Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪(ผู้ชม นักแสดง ทีมงานฝ่ายผลิต ‪ถ่ายทำหลังผลตรวจโควิด-19 เป็นลบ)
‪(สถานที่ถ่ายทำผ่านกระบวนการ ‪ป้องกันโรคระบาดอย่างละเอียดแล้ว)
‪โค้ชความรู้สึก
‪(อีซูกึน โค้ชความรู้สึก)
‪โห เพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้ ‪เป็นครั้งแรกเลย
‪ลุยกันเลย โค้ชความรู้สึก
‪(อีซูกึน)
‪โอ้โฮ…
‪ว่ากันว่าที่นี่ ‪เป็นจุดตกปลาที่เงียบสงบ
‪โอ้ ปรบมือกันซะด้วย อือ
‪จุดตกปลาตรงนี้เสียงดังกว่าที่คิดนะ
‪ไหนดูซิ
‪โห น้ำก็ใสสะอาดดีด้วย
‪ดูรวมๆ แล้วน้ำก็ใสใช้ได้อยู่
‪แต่พวกปลาไม่มีปฏิกิริยาเลยแฮะ
‪นั่งนิ่งอยู่กับที่กันหมด ‪เพราะยังไม่หายหนาวสินะ
‪ไหนมาดูซิ ได้ยินว่าปลาชอบไอ้นี่
‪ขนาดนี้แล้วต้องกินเบ็ดแหละ
‪อันนี้อุตส่าห์ตั้งใจซื้อมา ‪ในราคา 680,000 วอนเชียวนะ
‪ไหนดูซิ ปลาตัวไหนจะกินเบ็ดเอ่ย
‪ตรงนี้ก็มีแฮะ โอ้ ตรงนี้กินเบ็ดแล้ว
‪โอ้ ตอบสนองแล้ว โอ้ๆ
‪โอ้ ตอดเหยื่อแล้ว ‪โห มันมาตอดเหยื่อแล้ว
‪โห นี่สินะ
‪โอ้ ไหนมาดูซิ
‪เอาล่ะ โอ้ๆ
‪โห กินเบ็ดแล้วๆ มันกินเบ็ดแล้ว มาสิ
‪บ้าเอ๊ย มันขโมยเหยื่อไปแล้ว
‪โห มันเอาไปแต่เหยื่อได้ยังไง
‪คงจะรู้อยู่แล้วเนอะ ว่าต้องเอามาคืน
‪ไหนมาดูซิ
‪มาดูหน่อย วันนี้จับอะไรได้ ‪โห เราจับได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ
‪โอ้ ยังไม่ตายด้วย อะไรเนี่ย
‪โห ปลากะพงขาว โอ้
‪ปลากะพงขาวยังเป็นๆ อยู่เลย ‪โห นี่มัน…
‪ว้าว น้ำจืดแท้ๆ ‪แต่จับปลาฉลามได้ด้วย ปลาฉลาม
‪ปลาตาเดียว ปลาแซลมอน ปลากะพงขาว
‪อะไรเนี่ย นี่อะไร
‪จับปลากิดได้ด้วย ภาษาปลากิด
‪จับนี่ได้ด้วยเหรอ ‪จับปลาซูเปอร์จูเนียร์ได้ด้วย
‪ปลาซูเปอร์จูเนียร์ ว้าว
‪ชอบมุกแบบนี้สินะ อันนี้อะไร
‪ไม่เคยจับอะไรแบบนี้ได้เลยนะ ‪นี่มันอะไร
‪แค่เอามาใส่แบบนี้เหรอ
‪เทส ว้าว
‪จังหวะมา
‪เฮ โอ้ เฮ โฮ เฮ โฮ
‪คิมนงมิล
‪(คิมนงมิล)
‪- สวัสดีครับ ‪- ลุยเลย
‪โค้ชความรู้สึก โค้ชความรู้สึก เย่
‪โค้ชความรู้สึก ‪จะฝึกไหวพริบให้เธอเอง
‪หุบปากและเข้าแถวให้เป็นระเบียบ
‪โค้ชความรู้สึก โค้ชความรู้สึก
‪ฉันเป็นโค้ช ‪จะมาจัดการไหวพริบให้เธอเอง
‪ประสบการณ์สอน 20 ปี ‪ฉันมีฝีมือจัดจ้านแล้ว
‪ทุกคนสะดุ้ง ตกใจกันจนอึ้ง
‪ฉันก็แค่ลองแนวฮิปฮอป ‪แต่แร็ปเปอร์คนอื่นพากันของขึ้น
‪พี่ซูกึนหนุนหลังฉันอยู่ ‪ฉันเลยได้มาเล่นบนเน็ตฟลิกซ์
‪แฟนคลับต่างชาติพากันแปล ‪ทีนี้ฉันก็คือความภูมิใจของเกาหลี
‪ศาสตราจารย์อีให้ความรู้ ‪มาจดปรัชญาชีวิตไปซะ
‪ฝันของฉันและบุคคลต้นแบบ ‪กลายเป็นความจริงแล้วแฮะ
‪พี่ครับ ทำยังไงกันดีครับ พี่
‪ไอ้น้อง ตั้งใจฟังให้ดีนะ
‪พี่ครับ สอนผมหน่อยสิครับ พี่
‪สวัสดีครับ อันดับแรกแนะนำตัวก่อน
‪โค้ชความรู้สึก โค้ชความรู้สึก เย่
‪โค้ชความรู้สึก ‪จะฝึกไหวพริบให้เธอเอง
‪หุบปากและเข้าแถวให้เป็นระเบียบ
‪โค้ชความรู้สึก โค้ชความรู้สึก เย่
‪คิมนงมิล
‪เซย์โฮ
‪- โฮ ‪- โฮ
‪เซย์ "โฮ โฮ"
‪- โฮ โฮ ‪- โฮ โฮ
‪พอฉันพูด "โค้ชความ" ‪ให้เธอพูดว่า "รู้สึก" นะ
‪- โค้ชความ ‪- รู้สึก
‪ทุกคน ในสถานการณ์บ้านเมืองแบบนี้
‪เพื่อที่แร็ปเปอร์นงมิลจะได้มาช่วยผม
‪เขาถึงกับไปตรวจโควิด-19 มาเอง
‪ทุกคน ผมปวดจมูกจะตายแล้วครับ
‪เขาอุตส่าห์มาถึงนี่ ‪ปรบมือให้หน่อยครับ
‪- ขอบคุณครับ ‪- คิมนงมิล
‪นงมิล ทีนี้การแสดงของนาย ‪จะได้ไปทั่วยุโรปแล้ว
‪เน็ตฟลิกซ์ รอได้เลย
‪คนจาก 190 ประเทศ ‪กำลังจับตาดูนายอยู่
‪ผู้คนจำนวนมากมายมหาศาล ‪กำลังดูอยู่ครับ
‪ยังไงก็ตาม การแสดงโค้ชความรู้สึก
‪ของอีซูกึนจะเริ่มต้น ‪อย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้ครับ
‪ทีมงาน จัดเวที
‪เวทีมาครับ
‪(กำลังแปลงโฉมสู่โค้ชความรู้สึก)
‪(มีใครไม่มีไหวพริบ ‪จนไม่ปรบมือบ้างไหมนะ)
‪สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบครับ ‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ครับ ผมอีซูกึนครับ
‪บริษัทระดับโลกอย่างเน็ตฟลิกซ์ ‪บอกให้ผมใช้เงินแบบจัดเต็ม
‪ผมก็เลยแต่งตัวมาตามนั้นครับ
‪ชุดวอร์มทั้งตัว เป็นชุดวอร์มสีทอง
‪ทองคำ 18 เค
‪โย่ สร้อยคอ
‪เขียนว่าอะไรเนี่ย ‪ชุดนี้น่าจะเช่าเขามานะ
‪ยังไงก็เถอะ ขออวดครับ
‪นกหวีดเป็นนกหวีดสีทอง ‪ให้สมฐานะโค้ชความรู้สึก
‪โอ้ น่าทึ่งใช่ไหมครับ
‪เอาล่ะ จากนี้ นี่อะไรเนี่ย ‪มาเก็บไปสิ
‪ให้ตาย ไร้ไหวพริบชะมัด ‪นี่มันธีมของเราเลยนะ
‪รีบมาเก็บไปได้แล้ว ‪ของแบบนี้ต้องเก็บไปสิ
‪ทำอะไรของเขาเนี่ย
‪ใครเนี่ย นายเป็นใคร
‪- โอ๊ยๆ ‪- ใครครับ นี่ใครครับ
‪- ทุกคน พัคซองกวังล่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪(พัคซองกวัง)
‪อวดทีมผู้ดำเนินรายการ โอเค
‪- มีคนดังอยู่ในทีม ‪- นั่นมันอะไร
‪ทำไมถึงติดไมค์ออกมาครับ
‪- ผมเหรอ ไม่ได้จะแสดงด้วยกันเหรอ ‪- ผมตกใจเลยนะเนี่ย
‪- ตกใจล่ะสิครับ ‪- ก็ว่าตอนออกมา ล้มได้ไร้เหตุผลมาก
‪คิดอยู่ว่าต้องเป็นเพื่อนตลกสักคน
‪- เขาให้รีบถือไอ้นั่นมา ‪- ครับ
‪- แต่เป็นตลกจะออกมาเฉยๆ ก็ยังไงอยู่ ‪- ทำดีมากครับ
‪ถ้างั้นการแสดงตลกครั้งที่สอง ‪คุณพัคซองกวังลองดูสิครับ
‪- ผมเหรอครับ ‪- ครับ
‪แบบนั้นคนคงคิดว่า ‪นักแสดงตลกเกาหลีตัวเตี้ยกันหมดน่ะสิ
‪- เพราะมีแต่คนเตี้ยๆ มาแสดง ‪- ถ้างั้น…
‪ให้คนสูงๆ แสดงคั่นสักคน ‪แล้วค่อยเป็นผมจะดีกว่าไหมครับ
‪แบบนั้นคงไม่ใช่โชว์ยืนเดี่ยว
‪- แต่เป็นนั่งเดี่ยว ‪- นั่นสิ มีแต่แบบนี้
‪เราจะยืนกันทำไมก็ไม่รู้ ‪จะนั่งหรือยืนก็ไม่ต่าง
‪ใช่ ไม่ต่างกัน ‪มันอาจกลายเป็นนั่งเดี่ยว
‪ยังไงก็ ขอขอบคุณด้วยนะครับ
‪- ขอบคุณครับ คุณซองกวัง ‪- ขอบคุณครับ
‪- ครับ มาสนุกไปด้วยกันนะครับ ‪- ครับ สนุกครับ
‪- เชิญครับ ครับ ‪- ครับผม
‪ถังกับหมวก…
‪นี่ ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ‪มันต้อง "แก๊ก คอนเสิร์ต" แล้ว
‪- ขอโทษครับ ‪- ชาวยุโรปเขาจะตกใจกันหมด
‪- ขอโทษครับ ‪- นี่โชว์ยืนเดี่ยวไมโครโฟน
