Downloaded from YTS.MX
Ms. Pat, zostałaś matką w wieku 14 lat,
Official YIFY movies site: YTS.MX
już po pierwszej miesiączce.
Wal się, Dion.
Chris, czemu Dion wygląda lepiej?
Jesteś jak czarny Ken na kraku.
To twój pierwszy program komediowy. Jak rozśmieszasz swoimi przeżyciami?
Nie jęczę, bo nie miałam na nie wpływu.
Ale mam wpływ na lanie,
które zaraz dam tym gówniarzom!
Zróbmy przerwę.
Atlanto, przywitaj gorąco swoją bohaterkę.
Zróbcie hałas dla niepowtarzalnej Ms. Pat.
To rozumiem, do cholery.
Tak!
W porządku.
Dobra, zamknijcie się.
Sucz już wie, że dała radę.
Cieszę się, że tu jestem.
Atlanta, wreszcie w domu.
Tylko tu można wziąć antykryzysową pożyczkę dla firmy,
nie mając firmy.
Wszyscy pójdziecie siedzieć.
Wiszę na telefonie z kumpelą
i narzekam na te moje przeklęte kokainowe dzieci.
Tak, wychowuję krak-dzieci siostrzenicy.
Więc narzekam: „Te sukinsyny mnie wkurzają”.
Kumpela pyta:
„Czemu je tak nazywasz? Naprawdę urodziły się na kraku?”.
Nie wiem, suko.
Ale jedno serio urodziło się na kokainie.
„Kokainie? O Boże. Jak ją odzwyczaiłaś?”
Przestałam dawać jej kokę.
Byłam skazana.
Myślała, że chodzę na dzielnię i daję dziecku wciągać.
Zatrzymuje mnie policja i tłumaczę:
„Panie władzo, to nie moja kokaina.
To dla krak-dziecka w domu”.
Bo matka uciekła z mlekiem z piersi.
Wychowuję już trzeci zestaw krak-dzieci.
I mam dość.
Mam 49 lat, siedmiolatkę w domu,
która nie przestaje gadać.
I słuchajcie, nadal mam miesiączki,
owulacje i przechodzę menopauzę.
Te dzieci rozjebały moją równowagę.
Rozmawiam raz z siostrzenicą,
nawija i próbuje się wyłgać: „Każdy wie, że kocham swoje dzieci”.
Tak, wszyscy z wyjątkiem twoich dzieci.
Dobra, kończę tę rozmowę.
Nawija: „Umarłabym dla dzieci”.
Nie rób tego, suko. Nie masz ubezpieczenia.
Pieprzy się, umiera, ja grzebię,
dostaję dzieci i kupuję kokainę.
Co z tobą? Myślisz, że śpię na forsie, ćpunko?
A te krak-dzieci też rozkapryszone.
Nigdy nie robiłam tego, co one.
Wchodzą do pokoju bez pukania.
Dzieci czarnych rodziców wiedzą, że się puka, wygląda zza rogu.
Upewnia, że nie widziało się, gdzie mama chowa przysmaki.
Mama nie miała przednich zębów i uwielbiała pierniczki z pianką.
Nie częstowała nas.
Nam kazała jeść biszkopty.
Te w pizdu twarde ciastka,
które trzeba moczyć, żeby jeść.
A krak-dzieci nie.
Wpadają po prostu do mojego pokoju.
Chłopiec zawsze na czele, nie ufam tym dwóm pierwszym,
bo pamiętają swój krak-dom i matkę.
Zawsze mam przy sobie nożyk, gdybym musiała któreś dziabnąć.
Wychowałam się na dzielni i jestem czujna.
Ten mały wbiega do pokoju i mówi „ciociu”.
Pytam: „Czego chcesz, Raymon?”.
A on: „Chcemy wiedzieć, czy dziś zjemy obiad”.
Myślę „wy rozkapryszone krak-bachory”.
W jednym zdaniu słowa „obiad” i „dziś”.
Nie odważyłabym się wejść do pokoju matki
z takim tekstem.
Ja wchodziłam i mówiłam:
„Mamo,
czy dziś będziemy jeść?
Bo już prawie jutro”.
I mama mówiła: „Szoruj dupsko na dół
i zjedz wodną kanapkę”.
Nie wiecie, co to wodna kanapka?
Wiecie, jak smakuje biały chleb moczony w wodzie?
I wszystko zostaje na zębach.
Czyścicie nożem do masła, wygląda jak robienie loda.
Nie udawajcie. Nie da się tego zapomnieć.
Pamiętam, że kiedyś byłam głodna,
wodne kanapki się skończyły,
oglądałam moją ulubioną bajkę, Smerfy.
Pamiętacie Smerfy?
Uwielbiałam Smerfetkę, bo wiedziałam, że to zdzira.
Nikt normalny nie ma tylu braci.
Oglądałam na starym telewizorze,
a dźwięk leciał z telewizora nad nim.
Siedzę, wodne kanapki się skończyły,
zaczyna się reklama.
Nie zapomnę tej reklamy Burger King.
Wiecie, pokazują zapiekane bułeczki,
wodę skapującą z sałaty, pomidorów, cebuli
i ten pieprzony żar gorącej wołowiny.
Patrzę na to, burczy mi w brzuchu,
a umysł płata mi figle.
Mózg mówi: „Cipo, bierz tego burgera”.
Wyskoczyłam z kanapy, biegiem przez stary dywan,
złapałam telewizor i mu wylizałam.
Aż mnie poraził.
Za darmo chyba nie dają posmakować.
I powiem wam, że to jedyny zestaw krak-dzieci,
które wychowałam w białej dzielnicy.
I zauważyłam, wychowując dzieci
w białej dzielnicy,
że białe szkoły świętują Miesiąc Dziedzictwa Historycznego Czarnych
inaczej niż czarne szkoły.
Białe szkoły świętują
według tego, ile czarnych dzieci jest w szkole.
Jeśli jest czworo dzieci, to cztery dni.
Zwykle w szkole moich dzieci
Tydzień Duchowości trwa dłużej.
Nieliczni biali tutaj
mogą nie wiedzieć, jak ważny to dla nas miesiąc,
po prostu szliśmy na całość.
Co nie?
Przebieraliśmy się za jakąś postać
i byliśmy nią przez całe 30 dni.
I pewnie myślicie, że to tylko 28 dni.
Walcie się. Wywalczyliśmy dwa dni.
Dam wam przykład.
Jeśli wasze dziecko wybierze Harriet Tubman,
to ma być jebaną Harriet Tubman.
Musi być sprytne, dobrze dowodzić,
być dobre w chowanego
i walić kolbą pistoletu po łbach.
I mieć szpetną gębę.
No nie udawajcie.
Harriet piękna nie była.
Dobrze wiecie, że wyglądała jak jej wujek.
Nie zrozumcie mnie źle, doceniam Harriet.
Gdyby nie ona
ssałabym białego fiuta nie z własnej woli.
Udajecie, bo nikt z was nie puknąłby Harriet.
Puknąłbyś? A, jesteś dziewczyną…
Pewnie byś puknęła, ale…
Wybacz. Nie widziałam. Nie mam okularów.
Na pewno byś jej wylizała, przepraszam.
Byle było za darmo, co nie?
Wylizałabyś się z domu białego pana.
Dzwoni do mnie nauczyciel bratanka:
„Ms. Pat, Raymon dostał piątkę z eseju o jego czarnoskórym bohaterze”.
Gówno mnie to obchodzi. Po co mi to mówisz?
„Powinna go pani przeczytać”.
Dobra.
Jak tylko wrócił autobusem do domu,
mówię „Ej, Raymon,
podobno dostałeś piątkę z eseju o czarnoskórym bohaterze.
Wyciągnij go i przeczytaj całej rodzinie”.
Jestem czarnoskórą matką. Tak rozmawiam z rodziną.
Wyjmuje i czyta: „Moją bohaterką jest ciocia Pat”.
Co nie? Zerkam na męża.
Nie dałeś mi rady.
I następne zdanie: „Kiedyś sprzedawała kokainę”.
Zaczekaj, to był krak.
Koka była do domu dla twojej młodszej siostry.
Tu się wychowałam, w Atlancie,
w latach 80. i erze Ronalda Reagana.
O rany. Pamiętacie to?
Reaganomika.
To była bieda. Powaga.
Mój pies, Pup-pup, gdy znowu wybrali Reagana,
przeskoczył przez werandę i się zabił.
Nie patrzcie tak.
Nie zabiłam go, sam się zabił.
Nie rozumiem, co się dziś robi.
Ludzie usypiają własne zwierzaki.
Własnego psa…
Zadzwoniła znajoma: „Musiałam uśpić psa, Coco Chanel”.
Pytam „Za co?”. Mówi „Miała raka piersi”.
Jak można zabić psa,
który wciąż ma siedem dobrych cycków?
Nikt nie próbuje cię zabić, gdy cycek ci zwiędnie.
Nie rozumiem.
A może pies chce wziąć udział w biegu po lekarstwo.
Pies też chce koszulkę „pokonałam raka”.
Pies też chce usłyszeć „Heart of an Angel”.
Miłośnicy zwierząt wkurzeni.
„Jak śmiesz, Ms. Pat”. Walcie się, odbija wam.
A uśpienie zwierzaka nie jest tanie. Biorą za to 799 $.
W życiu nie zapłaciłabym 799 $ za uśpienie mojego psa.
Nie z rozgrzanym grillem w ogródku.
Walcie się. Żar to żar.
Nieważne, kto podpala.
Mnie osądzacie?
Bo ja nie stawiam prochów w pudełeczku obok zdjęcia.
Walcie się.
Nie znoszę was, zwierzoluby.
Latam co tydzień.
Męczy mnie latanie liniami Delta,
gdzie każdy ma zwierzę wspierające emocjonalnie.
Na bank nie każdy potrzebuje przyjaciela.
Widzieliście tę paniusię, która chciała lecieć z kucykiem?
Kto w ogóle wystawia certyfikat na kucyki?
I kto to refunduje?
To ich sposób na latanie za free.
Zrobię to samo z moimi krak-dziećmi.
Przyjdę z czwórką krak-dzieci w takich kamizelkach.
I powiem: „To moje wsparcie emocjonalne.
Nie drażnijcie ich, gryzą”.
Nie cierpię was, miłośnicy zwierząt. Przeginacie.
Powiem wprost. Twoja ulubiona drużyna futbolowa,
nie musi być ulubioną drużyną twojego psa.
Widziałam, jak sąsiad wyprowadza psa.
Pies ubrany w spódnicę baletową wygląda na sukę.
Psy nie powinny nosić dżinsów Levis.
Psy muszą lizać swoje fiuty.
Nie mogą lizać fiuta przez zapięty rozporek.
Lubię to mówić, bo zwierzoluby podwijają ogon.
O was mówię, idioci.
Wpinacie psom kokardki w sierść,
bo macie nieczynne macice.
Uderzyłam w czuły punkt?
Poważnie.
Mieszkam w Plainfield, w stanie Indiana.
I moja biała sąsiadka mówi:
„Pat, przyjdź na urodziny mojej kruszyny”.
Dobra.
Nigdy nie byłam na urodzinach białej kruszyny.
Poszłam do sklepu z rzeczami za dolara i kupiłam jej córce czarną Barbie.
Walcie się, kupuję podobne do mnie.
Pomyślałam, że trochę urozmaicę im życie.
Wchodzę do nich i bez kitu,
sześć psów tej pindy siedzi przy stole.
Patrzę na psy, psy patrzą na mnie:
„Powiesz suce, że jesteśmy psami?”.
I wtedy ona mówi: „Zdmuchnij świeczki, Buster”.
Pindo, jeśli ten pies zdmuchnie świeczki,
to ugryziemy cię w ten głupi tyłek.
Tęsknię za starymi czasami, kiedy można było przywiązać psa do drzewa.
Teraz ni chuja, pójdziesz za to siedzieć.
Łatwiej przywiązać swojego grzdyla.
Dzieciństwo spędziłam w Atlancie. Często się przeprowadzaliśmy.
Tzn. często nas eksmitowano.
Mama dbała o to, żebyśmy po eksmisji
wylądowali w tej samej dzielnicy,
więc nie trzeba było zmieniać szkoły.
Najgorzej, że potem mama kazała nam pukać do starego mieszkania
z głupimi pytaniami: „Czy była poczta do nas?”.
Puk, puk: „Mama pyta, czy była do nas poczta?”.
Pyta, czy może pożyczyć kurczaka i dwa tampony.
Mama nie wynajmowała byle jakiego domu.
Musiała mieć dom z kominkiem.
Myślałam, że szuka domów z kominkami,
bo chce pokazać Mikołaja swoim czarnym dzieciom.
Ale nie.
Chciała mieć kominek,
bo nie stać nas było nawet na prąd i gaz.
Więc zawsze paliła
i gotowaliśmy w tym jebanym kominku.
U nas nawet latem było 37°C.
Wieczne, kurwa, barbecue.
W środku drewno sosnowe, ruszt i tam piekł się kurczak.
Ściany się pocą, my też.
Siedzimy w bieliźnie, jakbyśmy wyszli z łodzi.
I mama z jedynym wiatrakiem na siebie
ogląda Żar młodości.
A na nas strzela drewno i tłuszcz.
„Mamo, strasznie gorąco”.
A ona: „Bądź mężczyzną”. Pindo, jestem kobietą.
Później w szkole podchodzi do mnie dyrektor,
stary, wysoki, okulary jak denka butelek,
jakby nie mógł odczytać, że nadaje się do NBA.
Podchodzi i mówi:
„Młoda damo, musimy porozmawiać”.
Wchodzę do jego biura, a tam policja,
psycholog, nauczyciel i on.
Stoją i patrzą na mnie. Mówię: „O chuja chodzi?”.
Bo wiecie, przeklinam całe życie.
Patrzy na mnie i mówi:
„Masz mnóstwo siniaków i bąbli od oparzeń.
Co się dzieje w twoim domu? Tniesz się?”.
No co ty,
smażyłam kurczaka w kominku.
Patrzy na mnie i mówi: „Wracaj do klasy.
Myślałem, że się nad tobą znęcają”.
Mówię: „Bo się znęcają”.
Nie powinnam w czwartej klasie smażyć kurczaka w kominku.
Kilka dni później w stołówce koleżanka narzeka na swoją mamę.
„Moja mama jest do dupy”. A ja: „No moja też”.
I mówi: „Ale znam lepsze miejsce”.
Mówię: „Lepsze miejsce?”.
Gdzie jest to lepsze miejsce?
A ona: „Nazywa się poprawczak. Musimy się tam dostać”.
Pytam, jak się tam dostaniemy.
Mówi, że trzeba uciec z domu,
pójść do spożywczaka i coś ukraść,
a wtedy przyślą biały wóz z czerwonymi światłami,
który cię podwiezie.
Policję.
Zamkną cię, bo uciekłaś i okradłaś sklep.
I bez kitu, spędziłam tam pięć dni
i przez ten czas wiele się nauczyłam.
Pierwszego dnia dzwonili dzwoneczkiem.
Pora jedzenia. I bez jaj, wchodzę z opiekunką do pokoju
i na wszystkich talerzach było jedzenie.
Idę z nią, patrzę na talerze.
Nie widziałam takiego jedzenia.
Pytam: „Proszę pani, co to za mięso?”.
„Kurczak”. Pytam, jaka część kurczaka?
„Nóżki i udka”.
Nigdy ich nie widziałam,
więc pytam „Nie macie kupra i pleców?”.
Bo mama robiła tylko kuper i plecy.
Nie brała nas do McDonalda.
Dawała nam zestawy McKuper.
A wy pewnie liżecie surowy.
Też dorastał w biedzie. Widzicie, jak się śmieje?
Ma flashbacki. „A niech cię, Ms. Pat”.
Sprawdza wyciąg z konta, żeby dojść do siebie.
Dzięki, bracie, że to rozumiesz.
Następnie na talerzu zauważyłam jakieś walcowate coś.
Podnoszę i pytam: „Co to jest”.
Mówi: „Chleb razowy”.
W życiu, kurwa, nie jadłam chleba razowego,
na oczy nie widziałam.
Podnoszę i mówię: „Macie murzyński chleb?”.
Możecie się śmiać, białe kobiety, teraz wszyscy jedzą murzyński chleb.
Jest zdrowy.
Otwórzcie dziś spiżarnię i krzyknijcie „Mam murzyński chleb”.
I ja też, do cholery.
Nie wiedziałam, jak zjebane dzieciństwo miałam, bez kitu.
To trzeba wyciąć, bo muszę je wyciągnąć z tyłka.
Jakbym miała dildo między nogami.
Staram się.
A czarni na to:
„Twoje spodnie. Masz grubą cipę”. Właśnie, że nie.
Nie martwcie się, wytną to.
To w końcu telewizja, do cholery.
„Co, do cholery, pełznie po mojej nodze?”
Nie wiedziałam, jak zjebane miałam życie,
aż do pewnej rozmowy z koleżanką.
Rozmawialiśmy o chrzcie.
Mówię: „Tak, miałam chrzest 25 razy”.
Pyta: „Kto cię tyle razy ochrzcił?”.
„A ty? Ile razy miałaś chrzest?”
Mówi: „Raz w imię Jezusa”.
Cholera, więc mama chrzciła mnie w imiona swoich chłopaków.
Okazało się, że kiedyś, kiedy jeszcze dorastałam w Atlancie,
jeśli miałaś problemy finansowe,
wystarczyło pójść do lokalnego kościoła,
dołączyć do niego i ochrzcić dzieci.
Wypisywali ci czek na pokrycie tych problemów.
Tak. I moja mama opracowała cały system.
Chrzciła nas w każdą niedzielę po dwa, trzy razy.
Do następnego kościoła wchodziłam mokra.
Pastor pyta: „Czemu są mokre?”.
Matka: „Nie twój interes, mamy jeszcze ważne spotkanie”.
Kościoły czarnych załapały, że to wał,
więc poszła do białych.
I słuchajcie tego, jak tylko odkryła białe kościoły
i białych z poczuciem winy,
wyjebała waszych przodków do cna.
Podjeżdżała tam Chevroletem rocznik 1964
z naszą piątką na tylnym siedzeniu,
odwracała się do nas i:
„Idziemy do kościoła oskubać białasów,
zróbcie niewolnicze miny”.
I szliśmy się obłowić.
Jak tylko mama dostała czek w łapy,
z miejsca gnała po trawę.
Ale lubiłam chrzty w białych kościołach.
Bo lepiej nas traktowano.
Po chrzcie zawsze szliśmy do spiżarni.
Ale w kościołach białych
każdemu dziecku dawali pudełko do zapełnienia.
Mama mówiła: „Złupcie ich”.
Cały czas z miną niewolników.
Nie było tego w kościołach czarnych.
Jedno pudełko na rodzinę.
I zawsze jędza w syntetycznej peruce
pilnowała drzwi spiżarni, mierząc nas wzrokiem.
„Nie podziękujesz, czarnuchu?
To zabieram ten cukier”.
I moja mama była też trochę niepełnosprawna.
Była częściowo niepełnosprawna.
Miała zjebaną szyję.
Powaga, zawsze jej opadała, o tak.
I krzyk: „Wyprostujcie mi szyję”.
Więc zawsze musieliśmy być obok i łapać jej szyję.
Nie wiem, co było z tą szyją, ale miała już tak, gdy ją poznałam.
I nienawidziłam tej szyi.
Bo nie mogliśmy wyjść się bawić,
zawsze byliśmy na służbie jej głowy.
Jechałyśmy kiedyś samochodem
po kasę z pomocy społecznej.
Siostra siedziała z tyłu, ja z przodu,
mogłyśmy łapać jej szyję pod każdym kątem.
Więc jechałyśmy po kasę z pomocy społecznej
i mama dojechała do torów.
Mówi: „Kurwa, przez pieprzony pociąg spóźnię się do banku.
Wyprzedzę ten pociąg”.
Patrzę na siostrę: „Nie wyprzedzi”.
Nie żartuję, wcisnęła gaz w Chevrolecie,
pokonała pierwszą szynę
i spadła jej szyja.
Krzyk: „Podnoś szyję, pociąg jedzie!”.
Siostra trzepnęła jej szyję.
Ale za mocno, walnęła o kierownicę.
Unoszę jej głowę, ale nie ustawiłam i opadła,
więc siostra znowu ją trzepnęła.
Przestań, to nie baseball.
Wreszcie złapałam głowę mamy i przejechaliśmy przez tory.
Zatrzymuje się z mordą: „Co tak mocno walicie?”.
Suko, pociąg jechał.
Twoja słaba szyja nas zabije.
I wiecie, co jest najlepsze?
Moja siostra ma taką samą szyję.
Nie zmyślam. To tak zwany kręcz szyi.
K-R-Ę-C-Z, wyguglajcie sobie.
To samo mają też kurczaki.
Nie wiem, czy to od tego smażenia kurczaka w kominku.
Ale szyja siostry robi to samo,
jej szyja opada na ramię.
Podnosi głowę jak zraszacz.
Kiedyś jechałam z nią i moją córką.
Siostra gada, podnosi głowę,
a ta opada jej na ramię podczas jazdy.
Córka krzyczy!
„Uspokój się, ma widzenie peryferyjne.
Zaraz jej wróci”.
Nie zmyśliłabym tego.
Kiedyś słyszałam rozmowę mamy z ciocią przez telefon.
Ciągnęła długi przewód do pokoju.
Zamyka drzwi i mówi: „Słuchaj, ale loda zrobiłam”.
Stoję za drzwiami i myślę „kłamie”.
„Mamo nie kłam. Dostaniesz zwisu i kto ci pomoże?”
Fiut utkwi ci w ustach jak termometr.
Dzieciństwo spędziłam, dorastając w melinie.
Mój dziadek sprzedawał tam bimber i fajki.
Choć to typowe dla białych.
I już jako dzieci widziałyśmy w jego domu wszystko.
Hazard, prostytucję, strzelaniny.
Nic nas nie ominęło za dziecka.
Najlepiej pamiętam dwie rzeczy.
Po pierwsze mama uwielbiała grać w kości.
Ale przed grą zdejmowała protezę nogi,
bo dyndający jak fiut kikut miał przynosić jej szczęście.
A kiedy kości poleciały za daleko, zgarniała je protezą.
Po drugie pamiętam wujka, Wujek Cecil.
Wujek Cecil lubił siadać przed meliną
i do wszystkich mówił to samo:
„Hej, mała, daj mi dwie pięciocentówki, będę miał dziesięć centów”.
Ale dziesiątek nie lubił. Udusiłby cię, gdybyś mu jakąś dała.
Opowiem wam o moim Wujku Cecilu.
Wujek Cecil miał napady epilepsji,
był kaleką i niedorozwojem.
Zluzujcie gacie i dajcie wyjaśnić, czemu tak go nazywam.
Urodził się w 1932. Wtedy nie było dzieci specjalnej troski.
Był niedorozwinięty.
Atlanto, słuchaj z otwartą głową.
Wujek miewał dwa, trzy ataki tygodniowo.
Dziadek miał tego dość i wpadł na genialny pomysł.
Jeśli sprowadzi mu dziwkę w każdą sobotę,
to w tygodniu się uspokoi i będzie miał mniej napadów.
No chyba nie żałujecie mojemu wujkowi ruchania.
Też potrzebuje miłości.
Więc w każdą sobotę ja i siostra miałyśmy obowiązek.
Musiałyśmy doprowadzić go do wzwodu.
Morda. Moja opowieść i ja ją opowiadam.
Wchodziłyśmy do pokoju i prostytutka leżała już na łóżku.
Miała na waginie afro Jackson Five.
Otwórzcie umysły, a to zobaczycie.
„Jak się pani miewa, pani Betty? Przygotujemy go dla pani”.
Wujek siedział w kącie zadowolony jak skurwysyn.
Podchodziłyśmy do niego, zawsze nosił dwa pasy,
bo trzymał po kieszeniach z 50 dolców w pięciocentówkach.
Ściągałyśmy mu spodnie i powaga,
spadały na podłogę z łomotem jak łańcuch skazańców.
Serio…
wyskakiwał fiut wujka.
Największy nieobrzezany fiut, jakiego w życiu widziałam.
Którego nie kontrolował.
Napletek często lądował na naszych czołach.
„Czekaj, Wujku Cecilu, bo ci uschnie”.
Prowadziłyśmy go do łóżka, bo był kaleką.
Dla mnie to znaczyło tyle, że chodził jak kangur.
Za słuchanie nie idzie się do piekła.
Rzucałyśmy go na łóżko i na prostytutkę.
Bo nie mógł stać na kolanach jak zdrowi.
Wyglądałby wtedy jak Willy z Uwolnić Orkę od spodu.
Stawałyśmy po obu stronach łóżka,
a on leżał na prostytutce.
Łapałyśmy go za kostki i rozwierałyśmy mu nogi.
I jego fiut wpadał prosto w prostytutkę.
Ale był upośledzony, więc musiałyśmy go podniecić.
Więc krzyczałyśmy: „Kangur do torby, Wujku Cecilu”.
Po czterech pchnięciach szłyśmy do dziadka:
„Dziadku, dziadku, kangur jest w torbie.
Dostaniemy 50 centów na automat Pac-Mana?”.
Ale muszę powiedzieć,
że to nie pomogło na napady mojego wujka.
Nadal miał dwa, trzy napady w tygodniu i mój dziadek krzyczał:
„Szlag, Cecil znowu ma atak.
Niech ktoś mu włoży łyżkę do gęby.
Byle nie moją drogą łyżkę, bo ją pożuje.
I przy głowie postawcie mu butelki Pepsi,
bo po wszystkim będzie cholernie spragniony”.
Pamiętam, że jako dziecko myślałam:
„Oni go zabiją.
Trzymają go o diecie z ruchania i Pepsi”.
Nie wiem, kurwa, czego się tu spodziewaliście.
Umarł, kiedy miałam 19 lat.
Pamiętam rozmowę z bratem:
„Jak pochowają Wujka Cecila?”.
Mówi: „Nie wiem”. No ja też,
bo kiedy leży na plecach, ma nogi w powietrzu jak most.
Mój brat: „Głupia jesteś”.
Już wiem. On pyta „no, jak?”.
Ha.
„Wytną dziury po bokach trumny,
przełożą przez nie stopy i położą jego nogi”.
Brat mówi: „Ale ty głupia jesteś.
Nie zrobią tak”.
Tak? No to jak zrobią? „Ha”.
„Jest poskręcany. Położą go na boku
w trumnie w kształcie liter L”.
Ale nie tak było.
Bo złamali mu nogi i położyli go prosto.
Musiał, kurwa, umrzeć, żeby chodzić prosto.
Często myślę o Wujku Cecilu,
bo gdy byłyśmy małe, pomagałyśmy mu zaliczyć.
Kilka tygodni temu pomyślałam: „Cholera, wiesz co?
Zaliczył z nami tyle cipek
i ani razu dziadek nie dał nam dla niego gumki”.
Wszystkie ruchał bez zabezpieczenia.
I cały czas z zacieszem na twarzy,
pewnie próbował powiedzieć: „Głupie, fiut mi płonie”.
Coś wam powiem.
Wychowałam czwórkę dzieci i troje krak-dzieci.
I dzisiejsze dzieci lgną do dwóch rzeczy.
Do palenia trawy i bycia homo.
Uwielbiają żarcie z marihuaną.
Mam 21-letniego syna, który uwielbia być na haju.
Na haju głupieje, że szok.
Wracam do domu o 2,30 rano.
Jest tak spalony, że nawet nie widzi mnie w drzwiach.
Stoi w stroju szefa kuchni i w czapce.
Nawet nie wiem, skąd to gówno ma.
Na kuchence stoi patelnia cała w tłuszczu.
I pływają w niej dwa skrzydełka kurczaka.
Obraca je, jakby gotował dla całej rodziny.
I nie odzywałam się,
dopóki nie zaczął rozwijać tony ręcznika papierowego.
Mówię: „Przestań, głupku. To nie są tanie rzeczy”.
Miękki, kurwa, jak aksamit.
Taki serio fest mocny.
Bo to pokazuje, jak niewdzięczne są moje dzieci.
Kiedy dorastałam, nie było ręczników papierowych.
Kiedy mama piekła kuper i plecy kurczaka, kładła je na gazetę.
Nawet nie wiecie,
ile razy jadłam kuper i plecy z przyklejonymi nagłówkami.
Wczoraj w Chicago zabito dziewięć osób.
Przez to muszę odreagować.
I jeszcze coś odreaguję,
po prostu będę z wami szczera.
Białe babki, kocham was,
ale musicie przestać udawać czarne.
Musicie przestać kupować szminki dla czarnych kobiet.
Nie mieszczą się wam na twarzach.
Żeby je kupować, musicie mieć Afrykańskie policzki.
Biegacie z murzyńskimi ustami
i worami, a potem macie suche oczy.
Skończcie z tym!
Nie wyglądają dobrze. Jak spuchnięte sromy.
I biali faceci też nie lubią,
jak im obciągacie murzyńskimi ustami.
Biali chcą miętowych talarków na fiutach.
Nie lubią ust większych od swoich fiutów.
Nie testujcie, białe. Sztuczne cycki to wasz rewir.
Zaczynacie już w gimnazjum.
Czarne kobiety na bank zjebałyby sztuczne cycki.
Robiłaby je ta sama osoba, która robi nam włosy.
Peruki i cycuszki po 89 $.
Ale jedno uwielbiam.
Białe adoptujące czarne dzieci.
Jedna z piękniejszych rzeczy na świecie.
Wziąć do domu taką różnorodność.
Ale będę z wami szczera, biali.
Niektórych czarnych wkurza, kiedy widzą was z czarnymi dziećmi.
I mówię im: „Morda w kubeł, Nie znaliście typa”.
Wam pewnie też zabrali dzieci.
I przyznaję, trochę mnie smuci,
jak biała prowadzi w sklepie wózek z czarnym dzieckiem,
które ma gębę wysuszoną jak po wciąganiu koki.
Jestem czarną mamą
i wiem, jak na to zaradzić.
Podchodzę do niego…
I po suchej skórze.
Ale zaczęłam się zastanawiać.
Biali zawsze adoptują czarne dzieci,
ale mam pytanie do nielicznych białych tutaj.
Nie wytykam palcami, ale mam pytanko.
Zauważyliście, że my zlewamy białe dzieci?
Nie przez rasizm czy coś w tym stylu.
Zlewamy białe dzieci, bo są za drogie.
Nie będziemy adoptować białych dzieci,
żeby potem wcierać w nie drogi balsam.
Masło kakaowe chodzi po trzy dolce.
A białego dziecka tym nie maźniesz
i nie wyślesz na słońce.
Spali się.
I wsadzą cię za rasizm.
A wy tylko chcieliście nasmarować tyłek Timmiego.
Wiecie, co pomyślałam, czarne babeczki?
Jeśli będziemy częściej adoptować białe dzieci,
rozwiążemy problem tego kraju,
nawet rząd nie potrafi tego zrobić.
Mianowicie
strzelaniny w szkołach.
Jasne, my strzelamy z aut, ale nie zbliżamy się do szkół.
Bo nie zrobisz strzelaniny w szkole, mając czarną matkę.
Pinda zawsze tam wpadnie i ci w tym przeszkodzi.
Czarna matka przyjdzie do szkoły
w czepku na głowie…
Trzyma włosy.
…bluzce do pępka
i dresach z napisem „ostra” na tyłku.
I w brudnych UGG-ach na nogach.
Wrzeszcząc wniebogłosy: „Charlesie Craigu Juniorze Trzeci!
Nawet nie myśl marnować moich jebanych naboi.
Myślisz, że naboje rosną na drzewach?
Ty egoistyczny gnoju.
Czułam, że coś knujesz, kiedy rano wyszedłeś z domu
w tym płaszczu do kolan.
I wiem, nie spodziewałeś się, że przeczytam manifest,
który zostawiłeś”.
Zapisują, czemu zabijają.
Zastanówcie się nad tym, czarni.
Zawsze adoptują nasze dzieci
i dobrze na tym wychodzą.
Jak w Wielkim Mike’u.
Wielki Mike, wielki czarny z ulicy,
którego biała babka zmienia w gracza NFL.
Może też chciałybyście mieć Eminema?
Lepiej ruszcie dupsko na aukcję białych śmieci.
Tak, powiedziałam to.
Podchodzę z kijem hokejowym do jednego.
Stoi przede mną.
„Umiesz rapować, białasie?”
Chcę twój wykon „My Name Is”.
Czy prawdziwy Slim Shady może wstać?
Do dupy, nie potrafisz rapować.
Umiesz grać w hokeja?
Jeździć szybko?
NASCAR.
A jakiś biały dzieciak: „Umiem grać w koszykówkę”.
Nawet nie wstawaj.
Skończyliście się na Larrym Birdzie.
Larry Bird, ten biały Michael Jordan.
Przestańcie, nie jesteśmy tacy młodzi.
Moja najstarsza córka to niewyżyte homo.
Przeleciałaby tu wszystkich.
Nie kręcę. Liże tyle cipek,
że wołamy ją Ms. Pac-Man.
Ale powinnam się skapnąć, że jest inna,
kiedy do moich drzwi zapukała żona ojca mojego dziecka.
Puka i pyta, czy dobrze trafiła.
Tak, to ja.
„Chcę ci powiedzieć, że sypiasz z moim mężem”.
Wkurzyłam się.
„Chwila, jak to z »twoim mężem«?
Musiałabyś z nim chodzić.
Więc to ty sypiasz z moim facetem”.
Pyta: „Ile masz lat?”. Mówię, że 13.
Mówi: „Pogadamy na zewnątrz”.
Wychodzę, rozmawiamy na rogu, ja w piątym miesiącu z dzieckiem jej męża.
Ulicą jedzie lodziarka.
Ona pyta: „Chcesz loda?”.
Tak, mnie i twojej pasierbicy jest gorąco.
Otwórzcie umysły, to zabawne.
I pyta mnie, czy zrobię sobie aborcję.
„Z powodu loda na patyku?”
Kupiła mi jednego loda na patyku.
„Suko, nie kupisz całego pudełka lodów?”
Walić to. Zachowałam dziecko.
Teraz ojciec dzieci udaje, że nie widział różnicy wieku.
Kiedy go poznałam, miałam 12 lat, a on 21 i był żonaty.
Walcie się. Nie wasza sprawa.
On: „Wiesz dobrze, że nie wiedziałem o twoim młodym wieku”.
Mówię: „Teraz masz amnezję?”.
Odbierałeś mnie ze szkoły podstawowej.
Co sobie myślałeś? Że jestem bufetową?
Tylko mój chłopak w podstawówce podjeżdżał samochodem.
Patrzę po koleżankach:
„Wasi chłopcy muszą jeszcze zsiąść z rowerów”.
A koleżanka: „Nie, to ten stary typ, musi przestać cię odbierać”.
Zaszłam w ciążę jako 13-latka, urodziłam jako 14-latka.
Budzę kiedyś mamę o piątej rano.
„Mamo, brzuch mnie boli”.
Matka wyskakuje wyrwana ze snu,
wkurzona, krótsza noga lata jej jak miękki fiut.
Krzyczy: „Do cholery, nie można się nawet wyspać”.
Idzie obudzić moją siostrę.
„Wstawaj i idź do budki telefonicznej”.
Nie mieliśmy telefonu.
„I dzwoń na 911, żeby ją zabrali, a ja wracam spać”.
Nie oceniajcie mojej mamy. Nie była wtedy w nastroju do jazdy.
Siostra poszła do budki, zadzwoniła i wróciła.
Po pięciu minutach walą w drzwi.
„Czy dziecko się urodziło”. Urodziło?
Suka powiedziała, że się urodziło.
Otwieram i mówię, że mam tylko bóle.
„Dojdziesz do karetki?”
Mówię, że tak.
Wchodzę do karetki i bez jaj.
Otwiera drzwi, a tam jakiś typ na noszach.
Powiedzieli, że przecznicę obok
kogoś dźgnięto w ramię,
a po drodze od wezwania przyjechali do mnie.
Ale mnie bardziej bolało,
więc kazali mu wstać, a mnie położyli.
W drodze do szpitala dostałam skurczów.
Typ łapie moją rękę i mówi „oddychaj”.
Mówię: „A ty kto, kurwa?”.
Trafiłam do szpitala i urodziłam 4-kilogramową córeczkę.
I będę z wami szczera. Wcale nie chciałam mieć dziecka.
Chciałam tylko dostać lalkę z certyfikatem urodzenia.
A ten stary pryk wsadził mi całe dziecko w dupę.
Dwie godziny po porodzie przyszła położna.
„Musi pani karmić dziecko”.
Mówię: „Niby czym?”.
„Piersiami”.
Miałam 14-lat, nie wiedziałam, jak to działa.
Więc wyciągnęłam cycek i położyłam na twarzy córki.
Wypieściłam ją na amen.
Patrzę na położną i mówię: „Ona chyba nie lubi cycków”.
Położna na to: „Co ty robisz?
Wsadź sutek do ust dziecka”.
A, dobra.
Wsadziłam sutek do jej buzi
i jak się suka przyssała…
Mówię: „Nie dam rady tego robić”.
Pyta „dlaczego”. Cholera.
Mój sutek to punkt G, ssiesz, to musisz przelecieć.
I wiecie, że moja córka do dziś ssie cyce?
Karmienie piersią zlesbowało moją córkę.
To straszna lesba.
Ciągle sprowadza do domu nowe dziewuchy.
Mówię zdzirom:
„Nie zadawajcie się z nią, wyrucha i porzuci”.
Potraktuje was jak żarcie na wynos.
A moja córka: „Nie wtrącaj się, mamo.
Idę z dziewczyną do sklepu, czekaj w domu”.
Siedzę w jej domu i myślę: „Moja córka jest kurewską lesbą”.
„Co te chrzęszczące gówniary będą robić?”
I mówię, że są „chrzęszczące”,
bo kiedy dwie czarne pochwy się zejdą,
brzmią jak opakowanie Doritos pod nogami.
Może pan je rozdać dalej?
Tak brzmiały, kiedy zrobiłam tam sobie afro.
Więc byłam wścibska.
Zajrzałam do jej szafy.
I wtedy pojęłam, że każda lesba trzyma w szafie to samo.
Na górnej półce, po lewej stronie.
Tak zwane pudło z fiutami.
Zdjęłam to pudło z fiutami
i wszystkie wypadły razem z przyssawkami.
I spadły na linoleum.
Patrzyłam, jak się kołyszą z prawa na lewo.
Jak dmuchane chwieje na wietrze.
Wiecie, jak trudno zdjąć fiuty przyssane do linoleum?
Nie podniesiecie ich ot tak.
Musiałam je przepchnąć na dywan.
Jak martwe ciała.
Gejowizna.
Kiedyś pojechałyśmy razem na wycieczkę do Nowego Jorku.
Tylko ja i ona. Wracamy z zakupów.
Szukam w jej torbie kluczyków.
I z dna torby, na wyjeździe matki z córką,
wyjmuję sztucznego penisa przywiązanego do pasa karate.
Pytam: „Po co ci to na wyjściu z matką?”.
Patrzy na mnie i mówi: „Mamo, może będę musiała je zerżnąć”.
Mówię: „Ale jesteśmy tu same.
Chcesz rżnąć własną matkę?”.
Wystraszyła mnie. Spałam z otwartym okiem.
Nie dam się wykorzystać zimnym fiutem.
Nawet zimnego żarcia nie lubię.
Lubię czuć gorące jaja na dupie.
Jestem dorosła.
Lubię jaja odbijające się od mojego krocza jak piłki tenisowe.
Rodzic dziecka homo ma jak w banku
pogadanki o homoseksualizmie dziecka.
I na początku mówią: „Taka się urodziłam”.
Mówię: „Słuchaj, kocham cię, nie wiem, czemu jesteś homo,
ale jeśli rżniesz cipki jak twój ojciec, to jesteś zwyciężczynią!”.
„Mamo, zawsze sobie żartujesz. Urodziłam się homo”.
Mówię: „Na USG nie wyglądałaś na homo”.
Nie mam zdjęcia, jak robisz tak.
Ale nie oszukujmy się, każdy rodzic dziecka homo myśli:
„Czemu moje dziecko jest homo?”.
Czy jadłam za dużo ostrych sosów?
Może spadłam ze schodów?
Bo wylizała mi przy porodzie?
To było mocne, dam wam chwilę.
Zastanawiam się.
Ale coś wam powiem.
Mogę mówić, co chcę o homoseksualizmie mojego dziecka,
ale tylko ja, nikt inny. To moje homoseksualne dziecko.
Dziękuję.
I nie żartuję, zawsze jestem szczera.
Na początku się tego wstydziłam.
Wpadła do mnie kumpela:
„Boże, Pat, masz homo córkę? Na pewno ci wstyd.
Ja bym się wstydziła. Wiem, co czujesz, wstydzisz się”.
A ja: „Pizdo, twoja córa to zdzira.
Moja przynajmniej wie, gdzie ma fiuty.
Na górnej półce, po lewej stronie”.
Zapamiętajcie jedną lekcję z tego występu.
Nauczcie się obracać w żart najgorsze chwile w życiu.
Bo jeśli się z tego śmiejecie, macie nad tym kontrolę.
Mam gdzieś, czy wsadzili wam palec w dupę
za młodu.
Jeśli nie wszedł po nadgarstek, wygraliście.
Atlanta, wielkie dzięki. Jestem Ms. Pat.
Dziękuję.
Napisy: Paweł Zatryb