Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
KÖR SÖĞÜT, UYUYAN KADIN
BİR PIERRE FÖLDES FİLMİ
HARUKI MURAKAMI'NİN ÖYKÜLERİNDEN UYARLANMIŞTIR
TOKYO, 2011 DEPREMİ VE TSUNAMİSİNDEN BİRKAÇ GÜN SONRA
Saat sabahın üçü.
Yatağa gelmeyecek misin?
Beni duydun mu?
Saat sabahın üçü.
Ne yapıyorsun?
Yatağa gelmelisin.
Aldığımız duyumlara göre Mika…
SON DEPREM HABERLERİ
eski bir mahalleli aşağıdan gelen sesler duymuş.
Şayet bu doğrulanırsa
hâlâ hemen altımızda bir yerde, yaşam olduğuna dair bize umut verecek.
Kyoko.
Eşyalarımı bulmaya çalışırken bir anda…
Sesleri ilk duyan kişi, mahallenin eski sakinlerinden biri,
bisikletiyle yıkılmış evinden bir şeyler kurtarmaya çalışıyormuş.
Evinin yanında ise eskiden bulunan küçük bir fabrika vardı.
ve bu fabrikanın altında bulunan o koridor ise
muhtemelen hâlâ hayatta olduğu düşünülen kişinin bulunduğu koridor.
Ama bu daha ne kadar devam edecek?
Tekrar sendeyiz Moriko.
En son deprem haberleri!
Tüm detayları okuyun! Tokyo Times!
TOKYO TEMİNAT YÖNETİMİ BANKASI
Ölü sayısı on bine yükseldi!
Hiç mi?
Depremden beri tek kelime etmedi.
Öylece televizyon izliyor. Sadece deprem haberlerini.
Beş gündür yatağa gelmedi.
Tuvalete gittiğini bile görmedim.
Yapma!
Sanki ben yokmuşum gibi.
Tamam, benden bu kadar. Geri dönmem lazım.
Enkazın arasında dolaşıp eşyalarımı arıyordum.
Ama sonra aşağıdan bir ses duydum, birileri vuruyormuş gibi,
sonra da yardım isteyen bir ses.
Aşağıdan gelen bir ses duyduğunuza emin misiniz?
Etrafta kimse yoktu.
Oraya geri dönen tek kişi bendim.
Tek başıma olduğumu sanıyordum.
Bu çok büyük bir meblağ Bay Katagiri.
Elimden geleni yapıyorum. En iyisini, sadece…
Büyük Ayı Ticaret gibi bir müşteriye elinden gelenin en iyisini yapmak yetmez.
Tokyo Teminat Yönetim Bankası,
700 milyon yenlik bir krediyi oturup bekleyemez Bay Katagiri.
Bugün paparayı harbiden yiyor ha?
Evet.
Zavallı adam.
Zavallı ihtiyar Katagiri.
Avukatlarımızın tüm mektuplarını yok saydılar.
Elimden geleni denedim efendim ama şu an…
Bay Yamamoto bu kredi konusunda beni bizzat aradı
ve üstümde baskı kuruyor!
Haftaya kadar benim için sonuç almak senin görevin!
Yeterince açık oldu mu?
Evet. Özür dilerim. Elbette.
Sana söyleyeyim,
etrafta bu kadar dedikodu dönerken erken çıkmak mantıklı değil.
Düşündüğün için sağ ol ama yetişmem gereken bir tren var.
Nereye gidiyorsun ki?
Akrabalara.
Kız kardeşimin ailesine.
Kyoko da seninle geliyor mu?
Bu da sana.
Üzgünüm.
- İyi hafta sonları. - Evet.
Sana da.
Kredi Bölümü, Bay Katagiri ile görüşüyorsunuz.
Merhaba, benim.
- Satsuki? - Nasılsın bugün?
Ne istiyorsun?
Bana biraz borç verebilir misin?
Ne? Yine mi?
Seni sonra arayayım.
Faturaları ödemek zorundayım ve elimdeki her şey tükenmek üzere.
Kocanın iş başvurusu süreci nasıl gidiyor?
Gönderdi mi?
Elinden geleni yaptığını biliyorsun.
Belki bu sefer elinden gelen yeterli değildir.
Dinle…
Para göndermek istemiyorsan sorun değil, Pink Pony'de çalışmaya geri dönerim.
Göndermek istemiyorum demedim.
Sınırsız param yok, hepsi bu.
Küçük yeğenlerim nasıl?
Pek iyi değiller.
Okula gitmeye utanıyorlar.
Üstlerinde sürekli aynı kıyafetler var.
Diğer çocuklar onlarla dalga geçiyor.
"Asla geri dönmeyeceğim."
"Sorun şu ki,
"sen bana hiçbir zaman hiçbir şey vermedin veya daha doğrusu,
"içinde bana verebileceğin hiçbir şey yok.
"Sen iyi ve kibar birisin
"ama seninle yaşamak, bir parça hava ile yaşamak gibi.
"Bu senin hatan değil.
"Sevgi dolu başka bir kadın bulacağına şüphem yok.
"Ama lütfen beni arama.
"Bavulumu ve kenara ayırdığım birkaç şeyi birine haftaya aldırırım.
"Geri kalanları at gitsin.
"Muhtemelen bir yerlerde saklanmakta olan Watanabe'ye iyi bak lütfen.
"Onu bulamıyorum."
Watanabe!
Bana Kurbağa de!
İçeri buyur!
Endişelenecek bir şey yok, lütfen Bay Katagiri.
Acele et. Kapıyı kapat ve ayakkabılarını çıkar.
Sen dışarıdayken içeri daldığım için özür dilemeliyim.
Beni burada bulmanın seni şok edeceğini biliyordum.
Evde bekleyen büyük bir kurbağa bulmak herkes için şok edici olurdu.
Ama başka şansım yoktu.
Pekâlâ…
Bir bardak çaya ne dersin?
Yakında eve geleceğini düşündüm, bu yüzden su kaynattım.
Sakinleşiyor muyuz?
Biliyorum, seninle görüşmek için randevu almalıydım Bay Katagiri.
Ama beni buraya acil bir mesele getirdi.
Lütfen beni affet.
- Acil bir mesele mi? - Evet, elbette!
Başka niçin birinin evine izinsiz girme cüretini göstereyim ki?
Böylesine bir nezaketsizlik benim adetim değildir.
Bunun benimle bir ilgisi var mı?
Yani, hem evet hem hayır.
- Sigara içsem sorun olur mu? - Hayır, hiç de bile.
İstediğin kadar sigara ve içki iç.
Şahsen ben sigara içmesem de bu senin hayatın.
Bir tür çeteye bağlı değilsiniz, değil mi?
Hangi çete kirli işlerini yapması için bir kurbağa tutar ki?
Alay konusu olurlardı.
Eğer bir geri ödeme için pazarlık yapmaya geldiyseniz
zamanınızı boşa harcıyorsunuz.
Bunu sadece üstlerim yapabilir.
Lütfen Bay Katagiri,
buraya bu kadar önemsiz bir iş için gelmedim.
Tokyo Teminat Yönetim Bankasındaki pozisyonunun farkındayım.
Hayır, bunun kredi geri ödemesiyle hiçbir ilgisi yok.
O zaman
sormama müsaade varsa…
burada ne işiniz var?
Ben buraya Tokyo'yu yıkımdan kurtarmaya geldim!
Biliyorum ki ya benim deli olduğumu ya da bir rüya gördüğünü düşünüyorsun
ama ne ben deliyim ne de sen rüya görüyorsun.
Bu gerçekten ciddi bir durum.
Size doğrusunu söylemek gerekirse Bay Kurbağa…
Lütfen, bana Kurbağa de.
Sana doğrusunu söylemek gerekirse Kurbağa...
Durumu tam olarak kavrayamıyorum galiba.
Sana bir iki soru sormama aldırış eder miydin?
Hiç de bile!
Karşılıklı anlayış kritik öneme sahiptir.
Dilediğin kadar soru sor.
Şimdi, sen gerçek bir kurbağasın, değil mi?
Evet, elbette.
Gördüğün gibi, ben sahici bir kurbağayım.
Senin için kurbağa sesi çıkarayım mı?
Tamam! Tamam!
Sen, şüphesiz ki gerçek bir kurbağasın.
Benim bir kurbağa olmadığımı kim iddia ederse
o kişi pis bir yalancı olurdu!
Ben de öyle birini paramparça ederim!
Tokyo'yu yıkımdan kurtarmak için buraya geldiğini söylemiştin, değil mi?
- Aynen öyle dedim. - Ne tür bir yıkım?
Deprem!
Çok, çok büyük bir deprem.
23 Mart saat 9:33'te Tokyo'yu vuracak.
Tam bir hafta sonra,
geçen hafta hepimizi sarsan depremden bile daha büyük bir deprem.
Böyle bir depremde ölenlerin sayısı muhtemelen üç yüz bini aşkın olacaktır.
Çoğunluğu altyapı ağıyla ilgili kazalardan kaynaklanacak.
Yerden yüksek otoyolların çökmesi,
ezilen metrolar,
patlayan tankerler!
Enkaza dönüşen binalar,
ezilerek ölen sakinleri!
Yangınlar her yerde!
Adeta cehennem.
Merkezi, Shinjuku Belediye Ofisi yakınlarında olacak.
Shinjuku Belediye Ofisi mi?
Hatta vurduğu yer tam olarak
Tokyo Teminat Yönetim Bankasının Shinjuku şubesinin altı olacak.
Sen de bu depremi durdurmayı mı planlıyorsun?
Aynen.
Sen ve ben,
bankanın altından yer altına inip
Solucan ile ölümcül bir savaşa gireceğiz.
Solucan kim?
Solucan yer altında yaşar.
O devasa bir solucandır.
Sinirlendiğinde depremlere yol açar
ve şu anda çok ama çok kızgın.
Neye kızgın?
Hiçbir fikrim yok.
Solucan'ın o çamurlu kafasının içinde ne düşündüğünü kimse bilmiyor.
Genellikle uyur.
Yapmayı gerçekten sevdiği şey budur.
Yıllarca, on yıllarca uzun uzun kestirmek,
yer altının sıcak ve karanlık ortamında,
duyduğu her küçük gürültü ve yankıyı özümseyerek.
Çoğunun yerine öfke koyarak.
Ama şu anda,
yıllar boyunca özümseyip biriktirdiği her türden nefretle
vücudu ve kalbi davul gibi şişip devasa boyutlara ulaştı!
Dahası, bu son deprem,
onu keyfini sürdüğü derin uykusundan sarsarak uyandırdı.
Duyduğu derin öfkenin tahrikiyle bir aydınlanma yaşadı.
Artık devasa bir deprem yaratma vakti gelmişti
ve bunu burada yapacaktı, Tokyo'da!
Yani diyorsun ki,
sen ve ben beraber yeraltına inip
bu depremi durdurmak için Solucan ile savaşmak zorundayız.
- Aynen öyle. - Hâlâ anlamıyorum.
Seninle gelmem için neden beni seçtin?
Sana her zaman derin bir saygı duymuşumdur Bay Katagiri.
Bunca yıldır en cazip olmayan görevleri sessizce kabul ettin
ve hepsini güzellikle icra ettin.
Terfi almadan,
üstlerin ve meslektaşların tarafından takdir edilmeden.
Bir kere olsun şikâyet etmedin.
Neredeyse senin adına onları döverek posalarını çıkarmayı dileyeceğim!
Ama Kurbağa,
Solucan ile karanlıklarda dövüşmek için benden çok daha güçlü birini bulabilirsin,
mesela bir karate ustası veya komando birliğinden birileri.
Doğrusunu söylemek gerekirse Bay Katagiri,
bütün dövüş işini ben yapıyorum.
Ama bunu tek başıma yapamam.
Benim yanımda durup,
"Cesaret! Harika gidiyorsun Kurbağa!" demen lazım.
"Kazanabileceğini biliyorum!"
Bu savaştan sağ dönemeyebilirim ama ondan kaçamam.
Nietzsche'nin dediği gibi,
"En yüksek bilgelik korku duymamaktır."
Senden istediğim şey Bay Katagiri,
beni tüm kalbinle desteklemen,
gerçek bir dost olarak.
Biliyorum, tüm bu tuhaf şeylere inanmak senin için zor olmalı.
Bu yüzden sana var olduğumun kanıtını sunmak niyetindeyim.
Söyle bana Bay Katagiri,
Büyük Ayı Ticarete verilen krediyi geri almakta büyük zorluklar yaşıyorsun,
yaşamıyor musun?
Bu doğru.
Bu kişiler mafya ile iç içeler.
Şirketi iflas ettirmek için komplo kuruyorlar.
Size karşı 700 milyon yen içerideler,
- haklı mıyım? - Kesinlikle öylesin.
Endişelenme.
Her şeyi bana bırak.
Pazartesi sabahına kadar,
bu yaşlı Kurbağa, tüm sorunlarını çözmüş olacak.
Rahatla ve iyi bir gece uykusu çek.
Saat kaç?
10:20.
Saatin doğru mu?
- Sanırım? - Pahalı mıydı?
Hayır, oldukça ucuz.
Gayet ucuzdu ama oldukça doğru gösteriyor.
Bir saatin pahalı olması doğru gösterdiği anlamına gelmez ki.
Eskiden çok pahalı bir saatim vardı ama hep yanlış gösterirdi.
Ebeveynlerim bana onu aldıktan bir yıl sonra kaybettim.
Şimdi bana yenisini almıyorlar.
Saatin olmaması canını sıkıyordur.
Ne?
Saatin olmaması canını sıkmıyor mu?
Pek sayılmaz.
Yani, dağda falan yaşamıyorum.
Saati öğrenmek istersem birine sorarım.
Peki ya telefon?
Telefonun yok mu?
Yok, oyunlarda kaybolmamı istemiyorlar.
Doğru.
Doğru otobüs bu, değil mi?
Evet.
Bildiğim kadarıyla bu güzergâhta hâlâ tek bir otobüs var.
Bu senin eskiden okula giderken kullandığın otobüs mü?
Öyle.
Gerçi…
bu otobüsten çok farklıydı.
Acaba bu sefer canımı yakacak mı diye merak ediyorum.
Tedavi mi?
Daha önce canını yaktı mı?
Hayır, pek sayılmaz.
Yani, tamamen acısız değildi elbette.
Bazen biraz canımı yakıyor ama çok kötü değil.
Seni yeni bir doktorun tedavi etmesi farklı hissettirecektir.
Küçük bir prosedür değişikliği büyük bir fark yaratabilir.
Ben bu kadar kolay pes etmezdim.
Pes etmiyorum ama…
Ama bıkmış gibi misin?
Dürüst olmak gerekirse korkuyorum.
Acıyı hayal ederek o kadar zaman harcıyorum ki,
bu acının kendisinden daha beter.
- Demek istediğimi anladın mı? - Evet.
Acı çeken birini gördüğümde ne kadar acı çektiğini hayal edebilirim
ama o kişinin gerçekte hissettiği acıdan yine de çok farklı olur.
Bu oldukça subjektif.
Bugüne kadar başına gelen en acı verici şey ne?
Benim başıma gelen mi?
Fiziksel acıdan bahsediyorsun, değil mi?
Hiç dayanamayacağını düşündüğün kadar şiddetli bir acı yaşadın mı?
- Ben… - "Asla geri dönmeyeceğim."
Ben…
Hatırlayamıyorum.
Yani buraya daha önce geldin?
Evet, bir ya da iki kere.
Hasta mıydın?
Hayır, ben değildim.
Kyoko.
Aslına bakarsan Kyoko'yu ziyaret ediyordum.
Nesi vardı ki?
Düşüneyim.
Sanırım kaburgasıydı.
Kaburgası çıkmıştı galiba.
Uzun bir süre önceydi, biz evlenmeden çok uzun süre önce.
O zamanlar daha sevgilim bile değildi.
O zaman onu neden ziyaret ediyordun?
O vakit ondan hoşlanıyordum zaten…
Çok.
Ama o dönemde, en iyi arkadaşımın kız arkadaşıydı.
Yani… Sen ona âşıktın ama o senin en yakın arkadaşına mı âşıktı?
Evet.
Öyle de denebilir.
Onu hâlâ görüyor musun?
Hiroshi'yi mi? Hayır.
Hayır, üstüne çok geçmeden öldü.
- Öldü mü? - Evet.
Ne oldu?
Aptalca bir motosiklet kazasıydı.
Doktorlar, hiçbir şey hissetmediğini söyledi.
Peki, sonra ne oldu? O sana mı âşık oldu?
Sanırım. Bir nevi.
Gitsem iyi olur. Sırada ben varım.
Tamam. Birazdan görüşürüz.
Bir şey olmayacak.
Çıkaramamışsın bile!
- Ben de çıkarabilirdim! - Hadi!
Kendisi çıkarmak zorunda kalmış.
Lütfen!
Beni güldürmeyi kes.
Güldüğümde göğsüm acıyor.
Neresi acıyor?
Burası.
Senin için masaj yapmamı ister misin?
Kes şunu!
Kör söğüt nedir?
Bir ağaç var, böyle bir ağaç.
Hiç duymadım.
Çünkü kendim uydurdum.
Bu küçük sinekler,
kör söğüt ağacının polenlerini kadının kulağına taşıyarak
onu uyuturlar.
Peki, sinekler içeri girince ne yapıyorlar?
Kadının etini yiyorlar elbette.
Hapır hupur…
Genç bir adam tepeye tırmanarak
kör söğüdün uyuttuğu kadını kurtarmaya gelir.
Hikâyendeki genç adam,
benim, değil mi?
Kulak testimde yeni bir makine kullandılar ama onun dışında her şey aynıydı.
Röntgen çekiyorlar, beyin dalgalarımı kontrol ediyorlar
ama bir şey bulamayınca da suçu bana atıyorlar,
sanki bunu uyduruyormuşum falan gibi.
Peki, işitme kaybı yaşadığında tam olarak ne oluyor?
Şey, bir radyo frekansını kaybetmeye benziyor.
Geliyor ve gidiyor ve sonra tamamen kayboluyor
ve daha farkına varmadan tekrar geri geliyor.
- Bu seni rahatsız ediyor mu? - Hayır, pek değil.
Ama işitme sorunu, bunun sadece bir parçası.
Neyin parçası?
Apaçi Kalesi filmini izledin mi hiç?
Muhtemelen, uzun zaman önce.
Harika bir John Ford filmidir.
Filmin başında, yeni bir albay, bir grup askerle tanışır,
Anıt Vadisindeki o kayanın orada.
Sonra yüzbaşı, onu karşılamaya çıkar.
- Yüzbaşı rolünü John Wayne oynamaktadır. - Tamam.
Albay, Batı'daki yaşamı pek bilmez
veya yerli halkı bile.
Sık sık bu bölgeye saldırırlar.
Kaleye varınca, Albay, John Wayne'e dönerek şöyle der:
"Buraya gelirken birkaç yerli gördüm. Dikkatli olsan iyi edersin."
Ama John Wayne, o havalı sesiyle cevap verir:
"Endişelenme. Eğer Yerlileri görmeyi başardıysan
"bu aslında orada olmadıkları anlamına gelir."
Ya da öyle bir şey.
Ama ne dediğini anlıyor musun?
Demek istediği...
asıl önemli olanın, herkesin görebildiği olmadığı mı?
Yani…
Ne zaman biri kulaklarım için üzülse aklıma bu diyalog geliyor.
"Yerlileri görmeyi başardıysan bu orada olmadıkları anlamına gelir."
Kulaklarıma bir bakar mısın?
Kulaklarına mı? Neden kulaklarına bakmamı istiyorsun?
Belki dışarıdan bir şey görürsün diye.
Pekâlâ.
Gözüne bir şey çarptı mı?
Hayır, farklı bir şey yok.
Ama garip bir şeyler sezdin mi?
Garip bir şey yok.
Peki, ne kadar kalacaksın?
Yarın dönüyorum.
Hemen mi?
Neden biraz daha kalmıyorsun?
Eh, sonuçta hâlâ bir işim var.
Her neyse, geri dönüp kedimi bulmam lazım.
Kepini mi?
Kedimi.
Ortadan kayboldu.
Muhtemelen bahçede bir yerdedir ama gidip onu bulmam lazım.
Ona o bakamaz mı?
Kyoko'yu mu diyorsun?
Sürekli televizyon izlediği doğru mu?
Hiç durmadan?
Evet, doğru.
Neden soruyorsun?
Merak ettim sadece.
Bu o, değil mi?
Ne?
Bu bizim otobüsümüz, değil mi?
Evet.
Sen… İyi misin?
Evet.
İyiyim.
Size yardımcı olabilir miyim?
Bay Katagiri.
Benim adım Shiraoka.
Büyük Ayı Ticaretin avukatıyım.
Anladım.
Müvekkilimden şu bekleyen kredi meseleleri hakkında bir arama aldım.
Bilmenizi istiyor ki kendisi tüm sorumluluğu üstlenerek
talep edilen tutarın tamamını vadesinde geri ödeyecek.
Size bunu teyit eden imzalı bir muhtıra getirdim.
Sizden tek ricası, Kurbağa'yı evine bir daha göndermemeniz.
- Kurbağa mı? - Evet.
Kurbağa'dan, evini bir daha asla ziyaret etmemesini rica etmenizi istiyor.
Şahsen bunun ne demek olduğundan pek emin değilim
ama inanıyorum ki bu sizin için açık olacaktır Bay Katagiri.
Haklı mıyım?
Evet, haklısınız.
Mesajımı Kurbağa'ya iletme nezaketini gösterirsiniz, değil mi?
Öyle yapacağım.
Müvekkiliniz, Kurbağa'yı bir daha asla görmeyecek.
Çok teşekkür ederim.
Mesajınızı müvekkilime ileteceğim
ve o da hemen ödeme için gerekli düzenlemeleri yapacaktır.
Minnettarım.
Bir hafta izin mi?
Yaşadıklarını anlıyorum Komura.
Elbette sana bir hafta izin verebilirim ama söylesene bana,
ne zamandır bizim için çalışıyorsun?
Yedi yıl efendim.
Yedi yıl, tamam.
Geldiğindeki pozisyonun neydi?
Kredi departmanındaydım efendim.
Yani, şimdikiyle aynı, değil mi?
Doğrudur.
Komura, neden bu fırsatı yeni bir başlangıç için kullanmıyorsun?
Sen iyi, keyifli ve zeki bir çalışansın.
Edebiyat eğitimi almışsın,
piyano bile çalmışsın.
Sana karşı dürüst olacağım.
Burada senin için bir gelecek yok.
Departmanın yarısı bir yıl içinde taşerona devredilecek.
Gidip kendine uygun bir şeyler bulman için sana güzel bir teklif yapabilirim.
Ama bu iş benim için gayet uygun efendim.
Sadece bir haftalık iznimi kullansam?
Ben şunu öneriyorum:
Bir haftalık iznini al Komura
ama bunu bir düşün, tamam mı?
Yeni bir başlangıç mı, yoksa çıkmaz sokak mı?
TERCİHLERİNDEN İBARETSİN
- Peki ne yapacaksın? - Ne yapmalıyım?
Ne olacak, bunu değerlendirsene?
- Özel bir şeyler yap. - Özel bir şey mi?
Evinde tek başına oturup çektiğin acıyı düşünmeyeceksin, değil mi?
Yani, Watanebe'yi bulmam lazım.
Watanabe mi?
Kedim vardı ya hani?
Evet. Kedin.
Bilmem, neden kısa bir seyahate falan çıkmıyorsun ki?
Seyahat mi?
Bunu yapabilirim galiba.
Ama nereye gideceğim ki?
Hiç Hokkaido'da bulundun mu?
Hayır, hiç.
Gitmek ister misin?
Neden soruyorsun?
Doğrusu Kushiro'ya göndermek istediğim küçük bir paketim var ve…
eğer onu benim için götürmek istersen
bana büyük iyilik etmiş olursun
ve ben de seve seve dönüş biletini öderim.
Kushiro'daki otelini bile öderim.
- Küçük bir paket mi? - Evet, şu…
Şu boyutlarda.
İş ile alakalı bir şey mi?
Hayır, tamamen kişisel.
Sadece postaya vermek istemiyorum.
Aslında kendim halletmem gerekir ama şu anda hiç vaktim yok.
Önemli bir şey mi?
Kırılacak veya tehlikeli bir şey değil.
Seni onun yüzünden havalimanında durdurmayacaklar.
Başını belaya sokmayacağıma söz veriyorum.
Kendi valizlerinle beraber onu da götür yeter.
Peki… Bu paketi kime götürüyorum?
Kız kardeşime.
Küçük kız kardeşim. O… Orada yaşıyor.
...yer kabuğunun deformasyonu sonucu meydana gelen özel bir depremdir.
Tsunamiler, düşük genlikli dalga yüksekliğine
ve genelde yüzlerce kilometre uzunluğunda, çok uzun bir dalga boyuna sahiptir,
oysa normal okyanus dalgalarının dalga boyu
sadece 30 veya 40 metredir.
Tsunamiler, deniz tabanının aniden...
Big Bear dosyası yolunda gidiyor sanırım?
Her şey yolunda mı Katagiri?
Merak etme, beni bir tek sen görebilirsin.
Söyleyin Bay Kurbağa…
Kurbağa diyeceksin.
Söylesene Kurbağa, onlara ne yaptın?
Pek bir şey değil.
Sadece bir tutam psikolojik terör.
Joseph Conrad'ın bir zamanlar yazdığı gibi,
"Gerçek dehşet, insanın kendi hayal gücüne kapıldığında hissettikleridir."
Ama boş ver bunu. Bana Büyük Ayı dosyasından bahset.
- İyi gidiyor sanırım? - Öyle görünüyor.
O hâlde güvenini kazandım mı yani?
Solucan ile birlikte savaşmak için bana katılacak mısın?
Sana doğruyu söylemek gerekirse…
Bu fikre pek sıcak baktığım söylenemez
ama bu beni kurtarmak için yeterli değil, değil mi?
Hayır, bu bir onur ve sorumluluk meselesi.
Sen ve ben, yeraltına inip Solucan ile yüzleşmeliyiz.
Bu süreçte hayatımızı kaybedecek olursak kimsenin sempatisini kazanmayacağız
ve Solucan'ı yenmeyi başarsak bile
kimse bize methiyeler düzmeyecek.
Kimse hemen ayaklarının altında böyle bir savaşın koptuğunu bilmeyecek.
Sadece sen ve ben bileceğiz Bay Katagiri.
Sadece sen ve ben.
Sonuç ne olursa olsun, bizimki yalnız bir muharebe olacak.
Biliyorsunuz Bay Kurbağa…
Ben sadece sıradan bir adamım.
Kurbağa diyeceksin.
Ben tamamen sıradan bir adamım.
Sıradan bile değilim.
Kelleşiyorum.
Göbeğim çıkmaya başladı.
Geçen ay 44 yaşına girdim ve düz tabanlıyım.
Doktor geçenlerde bana diyabete eğilimli olduğumu söyledi.
En son bir kadınla yattığımdan bu yana üç ay veya daha fazla zaman geçti
ve bunun için para ödedim.
Beni seven tek bir kişi bile yok,
ne işyerinde ne de özel hayatımda.
İnsanlarla nasıl konuşulur bilmiyorum ve yabancılarla iyi geçinemem
bu yüzden hiç arkadaş edinemiyorum.
Hiçbir atletik yeteneğim yok.
Müzik kulağım yok, kısayım,
fimotiğim,
miyop ve astigmatım.
Korkunç bir hayat yaşıyorum!
Tek yaptığım yemek, uyumak ve sıçmak!
Hâlâ neden yaşadığımı bile bilmiyorum.
Tokyo'yu kurtaracak kişi neden benim gibi biri olsun ki?
Çünkü Bay Katagiri,
yanımda savaşması için sana güvendiğim gibi güvendiğim kimse yok.
Tamam o zaman.
Ne yapmamı istiyorsun?
Benimle ayın 22'si gece yarısında,
bankanın kazan dairesinde buluşmanı istiyorum.
Fazla mesai yapma bahanesiyle kal.
Ben bizi kazan dairesinden alıp,
Solucan'ın yaşadığı yere giden 45 metrelik bir merdivene götüreceğim.
Ya son dakikada korkup kaçarsam?
O zaman ne yaparsınız Bay Kurbağa?
Kurbağa!
O zaman ne yaparsın Kurbağa?
Savaşmaya devam ederim.
Yalnız başıma.
Ama Solucan'ı yenme şansım,
Muhtemelen Anna Karenina'nın o hızla gelen lokomotiften kurtulma şansına eşit olur.
Anna Karenina'yı okudun mu Bay Katagiri?
Hayır.
Yine de beni muharebe alanında terk edeceğini sanmıyorum.
Bunu hissedebiliyorum.
Bu mesele bir…
haya meselesi!
Ki, maalesef,
bu benim sahip olduğum bir şey değil.
Yani emin misin?
Yani, gerçekten sanmıyorum.
Tabii.
Bir sevgilisi olsaydı tüm gece evde oturup yıkılan binaları izlemezdi, değil mi?
Evet.
Peki ya… Seks?
Ne olmuş?
Yani, hâlâ onu…
sikiyor musun?
Arada sırada eşler bile iyi bir sikiş ister.
Her şey yolundaydı.
Hemen çocuk istememişti
çünkü biz finansal olarak biraz…
Ama her şey yolundaydı.
Hâlâ onu sikiyordun yani?
Yani, başlardaki gibi değil.
Elbette, ben de evliydim, biliyorsun.
Yani, doğruyu söylemek gerekirse
son zamanlarda pek…
Anlarsın ya?
Buna hiç ilgi duyuyor muydu bilmiyorum.
Doğru ya da belki de sana hiç ilgi duymamıştır.
Şaka yapıyorum.
Nerede kalıyor peki?
Konuşuyor musunuz?
Yok, sıfır.
Telefonuna cevap vermiyor.
Ebeveynlerini denedin mi?
Bir içki daha alır mısınız baylar?
- Elbette. - Hayır, benim gitmem lazım.
Yarın çalışıyorum.
Tabii, evet.
Neredeyse unutuyordum.
İşte.
Uçuş bilgilerinin yazılı olduğu bilet.
Kız kardeşim seni havaalanından alıp otele götürecek.
Onu nasıl tanıyacağım?
Merak etme, orası küçük bir havaalanı.
Neyse, konuşuruz.
İyi yolculuklar.
Teşekkürler.
İyi akşamlar.
Ben… Komura.
Kyoko orada mı?
Nerede olduğunu söyleyebilir misin?
Yani yerini biliyorsun ama bana mı söylemek istemiyorsun?
Hayır, onunla konuşmam lazım.
Unutayım gitsin mi?
Hayır, bana nerede olduğunu söyle.
Nasıl olduğunu bilmek istiyorum ve ben…
Hayır. Ben… Sarhoş değilim!
Sadece onunla konuşmam lazım!
Nerede o?
Seninle yaşamak bir parça havayla yaşamak gibi.
OTEL ASTRAL
Hiroshi öldüğünde,
kendimi ayakta tutmak için
Tokyo'ya taşındım.
Komura beni takip etti.
Bana bir nevi âşık olduğunu biliyordum.
Benimle ilgilenmesine izin verdim.
O yakışıklıydı, nazikti.
Üçümüz de kardeş gibiydik.
Üçümüz de birbirimizi terk ettik
ama farklı şekillerde.
Derslerime ayak uyduramadım,
ben de kendime burada yarı zamanlı bir iş buldum.
Eskiden burada mı çalışıyordun?
Yani, o zamanlar bir otel değildi.
Neydi?
Yirminci doğum gününü hatırlıyor musun?
En ufak bir şey yok.
Çok geride kaldı.
Sen hatırlıyor musun?
Her anı dün gibi hatırlıyorum.
Her şey burada mı oldu?
O yüzden mi burada buluşmak istedin?
O özel ana geri dönmek istedim.
Çünkü bunun şu anda başına gelenlerle alakalı olduğunu düşünüyorsun.
Sebebi bu mu?
O gün yaşanan her şey bir illüzyon gibiydi.
Gerçekten olup olmadığını bilmiyorum
ama bir şekilde bir bağ olduğunu hissediyorum.
Nasıl bir bağ?
Burası eski moda bir İtalyan restoranıydı.
Yarı zamanlı garson olarak çalışıyordum.
Restoranın sahibi altıncı katta yaşıyordu, restoranın üstünde.
Her akşam saat sekizde,
ona bir bardak şarapla birlikte bir tavuk yemeği servis ediliyordu.
Yani her akşam ona yemek götürüyordun?
Müdür götürüyordu.
Diğer hiçbir çalışan, mal sahibi nasıl görünür bilmezdi.
Doğum günümde,
yirminci doğum günümde,
bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu.
Restoran neredeyse tamamen boştu.
İyi akşamlar.
Yağmura göğüs gerdiğiniz için teşekkürler.
İyi akşamlar.
- Her zamanki masamıza geçebilir miyiz? - Elbette Bay Matsu…
Kyoko!
Matsui Bey ve Hanım ile ilgilenir misin lütfen?
Bu gecenin spesiyali pançeta soslu tortellini.
Sorun ne?
Ben iyiyim, sadece biraz oturmam lazım.
Emin misin? Çok kötü görünüyorsun.
Midem ağrıyor, bilmiyorum.
Çok acı verici.
Sen müşterilere dön. Bana bir şey olmaz.
Bence hastaneye gitmelisin.
Çok zayıf hissediyorum.
Saat sekizde akşam yemeğini 604 numaralı odaya götürmeni istiyorum.
Sadece zili çalıp, "Yemeğiniz geldi" de ve oradan ayrıl.
604 numaralı oda, değil mi?
Saat sekizde. 604 numaralı oda.
Yavaş geçen bir akşamdı.
Pek bir şey olup bitmiyordu.
Yağmur nedeniyle çoğu rezervasyon iptal edilmişti.
Saat sekizden biraz önce, yemeğini almak için mutfağa gittim.
O kadar sıkıcı bir akşam olmuştu ki,
sonunda onu görebileceğim düşüncesi bana neredeyse heyecan veriyordu.
Bir de yolluk tavuk!
Altı yüz dört…
Altı yüz dört numaralı oda.
Yemeğiniz efendim.
Yemek mi?
Evet efendim.
Müdür birden rahatsızlandı.
Size yemeğinizi onun yerine ben getirdim efendim.
Anlıyorum.
Rahatsızlandı demek?
Evet.
Karnına ani bir sancı girdi ve hastaneye gitmesi gerekti.
Apandisitinde bir sorun olabileceğini düşünüyor.
Bu hiç hoş olmamış. Hem de hiç hoş olmamış.
Yemeğinizi içeri getireyim mi efendim?
Evet, elbette.
Nasıl dilerseniz.
Tabakları koridora çıkarma nezaketi gösterirseniz efendim
bir saate gelip onları alırım.
Evet, elbette.
Onları dilediğiniz gibi bir saat içinde koridora koyarım.
Başka bir şey var mıdır efendim?
Şey…
Aklıma bir şey gelmiyor.
O zaman ben…
Ben işe döneyim.
Bir dakika lütfen.
Efendim?
Beş dakikanızı ayırabilir misiniz genç hanım?
Sizinle konuşmak isterim.
Yalnızca beş dakika ise sorun olacağını sanmıyorum.
Bu arada kaç yaşındasın?
Yirmi yaşına giriyorum.
Yirmi yaşına mı giriyorsun?
Yani bu yeni mi gerçekleşti yoksa yeni mi gerçekleşmek üzere?
Yirmi yaşına yeni girdiğimi kastetmiştim.
- Bugün benim doğum günüm. - Anlıyorum!
Demek bugün doğum günün.
Evet efendim.
Çok güzel.
Doğum günün kutlu olsun.
Çok teşekkür ederim.
Bu gerçekten harika.
Peki! Bir kadeh kaldırmaya ne dersin?
Teşekkür ederim efendim ama benim işe dönmem gerekiyor.
Bu bir sorun olmaz.
Ben sorun değil dersem kimse sana bir şey söyleyemez.
Her neyse…
Bu fevkalade olayı kutlamak için tek bir yudum.
Bir yudum o zaman.
Doğum günün kutlu olsun.
Hayatın zengin ve verimli olsun
ve üzerine kara bir gölge düşürecek hiçbir şey olmasın.
Hayatında sadece bir kez 20. yaş gününü kutlarsın genç hanım.
Evet.
Ve işte bu çok özel günde,
nazik bir peri gibi bana akşam yemeğimi getiriyorsun.
Şey, bana öyle yapmam söylendi.
Öyle olsa bile,
20. doğum gününde bana güzel, sıcak bir yemek getirmen tesadüf müydü?
Bunun bir tür kader olabileceğini düşünmüyor musun?
İşte sana bu yüzden bir hediye vermek istiyorum.
Özel bir doğum günü özel bir hediye ister.
Hayır, lütfen efendim. Aklınıza bile getirmeyin.
Sadece size akşam yemeğinizi getirmem söylendi efendim.
Hediye dedim ama bu gerçek bir nesne değil
ve parasal açıdan hiçbir değeri yok.
Sana bir dilek hakkı vermek istiyorum sevgili, güzel, genç perim.
Ne dileğin varsa gerçekleştireceğim.
Tabii, bir dileğin varsa.
Dilek mi?
İstediğin veya olmasını istediğin bir şey genç hanım.
Eğer bir dileğin varsa, tek bir dilek,
onu gerçekleştireceğim,
ama çok dikkatli düşünsen iyi olur
çünkü sadece tek bir dileğini gerçekleştirebilirim.
Sadece tek bir tane ve bunu geri alamazsın.
Yani bir şey dileyeceğim ve bu dilek yerine mi gelecek?
Bir dileğin var mı genç hanım?
Yoksa yok mu?
Her şey tam olarak böyle oldu.
Uydurmuyorum!
Peki dilek tuttun mu?
Sorun şu ki,
onu tam olarak ciddiye almıyordum.
Ama 20. doğum günümdü.
Yaptığım tek şey ançuez soslu tortellini servis etmekti,
ben de bu bir inanıp inanmama meselesi değil dedim.
Anladın mı?
Elbette.
O yüzden bir dilek tuttum.
Dileğin bu mu?
Evet, dileğim bu.
Senin yaşındaki bir kız için biraz sıra dışı.
Daha az makul bir şey bekliyordum.
Bu olmazsa başka bir şey düşünebilirim, sorun değil.
Başka bir şey dileyebilirim.
Hayır, bir sorun yok sevgili genç hanım.
Hiçbir sorun yok.
Sadece biraz şaşırtıcı.
Başka bir şey dilemiyor musun?
Mesela daha güzel veya daha zeki veya daha zengin olmak gibi?
Böyle bir şey istemediğine emin misin?
Sıradan bir kızın isteyeceği bir şey.
Daha güzel veya daha zeki ya da daha zengin olmayı elbette isterdim
ama bunlardan biri gerçek olursa başıma neler geleceğini hayal edemiyorum.
Zengin ama hasta olabilirim.
Ya da güzel ama yalnız.
Ya da zeki ve perişan.
Anlıyorum.
Peki dileğim uygun mu?
Uygun olup olmadığına karar vermek sana kalmış.
İşte bu kadar.
Dileğin gerçek oldu.
- Şimdiden mi? - Evet.
Hiç sorun çıkarmadı.
Dileklerin kabul edildi sevgili genç hanım.
Doğum günün kutlu olsun.
Şimdi işine geri dönebilirsin
ve merak etme,
arabayı koridora koyarım.
Sen iyi misin?
- Dalgın görünüyorsun. - Hayır, ben iyiyim.
- Ee, nasıldı? - Bilmiyorum.
Onu tam olarak göremedim.
Meğerse müdürün sadece fena biçimde midesi bozulmuş.
Ertesi gün normal bir şekilde işe geri döndü,
ben de öyle.
Mal sahibini bir daha hiç görmedim
ve oradan ayrıldıktan sonra bir daha restorana hiç dönmedim.
Bir kere bile.
Neden ki?
Bilmiyorum.
Bir tür önsezi.
Yılbaşından sonra işten ayrıldım.
Öğrenimime geri döndüm.
Komura'nın yanına, annesinin verdiği eve taşındım.
Evlendik.
Sana bir soru sormamın sakıncası var mı?
Dileğimi öğrenmek istiyorsun.
Ama sen bana söylemek istemiyorsun.
Bilmen gerekmiyor.
Pekâlâ, ısrar etmeyeceğim.
Yine de dileğinin gerçekleşip gerçekleşmediğini bilmek isterim
ve başka bir dilek tutmak yerine bunu tuttuğuna pişman olup olmadığını?
Yani, hem evet hem hayır.
Nazik bir kocam oldu.
Yakında çocuk sahibi olmayı planlıyorduk.
Güzel bir evimiz vardı.
Kız arkadaşlarımla tenis oynadım.
Fena sayılmaz.
Ben de kendime bunu söyleyip durdum.
İkinci soru neydi?
Başka bir dilek tutmak yerine bunu tuttuğuna pişman olup olmadığın.
Ne dilersen dile,
ne kadar uzağa gidersen git,
asla kendinden başka bir şey olamazsın.
Bu çok doğru.
Peki ya sen?
Benim yerimde olsan sen ne dilerdin?
- Yirminci yaş günümde mi? - Evet.
Aklıma hiçbir şey gelmiyor, çok geride kaldı.
Hiçbir şey mi?
Tek bir şey bile.
Çünkü sen dileğini dilemişsin zaten.
Ama bunu çok dikkatli düşünsen iyi olur
çünkü sana sadece bir dilek hakkı verebilirim.
BÜYÜK ÇAPLI SU VE ELEKTRİK KESİNTİSİ ÖLÜ SAYISI ARTIYOR
SAYISIZ İNSAN EVSİZ KALDI
Seninle yaşamak bir parça havayla yaşamak gibi.
- Selam. - Selam! Ben Keiko.
Kardeşim bana ona ne kadar yardımcı olduğunu anlattı.
- Bu arkadaşım Shimao. - Memnun oldum.
- Selam. - Bir kahveye ne dersin?
Harika olur.
Kardeşimin söylediğine göre eşin yakın zamanda vefat etmiş.
Hayır, o ölmedi.
Kardeşimle daha geçen gün konuştum.
Gayet açık bir biçimde karını kaybettiğinden söz etti.
Kaybettim zaten.
O beni terk etti.
Bildiğim kadarıyla hayatta ve sağlıklı.
Çok üzgünüm, yanlış anlamış olmalıyım.
- Lütfen affet beni. - Merak etme.
İki türlü de gitti zaten.
Neyse…
Getirdiğim şu önemli paketi vereyim.
- Buyur. - Teşekkürler.
Bir dakika müsaade istememin sakıncası olur mu?
Hayır, keyfine bak.
Daha önce Hokkaido'ya gelmiş miydin?
- Hayır. - Biliyorum.
Uzun bir mesafe.
Gariptir ki hiç o kadar uzağa seyahat etmiş gibi hissetmiyorum.
Uçakla geldin de ondan!
O uçaklar o kadar hızlı ki
zihnin, vücuduna yetişemiyor!
Haklı olabilirsin.
Bu kadar uzağa seyahat etmeyi sen mi istedin?
Sanırım.
Karın yüzünden mi?
Ne kadar uzağa gidersen git,
kendinden kaçamazsın.
Tıpkı bir gölge gibi.
- Nereye gidersen git seni takip ediyor. - Aynen öyle!
Aç mısın?
Emin değilim. Sayılır.
Hadi gidip sıcak bir şeyler yiyelim, üçümüz.
Rahatlamana yardımcı olur.
Burası Hokkaido'nun pek kar yağmayan kısımlarından biri
ama dondurucu bir soğuğu var!
Bazen kulakların düşecek gibi oluyor!
Sokaklarda uyurken donarak ölen sarhoşlar oluyor.
Burada ayı oluyor mu?
Ayı dedi ya!
Shimao'nun ayılarla ilgili harika bir hikâyesi var, değil mi?
Söylesene, Hokkaido'da yapmak istediğin bir şey var mı?
Kardeşim, birkaç gün burada kalacağını söyledi.
Özel bir şey yok.
Kaplıcaya ne dersin?
Suya girip şöyle uzun, keyifli bir banyo yapmak ister misin?
Buradan çok uzak olmayan güzel bir kırsal yer biliyorum.
Fena bir fikir değilmiş.
Seveceğine eminim, çok güzeldir.
Ayı falan da yok!
Eşin hakkında soru sormamı sorun eder misin?
Hayır, sorun etmem.
Ne zaman gitti?
Depremden beş gün sonra.
Sence depremle bir alakası var mı?
Sanmıyorum.
Yine de böyle şeylerin bir şekilde bağlantılı olup olmadığını merak ediyorum.
Evet, sadece nasıl olduğunu göremiyorsun.
Değil mi! Böyle şeyler her zaman olur.
Ne gibi şeyler?
Mesela, tanıdığım birine ne olmuştu benim?
- Seiki'yi mi diyorsun? - Aynen!
Bir adam var, adı Seiki.
40 yaşlarında, kuaför.
Bir gece, karısı bir ufo görmüş.
Gece yarısı tek başına kasabanın çevre yolunda arabayla giderken,
devasa bir ufonun bir tarlaya indiğini görmüş.
Close Encounters filmindeki gibi.
Bir hafta sonra kadın evi terk etmiş.
Ailevi sorunları falan yokmuş.
Birdenbire ortadan kaybolmuş.
Sebebi de ufo muymuş?
Bilmiyorum.
Öylece çekip gitmiş, not falan bırakmadan.
İlkokula giden iki de çocuğu vardı.
Evet, benim karım bana bir not bıraktı
ve bizim çocuğumuz yok.
Yani senin durumun Seiki'ninkinden biraz daha iyi.
Evet, çocuklar büyük fark yaratıyor.
Shimao'nun babası, o yedi yaşındayken evden kaçmış.
Karısının küçük kız kardeşi ile kaçmış.
Belki Seiki'nin karısı kaçmamıştır.
Belki ufodaki uzaylılar kaçırmıştır.
- Vay canına! - Vay canına!
OTEL ŞATO
İşte geldik!
Vay canına!
Sahipleri arkadaşlarım, o yüzden en büyük odalarını hazırlattım.
Burası bir aşk oteli, umarım bu seni rahatsız etmez?
Yok, hayır, etmez.
Bu seni istasyonun oradaki ucuz bir business otelin
küçük bir odasına tıkmaktan daha mantıklı olur dedim.
Elbette!
Burası harika.
Neden banyo yapmıyorsun?
Senin için küveti dolduruyorum.
Evet.
Fena bir fikir değil.
Teşekkürler.
Biz burada biraz takılıp bira içeceğiz, senin için sorun olmazsa?
Elbette.
Keiko eve gitti.
Benden özür dilememi ve sana yarın geleceğini söylememi istedi.
Biraz burada kalıp biramı bitirebilir miyim?
Sorun değil.
Sorun olmadığına emin misin?
Yalnız kalmayı falan istiyor musun?
Hayır. Hayır, hiç sorun değil.
Bir tane ister misin?
Elbette.
Helikopterleri ve tekneleri gördüm.
Onlar beni görmedi.
TSUNAMİ FUKUŞİMA'YA ULAŞTI
Teknenin biri beni aldığında iki gündür sudaydım.
Nerede olduklarını bilmiyorum.
Kimse bana bir şey diyemiyor.
Neden ben…
Konuşalım hadi.
Madem buradayız.
Elbette.
Ne hakkında konuşalım?
Hani arabada Keiko ile bir ayıdan laf ediyordunuz, hatırladın mı?
- Harika bir hikâye olduğunu söylemiştin. - Evet.
Ayı hikâyesi.
Anlatmak ister misin?
Tabii, neden olmasın?
Ama biraz müstehcen.
Sorun eder misin?
Aslında bu benim başıma gelen bir olay o yüzden biraz utanç verici.
Duymayı isterim.
Ama tabii senin için sorun yoksa.
Tamam.
Pekâlâ, üniversiteye girdiğim sıralarda,
çıktığım bir adam vardı.
Benden bir yaş büyüktü, o da üniversite öğrencisiydi.
O benim seks yaptığım ilk erkekti.
Günün birinde,
ikimiz dağlarda yürüyüşe çıkmıştık,
ta en kuzeyde.
Sonbahardı, bu yüzden tepeler ayılarla doluydu.
Yılın bu zamanında kış uykusuna yatmaya hazırlanırlar
o yüzden dolaşıp yemek ararlar ve çok tehlikelidirler.
Biz yola çıkmadan daha üç gün önce bir yürüyüşçüyü çok kötü benzetmişlerdi.
AYI ADAMA SALDIRDI
Ama onlar aslında vejetaryen sayılırlar.
Yürürken ayıların senden uzak durması için bir zil sallaman gerekir.
- Anladın mı? - Anladım.
Biz de öyle yapıyorduk.
Elimizdeki zili sallayarak yürüyorduk
ve etrafta kimsenin olmadığı bir yere vardık.
Aniden, o yapmak istediğini söyledi…
Bilirsin, şeyi.
Bu fikir benim de hoşuma gitmişti ama ayılardan korkuyordum!
Yani, seks yaparken bir ayı tarafından öldürülmeyi hayal etsene.
Ben o şekilde ölmeyi hiç istemezdim, ya sen?
Hayır, katılıyorum.
O yüzden biz de baştan sona kadar o zili salladık.
Zili hanginiz salladı?
Sırayla yapıyorduk.
Ellerimiz yorulduğunda değiştiriyorduk.
Hâlâ bazen seks yaparken bunu düşünüp gülmeye başlarım.
Çın çın!
Bu harika!
Gülebiliyormuşsun demek.
Elbette gülebiliyorum.
Karınla en son ne zaman seks yaptın?
Emin değilim.
Birkaç ay önce?
O zamandan beri bir şey olmadı mı?
Olmadı.
Kimseyle mi?
Ne düşünüyorum biliyor musun?
Biraz hafifleyip hayattan daha fazla keyif almayı öğrenmelisin.
Yani, düşünsene.
Yarın bir deprem olabilir.
Uzaylılar tarafından kaçırılabilirsin.
Bir ayı tarafından yenilebilirsin.
Ne olacağını asla bilemezsin.
Doğru.
Çın çın!
SON DEPREM HABERLERİ
Karını düşünüyor olmalısın.
Olur böyle şeyler.
Canını sıkmasına izin verme.
Denerim.
Erkekler böyle şeylerin canlarını sıkmasına hep izin verir ama.
Karının bir not bıraktığını söylemiştin, değil mi?
Evet.
Ne yazıyordu?
Benimle yaşamanın bir parça havayla yaşamak gibi olduğu.
Bir parça havayla mı?
Bu ne demek?
İçimde hiçbir şey olmadığı, sanırım.
Doğru mu peki?
Olabilir.
Emin değilim.
Ne olabilirdi ki?
Evet, gerçekten.
Ne olabilirdi ki?
Annem somon derisine bayılırdı.
Sadece deriden ibaret bir somon balığı türü olmasını dilerdi.
Yani bazı durumlarda,
içinde hiçbir şey olmaması daha iyi olabilir.
Sence de öyle değil mi?
Sana şunu söyleyeyim ama.
İçinde bir şey olup olmadığını bilmiyorum ama bence harikasın.
Dünyanın seni anlayıp sevecek kadınlarla dolu olduğuna eminim.
Bu da yazıyordu.
Ne, karının notunda mı?
- Evet. - Şaka yapıyorsun.
Şimdi düşündüm de…
buraya getirdiğim o kutunun içindeki şey neydi?
Canını mı sıkıyor?
Daha önce sıkmamıştı ama şimdi…
bilmem, sıkmaya başlıyor.
- Ne zamandan beri? - Şu an itibarıyla.
Birdenbire mi?
Evet, birdenbire.
Nedenini söyleyeyim sana.
Çünkü o kutunun içindeki şey senin içindeki şeydi.
Boş ruhun.
Onu buraya getirip kendi ellerinle Keiko'ya teslim ederken bunu bilmiyordun.
Artık onu asla geri alamayacaksın.
Sakin ol!
Sadece şaka yapıyordum.
Aklıma gelen ilk şeyi söyledim.
Üzgünüm.
Saçma bir şakaydı. Seni incitmek istemedim.
Uzun bir yol geldiğini hissetmeye mi başladın?
Evet.
Çok uzun bir yol.
Ama aslında daha en başındasın.
Öleceğim…
"Gerçek dehşet, insanın kendi hayal gücüne kapıldığında hissettikleridir."
HAYAL GÜCÜ AÇIK - KAPALI
Affedersiniz.
Güzel! Sonunda uyanmışsınız!
Saat kaç?
- Saat 9:15. - Sabah mı?
Saçmalamayın, akşam oldu!
Akşam 9:15 mi?
23 Mart mı?
Tam olarak 23 Mart ve saat akşam 9:15.
Bu sabah Tokyo'da büyük bir deprem olmadı mı?
Tokyo'da mı?
Evet, Tokyo'da.
Bildiğim kadarıyla olmadı!
Yaram nasıl?
- Ne yarası? - Vurulduğum yer.
- Vurulduğunuz yer mi? - Evet, Yönetim Bankasının arka tarafında,
adamın teki beni tam buradan, omzumdan vurdu.
Bay Katagiri, siz vurulmadınız.
Vurulmadım mı?
Emin misiniz?
En az bu sabah bir deprem olmadığına emin olduğum kadar eminim.
O zaman hastanede ne halt ediyorum ben?
Biri sizi Shinjuku'nun Kabukicho semtinde sokakta baygın hâlde yatarken buldu.
Harici bir yaralanmanız yoktu,
sadece kendinizden geçmiş durumdaydınız ve bunun nedenini hâlâ bulamadık.
Doktor birazdan gelir, onunla konuşsanız daha iyi.
Yani diyorsunuz ki,
dün akşamın erken saatlerinden beri ben bu yatakta yatıyorum.
- Doğru mu? - Doğru.
Bazı korkunç kâbuslar da görmüş olmalısınız Bay Katagiri.
"Kurbağa!" diye bağırdığınızı duydum.
"Hey, Kurbağa!"
Bunu çok yaptınız.
Kurbağa lakaplı bir arkadaşınız mı var?
Kurbağa?
Vadettiğim gibi gece yarısı kazan dairesinde seninle buluşacaktım ama
bir kaza geçirdim ve beni buraya getirdiler.
Biliyorum, sorun değil. Endişelenme.
Mücadelemde bana çok yardım ettin.
- Ettim mi? - Evet, ettin!
Zaferimiz için sana teşekkür etmeliyim.
Anlamıyorum, ben…
Benim o sırada bilincim kapalıydı.
- Hiçbir şey hatırlamıyorum! - Hayırlısı oldu.
Bu korkunç kavga hayal âleminde gerçekleşti.
Savaş meydanımızın bulunduğu yer tam olarak orasıdır.
Zaferlerimizi ve yenilgilerimizi orada yaşarız.
Hepimiz eninde sonunda yenilgiye uğrarız
ama Ernest Hemingway'in oldukça net bir şekilde gördüğü gibi,
"Hayatlarımızın nihai değeri,
nasıl kazandığımızla değil, nasıl kaybettiğimizle belirlenir."
Sen ve ben,
beraber Bay Katagiri,
Tokyo'nun yıkımını engellemeyi başardık!
Üç yüz bin yaşamı ölümün pençesinden kurtardık.
Solucan'ı yenmeyi nasıl başardın ve…
ben ne yaptım?
Elimizden gelen her şeyi, tüm cesaretimizi ortaya koyduk.
Karanlık, düşmanımızın müttefikiydi.
Orayı ışıkla doldurmak için bir projektör getirdin.
Karanlığın hayaletleriyle seni korkutup kaçırmaya çalıştı.
Beni sarmalayıp iğrenç sümüğüyle banyo ettirdi.
Onu paramparça ettim ama o yine de ölmeyi reddetti.
Onu engelleyebildiğim tek şey…
Bay Katagiri, kısa bir şekerleme yapmamın sakıncası var mı?
Son derece bitkinim.
Lütfen Kurbağa, uzun ve derin bir uykuya yat.
Biliyorsun,
sonunda Solucan'ı alt etmeyi başardık ama doğruyu söylemek gerekirse...
Ne?
Gözlerinle gördüklerin ille de gerçek değildir.
Benim düşmanım,
diğer şeylerin yanı sıra,
benim içimdeki bendir.
İçimdeki ben, ben değil.
Her şey, biraz çamurlu bir hâl almaya başladı.
Lokomotif geliyor.
Yorgunsun Kurbağa, uyu hadi.
Daha iyi olacaksın.
Yavaş yavaş çamura geri dönüyorum.
Ve yine de…
Uyu Kurbağa.
Buradan çıkar çıkmazAnna Karenina'yı alacağım
ve sonra güzel, uzun bir edebiyat tartışması yapacağız.
Kurbağa?
Kurbağa!
Olamaz.
Bay Katagiri!
Yine bir kâbus gördünüz demek?
Zavallı şey.
İşte.
Ne rüya görüyordunuz?
Gözlerinle gördüklerin ille de gerçek değildir.
Bu çok doğru.
Özellikle rüyalar konusunda.
Kurbağa.
Kurbağa'ya bir şey mi oldu?
Tokyo'yu bir deprem tarafından yıkılmaktan kurtardı.
Tek başına!
Çok güzel!
Tokyo'da daha fazla kötü şeyin yaşanmasına gerek yok,
yeterince var zaten.
Kurbağa'ya oldukça düşkündünüz, değil mi Bay Katagiri?
Herkesten daha fazla.
Bir lokomotif.
Sadece ilk adını açıklamıştık: Toshiro.
Toshiro, o gizemli yeraltı koridorundan kurtulan isim.
TOSHIRO YAŞIYOR!
Bizlere söyler misin Toshiro, hayatta kalmayı nasıl başardın?
Hayatta olmam bir mucize.
Tamamen karanlıktı.
Hava yoğun şekilde tozla doluydu.
Öldüğümü zannettim.
Kanalizasyonun altında biraz nem hissettim,
sanki bir yere çıkıyormuş gibiydi.
Arkamı dönemiyordum.
Elimle az miktarda su toplamayı başardım.
Seni hayatta tutan şey de bu oldu Toshiro, değil mi?
Nerede olduğumu yavaş yavaş idrak ediyordum,
yürüdüğüm yeraltı koridorunu,
depremi.
Kimse fark etmeden tek başıma öleceğimi,
kimsenin ruhunun duymayacağını sandım.
Acı içinde yatıyordum.
Hayatım gözlerimin önünden geçti.
Neden hayattayken daha fazla çaba verip, daha fazlasını istemedim ki?
Bunu ancak hiçbir şeyim kalmadığında bu kadar net görebildim.
Ruhsuz bir hayaletten ibarettim.
İşte o anda belli belirsiz bazı ayak sesleri duydum.
Yukarıdan bir yerden geliyordu, çığlık çığlığa bağırmaya başladım…
Bir anda hayatta olmanın önemini fark etmiştim.
- Alo? - Ee, kararını verdin mi bakalım?
Merhaba anne.
İş konusunda mı? Hayır, vermedim.
Sana uygun bir şey bulmuş olabilirim.
Öyle mi? Ne gibi?
Yakın arkadaşım Mitsuko'yu hatırlar mısın?
- Evet. - Onun bir arkadaşı var,
kızlar için bir hikâye dergisi yayınlıyor.
Okuyucular tarafından gönderilen şiirleri seçip düzenleyecek
ve her ay kapağa koymak üzere kısa şiirler yazacak birini arıyorlar.
Maaşı kolay bir işe göre fena değil!
Kolay iş mi?
Ben şiir yazmaktan ne anlarım.
Ama hayatım, sen lisedeyken çok güzel şiirler yazardın.
Gözlerin kapalı bile yaparsın.
Elbette yapabilirsin.
Bak, ben şiir yazamam, ne gözlerim kapalıyken ne de açıkken.
Genç kızlara şiir yazmayacağım!
Sonuçta hâlâ bir işim var.
Sadece yardım etmeye çalışıyorum.
Bu arada Watanabe'yi aramaya çıktın mı?
Hayır.
- Kediyi tamamen unuttum. - Hayatım.
Onun bir yerlerde kayıp olduğunu düşünmek…
- Yani… - Zavallı Watanabe.
Bak, seni sonra arasam olur mu?
- Sadece mutlu olmanı istiyorum. - Teşekkürler anne.
Kediyi unutma, şu şiir işini de bir düşün.
Asla bilemezsin.
ANNE
MIZUMACHI YAYINEVİ
Watanabe!
Gel pisi pisi.
Watanabe?
Oldukça sıcak, değil mi?
Evet.
Oldukça.
Bir sigara verebilir misin?
Evet, elbette.
Buralarda mı yaşıyorsun?
Evet, hemen arkada.
Kedimi arıyorum.
Ne tür bir kedi?
Kahverengi çizgili büyük bir kedi
ve kuyruğunun ucu da biraz kıvrık.
- İsim. - Noboru Watanabe.
Hayır, kendi adın değil, kedinin adı.
Bu benim kedimin adı.
Etkileyici.
Aslında kayınbiraderimin ismi
ama kedi bize onu hatırlatıyordu.
Kedi, sana kayınbiraderini nasıl hatırlattı ki?
Bilmem, genel olarak.
Yürüme şekli.
Boş bakışları.
Kahverengi çizgili ve kıvrık kuyruklu bir kedi ha?
Siyah da bir tasması var.
Böyle bir kedi görmüş olabilirim.
Kuyruğu kıvrık mıydı bilmiyorum
ama kahverengi bir kediydi ve sanki tasması vardı.
- Ne zaman gördün? - Bilmem, birkaç gün önce?
Ben oturacağım ama neden benimle birlikte burada beklemiyorsun?
Tüm kediler eninde sonunda bizim evden geçerler.
Hem biri seni böyle dolaşırken görürse mutlaka polisi arar.
Daha önce yaşandı.
- Şey, ben… - Hadi.
Hadi.
Güneşte oturup kedinin ortaya çıkmasını bekleriz.
Görme yetim 20 üstünden 20.
Tamam, neden olmasın ki?
Bir motosikletin arkasından düştüm de…
Ne kadar büyük bir bahçe!
Bakması çok zor olsa gerek.
Öyle olsa gerek.
Çocukken bir çim biçme firması için çalışıyordum.
- Hep yalnız mısındır? - Evet, hep.
Hizmetçinin geldiği sabah ve akşam vakitleri hariç.
Gün içinde sadece ben varım.
- Okula gitmiyor musun? - İşe gitmiyor musun?
Gidecek bir iş yok.
İşini mi kaybettin?
Departmanımı taşerona devrediyorlar
ve beni kovmak istiyorlar
ama şu anda sadece bir haftalık bir izne çıktım.
Güzel.
- İşini seviyor musun? - Bana uyuyor.
Yani, yapmak istediğin şey bu muydu?
İşim mi?
Her neyse yani, gerçekten yapmak istediğim bir şey olduğunu sanmıyorum o yüzden…
Evli misin?
Teknik olarak evet.
Karın da işe mi gitti?
O beni terk etti.
Boşanıyoruz.
Birkaç günlük izni o yüzden aldım.
Benim anne babam da boşandı, üç yıl önce falan.
Annemin gizli bir ilişkisi vardı.
Bir gün eve erken geldim
ve onları yaparken buldum.
Bir süre babamdan saklamaya çalıştım ama sonunda yine de öğrendi.
- Gizli bir ilişkisi mi var? - Karımın mı?
Bildiğim kadarıyla hayır.
Şu garip kuş sesini duyuyor musun?
Evet, bu zemberekkuşu.
İsmi bu mu?
Karım öyle derdi.
Her sabah dünyamızı zemberek gibi kurmaya gelir derdi.
İşte kedilerin geçtiği yer tam şurası.
O noktada çitin altından geçip çimleri geçerek boş eve giriyorlar.
Hep aynı yolu izliyorlar.
- İçeride çok kedi var mı? - Evet.
Her çeşit kedi.
Kimi tüylerini döküyor.
Kimi ise tek gözlü, diğer gözünün yerine çiğ bir et parçası var.
İğrenç.
Her iki elinde altı parmak olan bir akrabam var.
Onu nasıl saklayacağını bildiği için çoğu insan fark etmiyor bile.
Çok güzel bir kız ama.
Telefonumu içeride bıraktım.
Arayan babamdır. Bu saatlerde hep arayıp bana bakar.
Kendime bir kola alacağım.
Bira falan ister misin?
Hayır, teşekkürler. Ben iyiyim.
TOKYO TEMİNAT YÖNETİM BANKASI
Bay Katagiri…
Bay Suzuki derhâl sizi görmek istiyor.
Derhâl mi?
Derhâl.
Beni görmeyi mi istemiştiniz?
Oturun Bay Katagiri.
Departmanımızın taşerona devredileceği dedikodularını duyduğuna eminim.
Ben dedikodulara pek kulak asmam.
Assan iyi olur.
Oldukça doğrular.
Önümüzdeki altı ay içinde departmanın yarısı taşerona devredilecek.
Dahası, Bay Yamamoto bu sürece bugün itibarıyla başlamamı tavsiye etti.
Anlıyorum.
Bu nedenle, çalışanlarımızın çoğu, tam olarak iki kişiden biri,
erken emeklilik veya tazminat ödemesiyle işten ayrılmak zorunda kalacak.
Kredi bölümü bu nedenle bu programdan doğrudan etkileniyor.
- Öyle mi? - Evet Bay Katagiri.
Korkarım ki erken emeklilik için ilk tayin edilen çalışanlardan biri de…
üssünüz, Bay Mitsuda.
Sizin durumunuzu da Bay Yamamoto ile görüştük.
- Benim durumumu mu? - Evet Bay Katagiri.
Ve size gerçeği söylemek gerekirse…
Tamam, bağlayın.
Evet, düşünmek için zamanın oldu mu?
Evet, Bay Suzuki.
Ve teklif hala geçerliyse bundan yararlanmak isterim.
Gayet iyi yaparsın.
Evrakları ve çekini hazırlatırım. İstediğin zaman gelebilirsin.
Tamam, yarın gelirim.
Teşekkürler Bay Suzuki.
Bay Katagiri,
iş değiştirmeye ne dersiniz?
Sizi tam olarak anlamadım efendim.
Bay Yamamoto, memnuniyetini dile getirerek,
Büyük Ayı davasının hızla ve ustaca ele alınmasından bahsetti.
Ki siz bu davada, neredeyse sihirli bir şekilde,
kredinin tamamını faiziyle birlikte geri almayı başardınız.
Bunun için,
tıpkı yıllar boyunca yaptığınız tüm güzel işler için olduğu gibi,
size teşekkür etmek istiyorum.
Bu nedenle sizi terfi ettirmek istiyorum,
bugünden itibaren,
kredi bölümü ikinci şubeden sorumlu baş memur pozisyonuna.
ANNA KARENINA
Hiç kedi gördün mü?
Az önce işimden istifa ettim.
Güzel.
Peki, bir kıza âşık olsan
ve onun altı parmağı olduğu ortaya çıksa ne yapardın?
Bilmem.
Belki onu sirke satardım?
- Gerçekten mi? - Hayır, şaka yapıyorum.
Beni rahatsız edeceğini sanmıyorum.
Peki ya dört memesi olsaydı?
Bilmem.
- Kaç yaşındasın sen? - 16'ya yeni girdim.
Yani, altı parmaklı bir kızla evlenmeyi dert etmezsin
ama dört memeli bir kızla olmaz mı?
Hayır, öyle demedim, sadece…
Bilmiyorum.
Neden bilmiyorsun?
Bilmem, böyle bir şeyi hayal etmek zor.
Altı parmaklı bir kız düşünebiliyor musun?
Evet.
Evet, sanırım.
Dört meme neden olmasın o zaman? Ne farkı var?
Çok fazla mı soru soruyorum?
İnsanlar öyle mi diyor?
Evet, bazen.
İstersen uyuyabilirsin.
Kedini görürsem seni uyandırırım.
Sana bir şey söyleyebilir miyim?
Cevap vermene gerek yok.
Evet, tabii.
Sadece bugünlerde düşündüğüm bazı şeyler.
Bir cesedin içini görebilmek isterdim.
Onu bir neşterle yarıp
içindeki özünü bulmak.
İçeride öyle bir şey olduğuna eminim.
Biraz yumuşak, koyu renkli, oraya gizlenmiş bir şey.
Merak etme.
Noboru Watanabe gelirse sana haber veririm.
Buralarda bir yerde dolaştığına eminim.
Her an buraya gelebilir.
Geliyor.
Geldiğini biliyorum.
Çimlerin arasından...
çitlerin altından…
yol üstündeki çiçekleri koklamak için dura dura.
Neredeyse geldi.
Yaklaştıkça yaklaşıyor.
Noboru Watanabe...
Nereye gittin?
KYOKO'YA GÖNDER?
İşte tamamdır.
Şuraya da küçük bir imza lütfen.
Tamam, hepsi bu kadar.
- İyi günler. - Teşekkürler.
BİR YENİ MESAJ KOMURA
NEREYE GİTTİN?
ZEMBEREKKUŞU, BAHARI GETİRMEYİ UNUTTU MU?
Watanabe!
Çeviren: Mert Hadimlioğlu (MUBI)