Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
SETTEKİ HERKESİN KOVID-19 TESTİ NEGATİFTİR
ÖNLEYİCİ TEDBİRLER ALINMIŞTIR
His Koçu. Evet.
LEE SU-GEUN, THE SENSE COACH
Daha önce hiç böyle hissetmemiştim.
Gidelim. His Koçu.
LEE SU-GEUN
Tanrım.
Burası sessizmiş diye duymuştum.
Alkışları duymayı beklemiyordum.
Sanırım burası o kadar da sessiz değilmiş.
Bakalım.
Su temiz görünüyor.
Balıklar da fena değil.
Ama pek hareket etmiyorlar.
Hepsi duruyor. Hava hâlâ soğuk olduğu için mi?
Burada neler var? Balıkların bunlara bayıldığını duymuştum.
Bunun işe yarayacağından eminim. Şuna bakın.
Buna 680,000 won ödedim.
Pekâlâ. Bakalım neler yakalayacak.
Bir tane var. İlgileniyor gibi. Evet, hadi.
Yeme tepki veriyor.
Onu dişliyor.
Tanrım. İşte bu.
Bekle.
Evet! Hadi!
Yemi yuttu!
Yuttu!
Kahretsin, yemimi çaldı.
Yemi alıp kaçtığına inanamıyorum.
Eminim iade etmesi gerektiğini biliyordur.
Pekâlâ. Bir bakalım.
Bugün neler yakalamışım? Çok fazla balık tuttum.
Hâlâ yaşıyor. Neymiş bu?
Bir levrek. Tanrım.
Hâlâ canlı. İnanılmaz.
Tatlı suda köpek balığı mı yakaladım?
Pisi balığı, somon, levrek.
Bu ne? Ne oluyor ya?
Birkaç harf bile tutmuşum.
Şuna bakın. Super Junior.
Bir Super Junior üyesi.
Böyle şakaları sever misiniz? Bu ne peki?
Hiç böyle bir şey tutmamıştım. Bu ne?
Böyle mi takılıyor?
Deneme.
Ritmi ver.
Selam! Hey!
NongMill Kim.
NONGMILL KIM
-Merhaba! -Merhaba!
His Koçu His Koçu, evet
His Koçu Hislerinize koçluk yapacak
Çenenizi kapayın ve sıraya girin
His Koçu His Koçu, evet
Ben bir koçum Sana bir tavsiye veriyorum
20 yıllık deneyimi olan Bir ustayım ben ulan
Herkes şaşkın Herkesin dili suskun
Hip-hop deneyince ben Diğer rap'çiler olur bön
Su-geun arkamda şimdi Netflix'e bile ekletti beni
Yabancı hayranlar meşgul çeviriyle Gururlandırır beni işte böyle
Profesör Lee bilgeliğini paylaştı Çabuk al kalemi kâğıdı
Rol modelimle hayalimiz Nihayet oldu gerçeğimiz
Hey kardeşim Ne yapacağımı söyle
Hey kardeşim Dinle beni şimdi
Hey kardeşim Bana bir tavsiye ver
Herkese merhaba Önce onları selamla
His Koçu His Koçu, evet
His Koçu Hislerinize koçluk yapacak
Çenenizi kapayın ve sıraya girin
His Koçu His Koçu, evet
NongMill Kim!
"Hey!" deyin.
-Hey! -Hey!
"Hey hey!" deyin.
-Hey hey! -Hey hey!
Ben "his" deyince siz "koçu" deyin.
-His! -Koçu!
Pandemiye rağmen
NongMill Kim bana yardım etmek için buraya kadar geldi.
KOVID-19 testi bile yaptırmış.
Burnum deli gibi acıyor.
Lütfen ona bir alkış alalım.
-Teşekkürler. NongMill Kim sizinleydi. -NongMill Kim.
Yakında Avrupa'da gösterilerin başlıyor.
Netflix, bekle ve gör!
190 ülkeden insanlar şu anda seni izliyor.
Birçok insan izliyor bunu.
Neyse, başlama zamanı.
Lee Su-geun, the Sense Coach'a hoş geldiniz.
Sahneyi kurun!
Sahneye gelin!
HİS KOÇUNA DÖNÜŞMEK
ŞU ANDA ALKIŞ TUTMAYACAK KADAR BİHABER OLAN VAR MI?
Merhaba. Hepiniz hoş geldiniz.
-Merhaba. -Merhaba.
Pekâlâ. Ben Lee Su-geun.
Küresel bir şirket olan Netflix, harcayacak paraları olduğunu söyledi.
O yüzden böyle giyindim.
Altın eşofman giyiyorum.
18 ayar altın bu.
Şu kolyeye bakın.
Ne yazıyor? Sanırım kiralık.
Her neyse.
Ayrıca koç olduğum için altın düdük de takıyorum.
Güzel. Harika değil mi?
Neyse… Bu ne? Götürün şunu.
Götürün şunu hadi. Hislerinize ne oldu sizin?
Götürün. Nasıl unutursunuz?
Ne yapıyorsun?
Sen kimsin?
-Tanrım. -Sen kimsin?
-Park Sung-kwang. -Merhaba.
PARK SUNG-KWANG
Ekibim genişliyor.
-Ekipte ünlü biri var. -Bekle.
Neden mikrofon takıyorsun?
-Beraber yapacağımızı sanıyordum. -Seni gördüğüme şaşırdım.
-Öyle mi? -Fakat sen sebepsiz yere takılınca
komedyen olduğunu anladım.
Bana kovayı almam söylendi
-ama komedyen olarak bir şey yapmalıydım. -Bravo.
Sıradaki komedi gösterisi senin olmalı.
-Benim mi? -Evet.
O zaman izleyiciler tüm Koreli komedyenleri kısa boylu sanır.
-İkimiz de kısayız. -O zaman…
Benden önce uzun biri yapmalı.
O zaman ayakta değil
-oturarak komedi bu. -Aynen öyle.
Ne anlamı var? Hiç fark etmez.
Evet. Oturarak komedi olurdu bu.
Neyse, çok teşekkürler.
