Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
MARZEC 2020 R.
Długo jeszcze?
Już 7.30. Spóźnimy się.
Słyszałaś mnie?
Nie możesz pakować tornistra wieczorem?
Codziennie cię pospieszam.
To samo było w poprzednich klasach.
Nie możesz szybciej się szykować?
Nie musisz mnie podwozić. Mogę jechać sama.
Sama?
Żebyś się codziennie spóźniała?
Za wcześnie na kłótnię.
Mam test z angielskiego na pierwszej lekcji.
Spójrz w kamerę.
Odgarnij grzywkę.
Po obu stronach są środki dezynfekujące. Spójrz w kamerę.
TEMAT: ZMIANA WYNAGRODZENIA
Co to za e-mail?
Obcinają nam pensję, a my decydujemy, o ile procent?
- Wyleją nas, jeśli… - Pin-Wen.
Co się stało?
Jest dopiero ósma.
Dostałem tę samą wiadomość dziś rano.
Moją pensję też obetną.
Cezar urodził się w podupadłej rodzinie szlacheckiej.
Jest znany jako założyciel Imperium Rzymskiego.
W 48 roku p.n.e. pokonał Pompejusza i wrócił do Rzymu.
Ale jego najlepszy przyjaciel Brutus spiskował, by go zabić.
Wiecie, ile razy został dźgnięty nożem?
Nie.
Panie dyrektorze.
Proszę pani.
Muszę pomówić z uczennicami.
Wzrost firmy w porównaniu do zeszłego roku nie spełnił oczekiwań.
Mamy nadzieję, że wszyscy obecni dadzą przykład,
obniżając swoje pensje w tych trudnych czasach.
CÓRKA
Firma nie ma ustalonego planu…
O ile zmniejszyć wasze pensje, więc sami zdecydujcie.
Wierzymy,
że po tych zmianach
wypracujemy razem…
Pin-Wen, odbierz telefon.
Mam spotkanie. Oddzwonię.
Co?
Coś się stało?
Koleżanka mojej córki ma pozytywny wynik. Mam ją odebrać.
Wang Shu-Ying.
Xiao Jing. Tak szybko?
Cześć, ciociu Zhang. Zakupy?
Pani…
Pani Luo.
Halo.
Jak poszło badanie twojej córki?
Będzie dobrze.
Halo.
Dyrektorze Chen, halo?
Powinnaś zostać w domu.
Zostać w domu? Nie rozumiem.
Twoja córka jest na kwarantannie. Zostań z nią.
Xiao Jing.
Wyjdź. Chcę porozmawiać.
O co chodzi?
Możesz tu podejść i porozmawiać?
Mów.
Nie muszę iść do pracy.
Nie musisz ze mną siedzieć.
Firma zabroniła mi jechać.
Nic ci nie jest. Nie musisz się zamykać.
Mówiłam, że koleżanka mojej córki ma pozytywny wynik.
Po co im to powiedziałaś?
Musiałam wyjść wcześniej.
Musiałam podać im powód.
Zachowaj dystans.
Koleżanka z wirusem siedziała za mną.
Xiao Jing, chodź zjeść.
Zacznij beze mnie.
Kolacja gotowa.
Chodź, bo wystygnie.
Mogę zjeść u siebie?
Dlaczego?
Zasady kwarantanny mówią, że nie powinnyśmy razem jeść.
W domu jesteśmy tylko my.
Usiądziemy dalej od siebie.
A jeśli wynik będzie pozytywny
i przekażę to tobie?
SUKA
Pani Luo?
- Tak. - Pani jedzenie.
- Dziękuję. - Proszę.
Xiao Jing, jedzenie.
Słyszałaś? Chodź coś zjeść.
Halo?
Długo pukałam. Nie słyszałaś mojego pukania?
Czytałam.
I dlatego nie słyszałaś?
Miałam słuchawki.
Pisz SMS-y.
Nie musisz pukać.
Nie mogę pracować. Usługuję ci. Traktujesz dom jak hotel.
Wydałaś mnie z wirusem.
To nie moja wina.
Przyjdziesz zjeść? Jedzenie stygnie.
Jeszcze nie jestem głodna.
Xiao Jing.
Czemu tu siedzisz?
Wszystko dobrze?
Chyba jestem chora.
Mam cię zabrać do lekarza?
…że pójdzie tak szybko.
Rozprzestrzenia się z zadziwiającą prędkością.
Początkowo uważaliśmy, że system opieki medycznej w Europie
nie może się tak szybko załamać.
Ale ewidentnie się załamał.
Gdzie Xiao Jing?
W swoim pokoju.
Od jak dawna wisi tu ta plandeka?
Prawie dwa miesiące.
Ledwo mogę to znieść, cały dzień się tu duszę.
Nie powinnam była dzwonić.
Ale nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Co się stało?
Od ponad tygodnia mamy kwarantannę. Wciąż siedzi w pokoju.
Siedziała w salonie i mówiła, że jest chora.
Nie powiedziała, co się stało.
Nawet inaczej patrzy.
Dzieci w jej wieku są dziwne.
Nie tak dziwne jak ona.
Niedługo przed twoim przybyciem
zostawiła to pod drzwiami.
ZACHOWAJ DYSTANS!
Mam z nią porozmawiać?
Nie wiem.
Zrobiłam dla niej curry.
Gdy skończyła, użyła łyżki i napisała „suka” na talerzu.
Już dobrze.
Już po wszystkim.
W porządku.
Boisz się, że cię zarażę?
Albo tego, że jesteś żonaty?
Nie wiem dlaczego.
Tak dawno się rozstaliśmy.
Ale wciąż dużo czuję, gdy cię dotykam.
Xiao Jing nic nie będzie.
Zaraz z nią porozmawiam.
Xiao Jing.
- Halo. - Rezydencja pani Luo Pin-Wen?
Tak.
Tu policja Sanmin. Jestem Wang.
Pani Luo jest w szpitalu Cheng Hsin.
Proszę przyjechać.
Pani karta ubezpieczeniowa.
Przepraszam.
Policja kazała przyjechać do mamy.
Spieszyłam się.
Przepraszam. Mamy pandemię. Musi pani mieć kartę ubezpieczeniową.
Co mam zrobić?
Pojechać po kartę i wrócić.
POGOTOWIE
Nie możesz wejść do szpitala podczas kwarantanny.
Wiem, że mam kwarantannę. Dlatego nie wzięłam taksówki.
Ale nie zostawię mamy samej w szpitalu,
kiedy coś jej się stało.
Widziałeś ją?
Tak.
Jak się czuje?
Miałaś ciężką noc. Zjedzmy coś u mnie.
Opowiem ci po drodze.
Nadal mam kwarantannę.
Ciocia nie uzna, że to dziwne?
Wyjaśniłem jej to. Jest psychicznie przygotowana.
Jak długo jeszcze będziesz na kwarantannie?
Jutro ostatni dzień.
Dlaczego jest w szpitalu?
Znaleziono ją roztrzęsioną na moście.
Ktoś wezwał policję. Policja wysłała ją do szpitala.
Jak się czuje?
Śpi.
Niedawno byłem w domu.
Po co?
Twoja mama mnie zaprosiła.
Powiedziała, że zamknęłaś się w pokoju i z nią nie rozmawiałaś.
Koleżanka ma pozytywny wynik.
Siedziała za mną.
Umieściłaś na drzwiach kartkę
z napisem „Zachowaj dystans”?
A jeśli tak, to co?
Ostrzegałam ją, że w każdej chwili mogę zachorować.
Problemem była twoja postawa.
Znowu to samo.
Ciągle za to przepraszam.
Nazwałaś ją suką?
„Suką”?
A pewnego dnia byłaś w salonie i mówiłaś, że jesteś chora.
Zawsze siedzę u siebie, chyba że idę się myć albo napić.
Nie bywam w salonie.
Ty musisz być Xiao Jing.
Miło cię poznać.
Wejdź.
Qi-Wen,
mogę oprowadzić Xiao Jing po domu?
Oczywiście.
Xiao Jing. Chodź.
Najchętniej korzystamy z tego pokoju.
Jadamy razem śniadania we trójkę.
Popchnij.
Mocno.
Qi-Wen mówił mi o twojej matce.
Jeśli chcesz,
możesz tu zostać na kilka dni.
Pora na śniadanie.
Zaraz wystygnie.
Słuchaj.
Kim są twoi rodzice?
Chcę wiedzieć, czy to twoje dziecko.
Frank jest dzieckiem moim i Qi-Wena.
Odwieziesz mnie?
Xiao Jing. Nie bądź taka.
Nie przejmuj się.
Nie proszę, żebyś został z mamą.
Zabierz mnie tylko do szpitala.
Mama wie?
O czym?
Że Frank ma tyle lat.
Xiao Jing.
Chciałem ci to wyjaśnić i żebyście się poznali.
Rozwiodłeś się z mamą, gdy byłam w dziewiątej klasie.
Nie wiedziałam, że mam brata.
Powiedziałeś mamie?
Mama wie?
Wie o tym?
Nie powiedziałem jej.
Twoja mama miała załamanie nerwowe przez stres.
Lekarz zalecił jej jeszcze kilka dni obserwacji.
Jeśli to tylko obserwacja, może być w domu.
Będzie lepiej, jeśli twoja mama zostanie w szpitalu.
To ma być lepsze?
Nie mogę nawet tam wejść. Kto się nią zajmie?
Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami.
Nie przemęczaj się. Odpoczywaj.
- Do zobaczenia. - Nie wejdziesz?
Mamo.
Tata jest zajęty.
Musi wracać.
Chodźmy.
Mamo, czas jeść.
Zostaw na stole.
Ciociu, coś nie tak?
Odchodzę z pracy.
Co się stało?
Od trzech miesięcy mi nie płacicie.
Nie wiem, co się z wami stało.
Przepraszam.
Mama jest chora.
Znajdę sposób, żeby zapłacić.
Bez obaw.
Pójdę już.
Następny.
BENTO
- Zestaw specjalny. - Następny.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dorsz.
Następny.
Xiao Jing.
To…
list polecony do twojej mamy.
Powiadamiałem ją kilka razy,
ale nie odebrała.
Poza tym od czterech miesięcy nie płacicie czynszu.
Dziękuję panu.
Powiem mamie.
Xiao Jing, za tę konstrukcję na zewnątrz,
remont hydroizolacji,
każdy płaci po 300 000.
Mówię wam od miesięcy.
Powiem mamie.
Dziękuję.
- Nie zapomnij. - Oczywiście. Dziękuję.
Pa, pa.
Co tu wszystkie robicie?
Nie masz już kwarantanny. Nie przyszłaś na zajęcia.
Xiao Zhen wróciła?
Tylko ty i ona nie wróciłyście. Myślałyśmy, że chorujecie.
I mimo to jesteście?
Kim jest Xiao Zhen?
Ona miała pozytywny wynik.
Miała być niespodzianka.
Ale nikt nie otwierał drzwi.
I przyszła twoja mama.
Słyszałyśmy, że twoja mama jest chora.
A gra ostrzej od nas.
Na co pani choruje?
Przepraszam,
nie powinnam była o to pytać.
Nie ma sprawy.
Tak rozmawiają ze sobą koleżanki.
Mamo Xiao Jing, dbaj o siebie.
Będziemy codziennie grać.
Dobrze, idźcie już.
- Pa, pa. - Pa, pa.
- Trzymaj się. - Pa.
Co im o mnie powiedziałaś?
Tylko rozmawiałyśmy.
O czym?
Chciały zobaczyć, czy wszystko w porządku.
Z czym?
Możesz przestać?
Miały dobre intencje. Przecież było miło.
Nic mi nie jest.
Skoro nic ci nie jest,
dlaczego wybiegłaś sama w nocy?
Nie padało, ale upierałaś się, że zlał cię deszcz.
I trafiłaś do szpitala.
Powtórz to.
Weź leki.
Xiao Jing, jesteś gotowa?
Jest 7.30. Spóźnimy się.
Xiao Jing.
Czemu jesteś w piżamie?
Dokąd idziesz?
Do pracy.
Nie idziesz do szkoły?
Nic ci nie jest?
Coś się stało?
Zaczekasz na mnie?
Muszę umyć zęby.
Już 7.30. Spóźnimy się. Wychodzę.
Mamo.
Czemu tu śpisz?
Czekałam na ciebie i zasnęłam.
Przepraszam. Powinnam była ci powiedzieć.
Jadłaś już?
Jeszcze nie.
Poczekaj chwilę.
Przygotuję ci coś.
Mamo.
Pomóc ci?
Nie trzeba. Zajmij się sobą.
Sama sobie poradzę.
To problem z wyborem produktów.
Jeśli nie będzie różnorodnie…
Mój komputer nie działa.
Louis, zaczekaj.
Pin-Wen, proszę. Porozmawiajmy.
Pin-Wen, powinnaś wziąć wolne.
Dlaczego?
Wczoraj siedziałaś na swoim miejscu
zupełnie bez ruchu.
Wszyscy się bali.
Ktoś zmienił mi ustawienia klawiatury.
Nie mogłam nawet napisać maila.
Nikt nie dotykał klawiatury.
Nikt nie tknął rzeczy na twoim biurku.
Jeśli obniżę pensję o 60%,
będę mogła wrócić do pracy?
Xiao Jing.
Wyszłam wcześniej z pracy, żeby cię odebrać.
Co się stało z autem?
Śpieszyłam się rano
i wjechałam w słupek na parkingu.
Chodźmy coś zjeść.
Jak przygotowania do egzaminu?
W porządku.
- Kiedy wcześniejsza rekrutacja? - Chyba nie będę próbować.
Mam słabe wyniki.
Wiesz co?
Twój ojciec może wróci.
Kiedy ostatnio wpadł,
mówiłam, że jestem zajęta,
ale to omówimy.
Mamo.
Naprawdę stać nas na takie jedzenie?
Coś nie tak?
Zarządca budynku dał mi wezwanie i powiedział,
że od miesięcy nie płacimy za mieszkanie.
Zignoruj go.
W jego łysym łbie brakuje kilku klepek.
Zawsze był na nas cięty.
Prawdę mówiąc,
kupiłam fundusz z Ameryki Południowej.
Jego wartość spadła, więc spóźniłam się ze spłatą kredytu.
Ostatnio jego wartość wzrosła.
Jak ci idzie w pracy?
Świetnie.
Cieszą się, że wróciłam.
Nie ma tutaj.
Tu też nie ma.
Mamo.
Czego szukasz?
Nie…
Mamo.
Dziwne. Gdzie to położyłam?
Mamo.
Grzebałaś w moich rzeczach?
Nie.
Nie?
To gdzie jest moja książeczka walutowa? I złoto z szafy.
Miało być na twoje studia za granicą.
Gdzie to schowałaś?
Nie wiedziałam, że masz obce waluty i złoto.
Suka.
Gdzie to schowałaś?
Nic nie brałam.
Wynoś się.
Miałam sen.
Śnił mi się wysoki budynek.
Nie miał barierek.
W środku było cicho.
Nikogo nie było.
Usłyszałam śmiech dziecka.
Zobaczyłam dziecko uczące się chodzić po drugiej stronie budynku.
Dziecko szło w stronę balkonu bez poręczy.
Potem usłyszałam krzyk kobiety.
Pewnie matka widziała, że jej dziecko zaraz spadnie.
Kobieta podbiegła do dziecka.
Dziecko podeszło do krawędzi…
nagle zatrzymało się i spojrzało na kobietę.
Biegła za szybko i nie mogła stanąć.
Spadła prosto na dół.
A potem?
Obudziłam się.
A po przebudzeniu?
Przyszłam do ciebie.
Po co?
Żeby popatrzeć, jak śpisz.
Zapytaj mnie,
jak długo tu siedziałam.
Jak długo tu jesteś?
Aż do teraz.
Przestań się lenić. Zawiozę cię do szkoły za 15 minut.
Wróć na kolację.
Przepraszam.
Może się pan zatrzymać z przodu?
Wyglądasz na przestraszoną.
Kiedy stałam się twoim koszmarem?
Chcesz iść ze mną do pracy?
Powiem na recepcji.
Jestem dziś zajęta. Nie mam czasu cię zabawiać.
Chodźmy.
Nie chcesz iść ze mną do pracy?
Myślisz, że kłamię w sprawie pracy?
Nie o to mi chodziło.
A o co?
Spóźnisz się na zajęcia.
Idź już.
Byłaś pochłonięta. Zapamiętajcie to zdanie.
To strona bierna.
Więc
co cię pochłonęło?
„Najbardziej czuła zasada mojej matki”.
„Czuły” to przymiotnik.
Oznacza bycie kochanym,
z zasady mocno kochanym przez matkę…
Zhonglun numer dwa.
Ogień opanowany.
Proszę pana.
Xiao Jing. Był u ciebie pożar.
Co się stało?
Nie mam pojęcia. Nagle się zapaliło.
A co z moją mamą?
Jest w szpitalu.
Jeszcze nie wchodź. Wciąż jest niebezpiecznie.
Jedź do mamy do szpitala.
Dzień dobry.
Jestem córką Luo Pin-Wen.
Jak się ma moja matka?
Funkcje życiowe stabilne.
Ma małe oparzenie na ręce. Wymaga dalszych badań.
Ma jakieś choroby psychiczne?
W zeszłym miesiącu była w szpitalu.
W naszym szpitalu?
Tak.
Doktorze, mogę się z nią zobaczyć?
Tak, ale nie na długo.
W czasie pandemii nie należy kręcić się po szpitalu.
Niech dziś odpocznie. Jutro przeniesiemy ją na psychiatrię.
Mamo.
Xiao Ling. Trzeba pozbyć się całej wody stąd i stamtąd.
Xiao Jing.
Wróciłaś.
Co też wyprawia twoja rodzinka?
- Przepraszam. - W całym budynku nie ma prądu.
Winda nie działa. Nie ma gazu.
A twoja mama narzekała, że zostawiamy buty na zewnątrz.
Narobiła nam niezłego bigosu.
Halo.
Rezydencja pani Luo Pin-Wen?
Tak.
Z kim rozmawiam?
Jestem jej córką.
Pani matka odeszła z pracy.
Potrzebuję jej danych do wypowiedzenia.
Odeszła z pracy?
Czemu śpisz przy otwartych drzwiach?
Padłam ze zmęczenia.
Jak twoja matka?
Niezbyt dobrze.
Ciociu, co tu robisz?
Skończyłam pracę na sąsiedniej ulicy
i przechodziłam obok.
Sąsiedzi mówili, że miałyście pożar.
Przyszłam zobaczyć.
W końcu wrócił prąd.
Jadłaś już?
Jeszcze nie.
Już jest kolejka, a apteka otwiera się dopiero o 9.
Gdy drzwi się otworzą, wszyscy popędzą kupić maski.
Niektórzy stają w kolejce już przed ósmą.
Dzwoniłaś do ojca?
Nie.
Niepotrzebnie pytałam.
Ciociu.
Znajdę sposób,
żeby ci zapłacić.
Nie przyszłam tu prosić o pieniądze.
Pracowałam u was ponad dziesięć lat.
Zaczęłam, gdy się tu przeprowadziłyście, gdy byłaś bardzo mała.
Może nie jestem wykształcona,
ale nie rozumiem,
dlaczego dobry dom tak upadł.
Jestem dziś zmęczona.
Jutro rano pomogę ci posprzątać.
Jutro idę po rzeczy mamy do pracy.
Wrócę przed południem.
To kierownik wydziału, dyrektor Chen.
Xiao Jing, przykro mi z powodu twojej matki.
Dlaczego?
Wiecie, że jest teraz w szpitalu?
Słyszałem.
Co się stało?
Kiedy wczoraj wróciłam, w domu był pożar.
Pożar?
Co jej się stało w pracy?
Po tym, jak straciła pracę, i tak codziennie jeździła do biura
i tu parkowała.
Niedawno wjechała komuś w tył.
Ale gdy przyjeżdżała,
nie miała karty, żeby wejść,
więc siedziała cały dzień w recepcji.
Czemu nic nie zrobiliście?
A co mogliśmy?
Wezwać policję?
Wiele lat współpracowałem z twoją mamą.
Pracowała w tej firmie przez 12 lat.
To od kolegów z wyrazami szacunku.
Przelejemy odprawę na jej konto.
Ile?
Równowartość pensji za pół roku.
Dacie mi za miesiąc w gotówce?
Przelejcie resztę na jej konto.
Ciociu.
Jestem z tyłu.
Ciociu.
Uprałam ubrania, które twoja mama rzuciła na podłogę.
Wszędzie je porozwieszałam, żeby wyschły.
Bardzo mi przykro.
Tak długo zwlekałyśmy z wypłatą.
Mama nalegała, żebym ci to dała.
Przecież twoja mama jest w szpitalu.
Byłam u niej dziś rano.
Mówiła, żebym ci zapłaciła.
Jeśli to zły moment,
możesz mi zapłacić później.
W porządku.
Dziękuję.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Dziękuję.
Uważaj na siebie.
Dobrze.
Twój ojciec był tu ostatnio, prawda?
Dlaczego go teraz nie ma?
Moi rodzice są rozwiedzeni.
Wezwałyśmy go wtedy,
bo sprawa była pilna.
Więc to ty opiekujesz się mamą, odkąd zachorowała?
Tak.
Czy regularnie przyjmuje leki?
Zawsze daję jej leki na czas.
Patrzysz, jak je połyka?
Nie.
Przyjmowanie leków jest ważne dla ustabilizowania stanu matki.
Doktor Chen.
Czy moja mama wyzdrowieje?
Chcesz ją zobaczyć?
Nie wiem, kiedy jej stan się poprawi.
Może to będzie niedługo, a może to trochę potrwa.
Ale takie choroby
wymagają farmakoterapii, bo stan może się pogorszyć.
Do pożaru doszło,
bo stan twojej matki się nie poprawił.
Będziemy ją monitorować, żeby nie było więcej wypadków.
Co mam robić?
Zostań z nią.
Zrozum ją. Dawaj leki zgodnie z zaleceniami.
Zrozumienie jest najważniejsze.
Jak mam ją zrozumieć?
Nie sprzeciwiaj się jej.
Zrozum jej punkt widzenia i zmień wasze relacje.
Wiele lat temu
widziałam ten obraz w muzeum za granicą.
Oryginał był
w delikatnych pastelach.
Dawniej na odległych szczytach gór świeciły promienie zachodzącego słońca.
Wszyscy jeźdźcy
mieli kolorowe stroje.
Może obraz był na wystawie zbyt długo.
Wszystkie kolory wyblakły
poza niebieskim.
W dziewiętnastowiecznej Francji,
malując wyścigi konne, malarze skupiali się na pięknie prędkości.
Ale Degas
był inny niż wszyscy.
Znasz Degasa?
Był najlepszym malarzem tamtych czasów.
Bez porównania.
Czasem pada deszcz
A krople deszczu pokrywają ziemię
Szukam pod parasolami
Kogoś, kto wygląda jak ty
To naprawdę
Bezsensowna gra
Czasem pada deszcz
A krople deszczu pokrywają ziemię
Może gdy przestanie padać
Znowu cię zobaczę
A może deszcz powinien trwać
I zawsze już padać
Chmurne oczy
Chmurne deszcze
Płyną mi w dół po twarzy
To łzy, to deszcz
Stojąc na ulicy
Podjęłam decyzję
Ale nie wiem, czy deszcz
Może cię obudzić
W zeszłym tygodniu
znów zobaczyłam ten obraz.
Przypomniał mi wiele rzeczy.
Jaki obraz?
Ten, o którym mówiłam dziś rano. Obraz Degasa z jeźdźcami.
Zapomniałaś?
Nie zapomniałam.
Tylko nie skojarzyłam.
Znowu go zobaczyłam.
Bardzo się wzruszyłam.
Degas malował jeźdźców w dolinie.
Skąd się wzięli?
Dokąd jadą?
Degas nie powiedział,
dokąd jadą.
Celuj, zanim rzucisz. Rzucaj.
Mówią, że to część naszej terapii.
Terapia z bożej łaski.
Jeśli ludziom może się od tego poprawić,
to nie jesteśmy wariatami, tylko idiotami.
Ale czy zdrowieje się
od rzucania piłkami?
Oczywiście, że nie.
Ale rzucanie nimi daje nam zajęcie,
więc nie ma co dumać.
Długo już tu jesteś?
Prawie dwa tygodnie.
Jutro mnie wypuszczą.
Wczoraj nie słyszałam, jak śpiewasz.
Nie śpiewam codziennie.
A kiedy śpiewam, to dla przyjaciela, za którym tęsknię.
Nie śpiewam dla was.
Nie śpiewam wam na dobranoc.
Co to za przyjaciel?
Pin-Wen. Twoja kolej.
Weź piłkę.
Dobrze. Stań za czerwoną linią.
Wrzuć piłkę do wiadra.
Dasz radę.
Spokojnie. Następnym razem się uda.
W czym mogę pomóc?
Chcę sprawdzić konto mojej mamy.
Przyniosłam dowód.
Ile ma pani lat?
Właśnie skończyłam 18.
Każdy poniżej 20 roku życia jest nieletni.
Matka musi pani towarzyszyć.
Mama jest w szpitalu.
Pomoże mi pani?
Otrzymałyśmy zawiadomienie z waszego banku.
Wkrótce przejmiecie nasz dom.
Może pani znaleźć prawnika, żeby tu z panią przyszedł
i ją reprezentował.
Chcę tylko poznać finanse mojej rodziny.
Czemu mówi pani tak niezrozumiale?
Wracasz na zajęcia?
Wzięłam wolne
do końca semestru.
Czemu wzięłaś wolne?
I tak został mi tylko kurs przygotowawczy do egzaminu.
Mamo.
Co robisz?
Przed naszymi drzwiami są ludzie.
Jacy ludzie?
Strażnicy.
Strażnicy?
Co oni tu robią?
Obserwują nas.
Mamo.
Strażnicy, o których mówisz,
to tacy stojący
czy tacy…
maszerujący?
Stojący.
- Stojący? - Stojący.
Dobrze.
Chwila.
Co do diabła
tu wyrabiacie?
Nic tu po was. Idźcie sobie.
Co? Ogłuchliście?
Zmiatajcie!
Mamo.
Ludzie sprzed drzwi sobie poszli. Już dobrze.
Nawet jajka nie umiem obrać.
Nie szkodzi. Spójrz na moje jajko.
Też mi nie wyszło.
Co to za czarne plamy na stole?
Zostały po pożarze mieszkania.
Mamo.
Może sprzedamy mieszkanie?
Nie mogę go sprzedać.
Od dawna tu mieszkamy.
Ale nie spłacałyśmy kredytu od trzech miesięcy.
To 80 tysięcy miesięcznie.
Plus opłata za samochód. To razem 120 tysięcy.
Jest też opłata za parking i czynsz.
- I remont elewacji… - Skąd wiesz?
Sprawdziłam twoje konto.
Czemu sprawdziłaś moje konto?
Bank nas nęka.
Za miesiąc przejmą dom.
Nie stać nas na to, by tu mieszkać.
Nie sprzedam mieszkania.
Jeśli sprzedam mieszkanie, co zrobi twój tata, gdy wróci?
Tata nie wróci.
Bzdura.
Kilka dni temu mówił, że wróci.
Kilka dni temu?
Cały czas byłam z tobą.
Zapomniałaś?
W ogóle go nie widziałam.
Wrócił. Tylko nie wiedziałaś.
Nawet jego rzeczy wciąż tu są.
Jego zdjęcia,
książki
i płyty.
W końcu wróci.
Taty nie ma od trzech lat.
Nie chciał tych rzeczy.
Naprawdę wrócił.
Tylko nie wiedziałaś.
Wrócił.
Nie wiedziałaś.
Wrócił.
Wrócił. Tylko nie wiedziałaś.
Nie wiedziałaś.
Wrócił.
Powiedz to tacie.
Zapytaj, kiedy wróci.
TATA
Cześć. Xiao Jing.
O co chodzi?
Powiedz mamie,
kiedy wrócisz do domu.
Jest obok mnie.
Powiedz jej.
Czemu męczysz tatę?
Nie możesz nikomu powiedzieć, że wróci.
Jeśli komuś powiesz,
to ci nie wybaczę.
Dobrze.
Nikomu nie powiem.
Dokończ śniadanie. Pójdziemy na spacer.
Dziękuję, że chodzisz ze mną codziennie.
Przepraszam za rano.
Nieładnie się odezwałam.
Nie szkodzi.
Nie martw się o finanse.
Wkrótce się nimi zajmę.
A da się coś zrobić?
Jutro poszukam pracy.
Jakiej?
Ostatnio przechodziłam obok supermarketu.
Widziałam ogłoszenie przy wejściu, że szukają pracowników.
Chcesz mieć taką pracę?
To nic złego.
Jeśli jest praca, to jest i dochód.
Mamo,
nie musisz się spieszyć z szukaniem pracy.
Powinnaś wypoczywać w domu.
Powinnam iść do pracy.
Siedzenie w domu nie pomoże.
Nie ma pani doświadczenia?
Po studiach
podjęłam pracę dorywczą.
Gdy urodziłam dziecko,
przestałam pracować.
Czemu chce pani znów pracować?
Moje dziecko dorosło.
Siedzę bezczynnie w domu i się nudzę.
Praca, o którą się pani stara,
nie będzie ciekawsza od siedzenia w domu.
Chciałam
poznać więcej ludzi poprzez pracę.
Czy rozmowy panią stresują?
Nie.
Może za długo siedziałam w domu. Nie…
jestem…
Przyzwyczajona. Tak?
Tak.
Co rodzina myśli o tym, żeby pani pracowała?
Mój mąż…
Mój mąż zmarł kilka lat temu.
Przykro mi.
Nie chciałem być wścibski.
Ale pracownicy miewają problemy rodzinne i przestają się pojawiać.
Ze mną tak nie będzie.
Nie wygląda pani na sklepową.
Naprawdę dam radę.
Zaczyna pani w poniedziałek.
Mleko dostarczają nam codziennie.
Między 7 a 7.30 dojeżdża do strefy załadunkowej.
Przed otwarciem sklepu
musimy wszystko przygotować.
Co jest najważniejsze dla mleka?
Nie wiem.
Temperatura.
Pierwszego dnia
przeprowadzę szkolenie.
W nocy zasłaniamy zasłony.
Czemu używamy zasłon?
Nie wiem.
Masz w domu zasłony?
Tak.
Zasłony służą do kontrolowania temperatury.
Oszczędzają energię i chronią przed owadami.
Rano podnieś zasłony
i włącz światła.
Sprawdź temperaturę.
Mleko trzymamy w temperaturze od 0 do 3 stopni.
Jeśli nie masz pytań, spójrzmy na nasze ceny.
- Omlet z ostrygami. - Dobra.
- Zajęty? - Tak.
Praca daje radość.
Język ciała sprzedawcy dowodzi, że to prawda.
Koniec lockdownu przynosi ludziom ulgę.
Wzmożony ruch w Lukang w Changhua
pięć miesięcy po wybuchu pandemii
jest jak wybawienie.
Przysiądziesz się do nas?
Zwykle z nami nie rozmawiasz,
ale prywatnie mówimy, że jesteś miss naszego sklepu.
W młodości musiałaś mieć wielu adoratorów.
Luo Pin-Wen.
Nie poznajesz mnie?
Tak się zmieniłaś, że ledwo cię poznaję.
To moja młodsza siostra.
Poszukam tam.
Nie spiesz się.
Czemu nie odezwałaś się do mnie, gdy wyszłaś?
Dałam ci swój numer.
Nie mogłam
znaleźć powodu, by się z tobą skontaktować.
Nie trzeba powodu.
Pogadajmy.
Co teraz robisz?
Otworzyłam małą galerię z siostrą.
Galerię?
Nie mówiłam ci?
Pracowałam w domu aukcyjnym.
Potem nagle usłyszałam, jak ktoś do mnie mówi.
Zrozumiałam, że jestem chora.
Przez ostatnie kilka lat
moja siostra się mną opiekowała.
Kto z tobą rozmawiał?
Młodo brzmiący mężczyzna.
Jego głos był bardzo czuły.
Kiedy zaczęłam słyszeć jego głos, był naprawdę urzekający,
jakby ktoś cały dzień ze mną flirtował.
Ale później
stało się to tak męczące,
że nie mogłam pracować.
Pewnego dnia
zdałam sobie sprawę, że mogę śpiewać, by go zagłuszyć.
Śpiewałam w dzień.
Śpiewałam w nocy.
Głos pojawił się nagle
i nagle zniknął.
Nie tak dawno temu,
gdy byłam w szpitalu,
jego głos zamilkł.
Zaczęłam za nim tęsknić.
Śpiew
to tylko wspomnienie.
Nadal za nim tęsknisz?
Tak.
Naprawdę za nim tęsknię.
Chcesz znów usłyszeć jego głos?
Nie.
Ani trochę.
Mamo.
Jak było w pracy?
Świetnie.
Spotkałam przyjaciółkę.
Starą współpracownicę?
Znam ją ze szpitala.
Mamo.
Spokojnie.
Nic mi nie jest.
Chciałam trochę ciszy.
Opakowania ciastek zmalały?
Kiedyś były takie duże.
Chyba się skurczyły.
Zawsze były takie.
W zeszłym tygodniu je kupowałem.
Skurczyły się,
a cena pozostała taka sama.
Proszę się przesunąć, jeśli pan nie kupuje.
Obsłużę innych klientów.
Mniejsza z tym.
Są mniejsze i tyle.
Nieważne. Nie kupię.
W dzisiejszych czasach
wszyscy kombinują, żeby sprzedawać drożej.
Za tobą jest długa kolejka. Nie widzisz?
Cholera. Uderzyłaś mnie.
Staruch.
Mam dość twoich wygłupów.
Chora jesteś?
Sam jesteś chory. Nie pozwalaj sobie!
Nie kłóćcie się.
Masz wspólniczkę?
Puśćcie mnie.
- Kopnę cię. - Osiemdziesiąt.
Kopnę cię.
Kopnę.
Nie uciekaj.
Dokąd biegniesz? Puśćcie mnie.
Kopnę.
Skopię cię.
Mamo.
Wzięłaś rano leki?
Tak.
O co chodzi?
O nic.
Podobało mi się twoje zachowanie.
Kiedyś przy spotkaniu takiej marudy w kolejce
nic bym nie mówiła.
Dłużej nie będę tego znosić.
Mamo.
W końcu zdjęli plandekę.
Ponad dziesięć lat temu,
gdy przyjechałam do tego mieszkania z twoim tatą,
słońce świeciło przez okna.
Znajdźmy w tym tygodniu pośrednika
i poprośmy o wycenę mieszkania.
Nie martw się.
Jutro pójdę do pośrednika.
Skup się na pracy.
Ja to zrobię.
Nie trzeba.
Lubię je przestawiać.
Pierwsze dwa tygodnie były w porządku?
Tak.
Dziękuję panu.
W czasie przerw można rozmawiać ze współpracownikami.
W pracy bardzo ważne jest koleżeństwo ze współpracownikami.
Nie znam ich zbyt dobrze. Nie wiem, o czym rozmawiać.
Trzeba rozmawiać, żeby ich poznać.
Bądź bardziej proaktywna. Nie gryzą.
Pin-Wen.
Tak?
Jesteś zajęta
w sobotę?
O co chodzi?
Mogę
zaprosić cię
na lunch?
Byłam u agenta nieruchomości.
Widzieli mieszkanie,
ale rynek jest kiepski.
Wartość mieszkania może wynieść tylko 32 miliony dolarów.
Po odjęciu prowizji i podatków
to tylko około 30 milionów.
Nie za mało?
Pamiętam, że twój tata kupił to mieszkanie za 45 milionów.
Wszystko obliczyłam.
Nawet jeśli dostaniemy tylko 30,
to i tak zostanie nam 14 po spłacie 16 milionów pożyczki.
Jeśli wpłacimy je na konto,
dostaniemy 140 000 odsetek rocznie.
Poza twoją pensją
co miesiąc dostaniemy prawie 40 000 dolarów.
Jeśli wynajmiemy tańszy dom…
Powiedzmy za 15 tysięcy miesięcznie.
Zostanie 25 tysięcy na życie.
Powinnaś zasięgnąć drugiej opinii.
Cena jest za niska.
Nie martw się.
Ten pośrednik to dobry facet.
Obiecał mi nawet, że po sprzedaży tego mieszkania
pomoże nam znaleźć nowe.
Dobrze.
Cieszę się, że są z nami nasi kupcy i sprzedające.
Łączna cena to 32 miliony.
Po opłaceniu notariusza, prowizji i podatków,
sprzedające dostaną 30,6 miliona dolarów.
Ponieważ w mieszkaniu był pożar,
właścicielki są gotowe zaoferować meble
w ramach rekompensaty.
Wszystkim to odpowiada?
Dobrze.
Dzień dobry.
To nasz kierownik, pan Zhao.
Witam.
Proszę siadać.
To naprawdę dobry dzień.
Podjęliście mądrą decyzję.
Mogę spytać,
czy kupujecie to mieszkanie dla siebie?
Dla dziecka.
Wspaniale.
Xiao Yang. Gdzie jest to mieszkanie?
Na rogu Alei 9.
W budynku z niebieską plandeką,
który był w remoncie.
Pamiętam. Świetny budynek w tej okolicy.
Teraz jest odnowiony,
więc jeszcze lepszy.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Kontynuujcie.
Przyszedłem tylko świętować razem z wami.
Podpiszmy umowę.
Notariusz.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Pani Luo, proszę o pieczątkę.
Mogę coś powiedzieć, państwo Chen?
Oczywiście.
Panie Chen.
Kupił pan mieszkanie wielkości 160 m² za 32 miliony.
Czyli metr za 200 000 dolarów tajwańskich.
Mieszkanie na piątym piętrze w tym budynku kosztowało ponad 300 000 za metr rok temu.
A dlaczego to pamiętam?
Bo sam je sprzedałem.
Państwo Chen, ufam,
że widzieliście wiele mieszkań.
Czy uważacie,
że ta cena jest w porządku?
Xiao Yang.
W porządku?
W mieszkaniu był pożar,
więc wartość spadła.
Ktoś ucierpiał?
Nic nam nie jest.
Mogę zapytać,
czy porównałyście wycenę różnych pośredników?
Nie.
Młoda damo,
jeśli sprzedajesz mieszkanie za 32 miliony,
to pożyczyłbym nawet na wysoki procent
od lichwiarzy,
żeby je kupić.
Proszę pani,
jeśli się pani zgodzi, zdobędę 42 miliony.
Zaufajcie mi.
Załatwię wam umowę w ciągu tygodnia.
Xiao Yang.
Ile zainkasowałeś?
500 000 dolarów?
Albo milion?
Co chcesz dziś od taty?
Wyprowadzamy się.
Dlaczego?
Źle wam tam?
Mama straciła pracę.
Nie stać nas już na kredyt.
Czemu nie powiedziałaś, że macie problemy?
Sprzedałyśmy głównie dlatego,
że nie chciałyśmy już tam mieszkać.
Za dużo tam wspomnień.
Pamiętasz, jak kiedyś
zadzwoniłam przy mamie i zapytałam, czy wracasz do domu?
Przepraszam.
Byłem zbyt zajęty, żeby oddzwonić.
Co się dzieje?
Odkąd mama zachorowała,
wierzyła, że wrócisz.
Nieważne, co mówiłam, nie mogłam jej przekonać.
Ale wiem, że nie jesteś już jej
ani mój.
Wciąż jesteś zła z powodu Franka?
Relacje dorosłych
są bardziej skomplikowane, niż myślisz.
Czasem nie ma wyboru.
Możesz skończyć z tymi bzdurnymi dorosłymi pobudkami?
Czemu mam znosić twoje gówniane małżeństwo?
Czemu mam znosić matkę, której nie znam?
I brata, o którym nie słyszałam?
I twoje kłamstwa?
Dlaczego? Dlaczego ja?
Co mam zrobić?
Za kilka dni
się wyprowadzamy.
Zostawię twoje rzeczy.
Odbierz je w wolnej chwili.
Tato.
Uważaj na siebie.
Szukam pani Luo Pin-Wen.
Proszę wejść.
Nie trzeba.
Poczekam na zewnątrz.
Spokojnie.
Proszę wejść.
Mamo.
- Mamo. - Tak?
Już przyszedł.
Masz ciekawy gust. Jest w twoim typie?
To nie temat dla dzieci.
To tylko lunch.
Nie ma mowy.
Jest dziwny.
Ma za duży garnitur,
zaczesane włosy
i kwiaty.
Chciał wejść, ale nie mógł.
Sama sobie ugotujesz?
Tak.
W razie czego dzwoń.
Dobrze.
Pin-Wen. To dla ciebie.
- No to… - Wychodzimy.
To była ulubiona restauracja mojej żony.
Zabierałem ją tu raz w miesiącu,
głównie ze względu na atmosferę i akustykę.
Właściciel dużo zainwestował w nagłośnienie.
Nigdzie nie ma takiej jakości dźwięku.
Jak ma się żona?
Tak jak twój mąż.
Zmarła.
Ale nie tak niedawno.
Piętnaście lat temu.
A dzieci?
Nie mieliśmy dzieci.
Bardzo długo była w szpitalu.
Tylko to nas pochłaniało.
To była twoja córka?
Xiao Jing.
Wygląda na rozsądną.
Jest w porządku.
Czy śmierć ojca
miała na nią duży wpływ?
Przepraszam.
Ja przepraszam.
Niepotrzebnie pytałem.
To ja powinnam przeprosić.
Okłamałam pana.
Mój mąż nie zginął.
Rozwiedliśmy się.
Trzy lata temu.
Przez ponad dziesięć lat pracowałam w międzynarodowej firmie.
Niedawno
mnie zwolnili.
Z jakiego powodu?
Może dlatego,
że kilka miesięcy temu
zdiagnozowano u mnie psychozę.
Już ci lepiej?
Kontroluję to z pomocą leków.
Masz rany na ręce
z powodu choroby?
Nie mam złych intencji.
Zauważyłem ortezę nadgarstka
w dniu rozmowy kwalifikacyjnej.
Zraniłam się w rękę, gdy byłam chora.
Próbowałam ugotować kolację dla córki.
Płomień był za wysoki, garnek się zapalił
i prawie spaliłam dom.
A twój były mąż?
Nie pomógł ci?
Ożenił się ponownie
i ma dziecko.
Proszę pana,
bardzo chciałam dostać tę pracę,
więc skłamałam.
Jeśli to za wiele, przestanę przychodzić do pracy.
W porządku.
Każdy ma bolesną przeszłość.
Różni się tylko wielkość bólu.
I…
nikt nie wie, co przyniesie przyszłość.
Mamo.
Czemu wstałaś tak wcześnie?
Cicho.
Bądź cicho.
Co się dzieje?
Za telewizorem czai się wąż.
Wąż?
Wczoraj nie mogłam spać,
więc usiadłam w salonie.
Otworzyłam drzwi balkonowe i wąż wpełzł do środka.
Siedzisz tu od tamtej pory?
Tak.
Żeby nie wpełzł do twojego pokoju.
Czemu mnie nie obudziłaś?
To wąż.
Nic byś nie poradziła.
Nie zbliżaj się.
Jest groźny.
Co teraz?
Zadzwoń po straż pożarną.
Ale nie przeszkadzaj sąsiadom.
Co znowu?
Najpierw ogień, teraz wąż.
Strażacy są tu co miesiąc.
Jak możecie tak żyć?
Wąż przyszedł sam. To nie nasza wina.
Co pan tu robi?
Xiao Jing. Reprezentuję właścicieli.
Mają tego dość.
Jak wąż mógł się tu dostać?
Proszę pana.
Za oknem były prace remontowe?
Mieliśmy renowację hydroizolacji.
Pewnie wspiął się na rusztowanie.
Nie mógł zejść po rozebraniu rusztowania, więc przeniósł się do środka.
Dziękuję.
Czy więcej węży wejdzie i schowa się wewnątrz budynku?
Pewnie nie.
Ale proszę dzwonić.
Mówiłam, że był wąż.
Przepraszam.
- Ile jeszcze? - Nosimy rzeczy.
- Myślisz, że droga należy do ciebie? - Nie.
Długo będziesz tu stać?
To zajmie tylko minutkę.
Nie da się przejechać.
Jak mam dostać się do pracy?
To zajmie tylko minutkę.
- Spóźnię się do pracy. - Nie.
Co poradzić? Przeprowadzamy się.
To zajmie 20 minut.
Za 20 minut będę spóźniony.
Nie możesz się cofnąć?
Czemu mam się cofnąć?
Co poradzę? Nie możesz się cofnąć?
- Co? - Masz prawo jazdy?
Nie nauczyłeś się cofać?
Ostrożnie.
Powoli.
Ostrożnie. To ciężkie.
Tutaj. Dobra.
Uważaj.
Ostrożnie.
Dobra. W górę.
Uważaj.
W górę.
Dalej. Dobrze.
Bardziej tak.
Tu wyżej.
Wejdź.
Dobra. Ostrożnie.
Prosto do środka.
Czy mogę wam pomóc w czymś jeszcze?
Jesteśmy panu wdzięczne.
Bez pańskiej pomocy Xiao Jing i ja nie dałybyśmy sobie rady.
To nic wielkiego.
To był ciężki dzień.
Powinnyście odpocząć.
Xiao Jing.
Pójdę już.
Dziękuję panu.
Czy mogę wam pomóc w czymś jeszcze?
Bardzo panu dziękuję.
Bez pańskiej pomocy nie dałybyśmy sobie rady.
To nic wielkiego.
To był ciężki…
Pin-Wen,
odpocznij w domu dziś i jutro.
- Spokojnie. - Weź jutro wolne.
Jutro mogę pracować.
Odpocznij w domu.
Zadzwonię jutro
i może w czymś pomogę.
- Dziękuję. - Proszę.
- Zamknę za sobą. - Dobrze.
Dziękuję.
Mamo,
myślę, że wujek Chen traktuje cię poważnie.
To nie temat dla dzieci.
Mówię poważnie.
To miły gość.
Ma dobrą osobowość.
Nie mów takich bzdur.
Dzwoniłaś do taty?
Tak.
Mówił coś o przeprowadzce?
Nie przejmuj się tym, co mówi.
Nie ma z nami nic wspólnego.
Jak możesz tak mówić?
To wciąż twój tata.
To tylko dawca spermy.
Skąd znasz takie paskudne określenia?
Nauczyłam się od ciebie.
Kiedy byłam mała,
często kłóciliście się z tatą.
Mówiłaś, że jest nieodpowiedzialny,
że jest tylko dawcą spermy.
Pamiętasz?
Kiedy byłam w drugiej klasie,
znów się kłóciliście.
Tata zabrał mnie na wycieczkę.
Poszliśmy do wesołego miasteczka.
Dotarliśmy o 16.
Zaraz zamykali.
Zdaliśmy sobie sprawę,
że zamykają o 17.
Tata niewiele mówił.
Nie mieliśmy pojęcia, dokąd iść.
Spacerowaliśmy cały wieczór,
jedliśmy w McDonaldzie, kupiliśmy pluszową pandę.
Mamo.
Zrozumiałam, co to za dźwięk.
Jaki dźwięk?
Dźwięk w moim uchu.
Ryk.
Za każdym razem, gdy go słyszę,
jest jak hałaśliwa maszyna jadąca mi przez ucho.
Czasem znika.
Ale często nie przestaje.
Drażni mnie,
mam chęć czymś rzucać,
zrobić sobie krzywdę.
Aż do teraz.
W końcu wiem, co to za dźwięk.
Co to jest?
Dźwięk wodospadu.
Wodospadu?
Gdy mówiłaś o ojcu,
dźwięk powrócił.
Powiedziałam sobie,
że muszę od tego uciec.
Tak pomyślałam,
ale to zdawało się niemożliwe.
To dziwne,
ale ten ryk
nagle ucichł.
Zaczęłam słyszeć rzekę, szum strumienia.
Myślałam, że to ryk maszyny,
ale tak nie było.
To był dźwięk wodospadu.
Mamo.
Wszystko dobrze?
Xiao Jing, możesz mi coś obiecać?
Co takiego?
Przestań o to pytać.
Znajdę sposób, by wyzdrowieć
i z tobą mieszkać.
PRZEDMIOTY ROZSZERZONE
Przeze mnie przez ostatnie pół roku nie możesz dobrze się uczyć.
Przykro mi.
Mogę dostać się na uczelnię publiczną,
ale nie na najlepszy wydział.
Powinnaś wybrać wydział, który ci odpowiada.
Nie martw się o koszty uczelni.
Ale nadal chcę dostać się na publiczną.
Jeśli będzie w Tajpej,
mogę dojeżdżać z domu
i zaoszczędzić na czynszu.
W Tajpej
łatwiej znaleźć pracę na pół etatu.
Jaki kierunek cię interesuje?
Naleśniki z owocami morza.
- Dziękuję. - Smacznego.
Nie wiem, co mnie interesuje,
ale każdy kierunek ma swoje zalety.
Będzie dobrze.
Mamo.
W sobotę jadę na grilla z koleżankami z klasy.
Idziesz do pracy?
Idę.
W porządku. Jedź.
Wrócę przed zmrokiem,
więc zjedzmy razem kolację.
- Masz portfel i kartę? - Tak.
Maskę?
W kieszeni.
Telefon?
W plecaku.
Dobrze.
Zaprosili uczniów ze szkoły dla chłopców?
Nie będzie chłopców.
Tylko moje koleżanki i nauczyciele.
Masz portfel i kartę?
Tak.
Telefon i maskę też.
Mamo.
W razie czego dzwoń.
Uważajcie.
Rzeka płynie szybko. Ostrożnie.
Mamo Xiao Jing.
Jesteśmy.
Tęsknimy za tobą.
Jeszcze raz.
Uczennice. Czas na nas.
Pakujcie się. Wracamy.
Szybko.
Xiao Jing, zejdź.
Halo.
Mama Xiao Jing?
Tak.
Jestem jej nauczycielką.
Po grillu, gdy się zbieraliśmy,
rzeka nagle wezbrała.
Woda porwała niektóre uczennice.
W tym Xiao Jing?
Proszę zachować spokój.
Na miejscu jest wielu dziennikarzy.
Jest bardzo chaotycznie.
Przepraszam panią. Nic więcej nie wiem.
Muszę skontaktować się z innymi.
Jeśli będą jakieś wieści, odezwę się.
Grill nad rzeką z udziałem ponad 30 uczniów i nauczycieli
zakończył się nieodwracalną tragedią.
Powodem było nagłe zwolnienie wody z tamy.
To nie pierwszy taki incydent, w którym zginęło wiele osób.
Czy to błąd człowieka, czy usterka?
Na miejscu jest nasz reporter.
Mamy najnowsze wieści.
Ekipa ratunkowa znalazła kilka ciał.
Ta tragedia nadeszła bez ostrzeżenia.
Ratownicy uratowali tonącą kobietę i zabrali ją na brzeg.
Ratownicy nie tracą nadziei.
Przeprowadzili resuscytację na noszach i wysłano karetkę.
Prawie 200 ratowników przybywa na miejsce.
Mają pontony, by zabrać ludzi na brzeg,
zanim się ściemni.
Ta katastrofa wydarzyła się dziś po południu.
35 uczniów i nauczycieli grillowało,
nie wiedząc, że tama puści bez ostrzeżenia
i uwięzi wielu z nich.
Czemu nauczyciele, którzy zabrali uczniów nad rzekę,
nie byli świadomi ryzyka?
Według ostatnich nagrań
ratownicy znaleźli część uczniów.
Mamy nagrania z miejsca zdarzenia.
Xiao Jing.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz