dziewczyny na pożegnanie.
To Nancy czy Bo Derek?
Słucham twojej piosenki.
Marty i Nancy.
Co to była za para.
Wciąż powtarzam, że byli wspaniali. Bo byli.
On był jak duże dziecko,
a ona była bardzo dojrzała.
Mieliśmy z mężem mały kryzys w małżeństwie.
Poszliśmy na terapię i zostaliśmy zapytani,
czy mamy wśród znajomych jakąś parę,
która stanowi dla nas wzór dobrego związku.
Powiedzieliśmy o Martym i Nancy.
A terapeutka na to:
„Nie zliczę, ile osób o nich wspomniało
w odpowiedzi na to pytanie”.
Cześć, kotku.
- Jak się masz, skarbie? - Dobrze, a ty, skarbie?
Flirtujemy ze sobą?
Oczywiście.
Po tylu latach.
Naprawdę.
To będzie bardziej na temat.
Nareszcie.
Co doprowadziło do przełomu, który zmienił twoje życie?
W kanadyjskiej branży rozrywkowej robiło się wtedy wszystko.
Nieustannie zgłębialiśmy różne aspekty show-biznesu.
Jednego dnia graliśmy Szekspira w radiu,
innego kręciliśmy reklamy…
W sprzedaży za jedyne 39,95.
…a potem graliśmy w kabarecie.
W lecie 1973 roku
Second City, legendarna grupa improwizacji z Chicago,
założyła swoją pierwszą filię w Toronto.
LOKAL SŁYNNEGO SECOND CITY
Występowali tam Gilda Radner i Dan Aykroyd.
Tam spotykali się wszyscy fajni ludzie.
Wszyscy się zgłosili i się dostali.
Andrea, Catherine, Joe, Eugene, Dave i John Candy.
Ja nie poszedłem.
Nie podobało mi się, że miałbym być zabawny na żądanie.
Bałem się tego.
Chciałem być Sinatrą, piosenkarzem, aktorem.
Muszę być tam
Gdzie moja dusza jest wolna
Zacząłem jednak czuć, że zostaję w tyle.
Nałożyłem sobie ograniczenia,
a teraz gonię własny ogon.
Nie idę naprzód.
Pamiętam, że za każdym razem, gdy schodziłem do metra,
odjeżdżało mi sprzed nosa.
Nieważne, czy biegłem,
czy szedłem powoli, i tak mi uciekało.
Uznałem, że gdy na nie zdążę, zacznę mieć szczęście.
Na razie jednak cały czas mi się wymykało.
Nancy nagrywała płytę w LA, więc miałem do niej dołączyć.
Przed państwem Nancy Dolman.
Przebiła się, występowała w telewizji w najlepszym czasie antenowym
przed Martym.
Miała wszystko, czego było trzeba.
Piękny głos, idealne brzmienie, doskonałą dykcję.
Wyglądała jak gwiazda filmowa i była przemiła.
Był taki dzień, w którym się załamałem.
W Los Angeles byli Paul Shaffer i Bill Murray.
Bill Murray był już wtedy bardzo znany,
zaczął grać w Saturday Night Live.
…moja siódma zima tutaj!
Paul zaprosił mnie i Nancy na kolację z Billem
w hotelu Sunset Marquis.
Byliśmy już z Nancy w drodze,
gdy nagle poczułem, że nie dam rady się z nimi spotkać.
Nie pracowałem już wtedy od kilku miesięcy,
nie miałem żadnych planów, nie wiedziałem, co dalej.
Powiedziałem, że nie będę w stanie cieszyć się z sukcesów Billa,
bo sam nie wiem, co mam robić.
Poprosiłem, żebyśmy usiedli.
Synku,
czemu tu siedzisz całkiem sam?
Czemu nie wyjdziesz bawić się z innymi?
Nie mam ochoty.
Chyba po prostu nie jestem w humorze.
Siedzieliśmy w ciszy przez jakieś 10 min.
W końcu Nancy spytała: „Ile będziemy tu siedzieć?”.
Odpowiedziałem: „Nie wiem”.
Wróciliśmy do mieszkania.
Następnego dnia miałem doła.
Potem poszliśmy zobaczyć War Babies, grupę impro.
Byli bardzo zabawni, świeży i inspirujący.
Byłem zainspirowany od samego oglądania.
W głowie zapaliła mi się żarówka.
Przecież powinienem to robić.
Zadzwoniłem do Andrew Alexandra i powiedziałem,
że chcę dołączyć do Second City.
A on się zgodził.
Marty Short był fenomenalny, od razu gdy do nas dołączył.
Większość ludzi na początku
szuka swojego miejsca w zespole.
Gdy ktoś dołącza w trakcie programu i wchodzi w role innych,
zwykle najpierw naśladuje osobę, którą zastępuje.
Marty od razu wprowadził do scen
swoje absurdalnie mocne postacie.
Był niesamowicie pewny siebie i bardzo zabawny.
Odkryłem, że gdy wejdę na scenę i będę wyglądał jak postrzelony,
rozbawię widzów.
A to już połowa sukcesu.
Wszystkie te postaci są inspirowane ludźmi, których znamy,
albo ich połączeniem.
I to dobrze, bo dzięki temu nawet jeśli postaci są absurdalne,
zyskują pewną głębię.
Na samą myśl moje serduszko bije jak mały bębenek.
Zagrałbym Grimleya, jeśli widzowie tego chcą.
Bez dwóch zdań.
O rany.
Dajcie spokój!
Bardzo się cieszę, że goszczę u Davida Lettermana.
Była taka scena:
mężczyzna i kobieta na rozmowie o pracę.
Kobieta ma świetne wykształcenie i doświadczenie.
A facet jest kompletnym głupkiem.
- Barbaro, zacznij. - Dobrze.
Opowiedz mi o swoim wykształceniu.
Mam licencjat z matematyki na Uniwersytecie Columbia
i magisterkę z zarządzania na Uniwersytecie Stanforda.
Ed, twoje doświadczenie zawodowe?
Od kilku lat pracuję w firmie naftowej Union Oil Company.
Naprawdę? Na jakim stanowisku?
Na stacji na zbiegu ulic Cahuenga i Melrose.
Grał już Eda w impro,
ale wtedy pierwszy raz zagrał go w skeczu.
I rozniósł ten skecz w najlepszy możliwy sposób.
Był absurdalnie śmieszny
i stwarzał też pole do gry dla mnie.
To jakiś nonsens, że wypadam gorzej od niego.
Ed Grimley zawsze miał tę samą koszulę.
To była moja koszula z 11. klasy.
U mnie w liceum był taki chłopak,
który chciał być fotografem.
Zamierzał…
Ciągle robił slajdy.
Rzadko jednak je wywoływał, bo wiedział, jak wyjdą.
W końcu sam je robił.
Mój szwagier Ralph mówi w ten sposób.
„Co tam, skarbie? Napijesz się?”.
Połączyłem te głosy
i zacząłem mówić w ten sposób.
Raz, gdy układałem włosy, Peter Aykroyd powiedział:
„Marty, z każdym występem włosy ci stoją coraz wyżej”.
Żeby go rozbawić, postawiłem je w szpic.
Na którymś występie zrobiłem taką minę.
Rozbawiłem widzów.
A gdyby ktoś chciał, żebym zagrał na trójkącie?
Może się tak zdarzyć. Muszę poćwiczyć.
Ed jest zafascynowany życiem.
To wspaniała i bardzo pociągająca cecha.
Pamiętam, jak tańczył taniec Eda Grimleya,
gdy się poznaliśmy.
Second City było dla mnie objawieniem,
bo po raz pierwszy tworzyłem swoje postacie.
Więc…
Nie mogłam spojrzeć mu w oczy, bo bym się roześmiała.
A on robił tak, szukając mojego wzroku.
Czy kocham się w Catherine do szaleństwa? Tak, od zawsze.
Jak każdy facet.
- Nieprawda. - Prawda.
To seksowne, gdy ktoś cię rozbawi.
- O tak. - Wszyscy byliśmy śmieszni.
„Śmiejemy się. Tyle nas łączy. Chodźmy na randkę”.
- Wszyscy kochali wszystkich. - Zdecydowanie.
Mogłem połączyć całą obsadę Godspell…
Dzień po dniu
Dzień po… dniu
- Nie! - Tak.
- Przespałeś się ze wszystkimi? - Nie, ale wiedziałem, kto z kim.
Odszedłem z Second City dwa tygodnie temu.
Po dwóch latach.
Nie ma drugiego miejsca, w którym tyle się można nauczyć.
W końcu jednak trzeba coś z tym zrobić.
Nie można być tam wiecznie, więc odszedłem.
Od tamtej pory nie zrobiłem nic z tym, czego się nauczyłem.
Grałem gościnnie w serialu Taxi,
ale to było trochę za mało.
Pamięta mnie pan? Jestem z telewizji.
Wreszcie dostałem propozycję dołączenia do SCTV.
Przerywamy program, aby nadać specjalny komunikat SCTV.
Dobry wieczór. Jestem Guy Caballero,
właściciel i prezes SCTV.
To dyrektorka stacji Edith Prickley.
Siemano, jak leci?
Wszyscy w CBC są zgodni, że to będzie hit.
Nie mogłoby być inaczej.
Pękaliśmy z kreatywności.
Nie wiem, jaką mieliśmy oglądalność,
ale z punktu widzenia krytyków i ludzi z branży
program wypadał bardzo korzystnie.
Jak sparodiować kanadyjską telewizję,
żeby zainteresować Amerykanów,
którzy nie znają oryginału?
Jak było, gdy Marty dołączył?
Musimy o tym gadać? Jest tak miło.
Marty wniósł od siebie swoją zaraźliwą energię.
W końcu zaczęliśmy mieć jej dość.
- Tak. - Ile można.
Publiczność szaleje z emocji,
bo na ring wchodzi pan Rodgers.
Uważaj, Fred.
Rodgers goni ją po ringu.
Ona ucieka w popłochu. Coq au vin.
O nie, coq au vin. Ta pani ma kłopoty.
Panie i panowie, The Queen Haters.
Chciałbym poznać królową
Przywalić jej w twarz
Wspaniale było być tego częścią, ale bywało to też trudne,
bo znałem całą obsadę.
Andrea Martin była moją szwagierką.
Co za dureń z ciebie!
Podoba mi się to.
Mój brat Michael był scenarzystą.
Znałem tych ludzi,
a ich osiągnięcia były dla mnie onieśmielające.
Krytycy uznali twoją sztukę za czystą tandetę.
Ale teraz, niecałe dwa lata później,
powracasz z odwagą, żeby zagrać w filmie, który sama reżyserujesz.
Zastanawia mnie jedno.
Powód.
Trafiłeś w czuły punkt, Brock.
W SCTV tworzyliśmy postacie.
Second City nauczyło nas tego,
żeby nadawać im głębię.
Nawet jeśli te postacie były abstrakcyjne,
zawsze były osadzone w prawdzie.
Co porabiasz?
Wiesz, po prostu się bawię. Chciałbym, żeby coś się zadziało.
Wszyscy się dziś uśmiechają.
Impreza w Hollywood!
Wszyscy…
Nagle ci ludzie stali się całym moim światem.
Demoniczny ojciec z Fleet Street.
Nie zbliżaj się
Bo cię potnę
- To filmy z dźwiękiem? - Tak.
- Czy to zdjęcia? - Nie.
- Nieźle. - Dzięki.
Państwo McKenzie! Są razem. Oddaliłem kadr.
Nie możemy być razem za darmo.
Przepraszam.
SCTV odniosło ogromny sukces.
Dostaliśmy Emmy za scenariusz. Było wspaniale.
Nasi znajomi z pracy stali się naszą rodziną.
I nie mówię tego w przenośni.
Pobraliśmy się z Nancy 22 grudnia w Toronto.
Pięć dni później
Andrea wyszła za Boba, brata Nancy.
Siłą tej grupy było to, że jej członków łączyły bliskie więzi,
czasem nawet rodzinne.
Spędzaliśmy razem każde święta.
Działaliśmy nieustannie i nikt się nie martwił,
czy komuś uda się odnieść sukces.
Niczego takiego nie pamiętam.
Ktoś mi za to zapłaci? Mam gwarantowaną gażę.
Przestań, proszę.
Ludzie z Godspell i Second City tworzyli niezłą paczkę.
Cześć, Harold.
Po prostu byli sobą.
Wygłupiali się i gadali ze sobą jak przyjaciele.
Gdy byłyśmy małe, mieszkałyśmy z Nancy na jednej ulicy.
Dowiedziałam się o niej od mojego brata i jego głupkowatych kumpli.
Piali z zachwytu nad jej urodą.
Już wcześniej się przyjaźniłyśmy.
A gdy zaczęłam spotykać się z Eugene’em, zostałyśmy rodziną.
Cześć, skarbie. Jak tam?
- Nagrywasz? - Tak.
Mieliśmy cudowny poranek.
Z biegiem czasu niektóre relacje tylko się zacieśniają.
Byliśmy w szoku. Nagle nie mogliśmy zajść w ciążę.
To było…
Nawet nam to nie przyszło do głowy.
Okazało się, że Nancy ma endometriozę.
Zaczęła brać leki, które wpływały na jej nastrój.
Pewnego wieczoru ona sprzątała, a ja zrobiłem sobie kanapkę.
„Słuchaj, jak sprzątasz,
to ścieraj to masło orzechowe z blatu”.
Wtedy powiedziałem, że ma odstawić leki
i adoptujemy dziecko.
„Możemy?”. Te klimaty.
Odstawiła leki i adoptowaliśmy Katherine.
A potem Olivera i Henry’ego.
Chwila, muszę ucałować moje maleństwo.
Rola ojca wyzwala w nim nieskrępowaną autentyczność.
To jest prawdziwy Marty.
Moja ulubiona dziewczyna zaraz po mojej żonie.
Ojcostwo jest dla niego tak naturalne jak oddychanie.
Uwielbia być ojcem.
Nigdy bym nie odszedł z SCTV,
ale nas zdjęto.
Potem dostałem propozycję
dołączenia do Saturday Night Live.
Dziś w Saturday Night Live
Julia Louis-Dreyfus,
Harry Shearer,
Martin Short.
Pierwsze dwa skecze robiłem z Harrym Shearerem.
Nie będzie łatwo.
Nie umiem pływać.
Nie umie pływać.
Więc jasne, że nie.
Nikt nam po prostu nie wręczy złotego medalu,
zwłaszcza że na igrzyskach nie ma pływania synchronicznego.
I dobrze, bo potrzebujemy czasu.
Bo nie jestem dobrym pływakiem.
Drugie było Życie krewnych sławnych i bogatych.
W Central Parku, nowojorskim tyglu botanicznym,
jest budka z hot dogami,
które sprzedaje daleki kuzyn Katherine Hepburn, Nelson.
Niedawno z nim porozmawialiśmy.
Nie mamy kontaktu. Nigdy nie mieliśmy.
Próbowałem pisać listy,
dzwonić, nawet anonimowo, ale się rozłączała.
Była tutaj raz.
Pytam: „Kate, nie poznajesz mnie?”.
A ona spojrzała na mnie i poprosiła tylko o więcej musztardy.
Po pierwszym odcinku
mój menedżer powiedział:
„Twoje akcje wzrosły właśnie o 3000 procent”.
To był niesamowity rok, ale jednocześnie wyczerpujący.
W SNL pracowaliśmy bardzo intensywnie i długo,
zwłaszcza jeśli się pisało i grało.
Lubię pisać z Mikiem, Dickiem Blasuccim i Paulem Flahertym
przy włączonym magnetofonie.
Wstaję i improwizuję.
W SNL-u siedziałem w biurze sam.
- Nie lubiłeś tego. - Bardzo.
Poszedłem do gabinetu Dicka Ebersola
i powiedziałem, że chcę odejść.
Powiedział: „Słuchaj, przede wszystkim masz umowę.
Musi tam być jednak bardzo ciężko, skoro taki dobry gość jak ty chce odejść.
Powiem ci tak.
Jeśli nic się nie zmieni do świąt,
rozwiążemy umowę”.