-Teşekkürler Sung-kwang. -Teşekkürler.
-Gösterinin tadını çıkarın! -Pekâlâ.
-Görüşürüz. -Tamam.
Kovayı ve şapkayı da al.
Bunun Gag Concert'tan farkı ne?
-Üzgünüm. -Avrupalılar çok şaşıracak.
-Özür dilerim. -Bu bir stand-up gösterisi.
-Kaliteli olmalı. -Evet, stand-up gösterisi.
-Artık gidebilirsin. -Tamam.
-Otur ve keyfini çıkar. -Tamam.
Çok teşekkürler, NongMill ve Sung-kwang.
Stand-up gösterilerinde genelde daha fazla seyirci olur.
Hepiniz beni görmek için KOVID-19 testi bile yaptırdınız.
-Koltuklarınız rahat değil mi? -Evet.
O zaman çok gülmezsiniz.
Bu aralar birçok TV programına çıkıyorum.
Balığa yeni başladım.
Balık tutmayı The Fishermen and the City'den öğrendim.
Balık tutma olayında özel bir şey yok.
Sadece tecrübe gerek.
Balık oltaya geldiğinde
onu fark et ve makarayı sar.
Kyung-kyu hepsini sen tuttuğun için sana bağırırsa
yakalamayı bırak yeter.
O zaman şikâyet etmeyi bırakır.
Yine sessizleşir. İpucunu almalısın.
Barbel atı diye bir balık türü var.
Biliyor musunuz? İsmi, Korecede "his" anlamına geliyor.
Ekranda görebilirsiniz. Harika, değil mi?
Sadece bizim programımızda var bu.
Böyle görünüyor.
Aslında lehçeyle alakalı.
Genelde tatlı suda yakalanırlar
ve çok güçlüdürler.
Bu balık hiçbir şeyden anlamaz.
Çok fazla kılçığı ve çok güçlü bir balık kokusu vardır.
Bir kere dokununca elleriniz günlerce balık kokar.
O yüzden onu tutanlar ona küfreder
ve onu rahatsız ederler.
Ağzını oynatmak yerine
öylece size bakar.
Yaptığı şey bu.
Bu konuyu açtım
çünkü bu balık aynı benim gibi.
Fazla kılçığım olduğundan
ya da kötü kokup sevilmediğimden değil.
Artık yaşım 40'ı geçti.
Hayatım boyunca insanların yanında diken üstündeydim.
Beni en çok kim diken üstünde tutuyor, biliyor musunuz?
-Kang Ho-dong! -Kang Ho-dong!
Hemen cevap verdiniz.
Herkes biliyor gibi.
Kang Ho-dong.
Ben basit bir barbel atıyken
o, bir metreden daha uzun, korkutucu bir sarıkuyruktur.
Çok büyüktür.
Bu balığı çekmeye çalıştığınızda
size bağırıyormuş gibi olur. "Bırak beni!"
Neredeyse duyabilirsiniz. O kadar büyüktür.
Geçenlerde bir metreden daha uzun bir sarıkuyruk yakaladım.
Kocamandı. Benim yakaladığım bu.
Noel özel bölümündeydi.
Onu çekmek çok yorucuydu.
Ho-dong, eğlence programlarının sarıkuyruğu.
Sıradan bir sarıkuyruk değil,
kuyruğuyla yıkıp geçer.
Gücü ve dayanıklılığı şakaya gelmez.
Onunla ilk olarak 2 Days & 1 Night'ta tanıştım.
-İki gün! -Tek gece!
Tek gece!
"İki gün" demeliydiniz.
Herkes bunun Kore'de çekildiğini bilecek.
Hepinizin bildiği gibi,
programdaki herkes müthişti ve herkes yıldız olmayı başardı.
2 Days & 1 Night'ta çok kamp yaptık.
Sürekli kamp yaptık yani.
Sonunda çok sıkıldım ve yeni bir şey denemek istedim.
Faaliyetlerimi askıya almaya çalıştım.
Daha iyi olur diye düşündüm.
Sung-kwang, sen de alkışlıyorsun.
Programı bu yüzden bıraktım.
İlk başta
çok zordu.
Gag Concert'ta her şey planlanmıştı.
Ama bir eğlence programında ne yapacağımı hiç bilmiyordum.
Çekim esnasında
kameraya bile bakamazdım.
Bütün gün sarıkuyruğa baktım.
Ho-dong'a bakıp durdum
çünkü ne yapacağımı bilmiyordum.
Karar verdim. "Ben sadece söyleneni yapacağım.
Komik olmaya uğraşmayacağım.
Sadece işimi yapacağım.
Bunu yapabilirim."
Bir gün sarıkuyruk Ho-dong,
beni ilk kez övdü.
Sürüş becerilerim konusunda.
Bazılarınız biliyordur.
"Frene bastığını fark etmedim. Araba nasıl durdu?
Sola döndük ama hiçbir şey hissetmedim.
Gangwon'a bu kadar hızlı nasıl geldik?"
O dönemde iş için kullandığım aracım
diğer birçok ünlü gibi bir Carnival'dı.
Neşeli bir minivan.
Altı kere araba değiştirdim.
Bir sürü koli bandı kullanarak
arabama kameralar koyarlardı.
Şimdi daha iyi ekipmanlar kullanıyorlar.
O zamanlar, her şey için koli bandı kullanırlardı.
Ve koli bandını tamamen çıkarmak imkânsızdır.
Bir keresinde araçta uyuyakalmıştım.
Kalkıp çıkmaya çalıştığımda
kolum kıpırdamadı çünkü bant kalıntısına yapışmıştı.
Koli bandını kullanarak
mutsuz bir çifti bile ayrılmaz hâle getirebilirsiniz.
Koli bandı harika bir şeydir.
İnsan olduğum için
fazla araba kullanınca yoruluyorum.
Bir gün, saatlerdir araba kullanıyordum.
Ama minibüstekiler…
Kameraların ne anlamı var? Kimse benimle konuşmuyordu.
Hepsi de ağzı açık hâlde derin uykudaydı.
