Downloaded from YTS.MX
28 lipca 1993 roku.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mój pierwszy występ. Atlanta, Georgia.
Z lotniska odebrał mnie czarny komik w lexusie.
Rzadko widywało się w takim aucie czarnego,
i to utrzymującego się z dowcipów.
Pojechaliśmy do jego klubu komediowego.
To również było dla mnie czymś nowym.
Ten facet był bestią.
Na scenie i poza nią.
Poza sceną skręcał jednego blunta za drugim, jak mistrz.
A na scenie…
był jak siła natury.
Nazwał się zresztą po katastrofie naturalnej.
Mam dziś przyjemność zaprezentować wam
pierwszy wyprodukowany przeze mnie
program na Netfliksie, w którym nie biorę udziału.
Zróbcie hałas dla Earthquake’a w programie Legendary.
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
No jak tam, DC?
I to się zgadza.
Jak dobrze wrócić do domu.
Southeast DC jest moim domem.
Liceum Ballou.
To jest prawdziwe DC.
Spytali mnie, gdzie chcę nagrać swój występ.
Mogłem wybrać dowolne miejsce.
Ale chciałem zrobić to u siebie.
Chciałem zobaczyć, jak tu teraz jest.
Bardzo mi tu dobrze. Mam nadzieję, że wam też.
Dobrze mi, bo się zaszczepiłem.
I to od razu, gdy pojawiła się szczepionka.
Kolejka była taka długa, jakby dawali robotę.
Nastałem się.
W nadziei, że nie zabraknie.
Bo na to się zanosiło.
Przede mną stała 89-letnia staruszka.
Odepchnąłem ją na bok.
„Ty się już nażyłaś.
Masz większe problemy od koronawirusa.
Jeździsz na wózku o kulach.
To egoizm.
Powinnaś być w domu i godzić się z Panem.
Nie bądź egoistką”.
Jak powiesz czarnemu, że się zaszczepiłeś, to patrzy na ciebie, jakbyś się sprzedał.
„Wstrzyknąłeś to sobie do ciała?
Cholera! Tylko nie to!
Tylko nie to!
Jak mogłeś?”
Tak mogłem, jak ty możesz wciągać kokainę.
Z tym jakoś nie masz problemu.
Krytykujesz, bo ufam Fauciemu,
kiedy sam kupujesz prochy od typa w publicznej toalecie.
Albo palisz blunta z ośmioma osobami.
Dookoła.
To jest w porządku,
ale Fauciemu nie zaufasz.
Mam kuzyna w Michigan.
Mówi mi: „Jak mogłeś wstrzyknąć sobie tę truciznę?”.
A ja mu na to: „Ty mieszkasz we Flint.
I właśnie wyszedłeś spod prysznica.
Z tą zatrutą wodą jakoś nie masz problemu”.
Oni powinni się wstydzić.
Tu w DC decydujecie się na większe ryzyko od szczepionki.
Pieprzyłem się z kobietami, które miały gorączkę.
Mówię: „Ty naprawdę jesteś chora.
Myślałem, że niczym mi nie zarazisz.
Rano skoczę do apteki.
Na zdrowie”.
Bądźmy konsekwentni.
Reaguj równie stanowczo, kiedy dolegają ci inne rzeczy.
COVID nie jest naszym jedynym zmartwieniem.
Mamy tu niezłych hipokrytów,
co na przykład noszą maskę od 18 miesięcy,
a nie byli u dentysty od 18 lat.
Żują już tylko lewą stroną szczęki.
Nie zbliżają się do zęba z prawej.
Jak rano umyją zęby, zlew wygląda jak miejsce zbrodni.
Odkręcają wodę, jakby próbowali ukryć dowody.
A dzieciak mówi mu:
„Tato, daj cukierka z cynamonem.
No przecież widzę, że jadłeś”.
Coś takiego.
Bądźmy konsekwentni.
Na zewnątrz wyglądają okej.
Jordany, diamentowe kolczyki, elegancko.
A ciśnienie wyżej niż cipka u żyrafy.
Cukrzyca typu 2, 3, 4 i 5.
A oni dalej objadają się smażonym kurczakiem
i się dziwią: „Nie wiem, skąd te zawroty głowy.
Przecież wziąłem Benadryl”.
Benadryl nie pomoże na zawał, debilu.
Nie wszystko jest związane z twoimi alergiami.
Kiedy drętwieje mu lewa ręka, mówi, że to znaczy, że będzie padać w niedzielę.
Kurwa, niby jak, że będzie padać?
Ręka to nie pogodynka. Idź do lekarza.
Wiecie, o kim mówię.
Ubezpieczenie na auto przed zdrowotnym.
W klubie chwali się bryką.
„Patrz, w pełni ubezpieczona.
A wątrobę zostawię Jezusowi.
On wie, co dla mnie dobre”.
Zdrowie to bogactwo.
Ta pandemia powinna was nauczyć,
że kasa gówno znaczy, kiedy nie ma zdrowia.
Musicie wiedzieć, jaki jest wasz stan zdrowia.
A żeby się dowiedzieć, trzeba iść się zbadać.
Wasz prezydent, Barack Obama,
ryzykował całą kampanię polityczną dla Obamacare.
Ja się zapisałem.
Pobudowali tyle tych szpitali i oddziałów pogotowia,
że jak coś mi dolega, to nie będę sobie parzył ziółek.
Pójdę do lekarza.
Choćbym miał się zadłużyć.
Zapisałem się po Obamacare, gdy tylko się dało.
Nie czekałem na numer polisy,
od razu pobiegłem do lekarza.
Zażądałem pełnego pakietu badań.
„Kto mnie ubezpiecza? Obamacare.
Mam plecy u Obamy.
Skoro jestem ubezpieczony, zróbcie mi wszystkie testy, od A do Z.
EKG, EGG, nawet rozmaz szyjkowy.
Zróbcie mi ultrasonografię, mammografię, tattografię, nogografię.
A nawet fotografię. Zróbcie mi wszystkie »grafie«”.
Zdrowie to bogactwo.
Żeby poznać stan zdrowia, musicie się zbadać.
Robię sobie taki prezent co roku na urodziny.
Wciąż umieramy na choroby, które mogą zostać wyleczone.
Niektórzy wiedzą, że coś im dolega, a i tak nie pójdą do lekarza.
Gdyby ze mną było coś nie tak,
nie chciałbym tak tego cały czas ignorować,
żeby w końcu usłyszeć na pogotowiu:
„Trzy tygodnie temu miał pan to w uchu.
A teraz jest już w stopie”.
„Ile mi zostało?” „Do jutra”.
To mnie przeraża. Badam się co roku.
W tym roku również.
Spytałem doktora, jak się trzymam.
A on: „Mam wyniki badań.
Wszystko w porządku poza jedną rzeczą.
Ma pan podwyższone PSA, to wskaźnik stanu prostaty.
A rak prostaty jest częstym problemem wśród czarnych mężczyzn.
Proszę zapisać się w recepcji na kolejną wizytę.
Wykonam wtedy badanie prostaty.
Powinienem mieć wolny termin za jakieś półtora miesiąca”.
Mówię: „Takiego chuja. Robimy to dziś.
Mam Obamacare. Dodajcie to do rachunku.
Szybko, zanim zmienią to na Republican-care”.
„Chce zrobić pan to dzisiaj?” „Tak”.
Zacząłem podwijać rękawy.
On też się tak zaśmiał.
„Nie, nie tak robi się to badanie.
Robimy je poprzez odbytnicę”.
Mówię: „Moje Obamacare tego nie pokrywa.
Barack by mi tego nie zrobił”.
A on: „Proszę iść przebrać się w fartuch w sali obok.
Proszę się rozebrać, włożyć fartuch i wrócić na badanie”.
I powiem wam teraz, że byłem bogaty całe życie.
Nie mówię tu o pieniądzach.
Moim bogactwem było boże błogosławieństwo.
Byłem na tej ziemi 58 lat, nie spędzając w szpitalu ani jednej nocy.
Nie miałem żadnych operacji,
żadnych złamanych kości,
nie licząc nadgarstka przez ten rozklekotany rower, który dał mi tata.
Dlatego gówno wiem o szpitalach.
Więc kiedy kazał mi się rozebrać i włożyć fartuch, zrobiłem to.
Ale był za mały, nie zapinał się.
Więc wychylam się do doktora:
„Ten fartuch jest za mały, nie zasłania mi brzucha”.
A on: „Nie, założył go pan tył na przód”.
A ja: „Ani mi się śni.
Wiem, że tak nosi się ten fartuch”.
Jak mam wybierać między fiutem a dupą na wierzchu,
to mój fiut jest wyrozumiały.
Dupa zawsze zakryta.
Każda część mojego ciała rozumie tę zasadę.
Jak mam tylko jedną skarpetę, jebać stopę,
zakryją nią rowa.
A jak to ma być badanie odbytnicy, to fartuch na pewno jest w porządku.
Bo trzeba go podnieść, by mnie uprzedzić, co się zaraz wydarzy.
Nie będę czekał z gołą dupą, aż najdzie cię ochota.
Nie wiem, jakich masz tu pacjentów,
co czekają z podniesioną dupą, ale ja taki nie jestem.
Potrzebuje jakiegoś ostrzeżenia.
Dziesięć, dziewięć, osiem… O kurde!
Powiało chłodem.
Widać coś się szykuje.
Wiedziałem, że fartuch jest w porządku, więc wyszedłem, trzymając się za fiuta.
„Jestem gotowy”.
A on: „Mówiłem, że fartuch jest tył na przód”.
A ja: „Ani mi się śni”. A on: „Dobra, wypnij pan tyłek”.
A ja: „Nie podobał mi się ten ton.
Musi pan zrzucić nieco basu z głosu.
Takie emocje nie służą, jak się grzebie komuś w tyłku.
Może to przełóżmy.
Jak mamy się tak kłócić, to ja się już lepiej ubiorę.
Nie będę się z kimś kłócił bez bielizny.
Pan jest ubrany, to i ja powinienem”.
W końcu się pochyliłem. „Miejmy to już za sobą”.
Mówi mi: „Niech się pan nie rusza”.
A ja: „Musi pan trafić w ruchomy cel. Mówiłem, że się boję.
Aż trzęsie mi się noga”. Obejrzałem się.
A ten nałożył żel na trzy palce.
Zerwałem się. Lekarz pyta, co się stało.
Mówię: „Pan pokaże, które to palce.
Byle to nie był ten z rozjebanym knykciem.
Nie będzie mi się pchał do tyłka z knykciem wielkości futbolówki.
Za coś takiego można dostać wpierdol.
Mały palec wystarczy, żeby wszystko tam znaleźć.
Serio, powinienem pana sprać. Spytam raz jeszcze,
czy to na pewno jedyny sposób na zbadanie prostaty?
Bo jak wygooglam to w domu i okażę się, że jest inny,
to wrócę tu i spuszczę panu wpierdol tu, w tym gabinecie”.
W końcu się pochyliłem.
„No już, skończmy z tym”.
Podniósł fartuch, a ja: „Kurde, zaczyna się”.
Podniósł fartuch i rozdziewiczył mnie,
mówiąc: „To nie potrwa długo”. A ja: „No ja myślę.
Spiesz się pan i szukaj, co tam ma być”.
Cały czas dźgał mnie tym palcem w odbyt.
Aż mówię: „Dość, zabieraj pan ten palec.
Jak mam raka, niech tam zostanie.
Trzeba będzie powierzyć sprawę Panu.
Nie może pan tak bezkarnie grzebać mi w dupie.
Proszę natychmiast opuścić mój odbyt.
Natychmiast. Nie znaczy nie”.
Wstałem, próbowałem się zakryć.
A ten zdejmuje rękawiczkę o tak, uwodzicielsko,
jeden palec na raz.
Spojrzał mi w oczy, dał pudełko chusteczek,
jakby mówiąc: „Ogarnij się.
Ubierz się i chodź za mną”.
Myślę: „On mnie molestował.
Zostałem zgwałcony”.
Kupiłem sobie koszulkę z hasłem „Me Too”.
Poszedłem na spotkanie. „Mnie też to spotkało.
Nie uwierzycie, co zrobił ten lekarz.
Oto moja historia”.
Wyszedłem z gabinetu ze śliskim tyłkiem.
Ślizgałem się aż do windy. Nie potrafiłem spojrzeć nikomu w oczy.
On mnie tam złamał!
Teraz to salutuję gejom.
Oni biorą fiuta, ja nie poradziłem sobie z palcem.
Są naprawdę twardzi.
Jak bierzesz chuja co noc…
To nie żarty.
Mówię czarnym ludziom, że przegłosowaliśmy Trumpa,
ale wciąż go nie zabiliśmy.
Wciąż żyje w znaczeniu politycznym.
Biali traktują go niemal jak Jezusa.
Oni naprawdę mu wierzą.
A on kłamie tym biedakom.
Mówi, że oszukujemy przy głosowaniu.
Że głosy się nie zgadzają”.
Więc nigdy nie mówcie, że wasz głos się nie liczy.
Mamy te wszystkie problemy,
republikanie zmieniają zasady głosowania,
bo żeśmy się pokazali.
Mówię białym kumplom: „Jak chcecie kłamać o czarnych,
niech to kłamstwo będzie prawdopodobne.
Chcecie wmówić światu,
że czarni głosowali po dwa razy?”.
Popełniamy wiele zbrodni, ale nie z robotą papierkową.
Ale zwolennicy Trumpa nie dadzą sobie nic powiedzieć.
„Trump by tego nie zrobił”. Oni go kochają.
Jak ktoś mnie pyta, jakiej pragnę kobiety,
mówię, że ma być jak zwolennik Trumpa
i nie wierzyć w nic, co o mnie słyszy.
„On ma drugą kobietę”.
„To jest fake news, kłamstwo.
Nie słuchaj tych zdzir. To wrogowie ojczyzny”.
To nie żarty.
Wiedziałem, że Trump to król alfonsów,
jak przysłał tu tych skurwieli 6 stycznia.
Powiedział im, by byli tu szóstego,
a oni zjechali się jak do Mojżesza.
Nigdy nie widziałem tyle kamperów, pikapów i białych kobiet bez zębów.
Były wszędzie.
I wtedy wyszedł i przemówił.
Ten ich stary, pierdolony nieustraszony przywódca.
„Oni są tam teraz i próbują zatwierdzić fałszerstwo.
Siedzicie bezczynnie, gdy oni odbierają wam głos.
Jeśli im na to pozwolicie, stracicie swój kraj.
Chodźmy więc do Kapitolu i powstrzymajmy ich.
Spotkamy się na miejscu”.
Po czym poszedł do domu.
Wrócił spokojnie na kwadrat.
Ci biali powariowali. Zaczęli robić rozróbę,
prać się z policją, włazić na mury.
Jak oglądałem wtedy telewizję, żałowałem, że nie jestem tam policjantem.
Gdybym tam był, to…
„Co robisz?” „Ratuję demokrację.
Mnóstwo tu tych skurwysynów. Jak ty nie strzelasz, to daj mi pistolet.
Patrz na tego chuja z flagą Konfederacji”.
Rozpierdoliłbym ich wszystkich.
Mówiłbym kumplom: „Mówiłem, że warto się tu zatrudnić.
Płacą mi za strzelanie do wyborców Trumpa”.
„Wezmę dzisiaj nadgodziny.
Jak się nazywam? Crispus Attucks”.
Gdybym ja tam był, to by zeszli z tych schodów.
„Powstrzymać fałszerzy!
On nie żartuje, wracamy”.
Ale Trump ma wyjebane.
Wiem to, odkąd powiedział, że John McCain nie jest bohaterem,
bo dał się złapać.
„Wolę takich, których nie złapano”.
John McCain znienawidził skurwysyna aż do śmierci.
Mówią, żeby nie brać urazy do grobu.
Na co John McCain mówi: „Takiego chuja”.
Nieważne, czy jesteś za Trumpem, czy przeciwko,
spójrz na siebie w lustrze.
Musisz być nieźle popierdolony, jak ktoś nie chce cię na swoim pogrzebie.
Podobno ostatnie słowa McCaina to: „Powiedzcie, żeby spierdalał”.
„A co ze Żniwiarzem?”
„Jak przyjdzie do kościoła, wyjdę z trumny”.
Zablokował go jak na Facebooku.
Mówcie, co chcecie, ale John McCain absolutnie był bohaterem.
On był prawdziwym jeńcem wojennym.
Został ranny na terenie wroga.
Wietkong dał mu naprawdę nieźle po dupie.
Jak chcecie wiedzieć, przez co przeszedł, obejrzyjcie sobie Rambo.
Wyrywali mu paznokcie, wsadzili bambusa w dupę.
John McCain chodził o tak.
Nawet nie mógł zasalutować.
Nieźle go zrobili.
Ale to prawdziwy mężczyzna.
Wiecie, że torturowali go pięć lat?
Mógł wydostać się wcześniej, bo jego ojciec był admirałem
i chcieli zrobić wymianę więźniów. Mógł wrócić do domu.
Przyszli do sali tortur i powiedzieli mu:
„Dobre wieści, wracasz do domu, do rodziny”.
Chcieli go wypuścić.
Ale on nie chciał wyjść. Powiedział im:
„Nie wyjdę, jeśli nie wypuścicie reszty żołnierzy”.
Na co oni wznowili pranie mu tyłka.
Byłem w wojsku. Pokazali nam nagranie. „Tacy powinniście być, jeśli was złapią”.
To mnie możecie od razu wyrzucić,
bo ja bym nigdy tego nie zrobił.
Jak mnie wypuszczą,
to od razu powiem „nara” reszcie żołnierzy.
„Bóg wysłuchał moich modlitw.
Mogę przekazać list rodzinie.
Ale ja wsiadam do tego helikoptera.
Ktoś musi powiedzieć, co zrobiły nam te Wietnamce.
Bóg wybrał mnie.
No a nie?”
Nie żartuję, kiedy chodzi o moje zdrowie.
Życie to najcenniejsza rzecz w życiu. Dlatego, że jest krótkie.
Straciliśmy tyle dobrych osób.
Straciliśmy Cicely Tyson, miała 96 lat.
A czarni mówią, że to za wcześnie.
Kto by pomyślał? Ja bym pomyślał.
Gdy skończyła 88 lat, powiedziałem: „Ogarnij dokumenty”.
Kto by pomyślał? Ja bym pomyślał.
Gdy skończyła 89, powiedziałem: „Bóg cię szuka”.
Kto by pomyślał? Ja bym pomyślał.
Gdy skończyła 92:
Już lada moment Zobaczysz oblicze Króla
Gdy skończyła 94, powiedziałem: „Nie idź do kościoła”.
Gdyby Bóg ją tam zobaczył, powiedziałby: „Skoro już tu jesteś,
nigdzie się nie ruszaj”.
Widzę, że was to bawi. Walcie się.
Można się śmiać i radować, jak dożyją 96 lat.
Wtedy jest pora na śmiech i żarty.
Co innego, kiedy ktoś umiera, mając 26 lat.
Co chwilę składam komuś kondolencje.
Miałem złamane serce po śmierci Arethy Franklin,
Królowej Soulu.
Próbowałem obejrzeć pogrzeb, ale był za długi.
Aż krzyczałem do telewizora: „Dajcie jej odejść, powinna być z Panem”.
Pogrzeb był tak długi, że odłączyli mi kablówkę.
Ciągnął się przez dwa cykle fakturowania.
Pytają: „Czemu nie płacisz?”. „Wciąż jestem na pogrzebie”.
„Dajcie jej odejść”.
Pastor odczytał całą Biblię.
Nie pominął ani jednej księgi. Wiedziałem, że będzie się ciągnąć,
jak facet zaczął od: „Na początku…”.
Na początku?
Co Adam i Ewa mają wspólnego z tym pogrzebem?
Dajcie jej odejść. Powinna być z Panem.
Telewizja CNN zaczęła zwijać kable.
„Musimy stąd spierdalać.
Sterczymy tu od trzech tygodni.
Don Lemon powinien być już na antenie”.
A ja wciąż krzyczę, by dali jej odejść.
W końcu Aretha wstała, żeby przebrać suknię.
„Włożę coś innego na drugą połowę tego pogrzebu”.
Drugą połowę? Kto robi przerwę na reklamy w trakcie pogrzebu?
Dajcie jej odejść. Powinna być z Panem.
Ten pogrzeb w Detroit był tak długi,
że, kiedy w końcu trafiła przed bramy nieba,
anioł powiedział jej: „Boga nie ma.
Miałaś być tutaj trzy tygodnie temu.
Odeszłaś trzeciego, dotarłaś 21-ego.
Jesteś królową, ale on jest królem.
Pan nie będzie czekał na ciebie bez końca.
Nieco szacunku.
Musisz iść do piekła”.
Byłoby przejebane, gdyby wyrzucili cię z nieba przez spóźnienie.
Patrzysz na tablicę, widzisz swoje nazwisko, dostałeś się.
Tylko widzisz, że kumple się nie dostali.
Mówisz im: „Będziecie mieli ciepło. Trzeba było chodzić na koło biblijne”.
A ty spacerujesz sobie powoli do nieba.
Jak dochodzisz, widzisz, że zamykają.
„Czekaj, już jestem.
Nie zabiorę stopy. Powinienem być w środku.
Nie możecie zamknąć mi tak drzwi przed nosem.
Nie mówiliście, o której mam być godzinie”.
I tak zaglądasz do środka. „Ale tam ładnie.
Jest tak, jak pisali w Biblii. Muszę się tam dostać.
No serio, co za syf.
Jezus wpisał mnie na listę.
Naprawdę tam ładnie. A mama się dostała?
Dostała się do nieba? Tak?
Może tu po mnie wyjść?
Chcę się poskarżyć, że ten anioł nie chce mnie wpuścić”.
Mama nieźle by cię ochrzaniła za spóźnienie się do nieba.
„Kurwa, co z tobą? Aż przez ciebie przeklinam.
Spóźniłeś się. Pakuj się do środka”.
„Ja byłem na czas. To przez tego anioła. On mnie nie lubi”.
„Chodź no tu, a ja spytam Jezusa, czy mogę cię wprowadzić.
Stań tam z resztą pogan”.
„Przepraszam! Przepraszam!”
Idziesz i stajesz z boku z resztą, co się nie dostała.
„Ja się chyba dostanę.
Mama zna się z Jezusem całe życie.
Na pewno ma ekstra wejściówkę.
Twoja mama się nie dostała? Nie?
Kurczę, przykro mi.
Ja się na pewno dostanę.
Powiedzieć tam komuś, że tam jesteś?
Nie znasz nikogo, kto się dostał?
Nie znasz absolutnie nikogo, kto mógł się dostać?
Nikogo? To posrane.
O, idzie Jezus z moją mamą. To na razie, Joel Osteen”.
„Oto moja Biblia”.
Mój syn skończył właśnie 18 lat.
Najlepszy dzień mojego życia, bo mam trójkę dzieci,
a on był najmłodszy.
Kiedy jesteś po pięćdziesiątce, a twoje dziecko kończy 18 lat,
masz szansę, by znów żyć swoim życiem.
Mówiłem moim dzieciom,
że po osiemnastce nasze relacje się zmienią.
Jak? Już wam mówię.
Przestaję być żywicielem i zaczynam być już tylko doradcą.
Kiedy przychodzą do mnie z problemem, mówię: „Na twoim miejscu zrobiłbym tak.
Dobrze was wychowałem, wiesz, co robić.
Zamknij drzwi, bo chcę zabawić się z twoją macochą”.
Kiedy dzieci dorastają, wtedy jest pora, by wrócić do tego,
co poświęciłeś, wychowując je.
Dzieci to najkosztowniejsza rzecz, jaką możesz nabyć.
W najgorszym wypadku zabijają marzenia.
W najlepszym je opóźniają.
Bo musisz odłożyć na bok swoje plany, by je wychować.
Gdy kończą osiemnastkę, masz czas na to, co chciałeś zrobić.
To czwarta kwarta życia.
Choć niektórzy rozpieszczają swoje dzieci nawet po osiemnastce.
Nie mogę was winić.
Daliście się zmanipulować. Dzieci wzbudziły w was poczucie winy.
Widzieli was w najgorszych momentach i wypominają wam to.
Wiedzą też, że nie zrobiliście dla nich wszystkiego, co chcieliście,
i wzbudzają w was poczucie winy.
Więc mówię wam z całego serca:
jebać te dzieciaki.
Nie dajcie wejść sobie na łeb.
Jeśli robiliście, co mogliście, by je utrzymać,
jesteście świetnymi rodzicami.
Nie miejcie żadnych wyrzutów sumienia.
Mówię wam.
Gdyby moje dziecko powiedziało, że nie jestem świetnym ojcem, spytałbym:
„Jeśli nie jestem świetny, to do kogo mnie porównujesz?
Kim jest ten mitologiczny czarny facet, który zrobi dla ciebie to wszystko, co ja?
Będzie cię brał na zajęcia, chodził na twoje mecze
i siedział tak trzy godziny, kiedy ty nawet nie grasz.
Oboje siedzimy na ławce.
Mogliśmy to załatwić przez FaceTime’a,
jak masz tu tylko siedzieć niczym asystent trenera.
To ty nie byłeś dobrym dzieckiem.
Prawie straciłem przez ciebie robotę”.
Jebać te dzieciaki.
To nie żarty.
Spędziłem dość czasu z synem, by wiedzieć,
że nasze dzieci nie są twarde jak my.
Mój syn ma zero swagu. Zero.
Mówię mu: „Jedziemy, świeżak”.
A on do mnie: „Co to za świeżak?”.
„Wsiadaj mi do auta!”
„Chcę wiedzieć, co to za świeżak. To twój kolega?”
„Nie, ty jesteś świeżak”.
„Ja jestem Nathaniel”.
„Zaraz zrobię test rodzicielski”.
Nie możecie wychowywać tych dzieci tak, jak wychowywano was.
To, jak byliśmy wychowywani, nijak ma się do naszych dzieci.
Jesteśmy rodzicami z ulicy wychowującymi dzieci z przedmieścia.
Więc nasze doświadczenia nie odnoszą się do tych miękkich gnojków.
Gdybyś choć raz sprał swojego dzieciaka tak,
jaki kiedyś tłukli cię rodzice,
miałby dożywotnią traumę.
Jak wysłałem syna za karę do pokoju, zaczął pisać list pożegnalny.
„Tato, dłużej nie zniosę tego gówna.
Uduszę się tu”.
Nie dałby sobie rady w pierdlu.
Nie wytrzymuje we własnym pokoju z Xboxem.
To nie żarty.
Mój syn miał wstrząśnienie mózgu, jak upadł w trawie.
Był w szpitalu trzy tygodnie.
Co mu się stało? Przewrócił się w ogródku.
Nie są zbudowani jak my.
Jak kupujecie im rower, potrzebują też kasku i ochraniaczy.
„Grasz w futbol czy jeździsz na rowerze?”
Nie są zbudowani jak my.
My próbowaliśmy na huśtawkach obrócić się dookoła poprzeczki.
Gdyby spróbował tego jeden z tych dzieciaków,
wróciłby z łańcuchem na szyi.
„No złaź mi stamtąd”.
„Ale mówiłeś…” „Jazda! Ale już!”
Nie są zbudowani jak my. Nie można zostawić ich w aucie, jak jest gorąco.
Nasza matka nas tak zostawiała.
Mieliśmy na tyle rozumu, by wysiąść
i patrzeć na drzwi, kiedy wyjdzie.
„Idzie! Wracamy do auta!
A, ja siedziałem tutaj.
Racja, ja byłem tutaj.
Jebać ją!
Nie trzeba trzech godzin, by kupić tuńczyka”.
Nasze dzieci zdechłyby w aucie.
„Wyłaź z tego auta!”
„Miałem nie wysiadać”. „Jest sto stopni, kretynie!”
Zdechłyby w aucie te debile.
Jebać te dzieciaki.
Ale dzieci nie trzeba bić.
Jakby co, znalazłem ich piętę achillesową.
Wiem, co możecie im zrobić, kiedy nie robią tego, co powinny.
Znalazłem ich słabość.
Nie, to nie telefon.
Musicie tylko wyłączyć Wi-Fi.
Jest dla nich jak crack.
Mówię serio.
Jak syn jest na górze i go wołam,
udaje, że nie słyszy, więc przestałem wołać.
Jak się mnie nie słucha, odłączam Wi-Fi.
Wtedy schodzi. „Nie ma sygnału!
Tato, nie ma sygnału. Grałem w Fortnite’a.
Tato, nie ma sygnału!”
Nie potrafi wziąć się w garść.
„Tato, nie ma sygnału.
A jest halloweenowy event”.
Pyta mnie: „Tato, masz sygnał?”.
„Ja mam sygnał”.
„A ja nie mam”.
„To wynieś śmieci.
Wynieś śmieci. Widzę 5G w twojej przyszłości”.
Jestem Earthquake. Kocham was.
Tak to się robi.
Southeast, South, Southeast…
„Co robisz?” „Ratuję demokrację”.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak