Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(มีนาคม ปี 2020)
‪อีกนานไหม
‪เจ็ดโมงครึ่งแล้วนะ เดี๋ยวไปสายหรอก
‪ได้ยินไหม
‪จัดกระเป๋าไปโรงเรียนก่อนนอนไม่ได้รึไง
‪ต้องให้แม่คอยจี้ทุกวัน
‪เป็นแบบนี้ตั้งแต่ม.สี่ ม.ห้า ‪จนตอนนี้ม.หกแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน
‪เตรียมตัวให้เร็วขึ้นสักสิบนาทีมันยากมากรึไง
‪หนูไม่ได้ขอให้แม่ไปส่งซะหน่อย
‪หนูไปเองได้
‪จะไปคนเดียวเนี่ยนะ
‪ถ้ายังไปสายอยู่ทุกวันแล้วแม่จะรู้สึกดีขึ้นรึไง
‪อย่าหาเรื่องกันตั้งแต่เช้าได้ไหม
‪คาบแรกหนูมีสอบภาษาอังกฤษ
‪มองกล้องด้วย
‪เปิดหน้าม้าด้วย
‪มีแอลกอฮอล์ล้างมือทั้งสองฝั่งเลยนะ ‪เปิดหน้าม้าด้วย แล้วก็มองกล้อง
‪(หัวข้อ: ปรับเงินเดือน)
‪อีเมลนี่มันอะไรกันคะ
‪เขาจะลดเงินเดือนเรา
‪แล้วให้เราเลือกว่าจะโดนลด ‪10 หรือ 20 เปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ
‪- ถ้าไม่ยอมจะไล่ออก… ‪- พินเหวิน
‪จะโวยวายทำไม
‪นี่เพิ่งจะแปดโมงเอง
‪ผมก็เพิ่งได้รับข้อความเดียวกันเมื่อเช้า
‪ผมก็ต้องโดนลดเงินเดือนเหมือนคุณนั่นแหละ
‪ซีซาร์เกิดในตระกูลขุนนางที่กำลังตกต่ำ
‪เขามีชื่อในหน้าประวัติศาสตร์ ‪ในฐานะผู้ก่อตั้งอาณาจักรโรมัน
‪เมื่อ 48 ปีก่อนคริสตกาล ‪ซีซาร์รบชนะปอมปีย์และกลับไปยังโรม
‪แต่กลับโดนบรูตุสเพื่อนรักวางแผนลอบฆ่า
‪รู้ไหมว่าเขาถูกแทงไปทั้งหมดกี่แผล
‪ไม่รู้ค่ะ
‪อ้าว สวัสดีค่ะ ผอ.
‪คุณครูครับ
‪ขอผมคุยกับนักเรียนหน่อยนะครับ
‪การเติบโตของบริษัทเมื่อเทียบกับปีที่แล้ว
‪ไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้
‪เราหวังว่าทุกคน ณ ที่นี้จะสามารถ ‪เป็นตัวอย่างที่ดีให้ทุกคนทำตามได้
‪โดยการยอมลดเงินเดือนตัวเอง ‪ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้
‪(ลูก)
‪บริษัทไม่ได้ตั้งเป้าว่า ‪จะลดเงินเดือนเท่านั้นเท่านี้…
‪แล้วแต่คุณจะตัดสินใจว่าอยากลดเงินเดือนเท่าไร
‪ผมเชื่อว่า…
‪ผมเชื่อว่าหลังปรับเงินเดือนครั้งนี้ ‪เราทุกคนจะสามารถร่วมมือกัน…
‪พินเหวิน เชิญรับโทรศัพท์
‪แม่ประชุมอยู่ เดี๋ยวโทรกลับ
‪เพื่อนหนูผลตรวจเป็นบวก
‪อะไรนะ
‪แม่มารับหนูหน่อยได้ไหม
‪มีเรื่องอะไรรึเปล่า
‪เพื่อนร่วมชั้นของลูกสาวผลตรวจเป็นบวก
‪โรงเรียนเลยให้ไปรับกลับน่ะค่ะ
‪หวังชูอิ๋ง
‪ไง เสี่ยวจิ้ง วันนี้กลับเร็วจัง
‪ป้าจาง ไปซื้อของเหรอครับ
‪เออนี่ คุณ…
‪คุณหลัว
‪ค่ะ
‪ลูกสาวไปตรวจคัดกรองเป็นยังไงบ้าง
‪คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪ฮัลโหลๆ
‪ผอ.เฉิน ได้ยินไหมคะ
‪ผมว่าคุณอยู่บ้านเถอะ
‪อยู่บ้าน หมายความว่ายังไงคะ
‪ลูกสาวคุณต้องกักตัวไม่ใช่เหรอ ‪คุณอยู่เป็นเพื่อนลูกดีกว่า
‪เสี่ยวจิ้ง
‪เสี่ยวจิ้ง ออกมานี่ แม่อยากคุยด้วยหน่อย
‪มีอะไร
‪มาคุยกันตรงนี้ได้ไหม
‪พูดมาเลย
‪แม่ไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ
‪แม่ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหนูก็ได้
‪บริษัทบอกให้อยู่บ้าน
‪อยู่ทำไม แม่ไม่เป็นไรนี่ ไม่ต้องกักตัวซะหน่อย
‪เพราะแม่บอกไปว่า ‪เพื่อนในห้องลูกผลตรวจเป็นบวกไง
‪แล้วแม่ไปบอกเขาทำไม
‪เพราะแม่ต้องรีบไปรับลูก
‪ก็เลยต้องบอกเหตุผลน่ะสิ
‪งั้นก็เว้นระยะห่างด้วยละกัน
‪เพื่อนร่วมชั้นคนที่ติดเชื้อนั่งหลังหนู
‪เสี่ยวจิ้ง มากินข้าวได้แล้ว
‪กินไปก่อนเลย
‪กับข้าวเสร็จแล้ว รีบมากินซะ เดี๋ยวก็เย็นชืดหมด
‪หนูกินในห้องได้ไหม
‪ทำไมต้องไปกินในห้อง
‪ตามกฎแล้ว เวลากักตัวต้องไม่กินข้าวร่วมกัน
‪แต่เราอยู่กันแค่สองคนเองนะ
‪แค่นั่งห่างๆ กันก็ได้นี่
‪ถ้าผลตรวจหนูออกมาเป็นบวก
‪แล้วหนูแพร่เชื้อให้แม่ล่ะ
‪(อีบ้า)
‪สวัสดีครับ คุณหลัวใช่ไหมครับ
‪- ค่ะ ‪- อาหารที่สั่งได้แล้วครับ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ครับผม
‪เสี่ยวจิ้ง มากินข้าว
‪ได้ยินไหม แม่บอกให้ออกมากินข้าว
‪ฮัลโหล
‪แม่เคาะประตูอยู่ตั้งนาน ไม่ได้ยินเหรอ
‪หนูอ่านหนังสืออยู่
‪ถึงอ่านหนังสืออยู่ก็ต้องได้ยิน
‪หนูใส่หูฟัง
‪คราวหน้าส่งข้อความมาสิ
‪จะเคาะประตูทำไม
‪นี่แม่ต้องมาคอยรับใช้ลูกทุกวัน งานการก็ไม่ได้ทำ
‪คิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมรึไง
‪ก็แม่ปากมาก ไปพูดเรื่องหนูให้เจ้านายฟังเองนี่
‪แล้วจะมาโทษหนูได้ไง
‪ออกมากินข้าวตอนนี้ได้ไหม อาหารเย็นหมดแล้ว
‪หนูยังไม่หิว
‪เสี่ยวจิ้ง
‪มานั่งทำอะไรตรงนี้
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪หนูว่าหนูไม่สบาย
‪ให้แม่พาไปหาหมอไหม
‪ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้
‪จะว่ามันแพร่กระจายเร็วปานไฟลามทุ่งก็ว่าได้
‪เดิมทีเราเชื่อว่า ‪ระบบสาธารณสุขและการแพทย์ในยุโรป
‪คงไม่ล่มเร็วขนาดนี้
‪แต่กลับล่มให้เห็นกันจะจะเลย
‪เสี่ยวจิ้งล่ะ
‪อยู่ในห้อง
‪เขาเอาผ้าใบมาคลุมไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เกือบสองเดือนแล้ว
‪ฉันทนอึดอัดอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว
‪ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรโทรหาคุณ
‪แต่นอกจากคุณ ฉันก็ไม่รู้จะโทรหาใคร
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ฉันกับลูกกักตัวมาอาทิตย์กว่าแล้ว
‪แกเอาแต่อยู่ในห้องทั้งวัน
‪แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ก็มานั่งในห้องนั่งเล่น ‪บอกว่าไม่สบาย
‪พอฉันถามว่าเป็นอะไร ก็ไม่ตอบ
‪แม้แต่แววตาก็ยังเปลี่ยนไป
‪เด็กวัยนี้ก็เป็นแบบนี้ทุกคนไม่ใช่เหรอ
‪แต่แกทำตัวแตกต่างจากเด็กคนอื่นมากนะ
‪ลูกวางไอ้นี่ไว้หน้าประตู
‪ก่อนคุณจะมาไม่นาน
‪(เว้นระยะห่าง)
‪อยากให้ผมไปคุยไหม
‪ไม่รู้สิ
‪เมื่อวันก่อนฉันทำแกงกะหรี่ให้กิน
‪พอกินเสร็จก็เอาช้อน ‪เขียนคำว่า "อีบ้า" ทิ้งไว้บนจาน
‪โธ่ เอาน่ะๆ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไร
‪คุณกลัวฉันจะแพร่เชื้อใส่เหรอ
‪หรือเพราะคุณแต่งงานแล้ว
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม
‪ทั้งๆ ที่เราเลิกกันตั้งนานแล้ว
‪แต่พอฉันเจอหน้าคุณ อารมณ์ฉันก็ยังพลุ่งพล่าน
‪เสี่ยวจิ้งไม่เป็นไรหรอก
‪เดี๋ยววันหลังผมมาคุยกับลูกเอง
‪เสี่ยวจิ้ง
‪- ฮัลโหล ‪- บ้านคุณหลัวพินเหวินใช่ไหมครับ
‪ใช่ค่ะ
‪ผมชื่อหวัง เจ้าหน้าที่ตำรวจเขตซานหมินครับ
‪คุณหลัวอยู่ที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาลเจิ้นซิน
‪มาที่นี่ด่วนเลยครับ
‪เดี๋ยวก่อนหนู ขอดูบัตรประกันด้วย
‪ขอโทษนะคะ
‪ตำรวจโทรมาบอกว่าแม่หนูอยู่ห้องฉุกเฉิน
‪หนูก็เลยรีบมา
‪ขอโทษนะ แต่อยู่ในช่วงโรคระบาด
‪ลุงให้หนูเข้าไปไม่ได้ถ้าไม่มีบัตรประกัน
‪แล้วจะให้หนูทำยังไงคะ
‪กลับบ้านไปเอาบัตรประกันแล้วค่อยมาใหม่
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪ไม่รู้เหรอว่าระหว่างกักตัวห้ามไปโรงพยาบาล
‪หนูรู้ว่าหนูอยู่ระหว่างกักตัว
‪หนูถึงไม่ได้นั่งแท็กซี่ไปไง
‪แต่ถึงจะกักตัวอยู่
‪จะให้หนูอยู่บ้านแล้วทิ้งให้แม่ ‪นอนโรงพยาบาลคนเดียวได้ไง
‪พ่อเข้าไปดูแม่รึยัง
‪ไปมาแล้ว
‪แม่เป็นไงบ้าง
‪คืนนี้ลูกคงเหนื่อยมามากแล้ว ‪ไปกินข้าวที่บ้านพ่อก่อนเถอะ
‪เดี๋ยวพ่อเล่าให้ฟังระหว่างทาง
‪หนูอยู่ระหว่างกักตัวนะ
‪คุณน้าจะไม่ว่าอะไรเหรอ
‪พ่ออธิบายให้ฟังก่อนออกมาแล้ว เขาเข้าใจ
‪เออนี่ ลูกกักตัวมากี่วันแล้วล่ะ
‪พรุ่งนี้วันสุดท้าย
‪ตกลงแม่เป็นอะไรถึงเข้าโรง'บาล
‪มีคนเจอแม่ท่าทางสติหลุดอยู่บนสะพาน
‪ก็เลยโทรแจ้งตำรวจ ‪แล้วตำรวจพาไปส่งโรงพยาบาล
‪แล้วตอนนี้แม่เป็นไงบ้าง
‪หลับอยู่
‪รู้ไหมว่าพ่อเพิ่งไปที่บ้านมา
‪ไปทำไมเหรอ
‪แม่เขาขอให้ไป
‪บอกว่าลูกเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง ‪ไม่ยอมพูดกับเขา
‪เพราะเพื่อนร่วมห้องหนูผลตรวจเป็นบวกไง
‪นั่งอยู่หลังหนูเลย
‪แล้วลูกแปะโน้ตไว้ที่ประตู
‪เขียนว่า "เว้นระยะห่าง" ด้วยใช่ไหม
‪ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‪หนูแค่อยากย้ำเตือนแม่ว่าหนูอาจจะติดเชื้อก็ได้
‪พ่อว่าปัญหาก็คือเรื่องทัศนคติของลูกนี่แหละ
‪ทัศนคติอะไรอีก
‪หนูก็ขอโทษเรื่องนี้เป็นร้อยๆ รอบแล้วไง
‪ลูกด่าแม่ว่า "อีบ้า" เหรอ
‪"อีบ้า" เนี่ยนะ
‪แล้วแม่ยังบอกอีกว่า ‪เมื่อวันก่อนเห็นลูกนั่งในห้องนั่งเล่น
‪แล้วบอกว่าไม่สบาย
‪นอกจากจะออกมาอาบน้ำหรือกินน้ำ
‪หนูก็อยู่ในห้องตลอดนะ
‪ไม่เคยออกมาห้องนั่งเล่นเลย
‪เสี่ยวจิ้งสินะจ๊ะ
‪ดีใจจังที่ได้เจอกันซะที
‪มาๆ เข้ามาเลยจ้ะ เชิญเลย
‪ชีเหวิน
‪ฉันพาเสี่ยวจิ้งไปเดินดูบ้านได้ไหม
‪เอาสิ
‪เสี่ยวจิ้ง มาเลยจ้ะ
‪ปกติเราจะอยู่ห้องนี้กัน
‪เราสามคนจะกินข้าวเช้ากันที่นี่
‪ลองผลักดูสิจ๊ะ
‪ผลักแรงๆ เลย
‪พ่อเขาบอกน้าเรื่องแม่แล้ว
‪ถ้าไม่รังเกียจ
‪มาอยู่ที่นี่สักสองสามวันก็ได้นะ
‪เอ่อ… งั้นมากินข้าวเช้ากันเถอะ
‪ประเดี๋ยวจะเย็นหมด
‪นี่
‪ใครเป็นพ่อแม่เธอเหรอ
‪หนูแค่อยากรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกพ่อรึเปล่า
‪แฟรงค์เป็นลูกของฉันกับชีเหวินจ้ะ
‪พ่อไปส่งหนูหน่อยได้ไหม
‪เสี่ยวจิ้ง อย่าทำแบบนี้เลยน่า
‪พ่อไม่ต้องกลัวหรอก
‪หนูไม่ได้จะขอให้อยู่เป็นเพื่อนแม่
‪หนูแค่อยากให้พ่อพาไปส่งที่โรงพยาบาล
‪แม่รู้ไหม
‪เรื่องอะไร
‪เรื่องที่พ่อมีแฟรงค์โตขนาดนั้นน่ะ
‪เสี่ยวจิ้ง
‪วันนี้พ่อว่าจะอธิบายให้ลูกฟัง ‪แล้วปล่อยให้ลูกได้ทำความรู้จักกัน
‪หนูจำได้ว่าพ่อหย่ากับแม่ตอนม.สาม
‪แต่ไม่ยักรู้ว่าตอนนั้นหนูมีน้องเป็นตัวเป็นตนแล้ว
‪ตกลงพ่อได้บอกแม่รึเปล่า
‪แม่รู้เรื่องนี้ไหม
‪รู้หรือไม่รู้
‪พ่อยังไม่ได้บอกแม่
‪แม่เขาคงจะเครียดเกิน
‪ก็เลยสติแตก
‪หมอแนะนำให้อยู่ดูอาการอีกสองสามวัน
‪ถ้าแค่ดูอาการ
‪กลับไปดูที่บ้านก็ได้
‪เสี่ยวจิ้ง พ่อว่าให้แม่เขาอยู่โรงพยาบาลดีกว่านะ
‪อยู่โรง'บาลดีกว่างั้นเหรอ
‪หนูเข้าไปข้างในไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วใครจะดูแลแม่
‪อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะ
‪แล้วอย่าหักโหมเกินไป พักผ่อนเยอะๆ
‪- ผมไปก่อนนะ ‪- ไม่ขึ้นบ้านเหรอ
‪แม่
‪พ่อเขายุ่ง
‪ต้องรีบไปแล้ว
‪มาเถอะ
‪แม่ กินข้าว
‪วางไว้ตรงนั้นแหละ
‪ป้า มีอะไรรึเปล่าคะ
‪ป้าจะลาออกแล้วนะ
‪มีเรื่องอะไรเหรอคะ
‪ป้าไม่ได้ค่าจ้างมาสามเดือนแล้ว
‪แล้วป้าก็ไม่รู้ว่าที่บ้านหนูมีเรื่องอะไรกัน
‪ขอโทษนะคะ
‪แม่หนูไม่ค่อยสบาย
‪หนูจะหาทางจ่ายค่าจ้างป้าให้เร็วที่สุดนะคะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ป้าไปละนะ
‪คนต่อไป
‪(ข้าวกล่อง)
‪- เอ้า ชุดพิเศษได้แล้ว ‪- ต่อไปเลย
‪- ขอบคุณนะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ปลาค็อดพิเศษ
‪คนต่อไปเลย
‪นี่ เสี่ยวจิ้ง
‪นี่…
‪มีจดหมายลงทะเบียนถึงแม่อีกแล้วแน่ะ
‪ลุงบอกแม่เขาไปหลายทีแล้ว
‪แต่ก็ไม่เห็นมาเอา
‪แล้วค่าคอนโดก็ไม่ได้จ่ายมาสี่เดือนแล้วนะ
‪ขอบคุณนะคะ ลุง
‪เดี๋ยวหนูบอกแม่ให้ค่ะ
‪จ้ะ
‪เออนี่ เสี่ยวจิ้ง ที่กำลังก่อสร้างกันอยู่ข้างนอกน่ะ
‪เขาจะเปลี่ยนให้เป็นวัสดุกันน้ำ
‪ทุกห้องต้องจ่ายสามแสนนะ
‪ลุงบอกทุกห้องมาเป็นเดือนๆ แล้ว
‪- ค่ะๆ เดี๋ยวหนูจะไปบอกแม่นะคะ ‪- อืม
‪ขอบคุณนะคะ ลุง
‪- อย่าลืมล่ะ ‪- ค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪- บ๊ายบายค่ะ ‪- อืม
‪ทำไมอยู่ๆ ก็มากันล่ะ
‪ก็กักตัวเมื่อวานวันสุดท้าย ‪แต่วันนี้เธอไม่ไปเรียนนี่นา
‪เสี่ยวเจินกลับมาแล้วเหรอ
‪มีแค่เธอกับเสี่ยวเจินที่ไม่ไปโรงเรียน ‪ทุกคนเลยคิดว่าเธอก็ติดเหมือนกัน
‪คิดว่าติดแล้วยังจะมากันอีก
‪เสี่ยวเจินนี่ใครเหรอ
‪เพื่อนร่วมชั้นคนที่ผลเป็นบวกไง
‪ทีแรกพวกเราอยากมาเซอร์ไพรส์เธอ
‪กดกริ่งตั้งหลายครั้งก็ไม่มีใครเปิด
‪แล้วแม่เธอก็เปิดประตู
‪ใช่ๆ ไหนว่าแม่ไม่สบายไง
‪ปรากฎว่าเล่นเกมมันกว่าพวกฉันซะอีกแน่ะ
‪คุณแม่เสี่ยวจิ้ง ป่วยเป็นอะไรเหรอคะ
‪คุณแม่เสี่ยวจิ้ง
‪ขอโทษนะคะ หนูไม่น่าถามเลย
‪ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
‪เป็นเพื่อนกันก็ต้องคุยกันแบบนี้แหละ
‪คุณแม่เสี่ยวจิ้ง ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ
‪พวกเราจะได้มาเล่นที่นี่ทุกวัน
‪จ้ะ ไปกันเถอะ
‪- บ๊ายบายค่ะ ‪- บ๊ายบาย
‪- ดูแลตัวเองนะคะ ‪- บ๊ายบาย
‪ไปบอกเพื่อนว่าแม่เป็นอะไร
‪ก็แค่คุยกันเฉยๆ
‪คุยเรื่องอะไร
‪เพื่อนแค่โทรมาถามว่าหนูกับแม่โอเคไหม
‪โอเคเรื่องอะไร
‪แม่อย่าทำแบบนี้สิ
‪เพื่อนๆ หนูมาดีนะ ‪เมื่อกี้ก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ
‪แม่อยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว
‪ถ้าแม่อยู่คนเดียวได้
‪แล้วคืนนั้นแม่หนีออกไปคนเดียวทำไม
‪คืนนั้นฝนไม่ตกซะหน่อย
‪แต่แม่เอาแต่พูดว่าแม่เดินตากฝนทั้งคืน
‪แถมยังโดนพาส่งโรงพยาบาลอีก
‪พูดอีกทีสิ
‪กินยาซะ
‪เสี่ยวจิ้ง เสร็จรึยัง
‪เจ็ดโมงครึ่งแล้วนะ เดี๋ยวไปสาย
‪เสี่ยวจิ้ง
‪ทำไมยังใส่ชุดนอนอยู่
‪แล้วแม่จะไปไหน
‪ก็ไปทำงานน่ะสิ
‪ลูกไม่ไปเรียนเหรอ
‪แม่สบายดีแล้วเหรอ
‪แล้วทำไมจะไม่สบาย
‪งั้นรอหนูแป๊บนะ
‪ขอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน
‪นี่มันเจ็ดโมงครึ่งแล้ว เดี๋ยวจะสาย แม่ไปก่อนนะ
‪แม่
‪ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ
‪หนูมานั่งรอแม่จนเผลอหลับไป
‪ขอโทษนะ แม่น่าจะบอกลูกก่อน
‪กินข้าวรึยัง
‪ยัง
‪งั้นรอเดี๋ยวนะ
‪เดี๋ยวแม่ทำอะไรให้กิน
‪แม่
‪ให้หนูช่วยไหม
‪ไม่ต้อง มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ
‪แม่ทำเองได้
‪ผมว่าปัญหาก็คือตัวเลือกสินค้านี่แหละ
‪ถ้าสินค้าเราไม่มีความหลากหลายพอ…
‪ทำไมคอมพิวเตอร์ฉันล็อก
‪คุณหลุยส์ รอแป๊บนะครับ
‪พินเหวิน มานี่ ไปคุยกันก่อน
‪พินเหวิน ผมว่าคุณหยุดงานสักพักดีกว่า
‪ทำไมฉันต้องหยุดด้วย
‪เมื่อวานคุณมานั่งที่เก้าอี้ทำงานทั้งวัน
‪แต่ไม่กระดิกตัวเลย
‪ทุกคนตกใจกันหมด
‪เพราะมีใครก็ไม่รู้มาเปลี่ยน ‪การตั้งค่าคีย์บอร์ดของฉันหมดเลย
‪จะเขียนอีเมลก็ไม่ได้
‪ไม่มีใครแตะต้องคีย์บอร์ดคุณเลยนะ
‪ไม่มีใครแตะต้องของบนโต๊ะคุณเลย
‪ถ้าฉันยินดีลดเงินเดือน 60 เปอร์เซ็นต์
‪ฉันยังกลับมาทำงานได้อยู่ไหม
‪เสี่ยวจิ้ง
‪แม่รีบเลิกงานเพื่อมารับลูกเลยนะ
‪ทำไมรถเป็นแบบนี้ล่ะ
‪เมื่อเช้าแม่รีบไปหน่อย
‪ก็เลยขับรถชนเสาที่ลานจอดรถบริษัท
‪ไปหาอะไรกินกันเถอะ ไปกัน
‪เตรียมตัวสอบเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดี
‪สอบตรงเมื่อไหร่นะ
‪หนูอาจจะไม่สมัครก็ได้
‪คะแนนสอบทั่วไปไม่ได้ดีขนาดนั้น
‪ลูกรู้ไหม
‪พ่ออาจจะกลับมาอยู่กับเรานะ
‪ตอนที่พ่อมาบ้านเมื่อวันก่อน
‪แม่บอกพ่อเขาว่าช่วงนี้แม่ยุ่งๆ
‪แต่เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที
‪แม่
‪เรากินร้านแพงๆ แบบนี้จะดีเหรอ
‪ทำไมเหรอ
‪ลุงที่ดูแลตึกฝากหนังสือแจ้งหนี้มา
‪แล้วก็บอกว่า ‪เราไม่ได้จ่ายค่าคอนโดมาหลายเดือนแล้ว
‪ช่างลุงแกเถอะ
‪ตาลุงหัวล้านนั่นมันเป็นบ้าอะไรวะ
‪ชอบมาตอแยเราอยู่เรื่อย
‪ที่จริงน่ะนะ
‪แม่ไปซื้อกองทุนอเมริกาใต้มาเมื่อหลายเดือนก่อน
‪มีอยู่ช่วงหนึ่ง มูลค่ามันลดลงไป
‪แม่ก็เลยจ่ายค่าผ่อนบ้านช้าไปหน่อย
‪แต่มูลค่ามันเพิ่งทวีคูณเมื่อเร็วๆ นี้เอง
‪แล้วช่วงนี้งานแม่เป็นไงบ้าง
‪ดีสุดๆ
‪ทุกคนดีใจที่แม่กลับไป
‪ในนี้ก็ไม่มี
‪ตรงนี้ก็ไม่มี
‪แม่
‪หาอะไรอยู่เหรอ
‪ไม่มีเหรอเนี่ย
‪แม่
‪แปลกจัง เอาไปไว้ไหนนะ
‪แม่
‪มาค้นข้าวของแม่เหรอ
‪หนูเปล่านะ
‪เปล่างั้นเหรอ
‪แล้วทำไมสมุดบัญชีเงินต่างประเทศ ‪ของแม่ถึงหายไป
‪แล้วยังทองในตู้เสื้อผ้าอีก
‪แม่อุตส่าห์เก็บไว้ส่งลูกเรียนต่างประเทศ
‪เอาไปไว้ที่ไหน
‪หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่มีบัญชีเงินต่างประเทศกับทอง
‪อีบ้า
‪แกเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน
‪หนูไม่ได้เอาไปจริงๆ
‪ออกไปให้พ้นหน้าฉัน
‪เมื่อคืนแม่ฝันน่ะ
‪ฝันเห็นตึกสูงตระหง่าน
‪บนตึกไม่มีราวกั้นอะไรเลย
‪ข้างในเงียบสงบมาก
‪ไม่มีใครเข้าออก
‪แล้วแม่ก็ได้ยินเสียงเด็กหัวเราะ
‪แม่มองเห็นเด็กน้อยกำลังหัดเดิน ‪อยู่ที่อีกฟากของตึก
‪เด็กเดินโซเซไปทางระเบียงที่ไม่มีราวกั้น
‪แล้วแม่ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง
‪คงเป็นเสียงแม่เด็กที่เห็นลูกกำลังจะเดินตกตึก
‪ผู้หญิงคนนั้นรีบวิ่งเข้าไปหาลูก
‪เด็กเดินไปตรงริมขอบ…
‪แล้วอยู่ๆ ก็หยุด หันกลับไปมองผู้หญิงคนนั้น
‪แต่ผู้หญิงคนนั้นวิ่งมาเร็วเกินจนหยุดไม่อยู่
‪แล้วก็ตกลงไป
‪แล้วไงต่อ
‪แล้วแม่ก็ตื่น
‪แล้วไงอีก
‪แล้วก็มาที่ห้องลูกนี่ไง
‪มาทำอะไรเหรอ
‪มานั่งดูลูกนอนหลับ
‪ทำไมไม่ถามต่อล่ะ
‪ว่าแม่มานั่งอยู่นานแค่ไหนแล้ว
‪แม่มานั่งตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว
‪นั่งมาจนถึงตอนนี้
‪เอาละ เลิกโอ้เอ้ได้แล้ว ‪อีก 15 นาทีแม่จะไปส่งที่โรงเรียน
‪กลับมากินข้าวเย็นที่บ้านนะ
‪โชเฟอร์คะ
‪ไปจอดฝั่งนั้นได้ไหมคะ
‪ทำไมหน้าตาตื่นขนาดนั้นล่ะ
‪แม่กลายเป็นฝันร้ายของลูกไปตั้งแต่เมื่อไหร่
‪อยากมาทำงานกับแม่เหรอ
‪แต่แม่ขอบอกก่อนนะ
‪วันนี้แม่ยุ่งมาก ไม่มีเวลามาคอยเล่นกับลูกหรอก
‪มาสิ
‪ไม่ได้อยากไปทำงานกับแม่หรอกเหรอ
‪หรือคิดว่าแม่โกหกว่ามาทำงาน
‪หนูไม่ได้คิดแบบนั้น
‪แล้วคิดว่าไงล่ะ
‪เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายพอดี
‪ไปได้แล้ว
‪"บีน เอ็นโกรสต์ ออน" จำประโยคนี้ไว้นะ
‪อยู่ในรูปพาสซีฟ วอยซ์
‪เพราะงั้นก็แปลว่า
‪"เธอกำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องอะไร"
‪"เดอะ โมสต์ อัฟเฟ็กชันเนต พรินซิเพิล ‪บาย มาย มาเธอร์"
‪"อัฟเฟ็กชันเนต" เป็นคำคุณศัพท์
‪การเป็นที่รัก รักอย่างสุดซึ้ง
‪การได้รับความรักจากแม่อย่างสุดหัวใจ…
‪เบอร์สองๆ นี่จงหลุนศูนย์สอง
‪ตอนนี้ควบคุมเพลิงไว้ได้แล้ว
‪- ลุงคะ ‪- เอ้อ
‪อ้าว เสี่ยวจิ้ง ห้องพวกเธอไฟไหม้แน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ไม่รู้สิ จู่ๆ ก็ไฟไหม้
‪แล้วแม่หนูล่ะคะ
‪แม่อยู่โรงพยาบาล
‪อย่าเพิ่งขึ้นไปข้างบน ยังอันตรายอยู่
‪ไปหาแม่ที่โรงพยาบาลก่อนเถอะ
‪สวัสดีค่ะ
‪หนูเป็นลูกคุณหลัวพินเหวินค่ะ
‪แม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ
‪สัญญาณชีพปกติดีครับ
‪แต่มีแผลไฟไหม้เล็กน้อยที่มือขวา ‪คงต้องตรวจเพิ่มเติม
‪คนไข้มีประวัติเป็นโรคทางจิตเวชไหมครับ
‪เมื่อเดือนที่แล้วเคยนอนโรงพยาบาลค่ะ
‪โรงพยาบาลนี้รึเปล่าครับ
‪ค่ะ
‪คุณหมอคะ
‪ขอหนูเข้าไปหาแม่ได้ไหมคะ
‪ได้ แต่แค่แป๊บเดียวนะ
‪ช่วงโรคระบาด ‪ถ้าไม่จำเป็นก็อย่ามาโรงพยาบาลดีกว่า
‪วันนี้ให้แม่พักสักหน่อย ‪แล้วพรุ่งนี้จะส่งตัวไปแผนกจิตเวช
‪แม่
‪เสี่ยวหลิง เช็ดน้ำตรงนี้ให้หมดนะ
‪ตรงนั้นด้วย เช็ดให้สะอาด
‪เสี่ยวจิ้ง
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ที่บ้านเธอเล่นบ้าบออะไรกันน่ะ
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่มีไฟฟ้าใช้กันทั้งตึกเลย
‪ลิฟต์ก็ใช้ไม่ได้ ทำกับข้าวก็ไม่ได้
‪ทีเมื่อก่อน แม่เธอชอบมาบ่นคนอื่น ‪เรื่องวางรองเท้าไว้หน้าห้อง
‪แต่วันนี้กลับทำทุกคนเดือดร้อนกันไปหมด
‪ฮัลโหล
‪เอ่อ ใช่บ้านคุณหลัวพินเหวินรึเปล่าคะ
‪ใช่ค่ะ
‪แล้วคุณคือ…
‪ลูกสาวค่ะ
‪คือว่าคุณแม่หนูออกจากงานเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
‪ช่วยกรอกใบลาออกแทนแม่หน่อยได้ไหมจ๊ะ
‪ออกจากงานเหรอคะ
‪ทำไมถึงนอนทั้งๆ ที่ประตูเปิดโล่งโจ้งแบบนี้
‪หนูเหนื่อยมากก็เลยเผลอหลับไป
‪แม่เป็นไงบ้าง
‪อาการไม่ค่อยดีเลยค่ะ
‪ป้ามาทำไมเหรอคะ
‪ป้าเพิ่งเลิกงานจากบ้านซอยข้างๆ
‪แล้วก็ผ่านมาแถวนี้
‪เพื่อนบ้านบอกว่าห้องหนูไฟไหม้
‪ป้าก็เลยขึ้นมาดู
‪ไฟฟ้าใช้ได้แล้วนี่
‪กินข้าวกินปลารึยัง
‪ยังเลยค่ะ
‪คนต่อแถวยาวเหยียดนอกร้านขายยา
‪ตั้งแต่ก่อนเก้าโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาเปิดร้าน
‪ทันทีที่ประตูเปิด ทุกคนก็รีบไปซื้อหน้ากากอนามัย
‪บางคนมาต่อแถวตั้งแต่ก่อนแปดโมง
‪แล้วได้โทรหาพ่อรึยัง
‪ยังค่ะ
‪ป้าไม่น่าถามหนูเรื่องพวกนี้เลย
‪ป้าคะ
‪ค่าจ้างที่แม่หนูติดค้างไว้
‪หนูจะหาทางจ่ายป้าให้ได้นะคะ
‪ที่ป้ามา ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินซะหน่อย
‪ป้าทำงานที่บ้านหนูมาสิบกว่าปี
‪ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งย้ายมาอยู่กัน
‪ตอนที่หนูยังตัวเล็กอยู่เลย
‪ป้าอาจจะเรียนมาน้อย
‪แต่ป้าไม่เข้าใจเลย
‪ว่าครอบครัวดีๆ กลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
‪วันนี้ป้าเหนื่อยแล้ว
‪เอาไว้พรุ่งนี้เช้า
‪ป้าจะมาช่วยเก็บกวาดบ้านให้นะ
‪พรุ่งนี้หนูจะไปเก็บข้าวของของแม่ที่ออฟฟิศ
‪คงกลับมาก่อนเที่ยง
‪อืม
‪นี่หัวหน้าแผนกของเรา ผอ.เฉิน
‪เสี่ยวจิ้ง ลุงเสียใจด้วยนะเรื่องแม่ของหนู
‪เรื่องอะไรเหรอคะ
‪รู้กันด้วยเหรอคะว่าแม่หนูอยู่โรงพยาบาล
‪พนักงานบอกมาน่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เมื่อวันก่อนหนูกลับไปที่บ้านแล้วเห็นว่าบ้านไฟไหม้
‪ไฟไหม้เหรอ
‪แม่มีเรื่องอะไรที่ที่ทำงานรึเปล่าคะ
‪จริงๆ แล้ว หลังจากที่แม่หนูออกจากงาน
‪แม่หนูก็ยังขับรถมาที่ออฟฟิศทุกวัน
‪จอดในที่จอดรถของผู้จัดการ
‪ล่าสุดเห็นว่ามีไปชนท้ายรถใครเข้าด้วย
‪แต่ประเด็นคือ
‪พอมาถึงที่ออฟฟิศ แม่หนูไม่มีบัตรขึ้นตึก
‪ก็เลยนั่งอยู่ที่แผนกต้อนรับทั้งวัน
‪แล้วทำไมไม่ทำอะไรกันเลย
‪จะให้ทำอะไร
‪เรียกตำรวจงั้นเหรอ
‪ลุงกับแม่เป็นเพื่อนร่วมงานกันมาหลายปี
‪แม่หนูทำงานที่บริษัทนี้มา 12 ปีแล้วนะ
‪นี่เป็นของขวัญจากพวกเราทุกคน ‪เพื่อแสดงความเคารพ
‪แล้วเดี๋ยวทางเราจะโอนเงินชดเชย ‪เข้าบัญชีคุณแม่ให้นะจ๊ะ
‪เท่าไรคะ
‪ตามนโยบายของบริษัทจะได้หกเดือนจ้ะ
‪ขอเป็นเงินสดหนึ่งเดือนได้ไหมคะ
‪ที่เหลือให้โอนเข้าบัญชีแม่
‪ป้าคะ
‪ป้า
‪อยู่หลังบ้านจ้ะ
‪ป้าคะ
‪เสื้อผ้าที่แม่เขาโยนทิ้งไว้ที่พื้นน่ะ ‪ป้าเอามาซักหมดแล้วนะ
‪ไม่มีที่ตากก็เลยแขวนไว้ทั่วบ้านแบบนี้แหละ
‪หนูขอโทษจริงๆ นะคะ
‪ที่ไม่ได้จ่ายค่าจ้างให้ป้ามานานมาก
‪แม่บอกว่ายังไงก็ต้องเอาให้ป้าให้ได้ค่ะ
‪แม่ยังอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ
‪เมื่อเช้าหนูแวะไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลมาค่ะ
‪แม่บอกว่ายังไงก็ต้องตอบแทนบุญคุณป้า
‪ถ้าตอนนี้ยังลำบากอยู่
‪ค่อยเอาให้ป้าวันหลังก็ได้
‪ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪ขอบคุณป้ามากนะคะ
‪ถ้าตอนนั้นป้าไม่มา
‪หนูก็ไม่รู้ว่าหนูจะทำยังไง
‪ขอบใจนะจ๊ะ
‪ดูแลตัวเองด้วยล่ะ
‪ค่ะ
‪คราวก่อนคุณพ่อมาไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมหนนี้ไม่มาล่ะ
‪พ่อแม่หนูหย่ากันแล้วค่ะ
‪ที่วันนั้นให้พ่อมาด้วย
‪เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องด่วน
‪ตั้งแต่แม่ไม่สบาย หนูเป็นคนคอยดูแลท่านเหรอ
‪ค่ะ
‪แล้วตอนอยู่บ้าน ‪ตารางเวลากินยาของคุณแม่เป็นไงบ้าง
‪หนูให้แม่ทานยาตรงเวลาค่ะ
‪ได้ดูรึเปล่าว่ากลืนยาเข้าไปจริงๆ
‪ไม่ได้ดูค่ะ
‪การกินยาตรงเวลาสำคัญมาก ‪ในการทำให้อาการของคุณแม่เสถียร
‪คุณหมอเฉินคะ
‪แม่หนูจะดีขึ้นไหมคะ
‪อยากเห็นแม่ไหม
‪หมอก็ตอบไม่ได้หรอกนะว่า ‪เมื่อไหร่อาการของคุณแม่จะดีขึ้น
‪อาจจะเร็วๆ นี้
‪หรืออาจจะอีกสักพัก
‪แต่โรคแบบนี้น่ะ
‪ถ้าไม่รักษาด้วยยา มันจะยิ่งแย่ลง
‪เหตุเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้น
‪ก็เพราะอาการของคุณแม่ยังไม่ดีขึ้น
‪ทางเราจะคอยเฝ้าระวังอาการของคุณแม่ ‪จะได้ไม่เกิดเหตุแบบนั้นขึ้นอีก
‪แล้วหนูต้องทำยังไงคะ
‪คอยอยู่กับแม่
‪พยายามเข้าใจแม่
‪คอยดูให้แม่ทานยาตามเวลา
‪ที่สำคัญที่สุดคือต้องเข้าใจแม่
‪หนูจะเข้าใจแม่ได้ยังไงคะ
‪อย่าเอาแต่ปฏิเสธแม่
‪พยายามเข้าใจความคิดของแม่ ‪และเปลี่ยนวิธีการปฏิสัมพันธ์กับแม่
‪เมื่อหลายปีก่อน
‪ฉันได้ดูภาพนี้ในพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ต่างประเทศ
‪ภาพต้นฉบับน่ะ
‪ใช้สีพาสเทลละมุนตา
‪ภาพจริงน่ะนะ
‪จะต้องมีพระอาทิตย์ทอแสงอยู่บนยอดเขาไกลๆ
‪คนขี่ม้าทุกคน
‪ใส่ชุดสีสันสดใส
‪ภาพนี้คงแขวนอยู่นานเกินไปละมั้ง
‪สีเลยจางหายหมด
‪เหลือแต่สีน้ำเงิน
‪ฝรั่งเศสสมัยศตวรรษที่ 19
‪เวลาที่วาดภาพการแข่งม้า
‪จิตรกรทุกคนจะเน้นไปที่ ‪ความงดงามของความเร็ว
‪แต่เดอกา
‪ไม่เหมือนคนอื่นๆ
‪เธอรู้จักเดอกาไหม
‪เขาเป็นจิตรกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคนั้น
‪ไม่มีใครเทียบได้เลย
‪บางเวลา เมื่อฝนโปรยปราย
‪หยาดสู่ผืนดินจนเปียกชุ่ม
‪ฉันเดินตามหาใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่ม
‪ใบหน้าที่เหมือนกับหน้าของเธอ
‪ช่างเป็นเกมที่
‪งี่เง่าสิ้นดี
‪บางเวลา เมื่อฝนโปรยปราย
‪หยาดสู่ผืนดินจนเปียกชุ่ม
‪ถ้ารอจนฝนหยุดตก
‪คงได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง
‪แต่ฝนอาจไม่หยุดตก
‪ตลอดกาล
‪ดวงตาที่มัวหมอง
‪หยาดฝนที่มืดหม่น
‪สายน้ำที่ไหลเป็นทางบนใบหน้า
‪คือหยาดน้ำตาและสายฝน
‪ฉันยืนอยู่บนถนน
‪รู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
‪แต่ไม่รู้ว่าสายฝน
‪จะปลุกให้เธอตื่นได้ไหม
‪เมื่ออาทิตย์ก่อน
‪ฉันเห็นภาพวาดนั้นที่นี่อีกครั้ง
‪มันทำให้ฉันคิดถึงอะไรหลายอย่าง
‪ภาพวาดอะไรเหรอ
‪เรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังเมื่อเช้าไง ‪ภาพวาดคนขี่ม้าของเดอกา
‪ลืมแล้วเหรอ
‪ไม่ได้ลืม
‪ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันยังไง
‪เมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันเห็นภาพนั้นอีกครั้ง
‪แล้วฉันก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา
‪เดอกาวาดภาพคนพวกนั้นขี่ม้าอยู่ในหุบเขา
‪พวกเขามาจากไหนกันนะ
‪พวกเขากำลังจะไปไหน
‪เดอกาไม่ได้บอกเรา
‪ว่าพวกเขากำลังจะไปไหน
‪เล็งก่อนโยนนะ โอเค โยนได้
‪เขาว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของการบำบัด
‪บำบัดกับผีน่ะสิ
‪ถ้าการบำบัดแบบนี้ทำให้คนอาการดีขึ้นได้
‪งั้นพวกเราคงไม่ได้บ้าแล้วละ
‪แค่โง่เฉยๆ
‪แต่ก็อีกนั่นแหละ
‪คนเราจะหายป่วยได้ ‪จากการโยนลูกบอลจริงเหรอ
‪ก็ไม่
‪แต่การโยนลูกบอลทำให้เรามีอะไรทำ
‪จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน
‪เธออยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วล่ะ
‪เกือบสองอาทิตย์
‪พรุ่งนี้ก็ออกแล้ว
‪เมื่อคืนฉันได้ยินเธอร้องเพลงด้วยนะ
‪ฉันไม่ได้ร้องเพลงทุกวันซะหน่อย
‪ถ้าร้องก็แปลว่าฉันร้องให้เพื่อนคนที่ฉันคิดถึง
‪ไม่ได้ร้องให้พวกเธอฟัง
‪ไม่ได้ร้องกล่อมพวกเธอนอนนะยะ
‪เพื่อนคนไหนเหรอ
‪พินเหวิน ตาคุณแล้วค่ะ
‪หยิบลูกบอลเลย
‪ดีมาก ทีนี้ก็ไปยืนหลังเส้นสีแดง
‪โยนลูกบอลใส่ถังได้ค่ะ
‪สู้ๆ
‪ไม่เป็นไร ครั้งหน้าพยายามให้ดีที่สุดนะ
‪มีอะไรให้ช่วยไหมจ๊ะ
‪หนูอยากดูบัญชีธนาคารของแม่น่ะค่ะ
‪หนูเอาบัตรประชาชนมาด้วย
‪หนูอายุเท่าไรแล้วล่ะ
‪เพิ่งเต็ม 18 ค่ะ
‪ถ้าอายุต่ำกว่า 20 ปี ถือว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ
‪หนูต้องให้คุณแม่มาด้วย
‪แม่หนูอยู่โรงพยาบาลค่ะ
‪ช่วยหนูหน่อยเถอะนะคะ
‪เราได้รับใบแจ้งหนี้จากธนาคารของคุณ
‪อีกไม่นานบ้านหนูจะถูกยึด
‪ที่หนูทำได้ก็คือจ้างทนายมาเป็นตัวแทน ‪และผู้ปกครองตามกฎหมาย
‪และให้เขามาที่นี่เป็นเพื่อนหนู
‪หนูแค่อยากรู้สถานะการเงินของที่บ้าน
‪ทำไมต้องเอาแต่พูดพล่าม ‪เรื่องที่หนูไม่เข้าใจด้วยคะ
‪จะกลับไปเรียนแล้วใช่ไหม
‪หนูขอพักการเรียน
‪จนจบเทอมนี้เลย
‪ทำไมถึงพักการเรียนล่ะ
‪ถึงยังไงก็ไม่ต้องเข้าเรียนอยู่ดี
‪เหลือแค่ต้องเตรียมตัวสอบเฉยๆ
‪อ้อ
‪แม่
‪ทำอะไรอยู่
‪มีคนอยู่หน้าประตูห้องเรา
‪คนที่ไหน
‪พวกทหารยาม
‪ทหารยามเหรอ
‪มาทำอะไรอยู่หน้าห้องเราล่ะ
‪มาแอบดูเราไง
‪แม่ๆ
‪พวกทหารยามที่แม่ว่าน่ะ
‪เป็นพวกที่ยืนนิ่งๆ
‪หรือว่า…
‪เดินสวนสนามด้วย
‪ยืนนิ่งๆ
‪- ยืนเฉยๆ เหรอ ‪- ใช่ ยืนเฉยๆ
‪ดีละ
‪งั้นรอแป๊บนะ
‪อะไรกันน่ะ พวกแก
‪มาทำอะไรหน้าบ้านคนอื่น
‪แถวนี้ไม่มีอะไรให้ดูหรอก กลับไปได้แล้ว
‪อะไร หูหนวกกันรึไงวะ พวกนี้นี่
‪ไปสิ
‪แม่
‪พวกนั้นไปกันหมดแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ
‪อือ
‪แค่ปอกไข่ยังทำไม่ได้เลย
‪ไม่เห็นเป็นไรเลย ดูไข่หนูสิ
‪หนูก็แกะเละเหมือนกัน
‪แล้วทำไมบนโต๊ะถึงมีจุดดำๆ
‪เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่คอนโดไฟไหม้น่ะ
‪อ้อ
‪แม่
‪เราขายคอนโดนี้กันดีไหม
‪แม่ขายไม่ลงหรอก
‪เราอยู่ที่นี่มาตั้งนาน
‪แต่เราไม่ได้จ่ายค่าผ่อนบ้านมาสามเดือนแล้วนะ
‪ค่าผ่อนบ้านเดือนละแปดหมื่น
‪รวมกับค่าผ่อนรถอีกก็เป็นเดือนละแสนสอง
‪แล้วยังมีค่าที่จอดกับค่าส่วนกลาง
‪- แล้วก็ค่าปรับปรุงภายนอก… ‪- ลูกรู้ได้ยังไง
‪หนูไปดูบัญชีธนาคารของแม่มา
‪แล้วจะไปดูหาพระแสงอะไร
‪ธนาคารส่งจดหมายเตือนมาหลายรอบแล้ว
‪ห้องนี้จะถูกยึดเดือนหน้า
‪เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้วนะ แม่
‪แม่น่ะ… ยังไงแม่ก็ไม่ขายหรอก
‪ถ้าเราขายคอนโดนี้ ‪แล้วเวลาพ่อกลับมาจะทำยังไงล่ะ
‪พ่อเขาไม่กลับมาแล้ว
‪พูดบ้าๆ
‪เมื่อวันก่อนพ่อบอกว่าจะกลับมาอยู่ด้วย
‪เมื่อวันก่อนเหรอ
‪หนูก็อยู่กับแม่ทุกวันนี่ไง
‪ลืมแล้วเหรอ
‪หนูยังไม่เห็นพ่อมาเลยสักวัน
‪พ่อเขามาจริงๆ แต่ลูกแค่ไม่รู้
‪ข้าวของของพ่อก็ยังอยู่
‪ทั้งรูปถ่าย
‪หนังสือ
‪แผ่นเพลงก็ยังอยู่
‪เดี๋ยวก็ต้องกลับมา ไม่ช้าก็เร็ว
‪พ่อออกจากบ้านไปสามปีแล้วนะ
‪ของพวกนั้นน่ะ เขาทิ้ง
‪พ่อกลับมาจริงๆ แต่ลูก…
‪ลูกแค่ไม่รู้
‪พ่อเขากลับมาจริงๆ
‪แต่ลูกแค่ไม่รู้
‪พ่อเขามาจริงๆ
‪พ่อกลับมาบ้านจริงๆ แต่ลูกไม่รู้
‪ลูกก็แค่ไม่รู้
‪พ่อเขามาจริงๆ
‪งั้นก็บอกพ่อเลยสิ
‪ถามพ่อไปเลยว่าเมื่อไหร่จะกลับมา
‪(พ่อ)
‪ฮัลโหล เสี่ยวจิ้ง
‪ว่าไง
‪พ่อบอกแม่หน่อยสิ
‪ว่าเมื่อไหร่พ่อจะกลับมา
‪ตอนนี้แม่อยู่ข้างหนูเนี่ย
‪พ่อพูดกับแม่เลย
‪ทำไมต้องแกล้งพ่อแบบนี้ด้วย
‪ให้ใครรู้ไม่ได้นะว่าพ่อจะกลับมา
‪ถ้าบอกใครแม้แต่คนเดียว
‪แม่จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด
‪ก็ได้
‪หนูจะไม่บอกใคร
‪กินข้าวเช้าให้เสร็จ ‪แล้วเดี๋ยวหนูพาออกไปเดินเล่นนะ
‪ขอบใจนะที่ออกมาเดินกับแม่ทุกวันเลย
‪แม่อยากขอโทษเรื่องเมื่อเช้า
‪แม่ไม่น่าพูดกับลูกแบบนั้นเลย
‪ช่างมันเถอะ
‪เรื่องที่บ้าน ลูกไม่ต้องห่วงนะ
‪เดี๋ยวแม่ก็แก้ปัญหาได้หมด
‪แล้วมีทางแก้บ้างไหม
‪พรุ่งนี้แม่จะไปหางานใหม่
‪งานแบบไหนเหรอ
‪เมื่อวันก่อน แม่เดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ต
‪เห็นป้ายประกาศรับพนักงานอยู่
‪แม่อยากทำงานแบบนั้นเหรอ
‪ลองดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่
‪ถ้ามีงานก็มีเงิน
‪แม่
‪แม่ไม่ต้องรีบหางานทำก็ได้นะ
‪พักผ่อนอยู่บ้านไปก่อนเถอะ
‪แม่ออกไปหางานทำดีกว่า
‪อยู่บ้านเฉยๆ ทุกวันมันเปล่าประโยชน์
‪ไม่มีประสบการณ์ทำงานเลยเหรอครับ
‪หลังเรียนจบ
‪ฉันก็ทำงานชั่วคราว
‪แต่พอมีลูก
‪ฉันก็หยุดทำงานค่ะ
‪แล้วทำไมถึงอยากกลับมาทำงานล่ะครับ
‪ลูกโตแล้ว
‪อยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรทำ
‪ก็เลยเบื่อ
‪ตำแหน่งที่คุณสมัคร
‪มันก็ไม่ได้สนุกกว่าอยู่บ้านเฉยๆ หรอกนะครับ
‪ฉันแค่อยากจะ…
‪มาทำงานเพื่อที่จะได้เจอหน้าผู้คนบ้าง
‪การนั่งคุยกันแบบนี้ทำให้คุณรู้สึกประหม่าไหมครับ
‪ไม่…
‪ไม่ค่ะ
‪ฉันอาจจะอยู่บ้านมานานเกิน ก็เลย…
‪ไม่ค่อย…
‪ไม่ค่อยชิน ใช่ไหมครับ
‪ค่ะ
‪แล้วครอบครัวคุณคิดยังไงบ้างครับ ‪เรื่องที่คุณจะทำงาน
‪สามีฉัน…
‪เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน
‪ขอโทษนะครับ
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะถามซอกแซก
‪แต่เพราะบางทีพนักงานทำงานไปได้สักพัก
‪แล้วจู่ๆ บอกว่ามีปัญหาที่บ้าน แล้วก็หยุดไปดื้อๆ
‪ฉันจะไม่มีปัญหาแบบนั้นแน่นอนค่ะ
‪ท่าทางคุณไม่เหมือนคนทำงานซูเปอร์มาร์เก็ตเลย
‪ฉันทำได้จริงๆ ค่ะ
‪งั้นมาเริ่มงานวันจันทร์เลยนะครับ
‪นมมาส่งทุกวัน
‪ประมาณเจ็ดโมงถึงเจ็ดโมงครึ่ง
‪รถจะมาถึงบริเวณโหลดสินค้า
‪ก่อนที่ร้านจะเปิด
‪เราต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม
‪รู้ไหมว่าเรื่องนม อะไรสำคัญที่สุด
‪ไม่รู้ค่ะ
‪อุณหภูมิ
‪วันนี้เพิ่งมาทำงานวันแรกใช่ไหม
‪เดี๋ยวผมจะทำให้ดูก่อน
‪ตอนกลางคืนต้องดึงม่านลงมาแบบนี้
‪รู้ไหมว่าทำไมต้องใช้ม่าน
‪ไม่รู้ค่ะ
‪ที่บ้านมีผ้าม่านใช่ไหม
‪ค่ะ
‪ผ้าม่านสามารถควบคุม ‪อุณหภูมิภายในและภายนอกได้
‪แถมยังช่วยประหยัดไฟและกันแมลงได้ด้วย
‪พอมาถึงร้านตอนเช้า ให้เปิดผ้าม่านขึ้น
‪แล้วก็เปิดไฟ
‪ตรวจเช็กอุณหภูมิ
‪เราจะเก็บนมไว้ที่อุณหภูมิ ‪ศูนย์ถึงสามองศาเซลเซียส
‪ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้วก็ไปดูราคาสินค้ากัน
‪- เอาออส่วนกลับบ้านห่อนึง ‪- ได้เลย
‪- ยุ่งไหม เถ้าแก่ ‪- ยุ่ง
‪ว่ากันว่าชีวิตที่ยุ่งคือชีวิตที่มีความสุข
‪ถ้าดูจากท่าทางของคนขายก็เห็นจะจริง
‪การยกเลิกมาตรการล็อกดาวน์ ‪ทำให้ประชาชนหายใจหายคอได้บ้าง
‪ถนนสายโบราณลู่กังในมณฑลจางฮว่าที่กลับมาฮิต
‪ห้าเดือนหลังวิกฤตการณ์โรคระบาดเริ่มต้นขึ้น
‪เปรียบเสมือนฝนที่ชะโลมพื้นที่แห้งแล้ง
‪มานั่งกินด้วยกันสิ
‪ถึงเธอจะไม่ค่อยมาคุยเล่น
‪แต่พวกเราแอบพูดกันว่า ‪เธอเป็นดาวประจำซูเปอร์เลยนะ
‪ตอนสาวๆ คงมีคนมาชอบเยอะเลยสิท่า
‪หลัวพินเหวิน
‪จำฉันไม่ได้เหรอ
‪เธอเปลี่ยนไปมากจนฉันจำแทบไม่ได้เลย
‪นี่น้องสาวฉัน
‪พี่ เดี๋ยวหนูไปดูของตรงโน้นนะ
‪คุยกับเพื่อนไปเถอะ
‪ออกมาแล้วทำไมไม่โทรหากันบ้าง
‪ฉันให้เบอร์ไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ฉัน…
‪ฉันไม่รู้จะโทรหาเธอทำไม
‪ก็แค่โทรไปคุยเล่น
‪ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
‪แล้วตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ
‪เปิดแกลเลอรี่เล็กๆ กับน้องสาว
‪แกลเลอรี่เหรอ
‪ฉันไม่เคยบอกเหรอ
‪ฉันเคยทำงานที่บ้านประมูล
‪แล้ว… ฉันก็เริ่มได้ยินเสียงคนพูดด้วย
‪ก็เลยรู้ว่าตัวเองป่วย
‪สองสามปีที่ผ่านมา
‪น้องสาวเป็นคนดูแลฉัน
‪เธอได้ยินเสียงใครพูดด้วยเหรอ
‪เสียงผู้ชายที่ฟังดูอายุน้อย
‪เสียงนุ่มมาก
‪ตอนที่ได้ยินเสียงครั้งแรก ‪ฉันรู้สึกว่ามันมีเสน่ห์มาก
‪เหมือนมีคนมาหยอดคำหวานให้ฟังทั้งวัน
‪แต่พอนานเข้า
‪ก็กลายเป็นความทรมาน
‪ฉันทรมานมากจนทำงานไม่ได้
‪จนมาวันหนึ่ง
‪ฉันก็ค้นพบว่าถ้าฉันร้องเพลง เสียงนั่นจะหายไป
‪ฉันก็เลยร้องเพลงทั้งกลางวัน
‪กลางคืน
‪เสียงนั่นอยู่ๆ ก็มา
‪อยู่ๆ ก็หายไป
‪เมื่อไม่นานมานี้
‪ตอนที่ฉันอยู่โรงพยาบาล
‪เสียงนั่นก็หยุดพูดกับฉัน
‪แล้วฉันก็เริ่มคิดถึงเขาขึ้นมา
‪ตอนนี้
‪ฉันก็เลยร้องเพลงเพื่อระลึกถึงเขา
‪เธอยังคิดถึงเขาอยู่เหรอ
‪ใช่
‪ฉันคิดถึงเขามาก
‪อยากได้ยินเสียงเขาอีกเหรอ
‪ไม่
‪ไม่อยากได้ยินแล้ว
‪แม่
‪วันนี้ทำงานเป็นไงบ้าง
‪ดีมากเลย
‪วันนี้ได้เจอเพื่อนด้วย
‪เพื่อนจากที่ทำงานเก่าเหรอ
‪รู้จักกันที่โรงพยาบาล
‪แม่
‪ไม่เป็นไร
‪แม่โอเค
‪แค่อยากอยู่เงียบๆ
‪คุกกี้กล่องมันเล็กลงรึเปล่า
‪จำได้ว่ากล่องมันเคยใหญ่เท่านี้นะ
‪กล่องมันเล็กลงเห็นๆ เลยนะเนี่ย
‪กล่องเท่านี้มาตั้งนานแล้วครับ
‪อาทิตย์ที่แล้วฉันก็เพิ่งมาซื้อไป
‪กล่องมันเล็กลงจริงๆ
‪แต่ราคาดันเท่าเดิม
‪ถ้าลุงจะยืนพิจารณากล่องก็หลบไปหน่อยครับ
‪ผมจะคิดเงินให้ลูกค้าคนอื่น
‪เอาเหอะๆ
‪เล็กลงก็เล็กลงสิวะ
‪หมดอารมณ์ซื้อละ
‪ไอ้พวกพ่อค้าสมัยนี้
‪ดีแต่หาเรื่องลดต้นทุน
‪แต่ราคากลับไม่ลดตาม
‪คนต่อแถวยาวอยู่ข้างหลัง ไม่เห็นเหรอ
‪อะไรวะ นังนี่ กล้าตบหัวฉันเหรอ
‪นี่ ตาแก่
‪ฉันทนดูแกพล่ามไร้สาระไม่ไหวแล้ว
‪เป็นบ้าเหรอวะ
‪ลุงนั่นแหละบ้า พูดจาระวังปากหน่อยดิวะ
‪อย่าทะเลาะกันเลยครับ
‪อ๋อ มีพวกมาด้วยนี่
‪เดี๋ยวปั๊ด…
‪อย่ามาห้าม
‪- เดี๋ยวพ่อเตะปากแตก ‪- แปดสิบครับ
‪เดี๋ยวเตะเลยแม่ง
‪นี่แน่ะ
‪อย่าหนีสิวะ
‪จะไปไหนวะ เฮ้ย อย่าห้ามดิ
‪นี่แน่ะ
‪เตะแม่ง
‪เดี๋ยวเตะปากแตก
‪แม่
‪เมื่อเช้าแม่ได้กินยารึเปล่า
‪กินแล้ว
‪ทำไมเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪ที่แม่บู๊เมื่อกี้เด็ดมากเลย
‪เมื่อก่อนน่ะ ถ้าแม่เจอพวกทำอะไรชักช้า
‪เวลาต่อคิวแบบนั้น
‪แม่ไม่เคยพูดอะไรเลย
‪แต่แม่ไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว
‪แม่
‪เขาเอาผ้าใบออกแล้ว
‪เมื่อสิบกว่าปีก่อน
‪ตอนที่แม่มาที่นี่กับพ่อครั้งแรก
‪แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาแบบนี้เลย
‪อาทิตย์นี้เรามาหานายหน้ากันเถอะ
‪แล้วถามเขาว่าเราจะขายห้องนี้ได้เท่าไร
‪แม่ไม่ต้องคิดมากหรอก
‪เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะไปหานายหน้า
‪แม่ตั้งใจทำงานไปเถอะ
‪มาค่ะ เดี๋ยวฉันทำให้
‪อ้อ ไม่เป็นไรครับ
‪ผมชอบจัดของไปเรื่อยเปื่อยน่ะ
‪ทำงานมาได้สองอาทิตย์แล้ว พอไหวไหมครับ
‪ดีมากเลยค่ะ
‪ขอบคุณมากเลยนะคะ
‪ช่วงพักน่ะ
‪คุยกับคนอื่นเยอะหน่อยก็ได้นะครับ
‪ในการทำงานน่ะ การมีสัมพันธ์ที่ดี ‪กับเพื่อนร่วมงานเป็นเรื่องสำคัญมาก
‪ฉันยังไม่ค่อยรู้จักใคร ก็เลยไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร
‪ถึงต้องคุยกันเพื่อจะได้รู้จักกันไงครับ
‪ชวนคุยก่อนก็ได้ พวกนั้นไม่กัดหรอก
‪พินเหวิน
‪คะ
‪วันเสาร์นี้…
‪ว่างไหมครับ
‪ทำไมเหรอคะ
‪ถ้าไม่รังเกียจ
‪คุณจะให้เกียรติผม…
‪พาคุณไปทานมื้อเที่ยงได้ไหม
‪หนูไปหานายหน้าขายบ้านมาแล้วนะ
‪เขาเข้ามาดูห้องกันแล้ว
‪บอกว่าตอนนี้ตลาดไม่ค่อยดี
‪ราคาขายคอนโด
‪อาจได้แค่ 32 ล้านดอลลาร์
‪ถ้าหักค่านายหน้ากับค่าภาษี
‪น่าจะเหลือแค่ 30.5 ล้านดอลลาร์
‪ไม่น้อยไปหน่อยเหรอ
‪แม่จำได้ว่าตอนพ่อซื้อห้องนี้ ‪ราคามัน 45 ล้านดอลลาร์นะ
‪แม่ หนูคำนวณดูแล้ว
‪ต่อให้เราได้เงินแค่ 30 ล้าน
‪พอใช้หนี้ธนาคาร 16 ล้าน ‪เราก็จะยังเหลือเงิน 14 ล้าน
‪แล้วถ้าเราเอาใส่บัญชีเงินฝากประจำ
‪เราก็จะได้ดอกเบี้ยปีละแสนสี่
‪ถ้ารวมกับเงินเดือนแม่
‪ก็เท่ากับเราจะมีรายได้เดือนละเกือบสี่หมื่น
‪ถ้าเราหาเช่าบ้านราคาถูกกว่านี้
‪สมมติว่าเดือนละหมื่นห้า พอเอามาหักลบ
‪ก็จะเหลือเงินไว้ใช้เดือนละสองหมื่นห้า
‪แม่ว่าไปถามอีกเจ้าแล้วเปรียบเทียบดูดีกว่า
‪ราคาต่ำเกินไป
‪แม่ไม่ต้องกังวลหรอก
‪นายหน้าคนนี้เขาเป็นคนดี
‪เขาสัญญากับหนูด้วยนะ
‪ว่าพอเราขายคอนโดได้
‪เขาจะช่วยหาห้องเช่าให้
‪งั้นก็ได้
‪ผมมีความยินดีที่ทั้งผู้ซื้อและผู้ขาย
‪สามารถมาร่วมเซ็นสัญญาซื้อขายวันนี้ได้
‪ราคาที่ตกลงไว้ 32 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่
‪หลังจากที่หักค่าร่างสัญญา ‪ค่านายหน้าและภาษีแล้ว
‪ผู้ขายจะได้รับเงินทั้งสิ้น ‪30.6 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่
‪เนื่องจากเคยมีเหตุเพลิงไหม้ในคอนโด
‪ผู้ขายจึงยินดีที่จะยกเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดให้
‪เพื่อเป็นการชดเชย
‪ทุกคนตกลงกันตามนี้ไหมครับ
‪งั้นก็ดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- อ้าว ผู้จัดการ
‪นี่คือผู้จัดการบริษัทนายหน้าของเรา คุณจ้าวครับ
‪สวัสดีครับ ทุกท่าน
‪นั่งๆ เชิญนั่งเลยครับ
‪วันนี้เป็นวันดีนะครับ
‪ผมเชื่อว่าทุกคนคงตัดสินใจดีแล้ว
‪คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิง
‪ไม่ทราบว่าซื้อคอนโดไว้อยู่กันเองเหรอครับ
‪อ๋อ ซื้อให้ลูกค่ะ
‪โอ้ ดีจังเลยนะครับ
‪เสี่ยวหยาง
‪คอนโดนี้อยู่ที่ไหนล่ะ
‪เอ่อ อยู่ตรงหัวมุมซอยเก้าครับ
‪ตึกที่มีผ้าใบสีฟ้าคลุมอยู่
‪ที่ตอนนี้กำลังปรับปรุงใหม่น่ะครับ
‪อ๋อ รู้แล้ว เป็นคอนโดที่ดีในละแวกนี้เลยนี่
‪ว้าว ยิ่งปรับปรุงใหม่แล้วด้วย
‪ก็ยิ่งดีขึ้นไปอีกเลยนะครับ
‪เฮ้อ ขอโทษนะครับที่ผมมาขัดจังหวะ
‪เชิญคุยธุระกันต่อเลยครับ
‪ผมแค่มาร่วมยินดีด้วยเฉยๆ
‪งั้นเรามาเซ็นสัญญากันเลยนะครับ
‪เชิญครับ ผู้ร่างสัญญา
‪- ยินดีด้วยครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณหลัว ประทับตราตรงนี้เลยครับ
‪เอ่อ ขอผมพูดอะไรหน่อยได้ไหมครับ
‪คุณเฉิน คุณนายเฉิน
‪เชิญเลยครับ
‪คุณเฉินครับ
‪คุณซื้อคอนโดที่ใหญ่เกือบ 50 ผิง ‪ในราคา 32 ล้านดอลลาร์ไต้หวันใหม่
‪แปลว่าราคาต่อผิง
‪อุ๊ย ไม่ถึง 650,000 ดอลลาร์เลยนะครับ
‪เมื่อประมาณช่วงนี้ของปีที่แล้ว ‪มีห้องบนชั้นห้าของตึกเดียวกันนี้
‪ขายได้ตั้ง 920,000 ดอลลาร์ต่อผิง
‪รู้ไหมครับว่าทำไมผมจำได้
‪เพราะผมนี่แหละที่เป็นคนขาย
‪คุณเฉิน คุณนายเฉิน
‪ผมเชื่อว่าคุณไปดูบ้านมาแล้วหลายที่
‪พวกคุณคิดว่า
‪ราคา 650,000 ต่อผิงมันยุติธรรมแล้วเหรอครับ
‪เสี่ยวหยาง
‪ยุติธรรมไหม
‪เอ่อ เพราะคอนโดเคยมีเหตุไฟไหม้
‪ราคาก็เลยตกน่ะครับ
‪แล้วมีใครบาดเจ็บรึเปล่า
‪เอ่อ คือว่า…
‪ไม่มีใครเป็นอะไรค่ะ
‪ขอผมถามหน่อย
‪พวกคุณได้เปรียบเทียบราคา ‪กับนายหน้าเจ้าอื่นๆ ไหมครับ
‪ไม่ค่ะ
‪นี่ น้องสาว
‪ถ้าน้องจะขายคอนโดนี้ในราคา 32 ล้าน
‪ถึงต้องไปกู้เงินนอกระบบ
‪ที่ขูดรีดดอกเบี้ยสูงๆ
‪พี่ก็จะดิ้นรนหาทางซื้อให้ได้
‪คุณครับ
‪ถ้าคุณไม่โลภมาก
‪ตั้งราคาไว้ที่ 42 ล้านเถอะ
‪เชื่อผม
‪ผมหาคนมาซื้อได้แน่ๆ
‪ภายในหนึ่งสัปดาห์
‪เสี่ยวหยาง
‪เอาเข้ากระเป๋าไปเท่าไร
‪ห้าแสนเหรอ
‪หรือว่าล้าน
‪ทำไมวันนี้ถึงอยากคุยกับพ่อล่ะ
‪หนูกับแม่จะย้ายไปอยู่ที่อื่น
‪ทำไมล่ะ
‪อยู่คอนโดก็สบายดีไม่ใช่เหรอ
‪แม่ออกจากงานแล้ว
‪ก็เลยไม่มีเงินจ่ายค่าผ่อนคอนโด
‪ถ้ามีปัญหา ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ
‪เหตุผลจริงๆ ที่อยากขายก็เพราะ…
‪หนูกับแม่ไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว
‪มันมีความทรงจำเยอะเกินไป
‪จำได้ไหม มีอยู่ครั้งหนึ่ง
‪หนูโทรหาพ่อต่อหน้าแม่ ‪แล้วถามว่าพ่อจะกลับมาไหม
‪ขอโทษนะ
‪วันนั้น…
‪พ่อยุ่งมากก็เลยไม่มีเวลาโทรกลับ
‪มีเรื่องอะไรเหรอ
‪ตั้งแต่แม่ป่วย
‪แม่ก็เชื่อมาตลอดว่าพ่อจะกลับมา
‪ไม่ว่าหนูจะพูดยังไง แม่ก็ยังเชื่ออยู่แบบนั้น
‪แต่หนูรู้ว่าพ่อไม่ใช่ของแม่
‪และไม่ใช่ของหนูอีกต่อไปแล้ว
‪ยังโกรธเรื่องแฟรงค์อยู่เหรอ
‪ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่น่ะ
‪มันซับซ้อนกว่าที่ลูกคิดเยอะนะ
‪บางครั้งมันก็ไม่มีทางเลือก
‪พ่อเลิกพูดเรื่องเหตุผลบ้าบอของผู้ใหญ่ซะทีได้ไหม
‪ทำไมหนูต้องทนกับชีวิตแต่งงานห่วยแตกของพ่อ
‪ทำไมหนูต้องทนอยู่กับแม่ที่หนูไม่รู้จัก
‪ทำไมหนูต้องทนรับรู้เรื่องน้องชาย ‪ที่หนูไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามี
‪ทำไมหนูต้องทนกับคำโกหกของพ่อ
‪ทำไม ทำไมต้องเป็นหนูด้วย
‪แล้วลูกอยากให้พ่อทำยังไง
‪อีกไม่กี่วัน
‪พวกเราจะย้ายออกแล้ว
‪หนูจะทิ้งของของพ่อไว้
‪อยากไปเอาเมื่อไหร่ก็แล้วแต่
‪พ่อ
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ
‪ลุงมาหาคุณหลัวพินเหวินน่ะ
‪เข้ามาก่อนสิคะ
‪ไม่เป็นไร
‪รอข้างนอกก็ได้
‪ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ
‪เข้ามาเลยค่ะ
‪แม่
‪- แม่ ‪- ว่าไง
‪เพื่อนมาแล้ว
‪อ้อ
‪รสนิยมแม่แปลกดีนะเนี่ย ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก
‪เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าพูดจาไร้สาระ
‪เขาแค่ชวนแม่ไปกินข้าวเฉยๆ
‪จริงเหรอ
‪งั้นเขาก็พิลึกน่ะสิ
‪ใส่สูทหลวมโครก
‪เสยผมไปข้างหลัง
‪ถือช่อดอกไม้อีกต่างหาก
‪อยากเข้ามาในบ้านแต่ก็ไม่ยอมเข้า
‪ลูกหาข้าวเที่ยงกินเองได้ใช่ไหม
‪ได้อยู่แล้ว
‪ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมานะ
‪อืม
‪พินเหวิน ผมให้ครับ
‪- งั้นเดี๋ยว… ‪- แม่ไปนะ
‪ภรรยาผมชอบร้านสเต๊กนี้ที่สุด
‪ผมเคยพาเธอมาเดือนละครั้ง
‪ส่วนใหญ่ก็มานั่งกินบรรยากาศกับฟังเพลง
‪เจ้าของลงทุนกับพวกเครื่องเสียงไปเยอะเลย
‪เสียงคุณภาพระดับนี้หาฟังที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
‪แล้วภรรยาคุณล่ะคะ
‪เหมือนสามีคุณแหละครับ
‪เธอเสียไปแล้ว
‪แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว
‪สิบห้าปีแล้วครับ
‪แล้วลูกๆ ล่ะคะ
‪ผมไม่มีลูก
‪ภรรยาผมต้องนอนโรงพยาบาลอยู่นาน
‪ก็เลยไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่น
‪เมื่อกี้ลูกสาวเหรอครับ
‪ชื่อเสี่ยวจิ้งค่ะ
‪แกดูเป็นเด็กดีนะครับ
‪ก็พอใช้ได้ค่ะ
‪การเสียชีวิตของคุณพ่อ
‪ส่งผลกระทบต่อจิตใจแกไหมครับ
‪ขอโทษนะคะ
‪อ๋อ ไม่… ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ
‪ผมไม่น่าถามแบบนั้นเลย
‪ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ
‪ฉันไม่น่าโกหกคุณเลย
‪สามีฉันยังไม่ตาย
‪เราหย่ากัน
‪ได้สามปีแล้วค่ะ
‪จริงๆ แล้ว ฉันเคยทำงานกับบริษัทนานาชาติ
‪นานกว่าสิบปี
‪แต่เมื่อไม่นานมานี้
‪ฉันถูกไล่ออก
‪เพราะเรื่องอะไรเหรอครับ
‪อาจเป็นเพราะ…
‪เมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‪ฉันได้รับการวินิจฉัยว่ามีอาการทางจิต
‪แล้วอาการดีขึ้นรึยังครับ
‪ฉันยังต้อง… ทานยาเพื่อคุมอาการอยู่ค่ะ
‪ที่มือคุณเป็นแบบนั้น
‪ก็เพราะอาการป่วยเหรอครับ
‪ผมไม่ได้จะว่าอะไร
‪ผมแค่เห็นคุณสวมปลอกข้อมือ
‪วันที่คุณมาสัมภาษณ์
‪ฉันได้รับบาดเจ็บที่มือตอนที่ฉันอาการกำเริบน่ะค่ะ
‪ตอนนั้นฉันทำกับข้าวให้ลูกสาวอยู่
‪ไฟมันร้อนเกินไปแล้วหม้อก็ไหม้
‪คอนโดเกือบจะไหม้วอด
‪แล้วอดีตสามีคุณล่ะครับ
‪ไม่ขอให้เขามาช่วยบ้างเหรอ
‪เขาแต่งงานใหม่ไปแล้ว
‪มีลูกด้วย
‪ผู้จัดการคะ
‪ฉันอยากได้งานนี้มาก
‪ก็เลยโกหกคุณ
‪ถ้าคุณรับไม่ได้ อาทิตย์หน้าฉันจะเลิกไปทำงาน
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ทุกคนมีอดีตที่เจ็บปวดกันทั้งนั้น
‪ต่างกันก็แค่เจ็บปวดมากน้อยเท่าไร
‪แล้วอีกอย่าง…
‪ไม่มีใครรู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นยังไง
‪แม่
‪ทำไมตื่นเช้าจัง
‪เงียบหน่อย
‪ทำไมเหรอ
‪มีงูอยู่หลังทีวี
‪งูเหรอ
‪เมื่อคืนแม่นอนไม่หลับ
‪ก็เลยมานั่งอยู่ห้องนั่งเล่น
‪พอเปิดประตูกระจก
‪งูมันก็เลื้อยเข้ามา
‪แม่ก็เลยนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อคืนเหรอ
‪ใช่
‪คอยดูไม่ให้งูมันเลื้อยเข้าห้องลูก
‪แล้วทำไมแม่ไม่ปลุกหนู
‪ก็นี่มันงู
‪ถึงปลุกลูกมาก็ทำอะไรไม่ได้
‪นี่
‪อย่าเข้าใกล้มัน
‪อันตรายนะ
‪งั้นจะทำยังไงกันดีล่ะ
‪เดี๋ยวค่อยเรียกรถดับเพลิง
‪พยายามอย่ารบกวนเพื่อนบ้าน
‪มีเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย
‪ทีแรกก็ไฟไหม้ หนนี้งูเหรอ
‪รถดับเพลิงมาที่นี่สองครั้งในรอบสองเดือน
‪จะให้เราอยู่กันแบบนี้ได้ยังไง
‪งูมันเข้ามาเอง ‪ไม่ใช่ความผิดของพวกหนูซะหน่อย
‪แล้วลุงจะขึ้นมาทำไม
‪เสี่ยวจิ้ง ลุงเป็นตัวแทนเจ้าบ้านนะ
‪ทุกคนทนไม่ไหวแล้ว
‪แล้วอีกอย่าง งูมันจะเข้ามาในนี้ได้ยังไง
‪พี่
‪อ้อ เห็นละ
‪เคยมีการต่อนั่งร้าน ‪เพื่อทำการก่อสร้างอะไรไหมครับ
‪ก่อนหน้านี้มีการปรับปรุงวัสดุกันน้ำด้านนอกค่ะ
‪งูมันอาจจะเลื้อยขึ้นมาตามนั่งร้าน
‪คงขึ้นมาได้สักพักแล้ว ‪พอเอานั่งร้านออก มันลงไปไม่ได้
‪เลยเลื้อยเข้ามาในบ้าน
‪ขอบคุณนะคะ
‪ขอโทษนะครับ แล้วงูพวกนี้ ‪มันจะขึ้นมาซ่อนอยู่บนตึกได้อีกไหมครับเนี่ย
‪ไม่น่าจะมีแล้วนะครับ
‪ถ้ามีอีกก็โทรแจ้งละกันครับ
‪บอกแล้วไงว่ามีงู
‪ขอโทษนะครับ
‪- ขอโทษครับ ‪- จะจอดแช่อีกนานไหม
‪- เฮียเป็นเจ้าของซอยรึไง ‪- กำลังขนของอยู่
‪แล้วทำไมต้องปิดทางด้วยเนี่ย
‪กำลังขนของอยู่ อีกเดี๋ยวเดียวเองน่า
‪จอดหลบๆ ไม่ได้รึไง
‪จะไปทำงานยังไงล่ะทีนี้
‪อีกแป๊บเดียวเอง
‪- ไปทำงานสายกันพอดี ‪- ไม่…
‪แล้วจะให้ทำไงล่ะ กำลังย้ายบ้านกันอยู่
‪แค่ 20 นาทีเอง
‪อีก 20 นาทีก็จะไปทำงานสายแล้วเนี่ย
‪งั้นก็ถอยกลับทางเดิมสิ
‪แล้วทำไมผมต้องถอย
‪ก็แล้วจะให้ทำยังไง ถอยหลังกลับไม่ได้รึไง
‪- พูดจาหมาๆ ‪- สอบใบขับขี่มาได้ยังไงวะ
‪ถอยหลังไม่เป็นรึไง
‪ระวังนะ ระวัง
‪ค่อยๆ
‪ระวังหน่อย อันนั้นหนักกว่า
‪บนนั้น ดีๆ
‪ระวังหน่อยสิ
‪ระวังๆ
‪ดีๆ ยกขึ้น
‪เอ้า ระวังนะ
‪ยกขึ้นๆ
‪มาๆ ทางนี้
‪ทางนี้อีกหน่อย
‪ยกด้านนี้ให้สูงหน่อย
‪นั่นแหละ ด้านนั้นต่ำลงอีกหน่อย
‪ดีๆ ระวังนะ
‪โอเค เข้าไปเลย
‪มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ
‪ผู้จัดการคะ เรื่องวันนี้ฉันเกรงใจคุณจริงๆ
‪ถ้าคุณไม่มาช่วย ‪ฉันกับเสี่ยวจิ้งคงทำกันเองไม่ได้แน่
‪ไม่เป็นไรครับ ผมต้องช่วยอยู่แล้ว
‪วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวัน
‪พักผ่อนกันก่อนเถอะนะ
‪เสี่ยวจิ้ง
‪งั้นลุงไปก่อนนะ
‪ขอบคุณนะคะ ผู้จัดการ
‪"มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ"
‪"ผู้จัดการคะ ขอบคุณนะคะที่มาช่วยวันนี้
‪ถ้าคุณไม่มาช่วย ‪ฉันกับเสี่ยวจิ้งคงทำกันเองไม่ได้แน่"
‪"ไม่เป็นไรครับ ผมต้องช่วยอยู่แล้ว"
‪"วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวัน…"
‪เอ่อ พินเหวิน
‪ผมว่าคุณหยุดพักวันนี้กับพรุ่งนี้ดีกว่านะ
‪- เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน… ‪- พรุ่งนี้ผมจะยื่นใบลาให้
‪พรุ่งนี้ฉันไปทำงานได้ค่ะ ไม่เป็นไรเลย
‪คุณพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ
‪งั้นพรุ่งนี้ผมโทรหานะครับ
‪เผื่อว่าคุณขาดเหลืออะไร
‪- นะครับ ‪- ขอบคุณนะคะ ผู้จัดการเฉิน
‪- ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวผมปิดประตูให้นะ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪แม่
‪หนูว่าลุงเฉินเขาจริงจังกับแม่อยู่เหมือนกันนะ
‪เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าพูดจาไร้สาระ
‪หนูพูดจริง
‪เขาเป็นคนดีนะ
‪ดูนิสัยดี
‪อย่าพูดอะไรแบบนี้เลย
‪ได้โทรหาพ่อบ้างรึยัง
‪โทรแล้ว
‪พ่อเขาว่าไงบ้าง พอบอกว่าเราจะย้ายบ้าน
‪แม่ไม่ต้องใส่ใจหรอกว่าพ่อจะว่ายังไง
‪พ่อไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเราแล้ว
‪พูดแบบนี้ได้ยังไง
‪เขายังเป็นพ่อของลูกอยู่นะ
‪เขาก็แค่ผู้ชายที่หลั่งอสุจิออกมาเป็นหนู
‪ใครสอนให้พูดจาน่าเกลียดแบบนี้
‪ก็แม่นี่ไง
‪ตอนเด็กๆ
‪มีอยู่ช่วงหนึ่งที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยมาก
‪แม่บอกว่าพ่อไม่มีความรับผิดชอบ
‪บอกว่าพ่อเป็นแค่คนที่หลั่งอสุจิจนลูกเกิดมา
‪แม่จำได้ไหม
‪ตอนนั้นหนูน่าจะอยู่สักป.สอง
‪มีอยู่วันหนึ่ง พ่อแม่ทะเลาะกันอีก
‪พ่อเลยพาหนูออกไปเที่ยว
‪บอกว่าจะพาไปสวนสนุก
‪แต่พอไปถึง ก็ปาเข้าไปสี่โมงแล้ว
‪สวนสนุกจวนจะได้เวลาปิด
‪ตอนนั้นแหละที่ได้รู้ว่า
‪สวนสนุกปิดห้าโมงเย็น
‪หนูจำได้ว่าพ่อไม่ได้พูดอะไรมาก
‪เราสองคนพ่อลูกไม่รู้ว่าจะไปไหน
‪ก็เลยเดินเตร่ไปเตร่มาทั้งช่วงเย็น
‪ไปกินแมคโดนัลด์
‪ซื้อตุ๊กตาแพนด้า
‪แม่
‪แม่เพิ่งรู้ว่าเสียงนั่นคืออะไร
‪เสียงอะไร
‪เสียงที่ก้องอยู่ในหู
‪เสียงคำราม
‪ทุกครั้งที่แม่ได้ยินเสียงนั่น
‪มันเหมือนเสียงเครื่องจักรดังก้องอยู่ในหู
‪บางทีเสียงก็เงียบไป
‪แต่หลายครั้งที่เสียงมันดังไม่หยุด
‪มันทำให้แม่รู้สึกร้อนอยู่ข้างใน
‪อยากขว้างปาสิ่งของ
‪หรือแม้แต่ทำร้ายตัวเอง
‪แม่เพิ่งมารู้ตอนนี้
‪ว่ามันคือเสียงอะไร
‪เสียงอะไรเหรอ
‪เสียงน้ำตก
‪น้ำตกเหรอ
‪ตอนที่ลูกพูดถึงพ่อเมื่อกี้
‪เสียงมันกลับมาอีก
‪แม่เลยบอกตัวเองว่า
‪ครั้งนี้แม่ต้องหนีไปจากมันให้ได้
‪ถึงจะคิดอย่างนั้น
‪แต่มันเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย
‪แต่แปลกที่
‪เสียงคำรามนั่น
‪อยู่ๆ ก็เงียบหายไป
‪แล้วแม่ก็ได้ยินเสียงน้ำไหล ‪เสียงของแม่น้ำลำธาร
‪เสียงที่ทีแรกนึกว่าเป็นเสียงเครื่องจักร
‪กลับไม่ใช่
‪แต่เป็นเสียงของน้ำตกต่างหาก
‪แม่
‪แม่โอเคใช่ไหม
‪เสี่ยวจิ้ง สัญญาอะไรกับแม่อย่างได้ไหม
‪อะไรเหรอ
‪เลิกถามได้แล้วว่าแม่โอเคไหม
‪แม่จะหาทางทำให้อาการแม่ดีขึ้น
‪และได้อยู่กับลูก
‪(การทดสอบความรู้วิชาขั้นสูง ปี 2020)
‪หกเดือนที่ผ่านมา ‪ลูกไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเพราะแม่แท้ๆ
‪แม่ขอโทษนะ
‪หนูน่าจะยังสอบเข้ามหา'ลัยรัฐได้นะ แม่
‪แต่อาจจะไม่ใช่คณะที่คะแนนสูง
‪ลูกควรจะเลือกเรียนคณะที่ลูกอยากเรียน
‪จะเป็นมหา'ลัยรัฐหรือเอกชนก็ช่างเถอะ
‪แต่ยังไงหนูก็อยากเข้ามหา'ลัยรัฐอยู่ดี
‪ยิ่งถ้าเป็นมหา'ลัยในไทเปก็ยิ่งดี
‪หนูจะได้เดินทางไปกลับได้
‪ประหยัดค่าหอไปอีก
‪แถมในไทเป
‪ยังหางานพาร์ทไทม์ทำได้ง่าย
‪ลูกทนเรียนคณะที่ตัวเองไม่ชอบได้เหรอ
‪ทะเลทอดได้แล้วค่ะ
‪ค่ะ
‪ทานให้อร่อยนะคะ
‪หนูไม่รู้หรอกว่าหนูชอบคณะอะไร
‪ทุกคณะมีทางไปทั้งนั้นแหละ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪แม่
‪วันเสาร์นี้
‪หนูไปทริปบาร์บีคิวกับเพื่อนๆ นะ
‪แม่ต้องไปทำงานรึเปล่า
‪วันนั้นแม่ต้องทำงาน
‪ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ
‪งั้นหนูจะกลับก่อนมืด
‪แล้วกินข้าวเย็นด้วยกันนะ
‪บัตรเติมเงินกับกระเป๋าตังค์ล่ะ
‪เอามาแล้ว
‪หน้ากากอนามัยล่ะ
‪อยู่ในกระเป๋ากางเกง
‪แล้วเอาโทรศัพท์มาไหม
‪อยู่ในกระเป๋าเป้
‪ดีมาก
‪มีพวกนักเรียนโรงเรียนชายล้วนไปด้วยรึเปล่า
‪ไม่มีผู้ชายหรอก
‪มีแต่เพื่อนในห้อง
‪กับคุณครูบางท่าน
‪เอากระเป๋าตังค์กับบัตรเติมเงินมารึเปล่า
‪เอามา
‪โทรศัพท์กับหน้ากากอนามัยด้วย
‪แม่
‪ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ
‪ระวังนะ เด็กๆ
‪สายน้ำมันไหลแรง ระวังหน่อยนะ
‪หวัดดีค่ะ คุณแม่เสี่ยวจิ้ง
‪มาถึงกันแล้วนะ
‪พวกเราคิดถึงคุณแม่นะคะ
‪เอาอีกที
‪เด็กๆ กลับบ้านกันได้แล้ว
‪เก็บของแล้วกลับกันเถอะ
‪มาเร็ว!
‪เสี่ยวจิ้ง ลงมาเร็วเข้า!
‪ฮัลโหล
‪คุณแม่เสี่ยวจิ้งรึเปล่าคะ
‪ใช่ค่ะ
‪ดิฉันคือครูของเสี่ยวจิ้งนะคะ
‪วันนี้ที่ทริปบาร์บีคิว ตอนที่กำลังจะกลับกัน
‪จู่ๆ น้ำก็หลากลงมา
‪มีนักเรียนบางคนถูกกระแสน้ำพัดหายไป
‪เสี่ยวจิ้งถูกน้ำพัดไปด้วยรึเปล่าคะ
‪คุณแม่ทำใจดีๆ ก่อนนะคะ
‪มีนักข่าวกับทีวีหลายช่องมาที่นี่
‪ตอนนี้ก็เลยวุ่นวายกันใหญ่
‪ขอโทษนะคะ คุณแม่เสี่ยวจิ้ง ‪ตอนนี้ดิฉันคงพูดอะไรมากไม่ได้
‪ดิฉันต้องโทรหาผู้ปกครองท่านอื่นๆ อีกค่ะ
‪ถ้ามีข่าวคราวคืบหน้า ดิฉันจะโทรไปนะคะ
‪ทริปบาร์บีคิวริมแม่น้ำ ‪ของคณะครูและนักเรียนกว่า 30 ชีวิต
‪กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรม ‪อย่างไม่มีวันหวนคืน
‪เหตุเนื่องมาจากการปล่อยน้ำจากเขื่อน ‪โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุ ‪ด้านความปลอดภัยสาธารณะในทำนองนี้
‪ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนมากมาย
‪นี่คือความผิดพลาดของมนุษย์
‪หรือเป็นความผิดพลาดของกลไก
‪เชิญชมรายงานข่าวจากที่เกิดเหตุครับ
‪ข่าวสถานการณ์ล่าสุด
‪หน่วยกู้ภัยมีการค้นพบร่างผู้เสียชีวิตบ้างแล้ว
‪โศกนาฏกรรมครั้งนี้เกิดโดยไม่มีใครคาดคิด
‪หน่วยกู้ภัยช่วยชีวิตหญิงสาวที่จมน้ำไว้ได้ ‪และรีบพากลับขึ้นฝั่งเพื่อทำการปฐมพยาบาล
‪ทุกคนพยายามอย่างไม่ย่อท้อ
‪และทำซีพีอาร์บนเปลผู้ป่วย
‪รถพยาบาลกำลังเร่งมายังที่เกิดเหตุ
‪เจ้าหน้าที่ค้นหาและกู้ภัยเกือบ 200 คน ‪พากันหลั่งไหลมายังที่เกิดเหตุ
‪พร้อมด้วยเรือยาง ‪เพื่อช่วยนำผู้ประสบภัยกลับเข้าฝั่ง
‪ก่อนที่ฟ้าจะมืด
‪เหตุน้ำท่วมครั้งใหญ่นี้เกิดขึ้นเมื่อบ่ายวันนี้
‪คณะครูและนักเรียนมัธยมปลาย 35 คน ‪จัดทริปบาร์บีคิวริมแม่น้ำ
‪แต่เขื่อนที่อยู่ต้นน้ำ ‪ทำการปล่อยน้ำโดยไม่แจ้งเตือน
‪ทำให้นักเรียนและครูหลายคนหมดหนทางหนี
‪ทำไมคณะครูถึงพานักเรียนมาเล่นที่แม่น้ำ
‪โดยที่ไม่รู้ถึงภัยอันตรายกันเลย
‪จากภาพล่าสุด ดูเหมือนว่า
‪หน่วยกู้ภัยจะเจอนักเรียนบางคนแล้วค่ะ
‪เราไปดูภาพเหตุการณ์กันเลยค่ะ
‪เสี่ยวจิ้ง
‪(แด่อะแมนด้า)
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์