Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪NETFLIX ‪และ TYLER PERRY STUDIOS ภูมิใจเสนอ
‪- มาเดอา เธอต้องไม่เชื่อแน่ ‪- เหรอ
‪เธอต้องไม่เชื่อแน่
‪- ดู ดูสิว่าบราวน์ทำอะไร ‪- เขาทำอะไร
‪เขาเตรียมจะเผาทั้งย่านนี้ทิ้งแล้ว
‪ออกไปบอกเขาสิว่าใช้น้ำมันไฟแช็คเยอะไปแล้ว
‪บราวน์เป็นอะไรของเขาฮึ
‪ให้ตายฉันก็ไม่ออกไปหรอก
‪เขาราดน้ำมันเตรียมจะจุดไฟแล้ว ‪เรื่องอะไรฉันจะออกไปให้โดนไฟเผา
‪ตอนปี 1972 ฉันก็โดนมาทีแล้ว ‪ตอนที่อยู่ที่แท่นขุดเจาะน้ำมัน
‪เผาซะไข่ฉันสุกเลย
‪โจ ถ้าเขาเผาบ้านนี้ซะราบแล้วนายจะไปอยู่ไหน
‪อยู่กับพวกสัตว์ประหลาด ‪ใต้กระโปรงตัวเบ้อเริ่มนั่นไง
‪ทำไมฉันถึงยอมให้นายอยู่บ้านฉันนะ
‪เพราะเธอไม่มีปัญญาจ่ายถ้าอยู่เองน่ะสิ
‪อยากพนันไหม รู้ไหมว่าฉันจะทำอะไร
‪ฉันจะเอานายขึ้นไปยัดใส่หีบที่ห้องใต้หลังคา
‪ปล่อยให้เน่าตายในนั้น เอาเช็กนายไปขึ้นเงิน
‪จะทำไปจนกว่าพวกผิวขาวนั่น ‪จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายเลย
‪เธอพูดถูก ฉันจะออกไป
‪ดีแล้วที่คิดได้
‪อยู่บ้านฉันก็ต้องทำตามที่ฉันบอก
‪ฉันต้องติดแหง็กทำกับข้าว ‪อยู่ในนี้อย่างกับอีแจ๋วเลย
‪- บราวน์ ‪- หือ
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- กำลังจุดไฟไง
‪ฉันจะก่อไฟให้ใหญ่บึ้ม ‪ไว้ทำบาร์บีคิวฉลองให้เหลนฉัน
‪ถ้าจะย่างซี่โครงรมควันต้องจุดไฟกองใหญ่ๆ
‪นี่คือนายรนหาที่ตายอยู่นะ
‪ไม่นะโจ ถ้านายทำแบบ…
‪เนื้อย่างเขาทำกันแบบนี้ นายเคยทำไหม
‪เขาทำกันแบบนี้
‪ถ้าจะทำ นายต้องใช้ไฟที่ร้อน ‪อย่างกับเตาหลอมเหล็กเลย
‪- มันต้องแบบนั้นเลย ‪- บราวน์ นี่นายจะ…
‪อย่ามาทำรองเท้าฉันเจ๊งสิ
‪ราดน้ำมันเข้าไปอีก นายบ้าแล้ว
‪เขาทำกันแบบนี้ ถ้าจะไม่ช่วยก็เข้าบ้านไป
‪โอเค ดีๆ ฉันจะช่วย
‪- มีไม้ขีดเหรอ ‪- มี เอ้านี่ ไม้ขีดไฟ
‪- ขอบใจ ‪- แต่ขออะไรอย่าง
‪- อะไร ‪- สาบานซะ
‪- สาบาน ‪- อย่าจุดจนกว่าฉันจะเข้าบ้าน
‪- ได้ ‪- เอาไป
‪- เอามา ‪- ได้เลย
‪ย่างเนื้อเขาย่างกันแบบนี้ ‪ต้องราดให้ถ่านแฉะเข้าไว้
‪ต้องใช้นิ้วจิ้มแล้วชิมแบบนี้ โอเค ต้องอีกหน่อย
‪ขอถามอะไรหน่อย
‪ฉันรู้ว่าเธออยากได้ซี่โครงย่าง หมูย่าง ถั่ว
‪ไอ้โน่นไอ้นี่ย่างไว้ฉลองรับปริญญาเจ้าเหลนคนนี้
‪แต่เธอมีเผื่อท้องไว้กินนิโกรย่างมั้ย
‪- อะไร ‪- เขากำลังจะ…
‪บ้าอะไรเนี่ย
‪ฉันพูดไว้ว่าไง เขาไฟแรงลุกพรึ่บเลย
‪หูย เขาไฟแรงสุดๆ
‪อะไรเนี่ย เฮ้ยไอ้หนู
‪ไอ้บ้านี่ไฟแรงจริงๆ ด้วย
‪ไฟเขาแรงจริง
‪นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪ไฟไหม้ฉัน!
‪เดี๋ยว ฉันกำลังไป
‪ฉันจะดับไฟให้
‪(เฮลลูร์)
‪อะไรนักหนา
‪บอกแล้วไงไอ้โง่ว่า ‪อย่าใช้น้ำมันไฟแช็คราดบนไฟ
‪- บราวน์ ให้ตายสิ บราวน์ ‪- ไปเอาน้ำมา ช่วยด้วย!
‪ให้ตายสิ
‪- ช่วยด้วย ไฟไหม้ฉัน ‪- เดี๋ยวก็เผาโดนต้นไม้ฉันหรอก
‪เธอห่วงต้นไม้เนี่ยนะ
‪ใครสักคนดับไฟฉันที
‪จับเขาไว้ จับสิ
‪แต่ฉันมีไม้ขีดแล้ว
‪นี่ ขัดขาเขาซะ
‪เออ ก็ได้
‪ช่วยด้วย
‪โจ
‪ช่วยด้วย
‪ซื้อต้นไม้ใหม่ให้ฉันเลยนะ
‪ไม่ซ้งไม่ซื้อต้นไม้อะไรทั้งนั้น ‪ตัวฉันไหม้จะตายอยู่แล้วเนี่ย
‪หวังว่าจะไม่เป็นแผลเป็นนะบราวน์ ไม่เป็นไร
‪ต้นไม้นี่เพิ่งจะปลูกแท้ๆ
‪บ้าจริง สงสัยต้องจ่ายค่าน้ำซะที
‪เงียบๆ หน่อย ให้ตายสิ
‪ช่วยด้วย
‪พยุงเขาขึ้นมา
‪เชื่อไหมว่าเราเรียนจบแล้ว
‪เชื่อ ฉันเชื่อสิ เรียนซะหนักขนาดนั้น
‪ใช่ นายเรียนเก่งด้วย
‪นายก็เหมือนกัน
‪ฉันแค่จบ แต่นายได้เป็นตัวแทนนักศึกษา
‪ใช่แล้ว
‪รีบไปบ้านทวดของนายกันเหอะ เร็วเข้า
‪จะรีบร้อนอะไรนักหนา นี่นะ เรา…
‪กว่ามื้อค่ำจะเริ่มก็ทุ่มนึง ‪เราไปทันแน่ และมันจะเยี่ยมไปเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าอะไรคือรีบร้อน ‪แต่ฉันรู้ว่าอะไรคือถ่วงเวลา
‪- นายไม่อยากบอกพวกเขา ‪- ใช่ ฉันไม่อยาก
‪ฉันไม่อยากกดดันนายนะ ‪แต่นี่มันเป็นปี 2021 แล้ว
‪อีกสองวันเราก็จะจบแล้ว พวกเขาควรรู้
‪ฉันรู้เพื่อน คือมันแบบว่า…
‪ครอบครัวฉันไม่เหมือนคนอื่นน่ะ
‪งั้นดูครอบครัวฉันสิ
‪พ่อฉันเป็นคนเวสต์อินดีส แม่ฉันเป็นคนไอริช
‪ส่วนฉันโตที่เนเธอร์แลนด์จนกระทั่งพ่อตาย
‪แล้วเพราะแม่ฉันตายไปหลายปีก่อนหน้านั้น
‪ฉันเลยย้ายไปอยู่กับแอ็กเนส ‪น้องของตาที่ไอร์แลนด์
‪จนมาเรียนที่มหาลัยคนผิวดำที่นี่
‪ทีนี้ครอบครัวใครฮึที่ความเห็นแตกต่าง
‪- ก็จริง ‪- ดาวีเป็นฝ่ายชนะ
‪- เรื่องนี้นายชนะ นายพูดถูก ‪- ขอบคุณ
‪ฉันอยากเจอครอบครัวนายสักวันนะ
‪เอาไว้ก่อนก็ได้
‪ฉันเปิดอกพูดกับครอบครัวฉันได้ ‪แต่นายพูดกับยายน้อยนายไม่ได้งั้นเหรอ
‪- นั่นเหรอที่ฉัน… ‪- นั่นมันคนละเรื่องกันเลย
‪- โอเค ‪- ฉันรู้สึกว่าแม่นาย
‪เป็นคนใจกว้าง เธอรับได้แน่ ฉันรู้เลย
‪- ใช่ แต่พ่อฉันจะรับไม่ได้น่ะสิ ‪- ช่างหัวพ่อนายสิ
‪ดาวี ทำไมนายถึงเกลียดพ่อฉันนัก
‪ยังต้องถามอีกเหรอ ‪ทั้งที่เขาทำกับนายกับแม่นายไว้เนี่ยนะ
‪แบบนี้ไงฉันถึงไม่บอกอะไรนายอีก
‪นายไม่เคยลืมอะไรเลย
‪ฟังนะ คืนนี้พ่อจะไปที่นั่นด้วย
‪ดังนั้นไม่ว่ายังไง นายอย่าไปยุ่งกับเขาเชียว
‪ตกลงไหม ตกลงนะ
‪- วันนี้อากาศร้อน ‪- พ่อรู้คอร่า แต่พ่อร้อนกว่า
‪- พ่อร้อนกว่าเหรอ ‪- เธอฟังแล้วต้องไม่เชื่อแน่
‪บราวน์เกือบทำเราเป็นไก่ย่างไปแล้ว
‪- ลุงโจ ‪- ทำไม
‪คอร่า พ่อไม่อยากตกนรก
‪ไม่เอานรก พ่อไม่อยากไป
‪พ่อกะจะจุดไฟเพื่อทำบาร์บีคิวไก่สูตรเด็ดของพ่อ
‪แต่มันดันตูม พ่อโดนซะ
‪- หา ‪- สงสารไก่พวกนั้นจริงๆ
‪- พ่อเศร้าเลย ‪- พ่อพูดเรื่องอะไร
‪เขาจุดไฟเผาตัวเอง
‪เขาจะเปลี่ยนไปกินมังฯ แล้ว ‪เขาจะไม่กินไก่อีกแล้ว
‪- เหรอ แต่… ‪- เขาราดน้ำมันด้วย
‪- อะไรนะ ‪- เขาราดทุกสิ่งบนเตาย่าง
‪ก็ฉันกะจะทำให้มันพรึ่บนี่ โจ
‪เดี๋ยวนะ…
‪ตูดนายเลยไฟลุกพรึ่บสมใจไง
‪แล้วไม่เป็นไรนะ
‪อือ ขอบใจที่ถาม
‪ฉันสบายดี แต่เข่าฉันปวด ฉันต้องไปหาหมอละ
‪- ลุงโจ ฉันถามคุณบราวน์ พ่อไม่เป็นไรนะ ‪- อ๋อ
‪คำตอบคือทั้งเป็นทั้งไม่เป็น ‪พ่อเป็นไรสิ มันเหมือนพ่อไปนรกมา
‪- พ่อไป… ‪- ใช่ พ่อไปนรกมา เจอมาเดอาด้วย
‪พ่อเลยว่า "ฉันมาผิดที่แล้วเนี่ย"
‪เอ้านี่
‪ทีนี้ถึงเพิ่งจะเอาน้ำมาให้เขา
‪- ใช่ ‪- โจ หุบปากไปเลย
‪ฉันถูกเผาจนดับไปชาตินึงแล้ว
‪- คอร่า เป็นไงบ้าง ‪- มาเดอา ช่วยถือถุงใบนี้หน่อยสิ
‪ชอบจังชุดสีเขียว ฉันไม่ช่วยถืออะไรทั้งนั้น
‪แม่ช่วยถือถุงนี่ได้น่ะ
‪ฉันดูเหมือนคนยกกระเป๋าเหรอ
‪ถ้าถามฉัน เธอเหมือนคนยกกระเป๋า ‪สองสามคนรวมกันเลย
‪- เธอดูเหมือนก๊วนคนยกกระเป๋า ‪- ช่วย…
‪อย่างเธอต้องเรียกแรงม้า
‪พูดเรื่องอื่นซะ ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ
‪หุบปากซะถ้าอยากมีไข่อยู่ ‪ไม่งั้นฉันจะหนีบให้แตกเลย
‪- พระเจ้า ‪- โจ
‪มาเดอา หนูไปที่ร้านซื้อทุกอย่างที่ต้องใช้มาแล้ว
‪แม่แค่ช่วยถือถุงแต่หนูต้องขับรถข้ามเมืองมานะ
‪ฉันรู้ว่าแกต้องขับรถข้ามเมืองมา
‪ทุกครั้งที่ฉันไปที่ร้าน ไม่อะไรถูกเผา
‪ก็ประตูถูกตอกปิดเพราะคนประท้วง
‪ฉันก็ไม่เข้าใจว่า ‪ทำไมไม่เผาย่านนี้ทิ้งซะเลยให้รู้แล้วรู้รอด
‪ไม่ต้องมีก็ได้ร้านนั้นน่ะ
‪เผาทุกอย่างในย่านนี้ทิ้งให้หมดละดี
‪โจ มันใช่เหรอที่จะเผา ‪แถวบ้านตัวเองทิ้งหมดเพราะนายโกรธน่ะ
‪แล้วมันใช่เหรอที่ตำรวจพวกนี้ทำกับคนดำน่ะ
‪- เผามันให้ราบเลย ‪- ฉันจะต่อยเขาละ
‪หนูดีใจที่พวกนั้นไม่เผาโบสถ์ ‪เพราะโบสถ์ก็อยู่ที่บล็อกนั้น
‪ใช่แล้ว ขอบคุณพระเจ้าที่โบสถ์ไม่ไหม้
‪- ฮาเลลูยา! ‪- ใช่
‪- ฮาเลลูยา ‪- ใช่
‪ขอบคุณพระเจ้าที่โบสถ์ไม่ไหม้
‪หนูดีใจจังที่แม่เดือดร้อนแทนโบสถ์
‪- ใช่ ‪- ดีมากเลย
‪- ฉันไม่สนโบสถ์นั่น ‪- ไงนะ
‪แต่มันอยู่ติดกับร้านขายเหล้าร้านโปรดของฉัน
‪แม่ห่วงร้านนั่นมากกว่าโบสถ์เหรอ ไม่ถูกแล้ว
‪ไม่มีตรงไหนผิด แกไม่เข้าใจเอง
‪พระเยซู พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ‪พระองค์เปลี่ยนน้ำเป็นไวน์ได้
‪- ใช่แล้ว ‪- ใช่แล้ว
‪แต่ถ้าฉันอยากดื่ม ฉันยังต้องไปร้านนั้น
‪จะไม่สรรเสริญพระองค์หน่อยเหรอ
‪หือ แม่ต้องเลิกพูดบ้าๆ ได้แล้ว ‪มาเถอะ เราต้องเริ่มทำมื้อค่ำแล้วนะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪คืนนี้เราจะไปกินที่เรดล็อบสเตอร์ ‪พรุ่งนี้ค่อยมาทำบาร์บีคิวกินที่นี่
‪ฉันชอบเรดล็อบสเตอร์ ฉันกับบีไปที่นั่นบ่อยๆ
‪บี ใครคือบี
‪ช่างมันเถอะ
‪เอาถุงมา เข้าบ้านกันเถอะ
‪ฉันหรือมาเบลนะที่ล่อแมลงมาน่ะ
‪หยุดซะทีได้ไหม ‪ทุกคนไปช่วยหนูยกของลงจากรถหน่อย
‪- ไปเอาของลงจากรถกันซะ ‪- ความคิดดี
‪มาเถอะ เริ่มทำกันซะที
‪- ก็ได้ ‪- ก็ได้
‪เร็วเข้า เอาของลงจาก…
‪คุณบราวน์ ข้างหลังเสื้อผ้าเป็นอะไรไปน่ะ
‪ก้นโผล่มาแล้วเนี่ย
‪ก็ว่าอยู่ว่าลมมันเย็น
‪คงเป็นตอนที่พ่อโดนเผามั้ง เห็นอะไรบ้างไหม
‪เห็นหมดทุกอย่างเลย
‪เห็นอะไรบ้างไหม
‪เห็น หาอะไรมาปิดซะ
‪ขนที่หลังรุงรังเชียว ไปโกนบ้างนะ
‪- เห็นไหม ‪- ข้างหลังอย่างกับลิงบาบูนเลย
‪- พระเจ้าช่วยที ‪- เห็นไหม
‪เห็นสิ อุจาดตาที่สุด
‪ไม่รู้ว่าเธอยัดเก้าอี้ใส่รถนี่มาได้ยังไง
‪- ที่โบสถ์… ‪- ถือของชำมา
‪ฉันยกถุงไปเอง
‪ยกไปที่สวนหลังบ้านให้หมด
‪ได้ โจ ทำไมนายไม่บอกฉันว่าก้นฉันโผล่
‪ก็ฉันพยายามไม่มองไอ้ตูดแม่ม…
‪โอเค
‪พอมาคิดดู ฉันก็เคยเล่นมาหลายแม่อยู่
‪นายจะโก้งโค้งไปหาหอก…
‪ก็ฉันจะยกของพวกนี้
‪นายทำฉันอยากจะอ้วก ฉันจะอ้วกแล้วเนี่ย
‪- ยกเก้าอี้มาวางซะ ‪- นายยกเก้าอี้ไป ฉันทนมองนายไม่ไหว
‪- แต่นายไม่… ‪- เงียบซะ
‪- อะไร ‪- เงียบๆ
‪- กลิ่นเคจุนนี่ ทำกับข้าวอะไรอยู่หรือคะ ‪- หวัดดี
‪- ไงที่รัก สบายดีนะ ‪- ดีค่ะ
‪เอ่อ สวัสดี
‪ที่รัก ฉันชื่อโจ ฉันราศีมังกร
‪- ฉันคือคุณบราวน์ ฉัน… ‪- เป็นไอ้งั่ง
‪- ราศีสิงห์ ‪- เขาราศีสิงห์
‪สบายดีนะคะคุณบราวน์ กับคุณโจ
‪เดี๋ยว เธอรู้ชื่อฉันเหรอ
‪รู้สิคะ
‪ค่ะ นี่ซิลเวียไงคะ
‪จริงด้วย ขอโทษจริงๆ ‪ฉันจำได้แล้วที่โคเชลลารึ…
‪- ไม่ค่ะ ‪- ใช่ๆ ซูเปอร์โบว์ลเหรอ
‪ออลสตาร์วีคเอนด์
‪- แม่สาวเซ็กซี่ ชื่ออะไรจ๊ะ ‪- ฉันฟังแล้วจะอ้วกแล้วค่ะ
‪- โจ ‪- ฉันอยากให้
‪ตัวฉันเป็นกระจก
‪จะได้เห็นตัวเองในตัวเธอ
‪- เขาเอาจริงเหรอ ‪- ปู่โจหยุดได้แล้วค่ะ
‪- โจ ‪- หา
‪- นั่นหลานสาวนาย ‪- อะไรเนี่ย
‪ญาติสายตรงของนาย
‪"หลานสาวฉัน" หลานสาวคืออะไร
‪ฉันเป็นคนแอละแบมา ‪อะไรที่ถัดจากลูกสาวก็ไม่นับแล้ว
‪- ถึงชั้นหลานก็ฉลุยแล้ว ‪- พระเจ้า
‪โจ นั่นมันบ้าบอที่สุด
‪- ทุกคนเข้าบ้านซะ ‪- ฉันไม่ได้จะมาร่วมประเวณีกับญาตินะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- ดีใจที่ได้เจอเธอเช่นกัน
‪เข้าไปเลย เข้าไปซะ
‪โห เดินบิดอย่างกับ…
‪ไอ้บ้าบราวน์นี่ ให้ตายห่าสิ
‪อะไร
‪บ้าที่สุด
‪- หวัดดี ‪- ไง ดูเธอสิ
‪- ดูสิ ‪- ไง หลานรัก สบายดีนะ
‪- สวัสดีค่ะแม่ ‪- สวัสดี
‪นั่งลงสิซิลเวีย
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอดูดีมาก ดูดีทั้งคู่เลย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- นั่งรถมาด้วยกันเหรอ
‪ค่ะ หนูบอกเธอแล้วว่าไม่ต้อง ‪แต่เธอยืนกรานจะมารับหนูให้ได้
‪ฉันไม่อยากเห็นเธอขับรถเก่าๆ นั่นมาคนเดียวนี่
‪- น่ารักจัง ‪- ขอบคุณ
‪- น่ารักมาก ‪- ฉันไปรับได้
‪- ไม่มีอะไรดีกว่าการมีเพื่อนสาวแสนดี ‪- ใช่แล้ว
‪ที่คอยดูแลเรา
‪- น่ารักจริงๆ ‪- แล้วก็ขอบคุณที่ให้หนูพักที่นี่นะคะ
‪ด้วยความยินดีที่สุด
‪แกมาที่นี่ได้ทุกเมื่อ ‪ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน
‪ตราบใดที่ไม่อยู่นานนะ ‪พอจบรับปริญญาก็จะไปเลยใช่ไหม
‪- ค่ะ ‪- ดีๆ ไปทันทีเลยนะ
‪- พองานจบแล้ว ทุกคนก็กลับบ้านไปซะ ‪- มาเดอา
‪เอลลี่อยู่ไหมคะ
‪เธอโทรมาบอกว่ากำลังมา
‪แต่เธอกำลังจะเลิกงาน เธอเพิ่งเลิกกะน่ะ
‪ดีค่ะ หนูเป็นห่วงที่น้องเป็นตำรวจ ‪ตอนกำลังประท้วงกันอยู่นี่
‪แม่ก็เหมือนกันลูก แม่เป็นห่วงเอลลี่มาก
‪- รู้ไหมฉันห่วงอะไร ‪- อะไรคะ
‪- ฉันห่วงที่เธอจะเข้ามาที่นี่ ‪- ทำไม
‪ก็ฉันโดนสารพัดหมาย ‪ทุกครั้งที่เจอเธอ ฉันเลยกังวล
‪ฉันจะแบบ "หลานรัก อย่าเข้ามาในบ้าน"
‪"ยายอยากกอดหลานนะ แต่อย่าค้นตัวยายล่ะ"
‪ฉันรู้ว่านั่นลูกสาวแก แต่ขอละคอร่า
‪- เธอแค่มาดูแลแม่ ‪- ไม่ต้อง ฉันมีหมายเยอะเกินไป
‪โชคดีที่ซิลเวียเป็นทนาย เธอช่วยยายได้นะคะ
‪ใช่
‪ครั้งหลังสุดที่บราวน์พยายามช่วย ฉันไปที่ศาล
‪ศาลบอกว่าฉันต้องจ่ายอะไรนะ อ้อ จ่ายค่าปรับ
‪- ฉันต้องจ่ายค่าปรับ ‪- อ๋อ
‪จะให้ฉันจ่ายค่าปรับเพื่อจะได้ใบขับขี่
‪เพื่อจะได้ทำประกันได้เหรอ
‪ทั้งที่ฉันซื้อรถมาแล้วเนี่ยนะ
‪ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมจ่ายค่าปรับแน่ ฉัน…
‪ไม่ เราไม่จ่ายค่าปรับ
‪ต้องจับฉันซะก่อน
‪แม่แก่เกิน ไม่ไหวหรอก
‪บางครั้งเราก็ต้อง ‪ทำอะไรตื่นเต้นบ้าง ทำเรื่องบ้าๆ
‪ฉันไม่อยากแก่ตาย
‪- วิ่งหนีตำรวจทำให้ฉันกระชุ่มกระชวย ‪- อะไรนะ
‪- จริง ‪- นั่นเหรอคะเคล็ดลับ
‪- ใช่ มันช่วยให้หัวใจแข็งแรง ‪- อย่าไปฟังยาย
‪- ต้องคอยชักกระตุกแบบนี้ ‪- อย่าไปฟัง
‪- แม่สอนหนูผิดๆ มาตลอด ‪- อย่าไปฟัง
‪- ที่หนูควรมีคือหมายศาลกับรองเท้าเทนนิส ‪- ใช่แล้ว
‪ไม่ใช่ แต่แม่โทรหาทิมแล้ว ‪เขาบอกว่าเขากำลังมา
‪ใช่ หลานรักของแม่เอง
‪ลูกฉันเรียนจบแล้ว เชื่อไหมเนี่ย
‪เขาบอกว่ามีเรื่องจะประกาศกับครอบครัวดังนั้น…
‪- คิดว่าเป็นเรื่องอะไร ‪- หนูไม่รู้เลย
‪แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ต้องเป็นข่าวดีแน่ ‪ทิมเป็นเด็กดีนี่นะ
‪- แม่เขาเลี้ยงมาดีนี่นะ ‪- ใช่แล้ว
‪ถึงจะมีพ่อแบบนั้น
‪อย่าพูดถึงเขาเลย
‪พูดแล้วก็ หลังหย่าแล้วแกเป็นไงบ้าง
‪พระเจ้าทรงเมตตา
‪ใช่ เรารู้ว่ามันแย่
‪- หนูสบายดีค่ะ ‪- ดีแล้ว
‪- แน่ใจนะ ‪- หนูสบายดีจริงๆ
‪ไม่จริง เพราะหลังหย่าแกดู "อย่างแย่" เลย
‪- มาเดอา ‪- อะไร ก็เธอดู "อย่างแย่" จริงนี่
‪ใช่ เรารู้ว่ามันเลวร้าย
‪หนูไม่เป็นไร จริงๆ ค่ะ
‪ซิลเวียเป็นตัวแทนให้หนู
‪ถ้าไม่ได้เธอ หนูก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้จะเป็นยังไง
‪ฉันน่าจะทำให้เธอได้มามากกว่านี้นะแต่…
‪ฉันบอกแล้วเห็นไหมว่า ‪เธอทำให้ได้ไม่เต็มที่หรอก
‪หมายความว่าไงคะ
‪เธอจะเรียกเต็มที่ได้ไงถ้าทำผ่านระบบศาล
‪ถ้าผ่านศาล ศาลก็จะสั่งให้ทำงั้นทำงี้
‪ผู้พิพากษาจะมาตัดสินใจแทนได้ไงว่า ‪เราทำอะไรได้หรือไม่ได้
‪ไม่เอาหรอกผู้พิพากษา ‪ฉันจะไม่เอาด้วยกับผู้พิพากษา
‪แกน่าจะมาหายาย ‪ฉันจะทำให้แกได้ครึ่งหนึ่งของทุกอย่าง
‪ฉันจะให้แกได้โซฟาครึ่งตัว… ถามใครดูก็ได้
‪ปี 2004 ฉันเคยคว้าเลื่อยไปจัดมาแล้ว
‪- ไปถามใครดูก็ได้ ‪- หนูรู้ค่ะ
‪มีวิธีตามกฎหมายกับวิธีของมาเดอา
‪ถูกต้อง
‪ใช่เลย อย่าทำอย่างยาย อย่าทำเชียว
‪ขอโทษค่ะ แต่ดูแล้วการหย่าไม่มีผลกับลูกเลยนะ
‪- แม่ดีใจกับลูกด้วยจริงๆ ‪- ไม่ระคายสักนิด
‪- ใช่แล้ว ลูกดูดีมาก ‪- ไม่
‪- เธอดูดีจริงๆ นี่ ‪- ไม่
‪- อะไร ‪- แกดูดี แต่บางจุด…
‪อึ๊อืออะไร
‪เวลาใครหย่าและผ่านช่วงที่ลำบากเลวร้ายมา
‪แต่กลับดูดีขนาดนี้แสดงว่าเจออย่างอื่นเข้าแล้ว
‪ตอนพยายามจะลืมอดีต ‪ผู้หญิงชอบเผลอลื่นล้มไปอ้าขาอยู่ใต้ผู้ชาย
‪มาเดอา
‪ฉันอยากพูดอะไรก็จะพูด
‪ฉันช่วยยัยเด็กนี่ ‪จ่ายค่าเรียนมหาลัยของเด็กคนนั้นไปตั้งเท่าไร
‪"จ่ายไปตั้งเท่าไร"
‪ใช่สิ ฉันจ่ายไป…
‪เท่าไรแล้วนะ ฉันต้องลองบวกดูล่ะ
‪- บวกดูเลย ‪- ตั้ง 37 ดอลลาร์ 95 เซ็นต์
‪ที่ฉันส่งไปช่วยให้เด็กคนนั้นได้เรียนจนจบ
‪แค่ 37 ดอลลาร์จะไปทำอะไรได้
‪เงินมาจากไหนไม่สำคัญ ‪สำคัญที่ต้องทำอะไรเพื่อได้มันมา
‪- งั้นเหรอ ‪- มาเร็วเข้า
‪มาช่วยกันเตรียมของไว้พรุ่งนี้
‪เธอแค่นั่งสวยตรงนี้พอ เตรียมมะเขือเทศซะ
‪- ช่วยแม่เขาหน่อย ‪- ฉันจะหั่นเอง
‪ไปเตรียมของให้เสร็จซะ
‪- นายพูดถูก ‪- ฉันจะหั่นมะเขือเทศเอง
‪- หวัดดีฮะ ‪- หวัดดี
‪หวัดดี
‪- หวัดดีฮะแม่ ‪- หวัดดีลูกรัก
‪ทิม สวัสดีดาวี
‪- ดูพวกเขาสิ ‪- เป็นไงบ้าง
‪- ไงครับ ‪- ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ
‪ดูหลานรักฉันสิ
‪- ดีใจที่ได้เจอทุกคน ‪- มานี่สิ
‪- สบายดีนะจ๊ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- ไงจ๊ะ ‪- สวัสดีค่ะแม่
‪ดูดีทุกคนเลย
‪นั่นลูกฉัน บัณฑิตหมาดๆ
‪ถ่ายรูปพวกเขาไว้ ไปถ่ายรูปซะ
‪- แหมๆ ‪- สุดยอด
‪ผู้แทนนักศึกษากล่าวสุนทรพจน์
‪ใช่
‪ดีใจจังที่เธอมานะซิลเวีย
‪และขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างที่ทำให้พี่ฉัน
‪พอได้แล้วจ้ะ
‪ทุกคนไม่ต้องเอาแต่ขอบคุณฉันหรอก
‪แต่ฉันขอบคุณจริงนะ
‪ทิม ยายภูมิใจในตัวหลานมาก
‪ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ส่งเสียให้เรียน
‪- ต้องตั้งใจสร้างอนาคตนะ ‪- ผมรู้ครับ ผมทำแน่ สัญญา
‪ห้ามลืมล่ะ
‪ยายเชื่อแล้วทีนี้
‪จำดาวีได้ไหมครับ
‪- ดาวีเหรอ เขาชื่อดาวีเหรอ ‪- ครับ
‪ยายก็เรียกเขาว่าเดวีย์มาตลอด ‪ขอโทษด้วยจริงๆ
‪- ดีใจที่ได้เจอคุณครับลอร่า ‪- ดีใจที่ได้เจอเช่นกัน
‪ฉันมีคำถาม
‪- อะไร… ‪- ทำไมถึงมีนิโกรพวกนี้เต็มบ้านเลย
‪- นี่จะฆ่ากันเหรอ ‪- ไม่…
‪กลับบ้านไปให้หมด
‪ลุงโจระวังปากหน่อย ‪ข้างนอกเตรียมเสร็จแล้วเหรอ
‪ฉันทำสุดๆ แล้ว ‪ฉันทนเห็นก้นบราวน์อีกไม่ไหวแล้ว
‪เลยส่งเขากลับบ้าน
‪บราวน์กลับบ้านไปล้างเขม่าที่ตูดแล้ว
‪ฉันว่าเป็นเขม่านะ
‪ฉันไม่รู้ว่านั่นใช่เขม่าหรือเปล่า
‪ฉันรู้จักบราวน์มานาน ‪มันต้องมีเหตุสิเขาถึงถูกเรียกว่าสีน้ำตาล
‪ให้ตายสิ
‪พระเจ้า
‪ไงคะ ปู่โจ
‪กล้ามากสวมชุดเครื่องแบบเข้ามาที่นี่น่ะ
‪ลูกฉันอยากใส่เครื่องแบบเมื่อไหร่ก็ได้
‪เธอเป็นตำรวจ และแม่ภูมิใจในตัวลูกมากลูกรัก
‪ขอบคุณค่ะแม่
‪ด้วยความยินดี
‪เธอเป็นคนที่ทำให้ทุกคนไปรวมตัวกัน
‪ช่วยกัน แล้วโดนไพล่หลังก็เพราะเธอ
‪แบบนั้นเลย พอเห็นรถตำรวจปุ๊บ ‪พวกนั้นก็ร่วมด้วยช่วยกัน
‪ทุบไฟถนน ทำทุกอย่าง ‪เพื่อหนีให้รอด ถามฉันสิ ฉันรู้
‪เธอต้องถอดชุดออกแล้วย้ายรถตำรวจซะ
‪ก่อนที่ทุกคนแถวนี้ ‪จะแห่กันมาฆ่าใครหรือมาเชือดคอเธอ
‪- ออกไปจากที่นี่ซะ ‪- หนูไม่ไปไหนทั้งนั้นปู่โจ
‪ถ้าคนขายกัญชาฉัน ‪มาส่งกัญชาให้ฉันไม่ได้ เรามีปัญหาแน่
‪เฟรดดี้จะมาเหรอ บอกเขาให้เอามาให้ฉันสักสี่…
‪ไว้ฉันค่อยบอกอีกที
‪เธอต้องไปย้ายรถตำรวจนั่นซะ
‪รู้ไหม หนูจับปู่ได้จริงๆ นะ
‪- งั้นฉันก็จะประท้วงเธอให้ป่วนเลย ‪- เรื่องอะไร
‪ละเมิดสิทธิพลเมืองของฉัน ‪เมื่อวันที่ 6 มกราคมที่เมืองหลวงของสหรัฐฯ
‪ว่าฉันสูบกัญชาได้
‪- ถ้ากัญชาถูกกฎหมาย ‪- อะไรนะ
‪- บอกคนขายกัญชาปู่ให้มาหาหนูหน่อย ‪- เธอจะทำอะไร
‪- เรียกเขามาสิ ‪- อย่ามาขู่คนขายกัญชาฉันนะ
‪- หนูจะแสดงให้ดู… ‪- อย่ามาขู่ คนขายกัญชาฉันกำลังมา
‪แต่ปู่โจ ปู่จะถูกจับนะ ที่นี่กัญชาผิดกฎหมาย
‪แต่ฉันมีใบสั่งซื้อ
‪ผมว่าทวดโจหมายถึงใบสั่งยาของหมอใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- ไอ้หมอนั่นใคร
‪ทิมไง
‪คนเรียนจบที่เราจะฉลองให้ไง
‪ไม่ต้องแก้แทนเขา เขาโง่
‪ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไร ‪ไม่ต้องมาพูดแก้ให้แค่เพราะเรียนมาสูงหรอก
‪ฉันรู้ว่าฉันพูดอะไร ฉันมีใบสั่งซื้อ
‪ตัวแทนนักศึกษา
‪ตัวแทนนักการภารโรงน่ะสิ ‪รีบออกไปซะก่อนจะโดนเตะ
‪ปู่โจเป็นอะไรไปเนี่ย
‪รีบไปย้ายรถบ้านั่นซะเดี๋ยวนี้
‪ไม่ บอกคนขายกัญชาให้มาหาหนูซะ
‪รู้ไหมฉันจะทำอะไร ‪ถ้าฉันนับกัญชาแล้วเจอว่าเหลือน้อย
‪แล้วเกิดมันหมดเพราะเธอใส่เครื่องแบบมาที่นี่
‪- เรามีปัญหาแน่ ‪- รู้อะไรไหม
‪- หนูจะไปเปลี่ยนชุด ‪- โอเค
‪- ก่อนที่หนูจะต้องจับใครบางคน ‪- ขอโทษจริงๆ จ้ะ
‪- นี่ไง คุณทวดโจของฉัน ‪- ใช่ นั่นล่ะปู่โจ
‪มาสิ ดูนี่นะ ทวดโจ
‪เป็นไงบ้างครับ
‪ก็เรื่อยๆ กระเป๋งไม่ทำงานแต่ยังพยายามอยู่
‪บางคราวก็ปี๊ดอะไรออกมาให้เห็นมั่ง
‪เรื่องนั้นไม่ต้องบอกผมก็ได้
‪ถ้าไม่อยากรู้แล้วจะถามทำไม
‪- ยุติธรรมดี ‪- โอเค
‪- นี่ดาวีเพื่อนผมครับ ‪- สวัสดีครับ
‪เอามือไปห่างๆ ไม่รู้จักโควิด 1920 รึไง
‪ฉันพยายามบอกนายแล้วนะ
‪ทำไมนายพูดสำเนียงตลกๆ
‪ผมมาจากยุโรป
‪มาจากยุโรปเหรอ
‪มิน่ากางเกงคับติ้วเชียว
‪ทำไม ฉันเห็นนกเขากุ๊กกูเลย
‪- คนรุ่นเราใส่กันแบบนี้ ‪- คนรุ่นนายใส่กัน เข้าใจแล้ว
‪คนรุ่นนายกำลังเปลี่ยนไข่ ‪เป็นไข่ผงละสิ เหลือแค่ผง
‪สมัยก่อนเรามีไข่ มีกระเป๋ง มีหำ
‪ตอนนี้ลูกผู้ชายเหลือแค่ไข่ผง ไม่มีกระเป๋งกันแล้ว
‪ทุกคนตาสว่างตื่นตัวกันหมด ‪พวกนายควรกลับไปหลับต่อ
‪เอาละ ทวดช่วยเลิกยุ่ง ‪กับเพื่อนร่วมห้องผมได้ไหมครับ
‪นาย… เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องนายเหรอ
‪- ครับ ‪- เราอยู่หอห้องเดียวกันที่มหาลัย
‪ลุงพีชเชสของนายก็อยู่ห้องเดียวกับคนอื่นที่มหาลัย
‪อยู่ด้วยกันสัก 40 ปีมั้ง ที่หอกับผู้ชายคนนั้นน่ะ
‪เขาชอบใส่กางเกงฟิตๆ เขาก็มีนกเขาด้วย
‪โจ เลิกยุ่งกับเด็กๆ ซะที
‪พวกเธอเอากระเป๋าขึ้นไปข้างบนให้แม่หน่อย
‪อย่าไปคุยกับเจ้าโง่นั่น
‪- ขึ้นไปเลย เอากระเป๋าไป ‪- ครับผม
‪- โอเค ‪- เอาขึ้นไปข้างบน
‪อย่าเจ็บตัวเข้าล่ะ
‪อย่าทำเล็บมือหักล่ะ
‪อย่าฝืนนกเขาให้ขันล่ะ
‪พวกนี้เป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪วู้ ยู้ฮู
‪แบมมาแล้ว
‪ใช่แล้ว ไง ทุกคน
‪- ไง ดีใจที่ได้เจอนะ ‪- หวัดดี
‪ดีใจที่ได้เจอ ขอนั่งหน่อยสิ ฉันเมื่อย
‪- นั่งตรงนี้เลย ‪- ขอบคุณที่มานะคะ ยายแบม
‪ขอบใจที่เชิญ เราจะอยู่กันข้างนอกนี่เหรอ
‪- งั้นฉันจะนั่งตรงนี้ ‪- นั่งดีๆ
‪นั่นละ
‪นึกแล้วว่าเธอต้องมา
‪- ซิล ดูเธอสิ ‪- สวัสดีค่ะยายแบม
‪- ยังสวยเหมือนเดิม ใช่ ยังสวย… ‪- ค่ะ
‪ยังซนเหมือนเดิมด้วย
‪- แถมแต่งตัวดีมาก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪สวยกันหมดทุกคนเลย
‪- ขนาดแม่เธอก็ยังสวยเลย ‪- ใช่ แต่เธอเป็นคุณตัว
‪- จริง ‪- แค่พูดเฉยๆ นะ ไม่ใช่เรื่องอะไรของฉัน
‪มีคนเชิญผู้ชายมา
‪ผู้ชายคนใหม่ที่เธอคบอยู่เหรอ
‪ไม่ เพิ่งจะคบกันยังไม่เหมาะ
‪ฉันไม่ได้พูดถึงตัวเอง ฉันพูดถึงลอร่า
‪- ลูกคบใครอยู่เหรอ ‪- เปล่าค่ะ เธอพูดถึงริชาร์ด
‪อะไร มาเดอา ใจเย็นๆ ก่อน
‪เธอกลับไปอยู่กับเขาเหรอ
‪ไม่มีทางค่ะ
‪- แต่เขาเป็นพ่อของทิม ‪- ก็ใช่
‪และทิมอยากให้เขามาร่วมพิธี ‪หนูเลยบอกว่า "ได้"
‪ไม่ได้ มีใครคิดจะถามฉันบ้างไหม
‪- นี่บ้านฉันนะ ‪- มาเดอา…
‪แกจะให้ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่เหรอ
‪ไอ้เด็กนั่นทิ้งให้แกหมดตัว โบ๋เบ๋ ‪จนฉันต้องมาดูแลแก
‪ฉันให้แก 37 ดอลลาร์ ‪เพื่อส่งเด็กคนนั้นเรียนจนจบ
‪แต่แกจะให้เขามาที่นี่ ‪ทั้งที่มันไม่เคยทำอะไรให้แกเนี่ยนะ
‪- มาเดอา… ‪- ให้เขาอยู่ไกลๆ ฉันไว้จะดีกว่า
‪พวกแกกันเขาไว้ให้ไกลๆ ฉันจะดีกว่า ‪ฉันขอบอกไว้เลย
‪หนูขอโทษ
‪โอ้ เยี่ยม
‪เดี๋ยวสิ ไหนว่าป้าเหนื่อยไง
‪หุบปากเลย
‪- ทิม ‪- ครับ
‪แล้ว
‪นี่ใครเหรอทิม น่าหม่ำเหมือนขนมเลย
‪- แบม ‪- ยายแบม
‪อย่ามายุ่งกับฉัน รู้นี่ว่าฉันชอบสุดหล่อเอ๊าะๆ
‪- สวัสดี ผมดาวีครับ ‪- เธอ ดา…
‪เป็นคนฝรั่งเศสซะด้วย
‪- หา ‪- ดาวี
‪ผมลูกครึ่งไอริชดัตช์ครับ
‪ศาสตราจารย์ดัตช์ ‪อยากเป็นเครื่องรางห้อยคอฉันไหมจ๊ะ
‪- แบม ‪- และฉันจะเป็นคู่โดดเชือกให้เธอ
‪ใครเปิดประตูรั้วทิ้งไว้
‪โจ
‪พูดได้เฉิ่มซะไม่มี ฉันก็นึกว่าฉันเฉิ่มแล้วนะ
‪ระวังเธอไว้ให้ดีล่ะ
‪ช่างเถอะ พวกนายไม่ต้องระวังหรอก
‪ช่างเถอะ
‪- ลุงโจ ‪- เอาละๆ มา
‪ปิดประตูซะมั่งนะ ต้องให้ฉันทำเองซะทุกอย่าง
‪เวลาออกจากบ้านก็ปิดประตูด้วย
‪โจหุบปาก นายไม่จ่ายสักแดงก็ไปไกลๆ
‪พวกลูกตามสบายนะ
‪- เราต้องเตรียมตัวไปกินมื้อค่ำ โอเคนะ ‪- ครับ
‪งั้นก็ไว้เจอกันนะ
‪ป้าแบม จะไปไหน
‪ฉันจะเข้าไปในนี้ ไปหาอนาคตของฉัน
‪ก็นะ
‪"ไปหาอนาคต" เหรอ
‪- ปล่อยเธอ เธอเมายา ‪- ใช่
‪- ฉันไม่มีเวลามายุ่งกับพวกเธอ ‪- อะไรนะ
‪พวกนายมองฉันทำไม
‪ทิม
‪- นั่นใครน่ะ ‪- ทิม
‪- พระเจ้า ‪- ทวดแบม
‪- อ้าว ‪- ไงครับ
‪- ไงทิม ‪- ไงครับ
‪ทิม ยินดีด้วยนะจ๊ะ นี่ให้เธอ
‪ขอบคุณครับ
‪ในนั้นไม่มีเงินหรอก
‪เขาเปิดอย่างกับมีเงินอยู่ในนั้นใช่ไหม
‪ผมพร้อมรับนะ
‪แต่ถ้าทำได้ ฉันจะพับตัวเอง ‪แล้วใส่ซองเป็นของขวัญให้เธอ
‪ขนาดในรถกระบะเธองอตัวยังไม่ได้เลย
‪ลองไปถามพ่อนายดูสิว่าฉันงอเป็นยังไง
‪เออใช่ เขาไม่รู้หรอก พ่อฉันเป็นแมงดา
‪จะกระพริบตาถี่ๆ เอามือแต่งผมไปทำไมฮึ
‪แบม อย่ามาทำเป็นหมาเห่าเครื่องบิน
‪พอเลย หุบปากซะ
‪เงียบซะ ไอ้คนน่ารังเกียจ
‪พวกเธอคิดว่าฉันแปะตรงนี้ได้ไหม
‪- เอ่อ… ‪- ฉันว่าได้นะ
‪- อยากเห็นจริง ‪- ฉันทำได้น่า
‪น่าจะได้นะ ฉันจะวางของไว้ตรงนี้
‪โอเค
‪- ดูสิ ‪- อือ
‪นั่งลงได้ละ
‪เบียดลงพอดีเป๊ะเชียว
‪เหมือนลูกแอปเปิ้ลพยายามจะลอดรูเข็ม
‪นี่ อย่านั่งแบบนี้ นั่งกางขาสิ
‪กาง กางขาออก ให้กว้างๆ
‪กว้างๆ ไว้
‪- โอ้ ‪- อะไรเนี่ย
‪ถ้าฉันแก่กว่านี้สักห้าปี
‪เธอพูดอะไรของเธอ
‪ก็ตอนนั้นประกันสังคมสองเท่าของฉันจะเริ่มมีผล
‪เหรอ
‪จากสมัยที่ฉันทำงานที่ไปรษณีย์ เลียแสตมป์น่ะ
‪ให้ตาย
‪แล้วก็ที่ปาร์ตี้เซ็นทรัล ฉันเป่าลูกโป่ง
‪รู้อะไรไหม ฉันทำแค่เลีย ‪แล้วก็เป่า แล้วก็เป่า แล้วก็เลีย
‪อยู่ประมาณสิบปี
‪- และฉันเก่งด้วยนะ ‪- โอเค
‪ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเกิดอารมณ์ ‪ฉันชักอยากส่งจดหมายแล้วสิ
‪โอเค
‪ให้ฉันช่วยเธอไม่ต้องเสียเวลานะ
‪พวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน
‪อ๋อ เป็นเพื่อนร่วมห้องกันเหรอ
‪- ครับ ‪- แค่เพื่อนร่วมห้องนี่เอง
‪- แบม ‪- หา
‪จำพีชเชสกับแฮโรลด์ ‪ที่อยู่ห้องเดียวกันมา 40 ปีได้ไหม
‪อ้อ
‪จำได้ไหมตอนนั้นที่ฉันบอกเธอ ‪ตอนนั้นที่เธออยากซื้อรถเต่าน่ะ
‪จำได้
‪และฉันบอกว่า "อย่าซื้อ ‪เพราะเครื่องยนต์มันอยู่ท้ายรถ"
‪"พลังขับเคลื่อนมันมาจากตรงนั้น" ‪มาจากด้านหลัง
‪นั่นละ
‪- โอเค ‪- ขอโทษนะเพื่อน
‪- งั้น… ‪- ใช่
‪- ฉันจะไปที่สนาม "หลัง" บ้านละ ‪- ดี
‪- ใช่ ฉันจะไปละ ‪- ขอบคุณสำหรับการ์ดครับ
‪- โอเค ‪- เรารู้
‪- โจ ‪- ว่าไง
‪โชคดีนะ
‪ฉันไม่เกี่ยวกับพวกเขา
‪พวกนายมองอะไร
‪- ก็แค่… ‪- อะนะ
‪- โอเค ‪- โอเค
‪เยี่ยม ฉันจะสอนบทเรียนชีวิตให้
‪ตอนเช้า พระอาทิตย์จะขึ้น
‪แต่ถ้ามันไม่ขึ้น
‪คือนายตายแล้ว
‪นั่นละ เท่านี้แหละ
‪และนี่คือครอบครัวฉัน
‪อือ
‪ขอล่ะแม่ อย่าทำให้เราขายหน้านะ
‪ฉันเหรอ
‪หนูพูดจริงนะ
‪ฉันไม่ทำหรอก
‪เคาะประตูซะ
‪โทษที
‪วาคานด้าจงเจริญ
‪- เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ‪- นั่นสิ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ฉันแคธี่ บราวน์ นี่แอ็กเนสแม่ฉันค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีทุกคน สวัสดี
‪เดี๋ยวสิเดี๋ยว คุณจะไปไหนน่ะ
‪- อะไรเนี่ย ‪- พวกเขาเดินเข้ามาเฉยเลย ฉันไม่รู้
‪สวัสดีค่ะ
‪ให้ใครเข้ามาในบ้านฉันเนี่ย นี่มันอะไร
‪มาสำรวจสำมะโนครัวเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪"สำรวจสำมะโนครัว"
‪เป็นผู้หญิงที่ตัวใหญ่จัง
‪- หา ‪- แม่!
‪ฉันแค่พูดเฉยๆ ‪ก็เธอเป็นผู้หญิงตัวใหญ่ คือแบบวู้ ใหญ่!
‪อากาศบนนั้นเบาบางมั้ย
‪ให้ตาย นี่ใคร ใครก็ได้บอกทีว่านี่ใคร
‪มีอะไรให้ช่วยคะ
‪- เรามาเพื่อเซอร์ไพรส์… ‪- โอ๊ะ
‪- ดาวี ‪- น้าแคธี่
‪ยายน้อยแอ็กเนส
‪มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪เรามางานรับปริญญาเธอ
‪เราต้องมาสิ เพื่อคุณตาของเธอ
‪เยี่ยม เซอร์ไพรส์จริงๆ ครับ
‪เซอร์ไพรส์
‪เยี่ยม นี่…
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำเธอหลุดมือจนกระดูกหักนะ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪- มาเดอา ‪- ทำไม ก็เธอตัวหนัก
‪รู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่
‪น้าถึงได้ถามอะไรตั้งเยอะแยะไง
‪จริงเหรอ เธอไม่สงสัยสักนิดเลยเหรอ
‪- และเรามาตั้งไกลจากดับลิน ‪- เธอว่าไงนะ
‪บินเครื่องผมส่ง
‪- เหรอ ‪- "เครื่องบินผมส่ง"
‪- "เครื่องบินผมส่ง" คือ ‪- ฉันไม่รู้
‪เธอคือทิมล่ะสิ
‪- ครับ ‪- สวัสดี
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- ดาวีเล่าเรื่องเธอให้เราฟังเยอะเลย
‪- เช่นกันครับ ‪- ใช่แล้ว ส่วนนี่ก็ครอบครัวเขา
‪สวัสดีค่ะ
‪พวกคุณทำหน้าอย่างกับนิคเกอร์ติดซอกตูดเลย
‪หา พูดแบบนี้หาเรื่องกันนี่ โจ
‪ฉันได้ยินนะ เธอพูดว่าไงนะ
‪ใจเย็นก่อนได้มั้ย
‪เมื่อกี้หล่อนพูดอะไรยะ
‪- เธอเรียกพวกเราว่าไอ้มืดนิกเกอร์ ‪- ฉันพูดอะไรผิดเหรอ
‪แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดงั้นเหรอ
‪ใช่ หล่อนพูดไม่ถูกอย่างแรงเลยยัยบ้า
‪ไม่ใช่ เธอพูดว่า "นิคเกอร์"
‪- แต่ฉันได้ยินเธอเรียกเราว่าไอ้มืด ‪- ไม่นะ
‪เธอไม่ได้พูดแบบนั้น
‪อย่ามาบอกว่าฉันฟังผิดนะ
‪เธอพูดว่าพวกคุณเป็นพวกไอ้มืด
‪- ไม่ใช่ "นิคเกอร์" ค.ควาย "นิคเกอร์" ‪- ใช่
‪อยู่ถิ่นไอ้มืดแต่กล้าเรียกเราว่าไอ้มืดเหรอ
‪เดี๋ยว "นิคเกอร์" ต่างหาก มันคือกางเกงใน
‪ใช่ "นิคเกอร์"
‪กางเกงในแบบนี้
‪ว้าย!
‪แลบให้ฉันดูอี๊ก
‪เกือบทำให้ฉันดึ๋งดั๋งได้แน่ะ
‪- หน้าตาเป็นยังไง ‪- เหมือนกางเกงใน
‪เธอไม่โกน
‪ดำก็คือดำ ดำสนิท
‪ดำ ตำรวจเลว
‪ขอโทษที ฉันไม่ทันได้เก็บให้เรียบร้อย
‪มันดูเหมือนฟูกเยินๆ จริง ฉันขอโทษนะ
‪พูดกางเกงในแทนนิคเกอร์ก็ไม่มีเรื่องแล้ว
‪แบบนี้ไม่เรียกกางเกงใน ต้องเรียกกระโจมใน
‪ฟังนะ มันก็แค่ช่องว่างทางภาษา แค่นั้นแหละ
‪ระวังหน่อย "ช่องว่างทางภาษา" ที่ว่า ‪เกือบทำเธอถูกยิงกบาลแล้ว
‪- ทางที่ดีอย่าพูดอีกล่ะ ‪- คือว่าฉัน…
‪- เธอไม่ทำหรอก ใช่ไหมแม่ ‪- ก็ควรเป็นอย่างนั้นแคธี่
‪- หรือจะชื่ออะไรก็ช่าง ‪- ฉันไม่ทำอีกแล้ว ฉันขอโทษ
‪เอาละ ทีนี้ก็เข้าใจกันแล้ว
‪ใช่เหรอคอร่า
‪เข้าใจกันแล้วจริงเหรอ
‪ใช่ เข้าใจกันแล้วมาเดอา ลุงโจ ‪มันก็แค่เข้าใจกันผิด
‪แต่ฉันยังไม่พอใจที่ถูกเรียกว่าไอ้มืด ‪ในบ้านฉันที่มีไอ้มืดอยู่เพียบ
‪พอเหอะลุงโจ
‪เรากำลังจะพาเด็กๆ ‪ไปกินมื้อค่ำที่ร้านเรดล็อบสเตอร์
‪เชิญคุณไปด้วยกันนะคะ
‪คอร่า เดี๋ยวก่อน
‪เธอจะให้ฉันนั่งร่วมโต๊ะกับคนขาวจากยุโรปเหรอ
‪แถมต้องนั่งกับตำรวจจากโรงพักด้วยเนี่ยนะ
‪คุณหยุดแป๊บพักเก็บฝ้ายก่อน
‪ไม่นะ
‪- "เก็บฝ้าย" เข้าไปอีก ‪- ขอโทษนะ
‪พูด "เก็บฝ้าย" มาทำไมเนี่ย
‪เรามาที่นี่เพื่อฉลองที่หลานชายเรียนจบ
‪พรุ่งนี้เขาคือพราวด์บอยที่เราภูมิใจ
‪เรียกเขาว่าพราวด์บอยเข้าไปอี๊ก
‪เธอเรียกเขาว่าพราวด์บอย กลุ่มขวาจัด
‪ให้ตายสิโว้ย
‪- ใจเย็นๆ เดี๋ยวความดันขึ้น ‪- ฉันไม่ไหวแล้ว ขอไปละ
‪ฉันจะเป็นตัวแทนคนดำ ‪มีอะไรดำฉันจะขนมาแต่งให้หมด
‪ฉันจะแต่งให้ดำเมื่อมเลย คอยดูสิ
‪เพื่อความสะดวก เราพักที่โรงแรมก็ได้นะ
‪ไม่ มาเดอา
‪- อะไร เอาละ ก็ได้ ‪- พวกเขาพูดว่า…
‪พวกคุณอุตส่าห์มาจากอิหร่าน งั้นก็พักซะที่นี่เถอะ
‪ไอร์แลนด์
‪นี่เธอจะมาแก้คำพูดฉันอีกคนแล้วเหรอ
‪ฉันพูดอะไรฉันรู้ ฉันพูดว่าอิหร่าน
‪ฉันก็พูดเหมือนที่คุณพูด ‪คุณไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหนรึไง
‪- คุณอยากไปกับเราไหม ‪- จ้ะ
‪เยี่ยม เอาละ ไปกันเลย
‪จะมาแก้คำพูดฉัน ฉันพูดอิหร่านก็ถูกแล้ว
‪- เจอกันที่ร้านนะ ‪- โอเค
‪- ฉันขอนั่งหน้านะ ‪- ไปด้วยกันนะคะยายแบม
‪ทำไมฉันรู้สึกอย่างกับได้รับเชิญ ‪ไปร่วมพระกระยาหารมื้อสุดท้ายเลย
‪มาแล้ว
‪(เรดล็อบสเตอร์)
‪อะไรนะ แอ็กเนสใช่มั้ย
‪ค่ะ แอ็กเนส บราวน์
‪จริงดิ ผมก็บราวน์
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪ไม่มั้ง คุณออกดำมากกว่า
‪แม่ เขาคือคุณบราวน์
‪อ๋อใช่ จริงด้วย หรือเราจะเป็นญาติกัน
‪เงียบเลย
‪ดูคุณสิ ดูหน้าตาคุณสิ
‪ดูเหมือนยายแอ็กเนส ‪กับคุณบราวน์จะเป็นปี่เป็นขลุ่ยกันเลยนะ
‪เหมือนจะอย่างนั้น
‪คุณบราวน์ ดีจังเลยที่พวกพ่อเข้ากันได้
‪แน่นอนคอร่า พ่อพูดได้ทุกภาษานี่
‪พ่อพูดได้ทั้งไฮบรูว์ โลว์บรูว์ ‪ฮิบรู โคลด์บรูว์ พ่อพูดได้หมดเลย
‪เธอพูดภาษาอังกฤษค่ะคุณบราวน์
‪พ่อฟังเธอไม่ออกซะครึ่งครึ่ง
‪พ่อแค่มองหน้าเธอแล้วก็หัวเราะ ‪เธอพูดอะไรพ่อไม่รู้สักนิด
‪ดูนี่นะคอร่า
‪- ฉันไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยสักคำ ‪- หนูรู้ค่ะ
‪ที่เขาพูดนี่ภาษาอังกฤษเหรอ
‪ใช่ แต่แม่ต้องตั้งใจฟังมากๆ หน่อย
‪ฉันตั้งใจแล้วแคธี่ แต่หูฉันฟังเร็วขนาดนั้นไม่ทัน
‪- คอร่า ระดับน้ำตาลในเลือดพ่อต่ำลง ‪- ขอหนูดูก่อน…
‪บางทีระดับน้ำตาลผมก็ต่ำลง
‪เวลาตื่นเต้นหรือกังวลอะไรมากๆ
‪ส่งกระเป๋ามาเดอามาให้หน่อย ‪ขอดูซิว่าแม่มีพกของหวานๆ มาไหม
‪- ปกติแม่จะ… ‪- ฉันไม่ได้ส่งกระเป๋าให้เธอนะ
‪ใครว่า ขอดูซิว่าแม่มีลูกกวาดมาไหม
‪ขออะไรมากินหน่อยคอร่า ‪พ่อจะหงอยแล้ว พ่อจะแย่แล้ว
‪- เอ้านี่ รีบกิน เร็วเข้า ‪- โอเค ส่งมา
‪- รีบกินก่อนแม่จะกลับมาจากห้องน้ำ ‪- เร็วเข้า
‪โอเค ได้ เยี่ยมเลย
‪- กินช็อกโกแลตสิ ‪- ก่อนกินมื้อค่ำน่ะเหรอ
‪ใช่ มันช่วยล้างพิลาทิสได้น่ะ
‪ไม่ ฉันไม่เล่นโยคะ
‪เขาหมายถึงล้างเพดานปากน่ะ
‪- อ๋อ ‪- ใช่
‪ฉันอยากได้พจนานุกรม
‪ไม่ต้อง คำศัพท์คุณดีแล้ว
‪เอาเลย หยิบไป กินไปเถอะ
‪- เร็วเข้า ‪- ขอบคุณ
‪คอร่า อันนี้กรอบดีจัง
‪ชอบไหม
‪- ตรงกลางคืออะไรน่ะ ‪- หือ
‪- ไส้ตรงกลางน่ะ มันคืออะไร ‪- ไข่มั้ง
‪- เคี้ยวเจอไข่มั้งรึยัง ‪- ยังเลย
‪- พอได้แล้ว ‪- เขาพูดอะไร
‪ฉันไม่รู้ พูดถึงไข่ของเขาอะไรนี่แหละ
‪พวกเขากินช็อกโกแลต ‪ก่อนมื้อค่ำเป็นธรรมเนียม เอาหน่อยไหม
‪ไม่ ขืนกินหุ่นหนูเสียหมด
‪จริงดิ แคธี่ ตอนนี้สายไปแล้วล่ะ
‪เฮ้อ แถวเข้าห้องน้ำยาวมาก
‪ไง ดูพวกนั้นสิ สบายดีกันนะ
‪เฮ้อ ห้องน้ำต่อแถวยาวเชียว
‪- ออกหมดเรียบร้อยดีนะแม่ ‪- ทุกครั้งแหละ คอร่า
‪ฉันมากินข้าวที่นี่มาตั้งนานแล้ว
‪สมัยที่ฉันทำงานที่เดอะฟิลด์ ฉันมากินข้าวที่นี่
‪ฉันเคยเล่นรักบี้ คุณก็เล่นเหรอ
‪ไม่ ฉันไม่เคยไปบี้ใคร ไม่ ฉันแค่…
‪เป็นไลน์แบ็คเกอร์ผิวดำตัวใหญ่ให้ทีมแบร์
‪ฉันกำลังจะเล่นแทงไอ้สารเลวผิวดำทีมเซนต์ละ
‪ขืนพูดมาอีกคำสิ
‪ไม่ ฉันทำงานที่คลับชื่อเดอะฟิลด์ ‪เป็นคลับเต้นเปลื้องผ้า
‪ใช่ ใช่เลย
‪สมัยนั้นฉันไม่ได้เป็นกอบเป็นกำ ‪แต่ก็พอได้บ้าง ฉันได้เศษเหรียญเงินทอน
‪ลูกค้าไม่ได้โปรยแบงก์ ‪แต่ขว้างเหรียญที่ห่อเป็นม้วนๆ มา
‪พวกนั้นขว้างเหรียญ 25 เซนต์ใส่ฉัน ‪เจ็บนะ แต่ได้เงิน
‪- พอเลี้ยงตัวได้ ‪- ใช่
‪มาเดอา เรามาที่นี่เพื่อกินมื้อค่ำกันให้อร่อย
‪แต่แม่กลับมาคุยเรื่องเต้นเปลื้องผ้าเนี่ยนะ
‪- คุณตัวก็ต้องกินข้าวนี่ ‪- ไงนะ
‪ร้านนี้มีคุณตัวเพียบ ไม่เชื่อฉันเหรอ ฉันจะให้ดู
‪หนุ่มถังแตกไม่มีสิทธิ์ได้แอ้ม
‪ถูกต้องที่สุด!
‪คุณตัวเพียบ หมดทั้งร้านนี่เลย
‪ได้ยินไหม นี่ละที่เรียกลูกคู่ นี่คือพวกคาร์ดิ บี
‪เรามากินข้าวที่ร้านชั้นดีนะ ‪อย่าทำแบบนั้นสิมาเดอา
‪ไม่เป็นไรค่ะ แม่ฉันไม่ใช่ไก่อ่อน
‪ใช่ ฉันก็เคยผ่านอะไรๆ มาก่อน
‪- คุณเคยให้หนุ่มๆ เวียนเทียนรึ ‪- บนจักรยานที่ไม่มีอาน
‪จริงดิ!
‪ไม่ใช่ไก่อ่อนจริงด้วย เป็นอีกาทั้งฝูงเลย
‪ไง โจ
‪(ชีวิตคนดำก็มีค่า)
‪ไม่ต้องมามองฉันกันเลย ฉันคือตัวแทน
‪ถ้าฉันต้องมานี่ มานั่งที่โต๊ะนี้
‪กับตำรวจ
‪กับคนที่เรียกเราว่าไอ้มืด
‪งั้นฉันก็จะมาโดยเป็นตัวแทน ‪ของกลุ่มแบล็กไลฟส์แมตเตอร์
‪เราจะประท้วง เราจะเผามันให้ราบ
‪จริงดิ
‪เธอควรกินให้อิ่มเข้าไว้นะ ‪เพราะรู้ไหมว่าจะเกิดอะไร
‪เธอกำลังจะตกงาน
‪เธอกำลังจะ เธอกำลังจะ เธอกำลังจะ รีมิกซ์
‪- เริ่มแล้วไง ปู่โจ ‪- เธอกำลังจะตกงาน
‪- เอากับเขาด้วยเหรอ ‪- ฉันชอบนะโจ
‪เลิกจัดสรรงบฯ ให้ ยุบกรมตำรวจซะ
‪ไอ้ที่พูดว่า "เลิกจัดสรรงบฯ ให้ตำรวจ"
‪พวกคนร้ายก็พูดแบบนี้
‪เพราะงี้อาชญากรรมถึงเพิ่มขึ้น ลองคิดดูนะ
‪ฉันไม่รู้คำตอบที่ถูก ‪แต่ฉันรู้ว่าควรต้องนั่งลงแล้วคุยกัน
‪เพราะถ้าทุกคนเอาแต่เอะอะโวยวาย ‪ก็คงหาทางออกอะไรไม่ได้
‪เงินภาษีของฉัน…
‪โจ ฉันขอถามอะไรหน่อย
‪นายจ่ายภาษีครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪นายเคยจ่ายภาษีซะที่ไหน
‪เราช่วยเลิกคุยเรื่องนี้ได้ไหม
‪ปู่อยากให้บ้านเมืองไร้ขื่อแปงั้นเหรอ
‪คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ
‪จัดมาเลย ไร้ขื่อแปกับฉันซี้กัน ‪ฉันอยู่กับความไร้ขื่อแปมาทั้งชีวิต
‪- ก็ดูสิว่าฉันอยู่กับใคร นั่นน้องสาวฉัน ‪- ใช่
‪- ไร้ยกทรงและไร้ขื่อแป ใช่ ‪- ไร้ขื่อแปและไร้ยกทรง
‪นมคู่นั้นไม่เคยถูกจับขัง
‪เท้งเต้งฟัดไปฟาดมาตลอด
‪อยากให้ฉันรู้สึกผิดเหรอ ไม่มีทาง
‪ฉันไม่รู้สึกผิดต่อพวกเธอหรอก
‪ตอนนี้ปู่กำลังทำในสิ่งที่ปู่ไม่ชอบให้เราทำ
‪ปู่ไม่ชอบให้ใครเหมาเข่งว่าคนดำเป็นอาชญากร
‪แต่ปู่เหมาว่าตำรวจทุกคนเป็นฆาตกรเหรอ
‪มาเดอาช่วยหยุดเรื่องนี้ทีสิ
‪รู้แล้ว รู้แล้ว กุญแจของเขาอยู่ในนี้ ดูสิ
‪โทรเรียกตำรวจที สัญญาณกันขโมยรถฉันดัง
‪- เห็นไหม ‪- ทีนี้ละต้องการตำรวจขึ้นมาเชียว
‪ช่างมันเถอะ หยุดไปแล้ว ฉันพูดอะไรค้างอยู่นะ
‪ไม่พูดอะไรทั้งนั้น เห็นไหม
‪- โกรธตำรวจแต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งเขา ‪- จริง
‪ชอบพูดว่า "ฉันไม่เข้าใจ" จนมีคนมางัดบ้าน
‪ทีนี้ละโทรเรียกตำรวจมาก่อนใครเลย
‪- อาหารมาซะที ‪- อาหารมาแล้ว
‪- ดูน่ากินเชียว ‪- วางมาเลย
‪น่าอร่อย
‪- ดูซะก่อน ‪- น่าหม่ำมาก
‪อาหารทะเลกับเนื้อซะด้วย
‪อย่าบอกเธอนะว่าฉันเปิดประตูให้นายเข้ามา
‪อาหารอร่อยมาก
‪- ใช่ อร่อยจริงๆ ‪- ขอโทษที่มาช้าครับ
‪- ดีใจที่ได้เจอ ‪- เธอเข้ามาได้ยังไง
‪- เช่นกัน ‪- ไง ไอ้ลูกชาย
‪ลูกฉันเรียนจบแล้ว
‪ขอโทษที่มาช้านะ ‪พ่อต้องยอมพลาดมื้อค่ำ พอดีติดธุระน่ะ
‪- ไม่เป็นไร ‪- เลยแวะมาที่นี่แทน
‪พ่อจำดาวีเพื่อนผมได้ไหม
‪ว่าไงดาวี
‪เธอจะไม่จับมือเขาหน่อยเหรอ
‪- สวัสดีริชาร์ด ‪- เป็นไงบ้างลอร่า
‪นี่แอ็กเนสกับแคธี่ ญาติดาวีจากไอร์แลนด์
‪- พวกเขามางานรับปริญญา ‪- สบายดีนะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‪แบม ต้องเป็นโจแน่ๆ ที่ให้เขาเข้ามา
‪- ไม่เป็นไรน่า ใจเย็นๆ ‪- ไม่ ฉันรู้ว่าโจเป็นคนทำ
‪เขาไม่ได้ขโมยอะไร เธอไม่มีอะไรให้ขโมยนี่
‪หมายความว่าไง ‪ฉันมีของสะสมอยู่ในบ้านตั้งเยอะ
‪ฉันสะสมของพวกนี้จากทั่วโลกจอร์เจีย
‪- ใช่ ซื้อจากตลาดนัด ‪- เขาอย่าเสนอหน้ามาพูดกับฉันเชียว
‪- นั่นมาเดอาเหรอ ‪- ใช่
‪- อย่าเดินไป ‪- พ่อ
‪- ผมแค่จะทักทาย ‪- ไม่ฟังกันเลย
‪- เขากำลังมา ‪- เขาไม่ฟังเลย
‪แบม สบายดีนะครับ
‪- คุยกับคนอื่นเถอะ เอาเลย ‪- หวัดดี มาเดอา
‪- แบม ฉันจะบอกครั้งเดียว ‪- อะไร
‪- หลบ ‪- โอ้
‪- ไม่เอาน่า ผมพูดว่าสวัสดี ‪- แบม อย่างนั้นไม่เรียกหลบ
‪หวัดดี มาเดอา
‪ผมรู้ว่าคุณได้ยินผม
‪มาเดอา
‪มาเบล!
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ว่าแล้วเชียว
‪กมลา ฉันอึราดจนได้
‪ได้ไงเนี่ยโจ
‪ไหลลงกางเกงหนังฉันแล้ว กางเกงหนังของฉัน
‪โจ โชคดีที่นายใส่รองเท้าบู๊ตนะเนี่ย
‪ที่รัก เธอเกือบทำระดับน้ำตาลฉัน ‪ลดฮวบฮาบแล้วเนี่ย
‪ทุกคนทำเหมือนไอ้หมอนั่น ‪ไม่ได้เดินเข้ามาทำร้ายฉันงั้นแหละ
‪เขาทำร้ายฉัน
‪- แคธี่ เรารีบไปจากที่นี่ดีกว่า ‪- แม่พูดถูก
‪เขาทำร้ายฉัน ‪เขาเอามือวางตรงนี้ ดูสิบวมแล้วเนี่ย
‪ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ ผมแค่ทักว่าหวัดดี
‪"หวัดดี" สองพยางค์ หวัดกับดี
‪ไม่ใช่มาเบล ดีน่ะคือตอนที่ฉันเพิ่งมาถึง
‪แต่ตอนนี้ฉันไม่ดีแล้ว
‪มาเดอา ผมขอโทษโอเคนะ ผม…
‪ผมผิดเอง
‪ดีใจที่ได้รู้จักนะ เราต้องกลับโรงแรมละ
‪ดาวี ถ้ายังไม่อยากตายก็รีบไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้
‪ไว้เจอกันที่งานรับปริญญานะ
‪อยู่เถอะค่ะ
‪คือ…
‪ผมจะพักที่นี่ครับ
‪จะบอกให้นะ ถ้าตอนรับปริญญา ‪แกไม่โผล่มา ฉันจะฆ่าแกเองเลย
‪- อย่าค่ะ ขอล่ะ เธอขอโทษ ‪- ใช่
‪มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪คือฉัน…
‪ไม่มีอะไรหรอก ยายแอ็กเนส
‪- ใช่ มาค่ะ ใจเย็นๆ นั่งลงก่อน ‪- ใช่ นั่งก่อน
‪- โอเค ‪- ระวังลื่นหล่นลงมานะคะ
‪ทำตัวตามสบาย ดูหน้ายิ้มๆ ของเราไว้ค่ะ
‪คอร่า รีบมาเอาไอ้เวรนี่ไป ‪ก่อนฉันจะควักไส้เขาเหมือนควักไส้ปลา
‪ฉันไม่ชอบให้เขาอยู่ที่นี่ ‪เขายังอยู่ที่นี่ เอาเขาออกไปจากที่นี่ซะ
‪- แม่จะทำให้แขกกลัวอีกแล้ว ‪- ฉันไม่สน…
‪เอาเขาออกไป เขาไม่ควรอยู่ที่นี่
‪เรามีแขกอยู่ในบ้านนะ
‪บอกแล้วไงว่าอย่ามา รีบออกไป
‪เมื่อกี้ยังพูดต้อนรับขับสู้เขาอยู่เลย
‪ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ‪จะทำให้คุณกลัว แต่ฉันไม่สน
‪- มาเบล ‪- อะไร
‪น่าเสียดาย
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงครับ
‪ลอร่า ฉันอยากขอบคุณคุณ ‪กับครอบครัวที่ช่วยดูแลดาวี
‪เขาเป็นเด็กดีมากค่ะ
‪ใช่
‪ฉันเป็นห่วงที่เขามาอเมริกาตัวคนเดียว
‪- ฉันไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไง ‪- เขาทำได้ดีมากค่ะ
‪ใช่ คุณต้องมาเที่ยวที่ไอร์แลนด์ให้ได้นะ
‪อะไรนะ ก็ดีนะคะ ได้ยินว่าที่นั่นสวยมาก
‪สวยจริงๆ ถ้างั้น
‪คุณ ทิม กับทุกคนในครอบครัวมาหาดาวีที่ไร่
‪ไร่หรือคะ
‪ใช่ เขาจะกลับบ้านไปรับช่วงไร่ของครอบครัว
‪ฉันไม่รู้เลย
‪ใช่ เราตกลงกันไว้แบบนั้น เขามาเรียนที่นี่
‪แล้วก็กลับไปดูแลไร่ เขาเป็นเด็กดีจริงๆ
‪ใช่ค่ะ
‪เขารู้เรื่องนี้ไหมคะ
‪ว่าเขาเป็นเด็กดีน่ะเหรอ
‪ไม่ ฉันหมายถึงเรื่องไร่น่ะค่ะ
‪รู้สิ เราคุยกันทุกวัน
‪เยี่ยม เข้าใจแล้ว
‪ดูสิ ไก่ตัวเบ้อเริ่มเลย
‪เคยมีคนพูดถึงของฉันแบบนั้นเหมือนกัน
‪ดีใจจังที่คุณตาถึง
‪ร้อนจัง ในนี้ร้อนหรือว่าเป็นที่ฉัน
‪ฉันรู้สึก… ฉันเหงื่อแตกพลั่กเลย
‪สงสัยจะเข้าวัยทองอีกแล้ว ครั้งนี้จะครั้งที่สาม
‪- โอ้ ‪- อาจเพราะนั่งเครื่องนาน
‪- ใช่ ‪- สงสัยต้องไปสูดอากาศสักหน่อย
‪- ค่ะ งั้นก็… ค่ะ ‪- เราไปที่สนามกัน
‪ทำไมเราจัดที่นั่งกันแบบนี้
‪- มาเดอา ‪- จะอภิปรายอะไรกันรึ
‪- ทิมอยากคุยกับเรา ‪- ถึงได้จัดเก้าอี้แบบนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- ฉันว่าเขาคงมีอะไรจะบอก
‪ฉันว่ายายแอ็กเนสของเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪ฉันไม่เป็นไร แค่อยากสูดอากาศน่ะ
‪มานั่งสิ
‪มานั่งตรงนี้สิ นั่งข้างฉัน
‪ขอบคุณมากค่ะคุณ
‪- อากาศบริสุทธิ์ ฉันเอาแว่นกันแดดให้ดีมั้ย ‪- นั่งข้างฉันนี่เลย
‪ทิม จำตอนที่ทวดนายยิงปืน
‪แล้วพ่อนายโดดหนีเหมือนคนขี้ขลาดได้มั้ย
‪- ตลกดีนะ ‪- ไม่ตลกตรงไหนเลยไอ้ลูกชาย
‪ตลกสิ แล้วผมก็ไม่ใช่ลูกคุณ
‪นายทำอะไรน่ะ
‪พอได้แล้ว
‪ก็ดูเขาสิ เขาขี้ขลาด เป็นพวกไม่เอาไหน
‪- ระวังปากหน่อยไอ้หนู ‪- คุณทำอะไรน่ะ
‪พอได้แล้ว โอเคมั้ย
‪- คิดว่าพูดกับใครอยู่ฮึ ‪- กับนายไงเจ้าหนู
‪- ฉันแก่พอจะเป็นพ่อนายได้แล้ว ‪- มีเรื่องอะไรกัน
‪ดาวี หยุด
‪- นายทำ… ‪- เรามานี่เพื่อลูกคุณนะ
‪ฉันบอกแล้วว่าอย่ามาทำนิสัยแบบนี้ที่นี่ ทีนี้ก็หยุดซะ
‪คุณไม่ได้ยินที่เขาพูดกวนประสาทผมเหรอ
‪- พวกเขาเถียงกันเรื่องอะไร ‪- ฉันไม่รู้
‪เขาขอโทษ พวกเรานั่งลงคุยกันได้ไหม
‪ผมมีเรื่องจะบอก
‪- เป็นความคิดที่ดี ‪- โอเค
‪ควรจะอย่างนั้นแหละ ‪เพราะคุยจบจะได้ไล่เขาไปซะที
‪อยากบอกอะไรก็รีบพูดจะได้ให้เขาไปซะที
‪อยากพูดอะไรพูดมาเลย เพราะเขาต้องไป
‪- ความอดทนฉันเหลือน้อยแล้ว ‪- ผมมาหาลูกผม
‪- อะไรพวกนี้ผมไม่สน ‪- ไง ทิม
‪พวกเราเยอะเลย ‪ที่ไม่อยากเห็นหน้าดำๆ ของนาย
‪- เข้าใจไหม ‪- มาเดอา
‪ทำไม ก็มาแล้วยังกร่างอีกนี่
‪อยากพูดอะไรพูดเลยก่อนฉันจะทำพ่อแกเจ็บตัว
‪เพราะฉันไม่เหมือนแม่แกที่ใจดี
‪- หุบปากนะ อยากพูดอะไรพูดเลยลูก ‪- โอเค
‪จะมีควักปืนกันอีกไหม เพราะแม่ฉันรับไม่ไหวแล้ว
‪- ฉันก็อยากบอกว่าไม่นะแต่… ‪- ฉันไม่สัญญานะ
‪- ฉันใส่ไว้เต็มแม็กตลอด ‪- อาจจะ
‪เขาขอโทษค่ะ
‪คุณไม่ต้องขอโทษแทนผม
‪คุณโกรธเธออีกคน ‪เพราะเธอช่วยพี่สาวฉันหย่ากับคุณเหรอ
‪- เธอไม่เข้าใจ ‪- ขอล่ะ
‪- คุณบอกพวกเขาสิ ‪- พอได้ยัง
‪- ได้ยัง ‪- ได้
‪- ขอบคุณ ‪- คุณพูดถูก เราคุยกันแล้ว ผมจะพยายาม
‪มีอะไร
‪- เดี๋ยว ‪- ฉันก็ตามไม่ทันเหมือนเธอ แบม
‪- ใช่ ‪- ที่ว่าเราคุยกันแล้วมันอะไร
‪พวกเขาไม่ได้หย่ากันเหรอ
‪ยัยไอริชเริ่มจะตามทันแล้ว
‪ฉันอยากได้เชิงอรรถ
‪ฉันยังตามไม่ค่อยทัน ‪เพราะฉันไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร
‪โอเค เราช่วยฟังทิมกันสักทีได้ไหม
‪ขอละ เรามารวมกันเพื่อทิมนะ
‪ทุกคนใจเย็นๆ กันไว้นะ
‪ก็ได้
‪ทิม เวทีนี้ยกให้ลูกแล้ว โอเคนะ
‪อาจจะแค่สิบวินาที แต่พูดเลยลูก
‪แบบนี้ฉันเคยทำ
‪ฉันชื่อแอ็กเนสและฉันเป็นคนติดเหล้า
‪- คนละเรื่องแล้ว ‪- ขอโทษที
‪ขอโทษที จะพูดอะไรเอาเลยลูก
‪โอเค…
‪นายทำได้
‪ทุกคนครับ ผมลำบากใจมากที่ต้องพูด
‪และผมคิดหนักมากว่าจะบอกทุกคนยังไงดี
‪คือ…
‪ผม…
‪ผมจะพูดเลยละกัน
‪ผม…
‪ผมเป็นเกย์
‪ก็…
‪อยากพูดแค่นั้นเหรอ
‪- เรารู้อยู่แล้ว ‪- ใช่ เรารู้
‪เรารู้อยู่แล้ว
‪เดี๋ยว ทุกคนจะไม่พูดอะไรที่ผมเป็นเกย์เหรอ
‪เราคุยเรื่องนั้นกันมานมนานแล้ว เรารู้แล้ว
‪เราคุยกันแล้ว เราแค่รอให้แกพูดออกมา
‪เราไม่เร่งใคร
‪แกอยากบอกเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ไม่ว่ากัน
‪- เขาโอเค เรารู้ ‪- แม่ จริงเหรอ
‪- เรารู้ตั้งแต่ตอนแกยังเป็นเด็กแล้ว ‪- เรารู้จ้ะ
‪ถ้าใครจะรักแก ‪ก็ไม่สำคัญหรอกถ้าแกจะเป็นเกย์
‪ยังไงเขาก็จะรักแกอยู่ดี และเรารักแก
‪- ครอบครัวแกรักแก ‪- แม่ภูมิใจในตัวลูกจ้ะ
‪- แกไม่เก็บอาการไม่เก่งเลย ‪- ให้ตาย น่าขายหน้าที่สุด
‪- ผมรักทุกคนครับ ‪- ฉันก็รักแก
‪กลับมาที่คำถามของฉัน
‪สองคนนั้นคุยอะไรกัน
‪- ทิม ‪- ริชาร์ด อย่า
‪พ่อไม่อยากมาที่นี่
‪แต่เพื่อลูกพ่อถึงมา พ่อมาเพื่อลูก ‪ครอบครัวนี้พ่อไม่สน
‪ไม่สนครอบครัวนี้เหรอ
‪พ่อบอกแล้วว่าแบบนี้ไม่เวิร์ก
‪คืนนี้เรามาฉลองให้ทิมโอเคนะ ‪ช่วยสนใจเขาได้ไหม
‪ซิลเวียชอบทำตัวอ้อมค้อม
‪- แต่ผมจะพูดตรงๆ เลย ‪- คุณจะทำอะไร
‪- เราจะแต่งงานกัน ‪- อะไรนะ
‪ไม่จริง
‪เขาจะแต่งงานกับเพื่อนรักแกเหรอ
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอไม่โดนให้คืนเงิน
‪คืนเงินเหรอ
‪ใช่สิ
‪เพราะดีมากเลยที่ในครอบครัวมีคนเป็นตำรวจ
‪โดยเฉพาะในเวลาแบบนี้
‪- ใช่เลย ขอบคุณค่ะ ‪- จริง
‪ลอร่า จะพูดอะไรหน่อยไหม
‪ไม่มีทาง ล้อเล่นหรือไง
‪พวกคุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้
‪เดี๋ยวนี้
‪เอลลี่ น้องรัก
‪- ใช่… ‪- น้องสาวสุดที่รัก
‪ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันดีใจด้วยกับเธอสองคน
‪เลิกโกหกได้แล้ว
‪เดินไปเตะก้านคอยัยนั่น ชกให้ฟันร่วงซะ
‪แล้วฉันจะตามไปจับเธอทุ่มซะให้หมอบเอง
‪แล้วจัดการเขา เธอควรทำอะไรก็ทำซะ
‪- มาเดอา ‪- เราจะช่วยพี่เอง
‪เอารองเท้าส้นเข็มจิ้มคอเธอเลย
‪มาเดอาขอร้องล่ะ โอเคนะ ทุกคนทำใจให้สบาย
‪ทุกคนจะไม่คิดและไม่สนเรื่องนี้
‪สุดสัปดาห์นี้เรามาเพื่อลูกฉัน
‪- ถูกต้อง ‪- ฉันรอวันนี้มานานแล้ว
‪เรียนจบ เป็นตัวแทนนักศึกษา ‪นี่คือหนุ่มผิวดำที่ยอดเยี่ยมที่สุด
‪ดังนั้นช่วยกันทำตัว ‪ให้สมกับเป็นครอบครัวสักสองวินาทีนะ
‪- แกล้งทำให้ถึงที่สุดนะคะ ‪- ถูกต้อง
‪ก็ได้ แต่สองคนนี้ไม่ใช่ครอบครัวเรา
‪- ใช่ ไม่ใช่ครอบครัวเรา ต้องไป ‪- ต้องไป
‪ลูกผมอยากให้ผมอยู่ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪มาเดอา ทำอะไรน่ะ
‪ไม่ไปอะไรนะ ฟังไม่ชัด
‪เราไปกันดีกว่า ไว้เจอกันที่พิธี ‪พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ
‪เอาละ ไปกันเถอะ
‪เธอสวยมาก
‪คอร่า พ่อปวดฉี่
‪- อย่าทำแบบนั้น ‪- อย่าพูดออกมาดังๆ เหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- คอร่า พ่อปวดฉี่
‪- นี่มัน… ‪- พ่อปวดฉี่
‪- ก็ไปเลยสิ ‪- พ่อจะไปฉี่ล่ะ
‪- อะไรของเขา ‪- อย่าไปยาวล่ะ
‪แต่ถ้ายาว เอามันกลับมาด้วยนะ
‪เป็นครอบครัวที่วิเศษจริงๆ ฉันชอบมาก
‪ครอบครัวนี้ตลกชะมัด
‪- ป้าแบม ‪- ยายดูแปลกๆ นะ
‪ฉันชอบอารมณ์ขันร้ายๆ
‪ฮะ…
‪เดี๋ยวนะ คุณบราวน์ต้องเป็นอะไรแน่เลย
‪หนูต้องตรวจระดับน้ำตาลเขา
‪แม่มีขนม ต้องให้เขากินขนม กระเป๋าแม่อยู่ไหน
‪- แกค้นกระเป๋าฉันเหรอ ‪- ใช่
‪- แกเอาขนมในกระเป๋าฉันให้เขาเหรอ ‪- ใช่
‪- ให้ไปเท่าไร ‪- พวกเขากินไปสี่หรือห้าชิ้นนี่แหละ
‪ไม่นะ คอร่า ที่แกให้ไปนั่นมันกัญชาบริสุทธิ์
‪- อะไร กัญชา ‪- ใช่ พวกเขาเมาเละ
‪ยายน้อยผมเมากัญชาเหรอ
‪ฉันรักแก ดาวี ยายรักแกนะ
‪ฉันรักเขา
‪ฉันรักแกด้วย ‪ฉันรู้สึกเหมือนฉันอายุ 16 ฉันรักแก
‪หนูจะไปดูคุณบราวน์
‪คอร่า
‪ตายห่าแล้ว บราวน์
‪อย่านะ ใจเย็นก่อน
‪- ฉันคือบราวน์แพนเธอร์ ‪- โดดเลย
‪- ดูฉันบินนะ ‪- คุณบราวน์
‪แอ็กเนส รับฉันด้วยนะ
‪ฉันจะบินละ ฉันบินได้ไหม ฉันบินได้ คอร่า
‪ดูฉันบินสิ
‪- รับฉันด้วย ฉันจะบินละ ‪- เขาล่อซะเมาปลิ้นเลย
‪- ตอนนี้เขาจะกระโดดจากหลังคา ‪- ฉันจะบิน ฉันบินได้
‪ฉันต้องไปหาไอ้อย่างที่นายล่อ ‪มาลองบ้างแล้วบราวน์
‪ใครก็ได้ช่วยเขาลงมาที
‪ดูแล้วน่าจะเจ็บขั้นสุดเลย
‪ฉันพลาดไป
‪- ขอโทษนะบราวน์ ‪- น่าจะถ่ายวิดีโอไว้
‪เชื่อเขาเลยเนอะที่พวกเขาเมายา
‪ไม่เอาน่า เธอไม่มีทางรู้หรอกว่า ‪จะเจออะไรในกระเป๋ามาเดอาบ้าง
‪จริงซะไม่มี
‪เธอโอเคไหม
‪อือ ฉันไม่เป็นไร
‪ไม่อะ
‪อะไร
‪เธอมีความสุขมาก แต่พอกลับจากมื้อค่ำเธอเศร้า
‪ไม่เป็นไรจริงๆ แค่ว่าวันนี้ฉันเหนื่อยน่ะ
‪มีแต่เรื่องเยอะเลย
‪แล้วครอบครัวของดาวียังพูดว่า ‪เขาต้องกลับไปยุโรป
‪แล้วนั่นทำให้เธอเศร้าเหรอ
‪คือว่า…
‪ฉันรู้ว่าดาวีรักเขามาก
‪ใช่
‪อือ
‪ฉันดีใจนะที่พวกเขารับว่าเป็นเกย์
‪พวกเขา ใช่เหรอ
‪เธอไปอยู่ไหนมา
‪ฉันก็อยู่ด้วยนั่นแหละ
‪แต่ดาวียอมรับเหรอ
‪ฉันแค่… ลูกฉัน ฉันแค่พูดเฉยๆ
‪ใช่ ที่จริงเธอพูดถูก
‪เขาอาจจะไม่อยากให้ครอบครัวรู้ว่าเขา…
‪เขาไม่รู้ว่าญาติเขาจะมา
‪คงงั้น
‪ฉันแค่อยากให้พวกเขามีความสุข
‪แล้วซิลเวียกับริชาร์ดล่ะ
‪ฉันไม่อยากคิดถึงเขาหรือเธอ
‪ฉันจะสนใจแค่ว่าลูกฉันรับปริญญา
‪แค่นั้น
‪เชิญค่ะ
‪ว่าไง
‪ฉันกำลังจะเข้านอน แต่อยากมาดูพวกแกก่อน
‪วันนี้เกิดเรื่องเยอะมาก
‪- ค่ะ หนูสบายดี ‪- สบายดีเหรอ
‪- ค่ะ ‪- อือ
‪หนูไม่อยากพูดถึงมัน หนูไม่เป็นไร
‪แกไม่อยากพูดถึงมันเหรอ
‪เหรอ บ้านฉัน กฎฉัน เพราะงั้นเราจะคุย
‪ก็ได้
‪ผู้ชายคนนั้นหนีไปกับเพื่อนรักของแก
‪ฉันไม่เข้าใจ อุบาทว์ที่สุด
‪ทุเรศมากที่ทำกับแกแบบนี้
‪พวกเขาไม่ได้ขโมยหรือหนีไปหรืออะไรนี่คะ
‪คือหนูแบบ…
‪แค่หวังว่าพวกเขาจะบอกหนูตรงๆ ก็แค่นั้น
‪ฉันจะบอกอะไรให้สองข้อ แกจำไว้นะ
‪เรารู้เสมอว่าพระเจ้าทรงอยู่ข้างเรา
‪แต่ปัญหาคือคนอยากได้ต้นโอ๊ก ‪แต่พระเจ้าให้มาแค่ลูกโอ๊กลูกเล็กๆ
‪เราก็ห่วงแค่ลูกโอ๊กนั่นก็พอ นั่นข้อที่หนึ่ง
‪ส่วนข้อสอง ถ้าจำอย่างอื่นไม่ได้เลย ‪ก็ให้จำแค่อันนี้ไว้
‪ฉันเรียนรู้เรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว
‪อย่าให้เพื่อนสาวกับผัวเจอกันบ่อยๆ
‪ยายคิดว่าเรื่องมันเกิดขึ้นก่อนหย่าหรือคะ
‪บางครั้งฉันก็คิดว่า ‪ห้างก็เปิดอยู่นะ แต่ทำไมไม่มีใครซื้อของ
‪- โอเค ‪- อะไร
‪โอเค ช่างเถอะ
‪แกเหมือนแม่แก
‪ลองคิดดูสิ
‪แกคุยกันทุกวัน ทำไมเขาถึงช่วยแกทำเรื่องหย่า
‪พวกเขาหาเวลาที่ไหนไปเดต ตกหลุมรัก
‪กับทำอะไรพวกนี้ถ้าไม่ใช่ตั้งแต่ก่อนหน้านั้น
‪นั่นแหละที่ฉันพูด
‪- เห็นไหม ฉันนึกแล้ว ‪- ใช่
‪มันเจ็บ เพื่อนฉันขโมยผัวฉันไป
‪แบบว่าเราสนิทกันมาก
‪แต่เธอหนีไปกับเขา
‪มันเจ็บ เจ็บมาก ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้
‪- ฉันว่ายายอยากคุย ‪- มาเดอา
‪ยายอยากคุยเรื่อง…
‪- ฉันพูดว่าไม่อยากคุยไง ‪- โอเค
‪วันนั้นคือวันที่ 1 ธันวาคม ปี 1955
‪บายจ้ะ ลาเวิร์นกับเชอร์ลีย์
‪อาร์ชี่
‪ฉันจะไม่มีวันลืม
‪ตอนนั้นฉันอยู่ที่มอนต์โกเมอรี แอละแบมา
‪อาร์ชี่ อยู่ไหนน่ะ
‪และโรสเพื่อนฉัน เราเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน
‪- อาร์ชี่ ‪- แล้วเธอก็ทิ้งฉันไป
‪อาร์ชี่ คุณอยู่ไหน
‪อาร์ชี่
‪เขาย้ายออกไป เอาทุกอย่างในบ้านไปหมด
‪ทำไมเสื้อผ้าเธอในตู้ถึงหายไปล่ะ ไม่นะ
‪ฉันจะทำยังไงดี อาร์ชี่
‪ฉันแบบว่า มันเกิดอะไรขึ้น
‪อาร์ชี่ คุณอยู่ในครัวเหรอ
‪อาร์ชี่ คุณอยู่ไหน
‪ฉันเริ่มหาไปทั่วแต่ไม่เจออะไร
‪สามีฉันไปแล้ว
‪ไม่นะ พระเจ้า
‪ฉันรู้ว่าเขาไปมีคนอื่นแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
‪น่าเศร้าเหลือเกิน
‪เขาทิ้งฉันไปเฉยๆ
‪เขาทำก่อน คลินตันทำทีหลัง ‪ไม่งั้นฉันคงจับเขาได้ไปแล้ว
‪โอเปอเรเตอร์ ‪ต่อเบอร์ 1-2 มอนต์โกเมอรี 0-6 ค่ะ
‪หวัดดีค่ะ สมาคมเพื่อการพัฒนา ‪คนผิวสีแห่งชาติใช่ไหมคะ
‪โรสเพื่อนฉันอยู่ไหมคะ ฉันเสียใจมาก
‪ฉันหาอาร์ชี่ไม่เจอ และฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง
‪เดี๋ยว
‪ไม่นะ
‪ฉันว่าข้าวของเธอก็หายไปเหมือนกัน
‪คิดว่าพวกเขาหนีไปด้วยกันไหมคะ
‪ฉันเลยไปที่ทำงานเธอ เธอทำงานที่เอ็นเอเอซีพี
‪โรส
‪โรสอยู่ไหน
‪ขอโทษค่ะ ฉันมาหาโรส
‪ไม่มีใครรู้เลยเหรอว่าโรสอยู่ที่ไหน
‪ใครก็ได้บอกมาว่าโรสซ่อนอยู่ตรงไหน
‪โรสอยู่ไหน โรสอยู่ไหน
‪(สู้เพื่อความเสมอภาค ‪มาร่วมกับเรา เอ็นเอเอซีพี)
‪เธออยู่ไหน ไม่มีใครรู้เหรอว่าโรสอยู่ไหน
‪ไม่มีใครรู้เหรอ ใครรู้บ้างว่าโรสอยู่ไหน
‪โรสอยู่ไหน
‪เธอไปซ่อนอยู่ตรง…
‪โรสอยู่ไหน
‪โรสอยู่ในนี้เหรอ ฉันไม่เห็นโรสเลย โรสอยู่ไหน
‪มีใครจะบอกฉันไหมว่าโรสอยู่ไหน โรสอยู่ไหน
‪ฉันขับรถตามหาโรสไปทั่ว
‪ฉันมองขึ้นไปบนรถเมล์แล้วก็เห็นเธอ
‪อะไรเนี่ย ปกติเธอไม่ขึ้นรถสายนี้นี่
‪ฉันเห็นเธออยู่บนรถเมล์คันนั้น
‪ฉันเลยขับรถไปขวางหน้ารถเมล์
‪คนขับรถเมล์ก็บอก "คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ"
‪"ที่นี่มอนต์โกเมอรี แอละแบมา"
‪ฉันก็แบบ "ฉันไม่สน"
‪ฉันรู้นะว่าเธอได้ยินฉัน โรซ่า
‪ฉันลงจากรถเข้าไปแทงมีดใส่ล้อรถสุดแรง
‪โรซ่า ลงจากรถซะโรซ่า
‪โรซ่า อย่าทำเป็นนั่งเฉย… คนขับกลับมานะ
‪เปิดประตูนี่ซะ
‪ลงจากรถซะโรซ่า
‪ฉันจะจัดการเธอโรซ่า
‪คอยดูนะ โรซ่า
‪เอาโรซ่าลงจากรถ โรซ่า
‪ก็ได้ ฉันประท้วงเธอ ฉันจะถ่ายรูปไว้ให้หมดเลย
‪ฉันเห็นเธอนะ โรซ่า
‪นี่คือมาเดอา นี่คือปีหนึ่งเก้า…
‪นั่นโรซ่า พาร์คส์ ‪ทุกคนรู้จักเธอ ฉันจะโพสต์ไอ้นี่…
‪ตอนนี้ปี 1955 ‪แต่ฉันจะโพสต์ทันทีที่ถึงปี… ไหนนะ
‪ฉันจะโพสต์สักวันนึงแหละ ‪ฉันกำลังใช้ไอโฟนถ่ายอยู่
‪ไม่ใช่ เอโฟนน่ะ เพราะตอนนั้นยังไม่มีไอโฟน
‪คือว่าเอมาก่อนไอ
‪คนนี้คือโรซ่า พาร์คส์ ส่วนข้างหลังนั่นคืออาร์ชี่
‪นั่นผัวฉัน อาร์ชี่
‪เธอขโมยผัวฉันไป ‪ฉันถึงได้เริ่มเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมือง
‪ฉันพูดว่า "โรซ่าลงมาจากรถนะ ‪ฉันแค่อยากคุยกับเธอ"
‪เธอไม่ยอมลงจากรถ ‪พวกผู้ชายโมโห คนขาวโมโห
‪รู้ตัวอีกทีมาร์ติน ลูเธอร์ คิงก็มา
‪เจสซี่ แจ็กสัน มิลลี่ แจ็กสัน
‪เจเน็ตน้อยก็อยู่ที่นั่น
‪ลาโทยา รีบา พวกแจ็กสันทุกคนไปเดินขบวน
‪ประท้วงกันที่นั่น ปี 1955
‪ยายพูดถึงโรซ่าไหน
‪โรซ่า พาร์คส์ไง
‪โรซ่า พาร์คส์คนนั้นน่ะนะ
‪ไม่ๆ เธอชื่อโรส
‪ไม่ใช่โรสคนนั้นนะ ‪พอเกิดเรื่องนั้นเธอก็กลายเป็นโรซ่า พาร์คส์
‪รู้ไหมว่าทำไมเธอไม่ลงจากรถ
‪คนคิดว่าเพราะเธอจะช่วยคนดำ แต่มันไม่ใช่เลย
‪โรซ่าไม่ยอมลงมา ‪เพราะกลัวโดนด่าเละที่แย่งแฟนฉัน
‪โอเค
‪ฟังนะ…
‪โรซ่า พาร์คส์เป็นฮีโร่ตัวจริงด้านสิทธิพลเมือง
‪เธอคือชีโร่
‪รู้ไหมว่าทำไมเธอถึงเป็นชีโร่
‪เพราะฉันทำให้เธอไม่ยอมลงจากรถไง
‪ตอนนี้พวกแกถึงได้นั่งตรงไหนก็ได้บนรถเมล์
‪ขอบคุณฉัน ด้วยความยินดี พระเจ้าจงเจริญ
‪ขอบคุณ
‪- มาเดอาจงเจริญ ‪- ถูกต้อง ขอบคุณ
‪ฉันแค่จะบอกว่ามันไม่ดี ‪ที่ฉันโกรธโรสและจะไปฉะกับโรส
‪แต่ดูสิว่าผลกลับดีเห็นไหม
‪ดูสิว่าคนนิโกรได้อะไรมา ‪จากสิ่งที่ฉันทำ เข้าใจไหม
‪- เหตุและผล ‪- เป็นเพราะฉัน ใช่
‪ดังนั้นตอนเราไปงานรับปริญญา ‪ฉันอยากให้แกทำให้เกิดเหตุและผลบ้าง
‪จับตัวซิลเวียมา ‪แล้วต่อยหน้าเธอที่งานรับปริญญาซะ
‪ไม่เอาน่า นังมารในตัวแกอยู่ไหน ‪งัดออกมาใช้สิ
‪ถ้าฉันทำแบบนั้นกับโรสได้ ‪แกก็ทำได้ นั่นมันสมัยก่อน
‪ฉันยังสาวและเซ็กซี่ ฉันเพิ่งจะ 20
‪โอเค ถ้าตอนนั้นยายอายุ 20
‪ถ้าฉันคิดเลขแล้วทดไป ยายต้องอายุ 95 แล้วสิ
‪คนดำหน้าไม่เหี่ยว ถ้าไม่ใช้หน้าหนักไป
‪ฉันถ่ายนี่ตอนปี 1955 นี่ไง ฉันถ่ายรูปนี้ไว้
‪โอเค
‪ไม่แน่จริงไม่โม้หรอก
‪(บริการแท็กซี่เอทีแอล)
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪เร็วเข้า
‪ขอบคุณ
‪ล้างจานด้วย
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี คอร่า
‪- สบายดีนะ ดีจังที่คุณมา ‪- สวัสดี ลอร่า
‪เป็นไงบ้างคะ รู้สึกยังไงบ้าง
‪น่าอับอายที่สุด
‪ทำไม คุณไม่ได้ทำอะไรเลยนี่ ‪ไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪- เราขอโทษจริงๆ ค่ะ ‪- ใช่
‪ขอคุยกับมาเดอาตามลำพังได้ไหม
‪ได้สิ มาเดอา
‪- เราออกไปกันเถอะ ‪- ขอบคุณ
‪มาสิ นั่งก่อน
‪- ให้ฉันช่วยไหม ‪- ได้ค่ะ เอานี่ไป
‪- โอเค ขอบคุณ ‪- ตามมาทางนี้
‪ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- สวัสดี มาเดอา
‪มาเดอา ฉันอายมากเรื่องเมื่อคืนนี้
‪ที่รัก ไม่มีอะไรต้องอายเลย โอเคมั้ย
‪ฉันทำตัวเป็นผู้หญิงแก่โง่ๆ
‪อย่าห่วง ใครๆ ก็เคย ‪เป็นผู้หญิงแก่โง่ๆ เพื่อใครสักคนกันทั้งนั้น
‪- ก็จริง ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪คือพอแก่ตัวลง เราก็จะปวดนั่นเมื่อยนี่ไปหมด
‪บอกตามตรง นั่นละฉันถึงใช้กัญชา
‪เมื่อเช้าฉันตื่นมาไม่ปวดเลย
‪ฉันดี๊ด๊ามากเลย
‪ใช่ ฉันก็เป็นแบบนั้นแหละ
‪หัวนมฉันแข็งอย่างกับกระสุนแน่ะ
‪ไม่ได้รู้สึกดีแบบนี้นานแล้ว
‪คุณอยากได้อีกล่ะสิ ใช่ไหม
‪เหมือนคนติดยาเลย
‪โอเค ฉันจะให้ แต่คุณต้องใช้ระวังๆ นะ
‪จะบอกให้ หลักสำคัญคือ
‪คุณกินก่อนนิดนึง ‪แล้วกินอีกนิดตอนนี้ แล้วค่อยอีกนิดทีหลัง
‪- คุณต้องกินให้น้อยมากๆ เข้าใจไหม ‪- ค่ะ ขอบคุณ
‪- เอ้า เอาไปเม็ดนึง ‪- ขอบคุณ
‪- ขอบคุณมาก ‪- เม็ดเดียวพอ
‪เยี่ยมที่สุด
‪ใช่ รู้ไหม ฉันทำเองเลยนะ
‪จริงเหรอ
‪ฉันได้สูตรมา ฉันจะบอกคุณ แต่ต้องระวังนะ
‪เพราะถ้าคุณทำมากไป ‪คุณจะติดคุกห้าถึงสิบปี ระวังล่ะ
‪- ขอบคุณมากจริงๆ ‪- ด้วยความยินดี
‪ฉันว่าต่อไปเราจะเป็นเพื่อนรักกันเลยล่ะ
‪ฉันเชื่อ ฉันชอบคุณ แอ็กเนส บราวน์
‪ใช่ เธอไปอึ๊บกับจิ๋มแฉะๆ
‪อะไร อะไรน่ะ เสียงพูดว่าไงนะ
‪เอาถังกับไม้ถูพื้นมาเช็ดจิ๋มแฉะๆ นี่ซิ
‪ถังกับไม้ถูพื้น
‪ที่รัก ถ้ามันเปียกขนาดนั้น ‪คุณต้องไปหาหมอแล้วนะ
‪ฉันไม่อยากจิบ ฉันอยากซด
‪ฉันอยากจุก ฉันอยากสำลัก
‪ฉันอยากให้เธอสัมผัส ‪ไอ้ที่แกว่งอยู่ลึกๆ ในคอของฉันนี่
‪บ้าจริง รุนแรงจัง
‪เธออาจจะอยากเป็นโรคคออักเสบ
‪แม่ฉันบอกว่าถ้าทำแบบนั้น ‪ฉันจะร้องโยเดิลไม่ได้อีกเลย
‪ใช่ เธอไปอึ๊บกับ…
‪คนหนุ่มสาวพวกนี้แต่งเพลงกันได้ต่ำสถุลจริง
‪- เสียงมาจากไหน ‪- ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่รู้ว่าโลกเป็นอะไรกันไปหมดแล้ว
‪- คนหนุ่มสาวสมัยนี้นี่ ‪- คนหนุ่มสาวฟังอะไรแบบนี้
‪- แบม เชื่อไหมว่าเราได้ยินอะไรมา ‪- อะไร
‪ฉันไม่อยากจิบ ฉันอยากซด
‪- เธอหาอะไร ‪- ฉันอยากสำลัก
‪หามือถือฉันอยู่
‪- แกว่งอยู่ลึกๆ ในคอของฉันนี่ ‪- อยู่นี่เอง
‪ขอโทษนะ ไงดำน้อย
‪ว่าไงนะ
‪เมื่อไหร่ คืนนี้เหรอ อือ
‪ฉันว่าตรงนั้นของเธอคง…
‪อย่าๆ ไม่
‪- นายคิดว่าไง ‪- เยี่ยม
‪ไม่หรอก คือ…
‪นายนี่บ้าความสมบูรณ์แบบจริงๆ
‪- อือ ‪- นายประหม่าเหรอ
‪- ใช่ มาก ‪- ไม่ต้อง นายเอาอยู่แน่
‪ขอบใจเพื่อน นายนี่พึ่งได้จริงๆ
‪- ดูพวกเขากอดกันสิ ‪- น่ารักเนอะ
‪ดูเธอสิ ดูพวกเธอสิ ฉันเห็นนะ
‪แบม แบม
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าไอ้ที่ร้องน่ะเพลงแต่งงาน
‪ก็นั่นแหละฉันถึงร้อง
‪ฉันว่าข่าวต่อไปที่พวกเขาจะประกาศ ‪คือพวกเขาจะแต่งงานกัน
‪ยินดีด้วย นี่นะ ‪ตอนที่เขาขานชื่อเธอตอนรับปริญญา
‪เป็นฉันฉันจะร้อง นี่คือตาทวดเธอ
‪บราวน์ ร้องซะสูงปรี๊ดไข่นายจะฝ่อหมด เงียบๆ
‪- ให้สูงปรี๊ดเลย ‪- ทวดทำได้
‪- ใช่ ฉันเมายา ฉันร้องสูงตลอด ‪- เอาเลยครับ
‪ดูนั่นสิ ดูสิ
‪อะไรกันเนี่ย
‪คลุมไว้ให้ดี ใช่ คลุมไว้
‪- มาได้ไง ‪- นั่นดิ
‪ทุกคนดูดีจริงๆ
‪ฉันชอบเธอใส่ชุดสีนั้น
‪พวกเขามาทำไม
‪ผมอยากให้พ่อมา ‪พ่อบอกว่าต้องพาเธอมาด้วยก็เลย…
‪ทิม
‪ไม่เป็นไร
‪เป็นไรสิ
‪แบบนี้เธอไม่โกรธหรือไง
‪นี่มันอะไรกันแน่
‪ฉันไม่เป็นไร
‪รู้อะไรไหม
‪- รอให้มาเดอาเห็นเขาก่อนเถอะ ‪- ตายละ
‪ฉันบอกเขาแบบนั้น
‪ฉันว่า "ถ้าจะให้ฉันทำโคลสลอว์ ‪นายห้ามขโมยสูตรฉันนะ"
‪เธอมาแล้วไง นรกกำลังจะแตกล่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪หัวเด็ดตีนขาดเขาก็ห้ามกลับมาเหยียบที่นี่อีก
‪มาเดอา ผมขอให้พ่อมาเองครับ
‪ไปชวนเขามาทำไม
‪หมายความว่าไงที่ว่าขอให้เขามา
‪- ขอละครับ ทำเพื่อผมนะ ‪- ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นแบบนี้
‪ฉันไม่เคยชอบแก
‪เราเป็นญาติกันน่ะใช่ ‪แต่ไม่ได้แปลว่าเราสนิทกัน
‪- มาเดอา ‪- อะไร
‪ฉันคิดว่าคุณควรกินช็อกโกแลตของคุณอีก
‪ฉันกินเยอะไป นั่นแหละปัญหา
‪เธอมาแล้ว
‪ลอร่า ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ไม่ได้ เธอไม่มีอะไรจะพูดกับหล่อนย่ะ
‪- เราคุยกันส่วนตัวได้ไหม ‪- ไม่ เธอจะแต่งกับผัวหลานฉันต่อหน้าชาวบ้าน
‪แล้วตอนนี้จะมาร้องหาความเป็นส่วนตัวทำไม
‪คุยกันตรงนี้แหละ
‪ให้ทุกคนเห็นไปเลยว่าเธอจะพูดอะไร
‪ลอร่า ฉันแค่อยากจะขอโทษ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตกหลุมรักเขา
‪มันเกิดขึ้นเอง
‪ดูหน้าฉันนี่
‪ฉันไม่สน
‪มาเดอา
‪ลาก่อนย่ะ ลาก่อน
‪ฉันไม่สบายใจมาตลอด ‪เพราะไม่รู้จะบอกเธอยังไง
‪ไม่เอาน่ะ ถ้าจะนอนกับเขา นอนกับฉันนี่ก็ได้
‪อะไรที่เขามีฉันก็มี ใหญ่กว่าด้วย
‪โจ หุบปากซะ
‪เธอรู้ว่าฉันรักเธอใช่ไหม
‪เอาไอ้ตัวอะไรที่เธอพามาด้วย ‪สะบัดตูดไปซะ ฉันรับไม่ไหวแล้ว
‪จัดไป มาเบล
‪ทิม อยากให้เรากลับไปไหม
‪ผมอยากให้คุณกลับไป
‪- ฉันพูดกับลูกฉัน ‪- ผมพูดกับคุณอยู่
‪- ทิม ‪- คุณนี่โคตรจะ…
‪ดาวี
‪- ไม่เป็นไร ‪- ฉันเบื่อไอ้บ้านี่สุดๆ
‪- ไอ้บ้าเหรอ ‪- ริชาร์ด
‪- ดาวี ทำไมทำแบบนี้ ทำไมทำตัวแบบนี้ ‪- ก็ผมเหม็นหน้าเขา
‪เอาเลย บวกกันเลย
‪นายพูดกับใครนะ
‪ฉันพูดกับผู้ชายที่ทิ้งครอบครัว ‪ทำให้เธอเสียน้ำตาไง
‪- นายไม่รู้จักฉัน ‪- ที่รัก
‪- มาสิ ยินดีจะอัดคุณให้น่วมให้ ‪- ดาวี หยุดนะ
‪- ใช่ หยุดเดี๋ยวนี้ ‪- ผมทนเขาไม่ไหวแล้ว
‪- ไงนะไอ้หนู ‪- ดาวี!
‪หยุดนะ!
‪- ไม่มีทาง ‪- มาเบล
‪- อย่างนั้น ‪- หยุดนะ!
‪พระเจ้าช่วย
‪เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย
‪หลานฉันโดนชนล้มแล้ว เป็นบ้าอะไรกัน
‪- เขาทำลอร่าล้ม ‪- โอ๊ะโอ
‪เขาทำลูกฉันล้ม ว้าย จะบ้าเหรอ
‪เดี๋ยว ใจเย็น
‪- ที่รัก ไม่เป็นไรนะ ‪- ที่รักเหรอ
‪- ที่รัก ‪- เขาพูดแบบนั้น
‪คุณโอเคไหม
‪ไม่สิ ฉันคิดว่าเขาถามทิมมี่นะ
‪เพราะทิมมี่ เธอเป็นที่รักของเขาไม่ใช่เหรอ
‪เขาเรียกเธอว่าที่รักทำไมเนี่ย
‪คุณอยากบอกทุกคนไหม
‪- ดาวี ตอนนี้ไม่เหมาะ ‪- เขาบอกความลับเขา เราก็บอกของเราเถอะ
‪- ฟังนะ… ‪- บอกอะไรเรา นี่มันเรื่องอะไร
‪ขอร้องล่ะ
‪เราคบกันมาสองปีแล้ว
‪- เธอ… ‪- โกหกกันแน่เลย
‪เดี๋ยว อะไรนะ
‪- คุณรู้เรื่องนี้ไหม ‪- ไม่
‪ดาวี ว่าไงนะ
‪เดี๋ยว หมายความว่าไง
‪ฉันจะบอกให้เอง
‪พวกเขาอึ๊บกัน
‪- โจ ‪- ปู่โจ
‪เธอจะโกรธแม่ไม่ได้นะ
‪เพราะแม่เลี้ยงเธอด้วยซิมิแลคผสมวิตามินดี
‪ฉันเข้าใจแล้ว ลอร่า ฉันเข้าใจเธอแล้ว
‪ใช่ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ‪ทำไมเธอถึงไม่โกรธพวกเขา
‪- ใช่่ ‪- นัวเข้าไป ขย่มมันเข้าไป
‪- นั่น! ‪- นัวเข้าไป ขย่มมันเข้าไป
‪แม่ จริงหรือครับ
‪ใช่ลูก เรื่องจริง
‪มาเบล ฉันงงสุดๆ เลย
‪ฉันไม่รู้จะทำไงดีแล้ว
‪ฉันนึกว่าเด็กสองคนนั้นเป็นคู่รักกัน
‪ยายแอ็กเนสผมขอโทษ ผมขออธิบาย
‪- ไม่ เธอไม่ต้องอธิบาย ‪- ยายแอ็กเนส
‪ตกลงว่านายกับแม่ฉันเหรอ
‪เรากะจะบอกนายแล้ว
‪เขากะจะบอกผม
‪นี่มันผิด เขาอายุเท่าผม ‪เขาแก่กว่าผมแค่สามปี
‪เดี๋ยวนะ
‪เธอโกรธใช่ไหม
‪"เขาอายุเท่าผม"
‪"เขาแก่กว่าผมแค่สามปี"
‪เธอพยายามจะหลอกฉัน
‪แบบนั้นก็แปลว่าพวกเธอไม่ได้อายุเท่ากัน
‪ไม่ใช่ เขาไม่ได้หมายความ…
‪เขาพยายามจะหลอกฉัน ‪ฉันเมายานะ แต่ไม่ได้เมาขนาดนั้น
‪คุณจะบอกว่าคุณคบกับเจ้าเด็กน้อยนี่เหรอ
‪คุณพูดกับฉันเหรอ
‪ริชาร์ด คุณตัดสินฉันเหรอ
‪ใช่เลย
‪คุณคบกับเด็กคนนี้
‪- ไง คุณหาผู้ชายจริงๆ ไม่ได้รึไง ‪- ริชาร์ด
‪ก็ใช่น่ะสิ เธอหาไม่ได้ไงตอนที่เจอเข้ากับนาย
‪ให้ตาย ตลกชะมัด
‪คุณยืนอยู่กับเพื่อนรักฉันตรงนั้น ‪แต่คิดว่ามันตลกเนี่ยนะ
‪อยากรู้ไหมว่าฉันคิดว่าอะไรที่ตลก
‪คือการที่ซิลเวียช่วยฉันเรื่องหย่า
‪แต่คุณคือคนที่ได้ไปทุกอย่าง
‪- นั่นไง ‪- จัดไปเลยลอร่า
‪- พูดเลยลอร่า ‪- ฉันเป็นกองหนุนให้ พูดเลย
‪อยากรู้ไหมว่าฉันคิดว่าอะไรอีกที่ตลก
‪ฉันจะไปสำนักงานทนายความเธอ ‪ไปบอกว่าเธอทำอะไร
‪ว่านี่เป็นการให้คำปรึกษาที่ผิดจริยธรรม
‪แล้วฉันจะลากคุณไปขึ้นศาล
‪แล้วเอาทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันมาให้หมด
‪แล้วมาดูกันว่าใครจะเป็นคนสุดท้ายที่หัวเราะ
‪ใช่ ฉันคบอยู่กับเขา
‪และขอบอกเลยว่าเด็กอายุ 26 คนนี้
‪เป็นลูกผู้ชายยิ่งกว่าคุณซะอีก
‪และอาจเป็นลูกผู้ชายยิ่งกว่าที่คุณจะเป็นได้อีกด้วย
‪ผู้ชายคนนี้เห็นหัวฉัน
‪ผู้ชายคนนี้ฟังฉัน
‪ผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันรู้ว่า ‪ฉันยังมีชีวิตอยู่และยืนด้วยตัวเองได้
‪ไม่เหมือนคุณที่ล้มฉัน
‪เพราะงั้นคุณน่าจะใช้สมองในกะโหลกหนาๆ นั่น
‪เรียนรู้จากเด็กอายุ 26 คนนี้ซะ
‪- เธอจัดใส่เขาชุดใหญ่เลยเนอะ ‪- ใช่
‪- ชุดใหญ่เลย ‪- แย่มาก
‪คงจะฟังเข้าหัวนะ เจ้าหัวทึบ
‪เด็กคนนั้น…
‪- เด็กคนนั้นเป็น… ‪- จะเป็นสามีของเธอ
‪แม่เจ้า
‪หา
‪เดี๋ยวนะ
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ที่รัก
‪อุ๊ย ว้าย
‪นี่ไม่ใช่เวลาจะมา "แบล็กไลฟส์แมตเตอร์" นะ
‪อย่ามาทำโรแมนติกดิ
‪ไอ้หนุ่ม อย่ามาทำโรแมน… เขาคุกเข่าแล้ว
‪ดาวี ขอล่ะ
‪พูดสิว่าคุณจะแต่งกับผม
‪ตอบตกลงสิ
‪แล้วก็… ตอบ
‪นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน
‪ฉันว่าซึ้งดีออก
‪เธอแก่คราวแม่เขาเลย ‪มีใครมั่งที่ขับรถมือสองแล้วแข่งชนะ
‪แต่เขารักเธอ
‪แกจะไปรู้อะไรเรื่องความรัก ‪แกเองยังหาผัวไม่ได้เลย
‪ปากนี่นะ…
‪- ตอบตกลงสิ ‪- ผมต้องไปแล้ว
‪ไม่ไหว
‪น่าอายสุดๆ อะ
‪ที่รัก ฉันว่านั่นแปลว่าไม่
‪เข้าใจแล้ว
‪ฉันขอโทษ
‪เธอพูดว่า "ฉันขอโทษ"
‪เธอพูดว่า "ฉัน…"
‪เธอน่าจะพูดอะไรหน่อยสิ
‪เธอพูดว่า "ฉันขอโทษ"
‪ใช่
‪- โอ้! ‪- นั่นมันอะไรกัน
‪โถ ที่รัก
‪มาเบล อย่ายุ่งกับเขา
‪เธอไม่ควรทำแบบนั้นกับนาย เสียใจด้วยนะ
‪นายอุตส่าห์คุกเข่า เสียใจด้วยนะ
‪- น่าขายหน้าจริงๆ ‪- เธอน่าจะพูดอะไรบ้าง
‪- น่าจะพูดบ้าง เสียใจด้วย ‪- ก็เธอไม่อยากพูด
‪- เสียใจด้วย ‪- ไม่ใช่เรื่องของพวกนาย กินสิ
‪มัวดูอะไรกันอยู่ หาอะไรกินสิ
‪นี่มันเรื่องของครอบครัวฉัน
‪ขอเบียร์หน่อยสิ
‪- ลอร่า ‪- ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้
‪- ลูกรัก… ‪- ฟังนะ หนูรักเขา
‪งั้นทำไมไม่พูดอะไรล่ะ
‪เกิดเรื่องเยอะเกินไป
‪อะไร ลูกต้องคิดให้ออกว่าลูกอยากจะทำอะไร
‪หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขา
‪งั้นคนเดียวที่จะแก้ไขเรื่องนี้ได้ก็คือลูก
‪แก้ไขซะ
‪เราไปกันเถอะ
‪ฉันไม่ได้บอกให้เอาลูกๆ มากันนะ
‪นี่ปาร์ตี้ของผู้ใหญ่ ‪ผู้ใหญ่ครึ่งตัว ไม่ใช่ผู้ใหญ่เต็มตัว
‪แมลงวัน ไม่น่าใส่ชั้นในตัวเก่าเลย
‪แอ็กเนส ยัยเด็กทะลึ่ง
‪ฉันอยากกิน "ช็อกโกแลต" อีก
‪- เหรอ ‪- กินแค่นี้ไม่รู้สึก
‪ฉันคิดอยู่ว่าจะให้อีกเม็ด
‪แต่อยากให้คุณเข้าใจนี่ก่อน ตั้งใจฟังนะ
‪ช็อกโกแลตนี่ คุณต้องระวังให้ดี
‪ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันกินเยอะเกินไป ‪จนมันระดมกันแผลงฤทธิ์ใส่ฉัน
‪มารู้ตัวอีกทีฉันอยู่ที่เม็กซิโก ‪ถูกล่ามไว้กับล่อชื่ออาร์ริบา
‪จริงนะ ฉันขายเตกีลาจากซอกนมอยู่
‪ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะให้คุณเม็ดนึง
‪แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น คุณต้องรับผิดชอบเองนะ
‪- แค่เม็ดเดียวพอ ‪- โอเค
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าควรกินมั้ย หรือไม่ควรนะ
‪ไม่รู้ดาวีคิดยังไง
‪เขาต้องกลับไอร์แลนด์ ตาเขาต้องการเขา
‪อะไรนะ
‪ตอนนั้นตกลงกันไว้แบบนี้
‪ตอนที่พ่อแม่ของดาวีตาย ขอจงสู่สุคติ
‪อ้อ ใช่ สุคติ
‪ฉันไม่มีวันลืมคำพูดสุดท้ายของเขา
‪ว่าอะไร
‪"อ้าวเฮ้ย รถเมล์!"
‪- ตายเพราะรถเมล์นี่เอง ‪- ใช่ แต่…
‪ตอนพวกเขาตาย
‪ข้อตกลงคือตาของดาวีจะดูแลไร่
‪จนดาวีโต แล้วพอถึงเวลาที่เหมาะสม
‪เขาก็จะรับช่วงไป
‪ซึ่งเวลาที่ว่าก็คือตอนนี้ ซึ่งเขาก็รู้
‪น่ารักจริงๆ
‪แต่ถ้าหัวใจเขาต้องการอย่างอื่นล่ะ
‪ช่างหัวหัวใจเขาสิ
‪บางครั้งฉันก็นึกเสียใจที่มีลูกหกคน
‪ฟังนะ เด็กๆ มีชีวิตของตัวเอง ‪เราต้องปล่อยให้เขาใช้ชีวิตกันเอง
‪ฉันรู้ แต่เรามีบุญคุณกับพวกเขา
‪อย่าบอกนะว่าคอร่าไม่ได้ติดค้างอะไรคุณเลย
‪ต้องติดค้างสิ ฉันต้องรูดเสาเลี้ยงเธอมาตั้งกี่ปีล่ะ
‪รู้ไหมว่าฉันแคะเสี้ยนไม้ออกจากง่ามขาได้กี่ชิ้น
‪เสี้ยนไม้เหรอ
‪สมัยนั้นยังไม่มีเสาทองเหลือง ‪คุณตัวสมัยนี้ทำงานสบายจริงๆ
‪สมัยก่อนเรามีแต่เสาโทรศัพท์
‪แถมไม่เคลือบให้ด้วยนะ
‪เราต้องกอดเสา ‪ทั้งเต้นทั้งรูดทั้งหมุนเพื่อจะหาเงิน
‪ฉันทำมาหมดแล้ว ‪ต้องเอาตัวเข้าแลก ข้างในนี้เยินซะ
‪แต่ฉันใช้กรรมแล้ว
‪ฟังนะ ฉันทำสิ่งที่ต้องทำ ฉันทำแล้ว
‪เขาต้องกลับไปดูแลไร่
‪ขอถามหน่อย
‪ถ้านั่นไม่ใช่ความฝันของเขาล่ะ
‪ช่างหัวมันสิ ยังไงเขาก็ต้องดูแลไร่
‪คุณจะรู้สึกยังไง ‪ถ้าเด็กคนนั้นต้องนั่งจุมปุ๊กดูแลไร่
‪ต้องรีดพ่อวัวทั้งที่เขาไม่อยากอยู่ที่นั่นน่ะ
‪- แม่วัว ‪- ว่าไงนะ
‪รีดนมแม่วัว
‪ไม่ใช่รีดพ่อวัว รีดนมวัว
‪อ๋อ จะอะไรก็ช่างเถอะ
‪สำคัญด้วยเหรอ ‪ที่เขาต้องทำสิ่งที่คุณกับตาเขาต้องการ
‪ถ้าความสุขของเขาคืออยู่ที่นี่กับผู้หญิงคนนั้น
‪รู้ไหมว่าการทำไร่มันยากแค่ไหน
‪ต้องบังคับพ่อวัวให้ผสมพันธ์กับแม่วัวน่ะ
‪ฉันเคยต้องจูบแลกลิ้นกับวัว
‪มันอยากได้อีกแต่ฉันไม่มีอารมณ์ ตอนนั้นน่ะนะ
‪ไหนจะขี้วัวที่ต้องล้างอีก
‪เราเสียสละเพื่อให้เขาได้มาเรียนที่นี่
‪ฟังนะ เด็กๆ จะใช้ชีวิตตามที่เขาคิด ‪ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ก็ตาม
‪ทีนี้คุณจะเลือกยืนตรงข้ามเขา ‪หรือจะอยู่เคียงข้างเขา
‪คอยดูว่าถ้าเกิดเขาพลาดพลั้งก็จะได้ช่วยล่ะ
‪เข้าใจใช่ไหม
‪- ขอบคุณที่พูดให้ฟังนะ ‪- อะไร
‪- ด้วยความยินดี ‪- แต่ฉันเอาจริง
‪ดาวีต้องกลับไปไอร์แลนด์กับฉัน
‪ฉันทำอะไรไม่ได้ ฉันจะให้ลูกอมคุณเพิ่ม
‪แล้วค่อยดูกันว่าใครจะไปไหนกับใคร
‪เอาไปเลยทั้งถุง กินให้เพลินนะ
‪คอยดูกันว่าใครจะไป
‪ทุกคนเข้าบ้านซะ ข้างนอกมันร้อน
‪- ฉันต้องเอาผ้ารัดเอวนี่ออก ‪- ฉันกินดีไหมนะ
‪เอาเด็กพวกนี้ออกไปให้พ้นสนามบ้านฉัน ‪ฉันไม่รู้จักเด็กพวกนี้
‪แล้วถ้าไม่ได้พกจานมา ก็อย่าเอาจานไป
‪ฉันรักเธอ
‪แล้วกะจะบอกฉันเมื่อไหร่เหรอ
‪เรามีพิธีจบ และนายอยากสารภาพว่าเป็นเกย์
‪ฉันเลยอยากให้เวลานายก่อน
‪แต่มันไม่สำคัญแล้ว ‪เธอไม่อยากแต่งงานกับฉัน
‪เหมือนชกใต้เข็มขัดเลย
‪นายรู้จักฉัน รู้จักเธอ นายรู้ว่าเราเหมาะสมกัน
‪นายกล้าพูดได้ไงฮึดาวี นายโกหกฉันมาตลอด
‪- ฉันไม่เคยโกหก ‪- ฉันไม่รู้จักนายแล้ว
‪งั้นวันหยุดพวกนั้นที่นายหายไป ‪นายไปอยู่กับแม่ฉันเหรอ
‪- ใช่ ‪- โอเค
‪งั้นแบบนี้ก็เหมือนโกหกฉัน นายไม่ได้บอกฉันนี่
‪เธอไม่อยากให้บอก ฉันอยากบอก
‪นายโทษแม่ฉันเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่บอกให้ฟัง
‪รู้อะไรไหม ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย
‪นายไปซะ
‪ทิม
‪ทำไมยังยืนอยู่อีก
‪- ฉัน… ‪- ออกไปซะ
‪ฉันเป็นเพื่อนนาย ฉันรักนาย
‪นายรักทั้งครอบครัวฉันเลย
‪เอาเลย นายโกรธเลย นายมีสิทธิ์
‪ฉันแค่…
‪ฉันอยากเป็นกำลังใจให้นาย ‪ไม่อยากทำให้นายผิดหวัง
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันเป็นเพื่อนนาย และฉันจะไม่มีวันทำร้ายนาย
‪จริงดิ
‪ฉันรักแม่นาย ฉันขอโทษ แต่ฉันรักจริงๆ
‪ฉันไปดีกว่า
‪นายพูดว่า "นายไม่มีวันทำร้ายฉัน
‪กับนายรักแม่ฉัน" ในประโยคเดียวกันได้ไง
‪คิดได้ไงเนี่ย
‪ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะเคลิ้ม…
‪รอเดี๋ยว
‪ฉันกำลังเย็บผ้าอยู่
‪ทนไม่ไหวแล้ว บ้านนี้หาคนเป็นเพื่อนฉันไม่มีสักคน
‪เข้ามาสิ
‪ไงจ๊ะ
‪หวัดดีค่ะ
‪ดีใจจังที่แกมา ฉันนั่งว่างๆ ไม่มีอะไรทำ
‪รอใครมาคุยกับฉันอยู่เนี่ย เข้ามาเลย นั่งลง
‪- เป็นไงบ้าง ‪- สบายดีค่ะ
‪ดีๆ
‪ดูเหมือนหนูจะทำงานฉลองรับปริญญา ‪ของลูกหนูพังอีกแล้ว
‪ใช่เลย แกเล่นซะป่วนหมดเลย
‪เปล่า ฉันพูดเล่นนะ แกไม่ได้ป่วนอะไร
‪แกเสียสละเลี้ยงเด็กคนนั้นมาซะขนาดนั้น
‪เขาไม่เป็นไรหรอก เขาจะไม่เป็นไร
‪ยายแน่ใจนะ
‪แน่ใจสิ
‪แกไม่จำเหรอว่าเสียสละอะไรมั่ง ‪พ่อแม่ดีๆ เขาจำได้กันทั้งนั้น
‪ตั้งแต่ตอนที่ลูกเกิด เราก็ต้องเสียสละแล้ว
‪ตั้งแต่อนุบาล ยันประถม ‪ยันมหาลัย เราเสียสละมาตลอด
‪ดังนั้นหลังจากให้เวลาลูกเต็มที่แล้ว
‪ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องดูแลตัวเอง ‪หาอะไรสนุกๆ ทำมั่งแล้ว
‪เขาไม่เป็นไรหรอก
‪ยายพูดถึงดาวีเหรอ
‪ใช่ ฉันรู้ว่าแกต้องมีอะไรสักอย่าง
‪ก็แกเดินเด้งหน้าเด้งหลังเข้ามาซะขนาดนั้น
‪ฉันรู้เลยว่าแกต้องมีความสุขกับอะไรสักอย่าง
‪ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกค่ะ
‪คือเขาเป็นคนสนุก
‪แต่หนูเพิ่งเริ่มเรียนรู้ที่จะรัก ‪และมีความสุขกับตัวเอง
‪งั้นแกมาถูกทางแล้ว มันเริ่มแบบนี้แหละ
‪เริ่มเมื่อเราเรียนรู้ที่จะมีความสุขกับตัวเอง
‪ใช่ค่ะ หนูแต่งกับเขาไม่ได้ เขาเด็กไป
‪ยายหนู
‪ฉันคุยกับเด็กคนนั้นแล้ว ‪เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุมากนะ
‪เข้าใจใช่ไหม เหมือนเขาเคยผ่านอะไรมา
‪บางครั้งความทุกข์ก็ทำให้เราโตกว่าคนอายุ 50
‪- แกเจอเขาได้ยังไง ‪- ก็นะ
‪ดูยิ้มเข้าสิ
‪ต้องเป็นเรื่องที่ดีแน่เลย
‪มันไม่มีอะไรค่ะ ธรรมดามาก หนูไม่รู้ว่าหนู…
‪หนูไปหาทิมที่มหาลัย และลูกหนูชอบมาสาย
‪วันนั้นเขาก็มาสาย หนูเลยต้องไปรอเขาที่หอ
‪ดาวีอยู่ที่ห้อง เราเลยเริ่มคุยกัน
‪และไม่รู้สิ มันเหมือน…
‪เพราะอะไรก็ไม่รู้แต่มันวิเศษ…
‪แบบว่ามันแปลก ตอนนั้นยังไม่รู้ตัว ‪แต่เราคุยกันไม่เลิกแล้วก็…
‪อีกทีเขาก็โจ๊ะพรึ่มแล้ว
‪แกโจ๊ะพรึ่มกัน
‪โจ๊ะพรึ่มๆ จิ๊จ๊ะภาษาอิหร่าน…
‪แล้วโจ๊ะมั้ย
‪- คือแค่… ‪- ฉันแค่อยากเผือกนิดนึง
‪ขอบคุณ แต่หนูคุยเรื่องแบบนี้กับยายไม่ได้
‪ตามใจ ฉันพอจะสอนแกได้นะเรื่องนี้
‪แต่ฟังฉันนะ
‪ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนเห็นเขามองแกแล้วนะ
‪เด็กคนนั้นรักแก
‪ใช่ค่ะ หนูรู้
‪แต่ยายแอ็กเนสเขาบอกว่าเขาต้องกลับไอร์แลนด์
‪ไปดูแลไร่
‪แบบไร่จริงๆ เขาไม่เคยบอกหนู
‪- ฉันไม่รู้ว่าแกรู้เรื่องนั้น ‪- ค่ะ ตอนนี้หนูรู้แล้ว
‪แอ็กเนสกัดไม่ปล่อยแน่ รู้ไว้นะ
‪สิ่งที่หนูไม่อยากให้เธอกัดไม่ปล่อยคือมาโกรธหนู
‪ฉันเข้าใจ ฟังดูแล้วเหมือนแกต้องคุยกันนะ
‪ไปคุยกับเขาเรื่องไปอิหร่านซะ
‪ไอร์แลนด์
‪- นั่นละที่ฉันพูด อิร์-แลนด์ ‪- ค่ะ ยายพูด…
‪ใช่ ไปคุยกับเขาซะ หรือไม่แกก็ไปอยู่ที่นั่นกับเขา
‪อะไรนะ
‪บางครั้งแกก็ต้องยอมเสี่ยงเพื่อรัก ‪ความรักมันคุ้มค่านะ
‪คิดว่าหนูควรทำแบบนั้นเหรอ
‪ที่นี่มีอะไรรั้งแกไว้เหรอ ลูกก็เรียนจบแล้ว
‪แกเสียสละเพื่อลูกแล้ว
‪แล้วรถผุๆ กับบ้านพังๆ ของแก
‪จะเก็บไว้ไปทำไม
‪แกไม่มีสามี งานแกก็ห่วยแตก
‪ทำไมถึงจะไม่ไปอยู่กับเขาล่ะ
‪ใช่ งานของหนูแย่จริง
‪ไม่รู้สิ ไร่นั่นอาจจะแย่กว่า
‪เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงผิวดำอยู่ในไร่ ‪มันมักจะจบไม่สวยเพราะงั้น…
‪ลองคิดดูนะ โดยเฉพาะที่อิหร่าน
‪ใช่ ครั้งนี้หนูมีใบหย่าแล้วด้วย
‪คำถามหนูคือ ถ้าเป็นยาย ยายจะทำหรือคะ
‪คือหนูควรทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪หมายความว่าไง นั่นความรักนะ
‪ความรักคุ้มค่าสิ แน่นอน
‪อายุขนาดนี้ฉันคงไม่ทำแล้ว แต่ตอนอายุเท่าแก
‪ฉันคว้าโอกาสไว้ ‪ฉันใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และไม่เสียใจ
‪ฉันเคยออกไปลุยมาแล้ว
‪ออกไปใช้ชีวิตให้สนุกซะ ‪แค่อย่าทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองก็พอ
‪อย่างน้อยก็ลองเสี่ยงกับความรักดู
‪ความรักเชียวนะ มันไม่ได้มาบ่อยๆ นะ
‪หนูเข้าใจค่ะ
‪หนูแค่…
‪หนูแค่กลัว
‪หนูแก่กว่าเขา 12 ปีเลยนะคะ
‪ฉันว่าแกไม่ได้ห่วงเรื่องอายุหรอก
‪แกกลัวจะอกหักมากกว่า
‪ฉันจะบอกเรื่องอกหักให้ฟังนะ
‪มันจะทำเราเจ็บเจียนตาย ‪ทำให้เราไม่อยากรักใครอีก
‪ทำให้เราไม่อยากไว้ใจใครอีกเลย
‪แต่นี่แหละที่ฉันจะบอกเวลาเราอกหัก
‪ถ้าอกหัก ต้องกล้าที่จะลองอีกครั้ง
‪ถ้าคนนั้นหักอกแก ต้องกล้าที่จะลองอีกครั้ง
‪ถ้าคนต่อไปหักอกแกอีก ต้องกล้าที่จะลองอีกครั้ง
‪เพราะจะบอกให้นะ
‪ถ้าแกยังอกหักเรื่อยๆ ‪ไม่นานแกก็จะได้เจอหมอผ่าตัดหัวใจ
‪ที่จะช่วยรักษารอยหักทั้งหมดนั่นที่แกโดนมาให้แก
‪แกถึงห้ามหยุดไง ห้ามหยุดเด็ดขาด
‪ความรักควรค่าแก่การต่อสู้ เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪ฉันเข้าใจ แกอกหัก ไม่อยากไว้ใจใคร
‪สร้างกำแพงขึ้นป้องกัน ‪ฉันจะพูดเรื่องกำแพงให้ฟัง
‪มันจะกันทุกอย่างออกไป
‪หยุดสร้างกำแพงแต่สร้างรั้วแทนซะ
‪แกจะได้ส่องดูได้ว่า ‪นั่นใช่คนที่แกอยากคบด้วยรึเปล่า เข้าใจไหม
‪ยายฉลาดจังเลย
‪ขอบใจ ฉันรู้
‪เพราะกัญชาน่ะ
‪ไหนๆ พูดถึงปัญญาแล้ว งั้นฉันจะบอกให้
‪ตอนแต่งงาน ต้องพูด "รับค่ะ" กับหลายๆ คน
‪"รับค่ะ" กับคนเดียวไม่เวิร์ก
‪ต้องพูดกับหลายๆ คน
‪เข้าใจไหม
‪ไม่เข้าใจค่ะ
‪แบบนี้ไงคนสมัยนี้ถึงหย่าร้างกันเยอะ
‪เพราะพวกเขาพูด "รับค่ะ" กับคนคนเดียว
‪โอเค หนูขอถอนคำพูดที่บอกว่ายายฉลาด
‪เพราะหนูรู้สึกว่ายายกำลังเลื่อนเปื้อนแล้ว
‪ถ้าแกเมายา แกจะเข้าใจฉัน ‪ให้ฉันอธิบายให้ฟังนะ
‪เมื่อแกแต่งงานกับใครสักคน ‪สิบปีให้หลังคนคนนั้นจะกลายเป็นคนอื่น
‪สิบปีถัดไป ก็จะกลายเป็นอีกคน ‪คนเรามีวิวัฒนาการ มีการเปลี่ยนแปลง
‪คนถึงได้มาปฏิญาณกันใหม่อีกไง
‪เพราะคนที่พวกเขาพูดว่า "รับค่ะ" ด้วย ‪ไม่ใช่คนที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ด้วย
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪- ลองเสี่ยงกับความรักซะ ‪- ค่ะ
‪แกจะไม่เป็นไรหรอก
‪เด็กคนนั้นยังเด็ก แต่แกโตแล้ว แกเข้าใจ
‪แกโตพอจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดแล้ว
‪พวกแกค่อยๆ อยู่กันไป เข้าใจไหม
‪ถ้าแกไม่มีอะไรแล้ว ฉันเย็บผ้าอยู่
‪ฉันกำลังทอ ถัก ถักทอ
‪กำลังถักอยู่น่ะ ฉันอยากทำต่อล่ะ
‪- แกช่วยแบบ… ‪- ค่ะ
‪- ขอบใจ ยายรักแกนะ ‪- หนูก็รักยาย
‪แต่แกอยู่นานแล้ว อยู่มาวันกว่าๆ แล้วเนี่ย
‪- ได้เวลาไปแล้ว ‪- ได้ค่ะ
‪หนูว่าหนูหมดเวลาแล้ว
‪- ใช่ แต่ยายรักแกนะ ‪- หนูรักยายค่ะ
‪- คุยกับเด็กนั่นซะ ได้ยินไหม ‪- ค่ะยาย
‪โอเค คุยกับเขาซะ
‪เชิญพี้กัญชาต่อเลยค่ะ
‪รู้ได้ไง
‪คิดว่าหนูไม่ได้กลิ่นเหรอ
‪ฉันมีใบสั่งยานะ ‪เพราะที่จอร์เจียมันยังไม่ถูกกฎหมาย
‪อย่าบอกน้องแกล่ะ ตำรวจบ้า
‪สวนนี้ปิดตอนสามทุ่มนะ
‪สามทุ่ม เขากำลังดัดปรุงแถวนี้กันอยู่
‪ครับ ปรับปรุงเหรอ
‪ใช่ แบบจะดัดคนแถวนี้ให้เลิกรุนแรงน่ะ
‪ก็คือปรับปรุงเหรอ
‪ก็นั่นแหละที่ฉันพูด ดัดปรุง
‪เขาจะดัดให้เลิกรุนแรงกัน แต่ก่อนแถวนี้โหดมาก
‪ฉันถึงได้ออกมา บางทีก็ยิงปืนขึ้นฟ้า
‪เพราะฉันไม่อยากให้ใคร ‪ย้ายมาทำให้แถวนี้เลิกรุนแรง
‪- ฉันชอบโหดๆ เหมือนแต่ก่อน ‪- เข้าใจแล้ว
‪พวกนั้นมาก็มาขึ้นภาษีที่ดินกับโน่นนี่
‪ยึดบ้านเราไป
‪สร้างสนามบาส เปลี่ยนแปลงย่านนี้
‪สร้างบ้านสวยๆ เต็มพรืด ฉันไม่ขายอะไรทั้งนั้น
‪การปรับปรุงชุมชน
‪จะอะไรฉันก็ไม่ขาย ฉันจะอยู่ในบ้านที่ฉันซื้อมา
‪เข้าใจแล้ว
‪มาเดอา แม่ผมยังไม่นอนเหรอ
‪ถามทำไม
‪ผมอยากคุยกับแม่
‪ไม่ วันนี้แม่แกเจอมาเยอะแล้ว กลับบ้านซะ
‪แล้วผมล่ะ
‪แกทำไม อย่าไปทำให้แม่โมโหนะ
‪ผมเปล่า ผมแค่อยากคุยด้วย
‪กลับบ้านซะ ไปเตรียมตัวรับปริญญา
‪ไปซ้อมสุนทรพจน์ซะ เข้าใจไหม ‪ไม่ต้องมาห่วงเรื่องนี้
‪พ่อแม่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ ‪พ่อแม่ก็ทำพลาดได้สารพัด
‪แม่แก พ่อแก คนชอบคิด… ลูกๆ ชอบคิดว่า
‪"แม่ฉันต้องดีสิ พ่อฉันต้องดีสิ"
‪พวกเขาทำดีที่สุดเต็มที่แล้ว
‪ไม่มีใครสอนพวกเขาหรอกนะ ‪ว่าต้องเลี้ยงลูกยังไง
‪บางครั้งคนเราก็แค่ทำให้ดีที่สุด เข้าใจไหม
‪- ครับ ‪- แกไม่รู้เลยเหรอว่าพวกเขาคบกัน
‪ใช่ครับ คือเขาพูดถึงแม่บ่อย ‪แต่ผมไม่เคยนึกโยงถึงเรื่องแบบนี้
‪เขาพูดถึงแม่แกบ่อยเหรอ
‪ครับ
‪- แล้ว… ‪- คือ…
‪แต่แกไม่เคยคิดว่ามีอะไรในกอไผ่ ‪ขอทำความเข้าใจหน่อย
‪เด็กมหาลัยสองคนคุยกันเรื่องแม่แก
‪ผู้ชาย แต่แกไม่คิดว่ามีอะไรในกอไผ่
‪นี่แกเรียนกฎหมายมาแน่เหรอ
‪ฟังนะ ช่วยอะไรฉันสักอย่างสิ
‪อย่าเพิ่งทำคดีอะไร อย่าทำคดีอาชญากรรม
‪รับแค่คดีลื่นล้ม ‪อะไรที่แกทำไหว คดีอื่นอย่าไปทำ
‪- ผมจะไปคุยกับแม่ ‪- อย่า ฉันพูดว่าไง
‪อย่าไปคุยกับแม่ แกต้องกลับบ้าน ‪ไปพักผ่อนเพื่องานพรุ่งนี้
‪แกจะทำให้เราภูมิใจกับสุนทรพจน์ของแก
‪ผมจะไปนอนบ้านเพื่อน ‪ตอนนี้ผมทนมองหน้าดาวีไม่ได้
‪มาเถอะ กลับบ้าน มา
‪ทิ้งลูกบาสไว้
‪ฉันไม่อยากให้คนพูด ‪ว่าเราขโมยจากพวกปรับปรุงฯ
‪พวกปรับปรุงฯ พยายามขโมยทุกอย่าง
‪- เปิดประตูให้สุภาพสตรีด้วย ‪- ครับผม
‪- ดึงมาทางนี้ ‪- ทางนี้เหรอ
‪กว้างๆ สิ ฉันออกไม่ได้
‪- ดึงมาทางนี้เลย ‪- โอเค
‪เปิดไม่สุดเดี๋ยวก้นฉันติด
‪กลับบ้านได้แล้ว
‪ครับ
‪เดอริก รี้ด
‪โทรี่ เอ็ดเวิร์ดส์
‪พิธีนี่นานจริงๆ ชอบชุดฉันไหม
‪คุณมาเดอา คุณดูสวยมากค่ะ
‪ขอบคุณมาก ฉันก็พยายามจะให้สวย ‪ฉันได้มาจากอารีธา แฟรงคลิน
‪- สวยค่ะ ‪- หา
‪เธอยกเป็นมรดกให้ฉัน อารีธาเจ้าแม่แฟชั่น
‪- ว้าว ‪- เธอยกเป็นมรดกให้ฉันตอนเธอตาย
‪ใช่เลย แม่คุณเป็นไงบ้าง
‪เธอยังแบบนิคเกอร์… กางเกงในติดซอกตูดอยู่ค่ะ
‪โอเค กางเกงใน
‪เดี๋ยวเธอก็หายค่ะ
‪เป็นไงบ้างแอ็กเนส
‪ฉันสบายดี
‪หน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้นเหมือนจะไม่สบายนะ
‪ฉันสบายดีจริงๆ ทันทีที่งานนี้จบก็จะยิ่งดี
‪เราจะได้ไปขึ้นเครื่องซะที
‪รวมทั้งดาวีด้วย
‪กลางแดดเปรี้ยงแต่ฉันหนาวๆ แฮะ
‪เสียใจด้วยนะที่คุณไม่มีความสุข
‪ฉันมีความสุขจริงๆ ฉันแค่…
‪ฉันไม่คิดว่าจะเจอนี่
‪เดี๋ยวนะ นั่นมันลูกฉัน
‪เดินมาแล้ว
‪ดาวี โอมัลลีย์
‪- ใช่ ‪- เยี่ยม
‪ปลื้มเขาจริงๆ
‪เก่งมาก ดาวี
‪เอาเลยดาวี
‪โอเค เริ่มแล้ว
‪- เขาไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ ‪- ฉันรู้ พิธีจบของเขาก็พังเพราะฉันไปด้วย
‪ไม่ใช่เพราะเธอหรอก
‪เธอไม่ได้ทำอะไรพัง เด็กคนนั้นไม่เป็นไรหรอก
‪เขาควรจะดีใจ ‪เราลงขันไปตั้งเท่าไรส่งเขาจน…
‪ฉันลงขันตั้ง 37 ดอลลาร์กับ 49 เซ็นต์ ‪ส่งเด็กนั่นจนเรียนจบ
‪ทิโมธี มาร์แชล
‪เรียนจบแล้ว
‪นั่นลูกชายฉันเอง
‪ใช่
‪เอาเลยทิม
‪- ถ่ายทันไหม ตอนยิ้มน่ะ ‪- ทันค่ะ
‪- เขายิ้มไหม เขารับปริญญาแล้วนะ ‪- ค่ะๆ
‪เยี่ยม ฉันจะได้ลุกไปฟาดยัยนั่นซะที
‪มาเดอา นั่งอยู่กับที่ได้ไหม
‪นี่วันรับปริญญานะ อย่าทำแบบนั้น
‪- ใช่ ‪- อย่าทำ
‪- ถูกต้อง ‪- เธอทำลายมื้อค่ำราบไปสองมื้อแล้วนะ
‪- ให้ตายสิ ‪- เธอต้องทำตัวแบบนี้ทุกที่ที่ไปด้วยเหรอ
‪- แล้วนายทำลายอะไรรู้ไหม ‪- อะไร
‪ความอยากอาหารของฉัน ‪ด้วยสูททุเรศๆ นั่น ดังนั้นเงียบซะ
‪หยุดซะทีได้ไหม เขาจะกล่าวสุนทรพจน์แล้ว
‪ฉันเบื่อที่แกพูดกับฉันเหมือนฉันเป็นเด็กนะ
‪- หนูไม่ได้ตั้งใจจะ… ‪- ต้องให้ฉันหวดด้วยไม้เรียวมั้ย
‪หนูไม่ได้ตั้งใจจะพูดกับแม่เหมือนเด็กๆ นะ
‪แต่นี่เป็นวันสำคัญของเขา
‪- ก็ดูเธอทำสิ ‪- หุบปาก
‪และตอนนี้เราขอเชิญตัวแทนนักศึกษา ‪ของรุ่นเราขึ้นกล่าวสุนทรพจน์
‪ทิโมธี มาร์แชลครับ
‪- เย่! ตัวแทนนักศึกษา ‪- ลูกชายผมเอง
‪- เอาเลย ‪- ลูกชายผมเอง
‪ไม่ใช่ลูกเขาซะหน่อย
‪- เขากำลังจะกล่าวสุนทรพจน์ ‪- ลูกผม
‪เฮอะ "นั่นลูกคุณ" เขาบอกว่านั่นลูกชายเขา
‪เขาไม่ใช่ลูกคุณ
‪นายไม่เคยทำอะไรให้เขา ‪กล้าพูดเนอะว่าเขาเป็นลูก เงียบซะ
‪- เขาจะไม่กล่าวสุนทรพจน์เหรอ ‪- เขาฉีกทิ้ง
‪แล้วทีนี้เขาจะพูดอะไรล่ะ
‪เขาอาจจะจำได้ก็ได้
‪อาจจะใช่
‪ผมกะจะขึ้นมาคุยเรื่องชีวิต
‪และสิ่งดีๆ ทั้งหลายที่รอเราอยู่
‪พูดเรื่องงาน เรื่องความหวัง
‪แต่สองวันที่ผ่านมานี่
‪ผมถูกเพื่อนรักโกหก
‪ผมไม่ควรใช้คำว่าโกหก
‪ผมถูกหลอกลวง โดยเขากับแม่ผม
‪ไม่นะ
‪ผมไม่รู้เลยว่าสองคนนี้คบกันอยู่
‪ตายแล้ว
‪- เอาเรื่องในบ้าน… ‪- เขาเอาเรื่องในบ้านมาพูด
‪ไม่เห็นต้องเอามาพูดเลย
‪- แกอัดไว้เหรอ ‪- ค่ะ
‪เมื่อคืนผมโกรธอยู่ทั้งคืน
‪โกรธพวกเขา
‪โกรธที่ผมไม่รู้
‪แต่แล้วผมก็รู้ตัวว่าผมเอง
‪ก็เก็บงำความลับไว้ อย่างน้อย
‪ผมก็นึกว่ามันเป็นความลับ ‪แต่ทั้งครอบครัวผมรู้อยู่แล้ว
‪ใช่ เรารู้
‪คือว่าผมเป็นเกย์
‪และผมกังวลมากว่าพวกเขาจะคิดยังไง
‪ผมไม่สนว่าผมคิดยังไง
‪ตอนที่ผมสารภาพ ‪พวกเขามอบความรักให้ผมมากมาย
‪ซึ่งทำให้ผมรู้สึกตัวว่า ‪ผมโชคดีแค่ไหนที่มีครอบครัวแบบนี้
‪ดังนั้นในขณะที่เราเริ่มมุ่งสู่อนาคตที่สดใส
‪ผมอยากจะใช้โอกาสนี้ขอบคุณแม่ที่รักผมเสมอ
‪ดูแลผม ทำงาน ทำทุกสิ่งเพื่อให้ผมเรียนจบ
‪- และขอบคุณพ่อผม ‪- เขาไม่ได้ทำอะไรให้แกเลย
‪- มาเดอา ‪- ทำไม
‪ฉันเห็นด้วย
‪ถึงแม้พวกเขาจะหย่ากันและเขาไม่ได้รวยอะไร
‪แต่เขาก็ยังพยายามอยู่เคียงข้างผม
‪และขอบคุณเพื่อนรักของผม ดาวี
‪ที่ไม่เคยวิพากษ์วิจารณ์ผมเลย
‪แต่คอยเป็นเพื่อนผมตลอดมา
‪ถึงเขาจะแอบกิ๊กกับแม่ผมก็ตาม
‪บ้าจริง
‪- ทำไมเขาเอาแต่พูดแบบนั้น ‪- คือแบบ…
‪- เขาก็เป็นแบบนี้ ‪- เขาแอบจิกกัดวนอยู่นั่น
‪เขาพูดมากไป ไฟในอย่านำออกสิ
‪อาเมน
‪ผมมานั่งคิดว่าเขาเป็นคนแบบไหน
‪เขาเป็นผู้ใหญ่ เขาเป็นคนดี
‪แล้วผมก็คิดว่าผมโชคดีแค่ไหนแล้ว
‪ที่คนที่ผมรักที่สุดในโลกสองคน
‪ได้มาเจอกันเพราะผม
‪ถ้าผมรู้ก่อนจะดีกว่าไหม
‪ดีครับ
‪แต่ผมก็ไม่ติดใจอะไร
‪และผมอยากขอโทษพวกเขาที่ผมทำตัวแบบนั้น
‪อนาคตจะไม่เป็นอนาคตถ้าปราศจากอดีต
‪และผมรู้สึกขอบคุณมากที่ผมมีครอบครัว
‪ตั้งแต่ยายทวดของผม มาเดอา
‪คอร่าคุณยายผม คุณบราวน์ น้าเอลลี่ ทวดแบม
‪และแน่นอน ปู่ทวดโจ
‪โจไม่ได้มา เขาเมามากมาไม่ไหว
‪ผมแค่อยากให้โลกรู้ว่า
‪ผมรักพวกเขา และรู้สึกขอบคุณมาก ‪ที่ได้เกิดมาในครอบครัวนี้
‪และขณะที่เราเริ่มต้นอนาคตอยู่นี้
‪อนาคตของผมเริ่มต้นขึ้น ‪ด้วยหยาดเหงื่อของคนธรรมดาๆ ที่สู้ชีวิต
‪ที่ไม่ได้ร่ำได้รวย
‪พวกเขาคือยักษ์ของผม
‪และผมรักพวกเขาสุดหัวใจ
‪ขอบคุณครับ
‪ซึ้งมาก
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ฮาเลลูยา
‪- พูดได้ดีมาก ซึ้งมาก ‪- ซึ้งจริงๆ
‪- ใช่จริงๆ ‪- ใช่
‪- ไง ‪- ไง มากับฉันสิ
‪ฉันนึกว่าเป็นฉันซะอีกที่มีความลับคับฟ้า
‪เราไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจลูกเลยนะ
‪แม่รักเขาไหม
‪จ้ะ แม่รักเขา
‪นายรักเธอไหม
‪รักแน่นอนสิ
‪นายน่าจะบอกฉัน
‪ฉันรู้ ฉันขอโทษ
‪เราขอโทษจ้ะ แม่ขอโทษ
‪นี่ เชื่อแม่เถอะ เรากำลังจะบอกลูกจริงๆ
‪ไม่ต้องขอโทษหรอก ผม…
‪ผมรู้ว่าการมีความลับเป็นยังไง
‪และผมรู้สึกดีมากที่ครอบครัวรู้แล้ว
‪และผมไม่อยากให้แม่เก็บซ่อนไว้
‪แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก ‪แม่ภูมิใจในตัวลูกเสมอ มานี่สิ
‪- ผมรักแม่ ‪- แม่รักลูกจ้ะ
‪- ฉันไม่เรียกนายว่าพ่อนะ ‪- ฉันก็ไม่อยากโดนเรียก
‪- แล้วถ้านายทำแม่เจ็บ ‪- นี่
‪ฉันไม่มีวันทำเด็ดขาด
‪แต่ไม่สำคัญแล้วล่ะ เธอไม่ยอมแต่งงานกับฉัน
‪อะไรนะ
‪แม่บอกว่ารักเขานี่ แล้วทำไมไม่แต่งล่ะ
‪เขาต้องกลับไปไอร์แลนด์
‪ยายน้อยของเขาพูดไว้ชัดมาก
‪อะไรนะ
‪คุณถึงปฏิเสธเหรอ
‪ฉันไม่อยากให้เราไปสร้างความแตกแยก ‪ให้ครอบครัวเธอ
‪- คุณอย่า… ‪- ดาวี ยินดีด้วยจ้ะ
‪แกทำให้ครอบครัว ‪กับคนไอร์แลนด์ทั้งประเทศภูมิใจ
‪ขอบคุณครับ ยายแอ็กเนส ผมอยากคุยกับยาย
‪ไม่ต้องพูดเลย ฉันดีใจที่ได้มาร่วมงาน
‪ผมก็ดีใจที่ยายมา
‪นั่นไงล่ะ
‪แม่ ให้ดาวีพูดหน่อยเถอะ
‪ขอบคุณครับแคธี่
‪เอาเลย อยากพูดอะไรพูดเลย
‪- ผมรู้ว่าผม… ‪- อ้อ เดี๋ยวนะ
‪ฉันลืมให้การ์ด
‪- นี่ของขวัญวันรับปริญญา เปิดสิ ‪- นี่…
‪นี่อะไรครับ
‪- ตั๋วไปไอร์แลนด์ ยกเลิกแล้ว ‪- อะไรนะ
‪- แต่… ‪- ไม่มีแต่
‪แกรู้ว่าฉันอยากให้แกกลับบ้านมาก
‪และรู้ว่าฉันเคร่งธรรมเนียมของครอบครัวมาก
‪แต่มีผู้หญิงฉลาดคนหนึ่งบอกฉัน
‪"เด็กๆ ต้องใช้ชีวิตของตัวเอง"
‪"พวกเขาต้องตัดสินใจเอง"
‪แล้วเธอก็พูดเรื่องคุณตัวผิวดำอะไรสักอย่าง
‪แต่ช่างเถอะ มันไม่เกี่ยว
‪ประเด็นคือ
‪ชีวิตแกคือที่นี่
‪และฉันว่าความสุขของแกก็อยู่ที่นี่ด้วย
‪และแค่นั้นละที่ฉันต้องการ
‪ดีแล้ว แบบนี้มัน…
‪ดีมากเลย
‪- ยายไม่ว่าหรือครับถ้าเราแต่งงานกัน ‪- อันนั้นไม่ควรถามยายแอ็กเนสนะ
‪ฉันคิดว่าอันนั้นควรจะถามสาวสวยตรงนี้
‪นายมีอะไรจะพูดไหม
‪ลอร่า
‪- คุณจะ… ‪- อย่าคุกเข่าอีกนะ
‪เธอบอกแล้วไงว่าไม่
‪ใช่ นายทำตัวเองขายหน้ามาหนนึงแล้ว
‪- คู่นี้เงียบทีเถอะ ‪- คอร่า…
‪- เสียเวลาชะมัด ‪- เขาจะได้ขอแต่งงานกับลูกสาวฉันซะที
‪พ่อแค่ช่วยไม่ให้เขาทำตัวเองขายหน้า
‪ฉันจะถ่ายรูป เงียบๆ เอาเลยจ้ะพ่อหนุ่ม
‪- เอาเลย ‪- คนขี้ประจบ
‪- ฉันจะดูว่าเธอจะตกลงไหม ‪- ลอร่า…
‪คุณจะแต่งงานกับผมได้ไหม
‪แต่งค่ะ
‪- แต่ง! ‪- ใช่
‪ตกลง เราจะแต่งกับเธอ
‪รีบตกร่องปล่องชิ้นกันเลย
‪รีบๆ เข้าพิธีแต่งแล้วงาบซะ
‪- คุณจะบอกตาเขาว่ายังไง ‪- ไม่บอกอะไร
‪ไม่เหรอ
‪ตาของเขาอยู่ในคุก
‪เขาถูกจับได้ว่า ‪แก้ผ้าอยู่กับแกะขี้เมาในห้องพักโรงแรม
‪อะ… อะไรนะ แกะเหรอ
‪- ลามกที่สุด ‪- ใช่
‪เขาพาแกะไปเองเหรอ
‪เปล่า เจอกันจากนัดบอดน่ะ
‪ผมเคยดูแล้วหนังเรื่องนั้น ภาคต่อด้วย
‪ผมรักยายครับ ยายแอ็กเนส
‪- ยายรู้ลูก ยายก็รักแก ‪- ยินดีด้วย
‪ตอนนี้เราต้องไปขึ้นเครื่องบินแล้ว แคธี่ มาเร็ว
‪- ดีจังเลย ‪- พระเจ้าคุ้มครอง ฉันภูมิใจเธอจริงๆ
‪- ลอร่า ‪- มาเดอาล่ะ
‪หลับอยู่ตรงโน้น
‪ฉันอยากไปลาซะหน่อย แคธี่ มา
‪รอตรงนี้นะ
‪ลูกรัก แม่ภูมิใจลูกจริงๆ
‪ให้ฉันเป็นคนจัดงานแต่งให้นะ
‪ใช่ เจย์ ขอบคุณนะเจย์
‪มาเดอา
‪ตกใจหมดเลย ฉันเมากัญชาจนเผลอหลับ
‪- งานจบแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪โอเค
‪เราต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว ฉันให้ดาวีอยู่ต่อ
‪ฉันรู้อยู่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง ‪ฉันรู้ว่าคุณจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪มาเดอา ขอบคุณมาก
‪คุณเป็นเจ้าบ้านที่วิเศษมาก ‪และขอบคุณที่เตือนสติ…
‪ฉันเป็นคุณตัวที่วิเศษมากเหรอ
‪โฮ-สเตส
‪อ๋อ พหูพจน์ของคำว่าจอบ โอเค เข้าใจแล้ว
‪ขอบคุณที่เตือนสติ และขอบคุณที่ให้สูตรด้วยนะ
‪ไม่ต้องขอบคุณ อย่าติดคุกละกัน ‪ถ้าทำเยอะไปก็ห้าถึงสิบปีนะ
‪เมื่อไหร่คุณจะข้ามทะเลมาบ้างล่ะ มาหาเราสิ
‪ถ้าได้พาคุณเที่ยวคงสนุกดี
‪ฉันจะพาไปดูให้ทั่วเลย
‪คุณนายบราวน์กับมาเดอาตะลุยยุโรปเป็นไง
‪ฉันชอบนะ
‪อยากให้คุณได้เห็นไอร์แลนด์แล้วเนี่ย
‪คุณพูดถึงอิหร่านอยู่เรื่อย แต่ฉันไปอิหร่านไม่ได้
‪- ไอร์แลนด์ ‪- ฉันรู้ แต่ที่อิหร่านแลนด์มีทรายเยอะเกิน
‪จะบ้าตาย
‪- ช่างเถอะ ‪- อือ
‪- เอาละ ฉันไปดีกว่า ‪- จ้ะๆ
‪- เดินทางปลอดภัยนะ บิน ‪- ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‪- ลาก่อน ‪- ลาก่อน
‪ฟังนะ ขอบคุณจากใจจริง ขอบคุณจริงๆ
‪- ขอบคุณ ‪- ฉันเมาสุดๆ เลยขอไม่ส่งนะ
‪- ฉันจะไปละ ‪- โอเค ฉันต้องหาบันไดก่อน
‪ฉันถึงได้เผลอหลับไง ฉันเมาสุดๆ เลย
‪- โอเค ‪- รักคุณนะ
‪ฉันก็รักคุณ
‪- บาย ‪- บายแอ็กเนส
‪- ฉันอยากมาบอกลา ‪- คุณบอกลาแล้ว
‪- อ้าวเหรอ ‪- สองครั้ง หน้าแทบจะจิ้มฉันเลย บาย
‪มาเบล เธอฝันถึงอะไรฮึ
‪- ที่รัก ฉันซัดของดีฝุดๆ เข้าไป ‪- เหรอ
‪เย่!
‪คิดว่าแบบไหนดีกว่า
‪ผมว่าเราน่าจะลองใช้เพลงดรังก์อินเลิฟ ‪มาซ้อมแบบเต็มเพลง
‪อือ ฉันเห็นด้วย
‪แล้วตามทุกแผนกมา
‪พวกที่ไม่เคยดูการแสดงนี้
‪แบบไม่เคยดูมาตั้งแต่ต้น ‪จนไม่เข้าใจอารมณ์ภาพรวมของรายการ
‪เธอเดินตัดหน้าฉันทำไม ฉันพูดอยู่ ‪เดินตัดหน้าฉันแบบนี้เลยเหรอ
‪ฉันฟังคุณอยู่
‪ตามทุกแผนกมา จะได้ลองซ้อมให้รู้ทางกัน
‪ดีๆ กี่โมงดีล่ะ
‪หกโมงครึ่ง
‪โอเค แล้วฉันต้องออกจากนี่กี่โมง
‪สองทุ่ม
‪เวลาเหลือเฟือ จะได้ทำให้เกิดประโยชน์เต็มที่
‪โอเค ได้
‪โอเค เอาเลย ตามนั้น
‪(เอสเอ็ม)
‪เราขอขอบคุณพระผู้เป็นเจ้า
‪ที่ทำให้เราได้ทำสิ่งที่เรารักร่วมกับ…
‪คนน่ารักๆ พวกนี้
‪ไม่ใช่ทุกคน บางคน
‪เราอยากขอบคุณสำหรับช่วงเวลานี้
‪ที่ทำให้ได้บอกให้พวกเขารู้ว่า ‪ถ้าพวกเขาพลาดสักจังหวะ
‪พวกเขาจะถูกตี เอเมนและขอสรรเสริญ…
‪ขอบคุณทุกคนที่ทำให้มีมาเชลล่า
‪เราต้องการแน่ใจว่าทุกคนรู้ทุกสเต็ปแน่ๆ
‪เพราะยังมีพวกคุณห้าถึงเก้าคน ‪ที่ยังพลาดไปตรงช่วง 11 กับ 12
‪ตอนนี้ยังใช้ไม่ได้อยู่ แต่พวกคุณจะทำได้แน่
‪และฉันอยากบอกว่า ‪ทุกอย่างที่พวกคุณทำ ฉันซาบซึ้งจริงๆ
‪แบบนี้หายใจไม่ออก ‪แต่ฉันซาบซึ้งกับสิ่งที่พวกคุณทำ
‪งานนี้ยอดเยี่ยมมาก พวกเราเป็นคนยอดเยี่ยม
‪ฉันชอบความที่คนยอดเยี่ยม ‪การที่พวกเรามาทำงานร่วมกันแบบนี้
‪ดีมากเลย หยุดปรบมือได้แล้ว
‪พวกคุณไม่หยุดปรบมือตอนฉันบอกให้หยุด ‪แบบนี้ไงถึงไม่รู้สเต็ปสักที
‪พอฉันบอกว่าหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ‪พวกคุณก็แบบ… ห้า
‪คุณต้องแบบหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้าสิ
‪เรียนรู้บ้าง เด็ก ๆ
‪ฉันพยายามสอนพวกคุณอยู่ ‪ทุกคนจะได้พร้อมสำหรับอนาคต
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‪ลองสิ หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‪ขอดูหน่อย หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
‪โอเค ฉันว่าทุกคนพร้อมแล้ว
‪ที่เราจะทำกันคือทำให้รู้ทางของกันและกัน
‪เราจะทำแบบนี้กันนะ
‪เราจะดูว่าทางของใครเป็นยังไงกันนะ
‪โอเคนะ โอเค
‪เสียงฉันหายเฉยเลย โอเค
‪เราต้องทำให้มันมีพลัง ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ถูก
‪เพราะอยากให้มันโอ้ว้าว ก็ต้องแน่ใจ
‪ว่าทุกอย่างทำออกมาเป๊ะ
‪ฉันไม่รู้สึกเลย
‪ฉันไม่เข้าใจ คุณอยากให้ฉันส่งโน้ตติชม ‪แต่พวกคุณกลับไม่ตอบ
‪ถ้าคุณตอบโน้ตฉัน
‪ถ้าคุณตั้งให้ตอบกลับโน้ตฉันแล้วเราค่อยทำ
‪ไม่เข้าท่าเลยที่ต้องคอยส่งโน้ตให้ถ้าคุณจะไม่ตอบ
‪คุณต้องตอบโน้ตฉันสิ
‪มาเดอา
‪เราซ้อมกันสี่ชั่วโมงก่อนขึ้นเวที
‪แล้วเราก็ซ้อมกันอีกสี่ชั่วโมงหลังจบการแสดง
‪เพื่อดูว่าเราทำตรงไหนผิดบ้าง
‪คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์