‪- เป็นโชว์ยืนเดี่ยวระดับสูงแท้ๆ ‪- โชว์ยืนเดี่ยวครับ
‪- เชิญครับ ‪- เข้าใจแล้วครับ
‪- เข้าไปดูผ่อนคลายนะครับ ‪- ได้ครับ
‪ขอบคุณมากเลยครับ คุณนงมิลของเราด้วย
‪ความจริงแล้ว ถ้าจัดโชว์ยืนเดี่ยว ‪จะต้องมีคนดูเยอะหน่อย ใช่ไหมครับ
‪ทุกคนเข้ารับการตรวจโควิด-19 ‪เพื่อมาดูผมกันถึงที่นี่
‪- ที่นั่งสบายมากเลยใช่ไหมครับ ‪- ค่ะ
‪งั้นคงไม่ค่อยขำกันสินะครับ
‪ล่าสุดนี้ผมก็ทำรายการทีวี ‪อยู่หลายรายการเลย
‪ช่วงนี้ผมกำลังเห่อตกปลาครับ
‪ตอนที่ทำรายการ "ชาวประมงคนกรุง" ‪ผมก็ได้เรียนรู้การตกปลาไปด้วย
‪ทักษะการตกปลา ‪มันไม่ได้มีอะไรมากเลยครับ
‪ใช้แค่ไหวพริบอย่างเดียวก็พอ
‪แค่เวลาปลากินเบ็ด
‪เราสังเกตแล้วดึงขึ้นมาก็จบครับ
‪ถ้ารุ่นพี่คยองกยูบอกว่า "ทำไมนาย ‪ตกปลาคนเดียว ตกปลาคนเดียวหรือไง"
‪เลิกตกไปเลยก็ได้ครับ
‪แล้วเขาก็จะไม่พูดอะไรต่อ
‪มันก็จะกลับมาเงียบ ‪นั่นคือการใช้ไหวพริบครับ
‪ทุกคนไม่รู้กันใช่ไหมครับ ‪ว่ามีปลาที่ชื่อว่าไหวพริบอยู่ด้วย
‪ไม่รู้ใช่ไหมครับ ในหมู่ปลาเอง ‪ก็มีเจ้าตัวชื่อ "ไหวพริบ" อยู่ครับ
‪ภาพมาแล้วครับ ‪ระบบสุดยอดเลยว่าไหมครับ
‪มีแค่โชว์เดี่ยวในเกาหลีครับที่ทำได้
‪เจ้าตัวนี้ก็คือไหวพริบครับ
‪เป็นชื่อภาษาถิ่นของปลานูชี
‪เวลาไปตกปลาน้ำจืดจะตกได้อยู่บ่อยๆ
‪ตอนมันกินเบ็ดคือสุดยอดมากครับ
‪ถ้าถามว่าเจ้านี่ ‪มันไร้ไหวพริบขนาดไหน
‪คือทั้งตัวมันมีแต่ก้าง ‪แล้วก็มีกลิ่นคาวปลาแรงมาก
‪ถึงขั้นว่าถ้าใช้มือจับ ‪ต้องล้างมือกันเป็นวันๆ เลย
‪จนคนตกขึ้นมาได้แล้วต้องสบถ
‪จนถึงจุดหนึ่ง ก็ต้องคอยสังเกต
‪ปกติพอตกปลาขึ้นมา ปากมันจะพะงาบๆ
‪แต่เจ้านี่มันจะจ้องเราแบบนี้แหละ
‪นี่ก็คือไหวพริบครับ
‪ที่ผมเล่าเรื่องนี้ก็เพราะว่า
‪เห็นภาพมันแล้ว ‪เหมือนตัวผมไม่มีผิดเลยครับ
‪ไม่ได้หมายความว่า ‪ร่างกายผมมีกระดูกเยอะ
‪มีกลิ่นตัว ‪หรือไม่เป็นที่นิยมอะไรแบบนี้นะ
‪ผมใช้ชีวิตมาเกิน 40 ปี
‪เหมือนชีวิตผมเกิน 80 เปอร์เซ็นต์ ‪อยู่มาโดยการคอยอ่านใจคนอื่นครับ
‪ทุกคนคิดว่า ‪ผมสังเกตใครมากที่สุดครับ
‪- คังโฮดง ‪- คังโฮดง
‪ตอบถูกทันทีเลยแฮะ
‪เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันสินะ
‪คังโฮดง
‪ถึงผมจะบอกว่าผมเป็นปลานูชี
‪แต่เขาคือคังโฮดง ปลาหางเหลือง ‪ขนาดมหึมายาวกว่าหนึ่งเมตร
‪อลังการมากครับ
‪เจ้าปลาตัวนี้ เวลาจับมันดึงขึ้นมา
‪มันจะพูดด้วยครับ ‪"ปล่อยนะเว้ย ปล่อย"
‪มันตัวใหญ่อลังการ ‪จนเหมือนได้ยินเสียงแบบนี้เลย
‪แต่ไม่นานมานี้ ผมตกปลาหางเหลือง ‪ที่ตัวยาวเป็นเมตรได้ครับ
‪ตกมาได้ตัวใหญ่มาก ใช่ ตัวนี้ผมตกได้
‪ตอนเทปพิเศษวันคริสต์มาส โอ้โฮ
‪ตอนดึงมันขึ้นมานี่ ‪อย่างเหนื่อยเลยครับ
‪คังโฮดง ก็คือปลาหางเหลือง ‪ในโลกวาไรตี้
‪ไม่ใช่ปลาหางเหลืองธรรมดา ‪ต้องเติมคำข้างหน้าด้วย
‪"โคตรปลาหางเหลือง"
‪พละกำลังเขานี่ ไม่ใช่เล่นๆ ไงครับ
‪เราปฏิสัมพันธ์กันครั้งแรก ‪ในรายการสองวันหนึ่งคืน
‪- สองวัน ‪- หนึ่งคืน
‪วันไนต์
‪ต้องพูดว่า "ทูเดย์" ครับ
‪ใครดูก็รู้ว่าถ่ายทำอยู่ในเกาหลี
‪น่าจะรู้จักสมาชิกกันอยู่แล้ว
‪แต่เป็นอะไรที่สุดยอดมาก ‪ทุกคนมีชื่อเสียงกันหมด
‪ระหว่างถ่ายรายการ ‪เรานอนนอกสถานที่บ่อยมาก ใช่ไหมครับ
‪นอนข้างนอกแล้วก็เร่ร่อน ‪นอนข้างนอกแล้วก็เร่ร่อน
‪ผมเลยเบื่อการเที่ยวตะลอนมาก ‪คิดว่า "ต้องทำอย่างอื่นบ้างแล้วล่ะ"
‪ผมเลยลองโดนคุมประพฤติดูครับ
‪แทนที่จะเร่ร่อน
‪คุณพัคซองกวัง ปรบมือให้ด้วย
‪ผมเลยลองหยุดดู
‪ตอนแรก ตอนที่เริ่มแรกๆ
‪มันยากมากจริงๆ ครับ
‪ตอนทำ "แก๊ก คอนเสิร์ต" ทุกอย่าง ‪เตี๊ยมไว้หมดแล้วครับ พอทำแต่แบบนั้น
‪ทีนี้พอมาออกรายการวาไรตี้ ‪ผมทำอะไรไม่ถูก ทำอะไรไม่ได้เลยครับ
‪กำลังถ่ายทำอยู่
‪แต่ผมมองกล้องไม่ได้เลย
‪ผมเอาแต่จ้องโคตรปลาหางเหลือง ‪ตัวเมื่อกี้อย่างเดียว
‪ผมจ้องแต่พี่โฮดงแบบนี้ ‪อย่างเดียวเลยครับ
‪เพราะผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪"ไม่ได้การแล้วล่ะ ‪ทำตามคำสั่งให้ดีก็พอ
‪อย่าพยายามเอาฮาจนเกินไป
‪ทำตามคำสั่งให้ดีก็พอ
‪มาพยายามกันเถอะ" พอผมคิดแบบนี้
‪นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมได้ยิน
‪คำชมจากโคตรปลาหางเหลือง ‪อย่างคุณคังโฮดงครับ
‪ว่าผมขับรถเก่งครับ
‪บางคนก็ "อ๋อ" เลยใช่ไหมครับ
‪"ฉันไม่รู้สึกตัวเลยว่านายเหยียบเบรก ‪รถมันหยุดตั้งแต่เมื่อไหร่
‪เหมือนรถจะเลี้ยวซ้ายแล้ว ‪แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
‪เราเพิ่งออกจากบ้านเอง ‪มาถึงจังหวัดคังวอนเมื่อไหร่นะ"
‪รถที่ผมใช้ทำงานตอนนั้น
‪เป็นรถคาร์นิวัล ‪เหมือนที่คนดังทั่วไปนั่งกันครับ
‪เป็นรถที่ให้ความรู้สึกรื่นเริงหน่อย
‪ตอนนั้นผมได้เปลี่ยนรถหกคันครับ
‪สมัยนั้น ในรถจะมีกล้องติดตั้งอยู่
‪แล้วพันไว้ด้วยเทปกาวผ้าหมดเลยครับ
‪สมัยนี้ระบบดีแล้ว ‪เลยมีตัวยึดติดได้ง่าย
‪แต่สมัยก่อน ใช้เป็นเทปกาวผ้ากันหมด
‪พอใช้เทปกาวผ้าแปะแล้ว ‪มันก็จะลบรอยไม่ออกครับ
‪เพราะงั้น มีวันหนึ่ง ‪ผมเหนื่อยเลยหลับไป
‪พอตื่นขึ้นมา จะออกไปทำงานตามตาราง ‪พอเขาบอก "ถึงแล้วครับ ลงได้"
‪ผมยกแขนขึ้นไม่ได้ครับ ‪มันเป็นจุดที่เคยมีเทปกาวผ้าแปะอยู่
‪คู่แต่งงานที่ความสัมพันธ์ไม่ดี ‪ถ้าเอาเทปนี่ไปติดนะ
‪ถึงขั้นมีความสัมพันธ์ที่ดี ‪อยู่อย่างรักใคร่ปรองดองได้เลย
‪เทคโนโลยีเทปกาวผ้า ‪เป็นอะไรที่น่าทึ่งมากครับ
‪แต่ผมก็เป็นคนคนหนึ่ง
‪ที่ถ้าขับรถนานๆ ‪บางครั้งก็เหนื่อยไงครับ
‪วันหนึ่ง ผมขับรถมานานมาก
‪แต่ว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ …
‪ไม่รู้จะติดกล้องในรถทำไม ‪ผมอยากให้ชวนผมคุยบ้าง
‪แต่ทุกคนเอาแต่นอนพิง ‪อ้าปากหวอกันหมด
‪อึนจีวอนก็หัวกระแทกหน้าต่าง ‪แล้วก็ตื่น กระแทกแล้วก็ตื่น
‪แต่ก็ยังนอนต่อ
‪พี่โฮดงก็นอนกรนครอกๆ อยู่ข้างๆ
‪ผมก็เลยหัวร้อนขึ้นมา ‪ไม่มีใครคุยกับผมเลย
‪"นี่ฉันเป็นคนขับรถจริงๆ เหรอ ‪ฉันเป็นอะไรในทีมนี้" พอคิดแบบนั้น
‪พอผ่านแม่น้ำทงไป ‪จะมีวิวที่สวยมากครับ
‪มีวิวสวยๆ แต่ผมต้องตั้งใจขับรถ ‪คือตรงนั้นมีผาชันมากครับ
