Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Witajcie w dżunglach Borneo i Sumatry.
Gdy przybyli tu pierwsi odkrywcy,
znaleźli w lesie wiele niespodzianek.
Pełzających niespodzianek.
Liściastych niespodzianek.
Kolorowych, o spiczastym nosie… O rety! Zaskakujące.
Wszędzie odkrywali nowe i dziwne istoty.
Lecz wysoko nad nimi, naprawdę wysoko,
mieszkały te najbardziej zadziwiające ze wszystkich.
Stworzenia, które można było jedynie usłyszeć. Rzadko kiedy zobaczyć.
Spytali więc miejscowych.
I usłyszeli, że szczyty drzew to dom „ludzi lasu”.
Orang Hutan w ich języku.
Tajemniczych samotników, którzy chowają się, by uniknąć pracy.
Miejscowi mieli rację, że mieszkają tam nasi bliscy krewni,
ale mylili się co do reszty.
Czubki drzew pełne są wielkich stworzeń, które lubią się spotykać i socjalizować.
Grzeczniej, kolego.
Jam król jazzu i co tu kryć,
Każdy chce nim być.
Dotarłem na szczyt i utknąłem tu
Trochę mnie to martwi.
Opowiemy historię młodej samicy o imieniu Indah,
która wyrusza, by eksplorować ten pełen życia las.
Och, człowiekiem zostać chcę.
Chcę chodzić jak ty, mówić jak ty.
Zazdroszczę ci.
Małpa jak ja
Może nauczyć się być jak człowiek.
Indah ma dziewięć lat,
co stanowi wiek nastoletni u orangutanów.
Wbrew temu, co mówią legendy, jest bardzo pracowita.
Razem z mamą, Diann, i swoim młodszym bratem, Bimo,
nie szczędzą sił, żeby znaleźć coś do jedzenia.
Najbardziej lubią owoce,
ale kiedy nie ma owoców,
kolczaste liście rattanu muszą wystarczyć.
Dwuletni Bimo też próbuje.
To kolczaste coś nie jest tak dobre jak mleko mamy,
ale musi się nauczyć, co może bezpiecznie zjeść.
Indah od dawna nie pije mleka,
ale przez prawie dziesięć lat trzymała się blisko mamy,
żeby pojąć zasady panujące w lesie…
No i także po to, żeby bezpiecznie sobie żyć z rodzinką.
To normalka u orangutanów, których okres dziecięcy jest w przyrodzie najdłuższy.
Indah nauczyła się już prawie wszystkiego.
Nic jej nie będzie.
Popełni jeszcze wiele błędów,
ale lepiej je popełniać przy mamie.
Rodzina nadal trzyma się razem.
Lecz dla Indah wszystko zaczęło się zmieniać,
kiedy na świecie pojawił się jej młodszy brat.
18 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Odkąd urodził się Bimo, nic już nie było jak dawniej.
Jasne, był tak uroczy, że aż trudno wytrzymać,
ale nagle to on przykuwał całą uwagę,
a Indah mogła tylko patrzeć z boku.
Małe orangutany są dosyć nieporadne.
A to oznacza, że mama musiała nosić małego Bimo wszędzie,
a on miał tylko trzymać się jej i nie spaść.
Dlaczego jest tak irytująco uroczy?
Opieka nad noworodkiem jest tak trudna,
że odtąd Diann poświęcała Bimo większość swojego czasu.
Indah musiała przywyknąć do bycia numerem dwa.
DZISIAJ
Jak każde starsze rodzeństwo,
Indah w końcu pokochała Bimo.
Gdy wreszcie dorósł na tyle, by puścić mamę
i zacząć się bawić, wreszcie było fajniej.
Nie liczy się gdzie ani kiedy,
liczy się z kim jesteś.
Takie jest życie, taki jego sens
Ciesz się z ludzi, którzy są obok
Radość rodzi się ze wspólnych chwil
Z czasem odkryjesz, że
Najważniejszy jest czas spędzony razem.
Diann pomaga Bimo, kiedy wpada w tarapaty
i przygotowuje go do podróży przez życie,
które dla samca będzie zupełnie inne niż dla samicy.
Radość rodzi się ze wspólnych chwil
Miłe czasy.
Choć nie każdy w okolicy jest miły.
Jako najwyższa rangą samica,
Ruby i jej syn, Rafi, są prawdziwymi VIP-ami w dżungli
i mają prawo pierwszeństwa do wszystkiego,
podczas gdy Diann i jej rodzina dostają tylko ochłapy.
Jedynie na kilku drzewach pozostały owoce,
a Ruby może zagarnąć je wszystkie.
Ona i jej syn są jak rodzina królewska.
Nawet mały Rafi ma prawo do owoców przed Diann.
Zawsze tak było.
To sprawia, że życie w lesie jest dla Indah jeszcze trudniejsze.
Gdy ostatni owoc zniknie,
można tylko zgadywać, kiedy pojawią się nowe.
A także, kiedy ona i jej rodzina w końcu zjedzą porządny posiłek.
Co można zjeść, a czego lepiej nie, to lekcja do opanowania.
Tak samo jak sposoby, jakimi zdobywa się jedzenie.
Nietypowo jak na las tropikalny, korony drzew są tu niejednolite.
Drzewa są rozstawione daleko od siebie, bez gałęzi i pnączy, które by je łączyły.
Przez to stanowią pewnego rodzaju tor przeszkód.
Można zejść na dół i przejść przez ściółkę leśną,
ale to chyba nie byłby dobry pomysł.
Na wolności jest mniej niż 400 tygrysów sumatrzańskich.
Lecz wystarczy tylko jeden, by cię zjeść.
Może to nie strach przed pracą
zatrzymuje orangutany na szczytach drzew?
Niektórzy radzą sobie, podróżując po ziemi,
ale najlepiej po prostu przelecieć między drzewami.
Albo coś jakby przelecieć,
jak to robią langury.
Gibony z kolei potrafią huśtać się pomiędzy drzewami, bo mają mocne ramiona.
Imponujące.
Dalej robi się już tylko dziwniej.
A ten, co zamierza?
To jedyne lasy na świecie, gdzie węże potrafią szybować.
Ja jednak
nie chciałbym stać tam, gdzie to coś wyląduje.
Na szczęście tych pełzaczy bardziej interesują
jaszczurki draco niż narratorzy.
Ale zgadnijcie co?
One też potrafią szybować.
Mogą przelecieć nawet jeszcze dalej.
Trzeba tylko dobrze wylądować.
Średnia punktów 8,7.
Wiele tu fajnych sztuczek,
ale dla orangutanów sprawa jest trudniejsza.
Nie tylko same są duże i ciężkie,
ale te najwyższe gałęzie
są dosyć zawodne.
Nieważne, jaki masz rozmiar,
ważne, ile ważysz.
Orangutany są dużo cięższe niż pszczoły,
więc podróżowanie szczytami drzew musi być przemyślane.
I trudno się tego nauczyć.
Można skakać… jak o tyczce.
Można się huśtać.
Można robić to coś.
Albo iść mostem.
Ten sposób upodobały sobie mamy z niemowlakami.
Kto już to opanował,
może chodzić na skróty,
oszczędzając czas i energię.
Chociaż Bimo mógłby bardziej współpracować.
A gdzie w ogóle jest tata Indah?
Jam król jazzu i co tu kryć,
Każdy chce nim być.
Dotarłem na szczyt i utknąłem tu
Trochę mnie to martwi.
Bintang.
To 90-kilogramowy, dominujący samiec.
On ma inny sposób na oszczędzanie energii.
Jego głos rozchodzi się daleko po lesie, więc sam nie musi się kłopotać.
Tym sposobem ostrzega wrogich samców i przyciąga samice.
Tak trzymaj, kolego.
Jej to się na pewno podoba.
Dzięki twarzy w kształcie talerza nawoływania łatwiej ukierunkować,
ale, co ważniejsze,
dzięki niej inne samce wiedzą, że on tu jest królem.
Jeśli ten dźwięk nie wystarczył,
można jeszcze pokazać siłę macho,
bez wysiłku popychając drzewa.
No, prawie bez wysiłku.
Niech reszta lasu wie, że on akurat nie jest popychadłem.
Zachowanie Bintanga okazuje się pomocne dla niedźwiedzi malajskich.
Temu tutaj pomoc bardzo się przyda.
Potrafiłby się wspiąć na drzewo, ale woli dostawę jedzenia pod same drzwi.
Gruba skóra chroni przed ukąszeniami wściekłych pszczół,
gdy szuka ich larw czy miodu.
Zdaje się, że podsunął Bintangowi pomysł.
Sęk w tym, że to wcale nie są pszczoły.
Bo to osy.
Osy nie produkują miodu.
No ale i tak smakują nieźle.
Lekko pikantnie, ale warto spróbować.
No, miodu tutaj nie będzie.
Za to będzie sporo bólu.
Częściowo z własnej winy.
Bintang może i jest szefem,
ale nie potrafi oprzeć się kiepskim pomysłom.
Mama niczego cię nie nauczyła, Bintang?
Owoców już nie ma,
więc orangutany rozpierzchają się po okolicy, szukając innego pożywienia.
Indah staje przed ważną decyzją.
Jest gotowa opuścić dom.
Ale skoro brakuje teraz jedzenia, jest to najgorszy czas na odejście.
Jeśli jednak nie odejdzie,
jedzenie, które znajdzie rodzina, zostanie podzielone.
A jej mama już dzieli się z Bimo.
Jeśli zaś Indah odejdzie,
będzie sama musiała znaleźć sobie pożywienie.
Koniec końców postanawia odejść.
Daleko nie odchodzi.
Ledwie przekroczy dolinę.
Jednak tam nigdy nie była z matką.
Niespełna kilometr dalej Indah odnajduje miejsce dla siebie.
Jednak samodzielność to duży krok naprzód.
Wcześniej nie znała życia bez matki.
Diann dobrze ją przygotowała, ale to był tylko trening,
a teraz niebezpieczeństwo stało się prawdziwe.
Gdy już wybrała swój teren, musi poznać nowy dom
i zastosować trening w praktyce.
Po raz pierwszy w życiu
nikt jej już nie pomoże.
W tym lesie
rozsądnie jest położyć się do łóżka przed zmierzchem.
Diann właśnie szykuje nocleg dla rodziny.
Zaczyna od fundamentów,
czyli zbija i splata gałęzie, by stworzyć podłoże.
Uczeń podąża jej śladem.
No dalej, Bimo.
Każde dziecko musi się nauczyć ścielić łóżko.
Następnie trochę wyściółki.
Po podłożu należy zrobić poręcze.
Podłoże, Bimo. Robimy podłoże.
To nie jest bezpieczne.
Ale dopóki mama jest w pobliżu, nic nie szkodzi.
Zawsze może wejść do jej łóżka.
Lepiej tak, niż obudzić się na ziemi.
Oczywiście mama zrobiła nocleg dla dwojga.
Nie tylko Diann i Bimo umościli się w tej okolicy.
Indah po raz pierwszy buduje swoje gniazdo sama.
Zaczęła się uczyć w wieku Bimo.
Ale to jej pierwszy raz bez nadzoru.
Podłoże już gotowe.
Wyściółka też.
Tak jest, poręcze ze wszystkich stron.
Ej, całkiem nieźle.
Podążaj za słońcem
Z wiatrem pędź
Gdy dzień już przeminie
Gniazdo Ruby jest odpowiednie dla królowej.
Oddychaj powietrzem
Rafi lubi życie na poziomie, ale tam przecież nie uśnie.
Ustal swój cel Marzenia też miej
Nie chce jeszcze spać. Jak to dziecko.
Rafi!
Jutro każdego czeka nowy dzień
Nowy księżyc i nowe słońce
Wygodne gniazdo to podstawa.
Ale to?
Jakieś takie niewygodne. No i za małe.
Dobrej nocy, Bintang.
Podążaj za słońcem
Z wiatrem pędź
Gdy dzień już przeminie
Gdy zapada zmrok,
pojawiają się nowe stworzenia.
Istoty widziane w lesie za dnia zadziwiały odkrywców,
ale to było nic w porównaniu do sworzeń nocnych.
Ćmy księżycowe z długimi ogonami.
Biczykoodwłokowce, które pryskają octem.
Oraz gekony żyjące na drzewach.
Nic tu nie jest takie, jakiego można by się spodziewać.
No i ten oto gość. Ta żaba potrafi latać.
Latające żaby.
Tego się nie spodziewałem.
Nie martw się, Indah. One nie są niebezpieczne.
Kukang.
Nocny krewny małp
i jedyny jadowity naczelny na świecie.
Trucizna pomaga im w obronie.
Kukang jest powolny i z wyglądu,
i z natury.
Choć samce kukangów mogą spodziewać się szybkiej reakcji,
jeśli podejdą do samic z młodymi.
Cóż.
Jak na kukanga.
Najbardziej magiczny poranny chór w przyrodzie
wybrzmiewa pod przewodnictwem gibonów.
Nie dziwne, że legendy głosiły,
iż ci na czubkach drzew
potrafią mówić.
Dźwięk płynie dalej przez gęstą mgłę.
Bintang ma okazję,
by ktoś go usłyszał.
Ale dziś
słucha go ktoś nowy.
Ktoś obcy,
kto szuka nowego królestwa.
Choć jest kilka kilometrów stąd,
tym nawoływaniem
Bintang ujawnił swoje położenie,
a także planowaną trasę na dziś.
Nowy osobnik… zakradnie się po cichu.
Jeśli zaskoczy Bintanga,
może zyskać przewagę.
Ponieważ brakuje owoców,
Diann skupia się na owadach.
Technika?
Denerwuj mrówki,
aż ze złości ugryzą cię w futro.
Potem przenieś je do ust.
Tak oto powstanie pożywna przekąska.
Bimo postanowił oderwać drugą część mrowiska.
Tak je na pewno zdenerwuje.
Choć Bimo może tego pożałować.
Ma młodszą, cieńszą skórę od mamy.
A mrówki potrafią ugryźć.
Aj!
Wejście do gniazda jest tam,
gdzie gromadzą się mrówki
o wielkich szczękach.
Może spróbować wyżej?
O ile znajdzie mrówki robotnice.
Mają mniejsze szczęki.
Proszę bardzo.
Znacznie mniej bólu.
Następnym razem będzie pamiętał.
Kto by pomyślał, że owłosione dłonie tak pomogą?
Jeśli nie można dostać owadów,
zawsze dostępne jest inne jedzenie.
Jadalne liście.
Problem w tym,
że rosną tylko na ściółce leśnej.
Indah pamięta, że zbierała je razem z Diann.
Ale Diann wiedziała, by szukać ich wtedy,
gdy w dżungli jest mniejsze zagęszczenie.
Wiedziała o tym
nie bez powodu.
Indah nie chciałaby się znaleźć
ani kroku bliżej tygrysa.
Od miesięcy nie ma wiele do jedzenia,
ale las potrzebuje tylko deszczu,
by pojawiły się owoce
i zakończył się ten jałowy okres.
Dla Bimo i Diann
chmury na niebie to dobra wiadomość.
Zbliża się koniec
okresu głodu.
Ale na razie
postarajmy się nie zmoknąć.
Kiedy nie zawsze pada
Będą dni takie jak ten
Gdy nikt nie narzeka
Będą dni takie jak ten
Wszystko się ułoży
Za jednym pstryknięciem
Mama mówiła mi
Że będą dni takie jak ten
Gdy nie trzeba się martwić
Będą dni takie jak ten
Gdy nikt się nie śpieszy
Będą dni takie jak ten
Gdy nikt cię nie zdradzi
Pocałunkiem Judasza
Mama mówiła mi
Będą dni takie jak ten
Niektórzy radzą sobie z burzą, robiąc parasole.
A jeśli deszcz dalej będzie padał,
zawsze można wrócić do łóżka.
A kto nie nauczył się robić parasola,
ten wyświadczył sobie niedźwiedzią przysługę.
Mama mówiła mi
Będą dni takie jak ten
Mama mówiła mi
Będą dni takie jak ten
Mama mówiła mi
Będą dni takie jak ten
Mama mówiła mi
Będą dni takie jak ten
Kiedy w końcu przestało padać,
Bintang usłyszał, że coś się zbliża.
Ten nowy.
Pod osłoną burzy
wkroczył na teren Bintanga
i obczaił okolicę.
Bintang musi stawić czoła wyzwaniu.
Dorosłe samce są tak potężne,
że ich starcie może skutkować śmiercią.
Należy tego unikać, o ile można.
Ale jeśli Bintang nie zareaguje,
może stracić królestwo.
Bintang spycha nowego niżej,
ale ziemia to ostatnie miejsce, gdzie którykolwiek z nich chce być.
Po zaciętej walce
Bintang odstraszył nowego.
Ten zastanowi się dwa razy, nim zechce tu wrócić.
Deszcz uzupełnił wodopoje w lesie.
Najbezpieczniejsze są wysoko nad powierzchnią ziemi.
VIP-owie prędko je opróżnią.
Bimo jest spragniony,
ale musi poczekać,
aż jego mama zaryzykuje wypad nad strumień.
Woda jest zimna i pyszna,
ale droga do niej jest dla Bimo zbyt niebezpieczna.
Rafi upija nieco wody Ruby, która korzysta z wysokich wodopojów.
Daleko od tygrysów.
Królowa Ruby niechętnie się dzieli
nawet z synem.
Indah też chce się napić.
Krąży jednak po niebezpiecznym terenie,
gdzie widoczność jest słaba,
a zarośla mogą skrywać drapieżniki.
Ten tygrys wydaje się być daleko.
Ma czas zwilżyć gardło.
O ile nie ma innych tygrysów.
Tyle wystarczy na jakiś czas.
Chyba zaczyna ogarniać życie w pojedynkę.
Od czasu burzy zmieniły się warunki
i okolicę odwiedził nowy samiec.
Oto jest
Harto.
Nie ma dużych policzków jak inni samce,
a na dodatek
trochę się drapie.
No i chyba jedzie mu z paszczy.
Ale cóż…
Może zostać młodym ojcem.
Przybył tu szukać partnerki.
Diann jest dla niego w dobrym wieku.
Oby zrobił dobre pierwsze wrażenie.
Jednak w tej chwili
popełnił orangutanowy odpowiednik
potykania się o parkiet.
Oraz wylewania drinka
na partnerkę.
Diann
mogła się przestraszyć.
Niektóre samce bywają dość agresywne.
Bimo instynktownie chroni swoją mamę.
Ale…
Harto nie jest niemiły.
Chce się tylko dowiedzieć, czy Diann jest gotowa na poczęcie.
Zauważył, że nie jest płodna.
Niewielkie szanse, że urodzi,
skoro Bimo jest taki mały.
Harto musi poczekać parę lat
na nową okazję.
Ale długie czekanie mu nie przeszkadza.
Zresztą Diann nie powiedziała mu „nie”.
Dzbaneczniki łączą wodę deszczową
z sokami trawiennymi,
które zmieniają złapane owady
w zupę z robaków.
Prosty przepis,
którego nie będę powtarzał w domu.
Ale Harto
chętnie by się skusił na shake proteinowy.
Postanowił zostać tu na jakiś czas.
Jeśli chce zaimponować Diann,
większa waga nie zaszkodzi.
Dla Indah nowicjusz z sąsiedztwa
to szansa na naukę nowych rzeczy.
Nie wiedziała, że stąd może być woda.
Sprytne.
Bezpieczniejsze od wizyty w strumieniu.
Spróbuje tego,
o ile Harto jej coś zostawi.
Dużo tam orangutanów do nawodnienia.
Czas zobaczyć, co Harto jej zostawił.
No tak.
Te drinki są dawno po terminie.
No ale można spróbować tej metody.
Działa.
Kto ma rozum, by uczyć się od innych,
ten w lesie znajdzie dużo okazji do nauki.
Nawet niedźwiedź malajski może czegoś nauczyć.
Jeśli jest tu gdzieś miód,
można śmiało liczyć
na niedźwiedzia.
Długie pazury świetnie nadają się do rozerwania uli.
Indah poszła za nim do kilku drzew, gdzie znalazła ule.
Ale ona nie ma pazurów.
Jak się do nich dobierze?
Odłamuje gałązkę
i zaczyna ją przerabiać.
Niesamowite.
Stworzyła narzędzie, którym może sięgnąć głęboko do drzewa
i dotrzeć do jaj oraz miodu.
Tak głęboko nie dosięgły nawet pazury niedźwiedzia.
Indah znalazła miód, podążając za niedźwiedziem.
Ale nauczyła się go zbierać
od swojego gatunku.
Orangutany z różnych terenów
przekazują sobie różne umiejętności.
To jak kultura
u ludzi.
Dzięki temu
umieją używać prawie 30 rodzajów narzędzi.
Imponujące.
Czy to komuś zależy na miodzie,
czy na mrówkach,
w tym lesie na wszystko jest patent.
Wystarczy, że ktoś ci go pokaże.
Indah wiele się nauczyła od mamy,
ale teraz potrzebuje nowych źródeł inspiracji.
A oto znowu Harto.
Wciąż w pobliżu.
Indah już raz podpatrzyła u niego nową sztuczkę,
więc wie, że warto go obserwować.
Diann także podąża za Harto.
Obserwuje go z daleka.
Podkochuje się w nim.
Co zaskakujące,
Harto złapał kukanga
i uniknął jego jadu.
Orangutany może i są powolne,
ale kukang, cóż,
był wolniejszy.
Indah przybyła jako pierwsza i też chce spróbować.
Ale Harto
nie chce się dzielić.
Po chwili przyszła i Diann.
Nieładnie tak wpychać się przed córkę.
Kukang to jednak rzadki przysmak.
A skoro Harto podrywa Diann,
ta będzie oczekiwać prezentu.
Harto ma szansę zdobyć jej serce.
Jednak obiad zdaje się dla Harto
ważniejszy od miłości.
Nie ma mowy o dzieleniu się z Diann.
Harto.
Harto, zawalasz sprawę.
Nie przynosi się czekoladek na randkę,
by zjeść je samemu!
Łatwo zobaczyć, jakie intencje ma ta pani.
Ona chce kukanga.
Dasz jej tego kukanga?
Miejmy nadzieję, że Bimo nie nauczy się podrywu
od Harto.
Stary, masz ostatnią szansę.
Koleś.
Aż niezręcznie patrzeć.
Harto zupełnie zapomniał o manierach.
Bimo, gdy przyjdzie czas na miłość,
już wiesz, czego nie robić.
Cokolwiek go spotka,
widać już, że Diann
nie będzie obok.
Ale miłość to nie jest jedyne wyzwanie dla Harto.
Jego wygłupy zaalarmowały kogoś innego.
Bintangowi nie jest do śmiechu.
Król usłyszał hałas wokół kukanga.
Lepiej, żeby Harto zdążył czmychnąć.
Hałas na pewno dochodził stąd.
Jeśli Harto jest mądry, szybko ucieknie.
Harto jeszcze nie skończył.
Ten palant trzęsie gałęzią,
by wystraszyć Bintanga.
Bintang wydaje się spokojny.
Zobaczył przecież, że to jedynie Harto,
a nie ten nowy.
Nic strasznego.
Harto może robić, co chce.
Wszyscy wiedzą, kto tu naprawdę rządzi.
Jak sobie chcesz.
Harto w końcu zrozumiał przekaz
i odszedł.
Dla Indah
wizyta Harto i spotkanie wokół kukanga
skutkowało niespodziewaną korzyścią.
Rodzina znów jest razem.
To świetna okazja, by spotkać się z ulubionym braciszkiem.
Bratnie dusze
Twoja i moja
Połączene na zawsze
Ja mam ciebie, a ty masz mnie
Zawsze tak będzie
Jak dwie krople wody
Ramię w ramię W słońcu czy deszczu
Życie jest lżejsze niż piórko Gdy jesteśmy razem
Lżejsze niż piórko
Gdy jesteśmy razem
Razem
Indah tęskniła za Bimo, więc to idealna okazja
na przyjemny czas razem.
Jakby nigdy się nie rozstali.
Gdy jesteśmy razem
Łączy nas nierozerwalna więź
Zawsze będziecie razem Bez dwóch zdań
Życie jest lżejsze niż piórko Gdy jesteśmy razem
Lżejsze niż piórko
Gdy jesteśmy razem
Razem
Może legendy o orangutanach-samotnikach nie mówią prawdy?
Takie spotkania jak to świadczą o czymś wprost przeciwnym.
Miłość, zabawa, przyjaźń i rodzina, wszystko co i dla nas jest ważne.
Ale to nie może trwać wiecznie.
Gdy Indah wraca już do życia w samotności,
jeszcze boleśniej odczuwa brak rodziny.
Ale czy jej potrzeba towarzystwa
może być zaspokojona przez kogoś, kogo jeszcze nie zna?
Na teren wkroczył Zaki.
Młody samiec, który również opuścił rodzinę.
Tak jak Indah dopiero od niedawna żyje w pojedynkę i szuka przyjaciela.
Indah zna okolicę lepiej niż Zaki.
Jest samicą, więc przebywa blisko rodzinnych stron.
Młode samce podróżują dalej od swoich matek, gdy opuszczają dom.
Zaki może zyskać na przyjaźni najwięcej.
Zaki, miała być przyjaźń.
No weź, stary.
Przez ostatnie niedobory jedzenia wszyscy niechętnie dzielą się pokarmem.
Para znalazła termity. Kukang to to nie jest,
ale Zaki i tak nie chce, by Indah coś z tego miała.
Uważa, że insekty powinny być jego.
Chyba wszystkie samce orangutanów mają problem z dzieleniem się.
Lecz Indah nie da sobą pomiatać.
Ona chce dostać swoje.
No dajcie spokój.
Co powiedzieliby wasi rodzice?
Ładny kawałek.
Może dałbyś Indah choć trochę?
Nie jest za późno, by postąpić słusznie.
Zuch chłopak.
Może to tylko resztki, ale dobre i to na początek.
Wiedza o okolicy Indah i siła Zakiego
będą dobrze działać razem.
Zwłaszcza jeśli zechcą wykorzystać nadchodzącą szansę.
Po deszczu
keben okazały jako pierwsze drzewo owocuje.
Lecz jego owoce nie są wcale łatwe.
Te nasiona rozprowadzane są przez wodę, a nie zwierzęta.
W przeciwieństwie do większości owoców nie są stworzone do jedzenia.
Żaden problem dla wielkiego Bintanga.
Dzieli z drzewami wspólną przeszłość.
Jego potężne szczęki poradzą sobie z twardą skorupą.
Jednak co innego ze swędzącymi włoskami w środku.
Irytująca rzecz. Tutaj rozmiar nie ma znaczenia.
Na szczęście te nasiona są pożywne,
choć niezbyt pyszne.
W miarę jak owoce dojrzewają, otwierają się,
ukazując swoje wnętrze.
Diann ma na to pewną metodę.
Dojrzalszy owoc można otworzyć szerzej.
Kij może posłużyć za sondę,
która ominie irytujące włosie i dotrze do nasion.
Bimo obserwuje i uczy się,
ale nie zrobi tego sam jeszcze przez co najmniej pięć lat.
Diann to mistrzyni narzędzi.
W przeciwieństwie do wysoko urodzonych samic,
wykorzysta każdy sposób, by jakoś przetrwać.
Ta technika jest bardzo zmyślna
i żadne orangutany przybywające z okolicy jej nie znają.
O tobie mowa, Zaki.
Nie, kolego, połamiesz sobie zęby.
Tylko Bintang może je w ten sposób łupać.
Ale Indah też zna sekret mamy.
Pokazuje nowemu przyjacielowi technikę.
Jeśli nie chcesz kolców, zrób to w ten sposób.
Zaki obserwuje każdy jej ruch.
Wydaje się pod wrażeniem.
Pod wielkim wrażeniem.
Może jej nie doceniał?
Metoda Indah na owoc kebenu
jest punktem zwrotnym w zachowaniu Zakiego wobec niej.
Po tym zdarzeniu nabrał łagodności i szacunku.
Gdy widzę twoją uśmiechniętą twarz
Chcę tańczyć, śpiewać, grać
Zostaniemy przyjaciółmi?
Zostań ze mną do samego końca
W nadchodzących miesiącach
staną się nierozłączni.
Gdy widzę jabłoń Biorę jabłko dla ciebie i dla mnie
Będą podróżować razem, dbać o siebie,
a także łączyć siły w rozwiązywaniu problemów.
Bo o to chodzi w przyjaźni.
Gdy widzę twoją uśmiechniętą twarz Chcę śmiać się, śpiewać, grać
Zostaniemy przyjaciółmi?
Zostaniesz ze mną do samego końca?
Zostaniemy przyjaciółmi?
Zostań ze mną do samego końca
Zostaniemy przyjaciółmi?
Zostań ze mną do samego końca
Kebeny nie owocują zbyt długo.
Wkrótce wszystkim znów zabraknie jedzenia.
Nawet królowej Ruby i Rafiemu.
Wysoki status nic nie znaczy, gdy nie ma się czym dzielić.
Im mniejsze owady, tym dłużej zajmuje ich zbieranie.
Nigdy wcześniej nie było tak mało jedzenia.
Nie ma już łatwych zdobyczy dla nikogo.
Bintang ratuje się korą.
Dużo błonnika.
Ale nic poza tym.
Indah odkryła, że kwaśny sok, który wycieka z odrapanych pni,
może być jadalny,
ale trochę się ciągnie
i nie jest zbyt syty.
Koniec zabaw i wizyt towarzyskich.
Wszyscy ruszają się jak najmniej, by oszczędzać energię.
Dzioborożce zwracają uwagę Diann.
Wiele ptaków zmierzających w tym samym kierunku może oznaczać tylko jedno.
Niedojrzałe owoce figowca, które widziała dwa tygodnie temu, w końcu dojrzały.
Ptaki zawsze jako pierwsze odkrywają owoce.
Podążając za nimi, Diann może być pierwsza przy owocach.
Indah będzie następna.
Nauczyła się o ptakach od matki.
Ich niski status zmusił obie do myślenia,
aby sprostać wyzwaniom wielkiego lasu.
Wkrótce wszystkie zwierzęta dowiedzą się o tym drzewie,
jeśli zwracają uwagę na sygnały.
Ale Diann, Bimo i Indah przybywają pierwsi i korzystają,
zanim rodzina królewska tu dotrze i zagarnie wszystkie owoce dla siebie.
Owoce są idealne.
Nadchodzą Ruby i Rafi.
Zwykle biorą wszystko dla siebie.
Diann wycofuje się, oczekując, że ją przegonią.
Ale Indah chwilę czeka.
Ruby wydaje się zrelaksowana.
Wystarczy jedzenia dla wszystkich, więc nie ma powodu do kłótni.
Drzewo jest ogromne i pełne owoców.
Wystarczy dla wszystkich orangutanów, niezależnie od ich statusu.
Rafi patrzy na Bimo.
Rzadko kiedy są tak blisko siebie.
Ale rodzice ich w tej chwili nie powstrzymują.
Może to okazja, by się zaprzyjaźnić.
Ostatnie miesiące były dla wszystkich samotne.
Diann jest wciąż ostrożna.
Rzadko może podejść tak blisko do Ruby.
Chłopcy po raz pierwszy mogą się razem pobawić.
To wyjątkowa chwila dla nich obu.
Bimo zawsze bał się Ruby.
Ale owoce zmieniły wszystko.
Zakończyły starą rywalizację
i zjednoczyły wszystkich.
Tego dnia żaden z chłopaków nie zapomni.
Przynajmniej na jakiś czas.
Owoce są tak dobre, że nawet Bintang robi sobie przerwę od niszczenia drzew
i dołącza do ekipy.
Dobre czasy w końcu wróciły.
Tym razem nikt nie zostaje pominięty.
Wiecie co?
To mi wygląda na społeczność.
Orangutany spędzają dużo czasu daleko od siebie w lesie,
ale wystarczy uczta owocowa, by wszystkich zjednoczyć.
Teraz mogą pokazać swoją prawdziwą naturę.
W głębi serca są zwierzętami społecznymi.
Ojejciu.
Chłopcy zawarli przyjaźń, która może trwać latami.
Przynajmniej dopóki nie opuszczą matek w wieku dziewięciu, dziesięciu lat
i nie wyruszą do lasu w poszukiwaniu własnych królestw,
które mogą być wiele kilometrów od siebie.
W końcu Diann musi odejść.
Musi poszukać więcej owoców, by nabrać masy,
zanim skończą się zapasy, a Ruby straci dobry humor.
Tak więc Bimo też musi odejść.
Rafi nie chce, by zabawa się skończyła.
Trudno być towarzyską małpą w lesie, który sprzyja utrzymywaniu dystansu.
Ruby była zadowolona, że syn bawi się z przyjacielem.
Kto wie?
Może pozwoli rodzinie Diann częściej się zbliżać.
Jeśli chodzi o Indah…
Jasne, czasem się potknie.
Ale teraz Zaki może ją przytrzymać.
Skoro w okolicy jest więcej jedzenia, mogą częściej podróżować
i lepiej poznać swoje lasy.
Mogą też skupić się na swoim związku.
Spędzają razem każdą wolną chwilę.
Pojawiły się znaki, że to coś więcej niż przyjaźń.
Kto wie, może pewnego dnia Zaki zostanie ojcem młodych Indah?
Jeśli odziedziczą jego siłę i jej umiejętności, czeka je dobre życie.
Nie powiem nic więcej niż Że chwytam ten dzień, gdy cię spotkałam
Wiedziałam, że to koniec Tego snu, w którym byłam sama
Podążałam za głosem serca By zacząć od nowa razem
Chwytać nowe okazje Nowe światy, gdzie będziemy razem
A dni są dobre
Odkąd dawni odkrywcy po raz pierwszy spotkali naszych rudych kuzynów,
dowiedzieliśmy się o nich tak wiele.
Z pewnością nie przypominają samotników, za których ich uważaliśmy.
A ich społeczeństwo i kultura są bogatsze, niż sobie wyobrażaliśmy.
Dopóki te wspaniałe lasy istnieją, orangutany będą obecne.
Dzikie, wolne i pełne niespodzianek.
Teraz żyje nam się najlepiej
Bo teraz żyje nam się najlepiej
Żyje
Tak, żyje nam się najlepiej
A dni są dobre
JEŚLI CHCESZ POMÓC ORANGUTANOM, WEJDŻ NA: www.sumatranorangutan.org
Napisy: Cezary Kucharski