Eun Ji-won sürekli kafasını pencereye vuruyordu
ama uyanmıyordu.
Ho-dong'un horlaması sağır ediciydi.
Kızgındım. Kimse bana bir şey demedi.
"Beni şoför olarak mı görüyorlar? Bu ekipteki rolüm ne?"
Dong Nehri'nin manzarası muhteşemdir.
Ama dikkatli sürmeniz gerek yoksa uçurumdan düşebilirsiniz.
"Uçuruma mı sürsem?" diye düşündüm.
"O zaman baş sunucu olabilirim.
En sevdiğim altı kişiyi seçip 2 Days & 1 Night'ı devralacağım."
Bunu düşünürken
Seung-gi'yi fark ettim,
arka koltuktaydı.
Melek gibi uyuyordu,
tek bir ses bile çıkarmıyordu.
Onun hatırı için bunu yapamadım.
Bir şey daha var. Ho-dong'a da baktım.
Uçurumdan düşsek bile kafası bir kask gibidir.
Yani sağ kalsa
ne olurdu, tahmin edebilirsiniz.
Onunla yüzleşmektense ölmeyi yeğlerdim.
Sonunda fikrimi değiştirdim
ve yine öyle gülümseyebildim.
O zamanlar ne kadar fazla araba kullandığımı anlatamam.
Araba kullanmaktan bıktım. Hâlâ da kullanmamaya çalışıyorum.
Sarhoş olmasam bile
araba kullanmamak için şoför tutuyorum.
Şoför hizmetini o kadar çok kullanınca
onlara modellik bile yaptım.
Bir, iki, üç, dört.
Telefon numarası Aynıdır…
-İki yanda da -İki yanda da
İşte böyle oldu.
Bir insanın da iki yanı aynı olmalıdır.
Ho-dong'un olayıysa
biri onun dikkatini çektiğinde
o kişiyi yıldıza dönüştürmesi.
Hep "Seung-gi!" diye bağırdığını hatırlıyor musunuz?
Ben de dikkatini çekmeyi başarmıştım.
İlk açılışımızı çektiğimiz zamanlardı.
Kendimizi tanıtmaya başladık.
"Merhaba, ben Eun Ji-won."
Seung-gi, "You're My Girl" şarkısından bahsetmişti.
Sevgilisi olup olmadığını bilmiyorum. Her neyse, her şey iyi gidiyordu.
Sonra sıra bana geldi.
Ho-dong bir anda şöyle dedi: "Millet.
Zamanımızın en iyi komedyeni.
Bu inanılmaz adam herkesi kahkahalara boğuyor.
Kendini tanıtsa bile yeter.
Diyeceklerini dinleyelim.
Hayal kırıklığına uğramayacaksınız."
Beni başarısızlığa götürüyordu.
Anlıyorsunuz, değil mi?
Soğuk terler döktüm.
Hâlâ kâbuslar görüyorum.
Ama biliyor musunuz? Herkesi güldürmeyi başardım.
"Selam millet."
Bu selamlamayla reklamda bile oynadım.
O zamanlar Ho-dong'un yanında diken üstündeydim.
Ama bu aralar
Ho-dong da benim yanımda diken üstünde.
"Su-geun, elini yüzüne koy.
Yüzüne tokat atıyormuş gibi yapacağım."
O bana tokat atar, ben de rol yaparım.
Önceden adımla seslenir ve anında tokat atardı.
Şimdi bana karşı daha dikkatli.
Ama Ho-dong olmasaydı
bu noktaya gelemezdim.
Ama en önemlisi, bazılarınız bunu hatırlayabilir.
2 Days & 1 Night'ta
bir keresinde tatile çıktık ve birlikte çay içtik.
Biri havuç getirmişti.
Hemen onları yemek yerine
Ho-dong bir anda şöyle dedi:
"İngilizcede 'havuç' nasıl denir, bilen var mı?"
Seung-gi cevabı bilseydi konu kapanırdı.
Komik olmazdı.
Fakat Seung-gi bile bihaber gibiydi.
Kimse cevabı bilmiyordu.
Bunun şaka yapmak için bir fırsat olduğunu düşündüm.
"Cevabı bileniniz yok mu?
Benden sonra tekrar edin.
'Hav.'"
Herkes kopmuştu.
Ho-dong çok komik bulmuştu.
"Peki 'mandalina'nın İngilizcesi ne?"
"Manda."
"Manda." Mükemmeldi.
Aslında ikisi arasında kalmıştım.
"Manda" ile "Jeju" arasında.
Karar veremedim.
Her meyveyi söyleyebilirim.
İngilizcede "karpuz" ne demek?
Tek heceyle, "kar".
Başka?
-Ne? -"Muz."
O zaten tek hece.
"Kore kavunu" mu? Tanrım.
Bu biraz uzun.
"Koka."
"Koka." İngilizcesi bu.
Anlamamış gibi yapmayın.
Ho-dong'un yanında hep diken üstündeyimdir.
Ama geçenlerde başka biriyle tanıştım,
o da beni diken üstünde tutuyor.
Size göstereyim.
Bu kişi.
Çok zehirlidir
ve her zaman sinirlidir.
Yanakları şişmiş bir şekilde,
her an size saldırmaya hazırdır.
Komedyen Lee Kyung-kyu.
Onunla geçenlerde tanıştım ve ona
"Netflix'le birlikte bir stand-up gösterisi çekiyorum,
ismi The Sense Coach" dedim.
"Ne? His Koçu mu? Nedir o?" dedi.
Sakince konuşabilecekken bana bağırdı.
"Seni balon balığı gibi gösterebilir miyim?" diye sordum.
"Hayır! Ben sıradan bir balon balığı değilim. Çizgili olanıyım.
Tadı çok güzeldir.
Ama zehri seni öldürebilir."
Ona iyi davranan insanlara karşı çok nazik.
Ama tersine gelirsen canından olabilirsin.
Hep kaşlarını çatar.
Her zaman saldırmaya hazır.
Sanki alnında koli bandı var.
Birlikte balığa çıkarız
ve her şeye kızar.
Güzel havaya kızar,
yağmura da kızar.
Balıklar yeme gelmezse kaptana kızar.
"Neden bugünü seçtin?"
Birimiz tutarsak ona kızar.
Çok tutarsak
kolları ağrıyor diye kızar.
Bazen uzun süre teknede kalınca yoruluyor.
Sonra espri yapar ve bunu fark etmeniz önemlidir.
Şaka mı yapıyor yoksa ciddi mi, bunu anlamalısınız.
Onunla çok vakit geçirdiğim için
şaka yapıp yapmadığını hemen anlarım.
Balık tutarken
birden bağırmaya başlar: "Neye bakıyorsun?"
O zaman hemen cevap veririm. "Neye bakıyorsun?" "Kyung-kyu."
"Nesin sen?" "Komedyen arkadaşın."
"Kendine bir bak." "Tamam, bana bak."
"Bana bak." Kyung-kyu kopar.
Ona eşlik etmeme çok sevinir.
Ama bazı insanlar ayırt edemez.
Kyung-kyu şaka yaparken kulağa daha agresif geldiği için belli oluyor.
"Neye bakıyorsun?" Şaka yapıyor.
Bazen kulağa daha ciddi geliyor.
"Neye bakıyorsun?"
Yani keyfi yerinde değil
ve ona bakmayı kesmenizi istiyor.
Ama bazı insanlar anlamıyor.
İsim vermeyeceğim.
"Neye bakıyorsun?"
"Sence?
Korneam seni tarıyor, ben de sana bakıyorum.
Sakıncası var mı?"
Öyle derler.
-Ji Sang-ryeol. -Doğru. Bu Ji Sang-ryeol.
Sonra Kyung-kyu şöyle der: "Senin neyin var?
Onu yayımlayamayız bile.
Aklını mı kaçırdın?"
Fark edebilmek önemli.
Artık kıdemli komedyenlerdenim.
Genelde Ho-dong ve Kyung-kyu ile programa çıktığımız için
hâlâ genç olduğumu düşünebilirsiniz
ama artık yaşlılardan biriyim.
Çekim yaparken
bazen benden küçüklerin yanında diken üstünde olmam gerekiyor.
İdol gruplarıyla sık sık gösteri yaparım.
İşe genellikle rahat giyinerek geliyorum.
Ama gençlerin giydiği kıyafetler
bana tuhaf geliyor.
Hiç anlamıyorum.
Hepsi tasarımcı kıyafeti ama anlamıyorum.
Kimden söz ediyorum sizce?
Song Min-ho! MINO'dan bahsediyorum.
Kıyafetleri çok şık.
Ergenler ve 20'li yaşlardakiler seviyor.
Ama ben anlamıyorum.
Hepsi tasarımcı kıyafeti.
MINO'yu şöyle selamlıyorum.
"Selam PP!"
"Selam PP, ne haber?"
Bana "PP ne demek?" diye soruyor.
"Parıl parıl demek" diyorum.
Çok fazla mücevher takıyor.
Sen seviyorsun. MINO hayranı olmalısın.
Her yaştan insan bizi izlediği için daha düzgün giyinse
daha iyi olurdu diye düşünüyorum.
Ama "O kıyafet ne?" diye sorunca "Tarzım öyle" diyor.
Gençler bana Kyung-kyu'ya davrandığım gibi davranmaya başladı.
Bu bir uyanış çağrısı.
"Herkesin kendi stili var.
Hata bulmak yerine onları oldukları gibi kabul etmeliyim."
O zamanlar televizyon programı çekerken
ipuçlarının farkına varmak daha da önemliydi.
Gizli kameralı bir program çekecektik
ama kameraların hepsi görünüyordu.
Sonra bir telefon geldi.
"Bana 40 milyon won borç verebilir misin?"
Kameraları görebildiğin için
"Tamam, bana hesap numaranı ver" diyorsun.
Bunu kim yapar ki? Neler olduğunu bildiğin hâlde
bilmiyormuş gibi yapman gerekirdi.
O zamanlar hipnoz programları yaygındı
ama gerçekten tuhaflardı.
Hatırladığınız için güldüğünüzü biliyorum.
Diğer komedyenlerle ben bekleme odasında toplandık
ve yapımcı içeri girdi.
"Bu hipnotist inanılmaz.
Onu test ettik ve 10 ekip üyesinin hepsini hipnotize etmeyi başardı.
Biri rahmetli annesini görmüş,
biri geçmiş hayatında prenses olduğunu söylemiş.
O 10 kişide de işe yaramış."
Bize bunu neden söyledi?
-Ayak uydurun diye. -Bize ipucu veriyordu ki
ayak uydurabilelim.
Dolaylı yoldan söylediği buydu.
Olayı fark ettim ve odaya girdim.
Sonra başladı.
"Şu küreye bak.
'Kırmızı güneş!' dediğim an uykuya dalacaksın.
Kırmızı güneş!"
Normalde böyle uykuya dalarsınız.
Ama fazla istekliydim.
"Kırmızı güneş!"
Kafamı düşürdüm. Bütün komedyenler öyle yapar.
O yapımcının yüzünü aklımdan çıkaramadım.
İyi iş çıkarmak istemiştim.
"Hipnotist ne gibi sorular soracak?
Ne cevap versem?"
Aklım bu sorularla doluydu.
Hipnotist sordu.
"Su-geun, şu an neredesin?"
"Yanınızdayım."
"Yanı başınızdayım."
"Yanında kim var?"
"Kim olacak? Siz. Sadece ikimiz varız."
Bunu söyleseydim çok komik olurdu.
Ama yapamadım.
Ona şöyle söyledim. "Bir baca görüyorum.
Biri fırında ateş yakıyor."
"O kim?" "Galiba büyükannem.
Ağlıyor."
Hipnoz altında değildim.
Bir şeyler uyduruyordum.
Daha fazla soru sordu.
"Neden ağlıyor?"
"Sizin yüzünüzden."
Böyle demek istedim ama yapamadım.
"Hiçbir fikrim yok.
Sadece ağlıyor."
Bu, hipnotiste öz güven sağladı. Tamamen hipnotize olduğumu düşündü.
Bana bir şey verdi.
Elime aldım, soğan gibi kokuyordu.
"Bundan böyle ağzına götürdüğün her şey
leziz bir elma gibi gelecek.
Elma yiyeceksin."
Ama soğan olduğu belliydi.
Ağzıma soktu.
Ama kokusunu alabiliyordum.
Bir ısırık aldım.
Gözlerim yaşardı.
Ama soğan olduğunu söyleyemedim.
"Bu ne?
Hiç bu kadar lezzetli bir elma yememiştim.
Büyükanne. Sen de ye.
Ye hadi büyükanne."
"Ne diyor?"
"'Sen delisin. Bunu yememi mi bekliyorsun?'
Böyle diyor." Bunu söyledim ona.
Anladı ve "Şimdi uyanıyorsun" dedi.
Arkadaki yapımcı memnun görünüyordu.
Bana bir işaret verdi.
İpucunu alamayanlar
soğanı ısırır ısırmaz suratlarını buruşturuyorlar.
Yiyorlar ve yine buruşturuyorlar.
Beş soğan yedikten sonra en sonunda "Çok lezzetli" diyorlar.
Olayı fark edemiyorlar.
Televizyon programı çekerken kurnaz olmak çok önemlidir.
Bunda iyi olduğum için
çocuklarım da öyle olur sandım.
Ama genlerle bir ilgisi yok gibi görünüyor.
Aslında kendi başıma yapmayı öğrendim.
Oğlum Tae-jun jimnastik yapıyor.
En büyük çocuğum.
Sanırım adı Tkatchev'di. Size birkaç resim göstereyim.
Burada jimnastik yapıyor.
Yedinci sınıfta.
Şuna bakın. Havada duruyor.
İşte jimnastik. Şuna bakın.
Barfikste.
Çok cesur. Her türlü şeyi becerebilir.
Bir gün odasında kıkırdadığını duydum.
Birine soru soruyor gibiydi.
Bakmaya gittim
ve internette bir canlı yayın izliyordu.
Yüzlerce izleyici var gibiydi
ama sadece üç tane vardı.
Oğlum da yayına en çok dâhil olandı.
Bir gün cidden şöyle dedi:
"Baba, ABD'ye gitmek istiyorum."
Sonunda büyüyor diye düşündüm.
Ufkunu genişletmek istiyor olmalı.
İngilizce öğrenip yeni şeyler tecrübe edecek.
Ne pahasına olursa olsun onu desteklemeye karar verdim.
Ona sordum.
"Tae-jun, neden ABD'ye gitmek istiyorsun?"
"ABD'de bir sürü barfiks var" dedi.
Bu doğru mu?
Netflix merkezinden birileri olmalı burada.
Onlara bunu sormayı çok istiyordum.
"Kaç tane barfiks…
Amerika'da kaç tane barfiks var?"
Bunu ona kimin söylediğini bilmiyorum.
Bu akşam bir canlı yayın daha var. Ona soracağım.
Kendisi Tae-jun'un rol modeli.
Dördüncü izleyicisi ben olabilirim.
Cevabı biliyor olmalı.
Zekânın miras kalmadığını fark etmemi sağladı.
Bir oğlum daha var.
O bana daha çok benziyor.
Bir gün bir şey içiyordum.
Eşim ve iki oğlum benimleydi. Oğullarıma ciddiyetle söyledim.
"Anne ve babanız kırsal bir yerde küçük bir ev inşa edecek
ve ölene dek orada yaşayacaklar.
Önce anneniz ölürse peşinden giderim.
Planımız bu. Siz istediğinizi yapın.
Barfiksleri unutun."
Akılları başlarına gelsin diye söyledim.
"Ama size biraz para bırakırız."
Diğer oğlum Tae-seo, "Baba, bizi böyle bırakamazsınız" dedi.
"Nedenmiş?" dedim.
"Önce paranın nerede olduğunu söyleyin" dedi.
Bana çok komik geldi.
Gerçekten dedi bunu.
Çok zeki. Bilmek istiyor.
En büyük oğlum Tae-jun kesinlikle daha olgun.
"Para, annem ve babamdan daha mı önemli?
Bunu nasıl söylersin?
Sağlıklı olmaları ve bizimle kalmaları daha önemli."
Sonra da bana sordu. "Baba, kırsalda barfiksler olacak mı?"
Onu ben uydurdum.
Hoşunuza gitti mi?
Bence beni kıvrak zekâlı hâle getiren şey
yetişme tarzımdı.
Birçok kez okul değiştirdim.
İki tane ilkokul mezuniyet törenine katıldım.
Tüm çocukluk fotoğraflarımda
birine bakıyorum.
Nereye bakıyorum?
Şuna bakın.
Bu çocuk nereye bakıyor?
Birine bakıyor.
Bir gün
ilkokuldayken
birkaç arkadaşımla futbol oynuyordum.
Üçüncü veya dördüncü sınıftaydım.
İşte benim okulum. Futbol oynuyordum.
Bir anda okul bahçesine bir traktör girdi.
Traktörün üstünde
küçük bir gardırop vardı.
Evet, işte böyle.
"Küçük" dedim.
İyi. Bırak.
Traktörün üstünde bir vantilatör bile vardı.
O da o kadar büyük değildi.
Neyse. Bırak.
Vantilatör.
Her neyse, traktör bir anda daldı.
Deli bir ihtiyar sandım.
Çocuklar oynuyordu ve bu tehlikeli olabilirdi.
Neden oraya traktör girsin ki?
Ama yakından bakınca gördüm ki o kişi babamdı.
Tüm bu eşyalarla dolu traktörü
babam kullanıyordu.
Yani… Dur, şapkası yoktu.
Sorun değil. Varmış gibi yapalım.
Her neyse, oydu işte.
Sonra bana binmemi söyledi.
Arkadaşlarıma her zamanki gibi şöyle dedim:
"Görüşürüz. Üzgünüm, erken çıkıyorum."
Yola koyulduk.
Ama babam ters yöne gitmeye başlamıştı.
Traktör gidiyordu.
Gittikçe gidiyorduk.
Arada sırada babam dönüp bakıyordu.
Hâlâ orada olduğumdan emin olmak için değil,
vantilatörün düşmediğinden emin olmak için.
Ona soru sormadım bile. Sadece arkada oturuyordum.
Tamamen farklı bir mahalleye geldik.
"Sen ve ben bugünden itibaren bu evde yaşayacağız" dedi.
Yakınlarda küçük bir okul vardı.
"Yarın şu okula gideceksin."
Ben ne olduğunu anlamamıştım. Sonra bir kadın geldi.
Mahallede onu birkaç kez görmüştüm.
Babam bana "O artık senin annen" dedi.
Ama benim bir annem vardı zaten.
Ortaokul boyunca yatağı ıslattım.
Çünkü
babam ve yaşadıklarım…
Ona "teyze" derdim ama şimdi "anne" diyordum.
Artık yaşlandı ve yıllardır babamla birlikte.
Tuvalete gidemezdim çünkü onları uyandırmaktan korkardım.
Nedense babam bazen yüzüme doğru elini sallardı
ve uyuyup uyumadığıma bakardı.
Ama bunu neden yaptığını bilmiyorum.
Her neyse, böyle yapardı.
Neden bilmiyorum.
Hayatta mıyım diye kontrol etmek istediğini sanmıyorum.
Bu aylarca devam etti.
Geceleri sürekli yüzüme doğru elini sallıyordu.
Konuyu hâlâ anlamış değilim.
Anlayamayacak kadar gençtim.
Tatilde babamı ziyaret ettim
ve bu anı tekrar yaşadık.
İşte bir fotoğraf.
Yılbaşı tatilinde çekildi.
Kadrajdan çıkmışım, değil mi? Nedenini söyleyeyim.
Fotoğrafımızı çekecek kimseyi bulamadık.
Babam 80 yaşında ve oraların en genci.
Bu, yoldan geçen 90 yaşında bir adam tarafından çekildi.
Butona çok uzun süre bastı ve video çekip durdu.
Neye bastı bilmiyorum ama telefonuma sekiz selfie bırakmış.
Bazı fotoğraflarda traktörün yarısı görünüyor.
En iyi fotoğraf bu.
"Baba, nereye gidiyoruz?" diye
soru sorduğum anı yeniden yaratmak istemiştim.
O zamanlar da aynen böyle görünüyordu.
Oğlu başarılı biri oldu ve bazen ona para bile veriyor.
Daha çok gülümsemesi lazım ama hâlâ sert duruyor.
Ama o fotoğraftan kısa süre sonra
babam hastalandı
ve büyük bir ameliyat geçirdi.
Bunu burada söylemeli miyim bilmiyorum
ama geçen hafta o…
…sağlığına kavuştu.
Telefon geldi.
Şu an çok sağlıklı.
Babam kimsenin yanında diken üstünde olmaz.
Ne olursa olsun üstüne gider.
İlkokuldayken bir gün
sabah uyandığımda babam gitmişti.
Abimle ben de panikledik.
Yiyecek bir şeyimiz yoktu.
Abim de yapabileceği her şeyi yaptı.
Üçüncü gün babam geri döndü.
"Baba, neredeydin?" "Gezmeye gittim."
Gezmeye gitmiş adam.
"Neden hiç para bırakmadın?" "Bulamadınız mı?"
Küçük odanın bir köşesinde duran
5,000 won'u alıp bize verdi.
Buruşturup oraya fırlatmış.
Bir keresinde Noel arifesiydi.
Babam "Yarın Noel" dedi.
Başka bir şey demedi.
"Yarın Noel olduğunu biliyor mu?" diye düşündük.
Gece yatmadan babamın asker çoraplarını aldık.
Kocaman olanları.
Yatmadan önce astık.
Ertesi sabah babamın onları giyip gittiğini gördük.
Giymiş ve gitmiş.
Noel'de kalın çoraplar giymek istemiş olmalı.
Abimle benim Noel'e dair tek anımız bu.
Bir keresinde bir TV programı için ilk doğum günümün fotoğrafı gerekti.
Babamı arayıp o güne ait bir fotoğraf var mı diye sordum.
"Hayır." "Neden yok?"
"Kutlamadık ki."
Sonunda Byung-man'dan bir fotoğraf ödünç almam gerekti.
Bulabildiğim, bana en çok benzeyen kişi oydu.
Fotoğrafı var mı diye sordum, vardı.
Bildiğim kadarıyla ailesinin durumu da çok iyi değildi.
İşte bu Kim Byung-man.
Kim fark edebilirdi ki? Babama sordum,
"Bu bana benziyor mu?" dedim. O da şöyle dedi: "Senin kopyan.
Kimse fark etmez. Çocuk çok zeki görünüyor."
Benden özür diler sanıyordum.
Ama tek söylediği, onun tıpkı bana benzediğiydi.
Çocuk demişken,
birazcık tatlı olan bir çocuk gördünüz mü hiç?
Her çocuk güzel ve sevimli değildir.
Bazen bir arkadaşım çocuğunu getirir.
Ben de şöyle derim:
"Tanrım. Canım.
Kocaman olmuş.
Hamile olduğun günler daha dün gibi.
Tanrım. Bakın ne kadar büyümüş."
Bebeğin görünüşüne değil ne kadar büyüdüğüne dair yorum yaparım.
"Tanrım. İnanılmaz. Aman."
Anlıyorsunuz, değil mi?
Kimseyi kırmak istemiyorum.
Bazen sen
"Bu oğlan…" dersin ama ebeveyni "O bir kız" der.
Ben de şöyle derim: "O zaman oğlan da yapın.
Eminim bu kız kadar güzel olacaktır.
Harika bir baba olacaksın."
Hemen bir şey bulmalısın.
Bebeğin kız olduğunu varsaymak her zaman daha iyidir.
"Şu güzel prensese bakın hele."
Çocuk erkek de olsa anneler bunu duymaktan hoşlanır.
"Oğlan mı? Ama çok güzel bir bebek.
Sana çekmiş olmalı." Kimse alınmaz.
Düğün hediyesi için kaç para veriyorsunuz? Kuralınız var mı?
Bir tanıdıksa 50,000 won.
Yakın arkadaşsa 100,000 won.
Aile üyesiyse 200,000 ile 300,000 won arası.
Beş, altı yıldır konuşmadıysanız
emoji bile yeter.
Emoji yeter.
Cevap verip sohbete başlarsanız
düğüne gitmeniz gerekir.
Bir emoji, arkadaşlığın bittiğinin işareti olacak.
Sohbet başlatmak kötü bir fikir.
Belli olmaz, değil mi?
Bir tanıdığım beni düğününe davet etti,
ben de 100,000 won getirdim.
Bir arkadaşım henüz nakit çekmemişti,
onunla ATM'ye kadar gittim.
Ama 200,000 won çektiğini gördüm.
Mesele şu ki, damada ondan daha yakındım.
Damadı hayal kırıklığına uğratmaktan korktum.
Tanrım. Fazladan 200,000 won daha çektim.
Daha çok vermeliyim diye düşündüm.
Ben de 300,000 won verdim.
Arkadaşıma sıra geldiğinde
4 zarf istedi ve her birine 50,000 won koydu.
Arkadaşları adına veriyormuş.
Keşke o önce verseydi.
Öyle olsaydı 100,000 won verirdim.
Önce ben verdim, o da dört zarf verdi.
Kimse zararımı karşılamadı.
Çok sinir bozucu, değil mi?
Çok muğlak değil mi?
Sadece düğün değil. Çocukların ilk doğum günü partileri de aynıdır.
Sung-kwang'ı örnek vereyim.
Sevgili komedyen arkadaşımın bebeği bir yaşına basıyor diyelim.
Yakın olduğumuzdan,
ona bir milyon won vermeye karar verdim.
Onun üstü sayılırım, tabii öyle olacak.
Partiye bir milyon won'la gidiyorum.
"Sung-kwang, tebrikler."
Ama bakıyorum karısı hamileymiş.
"Olamaz. Ona şimdi bir milyon won verirsem
bir dahaki sefere bir milyon won daha vermem gerekir. Dur."
Tuvalete gidip 500,000 won'u alırım.
Sung-kwang'a 500,000 won veririm.
Çünkü bir yıl içinde bunu tekrar yapmam gerekecek.
Bugünlerde böyle yapıyorum.
Doğum günü partisini duyduğumda arayıp
"Partiyi sunayım mı?" diyorum.
Ben sunarsam… Anlıyorsunuz, değil mi?
Ücret alıyorum.
O yüzden hediye vermek yerine sunucu olmaya çalışıyorum.
Eskiden aktivite eğitmeniydim.
Farklı bölgelerde çok sayıda etkinliği yönettim.
Her bölgenin lehçesi farklıdır.
Chungcheong'daki lehçe çok ilginçti.
"Boş ver bunu. Kes şunu."
Söyledikleri her şey "u" ile bitiyor.
"Sıradaki kişi IU." Bu şekilde.
Tabii her şey "u" ile bitmiyor.
Cheonan ve Asan lehçesi gerçekten çok ilginç.
Arkadaşım Sang-won orada yaşıyor.
Tam çıkarken şöyle diyor: "Çıkıyor musun?
Kal ve bizimle yemek ye, ha?"
"Kal ve bizimle ye, ha?"
"Tatilde ne yapıyorsun? Neden hiç aramıyorsun, ha?"
Şarkıcı Lee Seung-chul'un bir sesi uzatması gibi
o da böyle konuşuyor.
"Ne yapıyorsun?
Kahve içmeye gelir misin, ha?"
Neden cümlenin tamamını yavaşça söylemiyor?
İlk kısmı çok hızlı söylüyor
ve son kısmı uzatıyor.
"Zamanın olduğunda beni görmeye gel, ha?"
Bu Chungcheong lehçesi.
Acaba yabancılar bunu anlayabilecek mi?
Günlük hayatımızda bile
insanların yanında hep diken üstündeyizdir.
Bazılarınız buraya geldiği için bile kötü hissetmiştir.
Şimdi nasıl davranacağınızla ilgili size tavsiye vermek istiyorum.
Bugün koçunuz benim.
Size tavsiye vermemi
ister misiniz?
Elinizi kaldırın ve sorularınızı cevaplayayım.
Arkadaki hanım. Buyurun.
-Ayağa kalkayım mı? -Öylece etrafına bak.
Pekâlâ. Canını sıkan şey nedir?
Ben en büyük çocuğum.
İki ailede de.
-Hem annenin hem babanın ailesinde mi? -Evet.
Tanrım, tamam.
Nedeni o mu bilmiyorum ama evde rahatsız hissediyorum.
Evde sürekli diken üstündeyim.
-Ve? -Ve hep ara bulucu ben oluyorum.
-Evde rahatsız mı hissediyorsun? -Evet, evde.
Evden birkaç gün uzak kalırsam
ailem hep kavga eder ve işler tuhaflaşır.
-Ailenle mi yaşıyorsun? -Evet.
-Benim ailem gibi değil, değil mi? -Hayır.
-Öyle değil. -Sorun ne o zaman?
Evde dinlenemiyorum.
Hep diken üstünde geziyorum.
Annemle babam birlikte yemek yerken bile
seslerini yükseltmeye başlarlarsa
odamdan çıkıp onlarla oturmam gerek ama kardeşim…
Üzgünüm ama sana nasıl yardım edebileceğimi bilmiyorum.
Taşınmaya karar verirsen bir yer bulmana yardım edebilirim.
-Kardeşin var mı? -Kız kardeşim var.
-Kaç yaşında? -20 yaşında.
-O, diken üstünde değil mi? -Hayır.
O zaman onun gibi yaşa.
Çok basit.
Neden yükü sen taşıyasın ki?
Her iki ailedeki en büyük çocuk olduğun için
ailenin sana fazla bel bağlaması anlaşılabilir.
-Evet. -Ve bunu görmezden gelemezsin.
Kendi ailense sorun değil.
İş yerinde falan diken üstünde olmak sinir bozucudur.
Eğer bu kendi ailense önemli değil.
Bu sadece bir iletişim şekli, değil mi?
Annenle baban hiç kavga etmeseydi
onlarla hiç konuşmazdın.
Odanda telefonunla meşgul olurdun.
Sırf seninle konuşmak için bilerek kavga ediyorlar.
Aileyi bir araya getiriyorlar.
Bugünlerde nadiren sohbet ediliyor.
Hepimiz kendimizden bahsediyoruz.
Ailen çok ileri bir teknik kullanıyor gibi görünüyor.
Boşanmış falan değiller ya. Hâlâ birlikte yaşıyorlar.
-Koli bandı lazım mı? -Hayır.
Hayır, değil mi? O zaman sorun yok.
-Seni destekliyorum. -Teşekkürler.
Rahatça konuşabildiğine göre bu ciddi bir sorun değil.
Başka?
Öndeki beyefendi.
Geçen yıl üniversiteden mezun oldum
ve şu anda iş arıyorum.
Bir yıldır işsiz olduğum için
evde kendimi diken üstünde hissediyorum.
Tatillerde teyzelerim
-ne zaman iş bulacağımı soruyorlar. -Evet.
Bunu soruyorlar, değil mi?
Neyse ki bu seneki salgın yüzünden
akrabalarımı ziyaret etmedim.
Büyükannemi ve teyzelerimi görmek zorunda kalmadığım için rahatladım.
Pandemi devam etsin mi istiyorsun?
Hayır, öyle değil.
Yakında biterse daha kolay iş bulabilirim.
Umarım öyle olur.
Fakat evde rahat hissetmiyorum.
Bu konuda bana tavsiye verebilir misiniz?
Kaç yaşındasın?
27.
Gençsin. Askerliğini de yapmışsın.
Hayat senin hayatın.
27 yaşında olduğunu söyledin.
28, 29 ya da 30 yaşına gelince başarılı olacak mısın, kim bilir?
Bu olduğunda anne ve babana iyi davran
ve onlar da mutlu olsunlar.
Eskiden babamı aradığımda telefonu hemen kapatırdı.
Ben önemsiz biriyken hemen kapatırdı.
Bu yüzden onu hiç ziyaret etmezdim. Doğru söylüyorum.
"Arkadaşın bilmem kim araba tamircisiydi
ve şimdi müdür oldu.
Sen bu hayatta ne yapıyorsun?"
Ama şimdi bu hâlde.
"Su-geun'un benim için verdiği partiye bak." Bu hâlde.
O günün gelmesini bekle. Sen o ailedensin.
Ailen sadece seni düşünüyor.
Hatalarını bulmaya çalışmıyorlar.
Seni hiç kimse ailenden daha fazla bekleyemez.
Bu çok önemli. Senin ailen.
Sung-kwang, böyle şeyler koy yoksa insanların hoşuna gitmez.
Başka? Sorun hadi.
Devam. Şuradaki hanım.
Geçen kasım ayında bir iş buldum.
Tebrikler.
Liseden mezun olur olmaz bir iş buldum.
-Hemen mi? -Evet.
Şuna bakın.
O yaptıysa sen de yaparsın.
-Sonra? -Patronlarımdan ve iş arkadaşlarımdan
-çok daha gencim. -Tamam.
Bu yüzden rahatsız hissediyorum.
Senden ne kadar büyükler?
Yaklaşık dokuz yaş ve fazlası.
Onlara unvanlarıyla seslenmiyor musun?
Ama müdür ve müdür yardımcısı dışında
iş yerimde net bir hiyerarşi yok.
Pek fazla kademe yok.
Ve kadınlardan daha fazla erkek var.
Genellikle ilk isimleriyle hitap ederim ya da "Affedersiniz" derim.
Onlara "bey" ya da "hanım" diye seslensen?
Bence en iyisi bu olur.
İş yerinde çok daha genç biri bana ilk adımla hitap edip
"Bunu yapabilir misin Su-geun?" dese
bence bu daha fazla mesafe yaratır. Sence de öyle değil mi?
Benimle resmî konuşuyorlar.
-Kim? -İş arkadaşlarım.
Masana çık ve "Resmiyeti bırakın" diye bağır.
Saygı göstermek için resmî konuşuyorlar.
-Anladım. -Bu çok doğal.
Daha genç olduğun için…
-Adın ne? -Yeon-u.
"Yeon-u. Şunu yap. Buraya gel."
Başka insanlarla konuşurken böyle bir hitap kabul edilemez.
Saygıyı hak ediyorsun.
Elbette saygı göstermeliler.
En genç çalışana bile saygı duyduklarına göre
eminim çok iyi bir iş yeridir.
Başkalarının ne düşündüğünü umursamamak imkânsız.
Ama en çok kimin düşüncesine önem vermeliyiz?
Kendi düşüncemize.
İnsanlar başkalarınınkinden çok kendi düşüncelerini önemser.
Ama nasıl düşüneceğinize sadece siz karar verebilirsiniz.
Size son bir tavsiye vereyim.
Olduğunuz kişi gibi yaşayın.
Kendiniz olun.
Başkalarının düşüncesini umursamayın.
Ne isterseniz onu yapın.
Cinsiyetiniz ve yaşınız bir yana,
hayatınızda hangi noktada olduğunuzu,
başkalarının ne düşündüğünü kafanıza takmadan istediğiniz hayatı yaşayın.
Hayatın neresinde olursanız olun. Peki şimdi neresindeyiz?
Gösterimizin sona erdiği andayız.
Ama üzülmeyin.
Netflix ipucunu yakaladıysa
bu programlardan bir tane daha çekeriz.
Pandemi bittiğinde ve daha büyük bir kitlemiz olabildiğinde
bana daha büyük bir fırsat vereceklerine eminim.
Son olarak… Hazır mıyız?
Güvercinleri salacağız.
Yukarı bakın. Onları saldığımızda dikkatli olun.
İşte güvercinler. Barışın sembolü.
Teşekkürler. Çok teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Erdem Uğurluol