Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ale upał.
Wszystkiego próbowała.
Gapili się na nią…
Wszyscy mieliśmy ochotę…
To nie dla dziewczynki.
Nie dostaniesz więcej pieniędzy!
- Ale pomyśl… - To oczywiste.
Muszę unikać…
Całe miasto się tu zwaliło.
Nowojorczyk nie przepuści letniej wyprzedaży.
Prawda?
Ochłodzimy się w zabawkowym.
Obiecałam siostrzenicy lalkę na urodziny.
Upatrzyła sobie jakąś? Mają takie z włosami do zaplatania.
Może by jej się spodobała. Nie wiem.
O tak, dużo lepiej.
Spójrz na to słodkie Murzyniątko.
- Ta by jej się spodobała. - Nie.
Zna tylko czarnych, którzy dla nas pracują. Dzięki Bogu.
Nic nie szkodzi. Wypadki się zdarzają.
- Mój Boże. - Proszę.
- Dziękuję.
Jaka miła dama.
Gotowe. Dziękuję.
Mamo, kup mi to.
Dostanę tę kolorowankę Mother Goose?
Wyprzedane.
No tak. Wszędzie to samo. Mój syn się na nią uparł.
Radzę spróbować za dwa tygodnie. Kto wie?
- Jutro ma urodziny. - Powodzenia następnym razem.
Dziękuję.
Co się stało, proszę pana?
Niech ktoś pomoże…
Upadł. Słyszy mnie pan?
Nic panu nie jest?
- Co się stało? - Nie wiem.
Zasłabł?
Co za upał. Sam chyba zaraz padnę.
Tak.
Może herbata mnie orzeźwi.
Hotel Drayton? Mówią, że tam jest przewiewnie.
Brzmi wspaniale.
Taxi!
Zabrać go do szpitala.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Kelner zaraz podejdzie.
Przestań.
- Teraz? - Tak.
Wystarczy ci?
Wrócę później.
Byle nie za długo. Zanudzę się.
Postaram się.
- Poradzisz sobie? - Jak najbardziej.
Posiedzę tu i nacieszę się chłodem.
- No dobrze. - Dobrze.
- Powinienem już… - Słusznie.
Dwoje zakochanych przed ślubem.
Wkrótce będziemy po.
Przecież nikt nie wie.
Wybaczy pani, że tak się gapię, ale chyba panią znam.
Myli się pani.
Skądże, znam cię, Rene.
Wcale się nie zmieniłaś. Nadal tak cię nazywają?
Tak, choć dawno nikt mnie tak nie nazywał.
Nie poznajesz mnie?
Naprawdę, Rene?
Niestety nie mogę sobie…
Clare?
Zgadza się.
Clare Kendry?
Nie uciekaj.
Musimy porozmawiać.
Cóż za spotkanie. Szczęśliwy traf.
Niezwykła niespodzianka.
Poznałam cię dopiero po śmiechu.
- Zmieniłaś się. - Minęło co najmniej 12 lat.
Omal nie zajrzałam do domu twojego ojca.
Często cię wspominam.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Od kiedy przyjechałam, liczyłam, że wpadnę na kogoś znajomego.
Zwłaszcza na ciebie. I proszę, oto jesteś.
O mnie pewnie wcale nie myślałaś.
Zatem…
Mów.
Chcę wiedzieć wszystko. Masz męża? Dzieci?
Tak. Dwóch chłopców. A ty?
Córkę. Margery. Mój aniołek.
Mój mąż John robi tu interesy.
I to w tym upale, wyobrażasz sobie?
To był twój mąż?
Przyjechaliśmy tydzień temu z Chicago. Tam mieszkamy.
Choć tak naprawdę to tutaj czuję się jak w domu.
Możemy się widywać, kiedy tu jestem, prawda?
Sama nie wiem…
nadal mieszkam w Harlemie.
Nieczęsto bywam w tej okolicy.
Szkoda.
Może następnym razem odwiedzę cię w Harlemie?
Poznam twoich synów.
Często tu bywamy. Jeśli interes się powiedzie, sprowadzimy się na dobre.
Marzę o tym, Rene.
Domyślam się.
Clare…
czy on…
Wie?
Chodźmy na górę, to porozmawiamy.
Kelner!
Nieznośny ten upał. Muszę się przebrać.
John niedługo wróci.
A ja pocę się jak lokomotywa.
Ładnie tu.
W książce telefonicznej znalazłam Gert Johnson.
Żonę Freda. Pamiętasz?
Całe wieki go nie widziałam.
Mają bliźnięta. Cudnie, prawda?
Dwóch synków. Też bym chciała.
Ale nie będę ryzykować.
Panikowałam, że Margery będzie mieć ciemną skórę.
Moi mają ciemną.
A twój mąż, on…
Nie mógłby uchodzić za białego, jeśli to masz na myśli.
Myślałam…
No cóż.
Mogłabyś?
Tak czy siak, Margery uchodzi za białą.
- A ty byś nie chciała? - Czego?
Uchodzić za białą?
Nie, po co?
Czasem tylko, dla wygody. I tyle.
Mam wszystko, czego mogłabym pragnąć.
Może tylko za mało pieniędzy.
Jasne. Tego każdy chce. Więcej pieniędzy.
To niesłychanie przydatna rzecz.
Powiem wręcz, że warta swej ceny.
Pójdę już, Clare.
Nie wiem, czy John powinien…
Ależ tak, Rene.
Zostań jeszcze trochę. Powiedz, że zostaniesz.
Kurczę, narobiłam bałaganu.
Daj mi chwilkę, zamówię coś do jedzenia.
Dobrze.
O czym myślisz?
Ciekawi cię to, prawda?
Pytaj, o co chcesz.
Co mu powiedziałaś… o swojej rodzinie?
To nie było aż takie trudne, jak by się mogło wydawać.
Po śmierci ojca przygarnęły mnie ciotki.
Bardzo białe. Bardzo poważane i religijne.
Potem poznałam Johna
i jak tylko skończyłam 18 lat, pobraliśmy się i…
Wyjechaliśmy na dobre.
Jesteś szczęśliwa?
Oczywiście.
Mam wszystko, czego mogłabym zapragnąć.
Wybacz, Clare, to było niegrzeczne.
Widać, że promieniejesz szczęściem.
- A twoja córka? - Margery? Chodząca rozkosz.
John chce ją posłać do szwajcarskiej szkoły z internatem.
Otrzyma porządne wykształcenie. Nie to co my.
Obsługa, halo?
Przynieście nam ciastka. Najwspanialsze, jakie macie.
Która z waszych herbat uchodzi za francuskiego szampana?
Żartuję!
Poproszę dzbanek mrożonej herbaty i kieliszki do szampana.
Świętujemy.
- Wystarczy, dziękuję. - Pij, ledwo zamoczyłaś usta.
- Nucha? - John, najdroższy!
Wpadłam na dawną przyjaciółkę ze szkoły.
Irene Westover. Irene, to mój mąż John Bellew.
Miło mi, pani Westover.
Teraz już Redfield.
No tak. Nawet nie spytałam.
Przepraszam za najście.
Nalejesz mi drinka?
- Proszę. - Dziękuję.
To jak? Za przyjaciółki sprzed lat?
Za przyjaciółki!
- Słyszałaś, jak mnie nazwał? - Clare, daj spokój.
No już, wytłumacz się.
Głupi żart.
Gdy się pobraliśmy, była biała jak lilia.
Z upływem lat skóra jej ciemnieje.
Powiedziałem: „Uważaj, bo pewnego dnia
zamienisz się w czarnucha”.
Od tamtej pory mówię na nią Nucha.
A to dobre!
Niemądre.
Skądże.
To dobre.
Mój Boże, John!
Po tylu latach przejmowałbyś się,
gdybym miała w sobie kroplę czarnej krwi?
Jak dla mnie możesz być czarna jak noc.
Nie jesteś Murzynką.
Zatem nie lubi pan Murzynów?
Ależ skąd. Nienawidzę ich.
Ale nie aż tak jak Nucha, choć próbuje się do ich upodobnić.
Nie chce nawet czarnej pokojówki.
Prawda?
Zna pan jakichś?
Nie. Ale znam ludzi, którzy ich znają.
I czytam o nich w gazetach.
Istne szambo. Rabunki, morderstwa.
To przykre.
Nie zawracaj Rene głowy swoimi bolączkami.
Przepraszam za te nudziarstwa.
Mieszka pani blisko?
Niedaleko.
Nowy Jork to wspaniałe miasto. Miasto przyszłości.
- Kim jest pani mąż? - Lekarzem.
- To interesujące zajęcie. - Trudne. I stresujące.
Dla żony też. Te wszystkie pacjentki.
John, nie zaczynaj! Więcej herbaty, Rene?
I tak zbyt długo tu zabawiłam.
Dopiero się rozkręcamy.
- Dzięki za drinka. - Odprowadzę panią.
Rene.
- Spotkajmy się znów. - Do widzenia.
- Miło było poznać. - Do widzenia, Clare.
Dobry wieczór, Lance.
Gdzie byłaś?
Szukałam tej kolorowanki.
- Zjedli coś? - Chyba tak.
Miałem ich położyć, ale…
- Zasnąłeś? - Najwidoczniej.
Czy ja nadal śpię?
Łap!
Podaj.
Podejdź.
- Jeszcze się nie nauczyłeś? - Czasem zapominam.
Dobra, dziesięć minut.
- Łap piłkę! - Nie chcę.
Nie zgub.
Nudy. Pobaw się ze mną.
Zostaw mnie.
Psiakrew.
- Mam cię! - Cholera!
Brian, musisz się tak zakradać?
Nie bluźnij.
Spóźnią się do szkoły.
Nie zdążę na wizytę, jeśli mam cię podrzucić.
- Chłopcy, chodźcie. - Irene?
Tak, już pora.
Wybacz, skarbie.
Junior coraz bardziej cię przypomina.
Może zbyt szybko dojrzewa przez szkołę?
To jeszcze dziecko.
Niepotrzebnie się o nich martwisz.
Nic im nie jest. Są dobrze rozwinięci, silni i zdrowi.
Racja.
Nie chcę tylko, by podłapał dziwne nauki od starszych kolegów.
W jakim sensie „dziwne”?
Rzeczy, o których myślą młodzi chłopcy.
O seksie?
Tak. Żarty i tym podobne.
A seks to nie żarty?
- Czym są żarty? - Nie wygłupiaj się.
Gotowa?
Jedź. Pojadę autobusem.
- Odebrać cię? - Proszę. Z drukarni.
Muszę dodrukować ulotek i karnetów na bal.
Powinni ci płacić.
To by nie była praca charytatywna.
- No już, chłopcy. - Gotowi?
- Migiem! - Złap mnie!
- Wracaj! - Gotowy?
Idziemy.
- No już. - Junior.
- Nie pójdę! - Nie masz wyjścia.
Pa, mamo!
- Nie złapiesz mnie. - Wracaj.
CLARE BELLEW URZĄD POCZTOWY W NOWYM JORKU
Soku z grejpfruta?
Dziękuję.
Kapelusz.
Pani Redfield, jeszcze jeden.
Dziękuję.
DRUKARNIA I ARTYKUŁY PAPIERNICZE
Poprowadzić?
Dobrze.
Wszystko gotowe?
Rezerwacje wyprzedane. Dojdą też bilety przy wejściu.
- Też mam spory kociokwik. - Nie za zimno?
Zostaw, jeśli ci nie zimno.
To miasto.
Chorzy zaczynają mnie mierzić.
Durni, wścibscy krewni, brudne, cuchnące klitki…
Daj spokój, miałeś zły dzień.
Nie myślisz tak. Pomagasz chorym.
- Nie mówmy o tym. - Sam zacząłeś.
- Opuść szybę. - Mówiłaś, że ci zimno.
A teraz mi duszno. Opuść szybę.
Wiem, myślisz, że gdzie indziej byłoby łatwiej.
Choćby w Południowej Ameryce. Poniekąd się zgadzam. Byłoby warto.
Jeszcze nie teraz. Gdy chłopcy się wyprowadzą.
- Odwiedźmy Brazylię. - Słucham?
Może posłalibyśmy Juniora do szkoły w Europie.
Całkiem go rozpieścisz.
To raczej Ted wymaga twojej uwagi.
Nie myśl, że pozwolę ci posyłać Juniora na drogie nauki,
bo tu uczy się tego, czego trzeba.
Nauka o seksie wyjdzie mu na dobre. Niech wie, że to tylko żart.
Żart jakich mało.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - Nic.
Choć zaczyna mnie drażnić, że zaniedbujesz mnie
przez tę swoją Ligę Pomocy Czarnym. To tyle.
Może pomogłabyś temu czarnemu?
Nie teraz. Ludzie się patrzą.
Co to?
- To chyba od Clare Bellew. - Od kogo?
Ta z Chicago, o której mi opowiadałaś?
Znów się spotkacie?
Nie otworzyłam tego listu.
- Wysłany z Nowego Jorku. - Wiem.
- Chyba się przeprowadzili. - Nie spotkam się z nią.
Nie przyjaźniłyście się w szkole?
Skarbie, nie jestem głupia.
Jeśli ktoś mną pomiata, to źle świadczy o nim,
źle świadczyłoby o mnie dać mu ponowną okazję.
Jasne.
Pozwolisz?
„Jestem samotna, tak bardzo samotna…
Nie mogę przestać za tobą tęsknić”.
- Nieładnie tak się nabijać. - Ja tylko czytam.
Dobrze.
„Nie masz pojęcia, jak blady jest mój świat,
gdy spoglądam na kolorowe obrazki z tego,
od którego tak chciałam się uwolnić”.
To zabawne. Jest bardzo egzaltowana.
„Możliwe, najdroższa Rene,
że wybrałaś mądrzejszą i szczęśliwszą drogę”.
Co za komplement. „Mądrzejszą”. To nie naprawi upokorzenia…
To nie koniec.
„Nie czułam tej dzikiej potrzeby…
zanim cię spotkałam”.
Też coś.
Ciebie obwinia.
„Dzika potrzeba”.
Nie daj się wciągnąć.
Czemu jesteś taka zła?
- To nie ciebie nazwał… - Ale zrobiłby to.
Na jedno wychodzi.
Przyznaj, że to trochę zabawne.
Ani myślę.
To nie zabawne, to obrzydliwe.
Daj spokój. To typowe. W końcu zawsze wracają.
Tak się starają odciąć, to czemu chcieliby wracać?
Nie wiem nawet, czym jest rasa.
Dziwne, że bycie białym im nie wystarcza.
Gdzie tam. Komu cokolwiek wystarcza?
Mnie.
Wystarcza.
Mnie wystarcza.
- Idziemy. Czekaj, Junior. - Szybciej.
- Książki. - Pa, mamo.
Pa, mamo!
Pa.
Kupiłam bataty. Zachowaj kurczaka na jutro.
Dobrze.
- Posprzątałaś u chłopców? - Jeszcze nie.
Spiesz się. Jak wrócą, nie dasz rady.
Podać coś pani?
Nie, poradzę sobie.
Rezydencja Redfieldów.
Tak, słucham.
Dzwoni pan Wentworth.
Halo. Tak, Hugh…
Całkiem. A ty?
Co do jednego. Wiem…
Czekaj. Dam Biance swój. Ja nie potrzebuję.
Naprawdę.
Wyleciało mi to z głowy, jestem taka zajęta.
O ile Brian może wpaść…
Jak miło. Pozdrów Biancę.
Od razu się tym zajmę. Do zobaczenia jutro, Hugh. Pa.
Mój Boże, jak ślicznie wyglądasz!
Nie mogłaś mi odpisać?
Co dzień zaglądałam na tę obskurną pocztę.
Pewnie myśleli, że uganiam się za facetem, który mnie nie chce.
- Clare, ja… - Cóż…
W końcu do mnie dotarło, że nie zamierzasz odpisać.
Starałam się zapomnieć, ale nie mogłam.
Musiałam wiedzieć dlaczego. Więc tu przyszłam.
Dlaczego nie odpisałaś?
Widzisz…
No cóż…
Wydaje mi się…
że nie powinnaś…
Nie powinnaś tu przychodzić.
- Jestem niemile widziana. - Nie.
Nie powinnaś ryzykować.
To bardzo niemądre, chyba sama wiesz, a poza tym…
tak się nie robi.
Rene, aleś ty pocieszna. Tak się nie robi?
- To niebezpieczne. - Niebezpieczne?
Przychodzić tu, zważywszy na poglądy pana Bellew.
Oczywiście, rozumiem.
Nie dziwię się, że jesteś zła.
Tamtego dnia zachowałaś się pięknie. Naprawdę. Dziękuję ci.
Nie potrzebuję podziękowań.
Miło z twojej strony, że zachowałaś się tak taktownie.
A miałam inne wyjście?
Byłam na ciebie wściekła. I to bardzo.
- Za tamto zajście. - Wiem.
Powinnaś wiedzieć, czemu nie odpisałam.
Byłam niemądra.
Czemu nie chcę się z tobą zadawać.
Tylko nie to…
Nie płacz.
Czuję się okropnie przez to wszystko.
Nie pomyślałam…
Przepraszam cię, Rene.
Daj spokój. Nie musisz.
Ja też przepraszam.
Prawda jest taka, że cieszy mnie twój widok.
Bardzo.
A mnie twój. Nawet sobie nie wyobrażasz.
Gdyby nie tamto spotkanie, nie miałabym z kim porozmawiać.
Nawet nie wiesz.
Jak to jest nie mieć nikogo.
Okazałam się gruboskórna. Nawet o tym nie pomyślałam.
Czemu miałabyś to rozumieć?
Jesteś szczęśliwa.
Wiedziesz dobre, uczciwe życie. Jesteś wolna.
Wolna i bezpieczna.
Bezpieczna.
Sama nie wiem już, co to znaczy.
Chyba nikt nie jest całkiem szczęśliwy, wolny i bezpieczny.
To co za różnica, jeśli czasem tu wpadnę?
Masz córkę, Clare. Nie chodzi tylko o twoje bezpieczeństwo.
Bycie matką to najbardziej okrutna rola.
- Rezydencja Redfieldów. - Tak.
Chwileczkę.
I odpowiedzialna.
Pan Wentworth znów dzwoni.
Przepraszam.
Halo?
Hugh, niech ona się nie wygłupia. To żaden problem.
Do jutra.
Masz dużo na głowie.
Jutro jest bal Ligi Pomocy Czarnym.
Jestem w komitecie organizacyjnym. W sumie ten komitet to ja.
- Hugh Wentworth, ten pisarz? - Tak. Znasz go?
- Czytałam jego książki. - Naprawdę?
- Dobre są, prawda? - Powiedzmy.
Mają pogardliwy ton.
No cóż. On sam jest przemiły.
Pozwolisz, że się zakrzątnę?
- Nie spodziewałam się gości. - Tak.
Pokaż mi swój dom.
Hugh Wentworth przychodzi na bal?
Tak. Co w tym dziwnego?
Mnie to dziwi.
Ktoś taki na balu u Murzynów.
Setki białych bywają na imprezach w Harlemie.
- Po co? - Po to co ty. By zobaczyć czarnych.
Chłopcy, co robicie?
By się zabawić, zebrać materiał,
a przy okazji pogapić się na sławnych i niesławnych.
Rene, mogę też przyjść?
- Bo będzie tam tylu białych? - Nie, żeby się zabawić.
Nie wiem. A jeśli ktoś cię rozpozna?
Jestem skłonna zaryzykować.
- Zanudzisz się. - Nie, obiecuję.
- Nie będę cię zabawiać. - Nie sprawię kłopotu.
Pogapię się tylko na sławnych i niesławnych.
Nie obchodzi mnie, co robisz i gdzie bywasz.
Ale po co niepotrzebnie ściągać na siebie kłopoty?
Przeklęty John!
Zawsze staje mi na drodze. Mam ochotę go zabić.
Nie radzę.
Karzą to śmiercią, przynajmniej w tym stanie.
Chcę znów przebywać wśród czarnych,
rozmawiać z nimi, słyszeć ich śmiech.
Prawie zapomniałam…
Cholera!
- Zejść na dół? - Nie trzeba.
Zu to uprzątnie.
Zu!
Przyjdź, jeśli chcesz. Nie zabronię ci.
Dziękuję. Jesteś taka łaskawa. Serdecznie ci dziękuję.
Chłopcy?
- Czego chcesz? Bawimy się. - Junior.
Nie gniewajcie się. To wszystko moja wina.
Wpuścicie mnie, jeśli nie będę przeszkadzać?
Nie zostanie na kolacji.
To dobrze, bo i tak więcej nie mam.
Oni byli kowbojami, a ja Indianką.
Pojmali mnie tuż przy forcie.
Wymknęłam im się.
Nie przejmuj się. Junior lubi dokazywać.
Gotujesz bataty? Jak je przyrządzasz?
Masło, sól, cukier. Prosty przepis.
Prosty? Nic nie smakuje tak doskonale.
Skąd ją wytrzasnęłaś?
Chciałabym taką, co zna się na naszej kuchni.
- To nie to, co myślisz. - Czyli co?
Każdy potrzebuje pomocy. To normalne.
- Może innym razem zostaniesz na kolację? - Chętnie.
Może wpadnę jutro i pójdziemy na bal razem?
Dobrze.
- W takim razie do jutra. - Do jutra.
Pa, Rene.
- Chłopcy, do środka. - Ale jeszcze…
- Myślałem, że zasnęłaś. - Nie. Wróciłeś na czas. Choć raz.
Świetnie.
- Masz tremę? - Wstań! Usiadłeś na mojej sukience.
Clare przyjdzie. Clare Bellew.
- Ta wariatka? - Tak, ona.
Szalona Clare Bellew.
- Nie jest szalona. - Od kiedy?
Po prostu… inna.
Wpadła wczoraj z niezapowiedzianą wizytą.
Wczoraj? Czemu nic nie mówiłaś?
- Nie wiem. Miałam dużo na głowie. - Irene.
Sprawiała wrażenie, że to żaden kłopot.
Zgodziłam się.
- Przyjdzie tutaj? - Lada moment.
Będzie miło.
Wątpię.
To przynajmniej bądź miły dla niej.
Będę uprzejmy.
Nie szykujesz się?
Nie stercz nade mną. Zaczekaj na dole.
Czekaj, wybacz. Kocham cię.
Rety! Faktycznie masz tremę.
Myślałam, że już po mnie.
Że umrę od gorączki. Poważnie.
Istna epidemia. Miałem mnóstwo pacjentów.
Nie każdy wyzdrowiał.
- Miałaś szczęście. - Tak.
Wielu przeżyło dzięki mojej opiece.
- Przechwalam się. - I co z tego?
Warto, skoro to prawda.
Nie zaprzeczę.
Wybacz, nie wiedziałam, że już jesteś.
Nie szkodzi, już się zapoznaliśmy.
To prawda.
Ślicznie wyglądasz.
Chyba wybrałam złą sukienkę.
Bzdury! Jest idealna.
- Znów mi się uda. - Już mówiłeś.
Oto oni!
I jak wyglądam?
Jak księżniczka.
No dobrze.
Dobranoc.
Czuję się jak w Wigilię.
Nigdy nie mogłam zgadnąć, jaka czeka mnie niespodzianka.
Tak się cieszę. Nawet sobie nie wyobrażasz.
- „Nawet sobie nie wyobrażasz”. - Cicho.
Cześć.
Świetna muzyka.
Będą tam.
Bianca, jestem zgorszony!
Widzę Hugh!
Mamy gdzie usiąść?
Razem z Hugh, jeśli się przedrzemy.
Cóż za balanga!
Ale popis!
Felise, Dave!
- Triumf! Kapela jak marzenie! - Istny szał!
Chodź, Brian, idziemy na parkiet.
- Nie, nie. - Tak, tak.
Uważaj, Clare, ma dwie lewe nogi.
- To prawda? - Nie.
- To prawda. Wyszedłem z wprawy. - Spróbujmy.
Nieźle.
„Biedak, bogacz, żebrak, rabuś”. Co dalej?
„Lekarz, prawnik, wódz Apaczów”. Nikogo tu nie brak.
Ciekawi mnie historia i sytuacja
uroczej blondynki rodem z bajki, która z tobą przyszła.
Widzisz?
Która właśnie tańczy z twoim mężem.
Dziewczyna z Chicago, dawna znajoma. Była pod wrażeniem, że cię znam.
Jak miło.
Widzisz moją niesforną żonę w tłumie?
Tak!
Typowa sytuacja.
Jej nordyckie zmysły szaleją na widok czarnoskórych panów.
Przestań!
Widziałem ją dziś poza chwilami,
gdy wiruje w tańcu z Etiopczykami?
Nie.
Przyznaj, że czarni tańczą lepiej od białych.
Mówię o tych gościach na parkiecie,
którzy są twojego pokroju.
Nie miałem okazji pójść w tany z żadnym mężczyzną,
więc nie mogę polemizować.
Bianca i jej świta wiecznie pieją peany
na temat urody jakiegoś Murzyna, zwłaszcza gdy jest wyjątkowo ciemny.
Jak ten tu Ralph Hazelton.
Tuziny kobiet chórem uznały, że jest nadzwyczajnie przystojny.
Jak sądzisz? To prawda?
Nie. Nikt by tak nie powiedział.
To zwykły egzotyzm. Fascynacja tym, co inne.
Emocjonalne podniecenie
odczuwane w obecności czegoś osobliwego,
być może wręcz odstręczającego.
Otóż to.
Zatem zgodziłabyś się z poglądem,
że przychodząc tu, kierujemy się instynktem drapieżcy?
Nie.
Raczej ciekawością.
Jak twoja księżniczka z Chicago.
Jak mam to rozumieć?
Pozory mylą, Hugh.
A niech mnie.
- Nie widać na pierwszy rzut oka. - Nie.
Zadziwiające.
Powiedz, zawsze potrafisz odróżnić?
- Teraz brzmisz jak niedouk. - Pytam serio.
Poczucie pokrewieństwa lub coś takiego?
Przestań. To nie wywiad do National Geographic.
Widzę to samo co ty.
Choć możliwe, że czasem…
wyczuwamy to coś nieuchwytnego.
Tak, wiem, o czym mówisz.
A jednak wielu ludziom się udaje.
Czarnemu łatwo ujść za białego.
Nie wiem, czy równie łatwo byłoby białemu udawać czarnego.
O tym nie pomyślałem.
Jasne. Jaki miałbyś powód?
Myślę, że ty byś mogła.
Tak.
A skoro tak, to czemu by nie?
Przepraszam.
- Pytam, czemu nie? - Może i uchodzę?
Jesteś dziś tajemnicza.
A ty wnerwiający.
W końcu każdy z nas coś udaje.
Nieprawdaż?
Wnerwiający?
Nie czuję stóp, jakbym przebiegła maraton.
Podziwiam twoją energię.
Lepiej pójdę po żonę,
zanim ktoś uprowadzi mi ją na zawsze.
A ze mną pan nie zatańczy?
To nie moja mocna strona, pani Bellew.
- Hugh. - Brian.
- Dziękuję. - I dla ciebie.
- Dziękuję. - Twój mąż mnie wykończył, Rene.
Muszę znów z nim zatańczyć. Nie ma tu sobie równych.
Moja żona zapomniała ci powiedzieć, że nie działają na mnie pochlebstwa.
Ale z wielką chęcią
znajdę ci odpowiedniego zastępcę.
Oto on.
- To ty? - Tak.
Może być. Chodź.
- Na razie. - Nie ma przy niej szans.
Ani trochę.
W sumie cieszę się, że przyszła.
Nie sądzisz, że jest niezwykle piękna?
Nie wydaje mi się.
- Żartujesz! - Nie.
Może wśród białych uchodziłaby za szczególnie urodziwą.
Osobiście wolę kobiety o ciemniejszej skórze.
Tak?
Może dlatego, że była taka szczęśliwa.
Uważaj, Irene.
Nie czuj się odpowiedzialna za tego typu szczęście.
Bzdura.
Ciszej tam!
Clare?
Wracasz do łóżka, mamo?
Skądże, skarbie.
- A gdzie Clare? - Przyjdzie później. Będziecie już spać.
- Przesyła całusy. - Tata mówił, że się ze mną pobawi.
Ted, pójdź z bratem do kuchni. Zjedzcie coś.
Nie chce mi się.
- Ted, powtarzam, pójdź… - Przepraszam.
Powiedziałem mu, że Clare tu jest.
Co mu jest?
Ktoś nazwał go brudnym…
takim i owakim.
- Zulena? - Tu jesteśmy, Rene.
Co wy wyprawiacie? Clare, nie marzniesz?
Gdy Pan zsyła taki magiczny dzień, nie sposób nie skorzystać.
Oszalałaś.
- Zu, pomożesz rozpakować zakupy? - Mówią na to babie lato.
- Babie lato? - Zu.
Obgadywałyśmy Charlestonów z domu obok.
- Najstarsza córka nabiera urody. - Racja.
Ted peszy się na jej widok.
- Dojrzewanie to zmora dla przyjaźni. - Dojrzewanie to zmora!
Święta prawda!
Bo ja wiem?
Miałaś przyjaciół na pęczki.
Może.
Nie wiem, czemu nie byłyśmy sobie bliższe.
Byłyśmy dość blisko.
Zawsze cię podziwiałam.
Byłaś uosobieniem piękna i spokoju.
Ja? No co ty.
To ty byłaś pięknością.
Ja tak tego nie widzę.
Zjesz kolację?
Nie mogę.
John dziś będzie.
Nie za tydzień?
Wraca wcześniej.
Stęsknił się.
W przeciwieństwie do mnie. Wolałabym, by nigdy nie wracał.
- Nie wolno ci tak mówić. - Czyżby?
Przyjdziesz na brydża?
Za żadne skarby bym nie przegapiła.
„Mroczne wnętrze pachniało drewnem i olejem.
Uderzyła głową o zwisającą z sufitu żarówkę”.
Teraz ty?
„Szczur przytrzymał rozkołysaną żarówkę,
pociągnął za sznurek i błysnęło światło”.
Zlinczowali kogoś w Little Rock. Słyszałaś o tym?
- Nie teraz. - Co się stało?
Oskarżono czarnego o napaść na dwie białe kobiety.
Co im zrobił?
Raczej nie „co”, tylko „czy”.
- Mimo to go zlinczowali. - Właśnie.
Junior, umyj ząbki.
Ci ludzie…
- Ścigali go. - Brian.
Dopadli go, powiesili na słupie i zastrzelili.
- Ale dlaczego? - Bo nas nienawidzą.
Prosiłam, nie teraz.
Chodź tu.
Wygląda na to, że nie wolno nam o tym mówić,
bo ranimy delikatne kobiece uczucia.
- Co nie? - Tak.
Idź umyć zęby.
Wiem, że nie traktuję lekko swoich obowiązków.
Tyle czasu poświęcam chłopcom i prowadzeniu domu.
Nie widzę w tym nic śmiesznego.
Oczywiście.
Jesteś taka dobra. Nieomylna.
Zabrzmiało to jak krytyka.
Posiedźmy tu chwilkę.
Lubię słuchać, jak gra.
Nie myśl, że kiedykolwiek zapomnę o twojej dobroci.
- O czym ty mówisz? - Szczerze.
Widzisz…
ja nie mam takich zasad czy poczucia obowiązku, co ty.
- Wygadujesz bzdury. - Taka jest prawda.
Nie widzisz tego?
Nie jestem taka jak ty.
Zrobiłabym wszystko, by osiągnąć to, czego pragnę.
Nie bacząc na innych.
Ani na nic.
Na nic.
Stanowię zagrożenie.
Clare, przestań.
Nie powinnaś tak mówić.
Zawsze miałaś tyle, niczego przy tym nie tracąc.
Clare?
Przepraszam.
Dzwoniła Mae?
Nie wiem, gdzie się podziewa.
Przeklęta Zu zrobiła sobie wolne.
Od czasu do czasu odwiedza rodzinę.
Jesteśmy już spóźnieni…
To mój ostatni wieczór przed podróżą do Europy.
Zostanę z chłopcami. Idźcie sami.
- Na pewno? - Czemu nie.
- Nie możemy cię zostawić. - Możecie.
Para wystarczy do brydża.
Teraz tym bardziej muszę pójść.
- Idź. - Będzie mi cię brakowało.
Skądże. No już, zmykaj.
Idźcie już.
Tu właśnie znajdziesz talent.
Tak. I gorzałkę.
Gdzie Księżniczka?
Rzadko zjawiacie się tylko we dwoje.
W Europie.
Posłała tam córkę na nauki. Do Szwajcarii, też mi coś.
- No co? - Nic, tylko…
Co ty wiesz o Szwajcarii?
Ja tam za nią nie tęsknię. Za dużo z nią zachodu.
To samo można powiedzieć o tobie.
Fakt.
Ale według mnie brak jej wstydu. Wiecznie odgrywa ofiarę.
Używa tanich chwytów, by zdobyć sympatię…
- To niesprawiedliwe. - Nie skończyłem.
Fakt, roztacza wokół siebie pewien czar.
Hugh, ledwo ją znasz.
- Nie ma jej tu, by się bronić… - To ją wyręczysz?
Jakiś ty rycerski.
- Dzień dobry, Lance. - Irene.
Musi wyschnąć, zanim je przyczepimy.
Miło, prawda? Tylko nasza czwórka.
- Zrobię gorącą czekoladę. - Poproszę!
Tato, chcę o tym rozmawiać.
- To poważna rozmowa? - O Johnie Carterze.
Którego zlinczowano w Little Rock.
- Znowu? - Musisz o tym wiedzieć.
- Czyżby? - Mamy więcej orzeszków?
- Sprawdzę. - Ja też.
Nie tylko go zastrzelili.
Przeciągnęli go za przyczepą przez miasto.
- O tym mówiłeś ojcu? - To on mi powiedział.
Naprawdę?
Nie jestem już dzieckiem.
Dzięki za kolację, mamo.
Wolałabym, byś nie mówił im o linczach.
Czemu?
Dowiedzą się o tych okropieństwach, gdy dorosną.
- Jeszcze są bezpieczni. - Bardzo się mylisz.
Chcesz, by dorastali w tym przeklętym kraju,
więc im wcześniej się dowiedzą, tym lepiej.
Są szczęśliwi. Po co to psuć?
- Niech tacy pozostaną. - Irene.
Jaki sens ukrywać to przed nimi?
Mieli nie znać słowa „czarnuch”.
- Zamilcz. - I tak ktoś ich zwyzywał.
Żadnych rozmów o rasie.
- Muszą o tym wiedzieć. - Nie!
Nie muszą.
Nie pojmuję, jak taka inteligentna osoba może być zarazem taka głupia.
Już dawno chciałem wyjechać z tego piekła.
Też mówiłam, że powinniśmy wyjechać. Choć na trochę.
Ale wydawałeś się szczęśliwy, odkąd zjawiła się Clare…
Co Clare ma z tym wspólnego?
Gdyby nie ona, pojechalibyśmy gdzieś.
Nie nalegałem, bo byłaś przeciwna…
- Nie byłam przeciwna Clare… - Do diabła!
Nie mówię o Clare.
- Bo… - Ani o wycieczce.
Mówię o wyjeździe na dobre.
Bo wygląda na to, że narzekasz tylko, gdy jej tu nie ma.
Ja tak tego nie widzę.
Nie.
Już wstaję.
Nie martw się.
- Dobrze, że zadzwoniłeś. - Masz troskliwego męża.
Goście przychodzą na podwieczorek.
Dobrze, że wszystko jest gotowe.
- Clare jest na dole. - Clare? Jak to?
Specjalnie jej nie zapraszałam.
Wróciła jakiś czas temu, zostawiała Zu wiadomości,
ale nigdy nie dostała odpowiedzi.
Mogę spytać dlaczego?
To przyjęcie dla Hugh, a on zbytnio jej nie lubi,
to jej nie zaprosiłam.
Moim zdaniem nie chodzi mu o nią,
tylko o to, że nie poświęca mu zbytnio uwagi.
- Uwielbiasz Hugh. - Owszem.
Ale przyznasz, że ma się za równego Bogu.
Nieprawda.
Ma się za kogoś dużo lepszego.
Brian?
Wybacz, to moja wina.
Wydawała się urażona. Powiedziałem jej, że pewnie zapomniałaś.
Przecież ja…
Ty z nią rozmawiałeś?
Tak.
No jasne.
Tak czy owak, Clare jest duszą towarzystwa.
Jest na czym zawiesić oko.
Długo ci zejdzie?
- Dziękuję. - Przepraszam.
Rozmawiamy o La Josephine. Widziałaś ją pewnie.
- Josephine Baker? Nie, nigdy. - To żałuj.
Możliwe, że była w Shuffle Along,
ale jej nie pamiętam.
Wolę ją od Ethel Waters.
Ethel Waters jest niesamowita.
Felise, miło, że wpadłaś.
Wracaj, Irene.
Usiądź wreszcie.
Porozmawiajmy.
Otrząśnij się wreszcie. Wyglądasz jak Grabarz z Hamleta.
Nie czuję się najlepiej.
Chyba przez tę pogodę.
Kup sobie drogą kieckę, to najlepsze lekarstwo.
Wciąż próbuję ją zdybać. Clare!
Wyglądasz jak bogini na obrazie.
- Odwiedź nas za miesiąc. - Koniecznie!
Mówiłam Dave’owi, że czytałam jego książkę.
- Czytujesz go? - Tak. Przeczytałam wszystko.
Wybacz, Rene, chyba cię popchnąłem. Niezdara ze mnie.
Nie mów, że to bezcenna pamiątka.
Nie, wcale mnie nie popchnąłeś.
Ten dzbanek to najbrzydsza rzecz
po twoich czarujących przodkach z Konfederacji.
Przed wieloma wiekami należał on
do ciotecznego praprapradziadka Briana.
Wreszcie znalazłam sposób, by się go pozbyć.
Genialny pomysł! Wystarczyło go upuścić i po kłopocie.
- Łatwizna. - Brawo.
- Kochana… - Było cudownie.
Pięknie.
Brian, dziękuję za podwieczorek.
- Pa. - Żaden mu nie dorówna.
- A kolacja? - Dziś nie mogę.
Ach tak. Szkoda, Brian i tak wychodzi do pracy.
- Miło cię widzieć. - Na razie.
Dziękujemy. Wspaniale się bawiliśmy.
Miło, że wpadliście.
- Prześcignąłem Patricka. - Czapka!
Kto pierwszy? Nie dogonisz mnie.
Przegrasz!
Dobry wieczór.
Mój Boże.
- Mamuniu, oczy mi łzawią. - Palce mi odpadną.
Co za wichura!
Przepraszam.
Pani Redfield! Jak się pani ma?
To było obcesowe.
To jedyna osoba, jaką poznałam, gdy udawałam białą.
Centrala, proszę z Quincy 5-4-7-3.
Halo. Zastałam panią Bellew? To pilne.
Nie?
Nie szkodzi.
To nie aż tak pilne.
Zadzwonię później.
Irene.
Co robisz? Przemarzniesz.
Idziemy na przyjęcie z Clare?
Byłaś kiedyś na szóstym piętrze?
Oczywiście! Mój ojciec był woźnym.
Za dawnych, dobrych czasów, gdy każda rudera miała windę.
Windę?
- Nie mów, że idziemy schodami. - Na samą górę.
O rany!
Kto chciałby tak mieszkać?
To odstrasza nieproszonych gości,
a ona woli być martwa niż znudzona.
Przeklęte czółenka.
O co chodzi?
Wiesz, co byś zrobiła, gdyby John się o tobie dowiedział?
Tak.
Nie poddawajcie się, nim dotrzecie do czwartego.
Kategorycznie odmawiam dźwigania kogoś ponad dwa piętra.
I co? Co byś zrobiła?
To, czego pragnę ponad wszystko.
Zamieszkałabym tutaj.
W Harlemie. Z wami.
Rany.
Chodź, grzebuło.
…kolacja u Eddiego, potem Leroy, a na koniec Smalls.
Dziwne te tancerki, prawda?
- Nie, to przez alkohol. - Dlatego odstawiłem.
- Dziś rano? - Tak.
Nie stało się nic szczególnego…
- Proszę. - Dziękuję.
Nie radzę. Kto wie, czego tu dolewają.
Irene, złożyłaś śluby, by już nigdy się nie śmiać?
Nie. Po prostu wszyscy tu są tacy elokwentni, że odbiera mi mowę.
Nic nie piłaś. Na co masz ochotę?
Napój imbirowy ze szkocką.
Szkocka, potem lód, na koniec napój.
Nie próbuj sam tego przyrządzać, Dave.
- Poproś kamerdynera. - I lokaja.
- Cóż za udany wieczór. - Cieszę się.
Nie stój tam. Nie marzniesz?
Chodź, porozmawiajmy. Przynajmniej posłuchaj mojej paplaniny.
- Czym mogę służyć? - Wpuść mnie.
- Chyba źle pan trafił. - Wiem, gdzie jestem. Wpuść mnie.
Którego mieszkania pan szuka?
- Moja żona tu jest. - Pańska żona?
Nie. Tu jej nie ma. Zaręczam.
- Przepraszam, chyba się pan myli. - Nie mylę się.
- Proszę nie wchodzić! - Spokojnie.
- O co chodzi? - Z drogi.
W czym rzecz?
Byłem u Redfieldów. Wiem, że jest z nimi.
Ralph, gdzie mój drink?
Oszczędź sobie kłopotów, odsuń się.
Wiem, co tu się dzieje. Wiem.
Redfield. Co, do diabła…
Nie mów mi, co mam robić! Żadne z was!
Radzę panu wyjść.
Ty kłamczucho!
Ostrożnie. Jest tu pan jedynym białym.
Ty parszywa kłamczucho.
Słodki Jezu!
- Szybko. - Prędzej!
Prędzej!
Na dół.
Jej mąż siedzi obok?
Nie wiem.
- Jak to nie wiesz? - Nie wiem, czy na pewno nie żyje.
Chyba próbował chronić żonę.
Nie widzę w tym nic dziwnego.
Czy ona…
Nie patrz.
Zrobi ci się niedobrze.
Wypadła przez okno i tyle.
- Irene stała tuż obok niej. Prawda? - To ona?
Sama spadła?
Mąż jej przypadkiem nie popchnął,
jak podejrzewa doktor Redfield?
Nie. Jestem pewna, że spadła, zanim ktoś mógł ją powstrzymać.
To stało się tak szybko…
- Ostrożnie. - Ktoś inny coś zauważył?
- Nie patrz. - Nikt nic nie widział?
- Był wzburzony, to fakt. - Zatem wypadek?
Na to wygląda.
Tak myślałem.
Kocham cię.
Zgon wskutek nieszczęśliwego wypadku.
Chodźmy rzucić okiem na to okno.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI NELLI LARSEN
Napisy: Ewa Nowicka