Potem przyznał, że wiedział,
że do świąt zobaczę światełko w tunelu
i z tygodnia na tydzień będę nabierać wprawy.
Jesteś defensywny.
Nie jestem. To ty jesteś defensywny.
Zawsze to ten drugi jest defensywny.
Zastanawiałeś się kiedyś nad tym?
Gdy nada się postaciom trójwymiarowość i ludzkie cechy,
można zaszaleć.
Panie Thurm, dziękujemy, że zechciał pan z nami porozmawiać.
Co to ma znaczyć?
Jak panu wiadomo, pańscy krytycy, których jest wielu…
Nieprawda.
Jak wymyśliłeś taką postać?
Była niesamowicie oryginalna.
W SNL-u była taka charakteryzatorka, Marion Siebert.
Była najbardziej defensywną osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem.
Siadałem przed nią,
zaczyna mnie malować. „Spójrz na mnie.
Masz dziwne rysy. Trudno cię umalować”.
I dłubie tym pędzlem.
Mówiłem jej: „Marion, chyba jestem trochę blady”.
A ona: „Przecież wiem.
Jestem charakteryzatorką, widzę”.
Shearer wymyślił, żebym ją zagrał.
Bałem się, bo ona tam była.
Harry uznał, że w tym właśnie cały dowcip.
Za każdym razem gdy ją grałem, bałem się, że mnie nakryje.
Wiem o tym. Miałbym nie wiedzieć?
To moja firma. Jestem tego świadomy.
Nie mam racji?
Chyba on nie ma.
Nie zorientowała się aż do końca,
póki jej asystentka się nie upiła.
„Nie wiesz, kim jest Nathan Thurm?
Głupia jesteś, czy co?
Nathan Thurm to ty!”
A ona na to: „Wiem. Miałabym tego nie wiedzieć?”.
- Wrócisz do SNL? - Nie.
- Dlaczego?
Bo to trudny program, który wymaga pełnego zaangażowania.
Na większość roku można się pożegnać z rodziną.
Cześć, mamo.
Cześć, tato.
Widziałeś te udeczka?
…mój dom Nie obchodzi mnie, co będzie jutro
Kocham mój domek
W Toronto
Witamy
na Indian Road 590.
Oto żona Martina Shorta.
Kontrowersyjnie niezrozumiana
Nancy Dolman.
Znana również jako…
Księżna Dolman.
Martin Short.
To ten w środku.
Martin miał tutaj
dziewięć lat.
Tu Martin jest drugi od lewej.
Martin, może byś wziął ścierkę i mi pomógł?
To Martin Short z większym brzuszkiem w lecie 1963.
W naszym domu było mnóstwo miłości.
Wszyscy w mojej rodzinie byli przekomiczni.
Rodzice i rodzeństwo. Wyrosłem w takim świecie.
Robiliśmy nagrania.
Dzień dobry, panie i panowie, dobry wieczór.
Śpiewaliśmy przy pianinie, żartowaliśmy z siebie.
NAGRANIE RODZINNE
Nora, bądź zabawna.
Nazywam się…
Masz śmieszne nazwisko?
Nie ma nic śmiesznego w nazwiskach.
Chcesz poznać moje?
Może być zabawne.
Jenny Cardinal.
Zaśmialiście się!
W naszym domu panowała wolność słowa.
Można było pyskować ojcu,
a on i tak przewyższał nas swoim irlandzkim intelektem.
Tato, weź mikrofon.
Weź mikrofon.
No weź. Zaśpiewaj coś.
Tato, zaśpiewaj, bo mu odwali.
Przyjdzie taki dzień
Gdy młodość przeminie
I wszyscy będą mówić: „Kocham cię”
Poznajmy Olive Short,
koncertmistrzynię orkiestry Filharmonii Hamilton.
Jest żoną pracownika Stelco,
C.P. Shorta, dyrektora sprzedaży w dziale śrub.
Była pierwszą koncertmistrzynią w Ameryce Północnej,
w Filharmonii Hamilton, od 1952 do 1962 r.
AUDYCJA RADIOWA Z OLIVE SHORT
Moja mama była kochana jak anioł.
Ojciec był bardzo szorstki.
Myślę, że w każdej rodzinie,
jeśli jest choć jedna uziemiona, ciepła, dobra osoba,
czy to matka, czy ojciec, wprowadza ona równowagę.
Miałeś trzech braci i jedną siostrę?
Zgadza się.
Bardzo kochałeś swojego brata Davida.
Był moim bohaterem.
Dlaczego?
Pewnie dlatego, że był najstarszy
i był fenomenalny.
Zginął, gdy miałem 12 lat. Czasem zmarłych się gloryfikuje,
ale w jego przypadku to całkowicie zasłużone.
David był przystojny.
Zabawny.
Był kochany do granic absurdu, a ludzie go uwielbiali.
Grał na trąbce. Był super.
Był starszy o 14 lat.
Wracał do domu o jakiejś czwartej nad ranem,
a ja przychodziłem do jego pokoju o 7.30.
Wielu 19-latków kazałoby mi się wynosić i dać im spać.
David pozwalał mi wleźć mu do łóżka
i bawiliśmy się, że jest olbrzymem, a ja muszę ukraść mu poduszkę,
podczas gdy olbrzym śpi. Wymyślił to, żeby spać dalej.
Gdy już prawie miałem poduszkę, wyciągał rękę i mnie łapał.
Taki był.
Pewnego razu byłem na obozie.
Pamiętam, że obudziłem się w fatalnym humorze.
Opiekun powiedział mi: „Twój brat miał wypadek
i zginął”. Takich słów użył.
A ja spytałem: „Nic mu nie jest”?
„On nie żyje”.
Nie mogłem tego pojąć.
A potem miałem sen.
Pamiętam go dokładnie, był jak film w technikolorze.
Siedziałem nad strumieniem w lesie
i pojawił się David.
Świetnie wyglądał.
Miał na sobie piękną koszulkę polo.
I powiedział:
„Nic mi nie jest.
Wszystko w porządku.
Niedługo się zobaczymy”.
Gdy się obudziłem,
chmura się rozwiała.
Podczas pogrzebu mama zaczęła kaszleć.
W 1957 roku miała raka piersi, o czym nie wiedziałem.
Pod koniec tamtego roku zaczęło się z nią robić bardzo źle.
Nora opowiada, że była wtedy pielęgniarką w Kalifornii.
Wiedziała, że z mamą jest źle,
więc wróciła, żeby się nią zajmować.
Nora była przy tym, gdy lekarz powiedział mamie,
że zostały jej trzy miesiące.
A gdy wyszedł, mama powiedziała:
„Nie. Muszę wychować jeszcze jedno dziecko”.
I dodała do Nory: „Podaj mi winogrona”.
To zdanie stało się w rodzinie symbolem odwagi.
„Podaj mi winogrona”.
Potem wróciła do domu
i weszła w niewiarygodną,
niewytłumaczalną remisję.
Przez dwa lata była w świetnej formie.
Zmarła, gdy byłem w ostatniej klasie liceum.
Później tata szybko podupadł na zdrowiu.
Udary sprawiały, że zapadał się w sobie.
Był najpotężniejszy w każdej sytuacji,
a stawał się coraz cichszy.
Popłynęliśmy we dwóch na rejs dookoła świata.
Gdy byliśmy w Irlandii, nie chciał zobaczyć się z rodzeństwem,
bo nie był w dobrej formie.
Miał miażdżycę.
Pijał gin z piwem imbirowym,
a do tego wypalał dziennie dwie paczki fajek.
W młodości przeżyłeś tragedię.
- Tak. - Straciłeś brata.
David zmarł, gdy miałem 12 lat,
mama, gdy miałem 18 lat, a ojciec – 20.
Trudno być najmłodszym w rodzinie.
Gdy traci się członka rodziny, niezależnie od wieku,
staje się przed wyborem.
Jak się z tym uporam?
- To lekcja życia. - Tak.
Załamię się? Dam się pokonać na zawsze?
Czy wyciągnę z tego wniosek, że życie jest krótkie,
będę pił wino, śmiał się, bawił,
doceniał tych ludzi i pamiętał o nich?
W tym tkwi sekret.
Jeśli się o nich nie zapomni, zawsze będą przy tobie.
Zanim się obejrzysz, będziesz z nimi.
Moja rodzina uwielbia się do dziś.
Wujek Mike jest chyba najbardziej podobny do taty.
Dużo razem pracowali.
Wujek Brian i ciocia Nora są bardziej podobni do ich mamy,
bardziej kochani.
Zawsze towarzyszy nam śmiech i żarty.
Kto jest najbardziej złośliwy w rodzinie?
Ty. Każdy tak powie.
- Nawet się nie zawahasz? - Ani przez chwilę.
Nora też powiedziałaby, że ty.
- Nie jest wiarygodna. - Brian też by tak powiedział.
- Też nie jest wiarygodny. - Nikt nie jest.
Ty po prostu jesteś najbardziej podobny do taty.
Wszyscy tak sądzą.
Spotykamy się w czwórkę.
Śmiejemy się, pijemy rum z colą,
dokuczamy sobie nawzajem, jakby nic się nie zmieniło.
Jesteśmy bliską rodziną.
Nazywaliśmy to „podtrzymywaniem wesołości w życiu”.
I o to chodzi.
Czasem to bywa bardzo trudne,
a ludzie, którzy robią to mimo wszystko, zasługują na podziw.
To chyba dlatego ludzie tak lubią Marty’ego.
On zawsze stara się podtrzymywać wesołość życia.
- Zrobiłeś? - Oto czworo Shortów.
Zbiorowy przytulas.
Po tylu latach nadal jesteśmy razem.
- Co ona gada? - Nie wiem.
Zbiorowy przytulas!
Wszyscy wyszliśmy z tego samego łona.
- Zbiorowy przytulas! - Zbiorowy przytulas!
Było nas pięcioro, a zostało czworo.
- Zbiorowy przytulas! - Nieszczęście…
Mieliśmy kiepskie osiem lat.
- To nie były dobre lata. - Tak.
- Zaprzyjaźniliśmy się grabarzami. - Tak.
- Bywało też w tym czasie zabawnie. - O tak.
O to chodzi.
Larry, nie możemy przebić się przez ścianę tej rozmowy.
- Może Steve przyjdzie na kolację. - Ok.
Zrobię wam kawę.
Jedenaście, dwanaście,
trzynaście.
Podczas nalewania będę udawał Richarda Burtona. Gotowy?
Na miłość boską,
królewskich śmierci prawmy smutne dzieje.
Jak jedni z tronów swych byli strąceni, inni polegli w boju,
innych otruły żony, a wszyscy zamordowani.
Lawrence, jestem gotowy.
Co chcesz do kawki? Musztardę?
Gdy byłeś u mnie kilka lat temu, właśnie odszedłeś z SCTV
i dołączyłeś do SNL.
Ostatnie kilka razy byłeś tu w roli gwiazdy.
Grasz w wysokobudżetowych filmach.
- Nieźle. - Jest nieźle, to fakt.
Czuję jednak,
że to może się tak po prostu skończyć.
TRZEJ AMIGOS 1986
Pierwszy film, w którym zagrałem, to Trzej Amigos.
Mieliśmy równie ważne role, choć pozostali byli wielkimi gwiazdami.
- Jestem Lucky Day. - Ned Nederlander.
Dusty Bottoms. Razem jesteśmy…
- Trzej Amigos! - Trzej Amigos!
Wiedziałem, kim jest Marty.
Dla mnie był znaną osobą.
Zawsze mówił o sobie: „Tani Amigo”.
Przedstawmy się tym widzom, którzy nas nie znają.
Martin Short.
Humor szybko nas do siebie zbliżył.
Świetnie zagrałeś w naszej wspólnej scenie.
Wiesz, dlaczego tak dobrze wyszła?
Bo udało ci się wtopić w tło,
zamiast próbować być zabawnym.
To ważne, żebyś tak robił w scenach ze mną.
Jeśli będziesz próbował być zabawny,
widzowie cię znienawidzą.
Kiedy jestem na ekranie,
moja aura nie może się rozciągać.
Nigdy nie próbuj ingerować w moją komediową aurę.
Co innego, gdy grasz z Chevym. Wtedy możesz zaszaleć.
Na grubo.
Wygłupiaj się, bądź wyrazisty, zajmuj przestrzeń.
Co robisz w scenach ze mną?
Wtapiam się w tło.
Z Chevym?
- Popisuję się. - Świetnie.
- Dzięki, Steve. - Proszę.
Dziękuję bardzo.
Dużo graliśmy w Scrabble.
Podałem Chevy’emu liścik o treści:
„Dam ci puknąć moją żonę Nancy za E albo Q”.
To idealnie trafiło w jego poczucie humoru.
Zaproponował, że będzie mnie codziennie podwozić do pracy.
Bardzo szybko się zaprzyjaźniliśmy.
W życiu czasem trafia się zielone światło,
a czasem, bez żadnego powodu, czerwone.
Jest teraz coś naprawdę złego?
Nie mogę polecić Trzech amigos.
TRZECH AMIGOS PONOSI KLĘSKĘ
Przebiło nas Złote dziecko z Eddiem Murphym.
Za to nasz film bardzo przypadł do gustu czterdziestoletnim chłopcom.
On ma ciekawe podejście do porażek.
Lorne, Steve i Marty
dopiero niedawno przyjęli do siebie,
że są ludzie, którym podobało się Trzech amigos.
Gdy powiedziałem Marty’emu, że uwielbiam ten film,
odparł: „Złote dziecko miało lepszą oglądalność”.
Justin Timberlake mu mówił, że kocha ten film.
Dopiero z czasem zaczął kumać,
że nikt nie pamięta, że Złote dziecko było bardziej popularne
i że musi się pogodzić z tym, że lubimy ten film.
Wtedy nikt nie uważał Marty’ego Shorta za gwiazdę filmową.
Potem był Interkosmos.
To bardzo dobry film.
INTERKOSMOS 1987
Pierwsze pokazy wypadły świetnie.
Nie wiesz nic o eksperymencie?
Jakim?
Zostałem zmniejszony.
Miałem zostać wstrzyknięty królikowi doświadczalnemu,
ale wylądowałem w twoim ciele.
A później nikt nie chciał tego oglądać.
Potem było Jak Boga kocham.
Jeśli kolejnych pięciu będzie gorszych ode mnie,
zadzwonisz do mnie?
Nie sądzę.
Też bez spektakularnej oglądalności.
Ludzie kręcą razem film przez trzy miesiące
i nigdy później się nie widują.
Byłeś producentem wykonawczym. Postanowiliśmy sobie,
że będziemy utrzymywać znajomość.
To było 40 lat temu.
Ludzie żałują w życiu różnych rzeczy, ale ty chyba nie.
Żyję według słów z piosenki Sinatry.
Jest kilka rzeczy, których żałuję Ale za mało, by o nich mówić
To moja życiowa filozofia.
„Karmię kury
i zbieram jajka”.
Duża łódka.
- Duża łódka? - Tak.
Słyszałeś?
- Słyszałem. - Tak.
W 1987 r. kupiliśmy z Nancy nasz dom.
Miałem perspektywę zagrania w dwóch filmach.
Gdy tylko wziąłem kredyt, jeden z nich odwołano.
Uznałem, że może mając 37 lat, nie zasługuję na to,
żeby mieć z salonu widok na ocean.
Pytałem Nancy: „Co jeśli nie spłacimy kredytu?
Jeśli nie utrzymamy tego domu?”.
A ona na to: „Wtedy się przeprowadzimy”.
To my decydujemy.
My.
Jak widać po jego karierze, czasem ponosi klęski.
Taka jest prawda.
Następnego dnia staje na nogi i wymyśla coś nowego.
W 1992 pierwszy raz zagrałem w musicalu na Broadwayu
z Bernadette Peters.
- Paula - To imię brzmi znajomo
- Szaleję za Paulą - Mam dreszcze, gdy dla mnie śpiewasz
Cieszę się, gdy uda mi się nagrać dobre ujęcie na planie.
Ale występ w premierze dużego spektaklu
i aplauz widowni budzi uczucie jak z filmu.
Masz uraz do świata Wielki jak Empire State
Jak się dostaje rolę na Broadwayu?
Kręciłem film w San Juan.
Jak do tego doszło?
Umiem śpiewać, ale jestem komikiem.
Komik nie może śpiewać na poważnie,
bo ludzie oczekują, że nastąpi jakiś gag.
Nie wiedziałem, że on umie śpiewać.
- Nie spodziewałam się. - Ja też nie.
Ja wiedziałem.
Świat dowie się dzisiaj.
To zmieni twoje życie.
Zawsze o tym marzyłem.
Sądzę, że każdy aktor powinien wystąpić na nowojorskiej scenie,
żeby osiągnąć spełnienie w swojej karierze.
NAGRODA TONY ZA ROLĘ PIERWSZOPLANOWĄ
Jest bardzo wiele osób, którym muszę podziękować
i powinienem to zrobić,
ale tak naprawdę osiągnąłem to wszystko sam.
Właśnie wchodzi do kin jego nowy film
z Steve’em Martinem pt. Ojciec panny młodej.
Martin…
Podobno jesteś tak dobry, że skradłeś cały film.
Nie zgodzę się, ale film jest bardzo zabawny.
Jak byś opisał ten film?
Uważam, że jest poruszający,
a jednocześnie zabawny. Są w nim wzruszające sceny.
Jest w nim humor wyższych i niższych lotów.
Dzień dobry!
Przepraszam za spóźnienie. Jestem Franck, miło mi.
To kolejny przykład przesady,
która się udała.
Zamysł był taki,
że Franck symbolizuje wyobcowanie Steve’a Martina z całego procesu.
Mamy problem. Hanck nie chce przygotować kurczaka.
Nie chce czego?
Kimberly Williams i Diane go rozumiały.
A ja nie.
Pytanie, do jakiego stopnia.
Akcja.
Nie macie jeszcze listy gości,
ale chcecie wesele w domu 6 stycznia.
Producenci bali się tej postaci.
Nie macie jeszcze listy gości, ale chcecie wesele w domu…
Ciągle ją tonowaliśmy.
Nie macie jeszcze listy gości,
ale chcecie wesele w domu 6 stycznia.
Steve powiedział:
„To nie jest śmieszne, ja wszystko rozumiem”.
Z całym szacunkiem, ale witamy w latach 90.
Nic z tego nie rozumiem. Czy ty w ogóle coś mówisz?
Powiedziałem Charlesowi, że cudownie tu być.
Ładnie ci w krawacie.
Wybrałbym inny kolor, ale koszula fajna.
Jasne.
Steve gra ojca panny młodej.
Lubisz Steve’a bardziej niż mnie?
Powiem tak.
To zabrzmi płytko, ale nie powinno,
bo to znaczy, że mnie nie rozumiesz.
Steve może zrobić dla mnie więcej niż ty.
Możesz się zachowywać jak normalny chłopiec?
Spójrz na mnie jak człowiek.
Nie wytrzymasz nawet kilku sekund. Patrz normalnie!
Uważaj sobie,
bo wrócisz do samolotu.
Rozumiesz?
Rozumiem, że cię kocham.
Miałem 40 lat, gdy grałem 10-letniego Clifforda.
Marty Short jest świetnym aktorem.
Gra postacie komediowe,
więc ludzie go nie doceniają,
ale grać komedię nie jest łatwiej, tylko trudniej.
Jesteś komikiem, który gra, czy aktorem, który lubi komedię?
Jestem aktorem, który gra komedię.
Albo cokolwiek innego potrzeba.
Jesteś niecierpliwy jak na psychologa.
Pozwól, że wyjaśnię to po swojemu.
Dzięki, byłoby super.
Co sprawia, że chcesz zagrać w filmie?
Chyba nie pieniądze…
Właśnie one.
Mogę kamerę?
KAPITAN RON 1992
Jasne.
Ponad 90% mojej kariery było komercyjną porażką.
SZCZĘŚCIARZ 1991
Grałem też jednak w dobrych produkcjach i to wystarczyło, by się utrzymać.
Czyli oni mogą czytać nam w myślach?
Nie znam cię. Nie znam twojej pracy.
Ale czuję, że jesteś bardzo utalentowany,
a w tej kwestii nigdy się nie mylę.
Nigdy nie miałem planu.
Nie umiałem też najlepiej się zareklamować.
Kretyn.
Tak?
Wiele mi nie wyszło, ale nigdy nie myślałem,
że to kara za to, że nie jestem czegoś godzien.
Jesteś drapieżnikiem.
Ludzie chcą, żebyś to przyznał.
W przeciwieństwie do…
Czym ty właściwie jesteś, Mitch?
To szaleństwo, gdy ktoś mówi: „Kręcenie tego filmu było okropne.
Proces był potworny, ale niech film odniesie sukces”.
Jest bardzo mała szansa, że taki film będzie miał dobrą oglądalność.
Wrażenie, z jakim się kręci, jest wrażeniem, jakie wywoła film.
Było kreatywnie? Było fajnie? Bawiliście się przy kolacjach?
Fajnie było z ludźmi?
Co to?
Rozrywka na dziś!
Odgrywamy śniadanie, które już zjadłem.
Boże, ale jestem głodny.
Umieram z głodu.
O rany.
Ale pyszne.
21 CZERWCA 1993
Oto Snug Harbour,
a ja piję pierwszą wódkę z tonikiem w tym sezonie.
Widzicie, jest pierwszy dzień lata.
Mówię…
Mówię, że jest pierwszy dzień lata.
- Cieszysz się, że tu jesteś? - Tak.
Nasz wspaniały domek w Kanadzie…
Mamo, patrz!
…kupiła Nancy,
a ja go wcześniej nie widziałem.
Tam są dzieci.
Byłam przy tym, gdy powiedziała Marty’emu, że go kupiła.
Spytałam, czy on go widział.
„Nie, nie widział”.
Pomyślałam: „Boże, czy ja bym tak mogła?
Może powinnam?”.
Zawsze robiłam wszystko, co Nancy zechciała.
„Larry, weź to i przynieś tutaj”.
„Tak, Nancy”. Nie dało się jej nie posłuchać.
Była władcza w kochający sposób.
Powiedz coś śmiesznego.
Tutaj z chłopakami…
Gdy się tu przyjeżdża,
nawet po długiej przerwie,
zawsze jest jak w domu.
Uważam, że jeśli niebo istnieje,
to może jest nim nasze ulubione miejsce w całej wieczności.
Dla mnie to byłoby tutaj.
Jest Meg Kasdan.
Dajesz, Ollie.
Cześć, Marty.
- Kochanie, witaj w Snug Harbour. - Dzięki, jest cudownie.
Jest też oczywiście
Larry Kasdan.
Cześć, Marty.
Hej, Larry.
Wspaniale tu jest. Gratuluję wam tego domku.
Dziękuję. Nie kupilibyśmy go, gdyby nie Jak Boga kocham.
Czuję się za niego częściowo odpowiedzialny.
To miejsce jest w pełni światem Marty’ego.
Przepraszam, Andrea. W co gracie?
W Monopoly.
Burgery na grillu.
W kuchni są jakieś kanadyjskie produkty,
które uprzejmie przygotowuje Catherine O’Hara.
Witajcie.
Dziękujemy, że możemy cieszyć się pobytem w…
- Dworze Dole-Short. - …Snug Harbour.
Jest miło. Twój agent wie, że tu jesteś?
Mojego agenta nie interesuje, gdzie przebywam.
- Jedliście ciasto po przyjeździe? - I to dużo.
- Nie… - Nie wyglądam jak ci…
Zawsze serwował ten napój, który odkrył na Jamajce.
Ting. A teraz zrobię ci drinka.
No tak, masz problem z alkoholem.
Tak lepiej.
Dodamy lodu.
Uważam, że mycie się jest dla frajerów,
więc nie robiłem tego od dawna.
Teraz otwieramy Ting.
Proszę.
Moja córeczka. Moja mała…
- Dajesz, Tom. - Tak.
- 60… - 73.
Sześćdziesiąt dziewięć! Nie, 65!
Och, Marty. Ja i moja nadwaga.
Tylko nie uderz…
Halo? Cześć.
Oto Snug 1996.
Co jest?
