Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
In het begin is Etienne twintig.
Hij weet nog van niets.
NIET MET MIJ
Ik ga de wagen parkeren.
Kuifaalscholver.
Jacobijnkoekoek.
Etienne.
Doe niet zo. Kom naar de match kijken.
Ze komt wel terug.
Iedereen moet er af en toe even uit.
Papa, hield je van mijn mama ?
Ja.
Hou je nog altijd van haar ? - Nee.
Afwezigheid is geen gevoel.
Wat bedoel je daarmee ? - Van een afwezige kun je niet houden.
Weet je het zeker ?
Ja. Zo is het met alles in het leven.
Je moet gewoon beslissen.
Je moet die liefde opgeven en dan verdwijnt ze.
Je kunt beslissen om niet meer van me te houden ?
Dat is onmogelijk.
Ik zal altijd van je houden. Onvoorwaardelijk.
Zelfs als ik er niet meer ben ?
We zullen altijd samen zijn.
Wat ? - Niets. Ik kijk gewoon naar je.
Stop daar dan mee.
Stop daarmee.
Hoe gaat het met Youssef ?
We hebben niet eens seks.
Jullie delen gewoon een bed, zonder elkaar aan te raken.
Had je gewild dat ik hem neuk ?
Om te tonen dat je een moderne, gevoelige vader bent.
Hij hoeft hier niet binnen te sluipen.
Hij is verlegen.
Ik zal zijn verlegenheid respecteren.
En mijn privacy. - Dat ook.
Ik heb mijn resultaten.
Kijk jij maar. Ik durf niet.
Metz.
Kunstacademie in Metz.
Metz is goed. 322 kilometer van hier.
Niemand die er op je wacht, je kent je beoordeelt.
Je zult vrij zijn. - Super.
Youssef zal teleurgesteld zijn.
Maar jij niet.
Ik wil gewoon dat je gelukkig bent.
Eet op. Je had gezegd dat we weg zijn als ze aankomen.
Ik wil die mensen niet zien.
Ik laat jullie rustig rondkijken. De eerste indruk is de beste.
Draaien.
Laat de fietser passeren.
Uitkijken...
Na de voetgangers linksaf.
Richtingaanwijzers.
Een beetje vertragen.
Een verkeersdrempel. - Ja, bedankt.
Wat doe je ?
Ik loop met je mee. Dan kunnen we praten.
Waarom zo'n haast ?
We praten later wel.
Stop met me te volgen.
Mijn vrienden vinden je maar een saaie. - Welke vrienden ?
Nu we je nieuwe school kennen, kunnen we ons organiseren.
Er is veel te doen.
Je moet een huisarts zoeken in Metz.
Niet simpel, een goede arts vinden in een onbekende stad.
Etienne. Wat doe jij hier ? - Heb je Rosa gezien ?
Hallo.
Haal je het spandoek weg ? - Ja.
DE NATUUR VECHT TERUG
Het spandoek.
Het is simpel, maak gewoon het touw los.
Het zit heel goed vastgeknoopt.
Die kus is nog niet klaar. Tot vanavond.
3 uur, 42 minuten. Niet slecht.
Zeg je Mets of Mess ?
Je zegt "hallo".
Mijn dochter is hier toegelaten. Hallo.
Voelt u de kracht van het penseel ?
Het kleurgebruik is opmerkelijk.
Ze begint met het hoofd.
De volgende dag een arm. Dan een been.
Ze scheidt de lichaamsdelen om een portret te maken
dat op haar model lijkt, of niet.
Mooi gedaan.
Dat ben ik.
We kennen elkaar niet, maar begrijpen elkaar wel.
Ik wil u om een kleine gunst vragen.
M'n dochter in de gaten houden.
Dat alles goed verloopt, dat ze met mensen praat.
Het is niet dat ik haar niet vertrouw.
Maar ze is nieuw hier, en alleen...
Ver van mij. Ik geef u mijn nummer.
Klein 10 - Medium 15 - Groot 20
Natuurlijk. Ik zal hem oppikken, mevrouw Sikora.
Ik pik iedereen op. Zoals gewoonlijk.
Ik zal gewoon wat later zijn.
Tot straks.
"God laten lachen ? Vertel hem over je plannen" Jiddisch gezegde
15 rondjes lopen en denk hierover na.
Vooruit, vooruit !
Preciezere passen.
Doe jullie best. Vanuit de voet.
Ik geef een pas, ik sta vrij, ik bied een oplossing.
Komaan.
Geef hem af.
Geef de bal af.
Goed zo.
Betrek het team erbij. Vooruit.
Speel met het team.
In een driehoek.
Als je de bal niet hebt,
kun je ruimte creëren om te spelen.
Achter elke trap moet een gevoel zitten.
Een gevoel.
Voetbal hoort bij het leven.
Rosa ?
Ben je hier al lang ? - 17 jaar.
Wat doe je ?
Ik schilder.
Het is jouw avond om te koken.
Sorry.
Ik ben het beu om alles zelf te doen.
Je zult verloren zijn als ik weg ben.
Wat wil je eten ?
Een weet-niet met een kies-maar.
Goed, dat hebben we nog in huis.
Souvenir uit Metz.
Deed me aan jou denken.
Koud en meedogenloos.
En die blik in je ogen...
De levenslust die ze uitstralen...
Toffe school. Ik heb met studenten gepraat.
Ze zijn zoals jij: eenzaam, onbegrepen,
helemaal geobsedeerd door nooit ervaren gevoelens.
Ik heb het getimed: heen en terug kan in een weekend.
Lang en vermoeiend, maar te doen.
Geen zorgen, ik kom niet elke week.
Ik heb een kamer voor je gevonden, in een gedeelde flat.
Met twee meisjes van je school.
Alles oké ? Zelfverzekerd genoeg ?
Ik moet wel.
Hou je afscheidscadeau maar.
Tot ziens.
Alles goed, Youssef ?
We hebben een praktisch ding binnen, een trap genaamd.
Dat ken je misschien ?
Ik klim liever, als het goed is.
Waarom ?
Om Rosa te imponeren. Dan denkt ze dat ik avontuurlijk ben.
Heb je honger ?
Een beetje.
Kom binnen.
Hoe gaat het met mijn dochter ?
We doen het niet, als je je zorgen maakt.
Dat weet ik.
Het is hoofse liefde, zoals in de middeleeuwen.
Schrijf je haar gedichten ?
De hele tijd.
Die wil ik wel lezen.
Spot niet met de jeugd die haar verdriet verdrinkt
in ouderwetse artistieke praktijken die nergens toe leiden.
Excuses, mijn prins.
"Ooit hebben we genoeg van cynisme,
scepticisme en kleinzielige grappen.
We zullen muzikaler willen leven."
Van Gogh zei dat. In een brief aan zijn broer.
Geloof je dat ?
Natuurlijk.
Net als u toen u 20 was.
Ik ben nooit 20 geweest.
Het is niet omdat u uw leven hebt vergooid,
dat u dat van anderen moet verpesten.
Hélène ?
Weet je waarom je van mijn vader houdt ?
Is dat een strikvraag ? - Ja.
Ik hou van beschadigde mannen. Hij is er een.
Een heel mooi voorbeeld.
De enige man die huilt op mijn borsten na de seks.
Ik begrijp het. - Beantwoordt dat je vraag ?
Iets te veel, maar het is oké.
Ik wil gewoon weten dat je hem correct behandelt.
Dus je geeft hem aan mij ? - Ik leen hem uit.
Als je hem kwetst, vermoord ik je.
Je bent echt gestoord. - Ik ?
Bent u gek ?
Het tegenovergestelde. Ik ben normaal.
Ik ben 18 en heb niets meegemaakt. Geen trauma.
Nog nooit een lijk gezien.
Zelfs geen overreden duif.
Oma en opa zijn 100 jaar.
Mijn ouders houden nog altijd van elkaar en van mij.
Ik ben geliefd. Dat is mijn drama.
Arme kleine Youssef, zo'n onzin uitkramen.
Dat is mijn punt. Alleen verdriet sterkt de geest.
Daarom schrijf ik over Etienne en Rosa.
Pardon ?
Drie jaar geleden ben ik aan een episch gedicht begonnen.
Een groot sociaal en emotioneel drama.
Grotendeels geïnspireerd op jullie levens.
Mijn leven is geen drama.
Op het moment dat uw vrouw u en Rosa plots verlaat,
wordt uw leven tragisch.
Haar vertrek heeft u in een fictief personage veranderd.
Ze gaf jullie een verhaal.
Aan u en aan Rosa.
Of u het nu leuk vindt of niet, zij was uw schepper.
Maar ik heb beslist dat er geen verhaal zou komen.
Ik had kunnen instorten, graag zelfs. Maar Rosa was er.
Haar moeder wilde haar niet, ik wel.
Onvoorwaardelijk. Dus gaf ze haar aan mij.
Ik was er kapot van, onzeker...
Ik was verloren.
Ik wist dat ik iets geweldigs ging beleven.
Wacht even.
Ik schrijf het op, anders vergeet ik het.
Wilt u me nog meer vertellen ?
Meer intieme dingen ?
11.15 uur in de bibliotheek ? Het enige tijdstip dat ik kan.
Weet je dat ze naar Metz gaat ?
Inspiratie voor je gedichten.
Een groot liefdesverdriet.
Wacht, wat ? - Eentje maar. Willekeurig.
Jij, onder de roze oranje, Coca-Cola-grijze lucht,
Jij, daar en niet, pas op.
Alles staat op het punt te beginnen.
Het is prachtig.
Je maakt me niet bang.
Als je van me wilt houden...
dan laat ik dat toe.
Ja.
Op één voorwaarde.
Welke ?
Je moet...
veel van me houden.
Ik hou veel van je.
Ik wil met je samenwonen.
O jij, die ik aan de vergetelheid ontruk
Jij,
die ik gelukkig wil zien...
Nu moet je me kussen.
Je moet altijd gekust worden.
Geef je jezelf aan mij over ?
Ik heb het koud.
Nee, het is warm. - Ik heb het koud.
Hélène.
Een cadeautje.
Misschien de laatste keer dat ik wegglip.
Ik zal het missen.
Welterusten, mijn liefste.
Bezet.
Wat doe je ?
Stil. Ik concentreer me.
Ruk je je af ? - Nee.
Sorry. - Waar denk je dat je bent ?
U moet dit begrijpen.
Ik doe dit uit respect voor Rosa.
We slapen samen, zonder elkaar aan te raken.
Ik vind dat prima, het is prachtig.
Maar het is te moeilijk.
Mijn ontluikende libido kan meedogenloos zijn.
Deze lust
neemt mijn lichaam en ziel over,
dus ik doe er iets aan.
Voordat ik alles verpest.
Ik ben maar een jongen.
Doe dat thuis.
Daar doe ik het ook.
Maar deze keer was het uw schuld.
Wat ? - Ik hoorde u en Hélène bezig.
Al dat gekreun...
Ik werd er opgewonden van.
Heeft Rosa het ook gehoord ?
Natuurlijk.
Trouwens, ze weet alles van u.
Wat een onzin. - U hoeft zich niet te schamen.
Het is de natuur.
Welterusten.
De groeten aan Hélène.
Wat klakt er ? Je tong
kruist de degens met de mijne
PROFICIAT MET METZ !!!
Hoe vind je het ?
Mooi, hè ?
Ik vind het mooi.
Je zult hier niet veel zijn, je kamer mag klein zijn.
Je spullen blijven in Metz,
we bewaren je schilderijen in de kelder.
De isolatie is niet zo goed.
De woonkamer... Prachtig uitzicht.
Een marshmallow ?
Ik wed dat de zonsondergangen prachtig zijn.
Hoe was de bezichtiging ?
Ze gaan een bod doen.
Wat voor mensen zijn het ?
Waarom kopen ze het huis ? Ik kan ze tegenkomen.
Laat mij alles regelen tot ze getekend hebben.
Anders val je ze weer lastig en gaan ze ervandoor.
Laat mij het gewoon verkopen. - Mijn ouderlijk huis.
Waar mijn ouders stierven, ik mijn kind opvoedde.
Dat weet ik allemaal.
Wees blij dat je kunt verdergaan, ga niet zeuren.
En dat je dit appartement kunt betalen.
Als je niet verkoopt,
zijn je loon van amateurvoetbaltrainer en Hélènes taxi niet genoeg.
Gaat het, Alex ? - Ja, sorry.
Ik ben het beu om flats te verkopen die ik zelf wil.
Het is niet erg.
Hoort bij de job. Loopjongen van het kapitaal.
VROEGER WAS IK BETER
Arme vriend. We nodigen jou en Olive wel uit.
Wat bedoel je ? Wat heeft ze je verteld ?
Niets. Dat ze gelukkig is met jou.
Ze liegt. Ze zegt dat er geen vuur is.
Wat wil dat zeggen ?
Stellen zijn niet gemaakt om vuurtje te stoken.
Geluk is iets rustig, voor oudjes.
Zelfs jij bent eindelijk aan het settelen.
Hoe dan ook, gevoelens zijn shit. Toch ?
Ik weet het niet. Nee.
Ik had moeten opgeven.
Opgeven wordt afgekeurd, maar kan ook goed zijn.
Stom van mij om het niet op te geven.
Waarom niet opgeven ?
Waarom niet ? Er zou een last van je schouders vallen.
Kijk.
De tafel komt hier. De bank daar.
Tegen deze muur, mijn piano.
Ik zie me hier wel oud worden.
Je zou hier kunnen sterven.
Zo plots, 's ochtends na je koffie.
Je zakt in elkaar
en blaast je laatste adem uit op de laminaatvloer.
Ik roep je,
maar je antwoordt niet.
En ik vind je languit op de grond.
Ik huil en schreeuw je naam.
Wanneer tekenen we ?
Morgen ?
Morgen.
Papa.
We kunnen hier niet wonen.
De zonsondergangen zijn mooi,
maar Youssef kan niet naar mijn kamer klimmen.
We kunnen ons huis niet verkopen.
Als ik blijf, hoef je niet te verkopen. - Hou op.
We hebben dit nu gepland.
Je bent er niet klaar voor.
Ik kan je zo niet achterlaten.
Ik blijf nog een paar jaar bij jou.
En bovendien,
ik heb geen school nodig om te schilderen.
Het gaat niet alleen om jou.
Word volwassen.
Waarom ?
We moeten beiden ons eigen leven leiden.
Is dat wat je wilt horen ?
Nooit, sinds het ontstaan van de wereld, sinds het licht er was,
en de wateren zich van boven naar beneden scheidden,
is poëzie harder nodig geweest.
Bovennatuurlijk kind van het Woord,
een pleitbezorger van de ongetemde ziel...
Hebt u een vuurtje ?
...poëzie is, in essentie
deze taal, nog steeds springlevend,
krachtig en onverdeeld.
Dicht genoeg bij het mysterie en het woord
om het fort van inertie te veroveren
en de betonnen citadellen van leugens te doorboren.
Het draagt het zaad van de waarheid, dat kan bloeien en zegevieren.
Dit jaar scoorden we meer PUNTEN dan JONGENS.
Heb je het gelezen ?
Heb je het uit ?
Ja.
Dank je.
Wat vind je ervan ?
Ik weet het niet.
Ik schrijf alleen wat ik zie van je leven.
Dat giet ik in poëzie, ik verzin niets.
Dat weet ik.
Vind je het maar niks ?
Nee, helemaal niet.
Ik vind dat het nergens op lijkt.
Geweldig.
Ik heb nog geen titel, als je ideeën hebt...
Ik weet het niet. Ik weet het niet.
Een episch gedicht door YOUSSEF HORLAVILLE
Vond je de stukken over je vader gênant ?
Die vind ik zelfs de beste.
Ook al lijkt hij verloren.
Geflipt.
Ben je bang om je ouders te verlaten ?
Nee.
Ik kijk er zelfs naar uit.
Misschien omdat ik het niet helemaal besef.
Als ik met mijn koffer vertrek,
zal ik mijn tranen verbergen, zoals iedereen.
Dit is enkel deel 1.
Deel 2 zal veel beter zijn. In alexandrijnen.
Ik zou het kunnen illustreren.
Wat ?
De mooiste dag van mijn leven.
Je schrijft dat ik de wereld afwijs.
Ik heb het gevoel dat je dat doet.
Sorry.
Is het omdat ik jou afwijs ?
Wat ?
Nee.
Soms, Rosa...
zie je de wereld als een decor.
Maar de wereld is geen decor.
Jongens, we hebben niets te verliezen.
Behalve de wedstrijd. - Ja, klopt.
En onze eer. - Die ook.
Onze waardigheid. - Mierenneuken.
Verlies je beter je eer of je waardigheid ?
Willen jullie een beker winnen ?
Niets zo lelijk als een beker.
Behalve een medaille.
Een overwinning leert je niets.
Pak hem ! Pak hem !
Vooruit !
In de breedte spelen !
We moeten wisselen.
Als ik wegloop, kom jij op mijn plaats.
Oké. - Ik kijk ook naar jou.
Komaan !
Je staat te ver achteraan, naar hier !
Burgemeester ? - Hoe gaat het ?
Lukt het ? - Leuk dat u komt supporteren.
Het gaat slecht met de wereld, niet ?
Pardon ?
Alles stort in, alles verandert.
De mensen zijn verloren. Ze hebben rust nodig.
Ze hebben zingeving nodig. Wortels.
Natuurlijk. - Houdt u van bomen ?
Geen idee. Hangt ervan af. - Iedereen houdt van bomen.
Bomen zijn belangrijk.
Ze zijn rustgevend.
Geworteld.
Na de wedstrijd.
We gaan een bos aanleggen. - Geweldig.
Op dit voetbalveld.
Pardon ?
Ik kan er niets aan doen.
Het zijn de tijden.
Blijkbaar moeten we een planeet redden.
Een planeet en mijn favoriete kiesdistrict.
Dus we gaan een bos aanleggen.
Besturen is vooruitzien.
Wanneer is dit beslist ? - Vandaag.
Bij grote beslissingen moet je niet treuzelen. Je moet...
Hoe gaat u hier een bos aanleggen ?
Door bomen te planten, idioot.
Geef je bal af !
Amateur.
We starten het project direct op.
Communiceren. De mensen weer hoop geven.
Dat hebben ze nodig.
Dat ze zien dat het nog altijd mogelijk is.
Het stadion is verleden tijd.
Waarom mijn stadion ?
Het is niet uw stadion. Het is van de gemeente.
Ons laatste stukje onroerend goed.
Waar we goedkoop een bos kunnen aanleggen.
Wat moet onze jeugd doen ? - In bomen klimmen.
Ik laat u dit niet doen. Een petitie, een hongerstaking !
Luister, coach van niets. Staak zoveel je wilt.
Hak je armen en benen af, en jongleer ermee.
Kan me niets schelen. Niemand trouwens. Het is een goed project.
Jawel.
Goed voor iedereen, behalve voor jou.
Dus slik je trots maar in,
maak er een salade van als je trek hebt.
Daarna kom je weer terug naar de planeet Aarde.
Je gaat je mond houden, goed over je leven nadenken
en je aanpassen.
Zoals we allemaal doen, elke dag. Te beginnen met mij.
Rijden, Maxence.
Alles oké, papa ?
Ja, hoor. - Hebben jullie verloren ?
Ben je verdrietig ?
Misschien scoren jullie volgend seizoen.
Ik denk dat ik stop met voetbal.
Heb je gedronken ? - Nee.
Zijn het late tienerkuren of een vroege midlifecrisis ?
En jij ?
Hoe was je dag ?
Je bent laat thuis.
Ik heb Youssef gekust vanmiddag.
Ik heb hem besprongen.
In een opwelling.
Het was fijn.
Na de les hebben we bij hem thuis gevreeën.
Ook fijn. Hij was heel lief.
Omdat je graag op de hoogte bent...
Als je meer details wilt over mijn eerste keer,
ben ik bereid om je vragen te beantwoorden.
Hier werd de grootste golf ter wereld bedwongen.
Zo hoog als een gebouw van 10 verdiepingen.
Deze helse golven hebben een geologische verklaring,
verborgen onder het oppervlak.
Een immense afgrond, 5000 meter diep,
fungeert als springplank voor de golven.
Wanneer Nazaré, een kustplaats tussen Lissabon en Porto,
in een bom verandert,
komt de menigte samen en houdt de adem in.
Wat ? - Ik heb niets gezegd.
Wat is er met jou ?
We kunnen op haar passen.
Ik red me wel. - Dat zou makkelijker zijn.
We zijn er. - Je gaat toch niet met een baby.
We zullen op haar passen.
Ze gaat met mij mee.
We redden het wel.
Ik ben vanavond terug, geen zorgen.
Voetbal is geen sport, het is sociale wetenschap.
Het veld is een van de laatste ruimtes voor diversiteit
en het anders-zijn.
De speler leert te genieten van een overwinning, maar ook
nederlagen te erkennen en te aanvaarden.
Als een nederlaag beperkt blijft tot het veld,
weet hij dat het maar een spel is, niet zijn leven.
Hij leert zijn sterfelijkheid te overstijgen
en te streven naar dankbaarheid.
De dankbaarheid die hij voelt als hij scoort. Sorry.
Zal ik haar overnemen ?
Gaat het ?
Prima.
Contactloos ?
Alsjeblieft.
Hier.
HOUD DE CONTROLE
Mag ik ?
Dit model is onbreekbaar.
Alsjeblieft.
Fijne dag.
Valérie ?
Alles oké ?
Lukt het wat ?
Ik weet het niet.
Ik weet het niet meer.
Kun je mij ook weggooien ? - Tuurlijk.
Mijn leven glijdt van me weg.
Niemand heeft me nodig.
"Ik wil tederheid.
Ik wil dat tranen opdrogen.
Ik wil een ronde liefde.
Geen rechte hoeken meer.
Geen wonden,
verdriet of gebroken harten meer.
Geen zijdelingse blikken
en vluchtige kussen meer.
Ik wil dat we onze eigen hartstocht uitvinden.
Alleen van ons.
Een diepe en aanhoudende vreugde."
Weet je nog dat je me dit schreef ?
Ja.
Ik ken die brief uit mijn hoofd. En mijn antwoord ook.
"Daarvoor moet je echt hier zijn.
Bij mij, en nergens anders.
Voor altijd."
Je zei: "Ik ben bij jou, en nergens anders."
En ik geloofde je.
Dat doe ik nog steeds.
Kun je je kamer wat opruimen ?
Zodat we kunnen inpakken.
Ik ga niet naar Metz.
Ik heb ze afgewezen.
Je wilt dat ik mijn leven leef, prima.
Dat zal hier gebeuren, in deze stad.
En vooral, in ons huis. Ik laat het geen herinnering worden.
Ik zal het nooit vrijwillig verlaten.
Ik heb je moeder gezien.
Niet in het echt.
Op tv onlangs. Een programma over oceanen.
Zij was het. Ik weet het zeker.
Ze was in Portugal, achter een paar stomme surfers.
Wist je dat de grootste golven in Portugal te vinden zijn ?
Gigantische golven.
Ga het maar na. 30 meter hoog.
Soms 35.
Dit is ze.
Deze vrouw.
Dat is je moeder.
Dat kan zijn, maar ik ben niet haar dochter.
Ik ken die vrouw niet.
Dat is het juist.
Wat bedoel je ?
We gaan er samen naartoe.
Haar ontmoeten.
Je hebt haar gewoon op tv gezien.
Toevallig. Ga jij maar, maar ik ga niet mee.
Jouw schuldgevoel. - Het is je moeder.
We kunnen haar terugvinden.
Als ik ga, is het om haar te vernietigen.
Prima.
Je bent zielig, papa.
Zoiets zeg je niet. - Ik zeg wat ik wil.
Omdat ik van je hou.
Omdat ik hier ben, zij niet.
Sinds wanneer missen we haar ?
Sinds wanneer hebben we haar nodig ?
Of heb je jaren gelogen toen je zei dat we niemand nodig hadden ?
Nee.
Wat dan ?
Eén beeld van haar en het voelt weer alsof ze je verlaat ?
Je weet dat ik niet het probleem ben.
Ik houd je niet tegen je leven te leiden.
Maak er geen drama van. - Jawel.
Nu kan dat. Ik ben 18.
Je hoeft me niet meer te beschermen.
Want dat heb je goed gedaan.
Bravo, en dank je wel.
Bedankt, maar eerlijk,
nu kun je zwelgen in je drama,
in haar afwezigheid.
Je hoeft je niet meer sterk te houden,
zoals je altijd hebt gedaan.
Je mag huilen.
In mijn armen zelfs.
Kijk.
Ze zijn groot en sterk.
Weet je nog dat ik je over haar leven moest vertellen ?
Over hoe ze was ?
Nee.
Ik ook niet.
Je hebt nooit naar haar gevraagd.
Ga je gang, ik luister.
Wat is er zo speciaal aan haar, dat je haar vlucht heroïsch vindt ?
En haar egoïstische lafheid verwart met vrijheid ?
Hoe leg je dat uit ?
Of ben je gewoon dom ?
Je snapt het niet.
Je weet het niet. - Leg het dan uit, verdomme.
Was het fysiek ? Was het dierlijk, onweerstaanbaar ?
Hoe kuste ze ?
Zo ?
Papa, wat gebeurt er als we sterven ?
Dat weet ik niet.
Dat weet niemand.
Hoe weet je dat je dood bent ?
Dat weet ik ook niet.
Wie heeft het woord salade uitgevonden ?
En wat is... - Laatste vraag.
En dan... dodo doen.
Het gaat goed met hem. Geen zorgen.
We houden hem een nacht hier ter observatie.
In welke kamer ligt hij ?
Sorry, hij wil niemand zien.
Kan ik u helpen ?
Rosa ?
Ik ga haar zoeken, want dat is wat je wilt.
Wel meisje, als je denkt dat ik dit laat gebeuren,
dan zul je wel eens zien.
Je vergist je.
Niet zonder mij.
Je laat me niet alleen achter.
Dat is al eens gebeurd.
Niet deze keer.
Ik heb haar niet gevonden.
We kunnen blijven zoeken.
De kustlijn volgen. We zullen wel zien.
Ze kan in het volgende dorp zijn.
Papa...
Ik ben niet verdrietig om haar.
Geloof me. Ik heb haar nooit gekend of gemist.
Jij was er.
Jou zou ik missen.
Ik zal je missen.
Je bent heel mijn kindertijd.
En nu dan ?
Is je kindertijd voorbij ?
Ik denk het wel.
ER GAAT GEEN LIEFDE VERLOREN
Een episch gedicht door YOUSSEF HORLAVILLE