Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Od kilku dni bardzo się martwimy o Adama.
Gdy pani nie ma, nie chce jeść.
Karmimy go przez sondę,
ale to nie wyrówna niedoborów, a on znosi to coraz gorzej.
Na prośbę lekarzy, dla dobra Adama,
sędzia zgodziła się na dwie wizyty dziennie,
na karmienie.
Trzeba przestrzegać godzin posiłków.
Następne spotkanie z sędzią - za 10 dni.
Ma pani pytania?
Jak długo dokładnie mogę tu być?
Dziś zostało pani pół godziny.
Posiłki są wydawane od 11.00 do 12.00 i od 17.30 do 18.30.
A pomiędzy? Mogę tu siedzieć?
Nie wolno pani przebywać w oddziale pediatrycznym.
Gdy jest tu sam, źle się czuje.
Mówili mi, że ma koszmary.
Wiem, że pani trudno, ale musimy działać etapami.
Rozumiesz, Adam? Mama będzie przychodzić i cię karmić,
a jeśli wszystko się uda, to sędzia pozwoli jej być z tobą cały czas.
- Wyjdzie pani? Muszę wyjąć sondę. - Tak, na mnie już pora.
Czy mama może ze mną zostać na noc?
Mama przychodzi na posiłki. Z nocami - zobaczymy.
To zależy też od tego, czy będziesz dobrze jadł.
Do przyszłego tygodnia.
Może pani zostać, ale muszę go położyć.
Pamiętasz, że to nie boli?
Musi leżeć nieruchomo, z głową prosto.
Super. Już wyjmuję.
Pamiętasz, jak było ostatnim razem?
Wdech, wydech. Policzę do trzech.
Przy wydechu wyjmę rurkę, dobrze? Zróbmy to razem.
Proszę się odprężyć.
To nieprzyjemne, ale nie boli.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze, jeszcze. Dobrze.
- I super. - Po wszystkim.
- Brawo, Adam. - Już po wszystkim.
DLA DOBRA ADAMA
Dzień dobry panu.
Chodź.
Dlaczego pan jej nie pozwala zbadać pańskiego syna?
Niech go bada lekarz, nie studentka.
Nie ma pan wyboru.
Badanie przeprowadza wyznaczona osoba.
- Tu pracują same kobiety? - Przestań, tato.
To dla pana problem?
Mam prawo wybrać, kto zbada syna.
Ma pan też prawo udać się do prywatnego szpitala.
Nie stać mnie.
Albo pan pozwoli, żeby zbadała go moja koleżanka,
albo zmieni pan szpital.
Osłucham cię. Możesz się wyprostować?
Uniosę koszulkę.
Oddychaj głęboko.
Może ten...
albo ten...
albo ten.
A może ten.
Za duży. A największy jest ten.
Jak twój palec u nogi.
Nikt nie pilnuje Adama i jego matki?
Pod obserwacją nie będzie skłonna do współpracy.
A wcześniej była?
Nie zaakceptowała żadnej diety odpowiedniej dla syna.
Przy kuratorce wydawała się rozumieć.
Wie, że złamanie to skutek niedożywienia?
Matce trudno jest pojąć, że naraża własne dziecko.
Zwłaszcza gdy myśli, że postępuje słusznie.
Mały musi przybrać na wadze, żeby nie było komplikacji.
Są już wyniki tomografii Lucasa?
Jeszcze nie.
Bez matki nie je. Zagłodzi się.
Potrzebujemy jej tu.
Wmówiła mu, że wszystko, co nie od niej, jest złe.
Jeśli zrozumie, że nie jesteśmy przeciwko niej, to może się zmienić.
Chciałbym w to wierzyć, ale obawiam się,
że teraz nie widzi, co jest dobre dla jej syna.
Lucy, zrobię inhalacje Soleimanowi.
Zaniosę Adamowi tacę z jedzeniem.
To nie twoje zadanie.
Pozwól mi spróbować.
Chroń się, Lucy.
Nie chcę, żeby mnie bolało.
Nie będzie. To dobre jedzenie, wzmocni twoje kości.
Mogę na panią liczyć? Proszę zacząć, zaraz wrócę.
Przepraszam.
Przytulisz mamę?
Tak, mój skarbie.
Nie chcę, żeby bolało.
Wszystko dobrze?
Referat się udał?
Jesteś z Nanou? Niech coś zje, w lodówce jest dużo dobrych rzeczy.
Przyprowadźcie te dzieci.
Zadzwonię później.
Do 412.
Przywieźli czwórkę rodzeństwa.
To jest dla ciebie dobre.
Ona chce, żebym jadł tamto.
- Kto? - Pani.
My tego nie jemy. Czekaj.
Nie, zaczekaj tu na mnie. Obiecuję, że zaraz wrócę.
Dobrze?
Chodź.
Nie celuj w moją głowę.
Patrz, co dla ciebie mam.
I dla ciebie.
Spokojnie, nie bijcie się. Uważaj.
Nie bijcie się, bo zabiorę plasterki.
No, już. Spokojnie.
- Wszystkie wziął dla siebie! - Ja zaczynam.
Już po wszystkim, Jérémie.
W porządku?
Przyjdę, kiedy będą wyniki.
- Ona tu jest. - Dobrze poszło?
Nie jadłeś. Sztućce są czyste.
- Nie zjadłeś? - Zjadł.
Nie panią pytam.
Adam, odpowiedz.
Co jadłeś?
Nie pamiętam.
Nie nakarmiła go pani. Sztućce są czyste.
Co zjadł?
- Nie ma pani prawa! - Co jest w torbie?
- Nic. - Dała mu pani coś innego?
Isa, przygotujesz nowy zestaw do 423, dla Adama?
Nie bój się.
Dlaczego pani to robi?
Bo mi nie wierzycie, że boli go brzuch.
Niech mu pani nie wmawia, że to od naszego jedzenia.
Pani dieta nie zaspokaja potrzeb czterolatka.
Adam ma niedobory, nie rośnie...
Jeśli odmówi pani pomocy, będzie konieczna sonda.
I straci pani prawo do wizyt.
- To go boli! - Dlatego poprosiliśmy sąd,
żeby mogła pani przychodzić i go karmić.
Jeśli nie będziesz jadł,
znowu sobie coś złamiesz.
Dziękuje, Iso.
- Proszę mu nie wkładać sondy. - Wcale tego nie chcemy.
Może pani zadzwonić do kuratorki?
Chciałabym z nim zostać na noc. Tylko na jedną noc.
- Musi się zgodzić ordynator. - Niech go pani poprosi.
Już dobrze, kotku.
- To nic. - Dam mu ręcznik papierowy.
Będzie dobrze.
Przebiorę cię.
Dobrze. Odłączę kroplówkę.
Zabierz mnie ze sobą.
Muszę tu dziś nocować.
Nie zostawię go samego.
Nie ja decyduję. Trzeba spytać kuratorkę.
To do niej zadzwońcie.
- W poniedziałek. - Teraz! Z nim jest źle.
To pilne.
Mówiłam, że trzeba zgody ordynatora.
Uwaga, przełożę ci rurkę za plecami.
Kiedy wrócisz?
Nie powinnam była pani okłamywać.
Proszę...
Zapytam ordynatora, ale niczego nie gwarantuję.
Dziękuję.
- Niczego pani nie trzeba? - Nie, nie.
Chyba trzeba ją przewinąć.
- Wszystko dobrze? - Bez obawy.
Może pan do niej mówić.
Dzwonię z pediatrii. Możemy przysłać pacjentkę na tomografię głowy?
To pilne.
Przepraszam.
Czekają na radiologii.
Może pan iść z nami.
- Poradzisz sobie? - Tak.
Zauważył pan inne oznaki przemocy?
Guz na lewym policzku u najstarszej. U reszty - nic.
Ojciec jest w areszcie, matkę zabrali ratownicy.
Tak już u nich było. I zdarza się coraz częściej.
Poszukaj dla nich miejsca.
Pójdę uspokoić dzieci.
- Naïm? - Słucham.
Możesz zadzwonić do kuratorki i poprosić, by matka została na noc?
Co mam jej powiedzieć?
Że mały co noc woła matkę
i że byłoby nam łatwiej, gdyby ona została.
Nie chcę znów podawać mu leków nasennych.
- Zadzwonię. - Dzięki.
- Czy Adam coś przy niej zjadł? - Potrzebują czasu, ale będzie dobrze.
Dzień dobry.
Mam na imię Lucy.
Będziecie mnie często widywać, bo tu pracuję.
I...
nie martwcie się, wasze siostrzyczki będą w pokoju obok.
Mogę obejrzeć twój policzek?
Boli?
- Odnotowałaś to? - Tak.
Jeśli zacznie cię boleć,
albo to, albo cała głowa,
powiedz mi, a wtedy dam ci lek.
Gdzie mama?
W oddziale intensywnej opieki.
Niedługo czegoś się dowiemy. Zajął się nią świetny zespół.
Będzie musiała trochę odpocząć,
ale wkrótce czegoś się dowiemy.
A tata?
O twoim tacie... Lise, ty wiesz więcej niż ja.
Nadal jest w komisariacie.
Przyjdę do was, kiedy czegoś się dowiem.
Co tu jeszcze robi matka Adama?
Pozwoliłam jej zostać, bo potrzebują jeszcze trochę czasu.
Dlaczego nie poprosiłaś o zgodę?
Co ważniejsze? Żywienie dziecka czy godziny wizyt?
Miała wyjść 40 minut temu.
Musimy zdobyć jej zaufanie, żeby dać chłopcu szansę.
- Wiem, co robię. - Żadnych wyjątków.
Zgłoś, że odmawia wyjścia.
Wtedy zakażą jej wizyt
i dziecko znów przestanie jeść.
Dobrze, nie zgłosimy tego, ale ona musi stąd iść.
Wiesz, jak to może się skończyć.
Proszę pani, nie!
Pozwoliłam go przebrać, nie myć.
- Potrzebował tego. - Dość. Gips się zamoczył.
Wystarczy tej kąpieli.
Wyjątkowo pozwoliłam pani zostać, niech pani współpracuje!
- Położę to tutaj... - Dziękuję.
Proszę pani.
Adam, wystarczy.
Jeśli kuratorka się dowie, nie pozwoli pani tu zostawać.
To pewne. Adam, przestań.
Wystarczy.
Kiedy wrócę, talerz ma być pusty. Proszę ostatni raz!
- Mogę zostać na noc? - Zapytam.
Będę spał z mamą?
Jeszcze nie wiem. Proszę.
Przestań.
- Chcę z tobą spać. - Dobrze.
Ręka.
- W szpitalu dziecięcym nie ma miejsc? - Stamtąd ich przysłali.
Przekażmy im, że też mamy tłok.
Na razie dzieci trzeba rozdzielić.
Bliźnięta dajmy do 402, starszą do 407.
- Troje w pokoju? - To - albo korytarz.
Rozmawiałem z kuratorką. Da znać.
- Matka zaczeka w kawiarni. - Jeszcze tu jest?
Niech ochrona ją wyprowadzi. Inaczej nic się nie zmieni.
Jest osamotniona, rozchwiana. Kto jej pomoże, jeśli nie my?
Opieka społeczna lub psycholog.
Nie pomogę dziecku, izolując matkę.
Nie mamy czasu ani środków.
To nie jej wina.
Każę ją wyprowadzić.
Z Adamem trzeba ostrożnie. Już jest mu trudno.
Nie wezwiemy ochrony,
ale matka musi wyjść.
Niech idzie.
Wyniki Jérémiego.
- Wszystko gra? - Tak.
Nie martw się.
Kiedy odbierasz nadgodziny?
Za trzy dni.
A ty?
Pojutrze przechodzę na zmianę dzienną.
Idź, ja dokończę.
- Dzięki. - Dbaj o siebie.
Odłączę kroplówkę. Stan zapalny minął.
Przetłumacz mamie, co powiedziałam.
Mały musi na siku.
Przyciśnij.
Myślę, że już cię nie boli. Mylę się?
Dlaczego chcesz tu zostać?
Inne dzieci czekają, nie możesz tu mieszkać jak w hotelu.
Rozumiesz? W porządku.
W domu nie mogę spać.
Dlaczego?
Mogę poprosić opiekunkę społeczną,
żeby porozmawiała z twoją mamą
i pomogła załatwić nowe mieszkanie.
Pewnie jesteście na liście oczekujących.
Dobrze?
Przetłumaczysz wszystko mamie?
A ja przygotuję wypis.
Wszystko w porządku.
Co w oddziale robi ochrona?
- Proszę wyjść. - Moment. Rebecca...
- To ja, Lucy. Otworzy pani? - Nie.
- Rebecca! - Zaufałam pani!
Dlaczego wezwałeś ochronę?
Uprzedziłem ją. Wyważyć drzwi.
Nie, zaczekajcie. Rebecca?
- Zagraża dziecku. - Jest w panice.
- Nie nasz problem. - Nasz.
Co się stało?
Od godziny powinno jej nie być.
Źle, że wezwałeś ochronę.
Dajcie mi pięć minut, spróbuję ją wyciągnąć.
- Dobrze. - To mniej zestresuje Adama.
Pięć minut.
Zaprowadzisz mamę Leny do pokoju lekarskiego?
Ja i Lucy wyniesiemy małą.
Lucy, pięć minut, nie więcej.
Marie, pomożesz mi?
Rebecca...
Jestem sama, proszę otworzyć.
Robimy wszystko, żeby mogła pani zostać na noc.
Kuratorka obiecała mojemu koledze, że zapyta sędzię
czy może pani spędzić tu noc.
Ale dopóki nie odpowiedzą, nie może pani być w oddziale.
Proszę wszystkiego nie psuć.
Już pani nie wierzę.
Jeśli pani nie wyjdzie, będzie mi trudno pani bronić
i starać się o to, by mogła pani przy nim być.
Adam dobrze się czuje?
Wie pani, jakie trudne jest samotne macierzyństwo?
Tak, sama wychowałam córkę.
Wiem, jak bardzo Adam pani potrzebuje.
- Jeśli go stracę, nie będę miała nic. - Nie straci go pani.
Nie straci go pani, zapewniam. Proszę teraz wyjść.
Chodźmy.
Proszę.
Wszystko będzie dobrze.
Rebecca...
Teraz musi pani wyjść.
Adam... obejrzę twoją rękę.
Zmienię opatrunek.
Pójdziesz ze mną.
Proszę już iść.
No, Adam...
- Wszystko dobrze. - Nie martw się.
Zajmę się tobą. Zgoda?
Puść mamę.
Niech pani go puści, zajmę się nim.
Adam, posłuchaj.
- Już dobrze. - Rebecca, proszę...
Chodźmy.
Powie pan kuratorce, że się z nim zamknęłam?
Chodźmy.
Kolega odprowadzi panią do windy. Ja się zajmę Adamem.
Zabronicie mi odwiedzin?
Zobaczymy.
- Boję się policjantów. - Poszli sobie.
Już po wszystkim.
Adam... chodź do mnie. Położymy cię.
Proszę mi pomóc. Dziękuję.
Dobrze. Teraz proszę iść.
Niedługo wrócę, dobrze?
Obiecuję.
Tak?
- Będzie tu pani? - Tak.
Wszystko się ułoży.
- Da mi pani znać, gdy będzie coś wiadomo? - Obiecuję.
Popatrz.
Patrz, co dla ciebie mam.
Który wolisz?
Zwykle wybierasz ten.
Spróbujemy coś zjeść?
Adam, zjedz trochę. Chociaż łyżkę.
Nie chcesz?
Spróbujemy później.
Gniewasz się. Rozumiem.
Na razie nie mogę się dogadać z twoją mamą.
Czasami dorośli nie umieją się ze sobą zgodzić.
Chcesz pooglądać TV?
To?
Zaraz wrócę.
Technik od identyfikatorów jest na urlopie.
Ktoś go zastępuje?
Nie ma uprawnień do wymiany kart.
Co się dzieje? Mogę pomóc?
Boją się, bo zawiadomiliśmy matkę.
Ona miała aborcję, jakieś 2 h temu.
Zwiększ przepływ. To lek przeciwbólowy.
Jeśli matka się dowie o aborcji, to ją wyrzuci.
Możemy nie wpuścić rodzica?
Raczej nie.
Powiemy, że Mina miała zapalenie wyrostka.
Dziękuję. Idź, poradzę sobie.
Możesz iść.
Adam?
Widziała pani, jak Adam wychodził?
Widział pan matkę z czteroletnim dzieckiem?
Nie.
Trzeba przeszukać okolice szpitala.
- Wezwać policję? - Jeszcze nie.
Stać!
Niech pani się zatrzyma!
Stać!
Niech pani wraca.
Proszę się nie ruszać!
Niech pani się nie rusza.
Przyślijcie kogoś, to pilne!
Matka i czteroletni syn spadli ze schodów.
Za szpitalem.
Parking C.
Przepraszam.
Jedziemy na oddział intensywnej opieki dla dzieci. Zobaczysz,
zajmą się tobą bardzo mili ludzie.
Sprawdzą, czy niczego sobie nie złamałeś.
Porozmawiam z pielęgniarką i zaraz wrócę.
Caroline? Przywiozłam Adama.
Czekam na telefon z radiologii.
Jedzie tu jego tata.
- Które łóżko? - Wszystkie zajęte, daj go tu.
Zrobię miejsce.
Dziękuję. Zostanę z nim.
Cześć, Adam.
Przykleję ci elektrody. Nie będzie bolało.
Jeste Caroline, pielęgniarka. Obejrzę twoje oczy.
Bardzo dobrze.
Podniosę T-shirt.
Nałożę ci to na palec.
Tutaj boli?
Gdzie mama?
W innym oddziale. Dla dorosłych.
Pójdę do niej, a potem ci powiem, jak się czuje.
Ile masz lat?
Zostaniesz z Caroline.
Spotkamy się na rentgenie.
Z twoim tatą, który tu jedzie.
Na razie!
Gdy przyjedzie ojciec, daj mi znać.
Przepuść panią.
No, już.
Możecie mi otworzyć?
- Proszę pani... - Zaraz ktoś się panią zajmie.
Co z Adamem?
To matka mojego pacjenta. Widziałam wypadek.
Jak on się czuje?
Zrobimy rentgen, sprawdzimy, co z ręką.
- A tu? - Czekamy na tomografię.
Przepraszam. Wpadłam w panikę. Nie chciałam go skrzywdzić.
Leży sam?
- Wezwaliście policję? - Nie.
Gdzie jest?
Pójdę po niego.
- Przyjechał tata Adama. - Wezwaliście go?
Procedura. Zadzwonili z oddziału.
Stracę prawo do opieki?
Cokolwiek się zdarzy, nie zostanie pani sama.
Mam tylko jego.
Wiem, ale dłużej tak być nie może.
Potrzebuje pani pomocy.
Zaraz wrócę.
Możecie trochę dłużej zatrzymać matkę naszego pacjenta?
- Która to? - Z piątki.
Nie. Brakuje miejsc.
Nie może wyjść, jest za słaba.
Wiem, kiedy można pacjenta wypisać.
Daj mi godzinę.
Ona nie może zostać sama.
Nie wolno jej wchodzić na oddział poza godzinami wizyt.
- Godzina, nie więcej. - Dziękuję.
Tata Adama?
Jestem oddziałową na pediatrii. Proszę ze mną.
Adam będzie miał prześwietlenie.
Widzieliśmy się już, z kuratorką. Opiekuję się pana synem.
Co z nim?
Chwileczkę.
Znalazłaś miejsce dla Adama?
Zawieźli go na radiologię.
- Proszę. - Ale ja muszę już iść.
Jego matce grozi zakaz odwiedzin.
Ktoś musi zostać z dzieckiem.
Co dokładnie się stało?
Spadł z mamą ze schodów. To był wypadek.
A gdzie jest jego mama?
W oddziale, na obserwacji.
Chodźmy.
- I? - Żadnych nowych złamań.
Będzie dobrze, mały.
Gdzie mama?
Na badaniach. Sprawdzają, czy nic jej nie jest.
Z tatą zawieziemy cię do pokoju.
Ja nie mam taty.
Chcę do mamy.
Mama przyjdzie później.
Kiedy?
Przyjdzie...
jeszcze nie mogę ci odpowiedzieć.
Nie mogę... muszę się przewietrzyć.
Spotkamy się na górze. Proszę pana...
Proszę!
Dzieciak mnie nie chce.
Jest zdezorientowany. Proszę mu dać trochę czasu.
Chodźmy. Proszę.
Moja partnerka.
- Czeka w aucie z naszym dzieckiem. - Niech przyjdzie.
To trochę potrwa.
- Ja nie mogę... - Zaraz.
Wzywają mnie.
Nie mogę go wziąć tak z dnia na dzień.
Mówiłem kuratorce,
że haruję 12 h na dobę, wracam wykończony.
Nie mogę. Prawie nie widuję partnerki i dziecka.
Rozumiem, ale Adam pana potrzebuje.
Proszę z nim trochę posiedzieć, potem zobaczymy.
Dobrze?
Dziękuję.
Proszę wejść.
Adam?
Pokażesz tacie książeczkę?
Tak, Naïm?
Tak, jestem w pokoju Adama.
Tak. Już idę.
- Muszę iść. - Nie zostanie pani z nami?
Zaraz przyjdzie pediatra.
Nie chcę go. Chcę do mamy.
Proszę podejść.
Bliżej.
Spróbujemy coś zjeść. Z tatą.
No, już.
Odwróć główkę.
No, Adam. Pamiętasz, co mówiłam?
Bez jedzenia nie wyzdrowiejesz.
I znowu sobie coś złamiesz.
- To jest niebezpieczne. - Wcale nie.
Mama się zgodziła, nie martw się.
A może najpierw deser?
Spróbujmy deseru.
Proszę podejść. Niech pan zdejmie kurtkę, będzie wygodniej.
Śmiało.
Spróbuj troszkę zjeść.
Odwróć się do mnie. I usiądź porządnie.
Nie, zostań.
Co ty robisz?
Nie wstawaj. Adam, Adam!
Wracamy do łóżka. No, już.
Teraz.
Nigdzie nie pójdziesz.
Masz kroplówkę.
Zostań. Nie możesz wstawać z łóżka.
Chcę do mamy.
No, chodź, położysz się.
Dobrze.
Chcesz obejrzeć kreskówkę?
Dzwoni moja partnerka.
Oddaj telefon.
Puść, proszę.
Proszę zadzwonić z mojej komórki służbowej
i odnieść ją do pokoju pielęgniarek,
kiedy pan skończy.
Dlaczego nie zgłosiłaś ucieczki matki?
Rozłąka będzie miała dla dziecka dramatyczne następstwa.
Wiesz, jak ryzykujesz?
Posunęłaś się za daleko.
Zawiadomiłem kuratorkę.
Jedzie tu.
Możesz iść.
- Jeśli coś się stanie tej matce... - Dość dla niej zrobiłaś.
Teraz ja przejmuję sprawę.
Możesz iść.
To ona postanowiła uciec z dzieckiem, nie ty.
Wszystko dobrze?
Tak, też. Niedługo wrócę.
Jadłaś?
Miło z twojej strony.
Na koncert? Kto was odwiezie?
Dobrze.
Na pewno was odwiezie?
Dobrze.
Porozmawiamy później. Zadzwonię.
- Jest już kuratorka. - Dziękuję.
Była pani u jego matki?
Zawieszam prawo do odwiedzin aż do rozmowy z sędzią, za 10 dni.
To nie pomoże ani matce, ani dziecku.
Taka jest procedura.
Obawiam się, że sąd odbierze jej prawa rodzicielskie.
Ona musi zostać wysłuchana.
Zobaczę się z nią za 10 dni u sędzi.
Lucy, sam skończę rozmowę z panią.
- Lucy... - Nie teraz.
Proszę pójść ze mną.
- Co z Adamem? - Nie ma nowych złamań.
Jest tu kuratorka, musi pani z nią pomówić. Chodźmy.
Zabieram ją.
Zawiesiła wizyty do rozmowy z sędzią.
- Kiedy ta rozmowa? - Za 10 dni.
Musi pani pokazać kuratorce, że chce współpracować.
10 dni to za długo.
Chodźmy.
Niech się pani weźmie w garść.
Chodźmy.
Nie chcę, żeby mój syn był w domu dziecka.
Decyzja nie zapadła. Chodźmy.
Niech mi pani da rękę.
Idziemy. Idziemy.
Już blisko.
Będzie dobrze.
Proszę zachować spokój.
No, już!
Chodźmy.
Wszystko załatwię.
Ja będę mówić.
Chodźmy.
Mamo...
Wszystko dobrze?
Dam wam parę minut.
Dlaczego o tej porze była pani w oddziale?
Ja pozwoliłam. Adam potrzebował jeszcze trochę czasu.
Dobrze, dopiszę to do raportu.
Wpadłam w panikę. Nie powinnam była uciekać.
Nie odbierajcie mi go.
Zastosujemy procedurę dla dobra pani syna.
Dla jego dobra?
Dawaliśmy pani szansę, ale wciąż nie chce pani go karmić
wedle wskazań lekarzy.
Będę go tak karmić, zrobię, co każecie.
Podtrzymuję zakaz odwiedzin aż do rozmowy z sędzią.
Co więc zrobimy?
Bez matki nie będzie jadł. Znów mamy go karmić przez sondę?
- Nie ja decyduję o procedurach. - Procedury!
A my musimy się zająć dzieckiem, które nie je ani nie pije,
budzi się w nocy i woła matkę.
Niech mu pani włoży sondę
i zobaczymy, jak dobrze zrozumiał procedury.
Gdybym była pewna, że przy pani nic mu nie grozi,
pozwoliłabym pani zostać, ale jak mamy teraz pani ufać?
Nie chcę, żeby poszedł do domu dziecka!
Przez pani postępowanie Adamowi grożą trwałe problemy.
Nieprawda! To wy tak myślicie.
Ze mną było mu dobrze. Pogorszyło się w szpitalu.
- Przez tę sondę. - Nie zgadzam się z panią.
Musimy znaleźć kogoś, kto się nim zajmie. Tymczasowo.
Nie będzie to pani.
A kto? Walczę dzień po dniu, sama!
O nic nikogo nie proszę.
Nagle zjawia się jego ojciec
i może go widzieć, kiedy chce?
Pani zdaniem to normalne?
Proszę pana...
chce pan coś powiedzieć?
Nie mówiłaś mi, co u niego. O szpitalu dowiedziałem się od opieki społecznej.
Co cię to obchodzi? Nigdy się nim nie zajmowałeś.
- Bo tego nie chciałaś. - On potrzebuje mnie!
Mamo! Chodź.
Przepraszam...
nie mam nic do tego dziecka, pomożemy, jeśli zdołamy,
ale dam sobie rady sama z małym.
On musi mi pomagać.
Znajdziemy miejsce i uzgodnimy terminy wizyt.
Nie trzeba, on potrzebuje mnie. Spytajcie go, z kim chce być.
Adam, chodź.
Powiedz im, z kim chcesz zostać.
No, powiedz im.
Adam, powiedz!
- Z kim chcesz być? - Z tobą. - Słyszycie?
Ale nie chcę umrzeć.
Wizyty zostają zawieszone.
Sędzia i adwokat dziecka ustalą, co dalej.
Proszę się pożegnać.
Adam?
Mama musi trochę odpocząć. Pożegnasz się?
Proszę pani!
Chodźmy, już czas.
Mamo, zostań!
Mamo!
Zostawić zapalone?
Grozi jej utrata praw rodzicielskich.
Samotna matka.
Od kiedy?
Dobrze.
Dziękuję, do widzenia.
Dzwonię z pediatrii szpitala im. Isali Van Diest.
Znajdzie się miejsce dla matki naszego pacjenta?
Grozi jej utrata praw.
Nie ma bliskich krewnych.
Decyzja dopiero zapadnie.
Przed 22.00?
Dziękuję.
Matka Adama skończyła rozmowę z kuratorką.
Czeka na ciebie.
- Dobranoc, Monia. - Dobranoc, Lucy.
Dziękuję.
Otworzę pani.
Powiedz Naïmowi, że odwiozę matkę.
Dobrze.
Muszę przynieść Adamowi nowe ubranie.
Zawiozę panią do domu. Wezmę jego rzeczy.
Nie potrzebuję pani.
Potrzebuje pani pomocy.
Zostawiłam syna. Niech mi pani da spokój.
Nie powinna pani wracać sama.
Chociaż odwiozę panią do domu. Da mi pani rzeczy dla Adama.
Dobrze.
Minęła pani zjazd.
Przykro mi, nie mogę pani zawieźć do domu.
Pojedziemy do ośrodka.
Do centrum pomocy kobietom.
- Chcę wysiąść. - Nie.
Niech mnie pani wypuści!
- Pomogę pani. - Niech pani się zatrzyma!
- Nie zostawię pani. - Wysiadam.
Nie może pani być sama.
- Proszę tego nie robić. - Pójdę na piechotę.
- Nie, proszę. - Lucy!
- Pomogę pani. - Chcę wysiąść.
Niech pani zamknie te drzwi!
Przepraszam, że przywiozłam tu panią siłą.
I przepraszam...
że obiecałam pani to, co nie jest możliwe.
Jeśli pani się zgodzi, zaczekam z panią na autobus.
Zrobiłam, co mogłam.
Wiem.
Jeśli zgodzę się pójść do ośrodka,
jak długo tam zostanę?
Sama pani zdecyduje.
Wyjdzie pani, kiedy zechce.
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Karolina Bober