Pachwina. Pewnie przez wczorajszą noc.
- O rany. - Zaczyna się.
Ma najwięcej znajomości w całym Hollywood.
Zna wszystkich od samej góry do samego dołu góry.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
To nasz najstarszy syn, Tom.
Tom, znajdziesz kiedyś pracę?
Nie, tato. Ledwie się nauczyłem kanadyjskich słów.
I tak go kochamy.
Gdy poznaliśmy Marty’ego,
wstał i zaczął udawać Tony’ego Bennetta
śpiewającego I Left My Heart in San Francisco.
To był moment, w którym poczułem,
że wykorzystam każdą okazję, żeby spędzać z nim czas.
Tommy!
Uwielbiam twoje miny.
Nasze dzieci były rówieśnikami,
więc spotykaliśmy się na wielkie rodzinne grille i kolacje.
Spędzaliśmy razem czas,
bo kto by nie chciał spędzać czasu z Martym?
- Ktoś chce czerwonego wina? - Chętnie.
Byliśmy na podobnym etapie życia.
- To prawda. - Tak.
Pani Nancy Short.
Najlepszego na dzień matki.
Matka, którą podziwiam. A oto Oliver.
Pan Henry Short.
Znamy się z Tomem, Ritą i Kate od bardzo dawna.
Mieliśmy dzieci w tym samym wieku. To było ważne.
Trzeba sobie z nimi jakoś radzić,
a gdy zbierze się je razem, czasem da się nawet pogadać.
Łącznie mieliśmy chyba z…
Siedemnaścioro, piętnaścioro? Dużo dzieci.
Podaj mi to.
Dowodem na dobre serce Marty’ego jest to, że moje dzieci go kochają.
Od najmłodszych lat
chciały po prostu z nim przebywać,
siedzieć koło niego podczas kolacji,
gadać z nim i popisywać się przed nim.
- To moje! - Chwila. Lucy, Ethel.
Lucy! Ethel!
Ricky zrobił dokładnie tak.
Kogo oni kochają, skarbie?
Nie widzisz, że mam urodziny?
Życzę sobie, żeby kochać tylko mnie!
Nie waszych głupich rodziców.
Toma i Ritę.
Nudy!
Stevena i Kate. To już było.
Przyjaźń jest dla niego na drugim miejscu po rodzinie.
To dynamika, którą niełatwo jest utrzymać,
bo ja przyjaźnię się z mężczyznami, a Steven z kobietami.
To było naprawdę…
Larry, nie zrobiłeś o tym jakiegoś filmu?
Marty, chodź! Pokaż swój taniec.
Teraz…
Nigdy nie nadążałem za błyskotliwymi ripostami
Toma, Marty’ego i Waltera.
Zostało mi tylko sięgnąć po kamerę.
Oto krwawe ślady stóp po ostatnim pływaniu.
Spójrzcie na dowody.
Marty i Tom wpadli na pomysł,
żeby nagrać scenę z Butcha Cassidy’ego i Sundance Kid.
To bardzo smutne, bo nas zabiją.
Bądź gotów, żeby strzelać do złych.
Jest tylko jedno wyjście. Musimy skoczyć.
Wiem, zastrzelą nas.
Skaczmy.
- Skoczę pierwszy. - Nie.
- To ty skacz. - Nie!
- Co z tobą? - Nie umiem pływać.
Powariowałeś? Upadek cię zabije.
Moja mama mawiała,
że skok z klifu jest jak pudełko czekoladek.
- Nigdy nie wiesz, na co trafisz. - Racja.
- Dajesz, Forrest. - Nie umiem pływać.
Bardzo zabawne.
Na litość boską, sam upadek nas zabije.
O cholera!
- O cholera! - O cholera!
Ruszamy w świat z Jiminym Glickiem.
Przeprowadzimy dziś wywiad z wyjątkową gwiazdą.
Jest z nami Steven Spielberg. Dzień dobry.
- Cześć, Jiminy, miło mi. - Wygrałeś Oscara?
- Tak. - Jak to się stało?
Nakręciłeś tyle filmów. Kiedy stworzysz ten wielki?
Co rozumiesz przez wielki film?
Coś, co spodoba się widzom.
Obejrzałbym go, bo jesteś dobry.
Jiminy Glick, w swoim mniemaniu legenda.
Nikt nie przeprowadza takich wywiadów jak on.
Zadaje pytania, na które nikt nie chce odpowiadać.
- Chcesz pączka? - Chętnie.
Głupi COVID.
Proszę.
To zły dziennikarz, który nie wie za wiele o swoim rozmówcy.
Mylisz mnie z Michaelem Keatonem,
moim znajomym, też świetnym aktorem.
Gracie zupełnie inaczej. Keaton jest bardzo realistyczny.
A ty robisz takie: „Że co?”.
To wspaniałe. Momencik, ktoś…
Halo?
Cześć, Dixie.
Nie ma żadnych oporów, żeby mówić niemiłe rzeczy,
w których jest ziarno prawdy,
więc jego rozmówcy mogą się z tego pośmiać.
Tępy wzrok nie znaczy,
że pod spodem nie chodzi cały system kół zębatych.
Liczyłem na jakąś gwiazdę,
ale cieszę się, że jesteś ze mną, Billu… Haderze.
- To nie jest gwiazdorskie nazwisko. - Nie.
Leo DiCaprio brzmi lepiej.
- To fakt. - A Bill Hader brzmi jak monter okienny.
Marty nie kryje się z tym, co sądzi o karierze w show-biznesie.
- Kiedy premiera? - 11 lipca.
Nie będzie mnie.
Dostajesz wiele złych recenzji.
Jak się z tym czujesz i jak sobie z tym radzisz?
Wiele osób dostaje złe recenzje.
Charlie Chaplin też dostawał.
Buster Keaton też.
Na pewno nie były tak złe jak twoje.
Zawsze fascynowali mnie idioci u władzy.
Przełączasz kanały, a tam ktoś ma własny program,
a do tego asystentów, którzy przeżywają,
bo kanapka z tuńczykiem się spóźniła.
„Co to ma być za tuńczyk?”
Cudownie. Oddzwonię.
- Cześć, Leah. Jak się masz? - A pan, panie Glick?
Nie lubię żółtych zakreślaczy, bo są nudne.
Chciałem stworzyć postać, która sama się wypromuje.
W filmie pt. Szczęściarz
użądliła mnie osa i miałem obrzęk.
Nancy była na planie i powiedziała, że mnie nie poznaje.
Byłem zachwycony.
Zbliżało się rozdanie Emmy.
Tu Jiminy Glick.
Jiminy Glick w Lalawood.
Bardzo się cieszę, że jestem na rozdaniu Emmy.
Nie chciałem być tam postrzegany jako prawdziwy ja.
Rozmawiam z Johnem Legworth… Lig… Lock…
- Z Johnem. - Lockwo…
Pracowałeś w cyrku.
Byłem dziwakiem.
Nie potrzebowałeś nawet szczudeł.
Nie potrzebowałem. Jestem wielkim dziwakiem.
Całkiem smaczne. Co na tym jest?
Miło cię widzieć. Chyba sporo schudłeś.
Miałem liposukcję przez każdy możliwy otwór.
Mógłby improwizować Jiminy’ego Glicka w nieskończoność.
Prawda?
- Ty. - Tak.
Masz wyjątkowego ducha. Dziękuję ci bardzo.
Nie słyszałem jeszcze, jak się śmiejesz.
Miał swoje wzloty i upadki.
A gdy upadał, zawsze bezbłędnie znajdował na to
jakieś odpowiednie słowo.
Jak „kinko-biloboe”.
O Boże, to nieprawda.
To iście dadaistyczna rozrywka.
Kwintesencja tego, że to wszystko jest bzdurą,
a nasza kariera sprowadza się do rozmawiania z takim pajacem.
- Dzięki. - Koniec wywiadu.
O Jezusku.
Dzwońcie po zastępstwo.
To naprawdę punkowa postać.
Co masz do nazistów?
Co do nich mam?
- Zawsze ich krytykujesz. - Co do nich mam?
Ciągle po nich jeździsz.
Pora, żeby Mel Brooks pocisnął nazistów.
Nie chcesz być w gazetach, co?
Nie chcę, ale gdy jestem w domu i widzę…
Gdy jestem…
W Jiminym jest też
pewna subtelność.
Ma łagodną, empatyczną stronę.
Wiele różnych oblicz.
Jiminy zawiera w sobie każde oblicze komedii.
Nieustannie sprawiam, żeby to było dla mnie ciekawe.
Mówię sobie: „To mnie rozbawi.
Nie mogę się doczekać. Będzie mi się chciało.
Chcę to pokazać znajomym”. Tak trzeba myśleć.
To była doskonała zabawa.
To najbardziej pojebany wywiad, jakiego w życiu udzieliłem.
Święta Bożego Narodzenia 2003.
Czternastoletni Henry Short ubrał w tym roku choinkę.
Wygląda dobrze.
- Może być? - Tak.
Robimy w święta imprezę, na której ludzie występują.
Jest ktoś jeszcze?
Marty zawsze występuje jako pierwszy,
a potem komentuje występy innych,
jakby nie były jeszcze dość żenujące.
Kto pamięta Kevina?
Na pewno ktoś jeszcze.
Panie i panowie, Danny Aykroyd.
Jestem Glenn Frey, wesoły orzeł.
Proszę państwa, Sally Field.
I proszę.
Tak jest. Sally Field, drodzy państwo.
Przed nami legendarny szajbus. Zaśpiewa dla nas Steve Martin.
To było dość wymagające.
Pewnego razu przez pół roku uczyłem się grać Auld Lang Syne na banjo.
Trzeba myśleć, co tam, do diabła, zaśpiewać.
Nie można po prostu przyjść i się najeść
jak na normalnej imprezie.
Trzeba brać lekcje śpiewu.
Te imprezy były tak popularne, że ich dom stał się na nie za mały.
Kiedyś spytałam Nancy, jak ograniczy listę gości.
Odparła, że kto nie zna imion ich dzieci, nie wchodzi.
Idzie burza.
Zaraz lunie.
Słyszałaś?
Mam pojechać po dzieci?
Tak, ja nie chcę teraz jeździć.
Dobra.
Lepiej zadzwoń.
Może zjedzmy kolację w klubie.
Dobrze.
Zadzwonisz i spytasz?
O rany.
O Boże przenajświętszy.
Naprawdę tak nie wyglądam.
Nancy.
Zadzwoń tam.
Jakiś terapeuta mówił, że niektóre pary
odnoszą się do siebie bezpośrednio,
a niektóre poprzez inne rzeczy.
Mają inny rodzaj więzi.
Oni mieli taką.
Wszystko, co mówił, bawiło ją do łez.
I to był szczery śmiech.
Nie śmiała się jak żona,
tylko jak człowiek.
„Opowiedz to jeszcze raz”.
Była jego największą fanką.
Ogromnie mnie to wzrusza, gdy oglądam jego stare filmy
i widać, jak ona na niego patrzy
i śmieje się do rozpuku.
Nie żeby mu schlebić,
a dlatego, że dla niej naprawdę był najlepszy.
Mama tańczy taniec taty.
Nie umiem tak jak ty. Jaki był ten drugi?
W 2007 roku myślała, że ma przepuklinę.
Lekarz powiedział jej:
„To chyba przepuklina, ale musimy się upewnić”.
Okazało się, że to torbiel na jajniku.
Oczywiście ktoś od razu zadzwonił do tabloidów.
Pisał o niej National Enquirer.
Mój menedżer zadzwonił do mnie i powiedział:
„Młody, są dwie sprawy.
Zła: piszą o Nancy w Enquirerze.
Dobra: dali piękne zdjęcie”.
Kilka dni później w badaniu wyszło, że to rak.
Marty miał wtedy pracę.
Rodzina, Nancy i wszyscy inni mówili:
„Przecież nie przestaniesz pracować
ze względu na tę chorobę”.
Musiałem wtedy kręcić Układy.
Moi klienci są niewinni.
Nikt nie wiedział, co się dzieje. Glenn krzyczy: „Marty jest!”,
a ja: „Tak, dajecie mi tylko chwilę w garderobie”.
Przyjechali do nas na kolację.
Nancy mówi: „Chodź, pogadamy”.
Więc poszłam z Nancy do mojej sypialni,
bo tego chciała.
Powiedziała, że ma raka i wyjaśniła, co się dzieje.
„Dobra”. „Będzie dobrze”. Przedstawiła mi fakty.
„Chciałam, żebyś wiedziała”. „Dobrze”.
I wróciłyśmy do stołu.
Mieliśmy nadzieję, że wszystko się ułoży.
Na początku nie wiedzieliśmy, jak będzie.
W pewnym momencie
zrozumieliśmy, że się nie ułoży.
Trzeba oddać Nancy,
że miała niesamowity charakter.
Nie bała się, była zdeterminowana, sam wiesz.
Była waleczna.
Ona była w stanie zrobić wszystko.
Miała podejście:
„Rak? Nieważne. Ja żyję swoim życiem”.
Pomimo bólu grała w tenisa.
Byłam u nich w Snug Harbour
tego lata, kiedy zmarła.
- Cześć, kotku. - Hej, skarbie.
- Bawimy się. - Świetnie.
Podążaliśmy za jej potrzebami.
Ona nadawała ton, a my reagowaliśmy.
Zwykle miała pozytywne nastawienie.
Gdy zachorowała, wierzyła, że wyzdrowieje.
Gdy dawali jej nową mieszankę chemii,
mówiła, że już jest zdrowa.
Gdy poczytała o niej w Internecie, uznała,
że już nie chce jej brać.
Nie chciała wiedzieć.
Chciała po prostu żyć, dopóki starczy jej sił.
On był dla niej idealnym partnerem, bo jej na to pozwolił.
To było niezwykłe.
Śpiewaj, Nan.
Niezapomniana
Pod każdym względem
I na zawsze
Taka pozostaniesz
Steve Martin napisał utwór dla zmarłej rok temu Nancy Short.
Zadedykowałem go żonie mojego przyjaciela, Marty’ego.
Nic się nie stało.
Przepraszam.
Zagram go.
Każda rodzina musi pogodzić się z tym,
że strata jest nieunikniona.
Dotknie nas wszystkich. Musimy więc się cieszyć
i nie zapominać o tych, których już nie ma.
Nie wyobrażałem sobie Marty’ego bez Nancy.
Ja też nie.
Jak miał żyć dalej bez niej?
Jak miał bez niej być zabawny?
DOM ŚMIECHU
Najpierw rzucił się w życie swoich dzieci i rodziny.
Potem rzucił się w pracę.
Patrząc na Marty’ego, myślałem:
„Jezu Chryste, on znowu to przeżywa.
Dajcie spokój”.
Rozmawiamy o Nancy otwarcie.
Nie unikamy jej tematu.
Czasem gdy gadamy przez telefon, on coś mówi,
a ja się z nim nie zgadzam, mówię: „Daj mi do telefonu Nancy.
Ona miałaby inne zdanie”.
Znosił to z humorem, szukał powodów do śmiechu.
Liczę, że podkreślicie, jak ważny jest śmiech.
Starałem się mu pomóc.
Sprawdzałem, co u niego.
Cześć, kamero.
Póki nie stanął na własnych nogach.
Dużo pracował.
Okres świąt
Co ty wyprawiasz?!
Mawiał, że gdy był w trasie,
zwykle i tak podróżował bez Nancy.
Strata była dla niego mniej odczuwalna,
gdy pracował,
niż gdy siedział w domu sam.
Nie wiem, co by zrobił, gdyby nie jeździł.
Chyba myślał, że to będzie nie fair wobec Nancy, jeśli się załamie.
Miałem się z nim spotkać.
Nie wiedziałem, że w ostatnich latach stracił żonę.
Stracił swoją drugą połówkę.
Tak Lorne Michaels wyjaśnił mi, jak wielka to była strata.
Chciałem stworzyć głupkowaty sitcom z widownią na żywo,
tylko udziwniony.
Ocierać się o kicz,
ale nie przesadzić.
Mój architekt dążył do feng shui, ale ja chciałem tylko cing ciang.
Ona żyje!
Czasem dla niego pisałem,
a on mówił: „To głupie”.
A ja na to: „Może coś bardzo głupiego będzie najmądrzejsze?”.
A on: „To może po prostu będę biegać w kółko w czerwonej peruce?”.
Trochę chciałem, żeby to zrobił.
Coś mi nie wychodziło tak, jak chciałem.
Miałem słabe recenzje i oglądalność. Wpadłem na Marty’ego w korytarzu.
Złapał mnie i powiedział: „John, tak to jest.
Większość naszej pracy to porażka”.
Mówił to szczerze. Taka już jest ta robota.
Nic nie działa, a czasem coś zadziała.
Marty jest teraz bardziej zajęty i rozchwytywany niż kiedykolwiek.
Pracował przy serialu,
który zapisał się w historii streamingów.
Występuje w programach ze Steve’em.
Nie robi tego z chęci pozostania na szczycie,
nabicia sobie kabzy czy bycia na czasie.
Nie o to chodzi.
Marty to robi,
bo wykorzystuje okazje, żeby dobrze się bawić.
Przestańcie mnie kochać!
Dziękuję. Jestem Martin Short, zastępczy gospodarz programu.
Cześć.
Jestem aktorem, komikiem, filantropem
i nagradzaną gwiazdą filmów dla dorosłych. Martin Short.
Ludzie ciągle mnie pytają, skąd mam tyle energii.
Zwykle odpowiadam im: „Odpierdolcie się ode mnie! Dziękuję”.
Włączam cię na głośnik.
- Tak? - Dzwoni Steve Martin.
Cześć, Marty.
Cześć, Steve.
Dzwonię, żeby ci powiedzieć, że nie lubię ciebie ani twoich znajomych.
Musiałeś zadzwonić, żeby mi to powiedzieć?
Mam nadzieję, że tego nie nagrywacie.
Nic podobnego.
Dobra, dość. Strasznie kwasimy.
- To prawda. - Wiem.
W show-biznesie czy nie, są tacy znajomi,
których można nie widzieć przez rok, a i tak jest jak dawniej.
Pamiętasz, co robiliśmy?
- Myślisz, że to się uda? - Musi.
Na festiwalu komediowym robiliśmy ze sobą wywiad.
Mam pytanie.
W przeciwieństwie do mnie umiesz parodiować.
Postanowiliśmy to powtórzyć. Marty miał wtedy solowy program.
A ja miałem komediowy program muzyczny z zespołem.
Uznaliśmy, że spróbujemy je połączyć.
Nazwaliśmy ten show Nie byłoby nas tu, gdybyśmy oszczędzali.
Wiecie, co uwielbiam w trasach z Martym Shortem?
Nie ma paparazzich.
Czujecie tremę przed rozpoczęciem programu?
- Nie. - Nie.
Ale nudna odpowiedź.
Ja się denerwuję bardziej niż Marty. On jest wyluzowany.
- Denerwuje się dlatego… - Że mi zależy.
- Ten sam żart. - Tak.
Dlatego nie dorobiłem się wielkich pieniędzy.
Kiedy myślę o Steve’ie, choć nie zdarza się to często,
zawsze najbardziej uderza mnie to,
jak niewiarygodnie blady jest na żywo.
Jesteś jak duch.
Wyglądasz jak Anderson Cooper, gdyby zamarzł na śmierć.
Wiecie, że lubimy nabijać się z siebie nawzajem.
To on to zaczął.
A ja uznałem, że to całkiem zabawne.
Powoli uczyłem się mu odgryzać, a on robił to dalej.
Zaczęliśmy gadać ze sobą w ten sposób.
Gdy kręciliśmy Zbrodnie po sąsiedzku,
pracowaliśmy z Seleną, której wcześniej nie znaliśmy.
Marty i ja mieliśmy swoją przyjacielską dynamikę,
dzięki której zabijaliśmy czas między ujęciami.
Po kilku latach Selena zaczęła robić to samo.
- Jak się tu dostałaś? - Było otwarte.
Nigdy nie zamykam drzwi.
- Niemądrze. - Z otwartości.
Zabójca pewnie mieszka w budynku.
Starzy biali faceci boją się pewnie tylko raka i zmian społecznych.
Przykre.
Marty nie mógł się nacieszyć, że mogą to robić.
Że spędzają czas z zabawnymi ludźmi
i pękają ze śmiechu przez całe próby.
Steve czuje, że to jest ważna chwila.
I to by było na tyle.
Nagraj też siebie.
- Zasłaniałem kamerę. - Widziałem.
Marty i ja lubimy dopracowywać żarty,
żeby były precyzyjne.
Jak najbardziej w punkt.
W ramach tej precyzji pojawiają się wariacje.
Co?
O mój Boże, Mayberry.
- Niezłe. - Tak.
- Można powiedzieć coś… - R.F.D.
A może: „O jejku, Opie”? Albo…
Richie Cunningham? To jego postać z Happy Days.
To by było zbyt podobne do twojego Ollie i Ron-Ron.
Zrobię tylko: „Co?”.
Wielka gwiazda. Mamy to.
- Tak. - Dobra.
- Od początku. - Serio?
Szkoda mi tego biedaka.
Wiem.
Wiesz, że będziemy przyjaciółmi na zawsze.
Nie musisz mówić o mnie nic miłego.
Zwłaszcza patrząc mi w oczy.
Może schowamy się za kartami?
To mogłoby pomóc.
Jeśli to pomoże,
możemy ustawić cię jako mój numer alarmowy.
Możemy razem chodzić na kolonoskopię.
Nie wyobrażam sobie przestać.
Chcę wierzyć, że w ostatnim dniu mojego życia
będę najlepszą wersją siebie.
Marty pokazał mi,
jak ważne jest to, jak zachowujemy się
w obliczu życiowych doświadczeń.
Marty umie żyć.
W świecie komedii nie ma nikogo szybszego,
mądrzejszego ani zabawniejszego.
Urodził się ze zdolnością nawiązywania więzi z innymi ludźmi.
Radość jest dla niego stanem permanentnym.
To jego stała. Jak prędkość światła.
Marty działa z prędkością radości.
Cześć, skarbie.
Co za piękny dzień!
Michael i Brian Short.
Uważajcie na kałuże.
Aktorzyny w Snug Harbour!
Wiesz co?
Jestem pod wrażeniem.
- Hej, Marty. - Hej, Andrea.
- Cześć, kotku. - Cześć, kotku.
Ty nagrywasz mnie, a ja ciebie!
Dzieci, to jest konferencja prasowa.
Wszyscy mnie kochają.
Co robisz? Robisz tę minę?
- Cześć, Danny. - Cześć.
Cześć, kapitanie.
A oto wspaniała Catherine O’Hara. Dajesz, mała.
Cześć.
Dave, dorośnij.
- Andrea, spójrz na tę dupę. - Ale tłusta.
Jak wakacje, Stevie?
Gospodarzu, więcej wina.
Psy mnie nie lubią, Marty. Nie wiem dlaczego.
- Serio? - Tak mi się wydaje.
Może… Niech pomyślę.
Dajesz, maleńka!
Wesołego Święta Dziękczynienia.
Przestań.
Cześć, mamo.
To już wszystkie wiadomości. Pogadamy później.
I…
Do usłyszenia.
Teraz się cieszysz?
Tak.
Jiminy, przeprowadziłeś wywiady z tyloma ludźmi,
a nigdy nie z Martinem Shortem.
Nie interesuje mnie on.
Nie lubię ludzi, którzy za bardzo się starają
i desperacko pragną uznania,
choć nie dają ku temu żadnych powodów.
To obraźliwe.
Słyszałeś, że kręcą o nim dokument?
Teraz o wszystkich kręcą dokumenty.
Robią te dokumenty
o dosłownie każdym człowieku, który istniał.
Oto co sądzę o Martinie Shorcie.
Trzy głosy, dwie fryzury i cztery ruchy taneczne.
Nie zbuduje się na tym imperium. A jednak jakoś mu się udało.
Ale ja tego nie kupuję. Nie lubię go.
KU PAMIĘCI CATHERINE O’HARY
KU PAMIĘCI KATHERINE ELIZABETH SHORT
Napisy: Zofia Sław