‪สิ่งที่แวบขึ้นมาตอนนั้นคือ ‪"หักพวงมาลัยซะเลยดีไหม"
‪"ถือโอกาสนี้เป็นพิธีกรหลักเลยไหม"
‪"ฉันจะเลือกคนที่ชอบมาหกคน ‪แล้วยึดรายการมันซะเลยดีไหม"
‪ขณะที่กำลังคิดแบบนั้น
‪คนที่อยู่หลังเบาะคนขับ
‪ซึงกิ
‪เขาประสานมือสองข้างเข้าด้วยกัน ‪แบบน่ารักเรียบร้อยมาก
‪แล้วก็นอนอยู่แบบนี้ ไม่กรนเลยครับ
‪ผมเลยคิดว่าทำแบบนั้นไม่ได้ ‪อย่างน้อยก็เห็นแก่เจ้าคนนี้
‪แล้วอีกอย่าง อีกอย่างคือ ‪ผมมองไปเห็นพี่โฮดงพอดี
‪ต่อให้ตกหน้าผาไป ‪เขาก็มีหมวกกันน็อกในตัวอยู่แล้ว
‪ถ้าหมอนี่รอดไป
‪ถ้าหมอนี่รอดไปได้ล่ะ ‪ตอนนั้นคงเดาได้ใช่ไหมครับ
‪ความคิดที่ว่าอาจต้องเผชิญ ‪ความทุกข์ทรมานที่มากกว่าความตาย
‪เพราะแบบนั้น ผมเลยลืม ‪ความคิดร้ายๆ นั้นไปชั่วขณะ
‪แล้วก็กลับมา ‪ยิ้มสดใสแบบนี้อีกครั้งครับ
‪ถ้าถามว่าตอนนั้น ‪ผมขับรถบ่อยมากขนาดไหน
‪ก็ขนาดขับจนเบื่อเลยครับ ‪ตอนนี้ถ้าเลี่ยงได้ผมก็ไม่ขับ
‪ขนาดตอนไม่ได้ดื่มเหล้า
‪ถ้าไปไหนไกลๆ ผมก็จะแค่เรียก ‪คนขับรถรับจ้างให้มาส่งตลอด
‪เอาแต่เรียกคนขับ เรียกคนขับ ‪เรียกไปเรียกมา
‪จนได้ร้องเพลงไงครับ ‪อย่างที่ทุกคนรู้
‪หนึ่ง สอง สาม สี่
‪เลขหน้าหลัง…
‪- เหมือนกัน ‪- เหมือนกัน
‪ก็เลยได้งานนั้น
‪คนเราต้องเหมือนกันทั้งสองด้าน ‪ถูกต้องไหมครับ
‪แต่ว่า คนที่ชื่อคังโฮดงเนี่ย
‪ถ้าเขาได้สนใจใครแล้ว
‪เขาจะสามารถปั้นคนคนนั้น ‪ให้เป็นดาวได้
‪เมื่อก่อนเขาเอาแต่เรียก "ซึงกิ" ‪รู้กันใช่ไหมครับ
‪แต่เหมือนเขา ‪จะเริ่มสนใจผมนิดหน่อยครับ
‪วันที่รวมตัวกันครั้งแรก ‪ตอนถ่ายทำฉากเปิดรายการ
‪ทุกคนแนะนำตัวเองทีละคนแบบนี้นะครับ
‪"สวัสดีครับ อึนจีวอนครับ"
‪ซึงกิก็ "สวัสดีครับ ‪เจ้าของเพลง 'พี่สาวเป็นของผม'"
‪มีพี่คนนั้นอยู่จริงไหมผมก็ไม่รู้นะ ‪แต่เขาก็พูดแบบนั้นครับ ก็ฮาๆ
‪แล้วจู่ๆ ก็มาถึงตาผม
‪จู่ๆ พี่โฮดงก็พูดขึ้นมา "ทุกคน
‪สุดยอดนักแสดงตลกแห่งยุคนี้
‪คนที่แค่แนะนำตัว ‪ก็ทำให้ทุกคนในที่นี้ขำกระจายได้
‪นักแสดงตลก ‪ผู้มีความสามารถอันยิ่งใหญ่คนนั้น
‪กำลังจะแนะนำตัว ณ บัดนี้ครับ
‪ทุกคนจับตาดูกันด้วยนะครับ" ‪เขาว่างี้
‪คือมาแบบพื้นๆ เลยครับ ‪แบบนี้มันฆ่ากันชัดๆ
‪เข้าใจที่สื่อใช่ไหมครับ หลังผมนี่
‪เหงื่อไหลเป็นสายน้ำเลย
‪จนป่านนี้ยังฝันเห็นอยู่เลยครับ ‪แต่ว่า
‪สุดท้ายแล้ว ทุกคนรู้ไหมครับ ‪ว่าผมแนะนำตัวให้ฮากระจายได้
‪"ทุกคน หวัดดีคับ หวัดดีคับ"
‪น่าจะจำอันนี้ได้ ผมเคยถ่ายโฆษณา ‪"หวัดดีคับ" ด้วยครับ
‪ตอนนั้น ผมคอยสังเกต ‪คุณคังโฮดงเยอะมาก
‪แต่ว่าเดี๋ยวนี้ อันที่จริง
‪เหมือนพี่โฮดง ‪ก็สังเกตผมเหมือนกันครับ
‪"ซูกึน เอามือจับหน้า
‪ฉันจะตบนาย ‪แกล้งทำเหมือนโดนตบหน้านะ"
‪พูดแล้วก็ตบป้าบเข้ามาครับ ‪แล้วผมก็จะหน้าหัน
‪เมื่อก่อนมีแต่เรียก "ซูกึน" ‪แล้วก็ตบเลยครับ
‪ตอนนี้เขาสังเกตผมแล้ว ‪เข้าใจได้ใช่ไหมครับ
‪คนที่ทำให้ผมมีหน้ามีตาขึ้นมา
‪จนเขาต้องคอยมองผม ‪ก็น่าจะเป็นรุ่นพี่คังโฮดงนี่แหละ
‪น่าจะมีคนที่จำสาเหตุหลักได้อยู่นะ
‪สมัยทำรายการสองวันหนึ่งคืน
‪เราเคยไปเข้าค่ายสามัคคีในป่า ‪และมีช่วงพักทานนั่นนี่ด้วยกันครับ
‪แล้วดันมีคนเอาลูกพลับมาด้วยครับ
‪ลูกพลับนั่นแค่กินเฉยๆ เลยก็ได้
‪แต่จู่ๆ เป็นเพราะพี่โฮดงไม่รู้
‪เลยถามว่า "พวกนายรู้ไหม ‪ว่าลูกพลับภาษาอังกฤษคืออะไร"
‪สมมติว่าถ้าซึงกิรู้ ‪เรื่องมันก็จะจบเลยครับ
‪จะไม่ฮาเลยด้วย
‪แต่ว่าซึงกิมาแบบ ‪"หือ ลูกพลับคือคำว่าอะไรนะ"
‪ไม่มีใครรู้ภาษาอังกฤษของคำนี้
‪ทีนี้ผมก็เลย "โอ๊ะ โอกาสนี้ ‪ฉันต้องเอาฮาแล้วล่ะ"
‪ผมเลยพูดว่า ‪"ไม่มีใครรู้คำนี้เลยเหรอ"
‪ออกเสียง "ทีเอช" เป็นเสียง "ซอ" ไง
‪"ลูกพลับซ์ ลูกพลับซ์"
‪พอบอก "ลูกพลับก็คือลูกพลับซ์" ‪เท่านั้นแหละ ฮากระจายเลย
‪ฟีลมันได้ พี่โฮดงเครื่องติด
‪"เฮ้ย ถ้างั้นแล้วส้มล่ะ ส้มคืออะไร"
‪"ส้มเหรอ ส้มซ์"
‪"ส้มเปรี้ยวซี้ด" เป๊ะเลยไหม "ส้มซ์"
‪อันที่จริงผมลังเลกับส้มนิดหน่อยครับ
‪"เอาเป็นส้มซ์ดีไหม หรือเชย์จูว์" ‪ไม่รู้จะเอาอันไหน
‪ตอนคิดว่าเอาอันไหนดี
‪ผมก็ให้ถามชื่อผลไม้มา ‪แล้วจะตอบภาษาอังกฤษให้
‪แตงโมคืออะไรรู้ไหมครับ แตงโม
‪ถ้าพยางค์เดียวก็คือ "ถุยซ์"
‪แล้วมีอะไรอีกนะครับ หมวดผลไม้
‪- อะไรนะ ‪- บานานา
‪บานานาก็อังกฤษแล้วไง ไอ้นี่
‪บานานามันเป็นภาษาอังกฤษอยู่แล้ว
‪แคนตาลูปเกาหลี ว้าว แคนตาลูปเกาหลี
‪แคนตาลูปเกาหลีจะยาวหน่อยครับ
‪"เมล็ดออกมากับอึซ์"
‪ก็คือแคนตาลูปเกาหลี
‪แหม เข้าใจอยู่แท้ๆ ‪อย่ามาแกล้งใสซื่อ
‪ผมคอยสังเกตพี่โฮดงมาเยอะมากก็จริง
‪แต่ช่วงนี้ มีคนที่ผมต้องสังเกต ‪มากกว่ารุ่นพี่โฮดง
‪มีบุคคลที่สองปรากฏตัวขึ้นแล้วครับ
‪เขาคนนั้นก็คือ
‪คนคนนี้ครับ
‪คนที่มีพิษจำนวนมหาศาล
‪คนที่โมโหตลอดเวลา
‪ด้วยการใส่พลังไปที่แก้ม
‪และพร้อมที่จะพ่นพิษออกมา ‪ได้ตลอดเวลา
‪ก็คือรุ่นพี่อีคยองกยูนั่นเองครับ
‪ไม่นานมานี้ผมเจอรุ่นพี่แล้วบอกว่า
‪"รุ่นพี่ ผมจะได้โชว์ยืนเดี่ยว ‪ที่เน็ตฟลิกซ์เป็นคนจัด
‪ชื่อโชว์คือโค้ชความรู้สึก" ‪รุ่นพี่ตอบกลับทันทีว่า
‪"อะไรนะ โค้ชความรู้สึกอะไรกัน"
‪หัวร้อนใส่ผมทันทีเลยครับ ‪ทั้งที่คุยกันสบายๆ ก็ได้
‪ผมเลยบอก "รุ่นพี่ ผมกำหนดตัวละคร ‪รุ่นพี่เป็นปลาปักเป้าได้ไหม"
‪"ไม่ ไม่ใช่ปลาปักเป้าธรรมดา ‪ต้องปลาปักเป้าครีบเหลือง
‪เอาปลาปักเป้าครีบเหลือง มันอร่อยมาก
‪แต่ถ้ากินแบบไม่เอาพิษออกก็ตาย"
‪เขาเป็นคนที่ใครดีด้วย ‪ก็ดีตอบแบบไม่มีกั๊ก
‪แต่ถ้าพลาดขึ้นมา ‪ก็มีพิษจนฆ่าให้ตายได้เลย
‪หว่างคิ้วเขาจะเป็นแบบนี้ตลอดเลยครับ ‪จะขมวดตลอด
‪เหมือนจะเข้าจู่โจม
‪เหมือนเอาเทปกาวผ้าแปะไว้
‪เราตกปลากันอยู่
‪ไม่มีเหตุผลที่จะโมโหเลยครับ ‪เขามีแต่ข้ออ้าง
‪ถ้าอากาศดี ก็โมโหเพราะอากาศดี
‪ฝนตก ก็โมโหเพราะฝนตก
‪ถ้าตกปลาไม่ได้ก็ว่า ‪"กัปตัน เพราะนายนั่นแหละ"
‪"ทำไมต้องมาในวันแบบนี้"
‪คนข้างๆ ปลากินเบ็ด ‪เขาก็จะบอกให้ "เงียบ"
‪ตกได้เยอะ ก็ว่าเพราะตกได้ไง
‪ปวดแขน หงุดหงิดไปอีก
‪แต่ถ้ารุ่นพี่คยองกยูอยู่บนเรือนานๆ ‪ก็จะมีเบื่อเหมือนกัน
‪เวลาเบื่อรุ่นพี่เขาจะเล่นมุก ‪แล้วเราก็ต้องตามให้ทันด้วย
‪ว่าเขาเล่นมุก หรือเราควรถามจริงจัง ‪เราต้องตามเขาให้ได้
‪แต่ว่า เพราะผมใช้เวลา ‪อยู่กับเขามาเยอะมาก
‪ผมจะดูออกทันทีครับ ‪ว่าล้อเล่นหรืออะไร
‪ตกปลากันอยู่ดีๆ
‪รุ่นพี่จะตวาดใส่ผมว่า "มองไรวะ"
‪ผมต้องตอบกลับทันทีครับ ‪ถ้าเขาถาม "มองไรวะ" "มองคยองกยู"
‪"นายเป็นใคร" "รุ่นน้องคยองกยู"
‪"ดูไอ้เบื๊อกนี่สิ" ‪"ก็ดูสิ ไอ้เบื๊อก"
‪"ดูสิ ดูเลย ไอ้เบื๊อก" ‪แล้วรุ่นพี่ก็จะฮา
‪บอกว่าผมช่วยรับมุกให้ ‪"โอ้ ซูกึนช่วยรับมุก"
‪แต่ว่า พวกคนที่ไร้ไหวพริบ
‪มันจะมีน้ำเสียงเฉพาะอยู่ ‪เวลารุ่นพี่ล้อเล่นจะพูดเน้นหนัก
‪"มองไรวะ" แบบนี้แปลว่าล้อเล่น
‪แต่ว่าบางครั้งถ้าพูดจริงจัง
‪"มองอะไร" บางทีก็มีแบบนี้ครับ
‪แบบนั้นแปลว่าอารมณ์บ่จอยสุดๆ
‪"อย่ามาล้อเล่น อย่ามามอง" ‪มันจะหมายความแบบนั้นครับ
‪จะมีสมาชิกที่ไร้ไหวพริบอยู่ครับ
‪จะไม่บอกนะครับว่าเป็นใคร
‪รุ่นพี่พูดว่า "มองอะไร"
‪"จะมองอะไรล่ะ
‪ฉันกำลังสแกนนายผ่านกระจกตา ‪อยากจะมองนายสักหน่อย
‪นายจะมามีปัญหาอะไรกับฉัน"
‪จะมีแบบนี้อยู่ครับ
‪- จีซังรยอล ‪- ใช่ครับ จีซังรยอล
‪แล้วพี่เขาก็จะว่า "อะไรเนี่ย
‪เอาไปออกอากาศก็ไม่ได้
‪นายบ้าไปแล้วหรือไง ฮะ"
‪เข้าใจใช่ไหมครับ ‪จะต้องมีไหวพริบหน่อย
‪ตอนนี้ผมก็กลายเป็นรุ่นพี่วงการตลก ‪ในระดับหนึ่งแล้วครับ
‪เพราะผมไปไหนมาไหนกับรุ่นพี่โฮดง ‪รุ่นพี่คยองกยูบ่อยมาก
‪เลยค่อนข้างมีภาพลักษณ์ ‪แบบน้องเล็กติดตัวอยู่
‪แต่จริงๆ ผมก็ค่อนข้างอาวุโสนะครับ
‪เวลาไปถ่ายทำรายการ
‪ไม่ใช่รุ่นพี่แล้ว แต่ผมต้องคอย ‪สังเกตรุ่นน้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ครับ
‪ผมทำรายการกับเหล่าไอดอลบ่อยๆ
‪แต่เวลาไปสถานีโทรทัศน์ ‪ผมก็จะใส่ชุดไปรเวทสบายๆ
‪พอเจอน้องๆ มาในชุดไปรเวทประหลาดๆ
‪ในสายตาผมมองว่าประหลาดไงครับ
‪ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ
‪ดูแล้วเป็นของแบรนด์เนมหมดนะ ‪แต่ทำไมเขาแต่งตัวแบบนั้น
‪คิดว่าหมายถึงใครครับ
‪ซงมินโฮ ใช่ มินโฮ
‪แบบอลังการงานสร้างมาก
‪ชุดแบบที่คนวัยสิบยี่สิบปีฮิตกันเลย
‪แต่ผมไม่เข้าใจ
‪"อะไรวะนั่น" ‪แต่เป็นของแบรนด์หมดเลยนะ
‪ตอนเจอมินโฮครั้งแรก ผมทักทายแบบนี้
‪"เฮ้ ลห."
‪"เฮ้ ว่าไง ลห."
‪แล้วเขาก็จะถาม "ลห.คืออะไรครับพี่"
‪"โลหะ" ไง
‪เพราะตัวเขามีโลหะเยอะมาก
‪โลหะ วัยรุ่นตรงนั้นชอบใจใหญ่เลย ‪สงสัยเป็นแฟนคลับมินโฮ
‪ผมคงจะมีความเข้าใจแบบนี้อยู่ ‪เพราะรายการมีคนดูทุกเพศทุกวัย
‪ผมเลยคิดว่าควรแต่งตัว ‪ให้สะอาดเรียบร้อยครับ
‪ผมบอก "แต่งแนวอะไรของนายเนี่ย" ‪มินโฮก็สวนทันที "ทำไม นี่แนวผม"
‪สิ่งที่ผมเคยทำกับรุ่นพี่คยองกยู ‪เจ้าหมอนี่ก็เริ่มทำกับผมเหมือนกัน
‪ตอนนั้นมันก็เลย ‪เหมือนเป็นการเตือนสติ
‪"พวกเขาก็มีแนวของตัวเองแหละ
‪แทนที่จะไปตำหนิติเตียน ‪แค่ยอมรับในตัวเขาดีกว่า"
‪แต่ถ้าดูรายการสมัยก่อน ‪รายการสมัยก่อน
‪จะต้องมีไหวพริบ ‪มากกว่ารายการสมัยนี้ครับ
‪เราเดินทางไปถ่ายรายการซ่อนกล้องกัน
‪แต่คือเห็นกล้องอยู่ตำตามาก
‪แล้วก็มีโทรศัพท์เข้ามา
‪"ฉันกำลังฉุกเฉิน ‪ขอยืมเงินหน่อย 40 ล้านวอน"
‪แล้วคือเห็นกล้องอยู่ตำตา
‪"อ้อๆ มีเรื่องอะไรเหรอ ‪รีบบอกเลขบัญชีมาสิ"
‪ความจริงอยู่ดีๆ ใครมันจะทำแบบนี้ ‪เราก็รู้แหละ
‪เรื่องที่รู้แต่ต้องแกล้งไม่รู้ ‪มีเยอะมากเลยครับ
‪สมัยก่อน เรื่องที่ลำบากก็คือ ‪ในรายการทีวีเมื่อก่อน
‪จะมีนักสะกดจิตมาเยอะมากครับ
‪โอ้ คนที่ขำนี่น่าจะจำได้ครับ
‪อยู่มาวันหนึ่งก็เอานักแสดงตลก ‪สองสามคนมานั่งในห้องรับรอง
‪แล้วโปรดิวเซอร์ที่รับผิดชอบก็เข้ามา
‪บอกว่าน่าทึ่งมาก "ถ้าถามว่า ‪นักสะกดจิตคนนี้น่าทึ่งแค่ไหน
‪เราให้เขาสะกดจิตทีมงานสิบคน ‪ก่อนหน้านี้ แล้วเขาสะกดได้ทุกคนเลย
‪บางคนเห็นคุณแม่ผู้ล่วงลับ
‪บางคนก็พูดจาเลอะเทอะ ‪ว่าชาติก่อนเป็นเจ้าหญิง
‪เป็นแบบนั้นกันทั้งสิบคนเลยนะ"
‪เขาเอามาบอกเราทำไมครับ
‪เขาจะสื่อว่า ‪"พวกนายก็เหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้
‪ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็จงโดนสะกดซะ"
‪เขามาบอกอ้อมๆ ครับ
‪แล้วผมก็มีไหวพริบไงครับ ‪ผมก็เข้าใจแล้วเข้าห้องไป
‪พอผมเข้าห้องไป
‪"เอาล่ะ มองที่ลูกแก้วนะครับ"
‪"เอาล่ะ จากนี้ไปคุณจะหลับ ‪เมื่อผมพูดว่าเรดซัน"
‪พอพูดว่า "เรดซัน"
‪เวลาหลับ จะต้องหลับแบบนี้
‪แต่เพราะผมตั้งใจมาก
‪พอเขาพูดว่า "เรดซัน"
‪ผมคอพับคออ่อนทันทีครับ ‪เป็นลักษณะเฉพาะของนักแสดงตลก
‪เพราะว่าผมเอาแต่ ‪นึกถึงหน้าโปรดิวเซอร์
‪เลยเอาแต่คิดว่าต้องทำให้ดีๆ
‪แล้วก็แบบ "เขาจะถามอะไรนะ"
‪"จะตอบยังไงดีนะ"
‪มีแต่ความคิดแบบนี้ ‪อยู่เต็มหัวเลยครับ
‪แล้วเขาก็ถามครับ
‪"ตอนนี้คุณซูกึนอยู่ที่ไหนครับ"
‪"ข้างๆ นาย"
‪"ก็อยู่ข้างๆ นายไง"
‪"คุณอยู่กับใครเหรอครับ"
‪"จะใครล่ะ ก็อยู่กับนายไง ‪เราอยู่กันสองคนเนี่ย"
‪ถ้าผมพูดว่า "ก็อยู่กับนายไง" ‪แบบนี้มันน่าจะฮา
‪แต่ผมพูดไม่ได้ครับ ผมก็เลย
‪บอกเขาครับ "ที่ปล่องไฟ ‪ผมเห็นปล่องไฟครับ"
‪"เริ่มเห็นคนจุดไฟ ‪ในช่องใส่ฟืนแล้วครับ"
‪"โอ๊ะ เขาคือใครครับ" ‪"เหมือนจะเป็นคุณย่าครับ คุณย่า"
‪"คุณย่ากำลังร้องไห้ครับ ‪กำลังร้องไห้อยู่"
‪มันไม่ใช่การถูกสะกดจิต
‪แต่ผมแต่งเรื่องอยู่ตลอด
‪แล้วเขาก็ถามอีกครับ
‪"ทำไมคุณย่าถึงร้องไห้ครับ"
‪"เพราะนายไง"
‪ผมอยากตอบแบบนี้ ‪แต่ก็ตอบไม่ได้ไงครับ
‪ผมเลยบอก "ผมไม่รู้ครับ
‪ท่านแค่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุด"
‪นักสะกดจิตก็เริ่มมั่นใจตอนนั้นแหละ ‪"หมอนี่โดนสะกดเต็มตัวแล้วสินะ"
‪แล้วทันใดนั้น ‪เขาก็วางบางอย่างใส่มือผมครับ
‪พอผมจับปุ๊บ ‪กลิ่นหัวหอมก็โชยขึ้นมาเลย
‪"จากนี้ไป ไม่ว่าคุณจะกินอะไร
‪ก็จะเอร็ดอร่อยเหมือนแอปเปิ้ล"
‪"คุณจะได้กินแอปเปิ้ลครับ"
‪ใครดูก็รู้ว่ามันเป็นหัวหอม
‪เขาก็ดันๆ เข้ามาให้ผมกิน
‪แต่กลิ่นโชยเลยนะ กลิ่นอย่างแรงเลย
‪ผมก็เลยกัดเข้าไปหนึ่งคำ
‪แล้วน้ำตาก็ไหลครับ น้ำตาไหลพรากเลย
‪น้ำตาไหลแต่ผมก็ฮึบ ‪เพราะพูดไม่ได้ว่ามันคือหัวหอม
‪"โอ้ นี่มันอะไรกันครับ
‪รู้สึกว่าเป็นแอปเปิ้ลที่อร่อยที่สุด ‪เท่าที่ผมเคยกินมาเลยครับ
‪น่าอร่อยนะครับ คุณย่า ‪คุณย่าลองทานดูสิครับ
‪คุณย่า ทานสิครับ คุณย่าทานสิ"
‪"คุณย่าพูดว่ายังไงครับ"
‪"ไอ้บ้านี่ ‪เอาไอ้นี่มาให้ฉันกินได้ยังไง
‪ฉันจะกินเข้าไปได้ยังไง" ‪ผมบอกไปแบบนี้ครับ
‪เขาก็มองออกเลยบอก ‪"เอาล่ะ ตื่นได้ครับ"
‪แล้วโปรดิวเซอร์ที่อยู่หลังผม ‪ก็บอกว่า "เยี่ยมมาก"
‪ส่งสัญญาณบอกแบบนี้ครับ
‪แต่พวกที่ไม่มีไหวพริบ
‪พอส่งหัวหอมให้กินก็จะร้อง "โอ๊ย"
‪ให้อีกก็ "โอ๊ย" อีกแบบนี้ครับ
‪โอ๊ยไปโอ๊ยมา พอถึงลูกที่ห้า ‪"อร่อยครับ"
‪ใช่ ไม่มีไหวพริบ
‪ฉะนั้น ถ้าทำรายการทีวี ‪จะต้องมีไหวพริบหน่อยครับ
‪เพราะว่าผมค่อนข้างหูตาไว
‪ผมเลยนึกว่าลูกๆ จะหูตาไวไปด้วย
‪แต่เหมือนเรื่องนั้น ‪จะไม่เกี่ยวข้องกับพันธุกรรมเลยครับ
‪ความจริงแล้ว ผมเรียนรู้ ‪ที่จะสังเกตด้วยตัวเองครับ
‪ผมมีลูกชายชื่อว่าแทจุน ‪ช่วงนี้กำลังเล่นยิมนาสติก
‪เขาเป็นลูกชายคนโต
‪จำพวกทกาเชฟ เดี๋ยวโชว์รูปให้ดูครับ
‪เป็นยิมนาสติก แบบนี้น่ะครับ
‪ตอนนี้เขาอยู่ชั้นม.หนึ่ง
‪ภาพเปลือยๆ ดูสิครับ ‪ลอยอยู่บนพื้นเลย
‪เป็นยิมนาสติก เขาทำแบบนั้นครับ
‪อยู่บนบาร์เดี่ยว แบบนั้นเลย
‪เขาโต้รุ่งทำอยู่แบบนั้น ‪ทั้งคืนเลยครับ
‪วันหนึ่งผมได้ยินเสียง ‪หัวเราะคิกคักจากในห้อง
‪มีเสียงถามคำถาม แล้วก็พูดว่า "ว้าว"
‪ผมก็เลยไปดู
‪ลูกผมกำลังดูถ่ายทอดสดอยู่ครับ
‪แต่พอมองแล้ว ‪ผมนึกว่ามีคนดูเป็นร้อยๆ
‪แต่ว่ามีอยู่แค่สามคนครับ
‪ลูกชายผมเป็นคนที่ ‪เขียนความเห็นมากที่สุด
‪วันหนึ่งเขาก็มาหาผมแบบจริงจัง
‪แล้วบอก "พ่อครับ ผมอยากไปอเมริกา"
‪"โอ๊ะ นี่ลูกเราโต ‪เป็นผู้เป็นคนแล้วเหรอ"
‪"จะไปอเมริกาเหรอ ‪งั้นประสบการณ์เขาก็จะกว้างไกลขึ้น
‪จะได้เรียนภาษาอังกฤษด้วย ‪จะได้สัมผัสอะไรที่หลากหลายด้วย"
‪ผมเลยคิดว่า ‪"ถึงจะลำบากก็ต้องหาทางส่งเขาไป"
‪ผมเลยลองถามดูครับ
‪"แทจุน ว่าแต่จะไปอเมริกาทำไมเหรอ"
‪แล้วจู่ๆ เขาก็ตอบว่า ‪"ก็อเมริกามีบาร์เดี่ยวเยอะไงครับ"
‪อเมริกามีบาร์เดี่ยวเยอะเหรอครับ
‪น่าจะมีเจ้าหน้าที่ ‪จากเน็ตฟลิกซ์อเมริกาอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪ผมอยากถามครับ ‪ผมอยากถามเรื่องนี้มากเลยครับ
‪"มีบาร์เดี่ยวกี่อัน ฮะ
‪ในอเมริกามีบาร์เดี่ยวเยอะแค่ไหน"
‪ผมไม่รู้เขาไปฟังมาจากไหน ‪ว่าอยู่อเมริกามีบาร์เดี่ยวเยอะ
‪เดี๋ยวถ้าวันนี้มีไลฟ์ในยูทูบตอนค่ำ ‪ผมจะเข้าไปถามเขาครับ
‪คนที่เป็นบุคคลต้นแบบของแทจุน
‪ถ้าผมเข้าไป ‪ก็จะมีคนดูเป็นสี่คนไงครับ
‪ถ้าไปถามเขาน่าจะรู้อะไรบ้าง
‪ผมก็เลยคิดว่า ‪"ไหวพริบไม่สืบทอดผ่านพันธุกรรมสินะ"
‪แล้วก็ จะมีลูกคนเล็กอยู่ด้วย
‪เจ้าคนเล็กนี่จะคล้ายผมครับ
‪วันหนึ่ง ระหว่างกำลังดื่มเหล้า
‪มีแม่เขากับลูกชายสองคนอยู่ด้วย ‪ผมเลยพูดอย่างจริงจังครับ
‪"อีกสักหน่อยพ่อกับแม่จะไปชนบท ‪และสร้างบ้านหลังเล็กๆ
‪พ่อกับแม่จะไปอยู่ที่นั่น ‪แล้วก็จะตายด้วยกัน
‪ถ้าแม่ตาย พ่อก็จะตายตามไป
‪เราจะอยู่กันแบบนั้น ‪พวกแกก็ไปใช้ชีวิตตามใจนะ
‪พูดถึงบาร์เดี่ยวอะไรไร้สาระ"
‪ผมบอกไปอย่างจริงจัง ‪เพราะความอึดอัดใจไงครับ
‪"แต่ว่าจะทิ้งเงินไว้ให้ก่อนไป"
‪แล้วแทซอลูกชายคนเล็กก็พูดว่า ‪"พ่อจะไปแบบนั้นไม่ได้นะครับ"
‪"ทำไม ทำไมพ่อจะไปไม่ได้"
‪เขาเลยบอก "ต้องบอกก่อนสิครับ ‪ว่าเอาเงินไว้ที่ไหน"
‪อือ อย่างฮาเลย
‪เขาพูดแบบนั้นจริงๆ ครับ
‪ต้องมีไหวพริบนะ ‪ถึงขอให้บอกว่าเงินอยู่ไหน
‪แต่พอแทจุนได้ยินแบบนั้น ‪ลูกชายคนโตจะต่างออกไปจริงๆ
‪"นี่ พ่อกับแม่บอกว่าจะตายนะ
‪ยังจะห่วงว่าเงินอยู่ไหนอีกเหรอ ฮะ
‪พ่อกับแม่ต้องมีสุขภาพแข็งแรงสิ ‪เราต้องอยู่ข้างๆ ทำไมพูดแบบนั้น"
‪แล้วเขาก็ถาม "พ่อ แต่ว่าจะสร้างบ้าน ‪อยู่ชนบท แล้วมีบาร์เดี่ยวไหมครับ"
‪อันนี้ผมแต่งเติมเองนิดหน่อย
‪ครับ สนุกไหมครับ
‪ความจริงแล้ว การที่ผมหูไวตาไว
‪อาจเป็นเพราะแวดล้อมสมัยเด็กครับ
‪เพราะว่าผมย้ายโรงเรียนบ่อยมาก
‪ตอนสมัยป.หก ‪ผมได้ร่วมพิธีจบการศึกษาตั้งสองครั้ง
‪สมัยเด็กน่ะ ‪ถ้าได้ดูรูปถ่ายผมสมัยนั้น
‪จะมีแต่รูปแบบจดจ้องทั้งนั้นเลยครับ ‪ดูสิครับ
‪จ้องอะไรอยู่ครับเนี่ย
‪ใช่ไหมล่ะครับ ดูสิครับ
‪มองอะไรของเขาเนี่ย
‪ดูเจ้าหมอนี่มันจ้องสิ
‪เมื่อสมัยก่อน
‪ที่สนามกีฬาในโรงเรียนประถม
‪ผมกำลังเตะฟุตบอล ‪กับเพื่อนสนิทอยู่ครับ
‪ไม่แน่ใจว่าตอนป.สามหรือป.สี่
‪สมัยประถม นี่โรงเรียนประถมผมครับ ‪ผมกำลังเตะฟุตบอลอยู่
‪จู่ๆ ก็มีรถไถคันหนึ่งวิ่งเข้ามา ‪ในสนามกีฬาครับ
‪แต่ว่าพอมองที่รถไถแล้ว
‪ข้างหลังมันจะมี ‪ตู้อะไรเล็กๆ อยู่ด้วย
‪ใช่ โห…
‪บอกว่าเล็กๆ แต่วาดซะใหญ่เลย
‪ไม่เป็นไรครับๆ เอาไว้แบบนั้นแหละ
‪มันจะมีอะไรสักอย่างเหมือนพัดลม ‪อยู่ข้างหลังด้วยครับ
‪พัดลมไม่ใหญ่ขนาดนั้นนะครับ ‪ยังไงก็เถอะ
‪ไม่เป็นไรครับ เอาไว้แบบนั้นแหละ
‪มีพัดลมอยู่หนึ่งตัว
‪แล้วมันก็ขับเข้ามาในสนาม ‪ตอนผมเตะบอลอยู่
‪เลยคิดว่า "ลุงนั่นเป็นบ้าหรือเปล่า"
‪"เด็กกำลังเตะบอลอยู่ ‪จะขับรถไถเข้ามาทำไม
‪อันตรายกับเด็กนะเนี่ย"
‪แต่พอมองดูใกล้ๆ ‪ปรากฏว่าเป็นพ่อผมเองครับ
‪ขับรถไถมา แล้วก็ขนของมาด้วย
‪พ่อผมมาสภาพแบบนี้เลยครับ
‪ผมก็เลย โอ๊ะ ‪ไม่ๆ ตอนนั้นพ่อไม่ได้ใส่หมวก
‪สมมติว่าใส่ก็ได้ครับ ‪เอาไว้แบบนั้นแหละครับ
‪นั่นแหละ พ่อผมเข้ามาครับ แล้วจู่ๆ
‪ก็บอกให้ผมขึ้นรถไถครับ
‪ผมก็เลยบอกเพื่อนว่า ‪"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"
‪แค่บอกลาตามปกติ ‪"โทษทีนะที่กลับก่อน"
‪แล้วก็ออกรถไปครับ
‪แล้วแทนที่เราจะกลับบ้าน ‪ดันไปโผล่ภาคอื่นซะได้ครับ
‪ขับรถไถไปเรื่อยเลยครับ
‪ขับรถไถไป
‪บางครั้งคุณพ่อ ‪ก็หันมามองด้านหลังครับ
‪ที่หันมานี่ก็ไม่ได้มองว่าผมอยู่ไหม
‪แต่มองเพราะว่ากลัวพัดลมหล่นครับ
‪ไม่ถงไม่ถามผมสักคำ ‪ผมก็แค่นั่งรถไถไปอย่างนั้น
‪เราไปถึงหมู่บ้านใหม่ที่ไม่รู้จักเลย
‪พ่อก็บอกว่า "นี่คือบ้านที่แกกับพ่อ ‪จะอาศัยอยู่ต่อจากนี้ไป"
‪แล้วข้างกันก็จะมีโรงเรียนประถมเล็กๆ ‪เหมือนโรงเรียนย่อยอยู่
‪"ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ‪แกต้องมาเรียนที่โรงเรียนนี้"
‪"นี่มันเรื่องอะไรกันนะ" แต่แล้วก็มี ‪ป้าคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นครับ
‪แต่เป็นป้าแถวบ้าน ‪ที่ผมเคยเจอและทักทายหลายครั้งแล้ว
‪แล้วจู่ๆ พ่อก็บอกว่า ‪"ให้เรียกว่าแม่นะ"
‪แต่ว่าผมมีแม่อยู่แล้วนะ
‪ผมฉี่รดที่นอน ‪จนถึงตอนขึ้นมัธยมต้นเลยครับ
‪เพราะว่าเวลานอน
‪พ่อผมกับคนนั้น…
‪เมื่อก่อนเคยเรียกว่าป้า ‪แต่ตอนนี้ผมเรียกว่าแม่
‪ท่านก็อายุมากแล้ว ‪แล้วก็อยู่เคียงข้างพ่อผมมานาน
‪แต่ว่า ผมออกไปฉี่ไม่ได้ ‪เพราะกลัวพวกท่านจะตื่น
‪แล้วบางครั้งพ่อ ‪ก็ชอบมาโบกมือใส่หน้าผม
‪เช็กดูว่าผมหลับหรือยังครับ
‪ถึงผมจะไม่รู้ว่าทำไปทำไมก็เถอะ
‪แต่ผมก็จำได้ว่าท่านทำแบบนี้
‪ผมไม่รู้เลยครับว่าทำทำไม
‪ผมเลยสงสัยว่าทำเพื่อเช็ก ‪ว่าเด็กตายหรือยังหรือเปล่า
‪เป็นแบบนั้นอยู่หลายเดือนเลยครับ ‪ที่แปลกคือหลายเดือนนั้น
‪เวลานอนอยู่ ‪ก็จะมีอะไรแวบไปแวบมาแบบนี้
‪ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นสัญญาณ ‪บ่งบอกอะไรก็เถอะ
‪แต่เพราะยังเด็กอยู่ ‪ผมเลยคิดไม่ถึงหรอกครับ
‪ภาพนี้ ตอนวันหยุดเทศกาล
‪ผมลงไปต่างจังหวัด ‪ก็เลยจำลองฉากนี้ใหม่อีกรอบครับ
‪อันนี้ก็คือ รูปที่ผมถ่าย
‪ตอนที่ไปวันหยุดปีใหม่ ‪ครั้งล่าสุดครับ
‪ผมหลุดเฟรมใช่ไหมครับ ‪ที่ผมหลุดก็เพราะว่า
‪ในหมู่บ้าน ‪ไม่มีใครถ่ายรูปให้ได้เลยครับ
‪พ่อผมอายุ 80 ‪แต่เป็นน้องเล็กของที่นั่นครับ
‪นี่เป็นรูปที่คุณปู่ ‪อายุเกือบ 90 ปีถ่ายให้
‪ผมบอกว่า "กดแล้วก็ปล่อยนะครับ" ‪แต่ท่านก็กดค้างไว้ เป็นวิดีโอตลอด
‪แล้วไม่รู้ไปกดอะไร ได้รูปหน้าคุณปู่ ‪มาประมาณแปดรูปนี่แหละ
‪บางรูปก็เห็นแต่หน้ารถไถ
‪ผมก็เลยเอารูปนี้มาครับ
‪ถ้าถามว่าคืออะไร ‪ผมพยายามทำฉากอะไรใหม่
‪"คุณพ่อ จะไปไหนครับ" ‪ผมพยายามทำฉากที่ถามว่าจะไปไหน
‪ตอนนั้นหน้าพ่อผม ‪ก็เป็นแบบนี้แหละครับ
‪ตอนนี้ลูกชายประสบความสำเร็จ ‪เงินก็ส่งให้ ท่านน่าจะยิ้มได้แล้ว
‪แต่ท่านก็ทำแบบนั้นแหละครับ
‪แต่ว่าคุณพ่อ พอถ่ายรูปนั้น
‪ผ่านไปไม่กี่วัน ท่านก็ไม่สบายขึ้นมา
‪ระหว่างทำการผ่าตัดใหญ่
‪เอาเรื่องแบบนี้มาพูด ‪อาจจะไม่เข้ากับบรรยากาศเท่าไร
‪แต่ว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ‪เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณพ่อผม
‪ท่านแข็งแรงขึ้นแล้ว
‪ผมได้รับสายโทรมา
‪ตอนนี้ท่านแข็งแรงขึ้นแล้วครับ
‪ตัวคุณพ่อผมเอง ‪ความจริงไม่ค่อยจะสังเกตใครหรอกครับ
‪ท่านจะพุ่งตรงอย่างเดียวครับ ‪จะพุ่งใส่ตลอด
‪ตอนสมัยประถม
‪ผมกับพี่ชายตื่นขึ้นมา ‪ปรากฏว่าพ่อหายไปครับ
‪ผมกับพี่ก็ลนลานสิครับ
‪ของกินก็ไม่มี
‪พี่ผมเลยเอาของที่มีอยู่ในบ้าน ‪มาทำมั่วๆ กินกันสองคน
‪พอถึงวันที่สาม พ่อก็กลับมาครับ
‪ผมเลยถามว่า "พ่อไปไหนมาครับ" ‪"ไปเที่ยว"
‪ท่านบอกว่าไปเที่ยวมาครับ
‪ผมเลยบอก "งั้นก็น่าจะให้เงินไว้สิ" ‪"ก็ทิ้งไว้แล้ว ไม่เห็นเหรอ"
‪แล้วที่มุมห้อง จะเป็นห้องเล็กๆ นะ
‪ท่านก็เอาออกมาให้ครับ พอเปิดดู ‪ปรากฏว่าเป็นแบงก์ 5,000 หนึ่งใบครับ
‪ท่านแค่ขยำ ‪แล้วโยนทิ้งไว้แบบนั้นครับ
‪วันคริสต์มาสอีฟใช่ไหมนะ ‪พ่อผมบอกแบบนี้ครับ
‪"โอ้ พรุ่งนี้วันคริสต์มาสแล้วสิ"
‪แค่คำนี้คำเดียว ‪ไม่ได้พูดอย่างอื่นเลยครับ
‪ผมกับพี่ก็เลยแบบ ‪"พ่อรู้จักวันคริสต์มาสด้วยเหรอ"
‪แล้วพอเข้านอนตอนกลางคืน ‪จะมีถุงเท้าทหารของพ่ออยู่
‪แบบที่คู่ใหญ่ๆ
‪ผมกับพี่เลยเอามาแขวนคนละข้าง ‪แล้วก็นอนครับ
‪พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า ‪ปรากฏว่าพ่อใส่ออกไปแล้วครับ
‪ท่านใส่ออกไปแล้ว
‪เพราะเป็นวันคริสต์มาส ‪ท่านคงอยากจะใส่ถุงเท้าหนาๆ
‪นั่นก็คือความทรงจำวันคริสต์มาส ‪ของผมกับพี่ชายครับ
‪วันไหนสักวันนี่แหละ สถานีโทรทัศน์ ‪ขอรูปถ่ายงานครบรอบหนึ่งขวบของผมครับ
‪ผมเลยโทรไปหาพ่อ "พ่อครับ ‪ผมมีรูปงานครบรอบหนึ่งขวบไหม"
‪ท่านก็บอก "ไม่มี" "ทำไมถึงไม่มี"
‪ท่านก็บอก "เพราะไม่ได้จัดไง ไอ้หนู"
‪ผมไม่มีรูป ก็เลยไปขอจากบยองมันครับ
‪เพราะตอนตามหาคนที่คล้ายผมสุด ‪เลยคิดว่าบยองมันนี่แหละคล้าย
‪"นี่ นายมีรูปงานครบรอบหนึ่งขวบไหม" ‪ปรากฏว่าบยองมันเคยจัดงานครับ
‪ทั้งที่บยองมัน ‪ก็น่าจะฐานะทางบ้านไม่ดีเหมือนกัน
‪นี่คุณคิมบยองมันครับ ใช่
‪ก็แค่เด็ก ใครจะไปดูออก ผมเลยถามพ่อ
‪"พ่อครับ" พร้อมเอารูปนี้ให้ดู ‪"คล้ายผมไหม" "อย่างกับแกะ"
‪"บอกว่าเป็นแกก็เชื่อ ‪เพราะดูฉลาดมาก"
‪ผมก็คิดว่าท่านจะขอโทษผม
‪"ขอโทษนะ ตอนนั้นพ่อ" อะไรแบบนี้ ‪แต่ท่านแค่บอกว่าเหมือนผม
‪ไหนๆ พูดถึงเด็กขึ้นมาแล้ว
‪เคยเห็นเด็กที่น่ารัก ‪แบบคลุมเครือไหมครับ
‪ถึงจะเป็นเด็ก ‪แต่ไม่ได้น่ารักน่าเอ็นดูทุกคนครับ
‪บางครั้งเห็นคนสนิทพาลูกมา "โอ้ๆ "
‪ผมก็เลยแบบ
‪"โอ้ๆ ว้าวๆ "
‪"โอ้โฮ โตขนาดนี้แล้ว"
‪"เพิ่งเห็นน้องสะใภ้ท้อง ‪เมื่อไม่นานนี้เองนะ"
‪"ว้าว โตขนาดนี้แล้วเหรอครับ โอ้โฮ"
‪ผมจะไม่พูดถึงหน้าตาเด็กสักคำ ‪พูดถึงการเจริญเติบโตอย่างเดียว
‪"ว้าว โห วู้ว โอ้โฮ"
‪จะมีแบบนี้เหมือนกัน
‪พยายามไม่ทำร้ายความรู้สึกมากที่สุด
‪แล้วบางที พอเขามา
‪"โห ลูกชาย" แต่พ่อแม่บอก "ลูกสาว"
‪"ลูกชายอีกสักคนก็ครบแล้วนะครับ"
‪"ว้าว มีลูกสาวน่ารักขนาดนี้ ‪ลูกชายคนที่สองจะน่ารักขนาดไหน
‪เป็นสุดยอดคุณพ่อได้เลย"
‪เจอปัญหาเฉพาะหน้าแบบนี้ ‪หัวจะต้องไวครับ
‪เพราะงั้นถ้าเป็นไปได้ ‪ถ้าทำได้ให้พูดว่า "ลูกสาวสินะ"
‪"โอ้โฮ เจ้าหญิงน่ารักจังเลย"
‪พูดแบบนี้ต่อให้เป็นลูกชาย ‪แม่เด็กก็จะรู้สึกดีครับ
‪"โอ้ ลูกชายเหรอครับเนี่ย ‪แต่ทำไมลูกชายน่ารักขนาดนี้
‪คงจะได้แม่มาสินะ" ‪พูดแบบนี้ก็จะไม่ทำให้รู้สึกแย่
‪ทุกคนใส่ซองแต่งงานยังไงครับ ‪มีเกณฑ์ในการใส่ไหมครับ
‪ถ้าเป็นคนรู้จักให้ 50,000 วอน
‪สนิทมากให้แสนวอน
‪คนในครอบครัว ‪แบบนี้ให้ 200,000 หรือ 300,000 วอน
‪ถ้าติดต่อมาในรอบห้าหกปี ‪เพื่อบอกว่าแต่งงาน
‪แบบนั้นแค่ส่งอีโมติคอนกลับไปก็พอ
‪ส่งอีโมติคอนให้ก็พอครับ
‪"โอ้ ยินดีด้วยนะ" ‪ถ้าเริ่มบทสนทนาแบบนี้
‪ถ้าได้คุยกันแล้วก็ต้องไปนะ
‪ถ้าแค่ส่งอีโมติคอนไปหนึ่งอัน ‪"อ๋อ เราจบแค่ตรงนี้"
‪ทำแบบนั้นก็พอครับ อย่าไปเสวนา
‪มันคลุมเครือใช่ไหมครับ
‪คนที่ไม่ได้สนิทอะไร ‪มาเชิญให้ไปงานแต่งงาน
‪ผมเลยเอาไปแสนวอน
‪แล้วก็ไปเจอเพื่อน ‪จู่ๆ เพื่อนบอกไม่ได้กดเงินมา
‪ก็เลยไปตู้เอทีเอ็มด้วยกัน
‪ปรากฏว่าเขากดเงินมา 200,000 วอน
‪แต่ดูจากความสนิทที่มีต่อเจ้าบ่าว ‪ผมสนิทมากกว่า
‪แบบนั้นถ้าผมใส่ซองแสนวอน ‪เจ้าบ่าวก็เสียใจน่ะสิ
‪เวรเอ๊ย ผมเลยถอน ‪เพิ่มอีก 200,000 วอนครับ
‪เพราะผมคิดว่า ‪ควรให้มากกว่าเขาแสนวอน
‪ผมชิงให้ก่อน 300,000 วอน
‪พอผมออกมา ทีนี้เขาก็ต้อง ‪เอาไปให้ 200,000 วอน
‪แต่ปรากฏว่าเขาขอซองสี่ซอง ‪ใส่ซองละ 50,000 วอน
‪บอกว่าคยองชอล ยองซู กับดงชอลฝากมา
‪บ้าเอ๊ย ถ้าเกิดเขาเอาไปให้ก่อน
‪ผมคงใส่ไปแค่แสนวอนแล้ว
‪พอผมไปให้ก่อน แล้วเห็นที่เขาให้ ‪แยกเป็นซองละ 50,000
‪จะไปเอาคืนที่ไหนก็ไม่ได้
‪หงุดหงิดสุดๆ เลย ว่าไหมครับ
‪มันคลุมเครือมากเลยว่าไหม
‪แล้วเรื่องนี้ไม่ใช่แค่งานแต่งนะ ‪งานครบรอบหนึ่งขวบเหมือนกัน
‪ยกตัวอย่างเช่น เจ้าพัคซองกวัง
‪รุ่นน้องที่รักของผม ‪มีลูกอายุครบหนึ่งขวบ
‪ผมเป็นทั้งรุ่นพี่และคนสนิท
‪ใช่แล้ว ครั้งนี้ต้องจัดหนักจัดเต็ม ‪จัดไปเลยล้านวอน
‪ในฐานะรุ่นพี่ แน่นอนอยู่แล้ว
‪ผมเลยถือไปล้านวอน ‪เข้าไปในงานครบรอบหนึ่งขวบ
‪"ซองกวัง ยินดีด้วยนะ"
‪แต่เห็นน้องสะใภ้ ‪ท้องลูกคนที่สองอยู่ครับ
‪"โอ๊ะ ซวยแล้ว ถ้าให้ไปล้านวอนตอนนี้
‪คนที่สองก็ต้องให้อีกสิ ‪โอ๊ะ เอาไงดี เดี๋ยวก่อน"
‪ผมก็เลยไปเข้าห้องน้ำ ‪แล้วเอาออก 500,000 วอน
‪แล้วเอาไปให้แค่ 500,000 วอน ‪"ยินดีด้วยนะ ยินดีด้วย" ให้ 500,000
‪เพราะว่าเดี๋ยวอีกปีก็ต้องให้อีก
‪แล้ววิธีที่ผมใช้ช่วงนี้
‪คือถ้ามีใครบอกจัดงานครบรอบหนึ่งขวบ ‪ผมจะโทรไปหาก่อน
‪"พี่แค่ไปเป็น ‪พิธีกรจับสลากให้ดีไหม"
‪ถ้าไปเป็นพิธีกรจับสลาก ‪รู้ใช่ไหมครับ
‪เราจะได้ค่าตอบแทนครับ
‪ถ้าเป็นไปได้ ถ้าไม่แน่ใจเรื่องเงิน ‪ผมจะบอก "ฉันจะเป็นพิธีกรให้เอง"
‪ผมเคยเป็นครูสอนนันทนาการด้วยครับ ‪เพราะแบบนั้น
‪เวลาไปงานตามท้องถิ่นนะทุกคน
‪ภาษาถิ่นเรามีเยอะใช่ไหมล่ะครับ
‪ภาษาถิ่นชุงชองน่าสนใจที่สุดเลยครับ
‪ชุงชองจะพูด "ช่างเถอะจ้ะ" ‪"พอได้แล้วจ้ะ"
‪"ทำไมทำแบบนี้จ๊ะ" ‪จะพูดลงท้ายด้วย "จ้ะ"
‪"นักร้องคนต่อไปคือ 'ไอยู' จ้ะ" ‪อะไรแบบนี้
‪แต่ก็ไม่ได้ลงท้ายด้วย 'จ้ะ' ทั้งหมด
‪ภาษาถิ่นของฝั่งชอนัน อาซัน ‪จะสนุกมากนะครับ
‪รุ่นน้องผมชื่อซังวอนอยู่ที่นั่น
‪พอเลิกงานแล้วผมบอก "ไปนะ" ‪"จะไปแล้วเหรอครับ"
‪"น่าจะกินข้าวด้วยกันก่อนสิ เนอะ" ‪แบบนี้ครับ
‪"น่าจะกินข้าวด้วยกันก่อนสิ เนอะ"
‪"วันหยุดพี่จะทำอะไรครับ ‪น่าจะโทรหากันสักสายสิ เนอะ"
‪เหมือนฟังอีซึงชอลร้อง ‪"ออกไปข้างนอก"
‪ใช่ เป็นแบบนั้นจริงๆ ครับ
‪"ทำอะไรอยู่ครับพี่
‪ออกมาดื่มกาแฟสักแก้วสิครับ เนอะ"
‪งั้นก็น่าจะพูดคำข้างหน้าช้าๆ ด้วยสิ
‪คำข้างหน้าไปอย่างไว
‪แล้วก็ลงท้ายแบบนั้นครับ
‪"คราวหน้าถ้ามีเวลา ‪ต้องมาเล่นนะครับพี่ เนอะ"
‪ภาษาถิ่นของชุงชอง
‪ชาวต่างชาติจะเข้าใจไหมก็ไม่รู้นะ
‪ความจริง ‪ขนาดในชีวิตประจำวัน ใช่ไหมครับ
‪เรื่องที่เราต้องคอยสังเกต ‪มีเยอะมากเลยครับ
‪ความจริงคนที่มานี่ ก็น่าจะมีคนที่ ‪ดูลาดเลาก่อนมาเยอะเหมือนกัน
‪ฉะนั้น วันนี้ผมก็เลย ‪จะลองฝึกไหวพริบให้ทุกคนดูครับ
‪ผมเป็นโค้ชไงครับ
‪ถ้ามีใครในที่นี้ อยากให้โค้ช
‪ให้คำแนะนำเรื่องไหวพริบสักหน่อย
‪แค่ยกมือขึ้นมา ผมจะช่วยตอบให้ครับ ‪อย่างแม่นยำ
‪ครับ คุณผู้หญิง
‪- ต้องลุกขึ้นเหรอคะ ‪- ใช้ไหวพริบดูสิครับ
‪ครับๆ กังวลเรื่องอะไรอยู่ครับ
‪ฉันเป็นลูกคนโต
‪เป็นคนโตของทั้งสองครอบครัวค่ะ
‪- ทั้งฝั่งพ่อและแม่เหรอ ‪- ทั้งสองฝั่งเลยค่ะ
‪ว้าว แล้วยังไงต่อ
‪ไม่รู้เพราะฉันเป็นลูกคนโตหรือเปล่า ‪แต่อยู่บ้านแล้วอึดอัดมากค่ะ
‪อยู่บ้านฉันต้องคอยสังเกตตลอด
‪ฉันต้องกลายเป็นคนกลาง ‪คอยไกล่เกลี่ยทุกครั้ง
‪- ไม่สบายใจกับที่บ้านเหรอครับ ‪- ค่ะ อยู่บ้านก็ไม่สบายใจ
‪อย่างเช่น เวลาไปออกค่ายกลับมา
‪ทุกคนทะเลาะกันหมด ‪บรรยากาศโกลาหลไปหมดเลยค่ะ
‪- คุณอยู่กับพ่อแม่ใช่ไหมครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪- ไม่ได้เหมือนครอบครัวผมใช่ไหม ‪- ค่ะ ไม่ใช่ค่ะ
‪- ไม่ใช่ค่ะ ‪- ไม่ใช่เหรอ แล้วเป็นยังไง
‪ฉันอยู่อย่างสบายใจไม่ได้เลยค่ะ
‪เวลาอยู่บ้านต้องคอยระแวดระวังตลอด
‪เวลาพ่อแม่ออกไปกินข้าวข้างนอก
‪ถ้าเริ่มขึ้นเสียงกันนิดหน่อย
‪ฉันก็ต้องเข้าไปนั่งด้วย น้องฉัน…
‪ขอโทษนะครับ ‪แต่ผมต้องช่วยยังไงเหรอครับ
‪ถ้าคุณจะย้ายออกมา ‪ผมก็อาจช่วยหาบ้านให้ได้
‪- มีพี่น้องกี่คนครับ คนเดียวเหรอ ‪- มีน้องสาวหนึ่งคนค่ะ
‪- น้องอายุเท่าไรครับ ‪- อายุ 20 ค่ะ
‪- น้องสาวไม่ต้องคอยสังเกตเหรอครับ ‪- ค่ะ
‪ก็ใช้ชีวิตเหมือนน้องสิครับ
‪ง่ายมากเลย ใช้ชีวิตเหมือนกันก็พอ
‪ทำไมต้องพยายาม ‪รับมือกับทุกอย่างคนเดียวล่ะ
‪เห็นจากที่เป็นลูกสาวคนโต ‪และเป็นลูกคนแรกของสองครอบครัว
‪พ่อแม่อาจจะพึ่งพาคุณมากหน่อย ‪เป็นแบบนั้นใช่ไหมล่ะ
‪- ใช่ค่ะ ‪- แบบนั้นจะทำไม่รู้ไม่เห็นก็ไม่ได้
‪ไหวไหมถ้าต้องคอย ‪อ่านใจครอบครัวตัวเอง
‪การไปใช้ชีวิตสังคมข้างนอก ‪และต้องคอยสังเกตมันก็น่ารำคาญ
‪แต่ถ้ากับครอบครัว ‪มันไม่ใช่การอ่านใจหรอกครับ
‪แถมมันเป็นการสื่อสารด้วย ‪ถึงจะเหมือนอ่านใจกัน ใช่ไหมครับ
‪ถ้าเกิดพ่อแม่ไม่ทะเลาะกัน
‪คุณก็จะไม่มีเรื่องให้คุยกับพ่อแม่
‪คุณก็จะเล่นมือถืออยู่ในห้อง ‪ทำธุระของตัวเอง
‪พ่อกับแม่ก็เลยตั้งใจทะเลาะกัน ‪เพื่อให้มีประเด็นในการสนทนาครับ
‪ทำแบบนั้นแล้ว ‪ครอบครัวจะได้มารวมตัวกัน
‪ยุคนี้เป็นยุคที่ไร้การสนทนาครับ
‪ต่างคนต่างเอาแต่คุยเรื่องตัวเอง
‪เท่าที่ผมเห็น พ่อแม่คุณ ‪กำลังใช้เทคนิคขั้นสูงอยู่ครับ
‪ถึงเป็นอย่างนั้นท่านก็ไม่หย่ากัน ‪ยังอยู่ด้วยกันใช่ไหมล่ะครับ
‪- เอาเทปกาวผ้าไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ
‪แบบนั้นก็ไม่ใช่นี่ เนอะ ‪เพราะมันไม่เป็นไรหรอก
‪- สู้ๆ นะครับ ‪- ขอบคุณมากค่ะ
‪การที่ยิ้มได้ เอามาพูดได้แบบนี้ ‪แปลว่าไม่ใช่เรื่องหนักหนาหรอกครับ
‪มีเรื่องกังวลอีกไหมครับ
‪ครับ คุณผู้ชาย ด้านหน้านี้
‪ปีที่แล้วผมเรียนจบมหาวิทยาลัย
‪ตอนนี้กำลังเตรียมตัวทำงานอยู่
‪แต่ผมหางานไม่ได้มาเป็นปีแล้ว
‪ทีนี้เวลาอยู่ที่บ้าน ผมก็ต้องคอย ‪ระแวงพ่อแม่ในระดับหนึ่ง
‪ตอนช่วงวันหยุด พวกป้าๆ น้าๆ
‪- ถามผมว่า "เมื่อไหร่จะหางานทำ" ‪- ใช่ๆ เรื่องแบบนี้
‪- พวกเขาจะชอบถามแบบนี้ใช่ไหมล่ะครับ ‪- ครับ
‪โชคดีที่ปีนี้ เพราะโควิด-19
‪พวกเขาก็เลยไม่มา
‪กลายเป็นว่าผมโล่งใจ ‪ที่ไม่ต้องเจอคุณย่ากับน้า
‪คุณอยากให้โควิด ‪อยู่ไปอีกนานๆ เหรอครับ
‪ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่
‪ผมอยากให้มันหายไปเร็วๆ ‪ตำแหน่งงานจะได้กลับมาเปิดไวๆ
‪ผมอยากให้เป็นแบบนั้น
‪ที่บ้านตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ ‪ต้องคอยอ่านใจกัน
‪เลยอยากรู้ว่าพอให้คำแนะนำอะไร ‪เกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ได้ไหม
‪ตอนนี้อายุเท่าไรแล้วครับ
‪ตอนนี้ผมอายุ 27 ปีครับ
‪อายุ 27 ก็ยังโอเคอยู่ ‪ไปเกณฑ์ทหารมาแล้วด้วยนี่
‪เราต้องเป็นคนใช้ชีวิตของตัวเองสิ
‪เป็นแบบนี้ ต่อไป ‪คุณอายุ 27 ปีใช่ไหมล่ะ
‪คุณอาจจะประสบความสำเร็จ ‪ตอนอายุ 28 ปี 29 ปีหรือ 30 ก็ได้
‪พอประสบความสำเร็จแล้ว ‪ก็ให้เงินพ่อแม่ให้เยอะขึ้น
‪ถ้ากตัญญู ท่านจะไม่พูดอะไรเลย
‪พ่อผม เมื่อก่อนเวลาผมโทรไป ‪คุยไม่ถึงวินาทีก็วางสายครับ
‪ตอนยังไม่ดัง "พ่อครับ" ‪"ตู๊ดๆ " แบบนี้เลยครับ
‪ผมก็เลยไม่ไปหาท่าน เรื่องจริงนะครับ
‪"เพื่อนๆ แกเรียนเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ‪และเป็นช่างซ่อมบำรุงรถ
‪ตอนนี้กลายเป็นเจ้าคนนายคนแล้ว
‪แล้วแกมันอะไร เป็นพวกเต้นกินรำกิน"
‪ตอนนี้พ่อที่เคยพูดแบบนั้น
‪"ซูกึนของฉันจัดงานเลี้ยง ‪ทั้งหมดนี้ให้เอง" เป็นแบบนั้นครับ
‪แค่ต้องรอคอยวันนั้นมาถึง ‪ยังไงก็เป็นครอบครัว
‪ที่ครอบครัวเป็นแบบนั้น ‪ก็เพราะว่าเป็นห่วง
‪พวกท่านไม่ได้พยายาม ‪จับผิดลูกชายหรอกครับ
‪คนที่รอคอยเราได้นานที่สุด ‪ก็คือครอบครัวครับ
‪สำคัญมาก ครับ ‪ผมคิดว่าเป็นครอบครัวครับ
‪ซองกวัง ต้องมีอะไรแบบนี้อยู่บ้างนะ ‪ถ้าแค่ทำๆ ไปนายจะถูกท้วงนะ
‪มีอะไรอีกไหมครับ ถามมาได้เลย
‪ครับ คุณผู้หญิง
‪ค่ะ ฉันได้งานเมื่อ ‪เดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว
‪โอ้ ยินดีด้วยครับ ครับ
‪ค่ะ พอเรียนจบมัธยมปลาย ‪ฉันก็ได้งานเลย
‪- ได้งานเลยเหรอ ว้าว ‪- ใช่ค่ะ
‪ดูสิ
‪ใช่ เธอทำได้ คุณก็ทำได้
‪- อ้าว แล้วยังไง ‪- ฉันกับหัวหน้า
‪- อายุห่างกันเยอะมาก ‪- อือ
‪ฉันเลยคอยระวังมากเลยค่ะ
‪อายุห่างกันมากแค่ไหนเหรอ
‪เอ่อ ประมาณเก้าปีมั้ง ‪เก้าปีค่ะ ตอนนี้ฉัน…
‪ถ้าห่างกันเก้าปี ก็แค่เรียก ‪"คุณผู้ช่วย" "ผู้จัดการ" ไม่ใช่เหรอ
‪แต่ว่าตำแหน่งงานของเรา ‪จะมีผู้จัดการ รองผู้จัดการอยู่ด้วย
‪พนักงานตอนนี้ ‪แทบจะมีตำแหน่งแบบนี้กันหมดเลย
‪ตำแหน่งจะไม่แบ่งแยกกันมากนักค่ะ
‪และเพราะมีผู้ชายเยอะ ‪ฉันก็จะเรียกพวกผู้ชายแบบ
‪"คุณ…" ไม่ก็ "ขอโทษนะคะ" ‪อะไรแบบนี้ค่ะ
‪แล้วเรียก "รุ่นพี่" ‪ก็น่าจะได้ไม่ใช่เหรอครับ
‪"รุ่นพี่" ผมว่ารุ่นพี่น่าจะดีกว่า
‪ถ้าพนักงานที่อายุน้อยกว่ามาก ‪เรียกว่า "คุณ…"
‪แบบ "คุณอีซูกึน ช่วยทำนี่ ‪ให้หน่อยได้ไหมคะ" แบบนี้
‪มันออกจะ เหมือนการสร้างระยะห่าง ‪ใช่ไหมครับ การเรียกว่า "คุณ"
‪พวกเขาพูดสุภาพกับฉันค่ะ
‪- ใครครับ ‪- เหล่าพนักงาน
‪อ๋อ ขึ้นไปบนโต๊ะแล้วบอกว่า ‪"เฮ้ย จากนี้ไปพูดไม่ไว้อายุได้นะ"
‪ที่พูดสุภาพเพราะพวกเขา ‪พยายามให้เกียรติ
‪- ค่ะ ‪- เป็นปกติอยู่แล้ว
‪ถ้าเห็นว่าเป็นพนักงานอายุน้อยแล้ว ‪"นี่"
‪- ชื่ออะไรครับ ‪- ยอนอูค่ะ
‪"ยอนอู เธอมาเอานี่ไปทำ" ‪"ยอนอู มานี่ซิ"
‪เรามีความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์อยู่ ‪ทำแบบนี้เป็นเรื่องแย่มากครับ
‪คุณต้องได้รับเกียรติด้วย
‪การแสดงความให้เกียรติ ‪เป็นเรื่องธรรมดาครับ
‪การที่พวกเขาให้เกียรติน้องเล็ก
‪ผมว่าบริษัทนั้น ‪เป็นบริษัทที่ดีมากครับ
‪การใช้ชีวิตแบบไม่สังเกตสังกาเลย ‪ผมว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนะ
‪ใครที่เราควรจะสังเกตมากที่สุด
‪ตัวเราเองครับ
‪ในชีวิตคนเรา เราน่าจะสังเกต ‪ตัวเองมากที่สุด ใช่ไหมครับ
‪เพราะการจับตามองอะไร ‪ก็เป็นการตัดสินใจของเราทั้งนั้น
‪ถ้าจะให้ผมให้คำแนะนำอีกอย่าง
‪ให้ทุกคนใช้ชีวิตเป็นตัวเองครับ
‪ผมก็ใช้ชีวิตเป็นผมครับ
‪หมายถึงอย่าไปแคร์สายตาคนอื่นครับ
‪แค่ใช้ชีวิตสบายๆ
‪ไม่ต้องคำนึงถึงเพศและวัย
‪ไม่ว่าจะเด็กประถม ‪มัธยมต้น หรือมัธยมปลาย
‪ทุกคนสามารถใช้ชีวิตเป็นตัวเอง ‪สบายๆ โดยไม่ต้องคอยระวังได้ครับ
‪ไม่ว่าจะเด็กประถม ม.ต้น ม.ปลาย ‪สิ่งจำเป็นที่สุดของเราตอนนี้คืออะไร
‪ก็คือตอนจบครับ ทุกคน
‪ครับ ไม่ต้องเสียดายไปนะครับ
‪ถ้าเน็ตฟลิกซ์มีไหวพริบ
‪ผมจะได้จัดโชว์นี้อีกครั้งครับ
‪พอโควิด-19 หายไป ‪เราก็จะได้จัดกับผู้ชมเยอะๆ
‪ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะให้โอกาส ‪ที่ดียิ่งกว่านี้กับอีซูกึนอีกครั้ง
‪สุดท้ายนี้ ‪เราต้องทำแบบนี้ใช่ไหมครับ
‪จากนี้ ผมจะทำการปล่อยนกพิราบครับ
‪ทุกคนมองขึ้นไปบนฟ้า ‪ระวังตอนมันโดนปล่อยลงมาด้วยนะครับ
‪การแสดงนกพิราบ ‪สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ
‪ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
‪คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม