Downloaded from YTS.MX
Bayan Pat, 14 yaşından beri annesin.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Belki ilk reglinden beri.
Siktir oradan Dion.
Dion bugün neden senden daha yakışıklı Chris?
Keş bir siyahi Ken'e benzemişsin.
İlk stand-up komedini çekeceksin.
Onca şey yaşadın. Nasıl mizah yapabiliyorsun?
Elimde olmayan şeylere takılmıyorum.
Ama elimde olan bir şey var.
Bu çocuklara çekeceğim dayak!
Bir ara verelim.
Atlanta, bu memleketlinizi ne kadar sevdiğinizi gösterin!
Alkış ve tezahüratlarınızla geliyor,
Bayan Pat!
Tamam yahu!
Evet!
Tamam!
Tamam, kesin artık.
Anladık yahu, ünlü oluyoruz.
Burada olmak çok güzel.
Nihayet memleketimde, Atlanta'dayım.
Kovid-19 iş yeri kurtarma kredisini
iş yeri sahibi olmadan alabildiğin tek yer burası.
Hepiniz hapse gireceksiniz.
Yetiştirmekte olduğum, keşten doğma lanet taş çocuklarını
telefonda arkadaşıma çekiştiriyordum.
Keş yeğenimin taş çocuklarını yetiştiriyorum. Onları çekiştiriyordum.
"Bu bücürler fena asabıma dokunuyor."
Arkadaşım sordu, "Neden onlar için 'taş çocukları' diyorsun?
Taş kullanırken mı doğurdu?"
"Ben ne bileyim?" dedim.
Ama bebeği kokainin etkisinde doğurduğunu biliyorum.
"Kokain mi? Tanrım. Kokaini nasıl bıraktırdın ona?" dedi.
Dedim ki, "Kızım, ona kokain vermeyi bıraktım."
Hüküm giymiş bir suçluyum.
Kenar mahalleye gidip bebeğe toz falan alabilecekmişim gibi konuşuyor.
Polis çevirse açıklamak zorundaydım. "Memur bey, kokain benim için değil.
Evdeki bebek için.
Annesi ana sütünü de alıp kaçtı."
Taş çocuklarının üçüncü batınını yetiştiriyorum.
Tanrı'ya dedim ki, bu kadar yeter.
49 yaşındayım. Evde yedi yaşındaki velet,
çenesiyle beni mezara gönderecek.
Bir şey diyeyim mi, hâlâ regl oluyorum, yumurtluyorum
ve menopoz geçiriyorum.
Dengemin içine etti bu çocuklar!
Yeğenim geçen gün telefonda bol keseden atıyor.
"Herkes çocuklarımı sevdiğimi bilir."
Ben: "Evet, çocukların hariç herkes!
Bu konuyu sonlandırıyorum."
"Çocuklarım için ölürüm. Herkes bilir." Ben: "Ölme kızım. Hayat sigortan yok.
Ölürsen cenazen, çocuklarının bakımı ve kokain alışverişi bana kalır.
Neyin var senin? Beni zengin mi sandın keş?"
Bu çocuklar aynı zamanda burjuva.
Çocukluğumda asla istemediğim şeyler istiyorlar.
Geçen gün odama girdiler. Kapı bile çalmak yok.
Bir siyahi tarafından yetiştiriliyorsanız
o kapıyı çalın.
Kapıyı çalın, başınızı uzatın
ve annenizin güzel abur cuburlarını nereye sakladığını görmeyin.
Annemin ön dişleri yoktu ama MoonPie'a bayılırdı.
Bize hiç vermezdi.
Zencefilli kurabiye yedirirdi.
Islatıp yediğin, taş gibi kurabiyelerden.
Ama bu taş çocukları değil.
Yatak odama bodoslama girdiler.
Ufak oğlan hep başı geçiyor. İlk ikisine güvenmiyorum.
Annelerinin uyuşturucu aldığı o evde yaşadılar.
Birini çizmem gerekirse diye yanımda küçük bir çakı bulunduruyorum.
Kenar mahalle kadınıyım. Boş dolaşmam.
Ufak oğlan odaya girdi. "Teyze."
"Ne istiyorsun Raymon?" dedim.
"Merak ettik, bu akşam yemek yiyecek miyiz?"
"Amma burjuvasınız, sizi taş çocukları!
'Yemek' ve 'bu akşam'ı aynı cümlede kullanıyorsunuz."
Ben asla annemin odasına girip böyle bir şey söyleyemezdim.
Annemin odasına şöyle girerdim,
"Anne.
Bugün yiyecek miyiz?
Çünkü neredeyse yarın oluyor."
Annem şöyle derdi, "İn aşağıya. Su sandviçi ye."
Su sandviçi yemediniz mi hiç?
Dilimli beyaz ekmek yiyip üstüne bir bardak su içersin ya.
Damağına ekmek yapışır.
Meyve bıçağını alet emer gibi ağzına sokarsın ya.
Numara yapmayın. Ne çabuk unuttunuz.
Bir gün çok açtım. Su sandviçinin etkisi geçmişti.
En sevdiğim çizgi film olan Şirinler'i seyrediyordum.
Şirinler'i hatırlar mısınız?
Şirine'ye bayılırdım çünkü sürtük olduğunu biliyordum.
Hiç kimsenin o kadar çok erkek kardeşi olamaz.
Dandik bir televizyonda izliyordum.
Ses vermediği için, onun üstünde bir tane daha dandik televizyon dururdu.
Su sandviçinin etkisi geçmişti.
Reklama girdi.
Hiç unutmuyorum, Burger King reklamıydı.
Isıtılmış ekmek gösteriyorlardı.
Marulun suları damlıyor. Domates, soğan
ve sıcak hamburger köftesinin buğusu…
Karnım guruldayarak oturuyordum.
Zihnim bana oyun oynuyordu.
Zihnim bana, "Kızım, kap o hamburgeri" dedi.
Kanepeden fırladım, tüylü halının üstünden bir çırpıda geçtim,
o dandik televizyona yapıştım ve bir güzel yaladım!
O da beni bir güzel çarptı.
"Galiba parasını ödemeden, dilediğin gibi yemene izin vermiyor."
Beyazların çoğunlukta olduğu bir mahallede yetiştirdiğim
ilk taş çocukları bunlar.
Beyaz mahallesinde yetiştirmekle ilgili
dikkatimi çeken bir şey oldu.
Şunu fark ettim,
beyaz okullarında Siyahi Tarih Ayı'nı siyahi okullarındaki gibi kutlamıyorlar.
Beyaz okullarında Siyahi Tarih Ayı
okulda kaç siyahi çocuk olduğuna göre kutlanıyor.
Dört siyahi çocuk varsa dört gün.
Benim çocuklarımın okulunda
Moral Haftası, Siyahi Tarih Ayı'ndan uzun sürüyor.
Aranızdaki bir avuç beyaza söylüyorum,
Siyahi Tarih Ayı'nın bizim için önemini biliyor musunuz?
Yapmadığımız şey kalmazdı eskiden.
Değil mi siyahiler?
Siyahi bir kahramanın kılığına girerdiniz.
30 gün boyunca o siyahi kahraman olurdunuz.
Ne düşündüğünüzü biliyorum. "Bayan Pat, sadece 28 gün."
Haydi oradan. İki gün önce başlardık.
Size bir örnek vereyim.
Çocuğunuz Harriet Tubman olmayı seçtiyse
cidden Harriet Tubman olmak zorundaydı.
Çocuğunuz akıllı olmalıydı.
Lider olmalıydı.
Saklambaçta iyi olmalıydı.
Kabzayla adam dövmekte iyi olmalıydı.
Mahkeme duvarı gibi suratı olmalıydı.
Bilmiyormuş gibi yapmayın.
Harriet hiç de sevimli değildi.
Amcasına benzediğini gayet iyi biliyorsunuz.
Yanlış anlamayın. Harriet'ı takdir etmediğimi sanmayın.
Ediyorum.
Harriet olmasaydı bir beyazın aletini iradem dışında emiyor olurdum.
Harriet'le yatardınız sanki.
Harriet'le yatacak erkek yok burada. Yatar mıydın? Kadınmışsın. Affedersin.
Harriet'le yatardın belki ama…
Affedersin. Görmedim. Gözlüğüm yok.
Oral seks de yapardın ona ama kusura bakma.
Özgür kalmak için ne gerekirse. Haksız mıyım kızım?
Sahibinin evinden oral seks yoluyla kurtulurdun.
Yeğenimin öğretmeni aradı. "Bayan Pat.
Raymon, Siyahi Tarih kompozisyonundan A aldı" dedi.
"Şeyimde değil. Neden bana söylüyorsun?"
"Size okumasını sağlamalısınız" dedi. "Tamam" dedim.
Yeğenim döndü, otobüsten indi. Yalanım yok. Eve girdi…
"Hey, Raymon" dedim.
"Öğretmenin, Siyahi Tarih kompozisyonundan A aldığını söyledi.
Çıkar da bütün aileye oku bakalım."
Siyahi bir anneyim. Ailemle böyle konuşurum.
Ödevini çıkardı. Okumaya başladı. "Benim siyahi kahramanım Pat teyzem."
Aynen. Kocama baktım.
"Sen değil, ben kazandım."
İkinci cümlesi: "Taş kokain satıcısıydı."
"Dur oğlum. Taş satardım. Kokain, evdeki kız kardeşin içindi."
Çocukluğum 1980'lerde burada, Atlanta, Georgia'da
Ronald Reagan döneminde geçti.
Aman tanrım. Hatırlıyor musunuz?
Reagan dönemi ekonomisi. Çok fakirdik. Yalanım yok.
Pup-pup adında bir köpeğim vardı.
Reagan tekrar seçilince arka sundurmadan atlayıp intihar etti.
Öyle bakmayın. Ben öldürmedim. İntihar etti.
Şu yeni modayı anlamıyorum.
İnsanlar ev hayvanlarını falan uyutuyor.
Köpeğini uyutmak mı?
"Köpeğimi, Coco Chanel'i uyutmak zorunda kaldım" dedi arkadaşım.
"Neden?" dedim. "Meme kanseriydi."
Hâlâ sapasağlam yedi memesi olan bir köpeği neden öldürüyorsun ki?
Bir memen gitti diye seni öldürmeye kalkışan olmuyor.
Bunu hiç anlamıyorum. Ne malum?
Bağış kampanyası için yürümek isteyebilirdi.
"Ben de kanseri yendim" yazılı bir tişört istiyor o köpek.
"Heart of an Angel"ı dinlemek istiyordu.
Hayvanseverlere bakın.
"Bu ne cüret Bayan Pat?" Siktir oradan. Kaçıksın.
Hayvan uyutmak ucuz da değil. 799 dolar.
Köpeğimi uyutmanız için size nah 799 dolar öderim.
Arka bahçemde barbeküm varken.
Siktirin. Ateş aynı ateş.
Kim yakarsa yaksın.
Küllerini kek kutusuna koyup
üstüne fotoğraf yapıştırmayacağım diye beni yargılıyor musunuz?
Siktirin oradan.
Siz hayvanseverlere katlanamıyorum.
Her hafta uçağa biniyorum.
Delta uçaklarına binmekten bıktım.
Herkeste şu sahte, duygusal destek hayvanlarından var.
Bu kadar çok insan, arkadaşa ihtiyaç duyuyor olamaz.
Uçağa minik bir atla binmeyi deneyen kadını gördünüz mü?
"Minik atlar için reçeteyi kim yazıyor?" oldum.
"Bu doktorun komisyonu ne kadar?"
Bedava uçurma yöntemleri bu. Taş çocuklarımla aynı şeyi yapacağım.
Aynı yelekleri giydirdiğim taş çocuklarımla Delta'ya geleceğim.
"Bunlar benim duygusal destek çocuklarım" diyeceğim.
"Yaklaşmayın çünkü ısırırlar."
Siz hayvanseverlere katlanamıyorum. Çok abarttınız.
Şöyle diyeyim, bir futbol takımını seviyorsunuz diye
köpeğiniz de aynı takımı tutmak zorunda değil.
Ciddiyim. Geçen gün komşumu köpeğini dolaştırırken gördüm.
Karı satar gibi, köpeğe balerin eteği giydirmiş.
Levi's kotlar köpekler için değildir, tamam mı?
Köpekler kendi çüklerini yalamalı.
Fermuarlı pantolonla çüklerini yalayamazlar.
Bu bölüme bayılıyorum. Tüm hayvanseverler bir toparlanıyor.
Siz şapşallardan bahsediyorum!
Rahimleriniz çalışmadığı için köpeklerinizi fiyonklu dolaşıyorsunuz.
Ne oldu, acı mı girdi?
Ciddiyim.
Plainfield, Indiana'da oturuyorum.
Yalanım yok. Beyaz komşum rica etti.
"Pat, kızımın yaş gününe gel."
Tamam, dedim. Bir beyazın yaş günü partisine gitmemiştim hiç.
Ne alırsan bir dolara satan dükkândan beyaz kızına siyahi Barbie bebeği aldım.
Bana benzeyen şeyler alırım sadece.
Biraz çeşitlilik, hayatlarına iyi gelirdi.
Evlerine gittim.
Yalanım yok, masanın etrafında altı köpek oturuyordu.
Köpeklere bakıyorum, köpekler bana bakıyor.
"Şu kadına söyler misin, köpeğiz biz."
Sonra kadın şöyle dedi, "Mumlara üfle Buster."
Dedim ki, "Mumları o köpek üflerse…
…hepimiz götlerinizi ısırırız."
Köpeğini ağaca bağlayabildiğin eski, güzel günleri özledim.
Artık bağlayamıyorsun. Hapse tıkıyorlar.
Çirkin veledini ağaca bağlama şansın daha yüksek.
Atlanta'nın merkezinde geçti çocukluğum.
Küçüklüğümde çok sık taşınırdık.
Sık sık mahkeme emriyle tahliye edilirdik.
Evden çıkarıldığımızda annem
aynı mahallede kalmamızı sağlardı ki
okul değiştirmek zorunda kalmayalım.
Evden çıkarılmanın kötü tarafı şuydu, annem bizi eski evimize yollardı.
Kapıyı çalıp, "Bize mektup geldi mi?" diye sorardık.
Tak, tak. Annem soruyor, bize mektup geldi mi?
Annem bir paket tavuk, iki de tampon ödünç istedi."
Tutacağı evler konusunda çok seçiciydi annem.
Tutacağı evin şömineli olmasına bayılırdı.
Şömineli evi, Noel Baba gelip
annemin siyahi çocuklarını ziyaret edebilsin diye istiyor sanıyordum.
Onun için değilmiş.
Şömine istiyordu çünkü beş parasız olduğumuzdan,
hem elektriği hem de doğal gazı ödeyemezdi.
Şömineli evde ışıkları hiç açmazdı
ve yemekleri şöminede yapardık.
Yazın bizim eve bir gelirsin, olmuş 40 derece.
Cracker Barrel'daki gibi bir şömine yanıyor.
Koca bir ızgara teli. Çam odunu üstünde tavuk pişiyor.
Duvarlar terliyor, biz terliyoruz.
Donla oturuyoruz. Tekneden inmiş gibiyiz.
Tek vantilatör, annemin yüzüne dönük.
Yalan Rüzgârı seyrediyor.
Çam odunu patlıyor, üstümüze yağ sıçrıyor.
Biz: "Anne, çok sıcak!"
"Biraz erkek ol." "Anne, kızım ben!"
Birkaç gün sonra okula gittim. Müdür geldi.
Uzun boylu, kalın gözlüklü bir adam.
Okuması olmasa NBA'de oynayabilecek gibi görünüyor.
Yanıma geldi, dedi ki,
"Küçük hanım, konuşmamız gerek."
Odasına gittik. Yalanım yok. Polis orada.
Danışmanım ve öğretmenim de orada.
Hepsi durmuş, bana bakıyor. "Ne oluyor amına koyayım?" oldum.
Kendimi bildim bileli ağzım bozuktur.
Bana baktı, dedi ki,
"Vücudunda bir sürü çürük, ezik ve yanık olduğunu fark ettik.
Evde ne oluyor? Kendine zarar mı veriyorsun?"
Dedim ki, "Yok yahu.
Şöminede tavuk pişirdim."
Bana baktı, "Dön sınıfına!
İstismara uğradın sandım."
"İstismara uğruyorum ya!
Dördüncü sınıftayken şöminede tavuk pişiriyor olmamalıydım."
Birkaç gün sonra yemekhanede bir arkadaş, annesini çekiştiriyor.
"Annem beş para etmez biri." Ben: "Al benden de o kadar."
"Gidebileceğimiz daha iyi bir yer varmış."
Ben: "Daha iyi bir yer mi?
Nerede ulan o daha iyi yer?"
"'Islahevi' diye bir yer. Oraya ulaşmalıyız."
Ben: "Nasıl gideceğiz oraya?"
"Ne mi yapacaksın? Evden kaçacaksın.
Mahalle bakkalına gidip bir şey çalacaksın.
Üstünde kırmızı ışıklar bulunan beyaz bir araba seni oraya götürecek."
Polis!
Evden kaçıp bakkalı soyduğum için içeride yattım.
Yalanım yok. Beş gün ıslahevinde kaldım.
Ama o süre içinde çok şey öğrendim.
İlk günümde zil çaldı.
Yemek saati.
Yalanım yok. Danışmanım beni bir odaya götürdü.
Yemek için tabak falan, her şey hazır.
Danışmanımla birlikte yürürken tabaklara bakıyordum.
İlk kez gördüğüm bir şey vardı.
"Hanımefendi, ne tür bir et bu?"
"Tavuk" dedi. "Ne tür bir tavuk?" diye sordum.
"But ve kalça" dedi.
Hiç but ve kalça yememiştim.
Sordum: "Sırt ve göt yok mu hiç?
Annem bize sadece sırt ve göt pişirirdi.
McDonald's'a götürmezdi.
Altılı McGöt yapardı bize.
Düşünsenize, bazılarınız çiğ göte yumuluyor.
Beş parasız büyüdük. Gülüşe bakın.
Geçmişini anımsıyor. "Vay be Bayan Pat!'"
Tuzu kuru mu emin olmak için banka dökümüne bakması gerek.
Beğendiğin için sağ ol kardeş.
Dikkatimi bir de, tabaktaki somun gibi şeyler çekti.
Elime aldım. "Hanımefendi, bu nedir?"
"Buğday ekmeği" dedi.
Hiç buğday ekmeği yememiştim.
Buğday ekmeği görmemiştim.
Elime aldım. "Hepinizde siyahi ekmeği mi var?"
Gülmekten korkma beyaz kadın. Siyahi ekmeğine herkes gülüyor.
Buna gülmende sakınca yok.
Bugün kilerini açıp, "Siyahi ekmeğim var" diyebilirsin.
Benim de var. Lanet olsun!
Küçüklüğümde ne kadar boktan bir hayatım olduğunun farkında değildim.
Burasını kesin. Kıçımın arasından çıkarayım şunu.
Apış aramda dildo varmış gibi geliyor.
Deniyorum.
Herkes bakıp, "Pantolonuna bak Bayan Pat. Oran ne kabarıkmış" diyecek. Hayır, değil.
Merak etmeyin, burasını kesecekler.
Yayınlanmaz yoksa.
"Apış arama giren şey de nedir?"
Bir gün arkadaşımla telefonda konuşana dek
ne kadar boktan bir hayatım olduğunun farkında değildim.
Vaftiz edilmekten bahsediyorduk.
"25 kez vaftiz oldum ben" dedim.
"25 kez mi? Kim vaftiz etti seni 25 kez?" diye sordu.
Ben: "Sen kaç kez vaftiz edildin?"
"İsa adına sadece bir kez" dedi.
"Annem beni erkek arkadaşlarının adına vaftiz etmiş olmalı" dedim.
Sonradan öğrendim ki benim yetiştiğim dönemlerde Atlanta'da
maddi sorunların varsa yapman gereken tek şey
mahallendeki kiliseye gitmek,
ayine katılıp çocuklarını vaftiz ettirmekmiş.
Onlar da maddi sorunlarını çözmen için sana çek kesiyormuş
Evet ama annem bunu dalavereye dönüştürmüş.
Pazarları bizi iki üç kez vaftiz ettiriyormuş.
Bir keresinde vaftize sırılsıklam gittiğimi hatırlıyorum.
Papaz, "Neden ıslaklar?" diye sordu.
Annem: "Kendi işine bak. Birazdan başka bir randevumuz var."
Siyahi kiliseleri nihayet bir dümen çevrildiğini anlayınca
beyaz kiliselerine gitmek zorunda kaldı.
Şu kadarını söyleyeyim, annem beyaz kiliselerini,
beyaz insanları, beyaz suçluluğunu keşfedince
onları dibine kadar sömürdü!
Annem beşimizi 1964 model Chevrolet'sinin arka koltuğuna oturtur,
kilisenin önüne çekerdi.
Dönüp şöyle derdi,
"Beyazların paralarını almaya gidiyoruz.
Köle yüz ifadelerinizi takının."
Kiliseye girer, paraları götürürdük.
Annem de çeki alır almaz
doğruca torbacısına giderdi.
Beyaz kiliselerinde vaftiz edilmeyi severdim.
Çünkü daha iyi davranırlar.
Vaftiz töreninden sonra herkesi aşağıya, kilere götürürlerdi.
Beyaz kiliselerinde beşimize de birer kutu verirlerdi.
Ne istersek alırdık.
Annem şöyle derdi, "Söğüşleyin onları!"
Köle yüz ifademizi hiç bozmadan.
Siyahi kiliselerinde öyle bir muamele görmezdin.
Her ailenin bir kutu hakkı olurdu.
Her seferinde de kafasında sentetik peruklardan olan çirkin bir kadın
kilerin kapısında dikilir, bizi süzerdi.
"Teşekkür etmezseniz o şekeri geri koydururum!"
Annem part-time engelliydi.
Evet, part-time engelliydi.
Boynu sakattı.
Yalanım yok. Boynu böyle katlanırdı.
"Kızım, boynumu düzelt."
Boynunu düzeltmek için sürekli hazır hâlde beklerdik.
Annemin boynunun nesi vardı bilmiyorum
ama ben tanıdığımda boynu öyleydi.
Annemin boynundan nefret ederdim.
Oyun oynamak için dışarıya çıkamazdık.
Boyun düzeltme nöbetindeydik sürekli.
Bir gün annemle birlikte arabadaydık.
Sosyal yardım çekini tahsil etmeye gidiyorduk.
Annem kız kardeşimi öne, beni arkaya oturturdu.
360 derece boyun düzeltme hizmeti alabilmek için.
Annemin sosyal yardım çekini tahsil etmeye arabayla gidiyorduk.
Tren raylarına geldi.
"Siktir. Bu lanet tren yüzünden bankaya yetişemeyeceğim" dedi.
"Trenden önce geçerim."
Kız kardeşime, "Hayır, geçemez" der gibi baktım.
Yalanım yok. Annem 1964 model Chevrolet'sinin gaz pedalına bastı,
ilk rayları geçti…
Boynu arkaya düşüverdi.
"Kızım, boynumu düzelt. Tren geliyor!"
Kız kardeşim annemin boynuna sıkı bir şaplak yapıştırdı.
Ama çok sert vurunca kafası direksiyona çarptı.
Annemin boynunu kaldırdım. Ama düzgün ayarlayamamışım.
Kız kardeşim bir daha vurdu.
"Yavaş ol kızım. Beyzbol değil bu."
Sonunda annemin başını dik tuttum da raylardan geçtik.
Annem sağa çekti, "Neden öyle kötü vurdunuz bana?"
Tren geliyordu yahu!
O yamuk boynunla öldürtecektin bizi.
Acayip bir şey söyleyeyim mi?
Kız kardeşimin boynu da aynen öyle oldu.
Uydurmuyorum. "Tortikolis" denen bir şey.
Google'dan bakabilirsiniz.
Bizden başka sadece tavuklarda görülüyor.
Şöminede o lanet tavukları pişirmemizden mi kaynaklandı bilmiyorum.
Kız kardeşimin boynu da öyle. Kafası sürekli, bir omzunun üstünde.
Kafasını kaldırınca yağmurlama sistemi gibi ses çıkıyor.
Bir gün kız kardeşim, kızım ve ben onun arabasındayız.
Kız kardeşim durmadan konuşuyor.
Kafasını bir kaldırdı, araba kullanırken omzunun üstüne devriliverdi.
Kızım çığlığı bastı!
"Sakin ol kızım. Çevresel görüşünü kullanıyor.
Tekrar eski hâline gelecek."
Bu kadarını da uyduramazsın.
Hiç unutmuyorum, küçüktüm, annemi teyzemle telefonda konuşurken duydum.
Telefon kablosu uzundu. Diğer odaya geçti.
Kapıyı kapattı ve başladı anlatmaya. "Kızım, çok iyi sik emiyorum."
Ben kapının önünden: "Yalan söylüyor."
"Anne, yalan söyleme. Başını indirsen kim kaldıracak?"
Ağzında termometre gibi kalır sik.
Kaçak içki yapılan bir evde kaldım küçüklüğümde.
Büyükbabamın yanında. Kaçak içki ve dal sigara satardı.
Beyazlar, "tek sigara" demek bu.
Çocuk yaşta, görmediğimiz şey kalmadı o evde.
Kumar mı, fahişelik mi, vurulan mı dersin…
Çocukluğumuzda her şeye maruz kaldık.
İki şeyi çok iyi hatırlıyorum.
Birincisi: Annem barbut atmaya bayılırdı.
Ama barbut atmadan önce takma bacağını çıkarırdı.
Sönük çük gibi sallanan kısa bir bacak, uğur getirirmiş.
Ayrıca zarları çok uzağa atarsa takma bacağıyla onları geri çekebiliyordu.
İkinci hatırladığım, Cecil adında bir dayımın olduğu.
Cecil dayım kaçak içki satılan o evin kapısında oturur,
herkese aynı şeyi söylerdi.
"Hey, kızım. İki tane beş sent ver. İki beş sent, on sent eder."
Ama on sent sevmezdi.
On sent versen seni boğardı.
Cecil dayımla ilgili bir şeyi açıklayayım. Epileptik nöbetler geçirirdi.
Fiziksel engeli, aynı zamanda zekâ geriliği vardı.
Sakin ol da anlatayım neden "zekâ geriliği var" dediğimi.
1932 doğumluydu.
"Özel ihtiyaçlı" diye bir şey yoktu.
"Zekâ geriliği var" diye bilirdik.
Atlanta, bu konuda açık fikirli olmanı istiyorum.
Dayım haftada iki üç epileptik nöbet geçirirdi.
Bundan usanan büyükbabamın aklına harika bir fikir geldi.
Dayıma her cumartesi kadın getirirse
hafta boyunca olacak epileptik nöbetleri dindirecek kadar rahatlayabilirdi.
Cecil dayımın sikişine mâni olmayın!
O da sevilmeye muhtaç.
Her cumartesi kız kardeşimle benim görevimdi.
Başlamasına yardım etmek için odaya girmemiz gerekirdi.
Kes sesini. Hikâyem bu. Anlatacağım.
Odaya girerdik.
Fahişe yatağa yatmış olurdu.
Vajinasında The Jackson 5 afro'suyla.
Açık fikirli olursanız görürsünüz.
"Bugün nasılsınız Bayan Betty? Onu size hazırlıyoruz."
Dayım orada, köşede gevrek gevrek sırıtıyor olurdu.
Yanına giderdik. Her zaman iki kemeri olurdu.
Çünkü cebinde her zaman 50 dolarlık beş sent bulunurdu.
Pantolonunu çıkarırdık.
Yalanım yok. Yere düşerken zincir mahkûmları gibi ses çıkardı.
Yalanım yok.
Dayımın siki ortaya çıkardı.
Hayatımda gördüğüm en büyük sünnetsiz sikti.
Kontrol edemezdi onu.
Çoğu zaman ucundaki o deri, kız kardeşimle benim kafamıza değerdi.
"Yavaş ol Cecil dayı. Daha kuru."
Fiziksel engeli olduğu için onu yatağa biz yürütürdük.
Engeli olduğu için kanguru gibi yürürdü.
Bu hikâye yüzünden cehennemlik olmayacaksın tatlım.
Onu yatağa, fahişenin üstüne atardık.
Normal insanlar gibi dizlerinin üstünde duramazdı.
Öyle dursa arkadan Özgür Willy gibi görünürdü.
Kız kardeşimle yatağın iki yanına geçerdik.
Dayım da fahişenin üstüne yatardı.
Bileklerinden tutup bacaklarını aralardık.
Yalanım yok. Siki doğruca fahişeye saplanırdı.
Zekâ geriliği olduğu için onu motive etmemiz gerekirdi.
Tezahürata başlardık, "Kangurula o amcığı Cecil dayı!"
Üç dört kez pompaladı mı büyükbabamıza haber verirdik.
Büyükbaba, dayım arkada o amcığı kanguruluyor.
50 sentlerimizi alıp Pac-Man oynamaya gidebilir miyiz?
Ama size karşı dürüst olmalıyım, dayımın nöbetlerini pek de geçirmiyordu.
Haftada iki üç nöbet geçirince büyükbabam hemen bağırırdı,
"Lanet olsun! Cecil yine nöbet geçiriyor!
Biri bir kaşık bulup şunun ağzına tıksın.
Ama iyi kaşığımı değil. Çiğniyor çünkü!
Baş ucuna iki tane soğuk Pepsi koyun
Titremeleri bitince çok susamış olacak."
Çocuk hâlimle şöyle düşünürdüm,
"Öldürüyorlar bu adamı.
Diyetinde bu kadar çok amcık ve Pepsi olmamalı."
Kimi izlemeye geldiğinizi sanıyordunuz acaba?
Ben 19 yaşındayken öldü.
Erkek kardeşimle konuşuyorduk, "Cecil dayımı nasıl gömecekler?"
"Bilmem" dedi. "Ben de" dedim.
"Sırt üstü yatınca bacakları köprü gibi dikilir."
"Çok aptalsın" dedi kardeşim.
"Buldum" dedim. "Nasıl?" diye sordu.
"Besbelli.
Tabutun iki yanına birer delik açacaklar.
Ayaklarını geçirip bacaklarını salacaklar."
Kardeşim, "Kızım, amma aptalsın" dedi.
"O şekilde yapmayacaklar."
"Ne yapacaklar?" diye sordum. Dedi ki, "Besbelli. Engeli vardı.
Onu yan yatırıp L şeklinde bir tabuta koyacaklar."
Ama o şekilde yapılmadı.
Bacaklarını kırıp düz yatırdılar.
Dik yürümek için, ölmek zorunda kaldıysa sıkıntı var demektir.
Cecil dayım hep aklıma geliyor
çünkü küçüklüğümüzde seks yapmasına çok yardım ettik.
Birkaç hafta önce düşündüm. "Vay canına" dedim.
"Cecil dayımın onca kez seks yapmasına yardım ettik.
Büyükbabam bir kez bile ona takmamız için prezervatif vermedi."
Prezervatifsiz yapıyordu o kadınları.
Onca zaman mutluluktan gülümsüyor sandık.
"Sikim yanıyor!" demeye çalışıyormuş.
Bir şey söyleyeyim mi?
Dört çocuk ve üç batın taş çocuğu yetiştirdim.
Günümüzde çocukların yapmasına engel olamayacağınız iki şey var.
Ot tüttürmek ve gey olmak.
Marihuanalı şeyler yemeye bayılıyorlar.
21 yaşındaki oğlum kafa yapmaya bayılıyor. Kafa yapınca da hepten salak oluyor.
Bir gece 2,30'da eve geldim.
Kapının ağzındayım. Öyle uçmuş ki beni bile görmüyor.
Chef Boyardee önlüğü ve şapkasıyla öylece duruyor orada.
Onları nereden bulduğunu bile bilmiyorum.
Ocağın üstüne kocaman bir kızartma tenceresi koymuş.
Yağın içinde sadece iki tane tavuk kanat var.
Bütün bir aileye yemek yapıyormuş gibi çevirip duruyor.
Ağzımı bile açmadım.
Kâğıt havlularımı rulodan koparmaya başlayıncaya dek.
Dedim ki, "Dur bakalım orada. Great Value'nun ucuz rulosu değil o.
Bounty'nin pahalı kâğıt havlusu."
Oduncu gömlekli Brawny var ya.
Çocuklarımın ne kadar nankör olduğunu gösteriyor bu bana.
Çocukluğumda kâğıt havlumuz yoktu.
Annem tavuk sırtı ve götü pişirdiğinde gazetenin üstüne koyardı.
Kim bilir kaç kez,
tavuk sırtımı ve götümü aldığımda manşetler üstüne geçmişti.
"Dün akşam Şikago'da dokuz siyahi öldürüldü."
Böyle konularda içimi kusasım geliyor.
Başka şeylerde de geliyor
ama açık konuşayım, herkesi seviyorum.
Beyaz kadınlar, sizi ölesiye seviyorum.
Ama siyahi şeylerini bırakmalısınız.
Siyahi dudağı yaptırmayı bırakın beyaz kadınlar.
Suratınıza çok büyük geliyor.
Siyahi dudakları için size siyahi elmacık kemikleri de lazım.
Siyahi dudaklarıyla ortalıkta dolaşırken göz çukuru sarkıyor. Gözleriniz kuruyor.
Yapmayın artık!
Yüzünüze hiç yakışmıyor. Şişmiş amcık gibi duruyor.
Şunu da söyleyeyim, beyaz erkekler
onları siyahi dudaklarıyla emmenizden de hoşlanmıyor.
Thin Mints gibi ince dudak seviyorlar.
Dudaklar sikten büyük olsun istemezler.
Bildiğinizden şaşmayın beyaz kadınlar. Sizin olayınız, çakma meme.
Ortaokuldan beri yapıyorsunuz.
Siyahi kadınlar ise çakma meme işinde çuvallar.
Memelerimizi kuaförlerimiz yapar çünkü.
"Peruk ve meme 89 dolar."
Neyi sevdiğimi söyleyeyim.
Siyahi çocuk evlat edinen beyaz aileleri.
Dünyanın en güzel şeylerinden biri bence.
Ev ahalinize böyle bir çeşitlilik katmanız.
Ama çok açık konuşacağım.
Sizi siyahi çocuklarla gören bazı siyahiler öfkeleniyor.
"Kapayın çenenizi" diyorum. "Onu tanımıyordunuz.
Kendi çocuğunuz yok muhtemelen."
İtiraf edeyim, ben de biraz üzülüyorum siz beyaz kadınları
yeni siyahi bebeklerinizle Target'ta gördüğümde.
Bebeğin dudakları öyle kurumuş ki az önce kokainli kek yemiş gibi görünüyor.
Siyahi bir anne olduğum için
o siyahi bebeğe ne yapılacağını adım gibi biliyorum.
Yanına gidiyorum.
Kuruluğunu gideriverdim.
Bu konu beni düşünürdü.
Biliyor musunuz,
beyazlar sürekli gidip siyahi çocuk evlat ediniyor.
Buradaki birkaç beyaza bir şey soracağım.
Kimseye sataşmaya çalışmıyorum ama şunu sorayım,
fark etmediniz mi, sizin çocuklarınıza bulaşmıyoruz.
Irkçı falan olduğumuz için değil.
Beyaz çocuklara bulaşmıyoruz çünkü çok pahalıya geliyorlar.
Gidip de beyaz bir çocuk evlat edinecek değiliz.
Lubriderm nemlendirici krem almaya başlamak istemiyorsak eğer.
Kakao yağı sadece üç dolar.
O yağlı şeyi beyaz çocuğa sürüp
güneşli havada dışarıya salamazsın.
Alev alır!
Nefret suçundan hapse girersin.
Timmy Tim'i kremlemeye çalışıyordun oysa.
Ama beni düşünürdü.
Siyahi kadınlar, daha çok beyaz çocuk evlat edinmeye başlarsak
bu ülkede devletin nasıl çözeceğini bilmediği bir sorunu çözebiliriz.
Ne mi?
Okullara silahlı saldırıları.
Herkes suçunu bilsin. Biz araçtan ateş açarız. Okul basmayız.
Siyahi bir annen varsa okul basamazsın.
Oraya gelir, okul baskınını yarıda keser.
Siyahi anne o okula
kafasında boneyle gelir.
Saç bonesiyle.
Beli açık bluzla.
Poposunda "Juicy" yazan eşofman altıyla.
Şu fena UGG çizmeleriyle.
Avazı çıktığı kadar bağırarak,
"III. Charles Craig Junior!"
Buraya kurşunlarımı ziyan etmeye gelmediğini biliyorum.
Kurşun ağaçta mı yetişiyor sence?
Seni bencil beyaz seni!
Bu sabah o trençkotla evden çıkarken palavracının teki olduğunu biliyordum.
Evde bıraktığın o dandik bildiriyi okumamı beklemediğini de biliyorum."
Neden öldürdüklerini yazıyorlar ya.
Siyahiler, bunu düşünmenizi istiyorum.
Beyazlar çocuklarımızı evlat ediniyor.
İyi çıkıyor onlar da.
Kör Nokta filmindeki gibi.
Kör Nokta filminde sokakta yürüyen o iri yarı siyahiyi
beyaz bir kadın yoldan alıp NFL oyuncusu yapıyor.
Hepiniz bir Eminem istemez misiniz?
Beyaz süprüntülerin açık artırmalarına gidin.
Evet, dedim işte.
Elimde hokey sopasıyla alacağım bir tane.
Yanına gidip soracağım, "Rap yapabilir misin beyaz çocuk?"
"My Name Is"i söyle bakayım.
Hakiki Slim Shady ayağa kalkabilir mi?
Boş ver, rap yapamıyorsun. Hokey oynayabilir misin?
Hızlı araba sürebilir misin?
NASCAR.
Bir beyaz çocuk kalkıp şöyle der, "Basket oynuyorum." Otur oturduğun yere.
Larry Bird'den beri tırtsınız.
Larry Bird. Şu beyaz Michael Jordan.
Haydi yahu, o kadar genç değiliz.
En küçük kızım lezbiyen.
Buradaki herkesi götürür.
Yalanım yok. O kadar çok amcık yaladı ki Bayan Pac-Man lakabını taktık.
Farklı olacağını anlamalıydım gerçi.
Bebeğimin babasının karısı kapımı çaldığında.
Beni görmek istediğini söyledi. "Benim dedim.
"Kocamla yattığını söylemeye geldim" dedi.
Çok fena oldum.
"Nasıl kocanla yatıyor olabilirim? Önce erkek arkadaşın olmalı.
Teknik olarak, sen benim erkeğimle yatıyorsun.
"Kaç yaşındasın?" diye sordu. 13, dedim. "Çık dışarıya da konuşalım."
Çıktım. Köşede duruyorduk. Kocasından beş aylık hamileydim.
Sokağa dondurmacı geldi.
"Dondurma yer misin?" dedi. "Yemez miyim! Üvey çocuğun da ben de piştik."
Açık fikirli olun. Komik şeyler bunlar!
Kürtaj olmamı istedi benden.
"Bir dondurma uğruna mı?" oldum.
Sadece bir dondurma ısmarlamıştı.
"Bari bir koli dondurma alsaydın!"
"Haydi oradan. Doğuracağım" dedim.
Bebeğin babası aradaki yaş farkını unutmuş gibi davranmaya başladı.
Tanıştığımızda 12 yaşındaydım. O ise 21 yaşındaydı ve evliydi.
Siktirin. Herkes kendi işine baksın.
"O kadar küçük olduğunu bilmediğimi adım gibi biliyorsun" diyordu.
"Hafıza kaybı mı başladı sende?
Beni ilkokulumun çıkışından alıyordun.
Beni yemekhaneci kadın mı sanıyordun?
İlkokulda erkek arkadaşının arabası olan tek kişiydim.
Arkadaşlarıma bakıp, 'Erkek arkadaşlarınız artık şu bisikletleri bırakmalı' diyordum.
Arkadaşım ise, "Hayır, o büyük adam seni okuldan almayı bırakmalı" diyordu.
13 yaşında hamile kaldım. 14 yaşındaydım, sancım başladı.
Sabahın dördünde annemi uyandırdım.
"Anne, karnım çok ağrıyor."
Annem derin uykudan uyanıp yataktan fırladı.
Çok öfkelendi. Kısa bacağı sönük çük gibi sallanıyordu.
Bağırmaya başladı, "İnsanı uyutmuyorsunuz bu evde!"
Gitti, kız kardeşimi uyandırdı.
Ona dedi ki, "Kıçını kaldır. Ankesörlü telefona git."
Çünkü ev telefonumuz yoktu.
"911'i ara da gelip şunu alsınlar. Ben de uykuma dönebileyim."
Siktirin. Annemi yargılamayın. O gece canı aksiyon istemedi.
Kız kardeşim ankesörlü telefondan 911'i arayıp eve döndü.
Beş dakika sonra kapı yumruklanıyordu.
"Bebek geldi mi?" Ben: "Bebek mi?"
Kız kardeşim, bebeğin çıktığını söylemiş.
Kapıyı açtım. "Hayır bayım. Sadece sancım var."
"Ambulansa yürüyebilir misiniz?" "Evet" dedim.
Ambulansa yürüdüm. Yeminim yok.
Kapıyı bir açtı, sedyede bir adam yatıyor.
Bizim köşe başında biri omzundan bıçaklanmış.
Biz arayınca bize de uğramışlar.
Ama benim ağrım daha çok olduğundan, onu kaldırıp beni sedyede yatırdılar.
Hastane yolunda sancım geldi.
Herif kolumu tuttu, "Derin nefesler al kızım!"
"Sen kimsin ulan?"
Hastaneye ulaştım.
Dört kilo ağırlığında bir kız dünyaya getirdim.
Açık konuşacağım. Çocuk sahibi olmaya çalışmıyordum.
Tek arzum, gerçek bir doğum sertifikası olan
bir lahana bebeğe sahip olmaktı.
O adam içime gerçek bir bebek koymuştu.
Doğum yaptım. İki saat sonra hemşire geldi.
"Bebeği beslemeniz gerekiyor" dedi.
"Neyle?" dedim.
"Emzirerek."
14 yaşındayım. Emzirme falan bilmiyorum.
Bütün mememi çıkarıp kızımın suratına dayadım.
Boğulacaktı neredeyse.
Hemşireye baktım. "Meme sevmiyor galiba" dedim.
"Ne yapıyorsun?" dedi.
"Meme ucunu bebeğin ağzına sokmalısın."
Ben de, "Tamam" dedim.
Meme ucunu kızımın ağzına sokmamla birlikte bir asıldı mı onlara!
"Hemşire, bu boku yapabileceğimi sanmıyorum" dedim.
"Neden?" Dedim ki, "Fena.
Memelerimi emersen orası benim hassas bölgem. Beni becermen gerek."
Biliyor musunuz, kızım meme emmeyi hâlâ bırakmadı.
Emzirilmek kızımı lezbiyen yaptı.
Bayağı lezbiyen. Eve her gün başka bir kız atıyor.
Kızlara diyorum ki, "Kızımla yatmayın. Sizi yalayıp yutar ve terk eder.
Hazır yemek muamelesi yapar size."
"Anne, sen kendi işine bak.
Kız arkadaşımla markete gidiyoruz. Evde bekle."
Evde oturup düşündüm. "Kızım bayağı lezbiyen.
Bu vajina çıtırdatıcılar ne yapıyor olabilir?"
"Vajina çıtırdatıcılar" diyorum
çünkü iki siyahi vajinası birbirine sürtündüğünde
Doritos poşetine basmışsın gibi ses çıkıyor olmalı.
O maldan bu tarafa yollar mısınız bayım?
Apış aramda afro bıraktığımda öyle ses çıkarıyordu.
Burnumu sokmaya karar verdim.
Gardırobunu açtım.
O gün şunu öğrendim,
tüm lezbiyen kadınların gardırobunda aynı şey var.
En üst bölmede, sol tarafta.
"Dildo kutusu" adında bir şey.
Dildo kutusunu elimden düşürmemle
ne kadar vantuzlu dildo varsa yere düştü.
Muşamba zemin bunlarla kaplandı.
Bir döndüm, dildo'lar bana kıvırtıyor.
İkinci el araba pazarındaki şişme figürler gibi.
Vantuzlu dildo'ları muşamba zeminden ayırmak ne kadar zor, biliyor musunuz?
Çekip çıkaramıyorsun.
Zemin boyunca kaydırmam gerekti.
Ceset sürükler gibi.
Bayağı lezbiyen.
Yalanım yok. Bir keresinde anne kız, New York'a gittik.
Sadece ikimiz. Bütün gün alışveriş yapıp döndük.
Kitap çantasında anahtarlarımı arıyordum.
Anne kız tatilimizde kitap çantasının dibinde
karate kuşağına takılı, belden bağlamalı bir dildo geldi elime.
"Anne kız tatilimize neden belden bağlamalı dildo getirdin?"
Bana bakıp şöyle dedi, "Anne, hatun dildo'lamam gerekirse diye."
Dedim ki, "Ama sadece ikimiziz.
Anneni mi becereceksin?"
Ödümü patlattı. Bir gözüm açık uyudum.
Kimse soğuk bir dildo'yla faydalanamaz benden.
Yemeğimi bile soğuk sevmem.
Arkamda sıcak taşakları hissetmeyi severim.
Yetişkin bir kadınım. Bacak arasında yetişkin testisi severim.
Teniste yaptıkları gibi onları geri vurmayı.
Gey annesiysen gey olduklarını açıkladıklarında
onlarla bu konuda konuşman gerekir.
İlk lafları: "Doğuştan geyim!"
"Bana bak, seni çok seviyorum. Nasıl gey oldun bilmiyorum.
Ama baban gibi yalıyorsan müthişsin demektir!"
"Anne, şakaya vurma. Doğuştan geyim!"
"Kızım, o ultrasonda gey değildin."
Böyle yaptığın tek bir ultrason karesi yok.
Bir kare bile.
Ama yalanım yok, lezbiyen annesi olmak insanı düşündürüyor.
"Kızım nasıl lezbiyen oldu?
Çok mu acılı yedim?
Merdivenden mi yuvarlandım?
Çıkarken beni yaladı mı?"
Ağır geldi. Size biraz süre tanıyayım.
Merak ettim.
Ama sizlere şunu söyleyeyim,
gey kızımı istediğim kadar konuşurum
ama kimseye gey kızımın arkasından konuşturmam.
O benim gey kızım. Teşekkürler geyler.
Yalanım yok çünkü dürüst biriyim.
Tercihini açıkladığında utandım.
Bir arkadaş geldi,
"Pat, kızın lezbiyen mi? Utandığını biliyorum.
Ben de olsam utanırdım. Hislerini anlıyorum. Çok utandın."
"Kızım, senin kızın fahişe" dedim.
Benim kızım hiç değilse sikinin nerede olduğunu biliyor.
Üst bölmede, sol tarafta."
Bu gösteriden bir şey çıkarmadıysanız umarım şu sonucu çıkarırsınız.
Hayatınızdaki en karanlık şeyi alıp
o şeyi kahkahaya dönüştürün.
Gülebiliyorsanız onu kontrol edebiliyorsunuz demektir.
Küçüklüğünüzde biri poponuza baş parmağını soktuysa
umurumda bile değil.
Boğumdan ileri gidemediyse sen kazanmışsın demektir.
Atlanta, çok teşekkürler. Ben Bayan Pat.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Çetin Soy