Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪วันทู วันทู…
‪เริ่มหลังวันทูนะ
‪วันทูเป็นสัญญาณเริ่ม
‪อืม เข้าใจแล้ว
‪วันทู วันทู…
‪ฉันอ่อนไหวแบบนี้ไม่ได้
‪ฉันเป็นเพียงคนขี้ขลาด
‪คำพูดแหลมราวคมดาบ
‪ดูท่าจะสำคัญ จึงได้แต่หัวเราะตัวโยน
‪ตึกตักๆ ตื่นเต้นเกินรับไหว
‪สูดหายใจเข้าไป อย่าปล่อยออกมา
‪ฉันล่ะเบื่อซะจริง ‪เธอช่างเอาใจยากเหลือเกิน
‪นัดพบกันตอนเที่ยงวัน
‪บิบบิดี้ บ็อบบิดี้ บู
‪เรามารักกันอย่างโดดเดี่ยวเถอะ
‪ปวดใจเหลือเกิน
‪วันนี้เรามาเริ่มชีวิตใหม่กันเถอะ
‪เราจะกลายเป็นคนบ้า
‪เริงระบำไปในอากาศ
‪ลืมปัจจุบันไปซะ รัตตาตา
‪คืนนี้เต้นกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย
‪ลืมหยาดน้ำตาไปให้สิ้น ‪และอย่าได้เผลอหลับไป
‪ไม่เช่นนั้นฉันจะกลายเป็นเรื่องโกหก
‪ฉันจะบอกตัวเองด้วยเช่นกัน รัตตาตา
‪แม้ในวันที่มืดหม่นที่สุด
‪ฉันก็อยากจะส่องประกายไปกับเธอ
‪แอปเปิล
‪ลูกแมว
‪วงแหวน
‪นม
‪มาราคัส
‪เสือดำ
‪ดารา
‪ริธึม
‪นี่ อากิ
‪เมื่อคืนฉันฝันแปลกๆ ล่ะ
‪ฝันว่าอะไรล่ะ
‪ฝันว่าตอนซ้อมฉันประหม่า ‪แล้วเล่นเพี้ยนอยู่คนเดียวน่ะสิ
‪แต่เธอลาออกจาก ‪ชมรมออร์เคสตราแล้วนี่
‪นั่นสิ
‪สงสัยในฝันยังไม่ได้ออกมั้ง
‪ยิ่งประหม่าก็ยิ่งเพี้ยน
‪พอรู้สึกตัวอีกที ‪ฉันไม่ได้ถือไวโอลินอยู่ด้วยซ้ำ
‪เป็นฝันที่พิลึกจริงๆ
‪ฉันประหม่าจนผิดปกติ
‪ฉันคิดว่าคุณครูคงจะโกรธ ‪เลยหันไปมอง
‪แต่กลับเห็นปิศาจตาเดียว ‪มองกลับมาที่ฉัน
‪ตาเดียวเหรอ
‪- ตาเดียว ‪- น่ากลัวอะ
‪กลมดิ๊กงี้เลย
‪หมายถึงตาเหรอ
‪ใช่ ปิศาจตาเดียวมองมาที่ฉัน
‪ฉันร้อนรนหาไวโอลินของตัวเอง ‪แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
‪ฉันก็เคยฝันว่าหาของหายเหมือนกันนะ
‪งั้นเหรอ
‪พอรู้ตัวอีกที ‪เจ้าตาเดียวก็เข้ามาใกล้
‪- น่ากลัว ‪- มันเอาแต่จ้องฉันอยู่อย่างนี้
‪อย่างหลอน
‪แล้วฉันก็รู้สึกตัวว่าเป็นความฝัน
‪แล้วเธอทำยังไงล่ะ
‪ฉันเลยกระโดดลงไป
‪อะไรนะ
‪เธอเคยหลับในคาบเรียน ‪แล้วสะดุ้งตื่นมั้ย
‪เคยสิ
‪- ใช่มั้ยล่ะ ‪- อืม
‪ฉันเลยคิดว่าถ้ากระโดดลงจากตึก ‪ก็น่าจะสะดุ้งตื่น
‪ไม่กลัวตายเลยนะ
‪พักหลังฝันแปลกๆ บ่อยมาก
‪เพราะอะไรกันนะ
‪ไม่รู้สิ ไปเติมก่อนนะ
‪ขอบใจ
‪เดี๋ยวนะ
‪เราก็เคยฝันแบบนั้นเหมือนกัน
‪เอ๊ะ
‪ทากิไม่กลับมาอีกเลย
‪ตั้งแต่นั้นมา ‪ฉันส่งข้อความหาทากินับไม่ถ้วน
‪แต่เธอไม่อ่าน ‪ข้อความที่ฉันส่งไปให้เธอเลย
‪ไม่อ่านเลยซักประโยคเดียว
‪นี่ เธอหายไปไหนเหรอ
‪ฉันไม่สนว่าเป็นใคร จะเป็นใครก็ได้
‪มีใครอยู่รึเปล่า
‪ไม่ใช่สุ้มเสียง…
‪ฉันกับทากิเป็นเพื่อนสนิทกัน
‪เราเข้ากับคนอื่นในโรงเรียนไม่ได้
‪เลยมักอยู่กันแค่สองคนเสมอ
‪พวกเราเรียนห้องเดียวกัน เลือกวิชา ‪เดียวกัน และกลับบ้านทางเดียวกัน
‪เราออกจากชมรมออร์เคสตราพร้อมกัน
‪เพลงที่เธอแนะนำเพราะทุกเพลงเลย
‪ฉันชอบมาก
‪ทากิเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน
‪เธอหายไปไหนกันนะ
‪เกิดอะไรขึ้น ฉันก้าวต่อไปไม่ได้
‪ในย่านฮิปปี้แห่งนี้
‪ต้องทำเช่นไร รู้แค่เหตุผลคือ
‪"ทุกอย่างเป็นสิ่งสำคัญ" ‪ก็ฟังดูดีอยู่หรอก
‪พวกมันเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ‪และพลัดพรากเราจากกัน
‪หากกลัวที่จะปล่อยมันไป
‪ก็คงต้องอยู่ตรงนี้ต่อไป
‪ทุกคน
‪ทุกคนช่วยฉันเอาไว้
‪ดูเหมือนจะจำไม่ได้
‪แต่ใบหน้าของเธอ ‪เหมือนต้องการจะบอกอะไร
‪ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเห็น
‪ล้วนแต่เป็นสิ่งจอมปลอม
‪ไม่ว่าจะกระตือรือร้น ‪หรือว่ายอมจำนน
‪มันก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว
‪พยายามกัดลิ้นตัวเอง
‪แล้วนิ่งเงียบอยู่ตรงนี้
‪คงจะเป็นการโกหก ‪หากบอกว่าเป็นไปตามคาด
‪ช่างอ่อนไหวเหลือเกิน
‪ไม่สมเป็นเธอเลย
‪แต่สีหน้านั้นของเธอ
‪สีหน้าของเธอในชั่ววินาทีนั้น
‪สะท้อนในดวงตาฉันอย่างงดงาม
‪ฉันเฝ้าฝันถึงเธอทุกลมหายใจ ‪จนแทบเสียสติ
‪ก้าวข้ามมันให้ได้
‪ถ้าหากกลัวล่ะก็ ‪คงต้องอยู่ตรงนี้ต่อไป
‪เกิดอะไรขึ้น ฉันก้าวต่อไปไม่ได้
‪ในย่านฮิปปี้แห่งนี้
‪ต้องทำเช่นไร รู้แค่เหตุผลคือ
‪"ทุกอย่างเป็นสิ่งสำคัญ" ‪ก็ฟังดูดีอยู่หรอก
‪พวกมันเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ‪และพลัดพรากเราจากกัน
‪หากกลัวที่จะปล่อยมันไป
‪ก็คงต้องอยู่ตรงนี้ต่อไป
‪ฉันเฝ้าฝันถึงเธอทุกลมหายใจ ‪จนแทบเสียสติ
‪ก้าวข้ามมันให้ได้…
‪ฝันประหลาดเหรอ
‪อืม เหมือนว่าคนอื่นก็ฝันแบบเดียวกัน
‪ฉันก็เหมือนกัน ‪ฝันแบบเดียวกันเลย
‪อะไรกันล่ะนั่น
‪เล่าให้ฟังแล้วไงเมื่อวาน
‪- ปิศาจตาเดียว ‪- ปิศาจตาเดียว
‪ปิศาจตาเดียว
‪(ปิศาจตาเดียว)
‪ปิศาจตาเดียว
‪ทากิเคยพาฉันไปที่นู่นที่นี่
‪ไปคาราโอเกะ คาเฟ่ ‪ร้านเกมอาเขตด้วยกัน
‪ทากิพาฉันไปทุกที่เลย
‪ห้องที่เราสองคน ‪ร้องคาราโอเกะด้วยกัน
‪เมื่อไม่มีเธออยู่แล้ว ‪ก็กลายเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
‪เมืองแสนหวานแห่งนี้ ‪ช่างชุลมุนวุ่นวาย
‪ทำให้ขบวนความรู้สึกเกิดการติดขัด
‪พูดออกไปว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน
‪ลวดลายหัวใจฉันถูกย้อมเป็นสีขาว
‪อย่างไรซะ เราก็ไปกันไม่ได้
‪โห่ร้องให้กับใบหน้ายิ้มซุกซน
‪หวานหรือเปรี้ยวกันแน่ก็ไม่รู้
‪อยู่ต่อหน้าเธอแล้วทำตัวไม่ถูก
‪หลอมละลายและพานพบ
‪เกิดเป็นรักบริสุทธิ์
‪ความคาดหวังอันขมขื่น ‪แทบฉีกกระชากใจฉันเป็นชิ้นๆ
‪หากคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน
‪นี่ ทากิ
‪ฉันอยากให้เธออาบย้อมชีวิตฉัน ‪ด้วยสีสัน
‪หากเธออาบย้อมหัวใจของฉัน ‪อาบย้อมหัวใจของฉัน
‪อย่าเล่นกับหัวใจของฉัน ‪แล้วเบือนหน้าหนีไป
‪ฉันอยากจะคิดถึงเธอ ‪เฝ้าคิดถึงแต่เธอ
‪พยากรณ์หัวใจสีชมพู
‪ถ้าฉันบอกเธอตอนนี้ บอกเธอตอนนี้
‪เราจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง ‪และแววตาจะเปี่ยมรัก
‪ถ้าฉันพลาด ก้าวต่อไปคือการจากลา
‪พระเจ้า วันนี้ช่วยเข้าข้างฉันด้วย
‪ฉันเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน
‪กลัวว่าคนอื่น ‪จะมาล้อเลียนสำเนียงของฉัน
‪ทากิหัวเราะแล้วบอกฉันว่า ‪สำเนียงของเธอแย่กว่าเยอะ
‪แต่เธอไม่เคยเก็บมาคิดมาก
‪เราสองคน ‪ดำเนินบทสนาไม่ค่อยเก่ง
‪เลยมักเล่น เกมต่อคำ ‪ด้วยรูปภาพแทน
‪เราเข้าใจกันได้ ‪โดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด
‪ฉันกล่าวออกไปอย่างเฉยเมย ‪และต้องมาร้องไห้เพราะ…
‪- แย่ล่ะ ไปต่อไม่ได้แล้ว! ‪- ว่าไงนะ
‪…มาทำให้มันจบลงในวันนี้เถอะ
‪รอสัญญาณบอกระวัง ไป…
‪แต่…
‪มีแค่ตอนที่อยู่กับทากิเท่านั้น ‪ที่ฉันพูดจาได้เป็นปกติ
‪เธอไม่จำเป็นต้องหยุดนิ่ง ‪อยู่ตรงนั้นเลย…
‪ทากิบอกว่าเธอ ‪ก็รู้สึกเหมือนกันกับฉัน
‪ฉันคิดว่าจะได้อยู่กับเธอ ‪ไปชั่วชีวิต
‪ทากิ
‪เพื่อนสนิท…
‪อย่าบอกว่าสายเกินไป
‪คนแรกของฉัน
‪ขณะนี้
‪เราเป็นดั่งกงล้อที่หมุนกลิ้งไป
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่เข้าใจเลย ‪ไม่เข้าใจตัวเองแม้แต่น้อย
‪เราเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ‪แต่มันกลับยิ่งห่างไกลออกไป
‪แบมๆ ขยับไปตามเสียงเพลง ‪เต้นให้มันสุดเหวี่ยง
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้า ‪มีอะไรรอเราอยู่
‪หัวใจของฉันเต้นระส่ำตึกตักๆ ไม่หยุด
‪เย้
‪ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง
‪เช่นนั้นเราควรไปไหนดีล่ะ
‪เรื่องของเราจะจบลงแค่นี้เหรอ
‪รอสัญญาณบอกระวัง ไป
‪เธอกับฉัน มือประสานกัน
‪ตอนนั้นฉันอยู่ในช่วงที่ความกล้า
‪กำลังทำงาน
‪มัวเกร็งอยู่จะได้อะไร
‪มันช่างน่าอายเสียจริง ‪บอกลาความฝันของเธอ
‪แล้วช่วยดูแลฉันตลอดไปด้วยเถอะ
‪ได้ไหม
‪และในตอนนี้
‪เราเริ่มจะเป็นหนึ่งเดียวกัน ‪ทว่ากลับไม่สบตา
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่เข้าใจเลย ‪ไม่เข้าใจตัวเองแม้แต่น้อย
‪เริ่มจะเข้ากันได้มากขึ้น ‪ทว่ากลับแตกแยกออกจากกัน
‪แบมๆ เธอจะหายไปเสียก่อน ‪ที่ฉันจะได้สัมผัสเธอ
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้า ‪มีอะไรรอเราอยู่
‪จนกว่าจะเข้าใจกันและกัน เราจะ…
‪ทากิ!
‪อากิ! ทำอะไรอยู่น่ะ
‪พักอยู่น่ะสิ ‪อาจารย์สอนเลยเวลาเยอะเลย
‪นานจริงๆ แหละ
‪ฉันจะไปดาดฟ้า ไปด้วยกันสิ
‪โอเค
‪อย่าบอกว่าสายเกินไป
‪ตอนนี้
‪เราเป็นดั่งกงล้อที่หมุนกลิ้งไป
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่เข้าใจเลย ‪ไม่เข้าใจตัวเองแม้แต่น้อย
‪เราเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ‪แต่มันกลับยิ่งห่างไกลออกไป
‪แบมๆ ขยับไปตามเสียงเพลง ‪เต้นให้มันสุดเหวี่ยง
‪ไม่ชอบเลยจริงๆ ‪แต่ก็ชักจะชอบขึ้นมาแล้ว
‪นี่ๆ ฉันไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้า ‪มีอะไรรอเราอยู่
‪หัวใจของฉันเต้นระส่ำตึกตักๆ ไม่หยุด
‪เย้
‪อากิ!
‪เร็วเข้าสิ อากิ!
‪รอก่อนสิ!
‪ช้าจัง
‪ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง…
‪- ไหวมั้ยเนี่ย ‪- ไหวสิ ขอบใจ
‪เริ่มหลังนับวันทูนะ
‪อืม รู้แล้ว
‪- นี่ อากิ ‪- หืม
‪กำลังทำงาน…
‪อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ
‪ได้มั้ย
‪…จะได้มั้ย
‪นี่ ทากิ
‪ทำไมอยู่ๆ ถึงหายไปล่ะ
‪ไปซ่อนอยู่ที่ไหนซักแห่งใช่มั้ย
‪ฉันอยากจะคิดแบบนั้น
‪ถ้าไม่คิดแบบนี้ล่ะก็
‪โลกที่มีเธออยู่ ‪ก็จะกลายเป็นแค่ความฝันน่ะสิ
‪เหวอ!
‪ฝันอะไรอยู่น่ะ
‪ฉัน… ตกบันได
‪น่ากลัวจัง
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันเผลอหลับไปเหรอ
‪หลับสนิทเลย
‪ดีจังที่เป็นแค่ความฝัน ‪ใจหายใจคว่ำหมด
‪ใจหายอะไรล่ะ ฉันต่างหากที่ใจหาย!
‪ฉันตกบันตรงนั้นจริงๆ นะ
‪- จริงเหรอ ‪- อืม
‪โดนผลักเหรอ
‪- ไม่แน่ใจ ‪- ไม่แน่ใจเหรอ
‪แต่ฉันดีใจที่เธออยู่นี่นะ ทากิ
‪ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน
‪น่ากลัวมากเลย
‪ฉันคิดว่าซักวันหนึ่งเธอคงหายไป
‪ได้เห็นเธอเฉิดฉายอยู่ต่อหน้าแล้ว ‪ก็อดคิดอย่างนั้นไม่ได้
‪ขอโทษนะ ทากิ
‪ตอนนั้นฉันโกหกเธอ
‪ความจริงแล้วฉันฝันว่า
‪เธอถูกกิน
‪แบ็คแพ็คเกอร์ออกตามหาบางสิ่ง
‪แต่กลับโมโหระเบิดอารมณ์ออกมา
‪ฉันไม่ได้คาดหวัง ‪การเปลี่ยนแปลงกะทันหัน
‪เธอต้องมาอย่างแน่นอน
‪บิบบิดี บ็อบบิดี บู
‪ท่องไว้เป็นคาถานำโชค
‪รอจะได้กลับไปไม่ไหวแล้ว
‪ความรู้สึกนี้หลีกหนีฉันไป
‪แบบนี้ก็ไม่ใช่ ‪แบบนั้นก็ไม่ใช่
‪ทำให้ฉันยิ่งหมดความอดทน
‪ฉันแค่ต้องการใครสักคนกุมมือฉันไว้
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าความอบอุ่นเป็นอย่างไร
‪หัวใจของฉันอับจน
‪ระเหเร่ร่อนไปบนทะเลสีเทา
‪ความสวยงามแทรกซึมอยู่ทุกที่
‪อย่าได้มองข้าม
‪ตั้งสติให้ได้ก่อนสิ้นสุดคืนนี้
‪เหลือเวลาไม่มากแล้ว
‪ฉันอยากจะหลับตาลงไม่รับรู้
‪วันอันแสนน่าเบื่อเหล่านี้
‪และก้าวผ่านมันไปให้ได้
‪ฉันขอสื่อความรู้สึกออกไป ‪จนกว่าจะส่งไปถึงเธอ
‪จนกว่าฉันจะต้องร่อนเรไร้จุดหมาย
‪เราไม่มีทางลืม
‪ไม่มีวัน
‪นอกเสียจากจะหยุดคิดซึ่งทุกสิ่ง
‪แมดแฮตเตอร์เริงระบำในยามค่ำคืน
‪กว่าจะรู้ตัว ‪เวลาก็ล่วงเลยไปเสียแล้ว
‪ฉันไม่คาดหวังจะได้สิ่งใด ‪จากการฝันกลางวัน
‪เธอต้องมาอย่างแน่นอน
‪ร่ำไห้อยู่ในช่องว่างระหว่างความจริง
‪ความรู้สึกนี้ฉีกทึ้งด้านในของฉัน
‪ถ้อยคำที่กลืนลงไปเสียดแทงฉัน
‪เหลือไว้เพียงความไม่สมเหตุสมผล
‪มีดและส้อมคู่โปรด ‪นำมาซึ่งความสุขใจอย่างล้นเหลือ
‪ฉันอยากให้ทุกคนนั่งล้อมวงรอบโต๊ะ
‪กระซวกมีดเข้าไป
‪ฉีกเอาลูกกระเดือกออกมา
‪ปลายนิ้วฉันเปียกชื้น
‪ไม่มีใครสอน
‪วิธีใช้ส้อมให้กับฉัน
‪ฉันไม่แม้แต่พยายามมองความเป็นจริง
‪ชั่งน้ำหนักของชีวิต
‪ใจกลางกองไฟสั่นไหว
‪ฉันเห็นอะไรกัน
‪ตั้งสติให้ได้ก่อนสิ้นสุดคืนนี้
‪เหลือเวลาไม่มากแล้ว
‪ฉันอยากจะหลับตาลงไม่รับรู้
‪วันอันแสนน่าเบื่อเหล่านี้
‪และก้าวผ่านมันไปให้ได้
‪ฉันขอ…
‪(เราไม่มีทางลืม)
‪(ไม่มีวัน)
‪(นอกเสียจากจะหยุดคิดซึ่งทุกสิ่ง)
‪ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะยังมีชีวิตอยู่ ‪กี่ปีมาแล้วนะ
‪ฉันโกหกไปแล้วกี่พันครั้ง ‪โกหกทุกลมหายใจ
‪ฉันท้อแท้หมอบลงบนพื้น
‪รู้สึกหน้ามืดตาลาย
‪คิดจะใส่รองเท้าซอมซ่อนั่น ‪เดินไปที่ไหนกัน
‪โปรดอย่ามองฉันด้วยสายตาหยามเหยียด
‪ต้องอยู่ตัวคนเดียว ‪ในห้องที่อบอวลด้วยควันบุหรี่
‪อาทิตย์ตกดินบีบคั้นหัวใจ ‪ฉันอิงแอบอยู่ข้างกายเธอ
‪ตอนนี้ฉันต้องการจะบอกว่า
‪เจ็บปวดเหลือเกิน ‪หัวใจดอกไม้ที่ล่องลอย
‪ทุกข์ทนเหลือเกิน ‪คำพูดที่อยากให้เธอได้ฟัง
‪แกะรอยตามหาความทรงจำที่ถูกพิมพ์ซ้ำ
‪เฝ้ารอดวงดาวที่โดดเดี่ยว
‪เด็กหนุ่มรู้ตัวว่าต้องการเป็นที่รัก
‪หากกำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ‪จงเต้นระบำเสีย
‪ป่าวประกาศถ้อยคำอำลา ‪จนกว่าเธอจะวิงวอนขอร้อง
‪เฝ้ารอดวงดาวที่โดดเดี่ยว
‪เด็กหนุ่มรู้ตัวว่าต้องการเป็นที่รัก
‪ค่ำคืนนี้เริ่มเลือนลาง
‪เฝ้ารอดวงดาวที่โดดเดี่ยว
‪เด็กหนุ่มรู้ตัวว่าต้องการเป็นที่รัก
‪หากกำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ‪จงเต้นระบำเสีย
‪ป่าวประกาศถ้อยคำอำลา ‪จนกว่าเธอจะวิงวอนขอร้อง
‪ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะยังมีชีวิตอยู่ ‪กี่ปีมาแล้วนะ
‪แต่ไม่รู้ทำไมฉันกลับยังสู้ไหว
‪- นี่ อากิ ‪- หืม
‪อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ
‪ได้มั้ย
‪เริ่มหลังนับวันทูนะ
‪วันทูเป็นสัญญาณเริ่ม
‪วันทู…
‪ฉันขนลุกทุกครั้ง
‪ที่ได้ฟังทากิเล่นไวโอลิน
‪ฟังแล้วรู้สึกสบายใจและโรแมนติก
‪แต่ก็แฝงไว้ด้วยความโดดเดี่ยว
‪เธอมักจะชอบพูดเรื่องน่าอาย
‪แต่มันมักจะเป็นสิ่งที่ ‪อยู่ในใจฉันเช่นกัน
‪นี่ อากิ
‪ดีใจมั้ยที่ลาออกจากชมรม
‪ไม่ต้องอยู่ชมรมออร์เคสตรา ‪ก็เล่นไวโอลินได้
‪งั้นฉันออกด้วยดีกว่า
‪ฮะ
‪เรามาฝึกบนดาดฟ้ากันสองคนดีกว่า
‪มีแค่เราสองคนสนุกกว่าเยอะ
‪ขอบใจนะ
‪- งั้นเอาตามนี้นะ เย้! ‪- ตื่นเต้นจัง
‪- ทนรอไม่ไหวแล้ว ‪- อืม
‪เกิดขึ้นมาบนโลก ‪โดยไร้ซึ่งหนทางรอดชีวิต
‪ในหัวใจที่บิดเบี้ยวดวงนี้ ‪กังวานด้วยเสียงกู่ร้องอันห้าวหาญ
‪ไม่ยี่หระแม้ต้องเดินบนหนทาง ‪แห่งความทุกข์เข็ญ
‪ก้าวผ่านฤดูกาลที่แห้งเหี่ยว ‪ออกค้นหาความจริง
‪สุ้มเสียงอัปยศ
‪ขับไล่เราออกจากโลกใบนี้
‪แต่เราก็ยังภาวนาเพื่อวันพรุ่งนี้
‪เธอมักจะหลับไหลอย่าง ‪เศร้าสร้อยและหงอยเหงา
‪หยาดน้ำตาของเธอช่างงดงาม ‪ชวนให้สัมผัส
‪หากดวงจันทร์ถูกบดบัง
‪ฉันคงรักเธอได้ตราบชั่วราตรีกาล
‪เปลวไฟยังคงสั่นไหว
‪เพื่อไม่ให้รักของเราแปดเปื้อน
‪เพื่อไม่ให้มันเลือนหายไป
‪ฉันอยากจะโอบกอด ‪แม้กระทั่งสิ่งที่ไม่อาจมองเห็น
‪ไม่ผิดแน่ เสียงของเธอในวันนั้น ‪ช่วยฉันเอาไว้
‪มันสูญหายไปในเรื่องราวโชกเลือด
‪แต่งแต้มด้วยค่ำคืนมืดมน
‪ถึงจะอย่างไร ‪ฉันก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป
‪เพราะเธอไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว
‪เราจะต้องทุกข์ทรมาน ‪เพราะความเขลาไปอีกนานเท่าไหร่กัน
‪แต่หากค่ำคืนที่เจ็บปวดนี้ ‪ไม่มีทางสิ้นสุดลง
‪ฉันมั่นใจว่าเธอผู้ซึ่ง ‪ไม่คลางแคลงในสิ่งใด
‪จะสามารถรักโลกต้องสาปใบนี้ได้
‪เราแบกทุกอย่างเอาไว้บนบ่า
‪ตอนนี้ถึงเวลาทวงมันกลับคืนแล้ว
‪ยังกับฝันร้ายเลยนะ ทากิ
‪แต่ทุกครั้งที่ตื่นจากฝัน ‪จะต้องมีเธออยู่ข้างๆ เสมอ
‪เมื่อคืนฉันฝันแปลกๆ ล่ะ
‪ฉันก็เคยฝันว่าหาของหายเหมือนกันนะ
‪ทากิ กลับมาหาฉันได้มั้ย
‪เริ่มหลังวันทูนะ
‪วันทูเป็นสัญญาณเริ่ม
‪ไฟจราจรกำลังจะเปลี่ยนสี ‪กรุณาอย่ารีบร้อนข้ามถนน
‪ได้แต่รับรู้และคร่ำครวญ
‪หัวเราะเยาะตนเองที่ล้มคะมำ
‪นี่คือความเหงาหรือความรักกันแน่
‪ฉันโยนเปลือกมนุษย์ทิ้งไป
‪ไม่สามารถสวมกอดตัวตน ‪ที่เต็มไปด้วยถ้อยคำที่ว่างเปล่าได้
‪ฉันออกไปจากโรงละคร ‪เล็กกะจ้อยร่อยหลังนี้ไม่ได้
‪รู้ตัวอีกทีก็อยากหนีออกไปเสียแล้ว
‪เราทุกคนต่างสวมบทบทเล่นละคร
‪มุ่งหน้าไปยังเครดิตท้ายเรื่อง
‪ตอนนี้ไม่มีผู้ชมแล้ว ‪เล่นบทบาทของตัวเองให้เต็มที
‪ไม่อยากจะคิดถึงมัน
‪ขอเล่นเป็นคนบ้าใบ้ยังดีกว่า
‪ไม่ว่าจะบทไหน ‪ก็เล่นไม่ได้เรื่องทั้งนั้น
‪ท้ายที่สุดต้องมายืนอยู่แนวหน้า
‪โบกสะบัดธงพลิ้วไหวไปมา
‪หลังชนฝา ‪ฝากชีวิตไว้กับเพื่อนร่วมรบ
‪ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด
‪ไม่ว่าสถานการณ์จะผลิกผันอย่างไร ‪ก็มีแต่จะลงเอยด้วยการเสมอ ดอทฮีต
‪ใช่ๆ สูดหายใจเข้าไปลึกๆ
‪สาบานสิว่าจะกลับมาพบกันอีก
‪ฉันมีโอกาสเพียงครั้งเดียว
‪ขอเดิมพันกับมัน
‪จุดไคลแมกซ์ใกล้เข้ามาแล้ว ‪มือชุ่มเหงื่อกำไว้แน่น
‪ตะโกนออกไปเพียงลำพัง
‪ความจริงที่ฉันแอบซ่อนไว้ ‪ไม่มีใครหาพบ
‪ผู้คนที่เย้ยหยันฉันไม่มีที่ไป
‪พยายามจะนึกให้ออก ‪แต่กลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
‪ฉันหลั่งน้ำตาโดยไร้สาเหตุ
‪ไม่อาจสัมผัสถึงความอบอุ่น ‪ในความอ่อนโยนได้
‪มือที่ยื่นออกมาช่วยเหลือ ‪กลับไม่น่าไว้วางใจ
‪ความรักรั่วไหลออกจากช่องว่างในหัวใจ
‪ดวงตาคู่หนึ่งแอบมองดูฉันล้มลง
‪เธอมักปรากฏตัวขึ้นต่อหน้า ‪คนที่กำลังจะยอมแพ้
‪มองดูด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ
‪คงจะเวทนาฉันมากล่ะสิท่า
‪ฉันผ่อนลมหายใจ ก็ได้ๆ
‪ไม่ว่าจะบทไหน ‪ก็เล่นไม่ได้เรื่องทั้งนั้น
‪เราหันมาห้ำหั่นกันเอง
‪เข้าช่วงต่อเวลาแล้ว ‪โยนผ้ายอมแพ้เสีย
‪เมย์เดย์ ชักจะถูกใจขึ้นมาแล้วสิ
‪ถ้อยคำเกลียดชังและรักใคร่ ‪หลั่งไหลเป็นสาย
‪เธอคงจะคาดหวัง ‪จุดเปลี่ยนในชีวิตอยู่ล่ะสิ
‪ใช่ๆ สูดหายใจเข้าไปลึกๆ
‪ไม้ผลัดอยู่ตรงนั้น ‪เฮดช็อต ความคิดที่อื้ออึงอยู่ในหัว
‪ยิงไปที่หัวใจดวงนั้น
‪ชักสายเชิดที่มองไม่เห็น
‪ถึงเวลานักเชิดหุ่นออกโรงแล้ว
‪สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น ‪คืออะไรกัน
‪ฉันแชร์เพลลิสต์ให้เธอด้วยนะ
‪เพลงดีทั้งนั้น ‪เลยอยากแชร์ให้เธอฟังด้วย
‪ขอบใจนะ
‪ฟังบ่อยเหรอ
‪อืม ชอบตั้งให้มันเล่นวน
‪ช่วงนี้ฉันชอบฟัง ‪"ลาสต์แดนซ์" มากเลย
‪- "ลาสต์แดนซ์" เหรอ ‪- เป็นเพลงที่ดีมากเลย
‪งั้นเหรอ
‪เธอล่ะชอบเพลงอะไร
‪เอ่อ…
‪ช่วงนี้ฉันฟัง "เอาที่สบายใจ"
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ชอบเพลงนี้นี่เอง
‪ใช่ เธอก็ชอบเหมือนกันนี่
‪- จำได้ด้วยเหรอ ‪- จำได้สิ
‪มีเพลงอะไรอีกนะ "พยากรณ์หัวใจ"
‪- ชอบทุกเพลงเลย เลือกไม่ถูก ‪- ถูกของเธอ
‪ฟังทุกเพลงเลยแล้วกัน
‪งั้นขอเป็น "ลาสต์แดนซ์" แล้วกัน
‪เอาสิ เดี๋ยวเต้นตามเลย
‪ตึกระฟ้ามากมายผุดขึ้นในเมืองแห่งนี้
‪ถอนเอาหน่ออ่อนของเธอออกไป
‪ทุกสิ่งที่ต้องการถูกช่วงชิงไป
‪ทำให้ตัวตนบิดเบี้ยว
‪ฉันและเหล่าคนที่ฉันเกลียด ‪นิยมชมชอบในสิ่งต่างกัน
‪จึงมักถูกหัวเราะหยามเหยียด
‪คล้อยตามถ้อยคำสะสวย ‪เฝ้ารอ ร้อนรน และกระเสือกกระสน
‪เค้นหาปัญญาจากหัวสมอง ‪ละโมบไม่รู้จักพอ
‪จมจ่อมลงในอัตตา
‪เธอเคยบอกว่าใช้แล้วก็หมดไป
‪จนตอนนี้ฉันยังคงครุ่นคิด
‪ไม่แน่ซักวันหนึ่ง
‪เธออาจกลับมา ‪เริงระบำเพื่อฉันอย่างเคย
‪เหล่าหนุ่มสาวผู้ขุ่นเคือง
‪ผู้ป่วยโรคเออออได้คลายความเศร้าหมอง
‪ไม่มีใครเป็นสิ่งใดทั้งนั้น
‪หากได้พบกับความหมายที่แท้จริง ‪ชีวิตคงถึงจุดสิ้นสุด
‪มาคุยจนกว่าลิ้นจะแห้งผากดีกว่า
‪ทำเป็นเก่งกล้าสามารถ ‪จนสูญเสียตัวตนไป
‪คำโกหกที่กล่าวออกไป ‪กลายเป็นภาพลวงตา
‪หากกลายเป็นคนบ้า ร่ายรำไปในอากาศ
‪ตัวฉันคงแตกสลาย
‪เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อบริสุทธิ์
‪ถูกอารมณ์ด้านมืดบงการ
‪นึกให้ออกและคิดใคร่ครวญให้ดี
‪เราไม่มีทางไปถึงจุดหมายด้วยซ้ำ
‪ความหมายแท้จริงที่เธอพูดถึง
‪ฉันจะลองเก็บไปคิดดูในมุมหนึ่งของโลก
‪หากว่าเธอสามารถละลาย
‪คำโกหกที่ถูกแช่แข็งได้ล่ะก็นะ
‪อัจฉริยะผู้เข้าใจความโดดเดี่ยว
‪ผู้ป่วยโรคหดหู่ที่เลือกวันพรุ่งนี้
‪กล่าวอำลาฉันซึ่งไม่อาจหวนกลับไปได้
‪ถึงจะดูดนิ้วร้องไห้ไป ‪ก็เปล่าประโยชน์
‪ไม่แน่ซักวันหนึ่ง
‪ทากิ ในที่สุดฉันก็จำได้แล้ว
‪ฉันกับเธอฝันเหมือนกัน
‪แต่กลับเห็นปิศาจตาเดียว ‪มองกลับมาที่ฉัน
‪ตาเดียวเหรอ
‪ตาเดียว
‪ความฝัน… ตาเดียว…
‪ฉันฝันซ้อนฝัน…
‪ในความฝันนั้น…
‪พอรู้ตัวอีกที ‪เจ้าตาเดียวก็เข้ามาใกล้
‪- น่ากลัว ‪- มันเอาแต่จ้องฉันอยู่อย่างนี้
‪แล้วฉันก็รู้สึกตัวว่าเป็นความฝัน
‪แล้วฉันก็…
‪ไร้ซึ่งความรัก ‪ไร้ซึ่งหนทาง
‪ฉันหัวเราะเสียงที่แหบแห้งนั่น
‪พึ่งพาพรสวรรค์ที่พึ่งพาไม่ได้
‪น้ำตาหยดชะโลมค่ำคืนนี้จนเปียกชุ่ม
‪จะผ่านไปเนิ่นนานกี่ปี ‪ก็ยังเหมือนเดิม
‪ทว่ามันกลับตามมาหลอกหลอน
‪ผูกมัดความคิดของคนไร้ตัวตนเอาไว้
‪การนัดพบในยามสายัณห์
‪ฉันมึนเมาและออกเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว ‪ในวันที่ไร้ซึ่งนามและความหมาย
‪คำพูดทำร้ายเรามามากมายแค่ไหนแล้ว
‪ความรู้สึกเกิดการติดขัด ‪ความอึดอัดใจกลายเป็นเรื่องสามัญ
‪ฉันคือสิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายที่สุด ‪อย่าได้มองข้ามสิ่งใด
‪จมอยู่ในห้วงของความงุนงง ‪ราวคนมีความรัก
‪แผดเสียงด้วยความโกรธแค้น
‪ร้องออกไปให้สุดเสียง
‪ฉันจะทำได้รึเปล่านะ ‪ร่างนี้อาจป่นปี้ได้ในพริบตา
‪พรสวรรค์อะไรนั่นไม่สนหรอก
‪ช่วยอย่ามายุ่งกับฉันทีจะได้มั้ย
‪ธงโบกสะบัดไม่มีแผ่วเบา
‪ฉันแค่ต้องการให้คุณยอมรับในตัวฉัน
‪เปลวเพลิงแผดเผาฉันจนเกินเยียวยา ‪ซ้ำร้ายยังโดนรุมล้อม
‪"อย่าลองทำที่บ้าน เด็กๆ"
‪นั่นคือบทลงโทษของฉัน
‪ใช่แล้ว พวกเขางี่เง่าทุกคน
‪ดีแต่กวัดแกว่ง ‪ความยุติธรรมระรานไปทั่ว
‪ไม่ต้องกลับมาหรือตายไปซะได้ก็ดี
‪แววตาหัวเราะดูหมิ่นของตัวตลก
‪หากเราฝืนทนกลืนคำพูดนั้นลงไป
‪เสียงเหล่านั้นจะล่องลอยห่างไกลออกไป
‪ความคาดหวังและอุดมคติทั้งหลาย
‪เป็นคำสาปติดตัวพวกเรา
‪"เพราะฉะนั้นถึงเธอจะล้มเหลว ‪ที่สุดขอบโลก
‪"ฉันก็ยังจับตาดูอยู่เสมอ"
‪วาดภาพไว้ในใจ ‪จากวันนี้ตราบชั่วกาลนาน
‪ไร้ซึ่งความรัก ‪ไร้ซึ่งหนทาง
‪ฉันหัวเราะเสียงที่แหบแห้งนั่น
‪พึ่งพาพรสวรรค์ที่พึ่งพาไม่ได้
‪น้ำตาหยดชะโลมค่ำคืนนี้จนเปียกชุ่ม
‪จะผ่านไปเนิ่นนานกี่ปี ‪ก็ยังเหมือนเดิม
‪ทว่ามันกลับตามมาหลอกหลอน
‪ผูกมัดความคิดของคนไร้ตัวตนเอาไว้
‪การนัดพบในยามสายัณห์
‪ขอภาวนาให้อนาคตของฉัน ‪เป็นอนาคตอันห่างไกลที่สดใสด้วยเถอะ
‪ดูเหมือนว่าฉันไม่สามารถ
‪รักษาสัญญาที่ให้เอาไว้ได้
‪ถ้อยคำเปรียบเสมือนการหายใจ
‪พวกมันเชื่อมความปรารถนาถึงกัน
‪พ่อกับแม่ผมขอโทษ
‪ที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวัง
‪ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!
‪ร้องออกไปให้สุดเสียง
‪ฉันจะทำได้รึเปล่านะ ‪ร่างนี้อาจป่นปี้ได้ในพริบตา
‪พรสวรรค์อะไรนั่นไม่สนหรอก
‪ช่วยอย่ามายุ่งกับฉันทีจะได้มั้ย
‪ธงโบกสะบัดไม่มีแผ่วเบา
‪เสียงเหล่านั้นจะล่องลอยห่างไกลออกไป
‪ความคาดหวังและอุดมคติทั้งหลาย
‪เป็นคำสาปติดตัวพวกเรา
‪"เพราะฉะนั้นถึงเธอจะล้มเหลว ‪ที่สุดขอบโลก
‪"ฉันก็ยังจับตาดูอยู่เสมอ"
‪วาดภาพไว้ในใจ ‪จากวันนี้ตราบชั่วกาลนาน
‪ไร้ซึ่งความรัก ‪ไร้ซึ่งหนทาง
‪ฉันหัวเราะเสียงที่แหบแห้งนั่น
‪พึ่งพาพรสวรรค์ที่พึ่งพาไม่ได้
‪น้ำตาหยดชะโลมค่ำคืนนี้จนเปียกชุ่ม
‪จะผ่านไปเนิ่นนานกี่ปี ‪ก็ยังเหมือนเดิม
‪ทว่ามันกลับตามมาหลอกหลอน
‪ผูกมัดความคิดของคนไร้ตัวตนเอาไว้
‪การนัดพบในยามสายัณห์
‪พาเราไปสู่ก้นบึ้งของหัวใจ
‪ยื่นมือออกมา
‪เพื่อส่งมอบวันพรุ่งนี้ให้กับฉัน
‪ฉันมั่นว่าจากนี้ทุกอย่างจะดีเอง
‪คงจะพูดแบบนี้ได้ซะที
‪อากิ
‪วันทู วันทู…
‪ฉันเลยกระโดดลงไป
‪อากิ…
‪ฝูงชนวุ่นวาย ธรรมชาติของมนุษย์
‪คำลวง ภาพมายา คนทราม ‪ราวกับปิศาจ
‪การเปิดใจ และดำรงชีวิต
‪ที่เหลือเป็นเพียง ‪เปลือกมนุษย์กลวงเปล่า
‪ความคาดหวัง ‪นำไปสู่ชีวิตที่ไม่เป็นธรรม
‪มหายานพิเศษในแบบของมันเอง
‪ปฏิบัติต่อมิตรและศัตรูไม่ต่างกัน ‪ไม่มีอัตลักษณ์
‪ความทรงจำติดตามตัวฉัน ‪ไม่มีแม้แต่ที่จะอยู่
‪อย่าร่ำไห้ยามตื่นจากฝัน
‪รู้นะว่าควรจะทำหน้าแบบไหน
‪แต่ช่วยตอบฉันทีเถอะ
‪ปัดเป่าความมืดมิด ปัดเป่าความมืดมิด
‪เมื่อม่านอันดำมืดปิดลง ‪นั่นคือสัญญาณ
‪เผชิญหน้ากันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จบสิ้น
‪พูดจาไร้สาระเป็นบ้า
‪อย่าหยุดฉัน อย่าหยุดฉัน
‪ตัวตนที่แท้จริง ‪เกิดมาฉลาดยิ่งใครในเมือง
‪ตอนนี้ทำได้เพียง ‪สร้างอนาคตต้องสาปเท่านั้น
‪วิ่งไป ล้มลง และยอมรับความเจ็บปวด ‪ที่ไม่มีวันเลือนหาย
‪โลกกำลังเฝ้ารอเวลานั้นอยู่
‪บั๊กที่สั่นคลอนอารมณ์ราวบทกวี
‪ต้องยอมรับบทลงโทษต่อ ‪ข้อบกพร่องนี้แต่โดยดี
‪ไม่มีทางเลือก ‪นอกจากปกป้องความรักที่ไม่จีรัง
‪โดยที่ไม่สามารถส่งเสียงออกไปได้เลย
‪วิญญาณไร้คำสาบาน ‪เดินขบวนร้อยอสูรราวหุ่นเชิด
‪จุดจบเชื่อมถึงกัน
‪สุคติปฏิเสธความเป็นจริง ‪และสงบลง
‪อย่าโยนชีวิตทิ้งไป
‪จมลงสู่ความเปราะบางภายใน
‪ฉันไม่รู้ว่าควรทำสีหน้าแบบไหน
‪แต่ช่วยตอบฉันทีเถอะ
‪เผยแผ่หลักคุณธรรมห้าประการ ‪เผยแผ่หลักคุณธรรมห้าประการ
‪แนวคิดที่ร้อยเรียง ‪เสียงที่ไม่ชัดเจนเข้าด้วยกัน
‪หักล้างความรู้สึกที่วนเวียนอยู่
‪จากนั้นชูมือขึ้น
‪แล้วไล่ตามมันต่อไป ไล่ตามมันต่อไป
‪ภาวนาให้แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครหน้าไหน ‪นั่นคือโชคชะตาของฉัน
‪ในค่ำคืนที่มืดหม่น
‪ฉันดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ
‪ดูน่าเกลียดงั้นรึ
‪แต่นี่แหละตัวฉัน
‪ศพที่ไม่สามารถเป็นอะไรได้อีก ‪เชิญหัวเราะเยาะให้เต็มคราบ
‪ฉันเลิกวิ่งหนีอุปสรรค ‪ภายหน้าตัวเองแล้ว
‪ภาพเดิมๆ ฉายซ้ำวนเวียนไปมา ‪ต้องก้าวข้ามจินตนาการไปให้ได้
‪ปัดเป่าความมืดมิด ปัดเป่าความมืดมิด
‪เมื่อม่านอันดำมืดปิดลง ‪นั่นคือสัญญาณ
‪เผชิญหน้ากันซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จบสิ้น
‪พูดจาไร้สาระเป็นบ้า
‪อย่าหยุดฉัน อย่าหยุดฉัน
‪ตัวตนที่แท้จริง ‪เกิดมาฉลาดยิ่งใครในเมือง
‪ตอนนี้ทำได้เพียง ‪สร้างอนาคตต้องสาปเท่านั้น
‪วิ่งไป ล้มลง และยอมรับความเจ็บปวด ‪ที่ไม่มีวันเลือนหาย
‪โลกกำลังเฝ้ารอเวลานั้นอยู่
‪… ทู วันทู
‪วันทู วันทู…
‪- เมื่อคืนฉันฝันแปลกๆ ล่ะ ‪-…ฉันตามหาของหาย
‪เธอหลับไปซักพัก
‪ฉันรู้ตัวว่ามันเป็นความฝัน ‪แล้วกระโดดลงไป
‪ฝันถึงอะไรเหรอ ‪ฉันแชร์เพลลิสต์ให้เธอ
‪ถ้าฉันกระโดดลงไป… เล่นวน
‪- สงสัยว่าเมื่อไหร่เธอจะตื่น ‪- ฉันดีใจที่เธออยู่ที่นี่ ทากิ
‪ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่
‪อยู่ด้วยกันตลอดไปนะ
‪แอปเปิล
‪ลูกแมว
‪วันทู วันทู…
‪วงแหวน
‪นม
‪มาราคัส
‪เสือดำ
‪เริ่มหลังวันทูนะ
‪ดารา
‪วันทูเป็นสัญญาณเริ่ม
‪ริธึม
‪วันทู
‪ฉันเติมชาแอปเปิลมาให้ โอเคมั้ย
‪ขอบใจ
‪เป็นอะไรไป อากิ
‪เธออยู่นี่แต่ก็เหมือนไม่อยู่
‪ฉันกระโดดลงไป
‪ฮะ
‪เธอไปเติมน้ำชาแล้วก็หายไปเลย
‪พูดอะไรของเธอ จริงจังเชียว
‪ฉันวิ่งหาเธอไปทั่วเลย
‪แล้วยังไงต่อล่ะ
‪เจอพวกปิศาจตาเดียว
‪นั่นมันฝันที่ฉันเพิ่งเล่าไปนี่
‪นั่นสินะ
‪ตลกจริงๆ ได้รับอิทธิพล ‪ง่ายเกินไปแล้ว
‪แต่เรื่องจริงนะ
‪ฉันวิ่งพล่านหาเธอไปทั่ว
‪- เหรอ ‪- อืม
‪คงจะเหนื่อยน่าดู
‪เป็นฝันที่เหนื่อยมาก
‪- เหนื่อยแย่เลยนะ ‪- อืม
‪งั้นสั่งของอร่อยๆ มากินกันเถอะ
‪เอาสิ
‪กินอะไรดี
‪ไม่รู้สิ
‪ขอเป็นของคาวแล้วกัน
‪อยากกินอะไรล่ะ
‪ข้าวห่อไข่
‪ข้าวห่อไข่ เหรอ ‪เอาสิ
‪- แบ่งคนละครึ่งนะ ‪- เอาสิ
‪อยากกินอะไรอีกมั้ย
‪ไม่รู้สิ
‪สั่งไปอย่างนึงก่อนแล้วกัน
‪ความคิดดี
‪(ร้านอดัม)
‪จากนี้ไป ‪เราจะใช้ชีวิตร่วมกัน
‪และแบ่งปันสิ่งหนึ่งร่วมกันตลอดไป
‪พร้อมนะ
‪วันทู
‪ขุดเอาสีฟ้าที่เบ่งบานขึ้นมา
‪จุดนับพบที่เคยถูกแบ่งแยก
‪ด้วยภาษาดอกไม้แสนเรียบง่าย
‪ฉันไม่อยากจะเร่งร้อน ‪ในช่วงเวลาที่เราเชื่อมถึงกัน
‪ลูกกวาดที่ไม่ถูกกัดกิน
‪ฉันเฝ้าคิดถึง ‪ความทรงจำเหล่านั้นทุกค่ำคืน
‪เล่นซ้ำไปมาไม่จบสิ้น
‪สุดท้ายก็เป็นวันคล้ายวันเกิด
‪ถึงฉันจะเปลือยเปล่า
‪ก็ไม่มีใครเห็นอะไรทั้งนั้น
‪คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกไปเป็นเพียง ‪ถ้อยคำที่ตื้นเขินและระทมทุกข์
‪ทางด่วนในความฝันของฉัน
‪ฉันอยากจะเปิดโปงพื้นผิวสีเทา ‪อันอบอุ่นและเย็นเยียบของมัน
‪ราวกับว่าได้เห็นมันในความฝัน ‪ช่วยฉันจากโลกใบนี้ที
‪ถึงจะไร้ประโยชน์ก็ไม่เป็นไร
‪ไม่ได้ล้อเล่นนะ ‪มีแต่ต้องมุ่งหน้าต่อไปเท่านั้น
‪ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ‪เสียงในบทสุดท้ายจะละลายหายไป
‪ขอฟังเสียงค่ำคืนสามัญนี้หน่อยเถอะ
‪จดจำความสำนึกเสียใจของเธอเอาไว้
‪อย่าเล่นซ้ำความน่าเบื่อ
‪หากฉันยังอยู่ เสียงแห่งความรัก ‪และความเกลียดชังจะละลายหายไป
‪ด้วยมืออ่อนเยาว์สีฟ้าคู่นี้
‪จดจำบทเพลงที่เคยได้สัมผัส
‪วันพรุ่งนี้ เพียงพยักหน้า ‪แล้วเดินเตร่ออกไป
‪เชื้อเชิญเราสู่พลบค่ำ เมลโลว์
‪แต่เธอจะไม่ยอมหยุดแค่นี้
‪ร้อนรนก้าวไปไม่หยุด เยลโลว์
‪(บริการให้คำปรึกษาอมนุษย์)
‪(ไล่ล่าปริศนา ‪ของละครสวมหน้ากากลึกลับ)
‪(จบ)
‪เหมือนกับครั้งก่อนไม่มีผิด
‪ไม่ได้เรียนรู้อะไรจากมันเลย
‪คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกไปเป็นเพียง ‪ถ้อยคำที่ตื้นเขินและระทมทุกข์
‪ทางด่วนในความฝันของฉัน
‪ฉันอยากจะเปิดโปงความเพ้อฝัน ‪อันโดดเดี่ยวและเจ็บปวดของมัน
‪หากฉันยังคงมุ่งหน้าไปสู่วันพรุ่งนี้
‪ถึงจะไม่ชนะก็ไม่เป็นไร
‪ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น ‪ขอแค่พุ่งทะยานต่อไป
‪ตราบใดที่ฉันยังอยู่ จะขอหัวเราะ ‪อย่างบ้าคลั่งทั้งที่ยังไร้คำตอบ
‪ขอฟังเสียงค่ำคืนสามัญนี้หน่อยเถอะ
‪จดจำความสำนึกเสียใจของเธอเอาไว้
‪อย่าเล่นซ้ำความน่าเบื่อ
‪อย่าให้มันจบลงตรงนี้
‪(หลบหนี)
‪ราวกับว่าได้เห็นมันในความฝัน ‪ช่วยฉันจากโลกใบนี้ที
‪ถึงจะไร้ประโยชน์ก็ไม่เป็นไร
‪ไม่ได้ล้อเล่นนะ ‪มีแต่ต้องมุ่งหน้าต่อไปเท่านั้น
‪ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ‪เสียงในบทสุดท้ายจะละลายหายไป
‪ขอฟังเสียงค่ำคืนสามัญนี้หน่อยเถอะ
‪จดจำความสำนึกเสียใจของเธอเอาไว้
‪อย่าเล่นซ้ำความน่าเบื่อ
‪หากฉันยังอยู่ เสียงแห่งความรัก ‪และความเกลียดชังจะละลายหายไป
‪ด้วยมืออ่อนเยาว์สีฟ้าคู่นี้
‪จดจำบทเพลงที่เคยได้สัมผัส
‪คำบรรยายโดย เหม ธาระวานิช