Downloaded from YTS.MX
‪คุณแพต คุณเป็นแม่ตั้งแต่อายุ 14
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ตั้งแต่คุณมีประจำเดือนครั้งแรก
‪ไปตายซะ ดีออน
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪คริส ทำไมวันนี้ดีออนถึงดูดีกว่าคุณ ‪ดีออน คุณดูเหมือนตุ๊กตาเคนผิวดำที่พี้แคร็กโคเคน
‪คุณกำลังจะได้อัดสแตนด์อัพคอมเมดี้แรกของคุณ
‪คุณทำให้คนหัวเราะ ‪เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดกับคุณได้ไง
‪เพราะฉันไม่ยึดติดกับสิ่งที่ฉันควบคุมไม่ได้
‪แต่ฉันเลือกที่จะไปจัดการ
‪เจ้าเด็กพวกนี้ได้ตอนนี้
‪เรามาพักกันดีกว่า
‪แอตแลนตา แสดงความรักให้ ‪ฮีโร่บ้านเกิดคุณหน่อย
‪ส่งเสียงต้อนรับหนึ่งเดียวคนนี้ คุณแพต
‪เยี่ยมเลย ให้ตายสิ
‪สุดยอด
‪เอาล่ะ
‪หุบปากกันได้แล้ว
‪พวกคุณกำลังบอกให้ผู้หญิงคนนี้รู้ว่า ‪เธอประสบความสำเร็จ
‪ดีใจจังที่ได้มาที่นี่
‪แอตแลนตา ในที่สุดก็ได้กลับบ้าน
‪ที่ที่เดียวที่เราสามารถเข้าร่วม ‪โปรแกรมให้สินเชื่อคุ้มครองธุรกิจเล็ก
‪โดยที่ไม่ต้องมีธุรกิจ
‪พวกคุณได้เข้าซังเตกันหมดแน่
‪ฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสาวของฉัน
‪บ่นเรื่องเด็กๆ พวกแคร็กเบบี้ที่ฉันเลี้ยงดูอยู่
‪ใช่ ฉันเลี้ยงดูลูกๆ ของหลานฉันอยู่
‪ฉันบ่นทางโทรศัพท์
‪ว่า "ไอ้เด็กเวรพวกนี้ทำฉันประสาทเสีย"
‪เพื่อนก็พูดว่า "ทำไมถึงเอาแต่เรียก ‪พวกเด็กๆ ว่า 'แคร็กเบบี้'
‪พวกเขาคลอดจากแม่ที่เสพแคร็กจริงเหรอ"
‪ฉันก็พูดว่า "นี่หล่อน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪แต่ฉันรู้ว่าเด็กคลอดจากแม่ที่เสพโคเคนตอนท้อง"
‪เธอก็ "โคเคนเหรอ โอ้พระเจ้า ‪แล้วหลานเธอเลิกเสพโคเคนได้ไง"
‪ฉันก็ "ฉันก็หยุดให้โคเคนเขาไง"
‪ฉันเป็นอาชญากรนะโว้ย
‪เธอทำเหมือนกับว่าฉันจะเดินไปที่สลัม ‪แล้วหาผงขาวมาให้เด็กได้แน่ะ
‪ฉันโดนตำรวจเรียกให้หยุดรถ
‪และฉันก็ต้องอธิบายให้เขาฟังว่า ‪"คุณตำรวจคะ นี่ไม่ใช่โคเคนของฉัน
‪มันสำหรับทารกที่บ้านฉันค่ะ"
‪แม่เล่นหนีไปพร้อมนมในเต้า
‪และนี่ก็เป็นแคร็กเบบี้เซ็ตที่สามที่ฉันต้องเลี้ยงดู
‪ฉันบอกพระเจ้าแล้วว่าพอแค่นี้
‪ฉันอายุ 49 ปี มีเด็กเจ็ดขวบที่บ้าน
‪ที่พูดไม่หยุดเป็นต่อยหอย
‪ขอบอกอะไรหน่อยนะ ‪ฉันยังมีประจำเดือน ยังตกไข่
‪และอยู่ในวัยทอง
‪เด็กพวกนี้ทำให้ความสมดุลของร่างกายฉันพังหมด
‪วันก่อนหลานฉันคุยโทรศัพท์
‪พล่ามไม่หยุด โกหกว่า
‪"ทุกคนก็รู้ว่าฉันรักลูกๆ ของฉัน"
‪ฉันก็ "ทุกคนยกเว้นลูกเธอน่ะสิไม่ว่า
‪ให้ฉันยุติการสนทนานี้เถอะ"
‪พูดเรื่อง "ทุกคนก็รู้ว่าฉันยอมตายเพื่อลูกๆ ฉัน"
‪ฉันก็แบบว่า "ได้ทำแบบนั้นเด็ดขาย ‪หล่อนไม่มีประกันชีวิต"
‪ทำตัวงี่เง่าแล้วตาย คราวนี้ฉันก็ต้องฝังเธอ
‪เอาลูกเธอไปเลี้ยงและซื้อโคเคน
‪เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย ‪คิดว่าฉันมีเงินขนาดไหนกัน ยัยขี้ยา
‪ส่วนไอ้เด็กพวกนี้ก็โคตรจองหอง
‪พวกเขาทำสิ่งที่ฉันไม่มีวันทำตอนเด็ก
‪วันก่อนพวกเขาเดินเข้ามาในห้อง ‪โดยไม่เคาะประตู
‪และถ้าเราถูกเลี้ยงโดยพ่อแม่ผิวดำ ‪เราต้องเคาะประตู
‪เราต้องเคาะประตู แอบมองจากหัวมุม
‪และดูว่าแม่แอบขนมอร่อยๆ ไว้ที่ไหน
‪แม่ฉันไม่มีฟันหน้าเพราะเธอชอบขนมมูนพาย
‪แต่เธอไม่เคยให้เราเลยสักชิ้น
‪เธอให้เรากินคุกกี้ขิงแทน
‪ไอ้คุกกี้แข็งกรามหักนั่น
‪ที่เราต้องเอาไปแช่น้ำเหมือนถั่วก่อนที่จะกินมัน
‪แต่ไม่ใช่แคร็กเบบี้พวกนี้
‪พวกเขาเดินดุ่มๆ เข้าห้องฉันเลย
‪และเจ้าเด็กตัวน้อยก็เดินนำตลอด ‪ฉันไม่เชื่อใจเด็กสองคนแรก
‪เพราะพวกเขาจำตอนที่อยู่กับแม่ ‪ที่บ้านพวกขี้ยาได้
‪ฉันเลยพกมีดพับเล็กๆ ไว้ตลอด ‪เผื่อต้องแทงพวกมันสักคน
‪ให้ตายสิ ฉันมาจากสลัม ฉันเตรียมพร้อมเสมอ
‪เด็กน้อยก็เดินเข้ามาในห้องและพูดว่า "คุณป้า"
‪ฉันก็พูดว่า "นายต้องการอะไร เรย์โมน"
‪เขาก็ "เราอยากรู้ว่า ‪จะได้กินมื้อเย็นคืนนี้รึเปล่าฮะ"
‪ฉันก็แบบว่า "จองหองจริงนะ แคร็กเบบี้พวกนี้
‪ใช้คำว่า 'มื้อเย็น' กัน 'คืนนี้' พร้อมกัน"
‪ฉันไม่มีวันเดินเข้าห้องแม่
‪และพูดอะไรแบบนั้น
‪ฉันคงเดินเข้าห้องแม่แบบนี้ "แม่คะ
‪วันนี้เราจะได้กินอะไรรึเปล่า
‪เพราะใกล้ถึงวันพรุ่งนี้แล้ว"
‪แม่ก็จะตอบว่า "ลงไปชั้นล่างเดี๋ยวนี้
‪และไปกินแซนด์วิชน้ำไป"
‪พวกคุณไม่เคยกินแซนด์วิชน้ำเหรอ
‪มันคือขนมปังยี่ห้อซันบีมที่เราต้องกัด ‪และดื่มน้ำตามน่ะ
‪และขนมปังก็จะติดอยู่ที่เพดานปาก
‪และเราก็มีมีดทาเนยอยู่ในปาก ‪ดูเหมือนกำลังอมนกเขาอยู่
‪อย่ามาทำไขสือ ทำเป็นลืมไปหมดแล้ว
‪เพราะฉันจำได้ว่ามีอยู่วันหนึ่ง ฉันหิวไส้กิ่วเลย
‪และแซนด์วิชน้ำชิ้นนั้นก็ย่อยไปหมดละ
‪ฉันกำลังนั่งดูสเมิร์ฟ การ์ตูนเรื่องโปรดของฉัน
‪พวกคุณจำเรื่องสเมิร์ฟได้มั้ย
‪โอ้พระเจ้า ฉันเคยชอบสเมิร์ฟเฟตต์ ‪เพราะรู้ว่าเธอเป็นอีตัว
‪ไม่มีใครมีพี่ชายน้องชายมากขนาดนั้นได้หรอก
‪และฉันก็ดูเรื่องนี้บนทีวีตัวโชว์
‪และมีทีวีอีกตัวด้านบนเพื่อฟังเสียง
‪ฉันนั่งอยู่นั่น และแซนด์วิชน้ำก็ย่อยไปหมดละ
‪และการ์ตูนก็ตัดเข้าช่วงโฆษณา
‪ฉันไม่มีวันลืมเลย มันเป็นโฆษณาเบอร์เกอร์คิง
‪จำได้มั้ยตอนที่เขาโชว์ขนมปังปิ้ง
‪มีน้ำหยดลงมาจากผักกาด ‪มะเขือเทศ และหัวหอม
‪และความร้อนลอยขึ้นมาจากแพตตี้เนื้อ
‪ฉันก็นั่งท้องร้องอยู่ตรงนั้น
‪สมองก็เล่นตลกกับฉัน
‪มันบอกว่า "นี่หล่อน ไปเอาเบอร์เกอร์นั่นเลย"
‪ฉันกระโดดขึ้นจากโซฟาและวิ่งข้ามพรมสกปรกนั่น
‪ฉันคว้าทีวีและเลียมันแบบไม่ยั้ง
‪และฉันก็ถูกไฟช๊อต
‪ฉันก็แบบว่า "คงจะไม่ตามใจคนกิน ‪จนกว่าจะจ่ายตังค์สินะ"
‪ขอบอกเลยว่าแคร็กเบบี้เซ็ตนี้ ‪เป็นเซ็ตเดียวที่ฉันเลี้ยง
‪ในย่านคนผิวขาว
‪และสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดได้เกี่ยวกับการเลี้ยงเด็กกลุ่มนี้
‪ในย่านคนผิวขาว
‪ฉันคิดได้ว่าโรงเรียนคนผิวขาวไม่เฉลิมฉลอง ‪เดือนแห่งประวัติศาสตร์คนผิวดำ
‪แบบเดียวกับที่โรงเรียนคนผิวดำเขาทำกัน
‪โรงเรียนคนผิวขาวฉลอง ‪เดือนแห่งประวัติศาสตร์คนผิวดำ
‪ตามจำนวนเด็กผิวดำที่อยู่ที่โรงเรียน
‪ดังนั้นถ้ามีเด็กผิวดำสี่คน ก็จะฉลองสี่วัน
‪เอาเป็นว่า ที่โรงเรียนของเด็กๆ ของฉัน
‪สปิริตวีคยังฉลองนานกว่า ‪เดือนแห่งประวัติศาสตร์คนผิวดำซะอีก
‪และคนผิวขาวไม่กี่คนที่ฉันเห็นในโชว์นี้
‪ไม่รู้ว่าคุณรู้รึเปล่าว่าเดือนแห่ง ‪ประวัติศาสตร์คนผิวดำสำคัญกับเราแค่ไหน
‪แต่เราฉลองกันสุดฤทธิ์สุดเดชเลย
‪ใช่มั้ย พวกคนผิวดำ
‪เราต้องแต่งตัวเป็นฮีโร่คนผิวดำ
‪และเป็นคนคนนั้นไปอีก 30 วัน
‪ฉันรู้นะว่าคุณคิดอะไรอยู่ ‪"คุณแพต มันแค่ 28 วันเอง"
‪ไปตายซะ เราพาเขาย้อนเวลาไปสองวัน
‪ฉันขอยกตัวอย่างให้ฟังนะ
‪ถ้าลูกคุณเลือกที่จะเป็นแฮริเอ็ต ทับแมน
‪ลูกคุณก็ต้องเป็นแฮริเอ็ต ทับแมน
‪ลูกคุณต้องทำตัวฉลาด เป็นผู้นำ
‪เล่นซ่อนแอบเก่ง…
‪และหวดคนด้วยกระบอกปืนได้
‪และมีหน้าที่แมนมาก
‪อย่าทำเป็นไขสือ
‪พวกคุณก็รู้ว่าแฮริเอ็ตไม่ได้หน้าตาน่ารัก
‪พวกคุณรู้ดีว่าแฮริเอ็ตหน้าตาเหมือนลุงเธอ
‪อย่าเข้าใจฉันผิดนะ
‪ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไม่ได้ชื่นชมแฮริเอ็ต ‪ฉันชื่นชมเธอ
‪ถ้าไม่มีแฮริเอ็ต
‪ฉันคงต้องโดนขืนใจ ‪ให้ดูดนกเขาของผู้ชายผิวขาวสักคน
‪พวกคุณทำอย่างกับว่าตัวเองจะยอมอึ๊บแฮริเอ็ต
‪ไม่มีใครในนี้ยอมอึ๊บแฮริเอ็ตหรอก
‪คุณยอมอึ๊บแฮริเอ็ตมั้ยล่ะ โทษที คุณเป็นผู้หญิง
‪คุณคงยอมอึ๊บแฮริเอ็ตแต่…
‪โทษที ฉันมองไม่เห็นคุณ ฉันไม่ได้ใส่แว่น
‪คุณคงกินเธอจนหนำใจ แต่โทษทีนะ
‪ทำได้ทุกอย่างเพื่อเป็นอิสระ ใช่มั้ย
‪ใช้ปากเพื่อหาทางหนีออกจากบ้านนายหญิง
‪ครูของหลานฉันโทรหาฉันและพูดว่า "คุณแพตคะ
‪ฉันอยากบอกว่าเรย์โมนเขียนเรียงความ ‪เรื่องฮีโร่ผิวดำและได้เกรดเอ"
‪ฉันก็แบบว่า "ใครสนวะ จะมาบอกฉันทำไม"
‪เธอก็พูดว่า "คุณควรให้เขาอ่านให้คุณฟังนะ"
‪ฉันก็ "โอเค"
‪หลานฉันกลับบ้าน ลงจากรถบัส ‪ฉันพูดจริงนะ เขาเดินเข้าบ้าน
‪ฉันก็พูดว่า "นี่เรย์โมน
‪ครูนายบอกว่านายเขียนเรียงความ ‪เรื่องฮีโร่ผิวดำและได้เกรดเอ
‪เอาออกมาอ่านให้ทั้งครอบครัวฟังหน่อยสิ"
‪ฉันเป็นแม่ผิวดำ นั่นเป็นวิธีที่ฉันพูดกับครอบครัว
‪เขาก็เอาออกมา ฉันไม่ได้โกหกนะ ‪เขาก็เริ่มอ่านว่า "ฮีโร่ผิวดำของผมคือป้าแพต
‪ใช่มั้ยล่ะ ฉันมองไปที่สามีฉัน
‪และพูดว่า "คุณไม่ได้เป็นฮีโร่ว่ะ"
‪ประโยคต่อไปของเขาคือ ‪"เธอเคยขายแคร็กโคเคน"
‪เดี๋ยวก่อน ฉันขายแค่แคร็ก
‪โคเคนมันสำหรับน้องสาวนายที่บ้าน
‪เพราะฉันเติบโตที่นี่ที่แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
‪ในช่วงยุค 80 สมัยปธน.โรนัลด์ เรแกน
‪ให้ตายสิ พวกคุณจำช่วงนั้นได้มั้ย
‪นโยบายเศรษฐกิจของเรแกน
‪ตอนนั้นเราโคตรจนเลย ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันมีหมาชื่อพัพ-พัพตอนที่ ‪เรแกนถูกเลือกในสมัยที่สอง
‪มันโดดออกระเบียงด้านหลังและฆ่าตัวตาย
‪อย่ามองฉันแบบนั้นนะ
‪ฉันไม่ได้ฆ่ามันสักหน่อย มันฆ่าตัวตาย
‪ฉันถึงได้ไม่เข้าใจเรื่องใหม่ๆ สมัยนี้
‪คนชอบเอาสัตว์เลี้ยงไปทำการุณยฆาต
‪การทำการุณยฆาตกับน้องหมา…
‪เพื่อนฉันโทรมาและบอกว่า "นี่หล่อน ฉันต้องพา ‪โกโก ชาเนล หมาของฉันไปทำการุณยฆาต"
‪ฉันก็ "เพื่ออะไร" ‪เธอก็ "มันเป็นมะเร็งเต้านม"
‪ฉันก็แบบ "เธอจะไปฆ่าหมา
‪ที่ยังมีนมดีๆ อีกตั้งเจ็ดเต้าทำไม"
‪ไม่มีใครพยายามฆ่าเราสักหน่อย ‪ตอนนมข้างนึงใช้ไม่ได้
‪ไม่เห็นเข้าใจเลย
‪ฉันก็แบบว่า "เธอรู้ได้ไงว่าหมาเธอ ‪ไม่ได้อยากเดินการกุศลเพื่อรักษามะเร็ง"
‪หมานั่นก็าอยากได้เสื้อยืดที่เขียนว่า ‪"ฉันเอาชนะโรคมะเร็ง"
‪หมานั่นก็อยากฟังเพลง "ฮาร์ตออฟแอนแองเจล"
‪แหม ดูพวกคนรักสัตว์เลี้ยงทั้งหมดนี่สิ
‪"กล้าดียังไง คุณแพต" ไปตายซะ พวกคุณมันบ้า
‪การพาสัตว์เลี้ยงไปทำการุณยฆาตไม่ใช่ถูกๆ นะ ‪ต้องจ่ายตั้ง 799 เหรียญ
‪ให้ตายฉันก็ไม่จ่ายคุณ 799 เหรียญ ‪เพื่อพาหมาฉันไปทำการุณยฆาต
‪ในเมื่อฉันมีเตาย่างบาร์บีคิวอยู่หลังบ้าน
‪ไปตายซะ ความร้อนก็คือความร้อน
‪ไม่ว่าใครจะเป็นคนจุดไฟก็ตาม
‪นี่คุณตัดสินฉันอยู่เหรอ
‪แค่เพราะฉันไม่เอาเถ้ากระดูกไปใส่ใน ‪กล่องคัพเค้กและมีรูปตั้งอยู่บนกล่องเนี่ยนะ
‪ไปตายซะไป
‪ฉันทนพวกคนรักสัตว์ไม่ได้
‪ฉันต้องนั่งเครื่องบินทุกอาทิตย์
‪และก็เบื่อหน่ายกับการขึ้นสายการบินเดลตา
‪และเห็นทุกคนมีสัตว์ที่ช่วยปลอบใจแบบปลอมๆ
‪เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนมากขนาดนั้นที่ต้องการเพื่อน
‪ได้เห็นผู้หญิงที่พยายามเอา ‪ม้าแคระขึ้นเครื่องรึเปล่า
‪ฉันก็แบบ "มีคนบ้าที่ไหนเขียนใบสั่งยา ‪ให้มีม้าแคระ"
‪ค่าร่วมจ่ายสำหรับม้าแคระตัวนี้เท่าไหร่กัน
‪แต่นั่นคือวิธีที่พวกเขาขนของทางอากาศแบบฟรีๆ
‪ฉันจะทำแบบเดียวกันกับแคร็กเบบี้สี่คนของฉัน
‪ฉันขึ้นเครื่องเดลตาพร้อมแคร็กเบบี้ทั้งสี่คน ‪และใส่เสื้อกั๊กประเภทเดียวกัน
‪และฉันจะบอกพวกเขาว่า ‪"นี่เป็นเด็กที่ช่วยปลอบใจฉัน
‪อย่าหาเรื่องพวกเขานะเพราะพวกเขากัด"
‪ฉันทนพวกรักสัตว์ไม่ได้จริงๆ คนพวกนี้ทำเกินไป
‪ขอพูดเลยนะ แค่เพราะคุณชอบทีมฟุตบอล
‪ไม่ได้หมายความว่าหมาคุณ ‪ก็ชอบทีมเดียวกับคุณ
‪ฉันพูดจริงนะ วันก่อนฉันเห็นเพื่อนบ้าน ‪พาหมาไปเดิน
‪หมาตัวนั้นใส่กระโปรงสั้นติ้ว ‪เหมือนกำลังขายตัว
‪ขอบอกไว้เลยว่าหมาไม่ควรใส่ยีนส์ลีวายส์
‪หมาควรจะเลียจู๊ดจู๋ของมันเอง
‪มันเลียจู๊ดจู๋ไม่ได้ถ้ามันอยู่ข้างในกางเกงยีนส์
‪ฉันชอบตอนนี้มากเพราะเป็นช่วงที่ ‪พวกรักสัตว์จะไม่ขอยุ่งเกี่ยว
‪ฉันพูดถึงพวกคุณอยู่นะ
‪วุ่นกับการติดโบบนหัวหมา
‪เพราะมดลูกพวกคุณใช้การไม่ได้
‪ฉันพูดแทงใจดำเหรอ
‪ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันอาศัยอยู่ที่เพลนฟิลด์ รัฐอินดีแอนา
‪และเพื่อนบ้านผิวขาวก็ถามฉัน
‪ว่า "แพต มางานวันเกิดลูกฉันสิ" ‪ฉันก็บอกว่า "ได้"
‪ฉันไม่เคยไปงานวันเกิดเด็กผิวขาวมาก่อน
‪ฉันแวะไปที่ร้านขายของหนึ่งดอลลาร์ ‪และซื้อตุ๊กตาบาร์บี้ผิวดำให้ลูกผิวขาวของเธอ
‪ไปตายซะ ฉันจะซื้อสิ่งที่หน้าตาเหมือนฉัน
‪ฉันคิดได้ว่าพวกเขาควรมี ‪ความหลากหลายทางเชื้อชาติในชีวิตบ้าง
‪ฉันกลับไปที่บ้าน
‪ฉันพูดจริงนะ ฉันเดินเข้าไป ‪หล่อนมีหมาหกตัวนั่งอยู่ที่โต๊ะ
‪ฉันมองไปที่หมาและหมาก็มองมาที่ฉัน แบบว่า
‪"ช่วยบอกยัยนี่หน่อยได้มั้ยว่าเราเป็นหมา"
‪แล้วเธอก็พูดว่า "เป่าเทียนสิ บัสเตอร์"
‪ฉันก็แบบว่า "นี่หล่อน ถ้าหมาตัวนั้น ‪เป่าเทียนดับละก็…
‪เราทุกคนจะไปกัดก้นเธอ"
‪ฉันคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ในอดีตจัง ‪ตอนเราสามารถผูกหมาไว้ที่ต้นไม้
‪เดี๋ยวนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว ได้เข้าตะรางแน่
‪ผูกลูกหน้าตาน่าเกลียดไว้ที่ต้นไม้ ‪ยังจะเสี่ยงน้อยกว่า
‪ฉันเติบโตในเมืองแอตแลนตา ‪และตอนที่ฉันเด็ก
‪เรามักจะย้ายบ้านบ่อยๆ
‪เราโดนขับไล่ต่างหาก
‪แม่ฉันทำให้แน่ใจว่าพอเราโดนไล่ที่
‪เราจะโดนไล่ที่อยู่ภายใน ‪บริเวณละแวกบ้านเดียวกัน
‪เราจะได้ไม่ต้องเปลี่ยนโรงเรียน
‪ส่วนที่แย่ของการโดนไล่ที่คือ ‪แม่จะชอบให้พวกเรา
‪ไปเคาะประตูบ้านเก่าของเรา ‪และถามอะไรงี่เง่าๆ
‪เช่น "วันนี้เราได้รับจดหมายอะไรบ้างมั้ยคะ"
‪ก๊อกๆ แม่ให้มาถามว่าเราได้จดหมายมั้ยคะ
‪เธออยากรู้ว่าจะขอยืมไก่สักแพ็ก ‪กับผ้าอนามัยแบบสอดสองอันได้มั้ยคะ
‪และแม่ก็จะจู้จี้จุกจิกมากเรื่องบ้านที่เธอเช่า
‪เธอเคยชอบเช่าบ้านที่มีปล่องไฟ
‪ฉันนึกว่าเธอต้องการบ้านที่มีปล่องไฟ
‪เพราะอยากให้ซานตาคลอส ‪มาหาลูกผิวดำของเธอ
‪แต่นั่นไม่ใช่เหตุผล
‪เหตุผลที่เธอต้องการปล่องไฟ
‪ก็เพราะเราโคตรยากจน ‪เราไม่มีปัญญาจ่ายค่าไฟกับค่าก๊าซ
‪เธอเลยไม่เคยเปิดไฟ
‪และเราก็ต้องทำอาหารที่เตาผิง
‪คุณมาที่บ้านเราตอนฤดูร้อน ‪อากาศร้อนเกือบ 38 องศาเซลเซียส
‪เรามีเตาผิงสไตล์ร้านแคร็กเกอร์บาร์เรล
‪มีตะแกรงปิ้ง
‪ทอดไก่บนฟืนไม้สน
‪ฝาผนังมีไอน้ำเกาะ เราก็เหงื่อท่วม
‪เราใส่แค่กางเกงในและดูเหมือนเพิ่งลงจากเรือ
‪แม่ฉันมีพัดลมตัวเดียวในบ้านจ่อหน้า
‪ในขณะที่นั่งดูละครน้ำเน่า
‪ไม้สนกับน้ำมันข้างหลังห้องก็กระเด็นใส่เรา
‪เราพูดอยู่ด้านหลังว่า "แม่คะ มันร้อน"
‪เธอก็พูดว่า "ยืดอกรับอย่างลูกผู้ชายซะ" ‪ฉันก็แบบว่า "ฉันเป็นผู้หญิงนะ"
‪ไม่กี่วันหลังจากนั้น ฉันไปโรงเรียน ‪และครูใหญ่ก็เดินมาหาฉัน
‪เขาเป็นผู้ชายแก่ๆ ที่สูงใหญ่ ใส่แว่นหนาๆ
‪เขาดูเหมือนถ้าเขาอ่านหนังสือไม่เป็น ‪เขาน่าจะเล่นในเอ็นบีเอได้
‪เขาเดินมาหาฉันและพูดว่า
‪"สาวน้อย ฉันขอคุยด้วยหน่อย"
‪ฉันเลยเดินไปในออฟฟิศและพูดจริงๆ นะ ‪มีตำรวจอยู่ที่นั่น
‪ครูที่ปรึกษาของฉันอยู่ที่นั่น ‪ครูฉันอยู่ที่นั่น และเขาก็อยู่ที่นั่น
‪ทุกคนยืนจ้องฉันอยู่ ฉันก็ถามว่า ‪"นี่มันเกิดห่าเหวอะไรขึ้น"
‪เพราะฉันสบถมาตลอดชีวิต
‪เขาก็มองมาที่ฉัน
‪และพูดว่า "เราสังเกตเห็นว่าเธอมีรอยฟกช้ำ ‪แผลพุพอง และรอยไหม้เต็มตัวไปหมด
‪เราอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้าน ‪เธอเป็นพวกชอบกรีดตัวเองรึเปล่า"
‪ฉันก็ตอบว่า "เปล่า
‪ฉันพยายามทอดไก่ในปล่องไฟ"
‪เขามองฉันและพูดว่า "กลับไปเรียนไป
‪นึกว่าเธอโดนทำร้ายซะอีก"
‪ฉันก็ตอบว่า "ใช่ ฉันถูกทารุณกรรม"
‪ฉันไม่ควรต้องทอดไก่บ้านั่นในปล่องไฟตอนป.4
‪ไม่กี่วันหลังจากนั้นที่โรงอาหาร ‪เพื่อนฉันก็บ่นเรื่องแม่ของเธอ
‪เธอบอกว่า "แม่ฉันมันห่วยแตก" ‪ฉันก็ "แม่ฉันก็ห่วยแตกเหมือนกัน"
‪เพื่อนบอกว่า "แต่ฉันได้ยินมาว่า ‪มีที่ที่ดีกว่านี้ที่เราไปอยู่ได้"
‪ฉันก็แบบว่า "'ที่ที่ดีกว่านี้เหรอ'
‪มันอยู่ที่ไหนล่ะ"
‪เธอตอบว่า "มันเรียกว่าสถานกักกันเยาวชน ‪เราแค่ต้องไปลงเอยที่นั่นให้ได้
‪ฉันก็แบบ "แล้วเราจะไปที่นั่นได้ไง"
‪เธอตอบว่า "สิ่งที่เราต้องทำคือหนีออกจากบ้าน
‪ไปขโมยของสักอย่างที่ร้านสะดวกซื้อ
‪และพวกเขาก็จะส่งรถสีขาวที่ติดไฟสีแดงด้านบน
‪มารับเราไปส่ง"
‪ตำรวจ
‪ทุกคน ฉันถูกขังเพราะวิ่งหนี ‪และขโมยของที่ร้านสะดวกซื้อ
‪และฉันพูดจริงนะ ฉันอยู่ใน ‪สถานกักกันเยาวชนห้าวัน
‪แต่ฉันได้เรียนรู้หลายอย่างในช่วงเวลานั้น
‪วันแรกที่นั่น พวกเขาจะสั่นกระดิ่งแบบนี้
‪ได้เวลากินข้าว และที่ปรึกษาก็ ‪พาฉันเดินไปที่ห้องห้องนึง
‪มีจานที่จัดเตรียมอาหาร ‪ไว้ไห้เรียบร้อยแล้ววางเต็มเลย
‪ฉันก็เดินไปกับเธอและมองจานพวกนี้
‪ฉันสังเกตเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪ฉันถามว่า "คุณคะ นี่มันเนื้ออะไรคะ"
‪เธอก็พูดว่า "เนื้อไก่" ฉันก็ถามว่า ‪"เนื้อไก่ส่วนไหน"
‪เธอก็พูดว่า "ส่วนขาและสะโพก"
‪ฉันไม่เคยกินขากับสะโพกไก่มาก่อน
‪ฉันเลยถามว่า "ไม่มีส่วนหลังกับตูดเหรอคะ"
‪เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่แม่ฉันเคยทำให้กิน ‪หลังกับตูดไก่
‪แม่ไม่ได้พาเราไปแมคโดนัลด์
‪เธอทำตูดไก่คำโตๆ ให้เรากิน
‪ลองคิดดูสิ พวกคุณบางคน ‪ยังเลียก้นกันเองแบบสดๆ ได้เลย
‪เขาโตมาแบบยากจนแน่ๆ ‪เห็นวิธีที่เขาหัวเราะมั้ย
‪เขาคงรำลึกถึงอดีตและคิดว่า ‪"ให้ตายสิ คุณแพต"
‪เดี๋ยวเขาจะไปเช็กใบแจ้งยอดเงินฝากธนาคาร ‪เพื่อดูว่าเขาจะอยู่รอด
‪ขอบคุณมากที่เข้าใจความรู้สึก
‪สิ่งถัดไปที่ฉันสังเกตเห็นบนจาน ‪คืออะไรสักอย่างม้วนๆ
‪ฉันหยิบมันขึ้นมาและถามว่า "คุณคะ นี่อะไรคะ"
‪เธอพูดว่า "นี่คือขนมปังวีท"
‪ทุกคนคะ ฉันไม่เคยกินขนมปังวีทมาก่อน
‪ฉันไม่เคยเห็นขนมปังวีทมาก่อน
‪ฉันเลยหยิบมันขึ้นมาและถามว่า ‪"คุณมีขนมปังผิวดำด้วยเหรอ"
‪ไม่ต้องกลัว หัวเราะได้เลย คุณผู้หญิงผิวขาว ‪เดี๋ยวนี้ทุกคนกินขนมปังผิวดำกันหมด
‪มันดีสำหรับคุณ
‪คืนนี้คุณเปิดตู้เก็บอาหารและพูดได้ว่า ‪"ฉันมีขนมปังผิวดำ"
‪ฉันก็มีเหมือนกัน ให้ตายสิ
‪ตอนเด็กฉันไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองบัดซบขนาดไหน
‪คุณต้องตัดส่วนนี้ออกไปนะ ‪ฉันต้องดึงกางเกงออกจากวิน
‪รู้สึกเหมือนมีดิลโด้ติดอยู่ระหว่างขา
‪ฉันพยายามอยู่
‪และพวกคนผิวดำก็แบบว่า
‪"ดูกางเกงคุณสิ คุณแพต จิ๊มิคุณใหญ่มาก" ‪เปล่าสักหน่อย
‪ไม่ต้องห่วง พวกเขาจะตัดตอนนี้ออก
‪มันออกทีวีนะ ให้ตายสิ
‪แบบว่า "มีอะไรไต่ขึ้นขาฉันเนี่ย"
‪ฉันไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองบัดซบขนาดไหน
‪จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสาว
‪เกี่ยวกับการเข้าพิธีรับศีลจุ่ม
‪ฉันพูดว่า "นี่หล่อน ฉันได้รับศีลจุ่ม 25 ครั้ง"
‪เธอก็ "25 ครั้งเหรอ ‪ใครทำพิธีศีลจุ่มให้เธอ 25 ครั้ง"
‪ฉันก็ "เธอรับศีลจุ่มมาแล้วกี่ครั้ง"
‪เธอตอบว่า "ครั้งเดียว ในนามของพระเยซู"
‪ฉันก็แบบ "ตายละ แม่ฉันคงให้ฉันรับศีลจุ่ม ‪ในนามของแฟนเธอทุกคน"
‪ฉันค่อยมารู้ว่า เมื่อก่อนตอนที่ฉัน ‪โตขึ้นที่แอตแลนตา
‪ถ้าเรามีปัญหาด้านการเงิน
‪เราก็แค่ต้องไปที่โบสถ์ท้องถิ่น
‪และเข้าร่วมคริสตจักร และให้ลูกๆ รับศีลจุ่ม
‪และโบสถ์ก็จะเขียนเช็คให้ ‪เพื่อช่วยปัญหาด้านการเงิน
‪ใช่แล้ว แต่แม่ฉันเปลี่ยนมันเป็นแผนต้มตุ๋น
‪เธอเริ่มพาเราไปรับศีลจุ่ม ‪สองสามครั้งทุกวันอาทิตย์
‪ฉันจำได้ว่ามีอยู่ครั้งนึง ฉันโผล่ไปที่พิธี ‪ตัวเปียกโชก
‪บาทหลวงถามว่า "ทำไมพวกเขาตัวเปียก"
‪เธอตอบว่า "อย่ามาเผือก เรามีนัดที่ต้องไป"
‪แต่ในที่สุด โบสถ์คนผิวดำก็รู้ทันว่า ‪แม่ฉันกำลังดำเนินการแผนการต้มตุ๋น
‪เธอเลยต้องไปที่โบสถ์คนผิวขาว
‪ฉันจะเล่าให้คุณฟัง ‪พอแม่ฉันค้นพบเรื่องโบสถ์คนผิวขาว
‪คนผิวขาว และความรู้สึกผิดของคนผิวขาว ‪ต่อการเหยียดสีผิว
‪เธอใช้ประโยชน์บรรพบุรุษพวกคุณซะคุ้มเลย
‪แม่ฉันมักขับรถเชฟโรเลตปี 64 ไปจอดที่นั่น
‪พร้อมพวกเรา เด็กผิวดำห้าคนนั่งอยู่เบาะหลัง
‪และเธอก็จะหันมาพูดว่า
‪"เราจะเข้าไปในโบสถ์นี้ ‪และสูบเงินพวกลิงเผือก
‪ปั้นหน้าละห้อยเหมือนทาสไว้นะ"
‪เราก็เข้าไปและหาเงิน
‪แม่รู้ว่าทันทีที่พวกเขาเขียนเช็คให้
‪เธอจะพุ่งตรงไปหาคนขายปุ๊น
‪แต่ฉันชอบรับศีลจุ่มที่โบสถ์คนผิวขาวนะ
‪เพราะเขาปฏิบัติต่อเราดีกว่า
‪พอเรารับศีลจุ่ม พวกเขาจะพาทุกคน ‪ลงไปชั้นล่างตรงตู้เก็บอาหาร
‪แต่โบสถ์คนผิวขาวจะให้เด็กทั้งห้าคน ‪คนละกล่อง
‪และให้เราเลือกอาหาร
‪แม่เคยพูดว่า "เอาให้หมดตัวเลย"
‪ตลอดเวลาเราก็ทำหน้าละห้อยเหมือนทาส
‪เราไม่ได้ถูกปฏิบัติแบบนั้นที่โบสถ์คนผิวดำ
‪เราได้หนึ่งกล่องต่อครอบครัว
‪และมักมีผู้หญิงหน้าเงือกที่ใส่วิกผมสังเคราะห์
‪ยืนอยู่ที่ประตูตู้อาหารมองเราหัวจรดเท้า
‪ราวกับว่า "นี่เธอจะไม่ขอบคุณหน่อยเหรอ
‪เดี๋ยวก็หยิบน้ำตาลคืนซะหรอก"
‪และแม่ฉันก็พิการเป็นบางเวลา
‪ใช่ เธอพิการเป็นบางเวลา
‪คอเธอพัง
‪พูดจริงๆ คอเธอมักพับลงมาแบบนี้
‪เธอก็จะพูดว่า "ไอ้หนู ‪ประคองคอแม่กลับขึ้นมาที"
‪เราเลยต้องคอย ‪ประคองคอแม่กลับขึ้นมาตลอดเวลา
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าคอแม่มีอะไรผิดปกติ
‪แต่พอฉันเจอเธอ คอก็เป็นแบบนั้นแล้ว
‪และฉันก็เกลียดคอแม่มาก
‪เพราะตอนเด็ก เราออกไปเล่นไม่ได้
‪เพราะต้องคอยเข้าเวรประคองคอแม่
‪ฉันจำได้ตอนที่นั่งรถกับแม่วันหนึ่ง
‪เรากำลังเอาเช็คประกันสังคมไปขึ้นเป็นเงินสด
‪แม่ให้พี่สาวนั่งหลังและให้ฉันนั่งหน้า
‪เธอจะได้มีคนประคองคอ 360 องศา
‪ระหว่างที่เรานั่งรถเพื่อเอาเช็คไปขึ้นเป็นเงินสด
‪เธอก็ขับไปถึงรางรถไฟ
‪และเธอก็พูดว่า "แม่งเอ๊ย ไอ้รถไฟบ้านี่ ‪จะทำให้ฉันไปธนาคารไม่ทัน"
‪และพูดว่า "ฉันจะข้ามไปก่อนรถไฟจะมา"
‪ฉันมองพี่สาวแบบว่า "แม่ไม่ทำหรอก"
‪พูดจริงนะ แม่ขับรถเชฟโรเลตปี 64 นั่น
‪เหยียบคันเร่งมิด และเข้าไปที่รางแรก
‪และคอเธอก็พับไปข้างหลัง
‪เธอก็พูดว่า "ไอ้หนู ประคองคอแม่ขึ้นมาเร็ว ‪รถไปกำลังจะมาแล้ว"
‪พี่สาวฉันก็ฟาดคอเต็มเหนี่ยว
‪แต่เธอฟาดแรงไปและมันก็ไปกระแทกพวงมาลัย
‪ฉันยกคอแม่กลับขึ้นมาแต่จัดตำแหน่งไม่ดี ‪คอตกไปข้างหลัง
‪พี่สาวฉันก็ตบแม่อีกรอบ
‪เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่เบสบอลนะ
‪ในที่สุด ฉันก็ตั้งหัวแม่ขึ้นมา ‪และเราก็ข้ามรางรถไฟ
‪แม่หยุดรถและพูดว่า "พวกแกตบฉัน ‪แรงขนาดนั้นทำไม"
‪ก็รถไฟกำลังมานี่
‪ไม่ปล่อยให้คออ่อนปวกเปียกของแม่ฆ่าเราหรอก
‪อยากได้ยินอะไรบ้าๆ มั้ย
‪คอพี่สาวฉันก็มีอาการเดียวกัน
‪ฉันไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมานะ ‪มันเรียกว่า "โรคคอเอียง"
‪ฉันพูดจริงๆ
‪โรคคอเอียง คุณไปเซิร์ชบนอินเทอร์เน็ตได้เลย
‪อีกสิ่งหนึ่งที่เป็นโรคนี้ได้คือไก่
‪ฉันไม่รู้ว่าเราติดโรคนี้ ‪จากการทอดไก่ในเตาผิงบ้านั่นรึเปล่า
‪แต่คอพี่สาวฉันพับเหมือนกัน
‪แต่คอเธอจะนอนลงไปที่หัวไหล่
‪พอเธอยกมันขึ้น ‪เธอก็จะกระตุกเหมือนสปริงเกลอร์
‪มีอยู่วันหนึ่ง ฉันนั่งอยู่ในรถกับเธอและลูกสาว
‪พี่สาวฉันก็พูดไม่หยุดและเธอก็ยกหัวขึ้น
‪และมันก็กระตุกไม่หยุดระหว่างที่เธอขับรถ
‪ลูกสาวฉันก็กรี๊ด
‪"ใจเย็น ไอ้หนู เธอกำลังใช้ ‪การมองเห็นรอบข้าง
‪เดี๋ยวก็กลับมาเป็นปกติ"
‪ฉันแต่งเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอก
‪ฉันจำได้ว่าตอนเด็ก
‪ฉันได้ยินแม่คุยกับป้าบนโทรศัพท์
‪เธอมีสายโทรศัพท์ยาวๆ ‪และเธอก็จะเข้าไปในห้อง
‪ปิดประตู และคุยว่า "นี่หล่อน ฉันบ๊วบเก่งสุดๆ"
‪ฉันยืนอยู่หน้าประตู คิดว่า "เธอโกหก"
‪"แม่คะ หยุดโกหกเหอะ พอแม่คอพับลง ‪แล้วใครจะช่วยประคองมันขึ้น"
‪นกเขาคงติดคาปากเหมือนเทอร์มอมิเตอร์
‪ในช่วงแรกของชีวิต ‪ฉันโตขึ้นในร้านขายเหล้าเถื่อน
‪กับคุณตา เขาขายเหล้าเถื่อนกับบุหรี่เป็นมวน
‪สำหรับคนผิวขาว มันคือหนึ่งแท่งนะ
‪และในบ้านหลังนี้ เราได้เห็นทุกอย่างตอนเด็ก
‪ตั้งแต่การพนัน การขายตัว ยันคนโดนยิง
‪เด็กอย่างพวกเราเห็นได้หมดทุกอย่าง
‪ฉันจำได้แม่นอยู่สองอย่าง
‪อย่างแรก แม่ฉันมักจะชอบเล่นเกมทอยลูกเต๋า
‪แต่ก่อนที่เธอจะเริ่มเกม เธอจะถอดขาปลอมออก
‪เพราะเธอบอกว่าขาสั้นๆ ที่ห้อยเหมือน ‪จู๋เหี่ยวๆ จะให้โชค
‪ยิ่งกว่านั้น ถ้าเธอทอยลูกเต๋าไปไกลเกินไป ‪เธอก็จะใช้เท้า
‪เพื่อเขี่ยมันกลับมา
‪อีกอย่างที่ฉันจำได้คือฉันมีลุงชื่อลุงซีซิล
‪ลุงซีซิลมักจะนั่งที่ ‪ประตูบ้านที่ขายเหล้าเถื่อน
‪และพูดสิ่งเดิมกับทุกคน
‪นี่สาวน้อย ขอเหรียญนิกเกิลสองเหรียญ ‪นิกเกิลสองเหรียญเท่ากับเหรียญสิบเซนต์
‪แต่เข้าไม่ชอบเหรียญสิบเซนต์
‪ถ้าเราให้เหรียญ 10 เซนต์ เขาจะบีบคอเรา
‪ฉันจะอธิบายอะไรให้ฟังเกี่ยวกับลุงซีซิล
‪ลุงซีซิลมักมีอาการชัก
‪เขาพิการและปัญญาอ่อนอีกด้วย
‪พวกคุณใจเย็นก่อนและให้ฉันเล่าให้ฟัง ‪ว่าทำไมฉันถึงใช้คำว่า "ปัญญาอ่อน"
‪เขาเกิดในปี 1932
‪สมัยนั้นไม่มีคำว่า "คนที่มีความต้องการพิเศษ"
‪เขาปัญญาอ่อน โอเคมั้ย
‪ดังนั้นแอตแลนตา ฉันต้องขอให้พวกคุณ ‪เปิดใจเกี่ยวกับเรื่องนี้หน่อยนะ
‪ลุงฉันมักชักสองสามครั้งต่ออาทิตย์
‪และตาก็รู้สึกเบื่อหน่าย ‪เขาเลยคิดไอเดียดีๆ ขึ้นมา
‪เขาคิดว่าถ้าเขาซื้อผู้หญิงขายตัวให้ลุงทุกวันเสาร์
‪มันจะทำให้เขาชักน้อยลงในระหว่างอาทิตย์
‪ไม่เอาน่าทุกคน อย่าไปขัดขวาง ‪ไม่ให้ลุงซีซิลได้แอ้มสิ
‪เขาก็ต้องการความรักเหมือนกันนะ
‪ดังนั้นทุกวันเสาร์ ก็จะมีฉันกับพี่สาวทำงานบ้าน
‪เราต้องเข้าไปในนั้นเพื่อช่วยให้เขาเครื่องติด
‪หุบปากไปซะ นี่เป็นเรื่องเล่าของฉัน ‪แล้วฉันก็จะเล่ามัน
‪เราเดินเข้าไปในห้อง
‪และผู้หญิงขายตัวก็อยู่บนเตียงแล้ว
‪พร้อมขนจิ๊มิเยอะเป็นพุ่มหนาๆ เลย
‪ลองเปิดใจแล้วคุณจะนึกภาพออก
‪"วันนี้สบายดีมั้ย คุณเบ็ตตี้ ‪เรากำลังจะช่วยเขาเตรียมพร้อมสำหรับคุณ"
‪ลุงฉันยิ้มไม่หุบอยู่ที่มุมห้อง
‪เราเดินไปหาเขา เขาชอบใส่เข็มขัดสองเส้น
‪เพราะเขาจะมีเหรียญนิกเกิลทั้งหมดมูลค่า ‪50 ดอลลาร์อยู่ในกระเป๋ากางเกงตลอดเวลา
‪เราถอดกางเกงลง
‪และมันก็จะกระแทกพื้นด้วยเสียงที่เหมือน ‪นักโทษล่ามโซ่กำลังทำงาน
‪และฉันพูดจริงนะ
‪จู๋ของลุงฉันจะเด้งออกมา
‪เขามีจู๋ที่ไม่ได้ขลิบที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยเห็นในชีวิต
‪ซึ่งเขาไม่สามารถควบคุมมันได้
‪และมีหลายครั้งที่หนังส่วนเกิน ‪จะตบโดนหัวของฉันกับพี่สาว
‪เราพูดว่า "เดี๋ยวก่อน ลุงซีซิล ‪ปลายจู๋ยังแห้งอยู่เลย"
‪แล้วเราก็พาเขาไปที่เตียงเพราะเขาพิการ
‪และเวลาฉันพูดว่าเขาพิการ สำหรับฉัน ‪เขาเดินเหมือนจิงโจ้
‪เรื่องนี้จะไม่ทำให้คุณตกนรกหรอก ที่รัก
‪เราโยนเขาขึ้นเตียงบนผู้หญิงขายตัว
‪เพราะเขาคุกเข่าเหมือนคนทั่วไปไม่ได้
‪เพราะถ้าเขาทำ ‪มันจะดูเหมือนวาฬฟรีวิลลี่จากด้านหลัง
‪ฉันกับพี่สาวก็จะไปยืนที่ปลายเตียงคนละฝั่ง
‪ในขณะที่เขานอนทับผู้หญิงขายตัว
‪เราจับข้อเท้าเขาและถ่างขาเขา
‪และพูดจริงๆ นะ จู๋สอดเข้าไป ‪ในตัวผู้หญิงขายตัวเลย
‪แต่ในเมื่อเขาปัญญาอ่อน เราก็ต้องกระตุ้นเขา
‪เราจะเริ่มตะโกนว่า ‪"เด้งเข้าออกจิ๊มิเหมือนจิงโจ้สิ ลุงซีซิล"
‪เขาจะซอยสักสามสี่รอบ เราก็ไปบอกตาว่า
‪"ตาคะ เขาอยู่ในนั้นกำลังเด้งเข้าออกจิ๊มิ ‪อย่างกับจิงโจ้
‪จ่ายเรา 50 เซนต์ได้ยัง ‪เราจะได้ไปเล่นเกมแพ็ก-แมน"
‪แต่ฉันต้องพูดตามตรงนะ
‪ว่าทำแบบนั้นไม่ได้ช่วยลุงเรื่องอาการชัก
‪เขายังชักสองสามครั้งต่ออาทิตย์ ‪และตาก็จะตะโกนว่า
‪"โธ่เว้ย! ซีซิลชักอีกแล้ว
‪ใครก็ได้ไปเอาช้อนมาเสียบเข้าปากเขาเร็ว
‪แต่ห้ามใช้ช้อนโปรดฉันนะ ‪เพราะเขาจะกัดมัน
‪และเอาเป๊ปซี่เย็นๆ สองขวด ‪ไปวางไว้ข้างหัวเขาด้วย
‪เพราะพอเขาหยุดสั่น เขาจะหิวน้ำสุดๆ"
‪และฉันจำได้ว่าตอนเด็ก ฉันคิดกับตัวเองว่า
‪"พวกเขากำลังฆ่าผู้ชายคนนี้
‪เขาไม่ควรได้กินจิ๊มิกับเป๊ปซี่มากขนาดนี้"
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณคิดว่า ‪คุณมาเพื่อดูโชว์ของใครอยู่
‪เขาเสียตอนฉันอายุ 19
‪ฉันจำได้ว่าฉันคุยกับพี่ชายว่า
‪"พวกเขาจะฝังลุงซีซิลยังไง"
‪เขาก็ "ไม่รู้สิ" ‪ ฉันก็พูดว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪เพราะพอเขานอนหงาย ‪ขาเขาจะชี้ขึ้นฟ้าเหมือนสะพาน"
‪พี่ชายก็บอกว่า "เธอนี่งี่เง่าจริงๆ"
‪ฉันก็ "ฉันรู้ละว่าทำไง" เขาก็ถาม "ยังไง"
‪ฉันก็ "แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ
‪พวกเขาจะเจาะรูโลงศพทั้งสองด้าน
‪หย่อนเท้าเขาลงไปครึ่งทาง ‪และปล่อยขาเขาลงไป"
‪พี่ก็ "ยัยบ้า เธอนี่โง่จริงๆ
‪พวกเขาไม่ทำแบบนั้นหรอก"
‪ฉันก็ "งั้นพวกเขาจะทำไง" ‪เขาก็ "แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ
‪ลุงพิการ พวกเขาจะให้ลุงนอนตะแคง
‪และใส่เขาในโลงศพรูปตัวแอล
‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือ พวกเขาหักขาลุง ‪และให้เขานอนตรงๆ
‪โคตรบัดซบเลยที่เขาต้องตายถึงจะเดินขาตรงได้
‪ฉันคิดถึงลุงซีซิลบ่อยๆ
‪เพราะตอนเด็ก เราช่วยเขาแอ้มสาวบ่อยๆ
‪ไม่กี่อาทิตย์ก่อน ฉันก็คิดอยู่ว่า "เออ จริงสินะ
‪ถ้ำสวาททุกรูที่เราช่วยลุงซีซิลมุด
‪ตาไม่เคยให้เราใส่ถุงยางให้ลุงเลยสักครั้ง"
‪เขาอึ๊บสาวๆ แบบไร้ถุงยาง
‪ตลอดเวลาที่เขายิ้มอยู่ เรานึกว่าเขามีความสุข
‪เขาคงกำลังพยายามพูดว่า "จู๋ฉันไหม้แล้ว"
‪ฉันบอกอะไรได้อย่าง
‪ฉันเลี้ยงดูเด็กสี่คนและแคร็กเบบี้สามเซ็ต
‪มีสองสิ่งที่เราห้ามเด็กไม่ให้ทำไม่ได้สมัยนี้
‪นั่นก็คือการดูดปุ๊นกับเป็นเกย์
‪พวกเขาชอบกัญชากินได้ซะเหลือเกิน
‪ฉันมีลูกชายอายุ 21 ปีที่ชอบเมากัญชา
‪เขาโคตรงี่เง่าเลยพอเขาเมา
‪คืนนึงฉันกลับถึงบ้านตอนตีสองครึ่ง
‪เขาก็เมาปลิ้น ฉันอยู่ที่ประตู ‪และเขาก็มองไม่เห็นฉันด้วยซ้ำ
‪เขาแค่ยืนใส่ผ้ากันเปื้อนเชฟโบยาร์ดี ‪กับหมวกอยู่ตรงนั้น
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเอา ‪ของงี่เง่าพวกนี้มาจากไหน
‪และเขาก็มีกระทะใส่น้ำมันอยู่ในเตาอบ
‪มีแค่บัฟฟาโลวิงส์สองชิ้นในน้ำมันนั่น
‪เขาพลิกไก่เหมือนกำลังทำอาหารให้ทั้งครอบครัว
‪ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขา
‪จนกระทั่งเขาเริ่มดึงกระดาษเช็ดมือ
‪ฉันก็แบบว่า "เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่ถูกๆ นะ
‪นั่นมันกระดาษแบบหนาสองชั้นนะ"
‪รู้จักบรอว์นี่ที่ใส่เสื้อลายสก็อตมั้ย
‪เพราะสำหรับฉัน นั่นแสดงให้เห็นว่า ‪ลูกๆ ฉันไม่สำนึกบุญคุณขนาดไหน
‪ตอนที่ฉันโตขึ้นมา เราไม่มีกระดาษเช็ดมือ
‪พอแม่ทอดหลังกับตูดไก่ ‪เธอจะเอามันวางไว้บนหนังสือพิมพ์
‪รู้มั้ยว่ามีกี่ครั้งที่ฉันหยิบตูดกับหลังไก่
‪แล้วมีหัวข่าวติดมาด้วย
‪เมื่อคืนมีคนผิวดำเสียชีวิตเก้าคนที่ชิคาโก
‪เรื่องแบบนี้ทำให้ฉันอยากระบายอารมณ์
‪เรื่องอื่นที่คล้ายกันทำให้ฉันอยากระบายอารมณ์
‪และฉันก็ต้องเล่าตามจริงเพราะฉันรักทุกคน
‪ผู้หญิงผิวขาวคะ ฉันรักพวกคุณเหลือเกิน
‪แต่คุณต้องหยุดทำสิ่งที่คนผิวดำทำกัน
‪คุณต้องหยุดไปทำริมฝีปากเหมือนคนผิวดำ
‪มันใหญ่เกินไปสำหรับหน้าคุณ
‪ถ้าคุณไปทำริมฝีปากเหมือนคนผิวดำ ‪คุณต้องมีโหนกแก้มคนเชื้อสายแอฟริกัน
‪คุณเดินไปมาด้วยริมฝีปากเหมือนคนผิวดำ
‪ทีนี้ถุงใต้ตาคุณก็ห้อยหย่อนคล้อย ‪คุณตาแห้งแล้ว
‪หยุดทำซะ
‪มันดูไม่สวยบนหน้าคุณ มันดูเหมือนจิ๊มิบวมๆ
‪และฉันมาเพื่อบอกคุณว่า ‪ผู้ชายผิวขาวก็ไม่ชอบให้คุณ
‪บ๊วบนกเขาพวกเขาด้วยริมฝีปากเหมือนคนผิวดำ
‪ผู้ชายผิวขาวชอบริมฝีปากบางๆ ‪บนนกเขาของพวกเขา
‪พวกเขาไม่ชอบให้ริมฝีปาก ‪ใหญ่กว่านกเขาพวกเขา
‪ทำสิ่งที่คุณถนัดต่อเถอะนะ พวกผู้หญิงผิวขาว ‪นั่นก็คือนมปลอม
‪คุณไปทำนมปลอมกันตั้งแต่เรียนม.ต้น
‪ขอบอกเลยว่าคนที่จะทำนมปลอมให้ออกมาพัง ‪คือผู้หญิงผิวดำ
‪เพราะคนที่ทำผมให้เราก็จะเป็นคนทำนมให้เรา
‪ทำวิกกับทำนมในราคา 89 ดอลลาร์
‪แต่ขอบอกสิ่งหนึ่งที่ฉันชอบมาก
‪ฉันชอบมากเวลาที่คนผิวขาวรับเด็กผิวดำมาเลี้ยง
‪ฉันว่ามันเป็นสิ่งหนึ่งที่งดงามที่สุดในโลก
‪ที่จะนำคนต่างเชื้อชาติมาเป็นสมาชิกในครอบครัว
‪แต่ฉันต้องพูดตามจริงกันคุณ
‪พวกคนผิวขาวคะ คนผิวดำบางคนโกรธ ‪พอเห็นพวกคุณอยู่กับเด็กผิวดำ
‪ฉันจะบอกพวกเขาว่า "หุบปากไปซะ ‪คุณไม่รู้จักเขาสักหน่อย"
‪คุณคงไม่มีลูกด้วยซ้ำ
‪และฉันต้องขอยอมรับว่าฉันก็อารมณ์เสียนิดหน่อย
‪พอฉันเห็นผู้หญิงผิวขาว ‪กับทารกผิวดำในรถเข็นที่ร้านทาร์เกต
‪และปากของทารกนั่นก็ดูแห้งมาก ‪เหมือนเขาเพิ่งกินเค้กโคเคนเข้าไป
‪แต่เนื่องจากฉันเป็นแม่ผิวดำ
‪ฉันรู้ว่าต้องทำยังไงกับเด็กผิวดำคนนั้น
‪ฉันแค่เดินไปหาเขา…
‪ลบความแห้งออกจากเด็กนั่น
‪แต่มันทำให้ฉันคิดได้ว่า
‪ฉันก็แบบว่า จริงสินะ
‪คนผิวขาวชอบรับเด็กผิวดำมาเลี้ยง
‪แต่ขอถามอะไรหน่อย ‪พวกคนผิวคนไม่กี่คนที่อยู่ที่นี่
‪ฉันไม่ได้พยายามหาเรื่องใครนะ แต่ขอถามหน่อย
‪พวกคุณเคยสังเกตมั้ยว่าเราไม่ยุ่งกับลูกพวกคุณ
‪ไม่ใช่เพราะเราเหยียดเชื้อชาติหรืออะไรแบบนั้น
‪เราไม่ยุ่งกับเด็กผิวขาวเพราะมันแพงเกินไป
‪เราไม่ไปรับเด็กผิวขาวมาเลี้ยงหรอก
‪ทีนี้เราก็จะต้องเริ่มซื้อโลชั่นไฮโซ
‪โกโก้บัตเตอร์ราคาแค่สามดอลลาร์เอง
‪เราเอาครีมมันๆ นั่นไปทาเด็กผิวขาว
‪และให้เขาออกแดดข้างนอกไม่ได้
‪พวกเขาติดไฟแน่
‪ทีนี้คุณก็จะเข้าคุก ‪ข้อหาอาชญากรรมจากความเกลียดชัง
‪เราก็แค่พยายามทาโลชันที่ก้นของทิมมี่ ทิม
‪แต่มันทำให้ฉันคิดว่า "รู้อะไรมั้ย
‪ผู้หญิงผิวดำคะ ถ้าเราเริ่มรับเด็กผิวขาวมาเลี้ยง
‪เราจะสามารถแก้ปัญหาในประเทศนี้
‪ที่รัฐบาลทำเหมือนไม่รู้วิธีแก้"
‪ซึ่งก็คือ
‪การยิงกันในโรงเรียน
‪เข้าใจให้ตรงกันนะเรื่องอาชญากรรม
‪เราขับและกราดยิง แต่เราไม่ยุ่งกับโรงเรียน
‪เพราะเรากราดยิงในโรงเรียนไม่ได้ ‪ถ้ามีแม่ผิวดำ
‪เธอจะเดินขึ้นไปหาลูก ‪และขัดจังหวะการยิงในโรงเรียน
‪แม่ผิวดำจะไปที่โรงเรียนนั่น
‪พร้อมบอนเน็ตบนหัว
‪มันคือหมวกคลุมผมนะ
‪และใส่เสื้อครอป
‪กับกางเกงจ็อกเกอร์ที่มีคำว่า "ชุ่มฉ่ำ" ตรงก้น
‪และใส่รองเท้าบูตยี่ห้ออั๊กก์สกปรกๆ
‪ตะโกนดังลั่นว่า ‪"ชาร์ลส์ เครก จูเนียร์เดอะเติรด์
‪นี่แกมาเปลืองกระสุนฉันที่นี่เรอะ
‪คิดว่ากระสุนโตบนต้นไม้รึไง
‪ไอ้ลูกผิวขาวเห็นแก่ตัว
‪ว่าแล้วเชียวว่าแกโกหก ‪ตอนสวมเเทรนช์โคต
‪เดินออกจากบ้านเมื่อเช้า
‪และฉันรู้ว่าแกไม่คิดว่า ‪ฉันจะอ่านคำแถลงการณ์ห่วยๆ นั่น
‪ที่แกทิ้งไว้ที่บ้าน"
‪พวกเขาเขียนเกี่ยวกับเหตุผลที่ฆ่า
‪แต่ฉันอยากให้คุณคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ คนผิวดำ
‪พวกเขาชอบไปรับเด็กของเรามาเลี้ยง
‪และลงเอยด้วยของดี
‪เหมือนในเรื่องแม่ผู้นี้มีแต่รักแท้
‪ในเรื่องนั้น พี่เบิ้มผิวดำที่เดินอยู่ที่ถนน
‪มีผู้หญิงผิวขาวรับเขาไปเลี้ยง ‪และเปลี่ยนเขาเป็นผู้เล่นเอ็นเอฟแอล
‪ฉันแค่จะพูดว่า ‪พวกคุณไม่ได้อยากได้เอ็มมิเน็มหรอกเหรอ
‪ไปดูที่ประมูลคนจนผิวขาวดีกว่า
‪ใช่ ฉันพูดเอง
‪ฉันจะไปพร้อมถือไม้ฮอกกี้
‪พอเด็กผิวขาวเดินมาหาฉัน
‪"นี่ เด็กน้อยผิวขาว นายแรปเป็นรึเปล่า"
‪ขอฟังนายร้องเพลง "มายเนมอิส" หน่อยสิ
‪สลิมเชดีตัวจริงช่วยยืนขึ้นมาที
‪ช่างแม่ง นายแรปไม่เป็น
‪นายเล่นฮอกกี้เป็นมั้ย
‪ขับรถเร็วรึเปล่า
‪นาสคาร์
‪มักมีเด็กผิวขาวสักคนยืนขึ้นมาพูดว่า ‪"ผมเล่นบาสเกตบอลเป็น"
‪ฉันก็พูดว่า "นั่งลงไปซะ"
‪พวกคุณก็เล่นไม่ได้เรื่องตั้งแต่แลร์รี่ เบิร์ด
‪แลร์รี่ เบิร์ดคือไมเคิล จอร์แดน ‪เวอร์ชันคนผิวขาว
‪ไม่เอาน่า ให้ตายสิ ‪เราไม่ได้อายุน้อยขนาดนั้นแล้วนะ
‪ลูกสาวคนโตของฉันเป็นเกย์
‪เธอกินทุกคนในนี้ได้หมด
‪ฉันจะพูดตามตรงนะ ลูกฉันชอบเบิร์นมาก
‪เราเลยเรียกเธอว่าคุณแพ็ก-แมน
‪แต่ฉันน่าจะรู้ว่าเธอจะต่างจากคนอื่น
‪วันที่เมียของพ่อเด็กมาเคาะประตู
‪เธอเคาะประตูและถามหาชื่อฉัน
‪ฉันก็ "ใช่ นั่นฉันเอง"
‪เธอก็ "ฉันมานี่เพื่อบอกเธอว่า ‪เธอกำลังนอนกับสามีฉันอยู่"
‪นั่นทำให้ฉันช้ำใจ
‪ฉันก็ "เดี๋ยวนะ คุณนาย ‪ฉันจะไปนอนกับสามีคุณได้ไง
‪เขาต้องเป็นแฟนของคุณก่อนสิ
‪ดังนั้นถือว่าคุณกำลังนอนกับผู้ชายของฉัน"
‪เธอก็ "นี่เธออายุเท่าไหร่" ฉันตอบว่า "13"
‪เธอก็ "ขอคุยด้วยหน่อยข้างนอก"
‪ฉันเลยเดินออกไปคุยกับเธอ
‪เรายืนอยู่ที่หัวมุม ฉันท้องห้าเดือนกับผัวของเธอ
‪คนขายไอศกรีมก็ขับมาตามถนน
‪เธอก็ถามฉันว่า "เอาไอศกรีมมั้ย" ‪ฉันก็ "เอาสิ ฉันกับลูกติดสามีคุณร้อนมากเลย"
‪เปิดใจไว้นะ เรื่องนี้ฮาจะตาย
‪เธอพูดต่อและขอให้ฉันไปทำแท้ง
‪ฉันก็ตอบไปว่า "แลกกับไอศรีมแท่งนึงเนี่ยนะ"
‪เธอซื้อไอศกรีมให้ฉันแค่แท่งเดียว
‪ฉันก็ "คุณจะไม่ซื้อให้ฉันสักกล่องนึงเหรอ"
‪ฉันก็บอกว่าช่างแม่งและเก็บลูกฉันไว้
‪และตอนนี้พ่อเด็กก็ทำเป็น ‪จำไม่ได้ว่าเราอายุห่างกันเท่าไหร่
‪ตอนที่ฉันเจอเขา ฉันอายุ 12 ปี ‪ส่วนเขาอายุ 20 ปีและแต่งงานแล้ว
‪ไปตายซะ อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่น
‪เขาอยากบอกฉันว่า
‪"เธอก็รู้ดีว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเด็กขนาดนั้น"
‪ฉันก็แบบว่า "นี่พี่ความจำเสื่อมแล้วเหรอ
‪เพราะพี่ยังมารับฉันที่โรงเรียนประถมอยู่เลย
‪คิดว่าฉันเป็นอะไร พนักงานเสิร์ฟอาหารเรอะ"
‪ฉันเป็นคนเดียวในชั้นประถมที่แฟนมีรถ
‪ฉันมองดูเพื่อนที่อยู่รอบๆ และพูดว่า
‪"แฟนพวกเธอต้องเลิกถีบจักรยานได้แล้ว"
‪เพื่อนฉันก็ "ไม่ พี่มืดแก่ๆ นั่น ‪ต้องเลิกมารับเธอบ่อยขนาดนี้"
‪ฉันท้องตอนอายุ 13 และคลอดตอนอายุ 14
‪เช้าวันนึงตอนตีสี่ฉันปลุกแม่ขึ้นมา
‪ฉันก็แบบว่า "แม่คะ หนูปวดท้องมาก"
‪แม่ก็ตื่นขึ้นมาจากการหลับลึก ‪และโดดออกจากเตียง
‪เธออารมณ์เสีย ขาสั้นๆ ของเธอ ‪ห้อยลงมาเหมือนจู๋เหี่ยวๆ
‪เธอเริ่มตะโกน ‪"อยู่แถวนี้จะหลับจะนอนไม่ได้เลยโว้ย"
‪เธอเดินไปปลุกพี่สาวฉัน
‪แม่ก็แบบว่า "ลุกเดี๋ยวนี้ ‪แล้วไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ"
‪เราไม่มีโทรศัพท์ที่บ้าน
‪"และโทร 911 พวกเขาจะได้มารับตัวน้องแก ‪และฉันจะได้กลับไปนอน"
‪ไปตายซะให้หมด อย่ามาตัดสินแม่ฉันนะ ‪คืนนั้นเธอแค่ไม่อยากนั่งรถ
‪พี่สาวก็ไปที่ตู้โทรศัพท์ โทร 911 แล้วกลับมา
‪ภายในห้านาที พวกเขาก็มาเคาะประตู
‪"เด็กคลอดรึยัง" ฉันก็ "เด็กคลอดเหรอ"
‪พี่ไปบอกพวกเขาว่าเด็กคลอดออกมาแล้ว
‪ฉันเปิดประตูและบอกว่า "ไม่ ฉันแค่เจ็บท้อง"
‪เขาก็พูดว่า "เดินไปที่รถพยาบาลไหวมั้ย" ‪ฉันก็ตอบว่า "ไหว"
‪ฉันเดินไปที่รถพยาบาล และฉันพูดจริงนะ
‪เขาเปิดประตู มีพี่มืดอีกคนอยู่บนเปลนอน
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เขาบอกว่าเขาอยู่ห่างจากฉัน ‪แค่ตรงหัวมุม
‪มีคนโดนแทงที่ไหล่
‪และพอมีคนแจ้งเรื่องฉัน ‪พวกเขาก็เลี้ยวกลับมารับฉัน
‪แต่เนื่องจากฉันรู้สึกเจ็บมากกว่าเขา
‪พวกเขาเลยให้เขาลุกขึ้นและให้ฉันนอนบนเปล
‪ระหว่างทางไปโรงพยาบาล มดลูกฉันก็เริ่มหดตัว
‪พี่มืดคนนั้นก็จะจับมือฉันและพูดว่า ‪"หายใจลึกๆ นะ เด็กน้อย"
‪ฉันก็พูดว่า "แกเป็นใครวะ"
‪ฉันไปถึงโรงพยาบาล ‪และคลอดทารกเพศหญิงหนักสี่โล
‪ฉันพูดตามตรงนะ ฉันไม่ได้พยายามจะมีลูก
‪ฉันแค่อยากได้ตุ๊กตาหัวโต
‪ที่มากับใบสูติบัตรแท้ๆ
‪พี่มืดแก่ๆ ดึงทารกออกจากก้นฉันจนเสร็จ
‪หลังจากคลอดลูกสองชั่วโมง ‪พยาบาลก็กลับมา
‪เธอบอกว่า "คุณคะ คุณต้องให้นมลูก"
‪ฉันก็ถามว่า "ด้วยอะไร"
‪เธอก็ "ด้วยนมคุณไง"
‪ฉันอายุ 14 ปี ‪ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการให้นมลูก
‪ฉันเลยยกนมขึ้นมาทั้งเต้า ‪แล้วปล่อยมันลงไปบนหน้าลูกสาว
‪เกือบทำให้เธอขาดอากาศหายใจ
‪ฉันมองขึ้นไปที่พยาบาลและพูดว่า ‪"คุณพยาบาล ฉันว่าเธอไม่ชอบกินนม"
‪พยาบาลก็พูดว่า "นี่คุณทำอะไร
‪คุณต้องใส่หัวนมเข้าไปในปากทารก"
‪ฉันก็ "อ๋อ ได้"
‪ฉันใส่หัวนมเข้าไปในปากลูกสาว
‪และเธอก็งับมันซะแน่น
‪ฉันก็ "พยาบาลคะ ฉันทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้"
‪เธอก็ถามว่า "ทำไม" ฉันก็ "ไม่ตายสิ
‪ถ้าดูดหัวนมฉัน นั่นเป็นจุดเสียวของฉัน ‪เธอต้องอึ๊บฉันแล้ว"
‪พวกคุณรู้มั้ยว่าลูกสาวฉันยังไม่เลิกดูดนมเลย
‪การให้นมลูกทำให้ลูกฉันเป็นเกย์
‪เธอโคตรเกย์เลย
‪ทุกครั้งที่ฉันไปที่บ้านเธอ ‪ก็มักจะมีผู้หญิงหน้าใหม่
‪ฉันพยายามบอกผู้หญิงพวกนี้ว่า
‪"อย่ายุ่งกับลูกสาวฉัน เขาจะฟันเธอแล้วทิ้ง"
‪ฉันพูดว่า "ลูกสาวฉันจะ ‪ปฏิบัติต่อเธอเหมือนข้าวกล่อง"
‪ลูกฉันก็ "แม่คะ อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่นน่า
‪หนูกับแฟนจะไปที่ร้าน รออยู่บ้านนะ"
‪และฉันก็นั่งคิดอยู่ที่บ้านลูกว่า ‪"ลูกฉันแม่งโคตรเกย์เลย"
‪"ยัยสองคนที่ชอบย่ำพรมกรอบ ‪วันๆ ทำอะไรกับบ้างนะ"
‪เหตุผลที่ฉันบอกว่าพวกเขา "ชอบย่ำพรมกรอบ"
‪เพราะฉันนึกเอาเองว่า ‪พอจิ๋มผิวดำสองอันมาเจอกัน
‪มันจะทำเสียงเหมือนเรากำลังเหยียบถุงโดริโทส
‪คุณช่วยกระจายมันมาทางนี้หน่อยได้มั้ย
‪มันเสียงแบบนั้นแหละตอนที่ฉันมีพุ่มด้านล่างนั่น
‪ฉันเลยตัดสินใจเผือก
‪และไปที่ตู้เสื้อผ้าเธอ
‪วันนั้นฉันได้เรียนรู้ว่าผู้หญิงเกย์ทุกคน ‪มีของเหมือนๆ กันที่ชั้นบนสุดฝั่งซ้าย
‪ของตู้เสื้อผ้า
‪มันเรียกว่ากล่องเจี๊ยว
‪ฉันค้นนู่นค้นนี่ไปเรื่อย ‪และปัดโดนกล่องเจี๊ยวตกลงมา
‪และจู๋ทั้งหมดก็ร่วงลงมา ‪แบบที่มียางดูดตรงไข่
‪มันตกลงบนพื้นไวนิล
‪ฉันหันกลับไปมอง ‪กระเจี๊ยวพวกนั้นก็โยกไปโยกมา
‪เหมือนพวกมันอยู่ที่จอดรถเก่าๆ
‪รู้มั้ยว่าการดึงเจี๊ยวติดยางดูดออกจากพื้นไวนิล
‪มันยากขนาดไหน
‪จะดึงมันขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้
‪ฉันต้องสไลด์พวกมันไปที่พรม
‪เหมือนศพ
‪โคตรเกย์เลย
‪พูดจริงๆ นะ มีครั้งนึง ‪เราไปเที่ยวสองคนแม่ลูกที่นิวยอร์ก
‪มีแค่เธอกับฉัน กลับจากการชอปปิงทั้งวัน
‪ฉันค้นกระเป๋าใส่หนังสือของเธอ ‪เพื่อหากุญแจฉัน
‪ที่ก้นกระเป๋า ระหว่างทริปสองแม่ลูก
‪ฉันหยิบเจอดิลโด้ผูกกับสายเข็มขัดคาราเต้
‪ฉันก็พูดว่า "เธอเอาดิลโด้แบบมีสายรัดมา ‪ทริปสองแม่ลูกทำไม"
‪เธอมองฉันและพูดว่า "แม่คะ ‪ก็เผื่อหนูต้องเสียบมันใส่พวกผู้หญิงไง"
‪ฉันก็ "แต่มันก็มีแค่เธอกับฉัน
‪เธอจะอึ๊บแม่เหรอ"
‪ทำฉันกลัวจนขี้หดตดหาย ‪ฉันไม่กล้าหลับสนิทเลย
‪ฉันไม่ยอมให้ใครเอาเจี๊ยวเย็นๆ ‪มาล่อลวงฉันหรอก
‪อาหารเย็นชืดฉันก็ยังไม่ชอบเลย
‪ฉันชอบรู้สึกไข่อุ่นๆ ตอนมันฟาดก้นฉัน
‪ให้ตายสิ ฉันเป็นผู้ใหญ่นะ
‪ฉันชอบไข่โตๆ ที่แกว่งมาระหว่างขา
‪เราก็ต้องตีมันกลับไปเหมือนเล่นเทนนิส
‪สิ่งนึงที่ฉันรู้เกี่ยวกับการเป็นผู้ปกครอง ‪ของลูกที่เป็นเกย์
‪คือเราต้องจับเข่าคุยกับลูก ‪พอพวกเขาประกาศตัวว่าเป็นเกย์
‪และสิ่งแรกที่พวกเขาจะพูดคือ ‪"หนูเป็นเกย์ตั้งแต่เกิด"
‪ฉันก็บอกไปว่า "ฟังนะ ฉันรักเธอมาก ‪ฉันไม่รู้ว่าเธอกลายเป็นเกย์ได้ไง
‪แต่ถ้าเธอเบิร์นได้เก่งเท่าพ่อแท้ๆ ‪เธอเป็นฮีโร่เลยล่ะ"
‪"แม่ชอบล้อเล่นตลอด หนูเป็นเกย์ตั้งแต่เกิด"
‪ฉันพูดว่า "ฟังนะไอ้หนู เธอไม่ได้เป็นเกย์ ‪ตอนที่ฉันทำอัลตราซาวนด์"
‪ฉันไม่มีรูปเธอสักรูปที่ทำอะไรแบบนี้
‪แต่ฉันจะพูดตามตรงนะ ในฐานะผู้ปกครอง ‪ของลูกเกย์ มันทำให้เราได้คิดว่า
‪"ลูกฉันกลายเป็นเกย์ได้ไง"
‪ฉันกินซอสพริกเยอะไปรึเปล่า
‪ฉันได้ตกบันได้รึเปล่า
‪เธอเลียฉันระหว่างคลอดรึเปล่า
‪คำพูดเมื่อกี้แรงมาก ฉันจะให้เวลาพวกคุณแป๊บนึง
‪ก็แค่สงสัยน่ะ
‪แต่ฉันบอกได้เลยว่า
‪ฉันจะพูดเกี่ยวกับลูกเกย์ของฉันมากแค่ไหนก็ได้
‪แต่ห้ามใครมาพูดเกี่ยวกับลูกเกย์ของฉัน ‪เธอเป็นลูกเกย์ของฉัน
‪ขอบคุณค่ะ พวกเกย์ทั้งหลาย
‪และฉันพูดตามตรงเลยนะ ‪เพราะฉันเป็นคนที่พูดตามตรง
‪ตอนที่เธอประกาศตัวว่าเป็นเกย์ ฉันรู้สึกอับอาย
‪เพื่อนสาวแวะมาหา
‪"โอ้พระเจ้า แพต ลูกสาวเธอเป็นเกย์เหรอ ‪รู้นะว่าเธอขายขี้หน้า
‪เป็นฉันก็คงอับอาย ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
‪เธอโคตรอายเลย"
‪ฉันก็ตอบไปว่า "นี่หล่อน ลูกสาวเธอเป็นอีตัว
‪อย่างน้อยลูกสาวฉันก็รู้ว่าเจี๊ยวเธออยู่ที่ไหน
‪อยู่ชั้นบนสุดฝั่งซ้าย"
‪ถ้าคุณไม่ได้ข้อคิดอะไรจากโชว์คืนนี้ ‪หวังว่าคุณจะได้ข้อคิดอย่างนึง
‪เรียนรู้ที่จะนำเรื่องที่มืดมนที่สุดในชีวิต
‪และพลิกมันให้เป็นเสียงหัวเราะ
‪เพราะพอเราสามารถหัวเราะเยาะมันได้ ‪ก็แปลว่าเราจัดการมันอยู่หมัด
‪ฉันไม่สนว่าใครจะเอานิ้วโป้งจิ้มก้นคุณ
‪ตอนคุณเด็ก
‪ถ้าเขาไม่ได้จิ้มลึกมิดข้อ ถือว่าคุณชนะ
‪แอตแลนตา ขอบคุณมากค่ะ ‪ฉันคือคุณแพต
‪ขอบคุณค่ะ
‪คำบรรยายโดย เมธ์ ดุรงคเวโรจน์