Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
WIDOWNIA MA NEGATYWNE WYNIKI TESTÓW
ZASTOSOWANO ŚRODKI ZAPOBIEGAWCZE
Coach zmysłów. Tak.
LEE SU-GEUN: THE SENSE COACH
Nigdy się tak nie czułem.
Zaczynamy. Coach zmysłów.
LEE SU-GEUN
Rany.
Miało być tu cicho.
A tu oklaski.
Jednak nie tak cicho.
Zobaczmy.
Woda czysta.
Ryb też sporo.
Ale jakieś wolne.
Tkwią w jednym miejscu. To przez to, że woda jest zimna?
Co my tu mamy? Podobno ryby je uwielbiają.
Na pewno się sprawdzi.
Kosztowała 680 000 wonów.
Zobaczymy, co złowię.
Jest jeden zainteresowany. No dalej.
Reaguje na przynętę.
Skubie ją.
Rany, tak.
Chwila.
Tak!
Złapał przynętę!
Cholera, ukradł ją.
Nie wierzę, zabrał mi przynętę.
Na pewno wie, by ją zwrócić.
Zobaczmy dalej.
Trochę dzisiaj złowiłem.
Ta wciąż żyje. Co to?
Okoń morski. Rany.
Wciąż żyje. Nie do wiary.
Złapałem rekina w słodkiej wodzie?
Halibut, łosoś, okoń.
A co to, u licha?
Jakieś angielskie litery.
Spójrzcie, członek Super Junior.
Tego boysbandu.
Lubicie takie żarty? A to co?
Nigdy nie złapałem czegoś takiego.
Po prostu ją założyć?
Testuję.
Wrzuć beat.
NongMill Kim!
NONGMILL KIM
- Cześć! - Hej!
Coach zmysłów Coach zmysłów, tak
Coach zmysłów Wyszkoli zmysły twe
Cicho być, na swą kolej czekać
Coach zmysłów Coach zmysłów, tak
Jestem coachem Radę wam dam
Jestem mistrzem I 20 lat doświadczenia mam
Wszyscy są w szoku Brak im słów
Gdy ja rapuję Raperom brak już tchu
Su-geun mnie wspiera Wbił mnie na Netfliksa
Tłumacze się męczą A ja jestem dumny K
Profesor Lee dzieli się wiedzą Więc notatki róbcie
Nasze wspólne marzenie Ziściło się tu wreszcie
Hej, stary Powiedz, co robić
Hej, stary Posłuchaj mnie
Hej, stary Daj poradę mi
Hej, wszyscy Wpierw ich powitajmy
Coach zmysłów Coach zmysłów, tak
Coach zmysłów Wyszkoli wasze zmysły
Cicho być, na swą kolej czekać
Coach zmysłów Coach zmysłów, tak
NongMill Kim!
Powiedzcie: „Ho!”.
I: „Ho, ho!”.
Gdy powiem „coach”, powiedzcie „zmysłów”.
- Coach! - Zmysłów!
Mimo pandemii
NongMill Kim przyjechał, by mi pomóc.
Zrobił nawet test na COVID-19.
Nos mnie boli.
Brawa dla niego.
- Dzięki. NongMill Kim. - NongMill Kim!
Wkrótce zawita do Europy.
Czekaj, Netfliksie!
Oglądają cię ludzie ze 190 krajów.
Mamy sporo widzów.
Czas zaczynać.
Witajcie w Lee Su-geun, the Sense Coach.
Przygotować scenę!
No dalej!
TRANSFORMACJA SCENY
CZY KTOŚ ŚMIE NIE KLASKAĆ?
Witajcie!
- Cześć. - Cześć.
Nazywam się Lee Su-geun.
Globalna firma, Netflix, uznała, że ma za dużo pieniędzy.
Dlatego się tak ubrałem.
Mam złoty dres.
Osiemnaście karatów.
Zobaczcie ten naszyjnik.
Co to za napis? Jest pożyczony.
Nieważne.
Mam nawet złoty gwizdek.
Fajnie, co?
A co to? Zabierzcie to.
Szybko. Postradaliście zmysły?
Jak mogliście zapomnieć?
Co ty robisz?
Kim jesteś?
- Rany. - Kim jesteś?
- Park Sung-kwang. - Cześć.
PARK SUNG-KWANG
Ekipa się rozrasta.
- Jest i celebryta. - Chwila.
Masz mikrofon?
- Myślałem, że robimy to razem. - Zaskoczyłeś mnie.
- Tak? - Ale potknąłeś się bez powodu.
Musiałeś być komikiem.
Miałem wziąć wiadro.
- Ale musiałem coś wymyślić. - Brawo.
Kolejny program powinien być z tobą.
- Ze mną? - Tak.
Pomyśleliby, że komicy z Korei są niscy.
- Obaj jesteśmy. - No to…
Przede mną powinien być ktoś wysoki.
To nie byłby stand-up.
- Tylko sit-down. - Właśnie.
Co za różnica.
Właśnie, to musi być program sit-down.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Bawcie się dobrze. - Tak.
- Na razie. - Jasne.
Weź wiadro i czapkę.
Czym to się różni od Gag Concert?
- Wybacz. - Europa będzie w szoku.
- Wybacz. - To stand-up.
- Humor wysokich lotów. - Tak.
- Idź już. - Dobra.
- Oglądaj. - Dobrze.
Dzięki, NongMill i Sung-kwang.
Zwykle stand-upy mają więcej widzów.
Zrobiliście testy na COVID-19, by mnie zobaczyć.
- Siedzenia wygodne? - Tak.
To się nie pośmiejecie.
Występuję ostatnio w wielu programach.
Zacząłem wędkować.
Nauczyłem się w programie The Fisherman and the City.
To nie takie trudne.
Wystarczy wyczucie.
Gdy ryba łapie,
trzeba ją wyciągnąć.
Gdy Kyung-kyu krzyczy, że łapiesz wszystkie ryby,
to przestajesz.
A on już nie krzyczy.
Znów jest cicho. Trzeba to dostrzec.
Istnieje gatunek ryb o nazwie rumak.
Po koreańsku brzmi podobnie do słowa „zmysły”.
Widać go na ekranie. Super, co?
Tylko my tak potrafimy.
Tak wygląda.
Nazywa się tak w dialekcie.
Często pływa w wodach słodkich
i jest bardzo silny.
Ta ryba niczego nie łapie.
Ma dużo ości i wali rybą.
Po dotknięciu ręce śmierdzą kilka dni.
Gdy ktoś go złapie, zawsze przeklina
i wprawia go w zakłopotanie.
Zamiast poruszać ustami,
po prostu się gapi.
Tak robi.
Mówię o tym,
bo rumak jest jak ja.
Choć nie mam aż tylu kości,
nie śmierdzę i jestem popularny.
Jestem po 40-tce
i przez większość życia obchodziłem się z ludźmi jak z jajkami.
Wiecie, z kim najbardziej?
Z Kangiem Ho-dongiem!
Odpowiedzieliście od razu.
Wszyscy wiedzą.
To Kang Ho-dong.
Ja jestem zwykłym rumakiem,
a on wielką seriolą o długości ponad metra.
Jest wielki.
Gdy nawija się ją na wędkę,
wydaje się, że krzyczy: „Puszczaj!”.
Niemal ją słychać. Jest wielka.
Ostatnio złapałem seriolę długą na ponad metr.
Wielką. Tak wyglądała.
W odcinku specjalnym na święta.
Nawinięcie jej było wyczerpujące.
Ho-dong to seriola telewizji.
Ale nie zwykła seriola,
tylko zabójcza.
O wielkiej mocy i sile.
Poznałem go w 2 Day & 1 Night.
- Dwa dni! - Jedna noc!
Jedna noc!
Mieliście krzyknąć: „Dwa dni!”
Teraz wszyscy odkryją, że to program z Korei.
Jak wiecie,
wszyscy uczestnicy zyskali wielką sławę.
Dużo czasu biwakowaliśmy.
Praktycznie cały czas.
Pod koniec chciałem już spróbować czegoś nowego,
więc nie robiłem nic.
Tak było lepiej.
Sung-kwang bije brawo.
Dlatego odszedłem.
Na początku było ciężko.
Cały Gag Concert był już zaplanowany.
Ale w innych programach nie wiedziałem, co robić.
Podczas zdjęć
nie mogłem patrzeć w kamerę.
Gapiłem się na seriolę.
Prosto na Ho-donga, bo nie wiedziałem, co robić.
Uznałem: „Robię tylko to, co każą.
Nie próbuję być zabawny.
Robię swoje.
Dam radę”.
Pewnego dnia seriola, Ho-dong,
pierwszy raz mnie skomplementował.
Za kierowanie autem.
Niektórzy wiedzą.
„Nie zauważyłem, że hamujesz. Jak to zrobiłeś?
Skręciłeś, a nic nie poczułem.
Tak szybko dojechaliśmy do Gangwon?”
Jak wiele gwiazd w pracy jeździłem kią carnival.
To świetny minivan.
Zmieniałem auto sześć razy.
Montowali w vanie kamery,
używając mnóstwa taśmy klejącej.
Teraz mają lepszy sprzęt.
Wtedy była tylko taśma klejąca.
Nie da się jej całkiem usunąć.
Kiedyś przysnąłem w vanie.
Kiedy wstałem i chciałem wysiąść,
okazało się, że moje ramię przykleiło się do taśmy.
Taśma klejąca połączy na zawsze nawet nieszczęśliwą parę.
To cudowna rzecz.
Jestem człowiekiem,
więc długa jazda mnie męczy.
Kiedyś jechałem wiele godzin,
ale reszta pasażerów…
Po co mi kamery, skoro nikt ze mną nie gada?
Spali z otwartymi ustami.
Eun Ji-won wciąż walił głową o okno,
ale spał dalej.
Ho-dong chrapał tak głośno.
Nikt do mnie nic nie mówił.
„Mają mnie za kierowcę? Kim jestem?”
Jechaliśmy wzdłuż pięknej rzeki Dong.
Trzeba było uważać, by nie spaść z klifu.
Pomyślałem: „Zjechać z klifu?
Zostanę głównym gospodarzem
i obsadzę w 2 Days & 1 Night swoich ulubionych ludzi”.
Gdy rozmyślałem,
zauważyłem Seung-gi na tylnym siedzeniu.
Spał jak anioł,
w całkowitej ciszy.
Przez niego nie mogłem tego zrobić.
Spojrzałem też na Ho-donga.
Nawet gdybyśmy spadli, jego głowa była jak kask.
Gdyby przeżył,
wiecie, co by się stało.
Wolałbym zginąć, niż stawić mu czoła.
Ostatecznie zmieniłem zdanie
i znów się uśmiechnąłem.
Nie macie pojęcia, jak długo jechałem.
Mam serdecznie dość jeżdżenia.
Nawet na trzeźwo
korzystam z usług kierowcy, by nie musieć jeździć.
Korzystam z nich tak dużo,
że wzięli mnie do reklamy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Numer telefon Taki sam
Z obu stron
Tak to się stało.
Człowiek też powinien być taki sam z obu stron.
Sprawa z Ho-dongiem jest taka,
że gdy ktoś mu się spodoba,
zrobi z niego gwiazdę.
Pamiętacie, jak krzyczał: „Seung-gi”?
Też przykułem jego uwagę.
Krzycząc podczas pierwszego odcinka.
Przedstawialiśmy się.
„Cześć, Eun Ji-won”.
Seung-gi wspomniał o „You're My Girl”.
Nie wiedziałem, czy miał dziewczynę, ale szło dobrze.
Przyszła moja kolej.
Nagle Ho-dong powiedział: „Hej.
To najlepszy komik.
Ten człowiek rozśmieszy każdego,
nawet przedstawiając się.
Posłuchajmy, co powie.
Nie będziecie zawiedzeni”.
Chciał, bym dał plamę.
Wiecie, o czym mówię?
Zlały mnie poty.
Wciąż mam koszmary.
Ale wiecie co? Rozśmieszyłem wszystkich.
„Witam serdecznie”.
Dostałem dzięki temu angaż w reklamie.
Wtedy obchodziłem się z Ho-dongiem jak z jajkiem.
Ale teraz
to on obchodzi się tak ze mną.
„Su-geun, połóż rękę na twarzy. Udam, że cię uderzę”.
Uderzy mnie, a ja udam.
Wcześniej po prostu dawał mi z liścia.
Jest ostrożniejszy.
Ale gdyby nie on,
nie zaszedłbym tak daleko.
Niektórzy pewnie pamiętają,
że w 2 Days & 1 Night
piliśmy razem herbatę na obozie.
Ktoś przyniósł owoce kaki.
Zamiast zjeść je od razu,
Ho-Dong zapytał:
„Jak mówi się na ten owoc po angielsku?”.
Gdyby Seung-gi znał odpowiedź,
nie byłoby zabawnie.
Ale nawet on nie miał pojęcia.
Nikt nie wiedział.
Wyczułem okazję, by zażartować.
„Nie wiecie?
Powtarzajcie po mnie.
»Gorzkie«”.
Wszyscy zaczęli się śmiać.
Ho-dong też.
„A jak jest mandarynka?”
„Kwaśne”.
Idealnie.
Zastanawiałem się
między „kwaśne” a „Jeju”.
Nie wiedziałem.
Znam wiele nazw.
Arbuz po angielsku?
„Pluj”.
Co jeszcze?
- Co? - Banan.
To już po angielsku.
„Melon koreański?” Rany.
Trochę długie.
„Nasiona w kupie”.
To oficjalna angielska nazwa.
Na pewno rozumiecie.
Obchodzę się z Ho-dongiem jak z jajkiem,
ale ostatnio poznałem kogoś,
kto robi mnie w jajo.
Pokażę wam.
To on.
Silnie trujący
i zawsze wściekły.
Ma nadęte policzki
i może zaatakować w każdej chwili.
To komik Lee Kyung-kyu.
Ostatnio powiedziałem mu:
„Kręcę program dla Netfliksa,
The Sense Coach”.
Odparł: „Co? Kto to taki?”.
Nakrzyczał, zamiast być spokojnym.
Zapytałem, czy mogę pokazać go jako rozdymkę.
„Nie jestem zwykłą rozdymką, tylko prążkowaną!
Jest pyszna,
ale bardzo trująca”.
Jest bardzo miły dla ludzi, którzy są dla niego uprzejmi.
Ale gdy zajdziesz mu za skórę, zabije cię.
Zawsze marszczy brwi.
Jest gotów do ataku.
Jakby miał taśmę na czole.
Jeździmy razem ryby
i wszystko go wkurza.
Dobra pogoda,
ale i deszcz.
Wkurza go kapitan, gdy nie biorą.
„Czemu akurat dziś?”
Wkurza się, gdy ktoś złowi.
Gdy złowimy dużo,
jest zły, że boli go ręka.
Czasami, gdy łowimy już długo, męczy się tym.
Wtedy zażartuje i trzeba to zauważyć.
Trzeba się domyślić, czy żartuje, czy mówi serio.
Spędzam z nim tyle czasu,
że od razu to widzę.
Gdy łowimy ryby,
nagle krzyczy: „Na co się gapisz?”.
I reaguję. „Na co się gapisz?”. „Na Kyung-kyu”.
„Kim jesteś?” „Kolegą komikiem”.
„Spójrz na siebie”. „Dobrze”.
„Patrzę”. I śmieje się.
Bawi go, że razem żartujemy.
Ale niektórzy nie potrafią.
Gdy Kyung-kyu żartuje, robi się bardzo agresywny.
„Na co się gapisz?” Żartuje.
Czasami brzmi bardziej serio.
„Na co się gapisz?”
To oznacza, że ma zły nastrój
i naprawdę chce, by ktoś się nie gapił.
Ale niektórzy nie rozumieją.
Nie będę wymieniał nazwisk.
„Na co się gapisz?”
„A jak myślisz?
Moja rogówka cię skanuje, więc patrzę na ciebie.
Masz z tym problem?”
Tak mówią.
- Ji Sang-ryeol. - Zgadza się.
Mówi: „Co z tobą?
Nie puścimy tego.
Zwariowałeś?”.
To ważne, by zauważyć.
Jestem jednym ze starszych komików.
Zwykle występuję z Ho-dongiem i Kyung-kyu,
więc mogę wydawać się młody,
ale jestem jednym ze starszych.
Gdy kręcimy,
czasem muszę obchodzić się z młodszymi jak z jajkiem.
Często nagrywam z fanami.
Przychodzę do pracy ubrany swobodnie,
ale ubrania młodszych osób są po prostu dziwne.
Nie rozumiem.
To designerskie ubrania, ale nie rozumiem ich.
O kim mogę mówić?
O Song Min-ho, MINO.
Nosi modne ubrania.
Młodzi ludzie je uwielbiają,
ale ja nie rozumiem.
To designerskie ubrania.
Witam MINO tak:
„Cześć, panie B. Co słychać?”.
A on pyta: „Co to znaczy?”.
A ja: „Panie Błyskotki”.
Nosi tyle biżuterii.
Chyba jesteście jego fanami.
Nasz program oglądają osoby w różnym wieku,
więc chciałem, by ubrał się lepiej.
Ale on zawsze mówi, że taki ma styl.
Młodzi ludzie traktują mnie, jak ja traktowałem Kyung-kyu.
To dla mnie pobudka.
„Każdy ma własny styl.
Powinienem zaakceptować ich takimi, jacy są”
Kiedyś trzeba było być jeszcze uważniejszym,
gdy kręciliśmy programy.
Kiedyś kręciliśmy program z ukrytą kamerą,
ale kamery były na widoku.
Wtedy ktoś zadzwonił.
„Pożyczysz mi 40 milionów?”
Widzisz kamery,
więc mówisz: „Jasne. Daj numer konta”.
Kto tak robi? Już wiedziałem,
ale udawałem głupiego.
Było też wiele programów z hipnozą,
ale strasznie dziwnych.
Śmiejecie się, bo pamiętacie.
Czekałem w garderobie z innymi komikami,
aż wszedł producent.
„Hipnotyzer jest niesamowity.
Zahipnotyzował wszystkich członków ekipy.
Jeden zobaczył zmarłą matkę,
a druga była księżniczką w poprzednim życiu.
Wszyscy byli w hipnozie”.
Czemu nam to mówi?
- Byście udawali. - Chciał, byśmy udawali.
Tylko nie mówił tego wprost.
Zrozumiałem, więc wszedłem do pokoju
i zaczęło się.
„Spójrz na tę kulkę.
Gdy powiem: »Czerwone słońce!«, zaśniesz.
Czerwone słońce!”
Normalnie się tak nie zasypia,
ale byłem nadgorliwy.
„Czerwone słońce!”
Opuściłem głowę. Jak wszyscy komicy.
Wciąż myślałem o producencie.
Chciałem się spisać.
„O co zapyta mnie hipnotyzer?
Co odpowiedzieć?”
Miałem w głowie pełno pytań.
Hipnotyzer zapytał:
„Gdzie teraz jesteś, Su-geun?”.
„Obok ciebie.
Tuż obok”.
„Kto jest z tobą?”
„Jesteśmy sami”.
To byłoby bardzo zabawne,
ale nie mogłem.
Powiedziałem: „Widzę komin.
Ktoś właśnie rozpala w piecu”.
„Kto to?” „Chyba moja babcia.
Płacze”.
Nie byłem w hipnozie.
Zmyślałem to.
A on pytał dalej.
„Czemu płacze?”
„Przez ciebie”.
Chciałem tak powiedzieć, ale nie mogłem.
„Nie mam pojęcia.
Po prostu płacze”.
Hipnotyzer nabrał przekonania, że mnie zahipnotyzował.
Podał mi coś.
Pachniało jak cebula.
„Cokolwiek włożysz do ust,
będzie smakowało jak jabłko.
Będziesz jadł jabłko”.
Ale to była cebula.
Wcisnął mi ją do ust.
Ale czułem ją.
Ugryzłem ją
i rozpłakałem się.
Ale nie mogłem powiedzieć, że to cebula.
„Co to?
Nigdy nie jadłem tak pysznego jabłka.
Proszę, babciu.
Nie krępuj się”.
„Co mówi?”
„»Mam to zjeść, wariacie?«
Tak mi powiedziała”.
Zrozumiał i powiedział: „Budzisz się”.
Producent wydawał się zadowolony.
Pokazał mi kciuk.
Ci, którzy nie są uważni,
krzywią się, gdy ugryzą cebulę.
A potem jeszcze raz.
Zjedzą pięć cebuli i w końcu rzucą: „Pyszne”.
Nie rozumieją.
Podczas kręcenia programów trzeba być uważnym.
Jestem w tym dobry,
ale moje dzieci nie bardzo.
Chyba nie jest to dziedziczne.
Sam się tego nauczyłem.
Mój syn, Tae-jun, lubi gimnastykę.
Jest najstarszy.
Ta pozycja nazywa się „Tkaczew”. Pokażę wam.
To on na zajęciach.
Jest w siódmej klasie.
Na samych rękach.
To dopiero gimnastyka.
To poziomy drążek.
Jest taki dzielny i uzdolniony.
Kiedyś usłyszałem, jak się śmieje.
Brzmiało, jakby zadawał pytania.
Okazało się,
że ogląda transmisję na żywo.
Myślałem, że widzów są setki,
ale było tylko trzech.
Syn był najaktywniejszy.
Kiedyś powiedział mi:
„Chcę jechać do USA”.
Pomyślałem, że dorasta.
Chce poszerzyć horyzonty,
nauczyć się angielskiego, doświadczyć czegoś nowego.
Postanowiłem go wspierać.
Zapytałem:
„Czemu chcesz tam jechać?”.
„Mają tam wiele poziomych drążków”.
To prawda?
Na pewno jest tu ktoś z Netfliksa.
Chcę ich o to zapytać.
„Ile poziomych drążków
znajduje się w Ameryce?”
Nie wiem, gdzie to usłyszał.
Dziś kolejna transmisja, więc zapytam go.
To idol Tae-juna.
Będę czwartym widzem.
Na pewno wie.
Zrozumiałem, że umysłu się nie dziedziczy.
Mam drugiego syna.
Jest bardziej podobny do mnie.
Pewnego dnia piłem drinka.
Była ze mną żona i synowie. Powiedziałem im:
„Rodzice wybudują domek na wsi
i zamieszkają tam do śmierci.
Jeśli mama umrze, to i ja.
Taki mamy plan. Wy róbcie, co chcecie.
Zapomnij o drążkach”.
Chciałem ich obudzić.
„Ale zostawimy wam pieniądze”.
Drugi syn, Tae-seo, powiedział: „Nie możecie”.
Zapytałem: „Czemu?”.
Odparł: „Najpierw zdradźcie, gdzie pieniądze”.
To było zabawne.
Naprawdę tak powiedział.
Jest bystry. Chce wiedzieć.
Tae-jun, najstarszy syn, jest bardziej dojrzały.
„Myślisz o kasie,
a nie o rodzicach? Jak możesz?
Najważniejsze, żeby byli zdrowi”.
I zapytał mnie: „Czy na wsi będą poziome drążki?”.
Zmyśliłem to.
Dobre?
To chyba wychowanie sprawiło,
że jestem taki bystry.
Często zmieniałem szkoły.
Byłem na dwóch zakończeniach podstawówki.
Na zdjęciach z dzieciństwa
zawsze się na kogoś gapię.
Gdzie ja patrzę?
Spójrzcie.
Gdzie on patrzy?
Gapi się na kogoś.
Pewnego dnia,
gdy chodziłem do podstawówki,
grałem w piłkę z kolegami.
Byłem w trzeciej klasie.
To moja szkoła. Grałem w piłkę.
Nagle na boisko wjechał kultywator.
Na górze
miał małą szafkę.
Taką.
Małą.
Niech będzie.
Miał nawet wentylator.
Też nie był duży.
No dobrze.
To wentylator.
W każdym razie wjechał nagle.
Myślałem, że to stary wariat.
Dzieci się bawią. Może być niebezpiecznie.
Co tu robi kultywator?
Ale okazało się, że to mój ojciec.
To on prowadził ten pojazd
załadowany rzeczami.
Czekaj, nie miał czapki.
Dobra. Udawajmy, że miał.
To był on.
Kazał mi wsiąść.
Rzuciłem do kolegów: „Do jutra.
„Sorki, że idę wcześniej”.
I pojechaliśmy.
Ale taka nie pojechał do domu.
Kultywator jechał dalej.
Cały czas.
Tata czasami się odwracał,
ale nie patrzył na mnie,
tylko sprawdzał, czy wentylator nie wypadł.
O nic nie pytałem. Po prostu siedziałem.
Dojechaliśmy do obcej dzielnicy.
Powiedział: „Od dzisiaj mieszkamy tutaj”.
W pobliżu była mała szkoła.
„Od jutra zaczniesz tam chodzić”.
Nie wiedziałem, co się dzieje. Pojawiła się jakaś kobieta.
Widziałem ją kilka razy.
Tata powiedział: „To twoja nowa mama”.
Ale miałem już mamę.
Moczyłem łóżko całe gimnazjum.
A to dlatego,
że tata i macocha…
Nazywałem ją „panią”, a teraz „matką”.
Jest już z moim tatą o dekad.
Nie chodziłem do łazienki, by ich nie obudzić.
Czasami tata machał ręką
przed moją twarzą, sprawdzając, czy śpię.
Nie wiem czemu.
Ale kiedyś ciągle tak robił.
Nie rozumiem.
Raczej nie sprawdzał, czy żyję.
To trwało kilka miesięcy.
W nocy machał mi ręką przed twarzą.
Wciąż tego nie rozumiem.
Byłem zbyt młody.
Latem odwiedziłem ojca
i odtworzyłem tę scenę.
To zdjęcie.
Zrobiłem je w Nowy Rok.
Jestem poza kadrem. Wiecie czemu?
Nikt nie potrafił zrobić zdjęcia.
Tata ma 80 lat, a jest najmłodszy w okolicy.
Zdjęcie zrobił przechodzący 90-latek.
Wciskał przycisk zbyt długo, przez co nagrywał film.
Nie wiem, co wcisnął, ale zrobił też osiem selfie.
Zrobił kilka zdjęć kultywatora.
To najlepsze ujęcie.
Chciałem odtworzyć moment,
gdy pytałem taty: „Co robimy?”.
Dokładnie tak wtedy wyglądał.
Jego syn odniósł sukces i daje mu czasem pieniądze,
a i tak nigdy się nie uśmiecha.
Jakiś czas po zrobieniu zdjęcia
tata poczuł się źle
i musiał przejść operację.
Nie wiem, czy powinienem to mówić,
ale w ostatnim tygodniu…
wrócił do zdrowia.
Zadzwonił do mnie.
Jest bardzo zdrowy.
Tata z nikim nie obchodzi się jak z jajkiem.
Zawsze prze do przodu.
Kiedyś w podstawówce
obudziłem się, a taty nie było.
Brat i ja spanikowaliśmy.
Nie mieliśmy jedzenia,
więc brat zrobił, co potrafił.
Trzeciego dnia ojciec wrócił.
„Gdzie byłeś?” „Pozwiedzać”.
Zwiedzał.
„Nie znaleźliście pieniędzy?” „Nie znaleźliście?”
W kącie małego pokoju
zostawił nam 5000 wonów.
Schował je w kącie.
Pewnej wigilii
tata powiedział: „Jutro Święta”.
Tyle.
„Tata wie, że jutro są Święta?”
W nocy przed snem zabraliśmy parę jego skarpetek.
Tych największych.
Powiesiliśmy je przed snem.
Rano okazało się, że tata ubrał je i wyszedł.
Po prostu.
Musiał bardzo chcieć założyć je na Święta.
To nasze jedyne wspomnienie ze Świąt.
Do pewnego programu potrzebowałem zdjęcie z pierwszych urodzin.
Zapytałem taty, czy jakieś ma.
„Nie”. „Czemu?”
„Nie świętowaliśmy”.
Musiałem pożyczyć zdjęcie od Byung-mana.
Był do mnie najbardziej podobny.
I miał zdjęcie z pierwszych urodzin.
Też nie pochodzi z bogatej rodziny.
To Kim Byung-man.
Kto by poznał? Zapytałem taty:
„Wygląda jak ja?” „Dokładnie tak samo.
Nikt nie pozna. Wygląda na bystrego”.
Myślałem, że przeprosi.
Ale powiedział, że wygląda jak ja.
Co do dzieci,
widzieliście niezbyt słodkie szkraby?
Nie wszystkie dzieci są ładne i słodkie.
Czasami znajomi wpadają z dzieckiem,
a ja mówię:
„O rany.
Ale wielkie.
Dopiero co byłaś w ciąży.
A teraz jest taki wielki”.
Nie komentuję wyglądu, tylko wzrost.
„Rany. Nie do wiary”.
Wiecie, o co chodzi?
Nie chcę nikogo urazić.
Czasami mówi się:
„Ale chłopiec”. A to dziewczynka.
Dodaję: „To zróbcie chłopca.
Na pewno będzie równie piękny.
Będziesz świetnym ojcem”.
Trzeba szybko coś wymyślić.
Zawsze lepiej założyć, że to dziewczynka.
„Co za piękna księżniczka”.
Matki nie będą złe, nawet jeśli to chłopiec.
„To chłopiec? Ale piękny.
Pewnie po tobie”. Nikogo się nie urazi.
Ile pieniędzy dajecie do koperty na weselu?
Jeśli to znajomy, 50 000 wonów.
Jeśli przyjaciel, 100 000.
Jeśli członek rodziny, nawet 300 000 wonów.
Jeśli mieliśmy sześć lat przerwy,
wystarczy emotka.
Emotka.
Jeśli zaczniecie rozmowę,
to musicie pójść.
Emotka to znak, że przyjaźń skończona.
Nie rozpoczynajcie rozmowy.
To dziwne, nie?
Znajomy zaprosił mnie na wesele
i dałem 100 000 wonów.
Inny znajomy nie wybrał gotówki,
więc pojechaliśmy do bankomatu.
Zobaczyłem, że wybrał 200 000 wonów.
Ale to ja lepiej znałem pana młodego.
Martwiłem się, że się pogniewa.
Ostatecznie wybrałem jeszcze 200 000 wonów.
Chciałem podarować więcej,
więc dałem 300 000.
Gdy przyszła kolej znajomego,
wsadził po 50 000 wonów do czterech kopert.
Wręczał je w imieniu znajomych.
Że też nie był pierwszy.
Dałbym tylko 100 000 wonów.
Ale to ja byłem pierwszy.
Straciłem je.
Denerwujące, co?
Czy to nie dziwne?
To samo tyczy się pierwszych urodzin.
Na przykład Sung-kwang.
Powiedzmy, że jego dziecko kończy roczek.
Kumplujemy się,
więc daję mu milion wonów.
W końcu jestem starszy.
Przyjeżdżam z milionem.
„Gratulacje, Sung-kwang”.
Ale jego żona jest w ciąży.
„Jeśli dam mu milion wonów,
kolejnym razem też będę musiał”.
Idę do łazienki i wyjmuję 500 000 wonów.
Daję mu 500 000.
Rok później będę musiał zrobić to samo.
Tak to wygląda.
Gdy ktoś organizuje urodziny, pytam:
„Mam być gospodarzem?”.
Wiecie, co to oznacza?
Zapłacą mi.
Dlatego próbuję być gospodarzem.
Kiedyś byłem instruktorem.
Prowadziłem wiele imprez
w regionach o różnych dialektach.
Najciekawszy był ten z Chungcheong.
„Przestań no. Dawaj no”.
Wszystko kończy się na „no”.
„Twoja kolej no”. Tak.
Ale nie wszystko.
Dialekt w Cheonan i Asan jest ciekawy.
Mieszka tam znajomy, Sang-won.
Gdy wyjeżdżam, mówi: „Już jedziesz?
Zostań z nami, co?”.
„Zostań z nami, co?”
„Co robisz w wakacje, co? Nigdy nie dzwonisz, co?”
Mówi jak wokalista Lee Seung-chul.
„Co porabiasz?
Wpadnij na kawę, co?”
Nie może mówić wolniej?
Zaczyna bardzo szybko,
a potem zwalnia.
„Wpadnij kiedyś, co?”
To dialekt z Chungcheong.
Ciekawe, czy zagranicą to zrozumieją.
Nawet na co dzień
obchodzimy się z ludźmi jak z jajkiem.
Niektórzy pewnie czują się winni, że tu są.
Podzielę się z wami pewną radą.
Będę waszym coachem.
Chcecie,
bym dał wam radę?
Podnieście ręce, a odpowiem.
Kobieta z tyłu.
- Wstać? - Jak wolisz.
W porządku. Co cię martwi?
Jestem najstarsza.
W obu rodzinach.
- Od strony mamy i taty? - Tak.
Rany.
Nie wiem, czy to powód, ale czuję się źle w domu.
Obchodzę się z wszystkim jak z jajkiem.
- I? - Jestem mediatorem.
- Źle się czujesz w domu? - Tak.
Gdy wyjadę na kilka dni,
rodzina zaczyna się kłócić.
- Mieszkasz z rodzicami? - Tak.
- Nie jest jak u mnie? - Nie.
- To nie tak. - A jak?
Nie mogę się wyluzować.
Cały czas chodzę spięta.
Nawet przy obiedzie,
gdy rodzice podnoszą głos,
muszę usiąść z nimi, ale moja siostra…
Nie wiem, czy mogę ci pomóc.
Mogę pomóc ci coś wynająć.
- Masz rodzeństwo? - Młodszą siostrę.
- Ile ma lat? - 20.
- Też jest spięta? - Nie.
Żyj jak ona.
To proste.
Czemu się tak obciążasz?
Jesteś najstarszym dzieckiem,
więc rodzice na tobie polegają.
- Tak. - Nie zignorujesz tego.
Z rodziną to normalne.
Ważne, by nie bać się kogoś z pracy.
Ale w rodzinie to nic takiego.
Tak się po prostu komunikujecie.
Gdyby nie kłótnie rodziców,
nie gadałabyś z nimi.
Siedziałabyś z telefonem w swoim pokoju.
Kłócą się celowo, by z tobą pogadać.
Łączą rodzinę.
Obecnie rzadko się rozmawia.
Gadamy tylko o sobie.
Twoi rodzice wykorzystują zaawansowaną technikę.
Nie są rozwiedzeni, mieszkają razem.
- Chcesz taśmę? - Nie.
No to w porządku.
- Trzymam kciuki. - Dzięki.
Mówisz o tym swobodnie, więc to nie jest duży problem.
Ktoś jeszcze?
Pan z przodu.
Rok temu ukończyłem studia
i teraz szukam pracy.
Od roku jestem bezrobotny.
W domu obchodzę się ze wszystkim jak z jajkiem.
W święta ciotka pyta mnie:
- „Kiedy znajdziesz pracę?”. - Jasne.
Pytają o to, nie?
Na szczęście nie odwiedzałem ich
z powodu pandemii.
Cieszyłem się, że nie widuję babci i ciotek.
Chcesz, by pandemia trwała?
To nie tak.
Niech się skończy, bym mógł znaleźć pracę.
Mam taką nadzieję.
Ale źle się czuję w domu.
Masz dla mnie jakąś radę?
Ile masz lat?
27.
Jesteś młody. Byłeś już w wojsku.
Życie przed tobą.
Masz 27 lat.
Może uda ci się, gdy będziesz miał 29 lub 30 lat.
Bądź wtedy dobry dla rodziców,
a będą zadowoleni.
Tata zawsze szybko kończył rozmowę ze mną.
Tak było, gdy byłem nikim.
Dlatego nigdy go nie odwiedzałem.
„Twój znajomy został mechanikiem.
Teraz jest kierownikiem.
A ty co robisz z życiem?”
Ale już nie.
„Su-geun wyprawił mi imprezę”. Tak to wygląda.
Poczekaj na to. Jesteście rodziną.
Martwią się o ciebie.
Nie chcą cię o nic winić.
Rodzina zawsze na ciebie zaczeka.
Są bardzo ważni.
Song-kwang, dawaj takie rzeczy, by ludziom się podobało.
Ktoś jeszcze? Pytajcie.
Śmiało. Tamta kobieta.
W listopadzie dostałam pracę.
Gratulacje.
Od razu po liceum.
- Od razu? - Tak.
No proszę.
Skoro ona może, i ty dasz radę.
- I? - Jestem dużo młodsza.
- Od szefów i innych. - Mów dalej.
Czuję się niezręcznie.
O ile są starsi?
Przynajmniej o dziewięć lat.
Zwracasz się do nich po imieniu?
Oprócz kierownika i jego zastępcy
nie mamy określonej hierarchii.
To jedyne szczeble.
Do tego pracują tam głównie mężczyźni.
Zwykle wołam ich po imieniu lub mówię: „Przepraszam”.
A gdybyś mówiła oficjalnie?
To brzmiałoby najlepiej.
Jeśli ktoś dużo młodszy mówi ci po imieniu:
„Su-geun, zrobisz to?”,
to tworzy barierę. Nie sądzisz?
Do mnie mówią oficjalnie.
- Kto? - Inni pracownicy.
Wejdź na biurko i krzyknij: „Dość tego!”.
Chcą okazać ci szacunek.
- Tak. - To normalne.
Jesteś młodsza, ale…
- Jak ci na imię? - Yeon-u.
„Yeon-u, zrób to”.
Nie można tak mówić do innych osób.
Szanują cię.
I powinni.
Skoro szanują najmłodszego pracownika,
to na pewno jest dobre miejsce pracy.
Każdy martwi się tym, co myślą inni.
Ale czyją opinią mamy martwić się najbardziej?
Naszą własną.
Ludzie bardziej martwią się własnymi myślami.
Ale to nasza własna decyzja.
I ostatnia moja rada.
Żyjcie szczerze.
Bądźcie sobą.
Nie dbajcie o opinię innych.
Róbcie to, co chcecie.
Bez względu na płeć, wiek
i sytuację w życiu.
Żyjcie tak, jak chcecie i nie martwcie się opinią innych.
Gdziekolwiek jesteście. A gdzie my jesteśmy?
Na końcu występu.
Nie smućcie się.
Jeśli Netflix jest uważny,
zrobią więcej programów.
Pandemia się skończy i będzie więcej widzów.
Na pewno dadzą mi wtedy jeszcze większą szansę.
I na koniec… Gotowi?
Uwolnimy gołębie.
Spójrzcie do góry i obserwujcie.
Oto gołębie, symbol pokoju.
Dziękuję!
Napisy: Krzysztof Zając