Downloaded from YTS.MX
Κυρία Πατ, είσαι μαμά απ' τα 14.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Απ' την πρώτη σου περίοδο.
Άντε γαμήσου, Ντίον.
Κρις, γιατί είναι πιο ωραίος ο Ντίον;
Ντίον, είσαι σαν μαύρος Κεν.
Θα γυρίσεις το πρώτο σου σόου.
Πώς διακωμωδείς τις δυσκολίες σου;
Δεν μένω σε όσα δεν μπορώ να ελέγξω.
Αλλά ελέγχω το ξύλο που θα πάω να δώσω σ' αυτά τα παιδιά!
Ας κάνουμε διάλειμμα.
Ατλάντα, δείξε την αγάπη σου για την ντόπια ηρωίδα.
Κάντε σαματά για τη μία και μοναδική Κυρία Πατ!
Μάλιστα, που να με πάρει.
Ναι!
Εντάξει.
Εντάξει, σκάστε τώρα.
Λες και σας έκανα να τελειώσετε.
Χαίρομαι που είμαι εδώ.
Στο σπίτι μου, γαμώτο.
Μόνο εδώ παίρνεις δάνειο για ζημίες λόγω του κορονοϊού
χωρίς να έχεις επιχείρηση.
Θα πάτε φυλακή όλοι σας.
Τις προάλλες μιλούσα με μια φίλη
και γκρίνιαζα για τα κοκακόπαιδα που μεγαλώνω.
Ναι, μεγαλώνω τα μωρά της ανιψιάς μου.
Της λέω "Τα μαλακισμένα μου 'χουν σπάσει τα νεύρα".
Η φίλη μου λέει "Γιατί τα λες κοκακόπαιδα;
Γεννήθηκαν εθισμένα στο κρακ;"
Της λέω "Δεν ξέρω, μωρή.
Αλλά το μωρό γεννήθηκε εθισμένο στην κόκα".
Μου κάνει "Στην κόκα; Θεέ μου, πώς της την έκοψες;"
Της λέω "Σταμάτησα να της δίνω κόκα".
Εγκληματίας είμαι.
Μπορώ να της βρω κάνα σπιντάκι απ' την πιάτσα.
Αν με σταματήσει η αστυνομία,
πρέπει να τους πω "Δεν είναι δική μου η κοκαΐνη.
Για το μωρό στο σπίτι είναι".
Η μαμά της έφυγε με το γάλα θηλασμού.
Είναι η τρίτη φορά που μεγαλώνω μωρά κοκακόπαιδα.
Είπα στον Θεό "Ως εδώ".
Είμαι 49 χρονών μ' ένα εφτάχρονο στο σπίτι
που μου 'χει πάρει τα αφτιά.
Θα σας πω κάτι, έχω ακόμα περίοδο και ωορρηξία,
αλλά περνάω εμμηνόπαυση.
Τα κωλόπαιδα μου 'καναν σκατά το σύστημα.
Η ανιψιά μου μιλούσε στο τηλέφωνο
κι όλο φλυαρούσε κι έλεγε παραμύθια,
"Όλοι ξέρουν ότι αγαπώ τα παιδιά".
Της λέω "Όλοι εκτός απ' τα παιδιά σου.
Θα την τελειώσω εγώ την κουβέντα".
Έλεγε πως θα πέθαινε για τα παιδιά.
Της λέω "Μην το κάνεις. Δεν έχεις ασφάλεια".
Αν πεθάνεις, πρέπει να σε θάψω, να έχω τα παιδιά και να πάρω κόκα.
Πας καλά; Για πλούσια με πέρασες, μωρή εξαρτημένη;
Το ίδιο και τα φλώρικα κοκακόπαιδα.
Εγώ ως παιδί δεν έκανα τέτοια.
Μπαίνουν τις προάλλες στο δωμάτιο, δεν χτυπάνε.
Αν σε μεγαλώνει μαύρος γονιός, χτυπάς την πόρτα.
Χτυπάς, κοιτάζεις δειλά
και βλέπεις πού φυλάει τις λιχουδιές.
Η μάνα μου δεν είχε μπροστινά δόντια και της άρεσαν τα Moonpies.
Αλλά δεν μας έδινε. Εμείς τρώγαμε τα μπισκότα με το τζίντζερ.
Αυτά που είναι τόσο σκληρά που θέλουν μούλιασμα για να τα φας.
Αλλά τα κοκακόπαιδα μπουκάρουν στο δωμάτιό μου.
Το αγόρι μπαίνει πάντα πρώτο.
Δεν εμπιστεύομαι τα μεγάλα.
Θυμούνται πού έκανε χρήση η μάνα τους.
Γι' αυτό πάντα φυλάω έναν σουγιά μήπως χρειαστεί να τους τον μπήξω.
Στην πιάτσα μεγάλωσα. Έχω ετοιμότητα.
Έρχεται το αγόρι και λέει "Θεία".
Του λέω "Τι θες, Ρεϊμόν;"
Μου λέει "Θέλουμε να ρωτήσουμε αν θα φάμε βραδινό απόψε".
Λέω "Είστε πολύ φλώρικα κοκακόπαιδα.
Λέτε 'βραδινό' και 'απόψε' στην ίδια πρόταση".
Εγώ ποτέ δεν θα έμπαινα στης μάνας μου με τέτοιο υφάκι.
Εγώ θα μιλούσα έτσι: "Μαμά.
Θα φάμε σήμερα;
Γιατί κοντεύει να πάει αύριο".
Κι η μάνα μου θα μου έλεγε "Τσακίσου κάτω να φας νεροτόστ".
Δεν έχετε φάει ποτέ νεροτόστ;
Ξέρετε το ψωμί Sunbeam, που θες νερό για το καταπιείς;
Η μαλακία σού κολλάει στο στόμα.
Και βάζεις ένα μαχαίρι στο στόμα λες και παίρνεις πίπα.
Αφήστε τα αυτά. Πολύ εύκολα ξεχνάτε.
Θυμάμαι μια μέρα που ψωμολυσσούσα,
είχα φάει το νεροτόστ
κι έβλεπα την αγαπημένη μου σειρά, Τα Στρουμφάκια.
Τα θυμάστε;
Λάτρευα τη Στρουμφίτα γιατί ήταν πουτανάκι.
Κανείς δεν έχει τόσους αδερφούς.
Το έβλεπα στη φτηνιάρα τηλεόραση
κι είχαμε κι άλλη μία για τον ήχο.
Έβλεπα τη σειρά, πεινούσα και κάνει διαφημίσεις.
Διαφήμιση του Burger King, αξέχαστα.
Θυμάστε τα ψημένα ψωμάκια
και το νερό να τρέχει σε μαρούλι, ντομάτες και κρεμμύδι;
Και να αχνίζει το μοσχαρίσιο μπιφτέκι;
Κι εγώ ήμουν εκεί και γουργούριζα
και το μυαλό μου μού 'παιζε παιχνίδια.
Το μυαλό μου έλεγε "Πήγαινε πάρε το μπέργκερ".
Πήδηξα απ' τον καναπέ, έτρεξα στο παλιό χαλί,
άρπαξα την τηλεόραση κι άρχισα να τη γλείφω σαν τρελή.
Κι έπαθα τρελή ηλεκτροπληξία.
Σκέφτηκα "Πρέπει να πληρώσεις για να το φας".
Είναι τα μοναδικά κοκακόπαιδα
που μεγαλώνω σε γειτονιά μόνο με λευκούς.
Αυτό που κατάλαβα μεγαλώνοντάς τα σε γειτονιά λευκών
είναι ότι τα σχολεία των λευκών
δεν γιορτάζουν τον Μήνα Μαύρης Ιστορίας
όπως τα σχολεία των μαύρων.
Τα σχολεία των λευκών τον γιορτάζουν
ανάλογα με το πόσα μαύρα παιδιά έχει το σχολείο.
Αν έχει τέσσερα, γιορτάζουν τέσσερις μέρες.
Στο σχολείο του παιδιού μου
η Εβδομάδα Σχολικού Πνεύματος κρατάει περισσότερο.
Οι λευκοί που είστε εδώ
δεν ξέρω αν ξέρετε πόσο σημαντικός είναι ο μήνας,
αλλά εμείς τα δίναμε όλα.
Έτσι, μαύροι;
Ντυνόσουν μαύρος ήρωας
κι ήσουν αυτός ο μαύρος ήρωας για 30 μέρες.
Θα μου πείτε "Κυρία Πατ, 28 μέρες κρατάει".
Χεστείτε. Πήραμε δυο μέρες εξτρά.
Να σας δώσω παράδειγμα.
Αν το παιδί σου διάλεγε τη Χάριετ Τάμπμαν,
έπρεπε όντως να είναι η Χάριετ Τάμπμαν.
Έπρεπε να είναι έξυπνο, να έχει ηγετικές ικανότητες,
να ξέρει καλό κρυφτό…
και να δέρνει κόσμο με πιστόλι.
Και να είναι ασχημομούρικο.
Μη με κοροϊδεύετε, ρε σεις.
Τη Χάριετ δεν τη λες χαριτωμένη.
Ξέρετε πολύ καλά ότι ήταν σαν τον θείο της.
Χωρίς παρεξήγηση, δεν λέω ότι δεν εκτιμώ όσα έκανε η Χάριετ.
Χωρίς τη Χάριετ,
θα τσιμπούκωνα κάναν λευκό χωρίς τη θέλησή μου.
Κάνετε λες και θα την πηδούσατε. Δεν θα το κάνατε.
Θα την πηδούσες; Είσαι γυναίκα, συγγνώμη.
Εσύ μάλλον θα την πηδούσες, αλλά…
Συγγνώμη, δεν σε είδα. Δεν φοράω γυαλιά.
Θα την έγλειφες όσο δεν πάει, αλλά συγγνώμη.
Όπως μπορείς να γλιτώσεις. Σωστά;
Θα γλείψεις για να φύγεις απ' τον αφέντη.
Μου λέει η δασκάλα του ανιψιού "Κυρία Πατ.
Να σας ενημερώσω ότι ο Ρεϊμόν
πήρε άριστα στην έκθεση για μαύρους ήρωες".
Σκέφτηκα "Χέστηκα. Τι μου το λες εμένα;"
Λέει "Βάλτε τον να σας τη διαβάσει". Λέω "Εντάξει".
Ήρθε ο ανιψιός με το λεωφορείο. Ψέματα, με τα πόδια ήρθε.
Του λέω "Ρε συ, Ρεϊμόν.
Η δασκάλα σου είπε ότι πήρες άριστα στην έκθεση.
Βγάλε τη να τη διαβάσεις σ' όλη την οικογένεια".
Είμαι μαύρη μάνα. Έτσι τους μιλάω.
Βγάζει την έκθεση κι αρχίζει να διαβάζει.
"Ο μαύρος μου ήρωας είναι η θεία μου η Πατ".
Το ξέρω. Κοιτάζω τον άντρα μου με ύφος "Δεν τα κατάφερες".
Μετά διαβάζει "Παλιά πουλούσε κρακ κοκαΐνης".
Κάτσε, κρακ πουλούσα.
Η κοκαΐνη είναι για την αδερφή σου.
Μεγάλωσα εδώ στην Ατλάντα
τη δεκαετία του '80, την εποχή του Ρίγκαν.
Θεέ μου. Τα θυμάστε;
Οικονομική του Ρίγκαν. Ήμασταν πάμφτωχοι.
Όταν ξαναβγήκε ο Ρίγκαν, ο σκύλος μου ο Παπ-Παπ
βγήκε απ' την πίσω αυλή κι αυτοκτόνησε.
Μη με κοιτάτε έτσι. Δεν τον σκότωσα εγώ, μόνος του σκοτώθηκε.
Γι' αυτό δεν καταλαβαίνω
γιατί κάνουν ευθανασία στα κατοικίδια.
Άλλο πάλι κι αυτό.
Μου λέει μια φίλη "Φιλενάδα,
αναγκάστηκα να κάνω ευθανασία στην Κοκό Σανέλ μου".
Ρωτάω γιατί. Λέει "Είχε καρκίνο του μαστού".
Της λέω "Γιατί να σκοτώσεις σκύλο
ενώ έχει άλλα εφτά καλά βυζιά;"
Εσένα δεν σε σκοτώνουν όταν χαλάει το βυζί σου.
Δεν καταλαβαίνω.
Κι αν κάνει μαραθώνιο για τη θεραπεία;
Και το σκυλί θέλει μπλουζάκι "Νίκησα τον καρκίνο".
Και το σκυλί θέλει ν' ακούσει το "Heart of an Angel".
Να χαρώ εγώ φιλόζωους.
"Πώς τολμάς, Κυρία Πατ;" Είστε τρελοί.
Δεν είναι φτηνή η ευθανασία. Κοστίζει 799 δολάρια.
Σιγά μη σκάσω 799 δολάρια για να μου κάνουν ευθανασία στον σκύλο.
Έχω γκριλιέρα στον κήπο.
Άντε γαμήσου. Αφού θα καεί.
Δεν έχει σημασία πώς.
Μ' επικρίνεις;
Επειδή δεν θα βάλω τις στάχτες του σε κουτί με φωτογραφία;
Άντε γαμήσου.
Δεν αντέχω τους φιλόζωους.
Πετάω κάθε βδομάδα.
Βαρέθηκα να πετάω με την Delta
και να έχουν όλοι από ένα ζώο συναισθηματικής υποστήριξης.
Δεν μπορεί να θέλει φίλους τόσος κόσμος εκεί έξω.
Είδατε αυτήν που ήθελε να μπει στο αεροπλάνο με το πόνυ;
Σκέφτηκα "Ποιος σκατά συνταγογραφεί πόνυ;
Και τι συμμετοχή έχει;"
Θέλουν να πετάξουν τζάμπα.
Θα κάνω το ίδιο με τα κοκακόπαιδα.
Θα σκάσω μύτη με τα τέσσερα κοκακόπαιδα και το ίδιο γιλέκο.
Θα τους πω "Είναι τα παιδιά συναισθηματικής υποστήριξης.
Μην τα πειράζετε γιατί δαγκώνουν".
Δεν αντέχω τους φιλόζωους. Το παρατραβήξατε.
Επειδή σας αρέσει μια ποδοσφαιρική ομάδα,
δεν θα πει ότι αρέσει και στον σκύλο σας.
Σοβαρολογώ. Ο γείτονας μου είχε βγάλει τον σκύλο βόλτα.
Ο σκύλος φορούσε τουτού λες κι έκανε πιάτσα.
Ακούστε, τα σκυλιά δεν φοράνε τζιν Levi's, εντάξει;
Τα σκυλιά γλείφουν το πουλί τους.
Δεν το γλείφουν αν φοράνε φερμουάρ.
Μ' αρέσει το αστείο, οι ζωόφιλοι μαζεύονται.
Για σας λέω, βλάκες.
Βάζετε φιόγκους στα σκυλιά σας
γιατί δεν κάνετε παιδιά.
Μήπως πάτησα κανέναν κάλο;
Σοβαρολογώ.
Μένω στο Πλέινφιλντ της Ιντιάνα.
Η λευκή μου γειτόνισσα μου λέει "Πατ, έλα στα γενέθλια του μωρού μου".
Δέχτηκα. Δεν είχα ξαναπάει σε πάρτι λευκού μωρού.
Πάω στο μαγαζί που τα 'χει όλα ένα δολάριο και παίρνω μια μαύρη Μπάρμπι.
Αγοράζω ό,τι μου μοιάζει.
Καλό θα τους κάνει λίγη διαφορετικότητα.
Γυρίζω στο σπίτι.
Αλήθεια λέω, μπαίνω μέσα κι η τύπισσα έχει έξι σκυλιά στο τραπέζι.
Τα κοιτάω, με κοιτάνε σε φάση "Πες της ότι είμαστε σκυλιά".
Μετά λέει "Σβήσε τα κεράκια, Μπάστερ".
Σκέφτομαι "Αν το σκυλί σβήσει τα κεριά,
όλοι μας θα σε δαγκώσουμε".
Νοσταλγώ τις εποχές που έδενες τον σκύλο στο δέντρο.
Δεν μπορείς πια. Θα σε βάλουν φυλακή.
Αν δέσεις το παιδί σου, μπορεί να τη γλιτώσεις.
Μεγάλωσα στην πόλη της Ατλάντα.
Όταν ήμουν μικρή, μετακομίζαμε συχνά.
Βασικά, μας έκαναν έξωση συχνά.
Η μαμά μου φρόντιζε ώστε όταν μας έκαναν έξωση
να μας έστελναν στην ίδια γειτονιά
για να μην αλλάζουμε σχολείο.
Το αρνητικό όταν μας έκαναν έξωση
ήταν ότι η μαμά μας έστελνε στο παλιό σπίτι
να ρωτήσουμε αν έχουμε γράμμα.
Χτυπούσαμε. "Η μαμά ρωτάει αν έχουμε γράμμα.
Της δανείζετε ένα κοτόπουλο και δυο ταμπόν;"
Η μαμά ήταν πολύ επιλεκτική με τα σπίτια.
Της άρεσε να νοικιάζει σπίτια με καμινάδα.
Νόμιζα ότι ήθελε την καμινάδα
για να πηγαίνει ο Αϊ Βασίλης στα μαύρα παιδιά της.
Δεν ήταν γι' αυτό.
Την καμινάδα την ήθελε
γιατί δεν είχαμε λεφτά για φως και για ηλεκτρικό.
Οπότε, έκλεινε τα φώτα
και μαγειρεύαμε στο τζάκι.
Το καλοκαίρι το σπίτι μας είχε 38 βαθμούς.
Είχαμε τζάκι σαν αυτά των εστιατορίων.
Είχε σχάρα, τηγανίζαμε κοτόπουλο σε ξύλο πεύκου.
Οι τοίχοι να ιδρώνουν, όπως εμείς.
Ήμασταν με τα βρακιά, λες και πάμε για σκλάβοι.
Η μαμά είχε τον μοναδικό ανεμιστήρα
κι έβλεπε Ατίθασα Νιάτα.
Σ' εμάς πετάγονταν ξύλο και λάδια.
Φωνάζαμε "Μαμά, καίει!"
Έλεγε "Φέρσου σαν άντρας". Έλεγα "Κορίτσι είμαι".
Μια μέρα, έρχεται ο διευθυντής του σχολείου,
ένας ψηλός γέρος με ματομπούκαλα.
Αν δεν το 'χε με τα γράμματα, άνετα θα πήγαινε στο NBA.
Με πλησιάζει και μου λέει
"Πρέπει να σου μιλήσω, νεαρή".
Πάω στο γραφείο του και βλέπω την αστυνομία,
την ψυχολόγο, τη δασκάλα μου κι αυτόν.
Με κοιτούσαν κι εγώ αναρωτιόμουν "Τι σκατά έγινε;"
Ξέρετε, από πάντα έβριζα.
Με κοίταξε κι είπε
"Παρατηρήσαμε μελανιές, φουσκάλες κι εγκαύματα πάνω σου.
Τι συμβαίνει στο σπίτι; Χαρακώνεσαι;"
Του λέω "Όχι.
Κοτόπουλο τηγάνιζα στην καμινάδα.
Με κοίταξε κι είπε "Τσακίσου γύρνα στην τάξη.
Νόμιζα ότι σε κακοποιούσαν".
Λέω "Με κακοποιούν, ρε.
Δεν θα 'πρεπε να τηγανίζω στην καμινάδα στη Δ' Δημοτικού".
Λίγες μέρες μετά, η φίλη μου γκρίνιαζε για τη μάνα της.
"Η μάνα μου είναι άχρηστη". Λέω "Κι η δικιά μου".
Η φίλη μου λέει "Μπορούμε να πάμε κάπου καλύτερα".
Λέω "Κάπου καλύτερα;
Πού είναι αυτό το μέρος;"
Λέει "Αναμορφωτήριο λέγεται. Πρέπει απλώς να πάμε".
Τη ρωτάω "Πώς θα πάμε;"
Λέει "Πρέπει να το σκάσεις,
να κλέψεις το παντοπωλείο
και θα στείλουν ένα άσπρο αμάξι με κάτι κόκκινα φωτάκια
για να σε πάει".
Την αστυνομία.
Μ' έβαλαν μέσα επειδή το 'σκασα κι έκλεψα παντοπωλείο.
Αλήθεια σας λέω, πέρασα πέντε μέρες στο αναμορφωτήριο.
Αλλά έμαθα πολλά τότε.
Την πρώτη μέρα, χτυπούν ένα κουδούνι…
Η ώρα του φαγητού.
Με πάει στο δωμάτιο η σύμβουλός μου
κι υπήρχαν έτοιμα πιάτα με φαγητό και διάφορα.
Μπήκα κι άρχισα να κοιτάζω τα πιάτα.
Πρόσεξα πράγματα που δεν είχα ξαναδεί.
Ρωτάω "Κυρία, τι κρέας είναι αυτό;"
Λέει "Κοτόπουλο". Ρωτάω "Τι είδος κοτόπουλου είναι;"
Λέει "Μηροί και μπούτια".
Δεν είχα φάει ποτέ τέτοια,
οπότε ρώτησα "Κώλο και πλάτη δεν έχετε;"
Η μάνα μου μόνο κώλο και πλάτη έφτιαχνε.
Δεν μας έπαιρνε McDonald's.
Μας έφτιαχνε μια εξάδα ΜακΚώλο.
Σκεφτείτε το, μερικοί από σας τρώτε ατηγάνιστο κώλο.
Αυτός μεγάλωσε φτωχός. Βλέπετε πώς γελάει;
Του 'ρχονται αναμνήσεις. "Πες τα, Κυρία Πατ!"
Θα πάει να τσεκάρει ότι έχει λεφτά να ηρεμήσει.
Ευχαριστώ που καταλαβαίνεις, αδερφέ.
Το επόμενο που πρόσεξα στο πιάτο
ήταν αυτό το ρολάκι.
Το παίρνω και ρωτάω "Τι είναι αυτό;"
λέει "Σταρένιο ψωμί".
Δεν είχα ξανακούσει για σταρένιο ψωμί.
Ούτε είχα ξαναδεί.
Το παίρνω και ρωτάω "Έχετε ψωμί για μαύρους;"
Μη φοβάσαι να γελάσεις, λευκή κυρία. Όλοι τρώνε ψωμί για μαύρους.
Σου κάνει καλό.
Άνοιξε το ντουλάπι απόψε και πες "Έχω ψωμί για μαύρους".
Κι εγώ έχω, που να πάρει.
Δεν ήξερα πόσο σκατά ήταν η ζωή μου ως παιδί.
Κόψε το. Πρέπει να το βγάλω απ' τον κώλο.
Ρε σεις, νιώθω λες κι έχω ντίλντο στα πόδια μου.
Προσπαθώ.
Οι μαύροι θα λένε "Το παντελόνι σου. Έχεις χοντρό μουνί".
Δεν έχω.
Μην ανησυχείτε, θα το κόψουν.
Στην τηλεόραση είμαστε.
Τι σκατά σκαρφαλώνει στα πόδια μου;
Δεν ήξερα πόσο σκατά ήταν η ζωή μου
μέχρι που μιλάω με μια φίλη μια μέρα
και λέγαμε για τη βάφτιση.
Της λέω "Κοπελιά, έχω βαφτιστεί 25 φορές".
Μου κάνει "Ποιος σε βάφτισε 25 φορές;"
Λέω "Εσύ πόσες φορές έχεις βαφτιστεί;"
Λέει "Μία, στο όνομα του Ιησού".
Σκέφτηκα "Η μάνα μου με βάφτισε στο όνομα των γκόμενών της".
Έπειτα έμαθα ότι την εποχή που μεγάλωνα στην Ατλάντα,
αν είχες οικονομικά προβλήματα,
πήγαινες στην εκκλησία της περιοχής,
γινόσουν μέλος και βάφτιζες τα παιδιά.
Και σου έγραφαν επιταγή για τα οικονομικά σου.
Ναι, αλλά η μαμά μου έστησε κομπίνα.
Μας πήγαινε να βαφτιστούμε δυο τρεις φορές τις Κυριακές.
Μια φορά πήγα κι ήμουν ήδη μούσκεμα.
Ο πάστορας ρώτησε γιατί.
Η μαμά είπε "Δουλειά σου, έχουμε κι άλλο ραντεβού".
Αλλά οι εκκλησίες των μαύρων μυρίστηκαν τη μάνα μου
κι έτσι πήγε στων λευκών.
Θα σας πω κάτι.
Όταν η μάνα μου ανακάλυψε τις εκκλησίες,
τους λευκούς και τις ενοχές τους,
εκμεταλλεύτηκε όσο μπορούσε τους προγόνους.
Η μάνα μου πήγαινε με τη Σεβρολέτ του 1964
με τους πέντε μας στο πίσω κάθισμα
κι έλεγε "Θα πάμε να πάρουμε τα λεφτά των ασπρουλιάρηδων.
Πάρτε ύφος σκλάβων".
Πηγαίναμε και δεν αφήναμε τίποτα.
Με το που της έγραφαν την επιταγή,
θα πήγαινε γραμμή στον ντίλερ χόρτου.
Μ' αρέσει να βαφτίζομαι στις εκκλησίες λευκών.
Γιατί σου φέρονται καλύτερα.
Μετά τη βάφτιση, τους πάνε όλους κάτω στην αποθήκη.
Στις εκκλησίες των λευκών, έδιναν στον καθένα μας
για να ψωνίσουμε.
Η μάνα μου έλεγε "Γάμησέ τους".
Όλη την ώρα είχαμε το ύφος του σκλάβου.
Δεν σου φέρονταν έτσι στις εκκλησίες των μαύρων.
Εκεί σου έδιναν ένα κουτί ανά οικογένεια.
Και πάντα αυτή η κακάσχημη με τη συνθετική περούκα
στεκόταν στην πόρτα και σε κοιτούσε πάνω κάτω.
Με ύφος "Δεν θα πεις ευχαριστώ;
Θα σου την πάρω τη ζάχαρη".
Η μαμά μου ήταν και ανάπηρη μερικής απασχόλησης.
Ναι, ανάπηρη μερικής απασχόλησης.
Είχε διαλυμένο λαιμό.
Έτσι έπεφτε ο λαιμός της.
Έλεγε "Σήκωσέ μου τον λαιμό".
Έπρεπε να 'μαστε εκεί συνέχεια για να τον σηκώνουμε.
Δεν ξέρω τι είχε ο λαιμός της,
αλλά έτσι έκανε απ' όταν τη γνώρισα.
Μου την έδινε ο λαιμός της μάνας μου.
Δεν μπορούσαμε να παίξουμε έξω
γιατί έπρεπε συνέχεια να της σηκώνουμε τον λαιμό.
Θυμάμαι ήμουν στο αμάξι με τη μαμά.
Πηγαίναμε να εξαργυρώσουμε επιταγή.
Η μαμά έβαζε πάντα την αδερφή μου πίσω κι εμένα μπροστά.
Για να έχει 360 θέσεις πιασίματος λαιμού.
Ήμασταν στο αμάξι για την επιταγή
και φτάνει σε ράγες τρένου.
Και κάνει "Με το κωλοτρένο δεν θα προλάβω την τράπεζα.
Θα πάω πιο γρήγορα απ' αυτό".
Κοιτώ την αδερφή μου. "Δεν θα πάει".
Η μάνα μου παίρνει τη Σεβρολέτ,
πατάει το γκάζι, πατάει και στην πρώτη ράγα.
Ο λαιμός της έπεσε πίσω.
Φώναξε "Σηκώστε τον λαιμό, έρχεται το τρένο!"
Η αδερφή μου της έδωσε μια γερή.
Τόσο δυνατά που χτύπησε στο τιμόνι.
Σήκωσα τον λαιμό της μάνας μου, αλλά έπεσε πάλι.
Η αδερφή μου την ξαναχτύπησε.
Κάτσε, μωρή, δεν παίζουμε μπέιζμπολ.
Στο τέλος σήκωσα το κεφάλι της και περάσαμε τις ράγες.
Η μαμά μάς ρώτησε "Γιατί με βαρέσατε έτσι;"
Αφού ερχόταν το τρένο.
Να πεθάνουμε εξαιτίας του λαιμού σου;
Θέλετε ν' ακούσετε κάτι τρελό;
Ο λαιμός της αδερφής μου κάνει το ίδιο.
Δεν λέω ψέματα. Λέγεται ραιβόκρανο. Αλήθεια.
Ψάξτε το στο ίντερνετ.
Εμείς και τα κοτόπουλα το παθαίνουμε.
Δεν ξέρω αν το πάθαμε επειδή τηγανίζαμε κοτόπουλο στο τζάκι.
Τα ίδια κι ο λαιμός της αδερφής, αλλά εκείνης πέφτει στον ώμο.
Όταν τον σηκώνει, κάνει σαν ψεκαστήρας.
Είμαι στο αμάξι μαζί της και με την κόρη μου.
Η αδερφή μου μιλάει, σηκώνει το κεφάλι
και της πέφτει στον ώμο ενώ οδηγεί.
Η κόρη μου ουρλιάζει!
Λέω "Ηρέμησε, μωρή. Έχει την περιφερειακή όραση.
Θα ξαναγυρίσει".
Δεν τα βγάζω απ' το μυαλό μου.
Μια μέρα, η μάνα μου μιλούσε με τη θεία μου.
Είχε ένα πολύ μακρύ καλώδιο κι έμπαινε στο δωμάτιο.
Δεν έκλεισε την πόρτα κι άκουσα "Φιλενάδα,
παίρνω ωραίες πίπες".
Εγώ στεκόμουν απ' έξω. "Ψέματα λέει".
"Ποιος θα σου σηκώσει τον λαιμό στα χαμηλά;"
Θα της έμενε η ψωλή στο στόμα σαν θερμόμετρο.
Τα πρώτα χρόνια μου τα πέρασα σε σπίτι λαθραίων.
Με τον παππού. Πουλούσε παράνομο αλκοόλ και τσιγάρα.
Μονά, για εσάς τους λευκούς.
Σ' εκείνο το σπίτι, τα είδαμε όλα ως παιδιά.
Τζογαδόρους, πόρνες, πυροβολισμούς.
Τίποτα δεν μας απαγορευόταν.
Δύο πράγματα θυμάμαι πιο πολύ.
Πρώτον. Η μάνα μου λάτρευε να παίζει ζάρια.
Αλλά πρώτα έβγαζε το ψεύτικο πόδι της
γιατί έλεγε ότι το κοντό πόδι της έφερνε τύχη.
Κι αν έριχνε το ζάρι μακριά,
το 'φερνε πίσω με το πόδι.
Το άλλο που θυμάμαι είναι ο θείος μου ο Σίσιλ.
Ο θείος μου καθόταν στην πόρτα
κι έλεγε το ίδιο σε όλους.
"Κοπελιά, δώσε μου δύο νομίσματα των πέντε σεντς. Δύο κάνουν δέκα".
Δεν του άρεσαν τα νομίσματα των δέκα σεντς. Σε σκότωνε.
Να εξηγήσω κάτι για τον θείο.
Ο θείος μου πάθαινε κρίσεις,
ήταν ανάπηρος και καθυστερημένος.
Ηρεμήστε κι ακούστε γιατί λέω "καθυστερημένος".
Είχε γεννηθεί το 1932. Τότε δεν υπήρχαν "ειδικές ανάγκες".
Ήταν καθυστερημένος, εντάξει;
Ατλάντα, να είσαι ανοιχτόμυαλη μ' αυτό εδώ.
Ο θείος πάθαινε δυο τρεις κρίσεις τη βδομάδα.
Ο παππούς το 'χε βαρεθεί και σκέφτηκε μια ιδέα.
Σκέφτηκε ότι, αν του έβρισκε μουνί κάθε Σάββατο,
θα μειώνονταν οι κρίσεις που θα πάθαινε μες στη βδομάδα.
Μην κάνετε χαλάστρα στον θείο Σίσιλ.
Κι αυτός θέλει αγάπη.
Κάθε Σάββατο, ήταν η αγγαρεία εμένα και της αδερφής μου.
Τον βοηθούσαμε να ξεκινήσει.
Σκάστε. Είναι η ιστορία μου και θα την πω.
Μπαίναμε στο δωμάτιο
κι η πόρνη ήταν ήδη στο κρεβάτι
με μια αφάνα στον κόλπο σαν των Jackson 5.
Ανοίξτε το μυαλό και θα το δείτε.
"Πώς είστε, κα Μπέτι; Σας τον ετοιμάζουμε".
Ο θείος ήταν στη γωνία και χαμογελούσε ως τα αφτιά.
Τον πλησιάζαμε, πάντα φορούσε δύο ζώνες
γιατί είχε γύρω στα 50 δολάρια σε νομίσματα στις τσέπες.
Του βγάζαμε το παντελόνι
κι έπεφτε μ' έναν γδούπο σαν αλυσίδες φυλακισμένοι.
Αλήθεια σας λέω.
Πεταγόταν η ψωλή του θείου.
Είχε τη μεγαλύτερη ψωλή χωρίς περιτομή που έχω δει ποτέ.
Δεν την έλεγχε.
Πολλές φορές το πετσάκι χτυπούσε εμένα και την αδερφή μου στο κεφάλι.
Λέγαμε "Μισό, θείε Σίσιλ. Σε στεγνό βρίσκεις".
Τον πηγαίναμε στο κρεβάτι γιατί ήταν ανάπηρος.
Εμένα μου φαινόταν ότι περπατούσε σαν καγκουρό.
Δεν θα σε πάει στην κόλαση η ιστορία, αγάπη μου.
Τον ρίχναμε στο κρεβάτι πάνω στην πόρνη.
Δεν μπορούσε να στηριχτεί στα γόνατά του.
Αν το έκανε, θα έμοιαζε με φάλαινα από πίσω.
Πιάναμε τις άκρες του κρεβατιού ενώ έπεφτε πάνω στην πόρνη.
Τον πιάναμε απ' τους αστραγάλους και του ανοίγαμε τα πόδια.
Κι η ψωλή του πήγαινε κατευθείαν στην πόρνη.
Αλλά ήταν καθυστερημένος, έπρεπε να τον ενθαρρύνουμε.
Οπότε φωνάζαμε "Πιάσε το μουνί σαν καγκουρό, θείε Σίσιλ!"
Έσπρωχνε τρεις τέσσερις φορές
και λέγαμε στον παππού "Πιάνει το μουνί σαν καγκουρό.
Μας δίνεις 50 σεντς να παίξουμε Pac-Man;"
Αλλά θα σας πω την αλήθεια.
Αυτό δεν βοήθησε με τις κρίσεις του θείου.
Συνέχιζε να έχει δυο τρεις τη βδομάδα
κι ο παππούς φώναζε
"Να πάρει, πάλι παθαίνει κρίση ο Σίσιλ.
Βάλτε ένα κουτάλι στο στόμα του.
Όχι το καλό μου, θα το μασουλήσει.
Κι αφήστε δυο Pepsi εκεί δίπλα
γιατί όταν συνέλθει θα 'χει κορακιάσει".
Κι εγώ ως παιδί σκεφτόμουν "Θα τον σκοτώσουν.
Δεν κάνει να καταναλώνει τόσο μουνί και τόσες Pepsi".
Ποιον νομίζετε ότι ήρθατε να δείτε;
Πέθανε όταν ήμουν 19 χρονών.
Ρώτησα τον αδερφό μου "Πώς θα θάψουν τον θείο Σίσιλ;"
Λέει "Δεν ξέρω". Λέω "Ούτε εγώ.
Όταν ήταν ανάσκελα, τα πόδια σηκώνονταν σε γέφυρα".
Μου λέει "Είσαι χαζή".
Λέω "Ξέρω πώς". Ρωτάει "Πώς;"
Λέω "Ξεκάθαρα.
Θα κάνουν δυο τρύπες στο φέρετρο
και θα χώσουν τα πόδια του μέσα για να κρέμονται".
Μου λέει "Είσαι τελείως ηλίθια.
Δεν θα το κάνουν έτσι".
Ρωτάω "Αλλά πώς;" Μου λέει "Ξεκάθαρα.
Ήταν ανάπηρος.
Θα τον βάλουν στο πλάι σε φέρετρο σε σχήμα L".
Αλλά δεν έγινε έτσι.
Του έσπασαν τα πόδια και τον ξάπλωσαν ίσια.
Μαλακία, έπρεπε να πεθάνει για να περπατήσει ίσια.
Σκέφτομαι συχνά τον θείο
γιατί τον είχαμε βοηθήσει πολύ με το πήδημα.
Πριν μερικές βδομάδες, σκεφτόμουν "Ξέρεις κάτι;
Τόσες φορές βοηθήσαμε τον θείο Σίσιλ,
ούτε μία φορά δεν μας έδωσε ο παππούς προφυλακτικό για να του βάλουμε".
Πήγαινε και πηδούσε ακάλυπτος.
Χαμογελούσε και νομίζαμε ότι ήταν από χαρά,
αλλά μάλλον είχε πάρει φωτιά η ψωλή του.
Θα σας πω κάτι.
Έχω μεγαλώσει τέσσερα παιδιά και τρεις φορές κοκακόπαιδα.
Δύο πράγματα δεν μπορείς να εμποδίσεις να κάνουν τα παιδιά σήμερα.
Να καπνίσουν χόρτο και να είναι γκέι.
Τρελαίνονται για βρώσιμα.
Έχω έναν 21χρονο γιο που τη βρίσκει να μαστουρώνει.
Αποβλακώνεται με τη μαστούρα.
Γυρίζω σπίτι στις 2:30 το πρωί.
Είναι τόσο μαστουρωμένος που δεν με βλέπει καν.
Απλώς στέκεται εκεί με μια ποδιά κι ένα καπέλο.
Δεν ξέρω πού βρίσκει τέτοιες μαλακίες.
Έχει ένα τηγάνι γεμάτο λάδια στη φωτιά.
Αλλά μόνο δύο φτερούγες κοτόπουλο στα λάδια.
Ανακάτευε λες και μαγείρευε για όλη την οικογένεια.
Δεν του είπα τίποτα,
μέχρι που άρχισε να ξετυλίγει το χαρτί κουζίνας.
Λέω "Για μισό, δεν είναι η φτηνιάρικη μάρκα.
Εδώ έχουμε απ' τα ακριβά, μωρή".
Το Brawny, αυτό με το πουκάμισο ξυλοκόπου.
Για μένα αυτό δείχνει πόσο αχάριστα είναι τα παιδιά μου.
Όταν μεγάλωνα εγώ, δεν είχαμε χαρτί κουζίνας.
Η μάνα μου έβαζε σε εφημερίδα τους κώλους και την πλάτη που τηγάνιζε.
Ξέρετε πόσες φορές πήρα να τα φάω
και πίσω έγραφαν τα πρωτοσέλιδα;
"Εννιά σκοτώθηκαν στο Σικάγο χθες βράδυ".
Με κάτι τέτοια θέλω να βάλω τις φωνές.
Άλλες φορές μπορεί να θέλω,
αλλά δεν το κάνω γιατί αγαπώ τον κόσμο.
Λευκές γυναίκες, σας λατρεύω,
αλλά σταματήστε να φέρεστε σαν μαύρες.
Σταματήστε να φουσκώνετε τα χείλια σας, λευκές.
Παραείναι μεγάλα για τα μούτρα σας.
Τέτοιες χειλάρες θέλουν αφρικανικά ζυγωματικά.
Αν πάτε και βάλετε χειλάρες, θα σας κρεμάσουν τα μάτια.
Θα πάθετε ξηροφθαλμία.
Κόψτε τις μαλακίες.
Δεν σας πάνε. Είναι σαν πρησμένα μουνιά.
Ούτε στους λευκούς άντρες αρέσουν οι πίπες με τέτοια χείλια.
Αυτοί θέλουν λεπτά χείλια στις ψωλές τους.
Όχι χείλια μεγαλύτερα από ψωλές.
Μείνετε σε όσα ξέρετε, λευκές. Στα ψεύτικα βυζιά.
Αυτά τα βάζετε απ' το γυμνάσιο.
Οι μαύρες τα σκατώνουν με τα ψεύτικα βυζιά.
Μας τα φτιάχνουν μαζί με τα μαλλιά.
Περούκες και βυζιά για 89 δολάρια.
Αλλά θα σας πω τι μ' αρέσει πολύ.
Μ' αρέσει όταν οι λευκοί υιοθετούν μαύρα παιδιά.
Το θεωρώ ένα απ' τα πιο υπέροχα πράγματα,
να βάζεις τέτοια διαφορετικότητα στο σπίτι σου.
Αλλά θα σας πω την αλήθεια.
Λευκοί, μερικοί μαύροι θυμώνουν όταν σας βλέπουν με μαύρα παιδιά.
Τους λέω "Σκάσε, μωρή. Δικό σου είναι;
Εδώ σου 'χουν πάρει τα δικά σου παιδιά".
Παραδέχομαι, θυμώνω λίγο
όταν βλέπω λευκές στα μαγαζιά με μαύρα μωρά στα καρότσια
και το στόμα του μωρού είναι τόσο άσπρο λες κι έφαγε κοκαΐνη.
Εγώ ως μαύρη μάνα
ξέρω τι να κάνω με το μαύρο μωρό.
Το πλησιάζω…
Να μην είναι τόσο ξηρό.
Αλλά μ' έβαλε σε σκέψεις.
Οι λευκοί πάνε κι υιοθετούν μαύρα παιδιά,
αλλά πείτε μου, οι λίγοι λευκοί που είστε εδώ.
Δεν σας κοροϊδεύω, ερώτηση κάνω.
Έχετε προσέξει ότι δεν θέλουμε τα παιδιά σας;
Όχι επειδή είμαστε ρατσιστές ή κάτι τέτοιο.
Δεν τα θέλουμε γιατί είναι πανάκριβα.
Δεν θα πάμε να υιοθετήσουμε λευκό παιδί.
Θα πρέπει ν' αγοράσουμε ενυδατική κρέμα.
Το βούτυρο κακάο κάνει τρία δολάρια.
Δεν βάζεις κάτι τόσο λιπαρό σε λευκό παιδί
για να βγει μετά στον ήλιο.
Θα πάρει φωτιά.
Και μετά πας φυλακή για έγκλημα μίσους.
Επειδή ήθελες να βάλεις λίγο λάδι στον κώλο του Τίμι.
Μ' έβαλε σε σκέψεις.
Ξέρετε κάτι, μαύρες;
Αν αρχίσουμε να υιοθετούμε λευκά παιδιά,
θα λύσουμε ένα πρόβλημα της χώρας που η κυβέρνηση παραβλέπει.
Το οποίο είναι
οι πυροβολισμοί στα σχολεία.
Εμείς πυροβολούμε απ' τα αμάξια, όχι στα σχολεία.
Δεν πυροβολείς σε σχολείο όταν υπάρχει μαύρη μάνα.
Αυτή θα πάει και θα διακόψει τους πυροβολισμούς.
Η μαύρη μάνα θα πάει στο σχολείο με το μπονέ στο κεφάλι.
Το μαντήλι στα μαλλιά.
Με το κοντό μπλουζάκι
και τη φόρμα για τρέξιμο που γράφει "Juicy" στον κώλο.
Και με τα βρόμικα μποτάκια UGG.
Και θα βάλει μια τσιρίδα
"Τσαρλς Κρεγκ Τζούνιορ ο Τρίτος!
Δεν πιστεύω να χαραμίζεις τις σφαίρες μου, γαμώτο.
Στα δέντρα λες να φυτρώνουν οι σφαίρες;
Παλιοεγωίσταρε, λευκό κωλόπαιδο.
Μυρίστηκα τη μαλακία όταν έφυγες απ' το σπίτι
με την κωλοκαπαρντίνα.
Δεν περίμενες να διαβάσω
το ηλίθιο μανιφέστο που άφησες".
Εκεί γράφουν γιατί σκοτώνουν.
Αλλά σκεφτείτε το, μαύροι.
Πάνε κι υιοθετούν τα παιδιά μας
και πιάνουν την καλή.
Όπως στο Μια Σχέση Στοργής.
Την ταινία με τον μεγαλόσωμο μαύρο
που τον μαζεύει η λευκή και τον κάνει παίκτη της NFL.
Σας ρωτάω, δεν θέλετε έναν Έμινεμ;
Πηγαίνετε στις περιοχές με τους φτωχούς λευκούς.
Ναι, το είπα.
Εγώ θα πάω μ' ένα μπαστούνι χόκεϊ στο χέρι.
Θα ρωτήσω κάποιο λευκό παιδί "Λευκέ, ραπάρεις;"
Για πες μου το "My Name Is".
Ας έρθει εδώ ο επόμενος Slim Shady.
Γάμα το, δεν ραπάρεις. Χόκεϊ παίζεις;
Οδηγείς γρήγορα;
Για το NASCAR.
Πάντα πετάγεται ένα λευκό παιδί, "Παίζω μπάσκετ".
"Παλουκώσου.
Σκατά κάνετε μετά τον Λάρι Μπερντ".
Λάρι Μπερντ, ο λευκός Μάικλ Τζόρνταν.
Συνέλθετε. Δεν είμαστε τόσο νέοι πια.
Η μεγαλύτερη κόρη μου είναι τέρμα γκέι.
Όλες θα σας έγλειφε.
Το μωρό μου τρώει τόσο μουνί που τη φωνάζουμε Κυρία Πακ-Μαν.
Έπρεπε να καταλάβω ότι θα είναι διαφορετική
τη μέρα που ήρθε στο σπίτι η γυναίκα του μπαμπά της.
Χτύπησε την πόρτα και με ζήτησε.
"Εγώ είμαι".
Λέει "Κοιμάσαι με τον άντρα μου".
Με γάμησε.
Λέω "Μια στιγμή. Με τον άντρα σου; Ήταν ποτέ γκόμενός σου;
Εσύ κοιμάσαι με τον δικό μου".
Ρωτάει "Πόσο είσαι;" Λέω "Δεκατρία".
Λέει "Βγες έξω να σου μιλήσω"
Βγήκα, μιλούσαμε,
εγώ πέντε μηνών έγκυος απ' τον άντρα της.
Έρχεται ο παγωτατζής.
Ρωτάει "Θες παγωτό;"
Λέω "Αμέ. Έχουμε σκάσει εγώ και το θετό παιδί σου".
Ανοίξτε το μυαλό, είναι πολύ αστείο.
Μετά μου είπε να κάνω έκτρωση.
Κάνω "Για μια γρανίτα, μωρή;"
Μία γρανίτα μού πήρε.
"Ούτε το πακέτο δεν θα μου πάρεις, μωρή;"
Σιγά. Κράτησα το παιδί μου.
Τώρα ο πατέρας ξέχασε τάχα τη διαφορά ηλικίας.
Όταν γνωριστήκαμε, ήμουν 12 χρονών, αυτός 21 και παντρεμένος.
Άντε γαμηθείτε. Δουλειά σας.
Ήθελε να μου πει "Το ξέρεις πως δεν ήξερα ότι ήσουν τόσο μικρή".
Λέω "Αμνησία έπαθες, ρε;
Απ' το δημοτικό ερχόσουν να με πάρεις.
Τι νόμιζες ότι είμαι; Η μαγείρισσα;"
Ήμουν η μόνη στο δημοτικό που είχε γκόμενο με αμάξι.
Έλεγα στις φίλες μου
"Ώρα να κόψουν το ποδήλατο τα αγόρια σας".
Η φίλη μου έλεγε "Όχι, ο γέρος να κόψει τα πηγαινέλα στο σχολείο".
Έμεινα έγκυος στα 13 κι είχα τοκετό στα 14.
Ξυπνώ ένα πρωί τη μάνα μου στις 4:00.
Της λέω "Μαμά, πονάει η κοιλιά μου".
Πετάγεται από βαθύ ύπνο.
Τα 'χει πάρει, το πόδι της κρέμεται σαν ψωλή.
Βάζει τις φωνές, "Ούτε να κοιμηθώ δεν μπορώ!"
Ξυπνάει την αδερφή μου.
Της λέει "Σήκω και πήγαινε στο καρτοτηλέφωνο".
Δεν είχαμε τηλέφωνο.
"Και κάλεσε ασθενοφόρο να την πάρει και να πάω να κοιμηθώ".
Μην κρίνετε τη μαμά μου. Δεν είχε όρεξη να οδηγήσει.
Η αδερφή μου πάει, καλεί ασθενοφόρο και γυρίζει.
Σε πέντε λεπτά, ακούμε…
"Γεννήθηκε το μωρό;" Λέω "Γεννήθηκε;"
Η ηλίθια πήγε και είπε ότι βγήκε το μωρό.
Ανοίγω την πόρτα. "Όχι, απλώς πονάω".
Λέει "Μπορείς να περπατήσεις;" Λέω "Ναι".
Πήγα στο ασθενοφόρο.
Αλήθεια σας λέω, ανοίγει την πόρτα κι είχε άλλον στο φορείο.
Μου είπε ότι κοντά στο σπίτι μου μαχαίρωσαν κάποιον στον ώμο
κι όταν δέχτηκαν την κλήση, ήρθαν και με πήραν.
Επειδή πονούσα περισσότερο,
τον σήκωσαν για να με βάλει στο φορείο.
Στον δρόμο, είχα μια συστολή.
Μου πιάνει το χέρι, "Ανάσες, μωρό μου".
"Ποιος σκατά είσαι εσύ;"
Φτάνω στο νοσοκομείο και γεννάω ένα κοριτσάκι τεσσάρων κιλών.
Σας λέω αλήθεια, δεν προσπαθούσα να κάνω μωρό.
Εγώ ήθελα μόνο μια κούκλα
με πιστοποιητικό γέννησης.
Κι αυτός ο γέρος με άφησε έγκυο.
Μετά από δύο ώρες, έρχεται η νοσοκόμα.
Μου λέει "Πρέπει να ταΐσετε το μωρό".
Της λέω "Με τι;"
Λέει "Με το βυζί".
Ήμουν 14 χρονών. Δεν ήξερα για θηλασμούς.
Οπότε σήκωσα το βυζί μου και το έριξα στην κόρη μου.
Παραλίγο να την πνίξω.
Κοιτάζω τη νοσοκόμα και λέω "Μάλλον δεν της αρέσουν τα βυζιά".
Μου λέει "Τι κάνεις; Βάλε τη ρώγα στο στόμα του μωρού".
Λέω "Εντάξει".
Έβαλα τη ρώγα στο στόμα της κόρης μου
κι αυτή όρμησε καταπάνω της.
Λέω "Νοσοκόμα, δεν θα μπορέσω να το κάνω".
Ρωτάει "Γιατί;" Λέω "Σκατά.
Αν μου ρουφήξεις τη ρώγα, πρέπει να με πηδήξεις".
Ξέρετε ότι η κόρη μου ρουφάει ακόμα ρώγες;
Ο θηλασμός έκανε το παιδί μου γκέι.
Είναι τέρμα γκέι. Όποτε τη βλέπω, είναι και μ' άλλη.
Θέλω να τους πω "Μην μπλέξετε. Θα σας γλείψει και θα σας αφήσει.
Σαν ντελίβερι θα είστε γι' αυτήν".
Η κόρη μου λέει "Μην ανακατεύεσαι.
Πάω με την κοπέλα μου στο μαγαζί. Περίμενε στο σπίτι".
Κάθομαι στο σπίτι της και σκέφτομαι
"Η κόρη μου είναι τέρμα γκέι.
Τι κάνουν αυτές οι τριψομάλλες;"
Τις λέω "τριψομάλλες"
γιατί όταν βάζεις μαζί δύο κόλπους μαύρων
ακούγεται λες και πατάς σακούλα με Doritos.
Φέρνετε λίγο κι από δω, κύριε;
Έτσι ακούγεται όταν έχω εγώ αφάνα εκεί κάτω.
Αποφάσισα να είμαι αδιάκριτη.
Πάω στην ντουλάπα της.
Εκείνη τη μέρα έμαθα
ότι όλες οι γκέι γυναίκες έχουν τα ίδια πράγματα στην ντουλάπα τους.
Στο πάνω ράφι, στα αριστερά.
Λέγεται ψωλόκουτο.
Έκανα βλακεία κι έριξα το ψωλόκουτο
κι έπεσαν κάτω όλες οι ψωλές με τις βεντούζες.
Έπεσαν στον λινοτάπητα.
Κοιτάζω και βλέπω τις ψωλές να κουνιούνται δεξιά αριστερά.
Σαν διαφημιστικά σε μάντρα μεταχειρισμένων.
Ξέρετε πόσο δύσκολα ξεκολλάνε οι ψωλοβεντούζες
απ' τον λινοτάπητα;
Δεν γίνεται να τις τραβήξεις.
Τις έσυρα προς τη μοκέτα.
Σαν πτώματα.
Γκέι όσο δεν πάει.
Μια φορά πήγαμε ταξίδι στη Νέα Υόρκη ως μάνα και κόρη.
Οι δυο μας, γυρνούσαμε από ψώνια.
Ψάχνω τα κλειδιά μου στην τσάντα της.
Κάτω κάτω στην τσάντα της, σ' αυτό το ταξίδι,
βγάζω το στραπόν της δεμένο σε ζώνη του καράτε.
Της λέω "Γιατί έφερες το στραπόν σε ταξίδι μάνας και κόρης;"
Με κοιτάει και λέει "Μαμά.
Σε περίπτωση που θέλουν να τους των χώσω".
Της λέω "Οι δυο μας είμαστε.
Τη μάνα σου θα πηδήξεις;"
Φοβήθηκα. Κοιμήθηκα με το ένα μάτι ανοιχτό.
Κανείς δεν θα μ' εκμεταλλευτεί εμένα με κρύα ψωλή.
Ούτε το φαΐ μου δεν τρώω κρύο.
Θέλω να νιώθω ζεστά τα αρχίδια στον κώλο μου.
Μεγάλη γυναίκα είμαι.
Μ' αρέσουν τα μεγάλα αρχίδια που τα χτυπάς σαν μπαλάκια τένις.
Όταν έχεις γκέι παιδί,
πρέπει να κάνεις αυτές τις συζητήσεις όταν λένε ότι είναι γκέι.
Το πρώτο που λένε είναι "Γεννήθηκα γκέι".
Λέω "Σ' αγαπώ πολύ, δεν ξέρω πώς έγινες γκέι,
αλλά αν γλείφεις το μουνί σαν τον μπαμπά σου, είσαι ηρωίδα!"
"Μαμά, όλο πλάκα κάνεις. Γεννήθηκα γκέι".
Της λέω "Δεν ήσουν γκέι στον υπέρηχο".
Δεν έχω φωτογραφία σου να κάνεις έτσι.
Ούτε μία.
Αλλά θα πω αλήθεια.
Ως γονιός γκέι παιδιού, αναρωτιέσαι "Πώς σκατά έγινε γκέι;"
Καταλαβαίνετε. Μήπως έφαγα πολλή καυτερή σάλτσα;
Μήπως έπεσα απ' τις σκάλες;
Μ' έγλειψε ενώ έβγαινε;
Ήταν δυνατό αυτό, θα περιμένω λίγο.
Αναρωτιέμαι.
Αλλά ένα θα σας πω.
Μπορώ να μιλάω όσο θέλω για το γκέι παιδί μου.
Κανείς άλλος δεν μπορεί. Είναι το δικό μου γκέι παιδί.
Σας ευχαριστώ, γκέι.
Δεν θα πω ψέματα, είμαι ειλικρινής.
Όταν είπε ότι είναι γκέι, ντράπηκα λίγο.
Ήρθε η φίλη μου κι είπε
"Πατ, η κόρη σου είναι γκέι; Ξέρω ότι ντρέπεσαι.
Κι εγώ θα ντρεπόμουν. Καταλαβαίνω, ντρέπεσαι πολύ".
Της λέω "Μωρή, η κόρη σου είναι πουτάνα.
Η δικιά μου ξέρει πού είναι οι ψωλές της. Στο πάνω ράφι, στα αριστερά".
Ελπίζω να κρατήσετε ένα πράγμα απ' το αποψινό σόου.
Μάθετε πώς να παίρνετε και τα πιο δύσκολα
και να τα μετατρέπετε σε γέλιο.
Γιατί αν γελάς γι' αυτά, σημαίνει ότι τα ελέγχεις.
Χέστηκα αν σας έχωσαν δάχτυλο στον κώλο όταν ήσασταν μικροί.
Αν δεν το 'βαλαν μέχρι τον καρπό, κερδίσατε.
Ατλάντα, σ' ευχαριστώ. Είμαι η Κυρία Πατ.
Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη