Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Łapy precz!
Puść mnie! Puszczaj!
- Zostaw mnie! - Zajebię cię, ty suko!
Zabili go? Kto to zrobił?
Zejdź, Koro. Co?
Postrzelony?
Przez kogo?
Jak to nie wiesz?
Dowiedz się!
Halo?
Koro, chodź tu.
Hej! Daj spokój!
Nie rozumiesz?
Ktoś nas ściga. To nie są żarty! Co zrobimy?
Uciekniemy? Niby dokąd?
W razie czego, dzwoń.
Oddzwonię do ciebie.
To świetne miejsce. Dalej! Chodźmy!
Chcą nas dorwać!
Co?
Nozoe i Yamamoto też? Jasna cholera!
A co z tobą?
Dobrze. Nie będę się teraz wychylał.
O Boże! Co się stało? O rety!
Halo? Policja?
Był wypadek. Tak, wypadek.
Dzieci są skarbem tego kraju.
Musimy usunąć z ich drogi kamienie, o które mogłyby się potknąć.
To nasz obowiązek.
Więksi muszą chronić mniejszych.
Jest to głęboko zakorzenione w naszym DNA.
Gdy mówię o DNA, brzmi to bardziej wiarygodnie, prawda?
W wieku pięciu lat uległa wypadkowi na placu zabaw.
Sparaliżowało ją od pasa w dół.
Spadła z trzech metrów.
Poręcz była zbyt niska.
Robię to, by taka tragedia się nie powtórzyła.
Chcę z wami wszystkimi
stworzyć społeczeństwo, w którym nasze dzieci będą bezpieczne.
- Dziękuję za przybycie. - Dziękuję.
- Dziękuję za przybycie.
Jak zwykle świetna przemowa, panie Utsubo.
Bardzo ciekawa.
W weekend przeprowadzimy z burmistrzem inspekcję parków.
- Potem zdam kolejny raport. - Tak.
Cześć!
Co o tym myślisz? Było interesująco?
Podobało ci się?
Och ty!
Powiedziała, że jej się podobało. Grała na telefonie mamy.
- Dzieci nie owijają w bawełnę. - Przepraszam.
Proszę.
- Widzę, że zna pan też język migowy. - Tak.
Chcę znać zdanie każdego.
Dużo gdaczesz, kurczaku.
Co tam mówisz?
Pomocy!
Samochody. Wycieczki. Zabiegi piękności. Depilacja włosów.
Co gorsza orgie, a nawet gwałt.
Roztrwoniłeś pieniądze rodziców.
Miałeś dobre życie.
Ko, ko. Ko, ko.
Czemu nazywasz go kurczakiem?
Nadopiekuńczy rodzice traktowali go tak, jak kura traktuje kurczęta,
więc wyrósł na kurczaka.
Rozumiem.
Świat jest niebezpieczny, zwykle uczymy się unikać zranienia.
Ale im więcej obrzydliwych rzeczy robisz,
tym bardziej próżny jesteś.
Zły człowiek nie powinien tak mówić.
Ci, którzy mówią prawdę, zawsze są nazywani złymi.
Naprawdę?
To na ile naciągasz jego rodziców?
Dwadzieścia milionów. Wiem, że zapłacą.
Będą myśleli,
że za te pieniądze wyruszył w podróż po Azji Południowo-Wschodniej.
Na zawsze.
Nie martw się. Zaraz będzie po wszystkim.
Nawet najlepsze lekarstwo w za dużej dawce staje się trucizną.
Nadopiekuńczość jest dobra.
Pomaga w interesach.
To nasz nowy pracownik, Isaki.
Nazywam się Isaki. Cieszę się na naszą współpracę.
To jest…
Suzuki.
Czy to nie ty byłeś operatorem koparki?
Może nie wygląda, ale jest starszy od ciebie, Isaki.
Serio? Miałeś operację plastyczną?
A to Hinako.
Jaka szkoda. Jesteś taka piękna!
Jak się kąpiesz? I korzystasz z łazienki?
- Albo uprawiasz seks? - Hej!
Dość tego.
Przepraszam.
Praca zespołowa jest ważna.
Grunt to solidarność między nami.
Beatlesi, Queen, Sex Pistols.
Same kwartety, tak jak my.
Ale starymi. To twoje czasy, prawda?
Może.
Wypijmy za naszą czwórkę.
Zdrowie.
Możesz zaufać temu Isaki?
Pytanie, czy mogę go wykorzystać.
Jeśli wejdzie nam w drogę, pozbędziemy się go.
To były pracownik Maguro Company.
Co masz na myśli?
Znasz tego płatnego zabójcę, Bajkę?
To tylko legenda.
A gdyby istniał naprawdę?
Podobno współpracuje z tą firmą.
Kolejny powód, by zatrudnić Isakiego.
Bajka.
To prawie jak mit.
Nazywa się tak, bo zawsze zabija swoje cele.
Ale jest ktoś, kto przeżył.
Ja.
- Widziałeś go? - Jasne, że nie.
Przecież to Bajka.
Wiesz coś o nim?
Zabije każdego w sześć sekund.
Pistolet ręczny, jak zabawka.
Kule, które nie zabijają.
Wiem tylko to, co wszyscy.
Naprawdę jest jak jakiś mit.
Jest teraz zaskakująco blisko.
Jak w Prawie Murphy’ego.
Zostań… moją dziewczyną!
Nie ma mowy!
Jesteś z Tochigi, prawda?
Tak. No i?
Jeśli zostaniesz moją dziewczyną,
to będę miał dziewczyny ze wszystkich 47 prefektur w Japonii!
- Jesteś pełen pasji, Jackalu. - Błagam!
Zostań moją dziewczyną!
Kocham cię!
Sukces!
DZIEŃ ZWANY MIŁOŚCIĄ CIĄG DALSZY NASTĄPI
Misaki.
Jako szef muszę być z tobą szczery.
No wiesz…
masz świetną fryzurę!
Tak myślisz? Bardzo się cieszę!
Oczywiście w długich włosach też było ci ładnie,
Ale te krótkie włosy są po prostu świetne! Genialne!
Wyglądasz olśniewająco! Aż razi!
Szefie! To aż nazbyt pochlebiające.
Och! Zmieniłaś fryzurę, Misaki?
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję.
No proszę.
Dzień dobry.
Sato.
Spójrz na Misaki. Patrz na nią!
Powiedz jej szczerze, co o tym myślisz.
Bardzo czerwony.
- Co? - Co powiedziałeś?
Moje ubranie?
Sweter?
- Zgadza się. - Cóż…
Tak, przyznaję, że jest czerwony. Ale co jeszcze?
Twoja spódnica jest biała.
- Tak. - Nie widzisz tego?
Gdzie ty patrzysz? Nie o to chodzi. Jej włosy!
Włosy?
Są czarne.
To mój naturalny kolor.
Słuchasz mnie w ogóle?
Jak brazylijski wąż koralowy.
- Jak… - Jak wąż?
- Piękny, jadowity wąż. - Jadowity?
- Jak jadowity wąż? - Sato, może pojedziesz z dostawą?
Na co się gapisz? Przestań się wyłączać!
Sato, dostarcz to. Raz, raz! Ruchy!
To bardzo pilne! Ruchy!
No tak! Misaki, mamy zamówienie na ulotki.
To organizacja non-profit, która pomaga dzieciom. Widzisz?
Zamówiłam ulotki na następny wykład.
Dzięki.
Internet roi się od niebezpieczeństw. Musimy chronić przed nimi dzieci.
- Dzień dobry. Przepraszam. - Dzień dobry. Przepraszam.
- Jeszcze jedno… - Tak? O co chodzi?
Zwolnij tego Isakiego.
Jest jakiś dziwny.
To nie takie proste. Potrzebuję ludzi do pracy.
Ale…
jeśli naprawdę nie możesz go znieść,
to zastanowię się nad tym.
Musimy szanować opinie młodych ludzi z przyszłością.
Z przyszłością?
Ja nie mam przyszłości.
Hinako.
Niepełnosprawni ludzie…
też mogą spełniać się w życiu.
Przepraszam.
Śmiało.
- Dziękuję. - O rety! Jak słodko!
- Ile ma lat? - Osiem miesięcy.
Tylko osiem miesięcy? Pewnie ma pani ręce pełne roboty.
70 centymetrów.
Powinno być 110. Widzicie, dzieci,
będą próbować się wychylić.
- Rozumiem. - Jak mocniej się wychylą, to spadną.
- To niebezpieczne. - Spójrzcie na kolor wody.
Nawet jeśli ktoś by to zobaczył, nie byłby w stanie pomóc.
Może lepiej będzie całkiem się tego pozbyć.
Czego chcesz?
Niczego. Myślałem, że spadniesz.
Skoro już się gapiłeś, to trzeba mi było pomóc.
Nie chciałem przeszkadzać. Widziałem, że się starałaś.
To bez sensu.
- To ci pomogę. - Nie, dzięki.
Bawi cię to?
Jeszcze będziesz chodzić.
To potrwa…
ale jeszcze staniesz na nogi.
Bzdury.
Pozer.
Ale pyszne.
Zawsze wpadasz, kiedy robię kolację.
Coś mnie dręczy.
O co chodzi?
Chcę się czegoś dowiedzieć o morderstwach w Tokio cztery lata temu.
Po co? Sam sobie sprawdź.
Ja mam pracę, a ty świetną pamięć.
Świetną pamięć? Czy to komplement?
Na litość boską.
Cztery lata temu? Powiem ci, co wiem, ale to nie wszystko.
Czwarty grudnia, Nerima.
- Złodziej napadł na pub… - To nie to.
19 grudnia, Shinjuku.
- Facet wyszedł z psem… - Nie.
Minato, 20 grudnia.
- Na parkingu… - Mów dalej.
Kenji Kawahira, 28 lat, bezrobotny.
Ktoś poderżnął mu gardło w aucie.
Stracił panowanie nad kierownicą,
spadł z czwartego poziomu piętrowego parkingu. Zginął.
Co jeszcze?
Po śmierci oskarżono go o prostytucję.
Była tam też dziewczyna.
Hinako Saba, lat 16.
Pracownik parkingu znalazł ją w pobliżu miejsca zbrodni.
Była nieprzytomna.
Nadal badają jej związek ze zdarzeniem.
Rozumiem.
Nie mów, że to twoja sprawka.
Zabiłem wtedy pięć osób.
Pięć osób?
Chwila. Chyba nie masz żadnych głupich pomysłów?
Po co żyjemy tu i udajemy rodzeństwo?
Mamy żyć jak normalni ludzie.
- Kto nam kazał? - Szef.
Żadnych bójek i awantur!
Nawet nie myśl o zabijaniu.
Tak. Wiem.
Dobrze.
- Curry gotowe? - Chcesz trochę?
Myślałam, że dobrze w tym wyglądam. Ale nazwał mnie jadowitym wężem.
MIKI KAWAMURA
Misaki…
Proszę bardzo. Misaki.
Misaki.
Proszę. Tak!
No dalej. Misaki.
Misaki…
Mamy następnego kurczaka. Mam na niego oko od dłuższego czasu.
Nie obijać się. Bądź poważny.
Podoba ci się plan? Niezły, co?
Biedaczysko.
- Dzień dobry. - Witam.
Hej, Sato. Mógłbyś narysować coś na Boże Narodzenie?
Boże Narodzenie?
Robiłeś rysunki na tę imprezę ze zwierzętami, pamiętasz?
Promotor nalega, żebyś zrobił to jeszcze raz.
Chcą, żeby amator znowu dla nich rysował?
Pamiętasz, jak czekałeś na Święta jako dziecko?
O tak. Rano czekają na ciebie prezenty.
Masz skarpetę pełną…
Nie było prezentów! Po co komu prezenty?
Oczywiście, że nie! Prezenty to istne szaleństwo!
Ale znasz Świętego Mikołaja?
Nie znam go. Nigdy go nie spotkałem.
- Nie szkodzi. Ja też nie. - Też go nie spotkałem.
Ale jeśli chcą moich rysunków, to je dla nich narysuję.
Świetnie. A jeśli się spodobają, dam ci 100 jenów podwyżki za godzinę.
Z tej odległości jeszcze bardziej mnie to wkurza.
Może mi kibicujesz, ale to trochę dziwne.
Nie.
Nie robię tego przez to, co powiedziałeś.
Wiem. Tylko…
powinnaś robić to po kolei.
Po kolei?
Nie zaczynaj od najwyższej.
Zacznij od najniższej.
Od kiedy ty tu rządzisz?
PRZYSZŁOŚĆ DZIECI ORGANIZACJA NON-PROFIT
Coś się stało?
Nie.
Nie bądź taka niemiła. Jesteśmy w jednej drużynie, wiesz?
Jakiś dziwny facet ciągle przyłazi do parku.
Prześladowca?
Tak.
Zagadał do mnie po drodze na fizjoterapię.
Jestem starszy, pozbędę się go.
Muszę cię chronić, to część mojej pracy.
Naprawdę?
Dziękuję.
Ale nie prosiłam o pomoc.
To chyba lekka przesada.
Na wszelki wypadek.
Tylko nie sprawiaj kłopotów.
Hinako zawsze jest wobec mnie oziębła.
Paraliż wpływa też na osobowość?
Nie bądź taki.
Miała pod górkę.
Kiedy była w liceum, jej rodziców zabił włamywacz.
- Wołowina wagyu to jest to. - Jest przepyszna!
- Świetna! - Dziękuję.
Żyje tylko dla zemsty. Ale jej stan to utrudnia.
Rozumiem.
Pewnie dlatego chodzi na rehabilitację.
Tak. Mam nadzieję, że wydarzy się cud.
Cud? One się nie zdarzają.
Chodźmy.
Dobry wieczór. Pani tu mieszka, tak?
Tak. O co chodzi?
Jesteśmy śledczymi. Specjalizujemy się w podsłuchach i ukrytych kamerach.
Jesteśmy z ochrony.
W tym budynku wykryto ukryte kamery.
- Chcielibyśmy sprawdzić pani mieszkanie. - Ukryte kamery?
Tak. Inspekcja zajmie chwilę.
Oczywiście jest darmowa.
Jeśli się pani boi, proszę poprosić któregoś z sąsiadów, by nam towarzyszył.
OCHRONA SGP
Nie, dziękuję. Nie ma u mnie żadnych kamer.
Większość tak mówi.
To właśnie u nich zazwyczaj znajdujemy kamery.
Dziś kamery są malutkie!
Zdziwiłaby się pani.
Szukasz kogoś, stary?
Tej na wózku?
Och.
Tak.
Nie wiem, czy jesteś szczery, czy głupi.
Może jedno i drugie?
Jestem jej bratem.
Trzymaj się od niej z daleka, zboku.
Jestem…
zbokiem?
Czymś się od siebie różnią?
Wydają się troszkę inne.
Zdecydowałem się na dwa różne style.
Tak. Napracowałeś się.
Rysowałem je całą noc.
Całą noc?
- Ciężko pracowałeś. - Szefie!
Nie śmiej się! Sato jest bardzo poważny.
Nie przejmuj się tym tak bardzo.
W twoich rysunkach najlepsza jest ta dziecięca niewinność.
Baw się tym.
Mam się tym bawić?
Tak przy okazji, Sato.
Ta organizacja… Nie mogę przestać się śmiać!
Ulotki są gotowe. Dostarczysz je, dobrze?
Są ciężkie. Idź już.
Dostarcz je.
Rysował całą noc?
Jak mógł rysować coś takiego całą noc?
Jak on je rysował?
Niezły klip.
Pokaż.
A te z wczoraj?
Te też są piękne.
Niezłe nagrania! Są idealne!
Jasna cholera! Patrz, co widać!
No tak. Muszę zamówić wizytówki.
Kupię też nowy garnitur.
Hej! Sam sobie kupuj garnitury.
Daj spokój.
Przygotowuję się do wykładu za miesiąc.
Muszę przejrzeć masę rzeczy.
W porządku. Odbiorę.
Tak?
Jestem z Ośmiornicy.
Przywiozłem ulotki.
Dzięki.
Rany!
Znacie się?
Rozumiem.
Nie jestem pewien.
Naprawdę? W parku?
Śmiało. Siadaj sobie.
Ten facet, z którym rozmawiałeś, pracuje dla mnie.
Chroni jej jak młodszej siostry. Przepraszam za niego.
Rozumiem.
Sato, tak?
Przywiozłeś nam ulotki.
To chyba przeznaczenie.
Dziękuję.
Podobają mi się. Cieszę się, że ty je zrobiłeś.
Sato, martwisz się paraliżem Hinako?
Zobaczyłem jej nieudolne próby, chciałem pomóc.
Gdy się wtrącasz, ludzie biorą cię za zboczeńca.
Pomaganie komuś, kto desperacko walczy, czyni ze mnie zboczeńca?
Cudownie!
Rozumiesz mnie!
W dzisiejszych czasach szczere, dobre intencje uznaje się za pozerstwo.
Bezużyteczni ludzie oskarżają tych, którzy coś robią, o hipokryzję.
I jeszcze się z tym kryją! Ale my mamy to gdzieś!
Człowiek sukcesu robi swoje, bez względu na opinie innych.
Parzy!
Jesteś super.
Dogadamy się.
Specjalna akcja z Jackalem!
- Przyjdź i zobacz sam! - Zgadza się!
Proszę, spróbuj! Chodź i sam zobacz!
Witamy. Mamy specjalną akcję z Jackalem.
Chcesz spróbować?
Ten młody chłopak jest miły.
Może nie jest do końca rozgarnięty, ale za to wyjątkowy.
Słyszałem, że chodzisz na fizjoterapię.
Trzeba mieć nadzieję.
Ale…
zawsze być gotowym na rozczarowanie.
Ja…
mam okres.
Nie przeszkadza mi to.
Lubię krew.
Dzisiaj zupa rybna?
I akurat teraz przyszedłeś, co?
Co to?
Balon z Jackalem.
Serio?
- Poznałem faceta, którego miałem zabić. - Co?
Pamiętasz, jak cztery lata temu zabiłem pięć osób?
Miałem zabić sześć.
Jedną odwołali w ostatniej chwili.
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Decyzja szefa. - Spotkałeś tego szóstego?
Teraz nazywa się Utsubo.
Prowadzi organizację non-profit chroniącą dzieci.
Oczywiście porozmawiałem z nim normalnie i wyszedłem.
Myślisz, że powinienem go zabić?
- Nie! Odwołali zlecenie, tak? - Śmierdzi.
Śmierdzi? W sensie, że jest podejrzany?
- Śmierdzi tu zupą. - Ach, zupą. Ale mieszasz.
- Hinako Saba też tam była. - Co?
- Była wtedy na parkingu? - I jej starszy brat też.
Pewnie jest zawodowcem.
No i jest jeszcze Utsubo.
Co za dziwna grupa.
Ani mi się waż sprawiać kłopotów.
Jeśli podczas przerwy kogoś zabijesz,
ja zabiję ciebie.
Dobrze.
Halo?
Nazywam się Utsubo. Prowadzę agencję detektywistyczną.
Tak?
Chcę porozmawiać o pani synu, Etsuji.
Co zrobił?
Musimy się jak najszybciej spotkać.
Przejdę do rzeczy.
Znasz Misaki Shimizu?
To moja koleżanka z pracy.
Wiesz, że kiedyś pozowała do kalendarzy?
Naprawdę?
Pan Yamamoto, prezes agencji, która ją reprezentowała,
chce, żeby wróciła do pracy.
Pracujemy nad tym od roku.
Zgadza się. Na wszelki wypadek ją sprawdziliśmy.
Jeśli ma na koncie jakieś skandale, to koniec.
Znaleźliśmy coś.
Ukryte kamery w domu Misaki.
Etsuji.
Wiesz coś o tym?
- Hej! Chwila… - Co? Co wy sugerujecie?
Misaki powiedziała,
że w lipcu zgubiła w pracy klucz do mieszkania.
Cholera! To nie ja! Pieprzone dupki!
Oskarżacie mojego syna? Jak możecie?
Macie jakiś dowód? Pokażcie mi go!
- Pokażcie! - Szaleństwo!
Nie chciałem pani tego pokazywać.
To nagrania z kamer znalezionych u Misaki.
Mają czujniki ruchu, włączają się podczas instalacji.
- Co? - To nie ja!
Znaleźliśmy je nawet w łazience i ubikacji.
Łącznie cztery kamery.
Ja tego nie zrobiłem!
To nie są te, które zamontowałem! Ktoś inny…
Nie zaprzeczaj.
Nikt ci nie uwierzy.
Etsuji!
Za kręcenie takich filmów będziemy musieli cię pozwać.
Panie Yamamoto, wiem, co pan czuje.
Na pewno dojdziemy do porozumienia.
Sąd wymaga czasu i energii.
Musimy też myśleć o przyszłości Etsuji.
Prawda?
MIKI KAWAMURA
Misaki.
To twoja wina.
Ty…
Wrobiłaś mnie.
Zabiję cię.
Zabiję cię, Misaki.
Zabiję cię.
Panie Utsubo, Kainuma postradał rozum.
Chyba nie chce pan, żeby oszalał i zabił Misaki?
Cóż, to całkiem możliwe.
Lepiej by było, żeby zniknął. Bardziej dramatycznie.
Jest pan brutalny.
Musimy się go pozbyć, zanim zgarnie go policja.
Nie chcę stracić tych 60 milionów jenów.
Szefie! Przestań, proszę!
- Dzień dobry. - Kainuma, dzień dobry.
Posłuchaj, co szef…
Nic nie poradzę Boli mnie brzuch. Cicho bądź! Cisza!
Matko! Co za smród! Idź do łazienki, dobrze?
Chyba za dużo wypiłem.
Byłem w łazience, ale wychodzą tylko bąki.
Skoro już o tym mowa…
O rany. Muszę iść do łazienki.
Tu się nie da pracować!
Same pierdy.
Co?
Sato, czy ty…
Co się stało?
Trzymał to i chciał mi coś zrobić.
Gdy się odwróciłem, nagle się przewrócił.
Tak. Tak było.
Dlaczego Kainuma chciałby cię skrzywdzić?
Nie wiem.
Dorwę go.
No proszę.
Kiedy porwałem Kainumę, widział mnie ten cały Sato.
- Pomocy! - Sato?
Pozbędę się go, zanim zrobi to policja.
Dlaczego akurat Sato to widział? Nieważne. Zrób, jak mówisz.
Co jest?
- Muszę coś załatwić. - Hej!
Pomocy!
- Zabierz go na wzgórza. - Hej!
Hej!
Hej! Pomocy!
- Chwileczkę. - Dobrze.
Nie mogę się doczekać.
- Proszę. - Dziękuję.
- Mam ochotę na takoyaki! - Nie!
Zaczekaj, aż wrócimy do domu.
Takoyaki!
Sprowadź Kainumę z powrotem.
Nie będę pytać, czemu go porwałeś.
Zwróć go żywego, a wszystko będzie dobrze.
Wiesz, kim jestem. Jak możesz o to prosić?
Na pewno masz swoje powody.
Ale…
ja też mam swoje.
Coś ty za jeden?
Masz czas do jutra.
Jeśli go nie oddasz…
nawet nie masz pojęcia, jak to się skończy.
Masz 24 godziny.
Gdzie on jest?
Przepraszam. Nie znalazłem go.
Rozumiem.
Szefie, co robimy?
Wezwij policję. Tak będzie najlepiej.
Dobrze.
Sato.
Halo?
Ty właściwie…
umiesz zabijać ludzi, co?
Żyję tu już jakiś czas, więc czuję takie rzeczy.
Musiałeś być świetnym zawodnikiem sztuk walki.
Ale pewnego dnia broniąc kogoś, kogo kochasz,
sprawy zaszły za daleko
i poważnie raniłeś przeciwnika.
Jesteś wrażliwy,
więc przestałeś walczyć.
Od tamtej pory zamiast krzywdzić innych,
unikasz bójek, a jeśli ci się zdarzą, udajesz, że płaczesz.
Taka jest twoja historia, prawda?
Prawda?
Dokładnie tak, szefie.
Wiedziałem.
Miałem rację.
Nie martw się.
Nikomu nie powiem.
Dziękuję.
- Pomocy! - Hej!
- Stul pysk, pieprzony kurczaku. - Przestań!
Chcesz umrzeć? Dalej! Odpowiedz!
Wydaje się, że nie wie, gdzie mieszka Sato.
Auć! Kurwa, to boli!
Nie wiesz, gdzie mieszka?
Wiem tylko, gdzie mieszka jego siostra.
Misaki spała u niej parę razy.
Naprawdę? Jaki to adres?
Taiheiji, Asase-cho, 3…
Co? Niemożliwe, ty kłamliwy sukinsynu!
Co się stało?
Coś mi tu nie gra.
Coś nie gra?
Tak. Jeśli się nie mylę,
to adres kwater pracowniczych Maguro Company.
Maguro Company?
Wiedziałam. Przychodzisz zawsze, gdy gotuję.
Przyznaj się.
Siadaj.
- Kim jesteś? - Ja tu zadaję pytania.
Bez żadnych sztuczek, bo cię zastrzelę.
Masz brata, prawda? To niejaki Bajka.
Co? Jajka?
Nie wysilaj się.
Po pierwsze, jesteś zbyt spokojna jak na jego siostrę.
Poza tym wiem, że to kwatery Maguro Company.
I cuchniesz tak samo jak on.
- To źle trafiłeś. - Co masz na myśli?
Ewidentnie mnie nie doceniasz, skoro tak po prostu tu przylazłeś.
Położyłeś broń na stole.
Na pewno chcesz, żeby tam leżała?
Masz spuszczone obie ręce. Czy to dobra decyzja?
Podoba mi się.
Jeśli myślisz, że możesz zabrać mi broń, spróbuj.
Wiesz, czemu to mówię?
Daję ci szansę.
Mówiłam. Pomyliłeś mnie z kimś.
Widzę, że znasz się na broni.
Ale nigdy nikogo nie zabiłaś.
Doprawdy?
Mam nadzieję, że się nie mylisz.
Zabójcy mają charakterystyczny zapach.
Po co w ogóle tu przyszedłeś?
By sprawdzić legendę o twoim bracie.
O tym, że potrafi zabić każdego w sześć sekund.
W takim razie,
może… ja to… udowodnię?
Jedzenie ci się przypala.
W porządku. Dam radę w pięć sekund.
Osiem sekund?
Tofu prawie się spaliło.
Co?
Co? O nie.
O nie. O nie! Nie ma go!
Cholera! Uciekł!
Cholera!
Co jest?
Co?
Co się stało?
Co jest?
Co?
Hej.
Mamy gościa.
Co tu robisz?
Chciałeś mnie zaskoczyć?
Można tak powiedzieć.
Ale dostałem wpierdol.
Skoro twoja siostra jest taka dobra, to ty musisz być jeszcze lepszy.
- Sto razy lepszy. - Spierdalaj.
Wiedziałem.
- Bajka to ty. - Zamknij się.
Jak będziesz za dużo gadać…
to trzeba będzie się ciebie pozbyć.
Chcę tylko jednego.
Wypuśćcie Kainumę żywego.
Co? Kainuma? Tak.
Kainuma, tak?
Wiesz…
Jest mały problem. Tak.
Widzi pan…
On jakby… nie żyje.
Panie Suzuki! Co mam robić?
Pan Utsubo mnie zabije…
Szkoda.
Nie chciałem, by ktokolwiek umarł.
Zawsze tak się dzieje.
Suzuki, możesz iść.
Czemu mnie wypuszczasz?
Myślisz, że nie stanowię zagrożenia?
Chcesz trochę tofu?
Był zły.
Oczywiście, że tak. Zmiażdżyliśmy jego dumę.
Ale jesteś pewien,
że możemy go wypuścić?
Będzie dobrze. Też jest profesjonalistą.
Czuć to po zapachu.
Co ty znowu z tym zapachem?
Obraziłeś mnie.
Och.
Widzę, że wróciłeś.
Skąd ta rana?
Isaki zabił Kainumę.
To był wypadek. Więc…
wystraszył się, mógłby próbować uciec. Załatwiłem go.
To nie wszystko, prawda?
Prawo Murphy’ego.
Prawo Murphy’ego?
Jest bliżej, niż myślałem?
- Czekaj. Czyli… - Zgadza się. To on jest Bajką.
Sato to Bajka.
Sato?
Opowiedz mi ze szczegółami.
Co z nami będzie?
Czy to oznacza kłopoty?
A może powinniśmy świętować?
Świętujemy, rzecz jasna.
Dlaczego tak bardzo chcesz się z nim zmierzyć?
Jego siostra spuściła mi łomot.
Byłem już gotowy na najgorsze.
Ale Sato poczęstował mnie nawet obiadem!
Dzięki zabiegom wyglądam młodo, ale w środku mam 40 lat.
Cały mój honor rozpłynął się w powietrzu…
żeby odzyskać chwałę…
jestem gotów zaryzykować życie.
Moje powody są prostsze,
ale bardziej dramatyczne.
Cztery lata temu prowadziłem burdel.
Cztery lata temu.
Hianko Saba była w tym samochodzie.
Ostatni człowiek zabity przez Bajkę…
był moim bratem.
Nie wiedziałem.
Zginął razem z moimi czterema wspólnikami.
To był mój rodzony brat.
To znaczy…
że dostała paraliżu…
w wyniku tego incydentu?
Bajka…
podciął mu gardło.
Spadł razem z samochodem.
Zabiję tego gnoja gołymi rękami!
Przez cały ten czas go szukałem!
- Hej! - Przybyłem do tego miasta, żeby go zabić!
Stój!
Zabiję tego bydlaka.
Zaryzykuję życie, by pomścić brata!
Dobra!
Zabijmy go. Razem.
Tak.
Nie możemy tego zrobić na pół gwizdka.
Jutro opracujemy plan.
Dzisiaj odpocznijmy.
Trochę mocne.
Rozumiem.
Ale…
Przykro mi, że jest na wózku.
Ale uciekła z domu i została dziwką.
- Może tak jest lepiej. - Nie sądzę.
Co?
Gdy ją zobaczyłem, płakała.
Wybicie okna i zabicie Kawahiry zajęło mi ledwie dwie sekundy.
Nie zdążyłaby się rozpłakać.
Mina lądowa?
Hej, skąd to wziąłeś?
Mam dużo znajomości. Przez lata uzbierałem to i owo.
Tak, ale są pewne granice.
Niby jak mamy tego użyć?
W naszym planie.
To Bajka.
Bez idealnego planu,
na nic nam broń i ludzie.
Przestraszyłeś mnie.
Złap mnie, zanim spadnę.
Nie chciałem przeszkadzać. Widziałem, że się starałaś.
Gdy się poznaliśmy, powiedziałeś to samo.
Mogę dotknąć?
Czego?
Ubrudzisz sobie ręce.
Tam, skąd pochodzę, to nie jest brud.
Musisz to sobie wyobrazić.
Musisz zawsze sobie wyobrażać, że twoje nogi działają.
Wyobrażać to sobie?
Jak krew płynie w żyłach,
prosto do nerwów i mięśni.
Nawet ciężar ciała.
Skąd wiesz takie rzeczy?
Sato,
jakie do tej pory wiodłeś życie?
No dalej.
Powiedz mi.
Daj spokój.
Jak wyglądało do tej pory twoje życie?
No dalej.
Powiedz mi.
Ja…
Proszę.
Chyba wiem,
co planujesz.
Już nie spotkam się z Sato.
Nie krzywdź jego ani jego bliskich.
Dlaczego tak ci na nim zależy?
Sato…
daje mi wiarę w siebie.
Naprawdę?
Prawda jest taka,
że kiedy Suzuki go sprawdził,
znaleźliśmy coś.
Nie wiem,
czy ci o tym powiedzieć.
Ale…
chyba powinienem.
Cztery lata temu…
na twoich oczach zginął człowiek, tak?
Był alfonsem.
Człowiek, który go zabił…
to Sato.
Żartujesz.
To nie wszystko.
Dwa dni później wszedł do twojego domu…
i poderżnął gardła…
twoim rodzicom.
To też był Sato.
Pokaż cycki.
Co? Nie bądź głupi.
Czemu się wstydzisz?
To moje cycki!
To dlaczego nie wstydzisz się pokazać rąk?
- Ręce są inne. - Jaka to różnica?
Jaka jest różnica między cyckami a rękami?
Są takie same!
Ramiona pokazujesz, ale cycków już nie? Jak to?
To dyskryminacja! Dyskryminacja!
Przeproś swoje piersi!
Chcę być kobietą, która wszystko traktuje sprawiedliwie!
Sukces!
DZIEŃ ZWANY MIŁOŚCIĄ CIĄG DALSZY NASTĄPI
Jackal jest zapaleńcem.
Nie martw się.
Nie bój się. Jestem tu.
Ja też chcę pistolet.
Żeby zabić Sato?
To zbyt niebezpieczne.
Później dam ci naboje.
Przyzwyczaj się do niego.
Poczekaj chwilę.
Jak zrobić makaron?
Nie przesadź z solą. Tofu było za słone.
To nie moja wina!
Halo?
Witaj, Sato. Miło było cię ostatnio zobaczyć.
Utsubo!
Jestem zaszczycony, że mnie pamiętasz.
Koichi Kawahira.
AKIRA SATO
Znasz nawet moje prawdziwe imię. Czuję się jeszcze bardziej zaszczycony.
Dobrze. Też będę ci mówił po imieniu.
Bajko.
Chcę z tobą porozmawiać. Odwiedzisz mnie?
O czym chcesz gadać?
O Hinako, rzecz jasna.
Masz poczucie winy. Dlatego do niej podszedłeś, prawda?
Trafiłem w dziesiątkę.
Nie sądziłem, że legendarny płatny zabójca ma takie uczucia.
Porozmawiajmy o przyszłości Hinako. Przyjedź do biura za godzinę.
Dobrze.
- Wychodzę na chwilę. - Co? Dokąd?
- Do gabinetu Utsubo. - To na pewno pułapka.
I tak pójdę. To mój obowiązek.
- Tak robią normalni ludzie. - Nikogo nie zabijaj.
Wiem.
Poczekaj chwilę. Idę z tobą.
Nie puszczę cię samego, wiedząc, że to pułapka.
- Tylko się nie wtrącaj. - Dobra!
JACKAL
- Ej! - Co robisz? To moje!
Jackal uciekł!
Utsubo pewnie wyłączył kamery.
Pozostań czujny. To na pewno pułapka.
Bajka jest na ósmym piętrze.
Ma jakiś atak?
Świetnie. Nie zatrzymuj się.
Żyjesz?
Halo? Udało się?
- Akira! Wszystko w porządku? - Tak. Nic się nie dzieje.
To jakieś jaja?
Jak to nic się nie dzieje? Podłożyli bombę!
- To była pułapka. - Specjalnie to zrobiłeś?
Zraniłaby każdego, kto by tam wszedł.
Uciekł na szóste piętro.
Przechodzimy do planu B.
Przyjąłem. Czekam na instrukcje.
Oddział A, do ataku.
- Oddział A, przyjąłem. - Wszedł do domu. Idźcie za nim.
Oddział A, wdrażamy plan.
Oddział B, wschodni korytarz. Czekamy na instrukcje.
Oddział C, szóste piętro. W gotowości.
To Bajka. Działajcie powoli i spokojnie.
Uważajcie.
Przyjąłem. Oddział B, szóste piętro, wschód.
Czekamy na instrukcje.
Bajka ucieka balkonem na szóstym piętrze. Oddziały B i C do ataku.
Oddział B, przyjąłem.
Wszedł do środka. Oddział A i B, na korytarz.
Oddział A, przyjąłem.
Oddział B, przyjąłem. Zaczynamy operację.
Przechodzi przez numer 1063. Wejdzie na korytarz.
Przyjąłem. Jak to wygląda?
Wyszedł. Oddział A, zatrzymać go.
Oddział A, przyjąłem. Zaczynamy zgodnie z planem.
Może zejdźmy na dół.
Cholera. Dorwał go.
Schodzi po schodach z resztą mieszkańców.
Otoczyć ich z góry i z dołu.
Oddział A, przyjąłem. Oddział B, do dzieła.
Oddział B, przyjąłem.
Nie pchać się!
Strasznie tu ciasno, nie da się nie pchać.
To niebezpieczne.
No dalej! On nie ma prawdziwych kul!
Bajka jest na parterze.
- Przyjąłem. - Przechodzę na parter.
Przyjąłem.
Dzień dobry.
Ile dymu!
Dobry jesteś, Bajko.
Lepszy, niż się spodziewałam.
Ale ja też chcę wygrać i zrobię wszystko, by tak się stało.
W 3108 mieszka głucha dziewczynka.
Ma dla ciebie prezent.
Idź do niej, zanim zaczną się kłopoty.
- Yoko, usuń snajpera od strony balkonów. - Jasne.
Powtarzam, Bajka nie ma prawdziwych kul.
Nie bójcie się!
Tam jest. Trzecie piętro, rusztowanie, zachodnia strona.
Powstrzymać go.
- Oddział A i D, do środka. - Jest na czwartym piętrze.
JACKAL
Za wąsko!
- Nie pchaj! - Nie pcham! To ty ciągniesz!
Cholera!
No dalej! Złapcie go!
Zatrzymajcie go! Bez paniki!
Oddział B, do środka!
Otoczyć go!
Jest na piątym piętrze!
Chodźmy. Patrz przed siebie.
Cholera!
Wszystko idzie tak, jak pan przewidział. Wykończymy go planem C.
Widzę go. Balkon.
- Oddział C, przyjąłem. - Oddział D, przyjąłem.
Oddział B na prowadzeniu. Oddział C, za oddziałem D.
Oddział C, otoczyć go!
Giń!
Wszedł na dziesiąte piętro.
Kieruje się do 3108.
Cholera.
Hej.
Mamy problem. Dzieciak wyszedł z mieszkania.
Serio?
Cholera, dzieci są świetne! Zawsze robią coś nieoczekiwanego.
- Co zrobimy? - Działajcie zgodnie z planem.
Cholera!
- Dziesiąte piętro, rusztowanie. Wszyscy! - Przyjąłem.
Akira! Mamy problem!
Na końcu rusztowania jest dziewczynka!
Nie! Stój!
Akira! Zatrzymaj ją!
Akira?
Nie martw się. Mam to pod kontrolą.
To ma być pod kontrolą?
Proszę cię, tylko nikogo nie zabijaj.
Sukces!
Yoko, jedź za Suzuki.
- Jest w srebrnym Mini Cooperze. - Przyjęłam. A ty?
Coś wymyślę.
- To Sato! Mam odebrać? - Nie! Daj mi to!
To ty, Sato?
Jak leci? Dawno się nie widzieliśmy.
Tak, dobrze mi… Parzy!
Podwieziesz mnie?
Podwieźć? Co z Hakosuką?
Yoko ją wzięła.
Nie rozumiem.
- Wyślę Kuro, podrzuci ci auto. - Już jadę!
- Będę tam za chwilkę! - Gdzie jesteś?
TAKOYAKI
Widać już gwiazdy.
Patrzysz w gwiazdy?
Czego bym nie robił,
w porównaniu do ogromu przestrzeni,
to błahostka.
Nic nie znaczy.
To wszystko…
jest do góry nogami.
Po prostu rzuciłem kamieniem.
Nie masz doświadczenia, więc założyłaś, że to granat.
Nigdy nikogo nie zabiłaś, więc brak ci…
doświadczenia.
Sato będzie szedł za nami?
Skąd mam wiedzieć?
Kim jest ta kobieta?
Należy do tego samego kręgu zabójców, co Sato.
W samą porę, Hinako.
Postrzel ją w ramach ćwiczeń.
Co?
Jak nie chcesz jej zabić, strzelaj w ręce albo nogi,
Nie rób tego.
To towarzyszka Sato.
Hinako!
Hej! Mówię ci! Nie rób tego!
Hinako!
To boli!
Co?
Cholera!
To boli.
Auć!
Co się dzieje, Hinako?
Co?
Zaskoczyłaś mnie.
Zabiłeś moich rodziców.
Powiedziałeś, że poderżnięto im gardła.
Policja to ukrywała, ale ty o tym wiedziałeś.
Wiedziałeś, że poderżnięto im gardła!
Bo ty to zrobiłeś!
Cholera.
Tu nawaliłem.
Zgadza się. Zabiłem twoich rodziców.
Dlaczego?
Zaczęłabyś gadać glinom o moim burdelu.
Zabiłem twoich rodziców, żeby cię przestraszyć.
Co ja narobiłem?
Hinako.
Seks z tobą był świetny.
Zamknij się! Obrzydzasz mnie!
Zostały ci dwa strzały. Dobrze wyceluj!
Cholera!
Naprawdę tego chcesz, Sato?
To Bajka! Cholera!
Co on kombinuje?
Dalej! Zastrzel mnie! Szybko!
To idealna okazja! No dalej!
Nawet nie drgnę. Tylko nie celuj w ciało.
Jeśli chcesz mnie zabić, celuj w głowę. No dalej!
Dalej!
Cholera!
Mam pomysł, Hinako! Opowiem ci o tym, jak zabiłem twoich rodziców.
Hej! Bajka nadchodzi!
Bo widzisz, kiedy tak płakali,
powiedzieli, że ich nie obchodzi, czy umrą,
bylebym ciebie oszczędził.
Co za melodramat!
Jak w jakimś tanim serialu.
Szkoda.
Uciekłaś, ale rodzina, która na ciebie czekała,
skończyła w kałuży brudnej, śmierdzącej krwi!
Nie, Hinako! Stój! Tam jest mina!
Posłuchaj mnie, Hinako!
Nie ruszaj się. Jeśli podniesiesz stopę, rozerwie cię na strzępy.
A to niespodzianka.
Jak…
to się…
stało, do cholery?
Spieprzyłaś mój plan.
Jakim cudem chodzisz? Kto ci pozwolił?
Sato miał stanąć na tej minie!
Powstrzymaj ją! Jeszcze się przewróci!
- Hinako! Nie strzelaj! - Już mi nie zależy. Zastrzel mnie.
- Dalej! Szybko, zastrzel mnie! - Dlaczego…
Te nogi i tak ci się nie przydały.
- Hej, Hinako! Nie strzelaj! - Wszyscy mają cię w dupie!
- Zamknijcie się! - Idź tam i ją przytrzymaj!
- Mnie nie oszukasz! Sato idzie! - Co?
- Dalej! Zrób to! - Zamknij się!
Nie taki był plan! Odwołujemy go!
Twoi rodzice zginęli, bo uciekłaś, głupia suko!
- Zabiję cię! - Przestań, mówię!
Widzisz, jak piękne są gwiazdy? Mama i tata tam na ciebie czekają.
- Nie strzelaj, Hinako! - Umarli pokryci krwią i gównem.
- Bajka nadchodzi! - Dołącz do nich!
Ty…
Ty gnoju!
Tym razem złapałem cię, zanim upadłaś.
Sato.
Bajka…
Nie ruszaj stopy.
Złap się wózka.
Sato…
Jak twoje plecy? Jakieś odłamki?
Nic mi nie jest.
Suzuki.
Uratujmy Hinako.
Czemu prosisz mnie o pomoc?
Wiesz, co robić.
Jeszcze do przodu. Powoli.
Niżej.
Powoli.
Jeszcze trochę.
Powoli.
Jeszcze centymetr.
Stój!
To na pewno nie zadziała.
- Rozerwie was na strzępy. - Zamknij się! Dość gadania.
Ciekawe, że ci dwaj zabójcy nagle współpracują.
To się nie uda.
Zapomnij o mojej nodze.
Odsuń się.
Pamiętasz, co mówiłem wcześniej?
Kiedyś będziesz mogła chodzić.
Za pół roku będziesz spacerować na tych nogach.
Hinako już długo nie wytrzyma. Do dzieła.
Dobrze.
Mamy tylko jedną szansę. Policzę do trzech.
Sato…
- Liczę na ciebie. - Zaufaj mi.
Jestem szybki.
Zaczynamy.
Trzy.
Dwa.
Jeden!
Miło mi. Nazywam się Utsubo.
Będziesz chodzić.
Hinako!
Gdyby nie Sato…
straciłabyś stopę.
Hinako.
Bajka może być jak trucizna,
ale dla ciebie jest chyba dobrym lekarstwem.
W porządku.
Zrobił to, żebyśmy go zastrzelili.
Czekaj.
Teraz, gdy już go nie ma…
zrozumiałem, że Kainuma był dobry w tym, co robił.
Witaj, Sato.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Narysowałem świąteczny obrazek.
- Rany. - Pokaż.
Bije od niego ciepło.
Jego pomysły naprawdę rozgrzewają serce.
Są świetne.
To bardzo w twoim stylu.
Znasz taką dziewczynę?
Nie, to przypadek.
Rozumiem.
Podoba mi się, że wstała z wózka.
Tak. Super.
I ten jej uśmiech. Taki szeroki.
Wesołych Świąt!
Jaka szkoda.
Co jest?
Hej! Przynieście więcej alkoholu!
Akira?
Gdzie się schowałeś?
Akira! Gdzie jesteś?
Spal ten list, kiedy go przeczytasz.
Chyba rozumiem różnicę między naszymi miejscami w społeczeństwie.
Cztery lata temu płakałam w samochodzie.
Zasłużyłam na to po ciągłych ucieczkach z domu
- i nieposłuszeństwie wobec rodziców. - Puszczaj!
- To wyłącznie moja wina. - Hinako!
Wychowali mnie nadopiekuńczy rodzice.
Wszystko zaczęło się od mojego buntu i ucieczki.
Tak się kończy niewiedza o świecie.
Ale gdybyś nie pojawił się tamtego dnia,
sprzedaliby mnie do burdelu.
To dlatego…
nigdy nie miałam ci tego za złe.
Teraz, gdy znam już całą historię, jestem ci ogromnie wdzięczna.
Mam do ciebie prośbę.
Za pół roku będę już chodzić.
Jestem tego pewna.
Czekaj! Ja…
Będę to sobie wyobrażać.
Nie będę się modlić, wyobrażę sobie…
jak krew płynie w żyłach
prosto do nerwów i mięśni…
Jak przenoszę ciężar ciała.
Nauczyłeś mnie ćwiczeń.
Tak, jak nauczyłeś mnie…
Codziennie będę sobie to wyobrażać.
A za pół roku, gdy nadejdzie lato.
Wyobraź sobie, że chodzę.
Sato.
Dziękuję.
Nawet jeśli zostanie ci o mnie tylko kilka wspomnień…
chcę, żebyś pamiętał mnie stojącą na własnych nogach.
Gdy twoje wyobrażenia…
pokryją się z moją rzeczywistością.
Znów się spotkamy.
Czuję to.
Żegnaj.
Uważaj na siebie.
Hinako Saba.
Znowu? Wiem, że przychodzisz zawsze, gdy robię kolację.
To przypadek.
Dziś monjayaki?
To okonomiyaki!
Napisy: Zuzanna Falkowska