Downloaded from YTS.MX
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪สวัสดี ผมร็อบ โลว์ ‪และผมชอบดูหนัง ซึ่งต่างจากคุณ
‪ความจริงก็คือตอนนี้ผมอยากดูหนัง ‪มากกว่ามาทำแบบนี้
‪แต่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกัน ‪แค่สนุกที่ได้อยู่ด้วยกันก็พอ
‪มีหนังออกฉายเป็นพันๆ เรื่องทุกปี
‪มีเรื่องราวมากมาย
‪แม้ว่าตามทฤษฎีการเขียนบท
‪มีโครงเรื่องพื้นฐานแค่เจ็ดอย่างเท่านั้น ‪คือการเอาชนะสัตว์ประหลาด
‪กับอีกหกอย่าง
‪มันน่าแปลกใจที่ตัวละครเดิมๆ
‪เรื่องราวที่คุ้นเคย ‪และการสร้างโครงเรื่องที่ใกล้ตัว
‪คืบคลานเข้ามาตลอดเวลา
‪คืนนี้เราจะเชิดชูความซ้ำซาก ‪ที่ทำให้ภาพยนตร์เป็นอย่างทุกวันนี้
‪นั่นคือต่อสู้ให้อยู่ได้ ‪ท่ามกลางผลที่เกิดจากโรคระบาด
‪ตลอดหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ‪เราจะมาดูนิสัยของฮอลลีวู้ด
‪ในการใช้เทคนิคเดิมๆ สร้างหนังในรายการนี้
‪โจมตีความซ้ำซากของฮอลลีวู้ด
‪(จูราสสิค เวิลด์)
‪เราจะถามคำถาม อย่างเช่น
‪"ทำไมผู้หญิงที่ถูกไดโนเสาร์ตัวใหญ่น่ากลัวไล่ล่า
‪ต้องใส่รองเท้าส้นสูงด้วย"
‪ขณะที่เราพูดถึงฉากซ้ำซากที่ผมชอบ
‪เราจะมาดูช่วงเวลาที่ดราม่าที่สุดในภาพยนตร์
‪บางฉากเป็นที่ถกเถียงกันอย่างมาก
‪ซิสเตอร์กำลังสอนคุณแม่อาบน้ำให้ลูก
‪ส่วนฉากซ้ำซากอื่นๆ ‪ต้องทำยังไงถึงยกระดับเป็นศิลปะชั้นสูงได้
‪(จี้ เบบี้ ปล้น)
‪และแน่นอน คำถามที่ว่า ‪ฮอลลีวู้ดทำยังไกับฉากเซ็กซ์
‪(ไททานิก)
‪และความรุนแรง
‪(ปิดเกมล่าจารชน คนอันตราย)
‪และจะมีที่ไหนดีไปกว่าการเริ่มต้นที่ทุกคนคุ้นเคย
‪จากโลกภาพยนตร์รักเบาสมอง ‪ความน่ารักในฉากพบกัน
‪ช่วงเวลามหัศจรรย์ในหนังที่ความรักเริ่มต้นขึ้น
‪คนดูหนังรักเบาสมองเพื่อจะได้เคลิ้ม
‪พวกเขาอยากสัมผัสความรู้สึกแรกเมื่อเริ่มรัก
‪(บรรเลงฝัน บันดาลรัก)
‪ทีนี้พอพวกเขาเห็นสองคนนี้เจอกันเป็นครั้งแรก
‪เมื่อถึงช่วงเวลานั้น ความรู้สึกปิ๊ง
‪เคมีระหว่างกันเกิดขึ้น
‪มันสมจริงมากสำหรับพวกเขา
‪พวกเขาก็มีความรู้สึกนั้นในร่างกาย
‪มักจะมีเหตุผลน่าขันที่จงใจให้คนสองคน
‪ที่จะตกหลุมรักกันได้มาเจอกัน
‪เพราะมันต้องน่าสนใจ
‪พวกเขาจะเจอกันเหมือนคนทั่วไปไม่ได้
‪(ซิงกิ้งอินเดอะเรน)
‪- คุณครับ ขับต่อไปเลย ‪- ลงไปนะ
‪เหตุการณ์ที่น่าอาย น่าขัน และไม่น่าเป็นไปได้
‪(รักบานฉ่ำที่น็อตติ้งฮิลล์)
‪ที่พาคนสองคนมาเจอกัน
‪บ้านผมอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ผมมีน้ำกับสบู่
‪ไปล้างเนื้อล้างตัวได้
‪ถ้ามันเกิดขึ้นในชีวิตจริง
‪คุณจะสาดน้ำผลไม้ที่เหลือใส่หน้าเขา
‪คุณจะบอก "ไม่ ไปให้พ้นนะ"
‪เราจะทำให้คุณสะอาดเอี่ยมอ่องในห้านาที
‪จะได้กลับมาเดินถนนอีกครั้ง
‪ไม่ได้หมายถึงโสเภณีนะ
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่คนสองคนตกหลุมรักกันในหนัง
‪ไม่ว่าจะแนวไหน ก็มีเรื่องน้ำเน่าเกี่ยวกับ ‪ความรักในหนังเกิดขึ้นเสมอ
‪(ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า ตอนถล่มวิหารเจ้าแม่กาลี)
‪ฉันเกลียดน้ำ ฉันเกลียดเวลาเปียกน้ำ ‪และฉันก็เกลียดคุณ
‪ดี
‪พวกเขาจะไม่ชอบหน้ากัน ‪ไม่ก็หมั้นหรือแต่งงานกับคนอื่นแล้ว
‪แจ็ค ฉันหมั้นแล้ว
‪(ไททานิก)
‪ฉันจะแต่งงานกับคาล
‪ต้องมีอุปสรรคให้ฝ่าฟัน ไม่งั้นคงน่าเบื่อแย่
‪แน่นอนว่าในเมื่อเป็นหนัง
‪กลยุทธ์ของผู้ชายจึงมีตั้งแต่การตื๊อที่น่ารำคาญ ‪ไปจนถึงการคุกคามอย่างโจ่งแจ้ง
‪(เดอะแกรดูเอท)
‪บังเอิญเจอแบบนี้บ้างเป็นไง
‪หนังหลายเรื่องแสดงผ่านมุมมองของผู้ชาย
‪โดยใช้เหตุการณ์ที่เราเรียกว่าแอบตาม
‪อยากเต้นกับผมมั้ย
‪ไม่ค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะฉันไม่อยากเต้นน่ะสิ
‪- คุณจะคบกับผมไหม ‪- อะไรนะ
‪-ไม่ ‪-ไม่เหรอ
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ
‪- นี่ เพื่อน เธอเพิ่งบอกนายไง ‪- ทำไมล่ะ
‪เหมือนในเรื่องทไวไลท์ ‪เมื่อเขาปีนเข้าทางหน้าต่างห้องเธอ
‪แล้วพูดว่า "ผมชอบดูคุณหลับ"
‪คุณทำแบบนั้นบ่อยไหม
‪(ทไวไลท์)
‪เพิ่งสองสามเดือนนี้เอง
‪การแอบตามคือความเซ็กซี่ ‪เมื่อผู้ชายเป็นฝ่ายตามเท่านั้น
‪เวลาผู้หญิงตื๊อไม่เลิก ‪หรือแอบตามตามตัวละครผู้ชาย
‪พวกเธอกลับกลายเป็นตัวร้าย
‪ฉันแค่อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ
‪แล้วคุณทำแบบนี้เหรอ ‪โผล่มาที่อะพาร์ตเมนต์ผมเนี่ยนะ
‪แล้วจะให้ฉันทำยังไง
‪คุณไม่รับสายฉัน เปลี่ยนเบอร์โทร
‪ฉันไม่ยอมถูกเมินหรอกนะ แดน
‪(เดอะมาเวอริกค็อป)
‪ทุกเรื่องต้องมีตัวละครหลักจะได้รับความสนใจ
‪คนที่ทั้งโดดเด่น พิเศษ ไม่มีใครเหมือน
‪ซึ่งก็คือตัวละครหลักในหนังทุกเรื่อง
‪เพราะทุกแง่มุมของตัวเอกจะต้องโดดเด่น
‪แค่มีงานทำยังไม่พอ
‪ไม่ว่างานนั้นจะเป็นอะไร ‪พวกเขาต้องทำให้เต็มที่
‪โดยเฉพาะถ้างานของพวกเขา ‪คืองานของตำรวจ
‪- คิดว่าฉันบ้าเหรอ ‪- ใช่
‪ในฮอลลีวู้ด ถ้าคุณอยากคลี่คลายอาชญากรรม ‪และจับคนร้ายมาลงโทษ
‪สุดยอดของผู้บังคับใช้กฎหมายคือตำรวจนอกคอก
‪นี่ตราของจริง ฉันเป็นตำรวจจริง และนี่ก็ปืนจริง
‪ตำรวจนอกคอกนั้นร้ายกาจ เขาไม่ฟังหัวหน้า
‪ถ้าอยากเล่นบทตำรวจคาวบอย ‪ก็ไปเล่นที่โรงพักคนอื่น
‪พวกเขาไม่ทำหน้าที่ที่ควรทำเลย
‪เขาน่าจะเป็นพ่อที่ขี้เหล้าและห่วยแตก
‪ลูกเป็นลูกสาวพ่อ อยู่ในบ้านของพ่อ ‪และลูกต้องเคารพพ่อ เข้าใจไหม
‪- อย่ามาว่าพ่อเฮงซวย ‪- ทำไมหนูจะว่าไม่ได้
‪แม่ก็เรียกพ่อแบบนั้นตลอดเวลา
‪พวกเขาสนใจแต่งาน
‪ไม่ได้พูดเล่นนะ อยากฆ่าตัวตายเหรอ
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ทำงาน
‪ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
‪(มือปราบปืนโหด)
‪ตำรวจนอกคอกมีเข้ามาเรื่อยๆ
‪แต่ต้นแบบของตำรวจสุดป่วนยังคงเป็น
‪มือปราบปืนโหด ของคลินต์ อีสต์วูด
‪คุณต้องถามตัวเองว่า "ฉันรู้สึกโชคดีไหม"
‪(มือปราบปืนโหด)
‪ว่าไง ไอ้กร๊วก
‪มือปราบปืนโหด ‪คือตัวอย่างความซ้ำซากนี้ที่เป็นพิษมาก
‪หนังเรื่องนั้นพยายามอย่างหนักที่จะให้เราอยู่ข้าง
‪ตำรวจที่ถูกทำร้าย ที่อยากจะเลิก
‪และยิงคนจำนวนมาก
‪เขาอยู่ด้วยกฎที่ตั้งขึ้นเอง
‪และเขาทำสิ่งที่ต้องทำเพื่อจับอาชญากร
‪มันบอกให้รู้ว่าระบบกฎหมาย ‪ถ้าไม่โง่เง่าอย่างเหลือเชื่อ
‪หรือบริหารโดยพวกเสรีนิยมที่ใจอ่อนเกินเหตุ
‪ผมแค่จะบอกว่าเขามีสิทธิ์
‪งั้นผมก็เสียใจเรื่องสิทธิ์ของผู้ชายคนนั้น
‪กฎนอกคอกกำหนดไว้ว่ามีแค่สองอย่าง
‪ที่ตำรวจพวกนี้สนใจและทั้งสองอย่างก็โดดเด่น
‪คืนตรากับปืนด้วยครับ คุณตำรวจ
‪นี่คือช่วงเวลาสำคัญในหนัง ซึ่งตำรวจนอกคอก
‪จะคืนปืนกับตราตำรวจ
‪"คุณไม่ใช่คนที่ควรอยู่ในตำแหน่งนี้อีกต่อไป"
‪เรารู้ ผู้ชมรู้ ‪เขาเป็นคนเดียวที่ควรมีสองอย่างนั่น
‪นายบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้ เอาตรามาให้ฉัน
‪(แผนพิฆาตจักรกลเขมือบโลก)
‪ใช้เวลาสัก...
‪(อวสานภาพยนตร์ตำรวจ)
‪ไม่นานนี้ ฮอลลีวู้ดลดการสร้างหนัง ‪แนวตำรวจนอกคอก
‪สะท้อนถึงการหมดความน่าสนใจ ‪ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪ที่ตั้งตนเป็นศาลเตี้ย
‪เราถูกชี้นำให้เชื่อว่าพวกเขาจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ทางศีลธรรมและจริยธรรม
‪ความเป็นจริงคือ ตำรวจจำนวนมาก
‪ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้น
‪มันเป็นสิ่งที่ควรคิดใหม่ ทั้งคนสร้างหนัง
‪โปรดิวเซอร์รายการทีวี ซึ่งก็ทบทวนใหม่กันอยู่
‪แต่ตำรวจนอกคอกไม่ได้เกษียณก่อนกำหนด
‪ในทีวียังมีพื้นที่ให้กับความซ้ำซาก
‪เพื่อนำมาสร้างเป็นตัวละครสามมิติ
‪แมร์ ออฟ อีสต์ทาวน์ ของเคต วินสเล็ต
‪มีชีวิตภายในที่ซับซ้อน แต่ไม่ต้องห่วง
‪เธอยังเป็นตำรวจที่ดื่มหนัก
‪แหกกฎ ถูกพักงาน
‪ส่งปืนกับตรามา
‪แต่ก็ยังจับคนร้ายได้อยู่ดี
‪ฮอลลีวู้ดรักผู้ชนะ
‪แต่ไม่ใช่ทุกตัวละครในเรื่องจะเป็นฮีโร่ได้
‪ยกเว้นจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ‪ที่ครองจอแค่ 96 เปอร์เซ็นต์
‪ตัวละครบางตัวก็ถูกกำหนดมาให้แพ้
‪ทันทีที่พวกเขาโผล่มาในจอ
‪พวกเขาอาจจะเปิดตัวด้วยโลงศพ ‪และทำงานให้มันจบไป
‪(คนตายเดินดิน)
‪คุณเป็นตัวรองในหนัง
‪ขอบคุณ จอห์น
‪งานของคุณอันตราย
‪คุณวางแผนจะเลิกซะที
‪พรุ่งนี้ฉันอยากให้นาย...
‪- พรุ่งนี้ฉันจะลาออกแล้ว แฟรงก์ ‪- อะไรนะ
‪ความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪อัล
‪เรื่องคนตายเดินดิน
‪หนังอเมริกันชอบบอกใบ้
‪(เจมส์ ชามุส ‪นักเขียนบท)
‪เวลาจะมีคนตาย โดยทำให้เรารู้ว่า ‪นี่เป็นงานสุดท้ายของพวกเขา
‪พวกเขากำลังจะเกษียณใช่ไหม
‪ผมมีเวลาอีกสามวัน ผมจะใช้ให้คุ้มค่าที่สุด
‪อาจมีการวางแผนงานเลี้ยงเกษียณให้ทีหลังด้วย
‪กล่าวอะไรหน่อยไหมครับ
‪และคุณต้องเข้าเวรอีกแค่กะเดียว
‪ยังมีวิธีคลาสสิกอื่นๆ
‪ให้เราแน่ใจได้ว่าความตายใกล้เข้ามาแล้ว
‪ทางหนึ่งก็คือคุณจะได้ยินตัวละครพูดถึงครอบครัว
‪พูดถึงเป้าหมายของชีวิต
‪ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงอเมริกัน ‪แล้วเลี้ยงกระต่าย
‪(ล่าตุลาแดง)
‪ถ้าพวกเขาเริ่มคิดว่าจะทำอะไรต่อไปละก็ ตาย
‪ในหนังสงครามก็มีบ่อยๆ ‪โดยจะมีจี.ไอ.หรืออะไรสักอย่าง
‪หยิบรูปแฟนออกมา
‪ทั้งที่น่าจะอยู่ในกระเป๋าเขานานแล้ว ‪ความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪ได้โปรด ได้โปรด
‪(ฟิวเนอรัลส์ฟรอมฟาร์อะเวย์)
‪เมื่อคุณตายในหนัง
‪งานศพของคุณจะมีคนที่คุณรักมาร่วมงาน
‪และด้วยเหตุผลบางอย่าง จะมีคนหนึ่งที่
‪ยืนจ้องมองจากระยะไกล
‪แบบนี้ยังช่วยให้ผู้กำกับ ‪ถ่ายภาพมุมกว้างของพิธีได้ด้วย
‪แต่เรื่องเร็ว แรงทะลุนรก ยกระดับมันขึ้นไปอีก
‪ขณะที่พอล วอล์กเกอร์ยืนมองงานศพอยู่ไกลๆ
‪วิน ดีเซลก็กำลังดู ‪พอล วอล์กเกอร์ยืนมองงานศพอยู่ไกลๆ
‪จากระยะไกลเช่นกัน
‪เมื่อพิธีศพจบลง
‪(ทอล์คกิ้งทูทูมบ์สโตน)
‪หลุมศพเป็นฉากที่เหมาะจะแสดงถึง ‪อารมณ์อันเปราะบาง
‪ของตัวละคร
‪(ริกส์ คนมหากาฬ)
‪ผมรักคุณ
‪ไง บับบา ฉันเอง ฟอร์เรสท์ กัมพ์
‪ซึ่งเป็นวิธีอธิบายง่ายๆ ให้รู้ว่า ‪เรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้ว
‪ฉันจำทุกอย่างที่นายพูดได้ และฉันคิดออกแล้ว
‪เอ็ด แฮร์ริสทำทั้งสองอย่าง
‪เผื่อคุณไม่แน่ใจว่าเขาคุยกับใคร
‪มีบางอย่างที่ฉันต้องทำ บาร์บ
‪ผู้สร้างหนังสลักไว้บนป้ายหลุมศพด้วย
‪"ภรรยาของเขา"
‪แต่ไม่ใช่แค่คุยกันในสุสานเสมอไป
‪ดูเหมือนเช้านี้ที่สุสานจะมีเพิ่มอีกศพด้วย
‪สิ่งหนึ่งที่ผมชอบที่สุดเกี่ยวกับหนัง
‪คือการที่มันพาคุณออกจากชีวิตประจำวัน
‪ไปยังดินแดนในจินตนาการล้วนๆ ‪อย่างนาร์เนีย หรือฝรั่งเศส
‪(ทิวทัศน์แห่งเดียวในปารีส)
‪ฝรั่งเศสมีคำว่าคลิเช่ที่ใช้เรียกความซ้ำซาก
‪แต่ในวงการภาพยนตร์ ‪หนึ่งในเมืองที่ซ้ำซากที่สุดคือปารีส
‪แต่เราจะรู้ได้ไงว่าเราอยู่ในปารีส
‪เพราะผู้กำกับจะทำให้แน่ใจว่า
‪เราจะเห็นหอไอเฟลผ่านหน้าต่างห้องนอน
‪หน้าต่างชั้นลอย
‪หน้าต่างรถไฟ
‪จากระเบียง
‪ผ่านนาฬิกา
‪โชคร้ายที่นั่นแปลว่า หอไอเฟลอยู่ในอันดับต้น
‪ในการทำลายล้างของผู้รุกราน
‪นักแสดงชอบทำงานกับอุปกรณ์ประกอบฉาก
‪เพราะมันก็เหมือนผู้ร่วมงานที่ดี
‪มันไม่เคยแย่งซีน
‪และปกติก็จ่ายน้อยกว่าด้วย
‪อุปกรณ์ประกอบในชีวิตประจำวัน
‪กลายเป็นตัวแทนพระเจ้าที่เหมือนคนทั่วไปได้
‪ยอมรับเถอะ ถุงกระดาษ ‪กับขนมปังบาแก็ตต์ที่ผมถืออยู่นี่
‪ทำให้ผมดูเข้าถึงได้มากขึ้น 26 เปอร์เซ็นต์
‪ที่จริงผมไม่ได้ซื้อหรือกินขนมปังมาสิบปีแล้ว
‪ถุงนี่ก็แค่เกราะป้องกัน
‪ไม่ให้ผมดูดซึมคาร์โบไฮเดรตผ่านผิวหนัง
‪ดาราหนังทุกคนยืนยันแบบนั้น
‪บ่อยครั้งที่นักแสดงนำ ‪ต้องดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไป
‪ที่จ่ายตลาดเอง
‪และขนมปังบาเกตต์ที่เห็นโผล่ออกมาจากถุง ‪ก็เหมาะมากที่จะทำหน้าที่นี้
‪และเหมาะที่จะใช้หลบอยู่ข้างหลังด้วย
‪ความเข้มข้นของการแสดง
‪ก็จะเป็นไปตามปริมาณขนมปัง
‪ยังอุ่นๆ อยู่เลย ‪ขนมปังนี่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกิน
‪มืออาชีพจริงๆ
‪อุปกรณ์ประกอบฉากอย่างหนึ่ง ‪ที่นักแสดงชอบคือแอปเปิล
‪แม้จะมีน้ำตาลสูงถึง 19 กรัมจนน่าตกใจ
‪พอเมื่อไหร่ก็บอกนะ ผมจะได้ถ่มทิ้ง
‪(แอปเปิลจอมอหังการ)
‪การกินในฉากเป็นการกระทำที่ดูยะโสโอหังมาก
‪ประมาณว่า "ฉันอยู่นี่และฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น"
‪ปกป้องยานเอ็นเตอร์ไพรส์
‪(สตาร์เทรค)
‪สังหารกองทัพของศัตรู
‪หรือกินของว่างระหว่างมื้อ ‪ขณะเข้าพบผู้บังคับบัญชา
‪นาวาตรีกัลโลเวย์
‪แอปเปิลเป็นการบอกซ้ำซากว่า
‪"ฉันเจ๋งเกินกว่าจะไปโรงเรียน"
‪พร้อมกันนั้นก็ลดคอเลสเตอรอล ‪และบำรุงลำไส้ไปด้วย
‪วิธีคัดเลือกนักแสดงในหนัง
‪ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเล่าเรื่องอะไร
‪บางเรื่องต้องให้ผู้กำกับคัดเลือก
‪คนที่มีบุคลิกแตกต่างกันมารวมกัน
‪และหนังบางเรื่องก็ต้องการแค่ ‪ชายร่างใหญ่ที่ฆ่าคน
‪(กองทัพบุกเดี่ยว)
‪ภาพยนตร์มักจะบอกเราว่าคนคนหนึ่ง
‪สามารถสู้กับระบบได้
‪และวิธีหนึ่งที่จะบอกเราว่ามันเป็นไปได้ ‪คือผ่านทางกองทัพบุกเดี่ยว
‪คุณจะเห็นสิ่งนี้ตั้งแต่สมัยหนังโรบินฮู้ด
‪หนังของแอร์รอล ฟลิน
‪คุณเห็นได้ผ่านหนังคาวบอย
‪คุณอาจจะเห็นได้ในเจมส์ บอนด์
‪(จอมมหากาฬ 007)
‪มันเปลี่ยนไปในยุค '80
‪เมื่อนักเพาะกายได้รับความนิยม ‪อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ดังที่สุด
‪สตอลโลน
‪จู่ๆ พวกเขาก็ดูไม่เหมือนคนที่เรารู้จัก
‪แต่ดูเหมือนยอดมนุษย์
‪(คอมมานโด)
‪เมื่อสตอลโลนถืออาวุธทำลายล้างสูงนั่น
‪(แรมโบ้ นักรบเดนตาย 2)
‪คน 20 คนถูกระเบิดเป็นจุณ
‪เป็นประสบการณ์ที่น่าพอใจมาก ‪กับการฆ่าฟันและการทำลายล้าง
‪โดยไม่สนว่ามนุษย์จะเป็นยังไง
‪ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องการในหนังพวกนั้น
‪ผมว่าความคงกระพันและความไม่ย่อท้อ
‪(คิม นิวแมน ‪นักวิจารณ์และนักเขียน)
‪ของพระเอกล่ำบึ้กในหนังแอ็คชั่นยุค '80
‪กลายเป็นกุญแจสำคัญ ‪ที่ทำให้หนังพวกนี้สร้างเป็นแฟรนไชส์
‪แล้วก็มีหนังเรื่องนรกระฟ้า
‪หนังที่เริ่มต้นด้วยความสมจริง
‪บรูซ วิลลิสดูเหมือนคนธรรมดา
‪ทิ้งปืนซะ ไอ้งั่ง นี่ตำรวจ
‪อดทนไว้ จอห์น
‪แต่พอถึงภาคห้า
‪เขาสามารถล้มซูเปอร์แมนได้ในภาคห้า
‪(วันดีมหาวินาศ คนอึดตายยาก)
‪ทักษะทางร่างกายดีมาก
‪มากกว่ามนุษย์ปกติ
‪(ลารา ครอฟต์: ทูมเรเดอร์)
‪พวกเขามักจะเป็นพวกเงียบขรึม เข้มแข็ง
‪จุดเดียวที่กองทัพหนึ่งเดียวจะประกาศก้อง
‪คือหลังหรือก่อนที่จะฆ่าใคร
‪เราแต่งงานกันแล้ว
‪ปรมาจารย์ของรูปแบบนี้คือ ‪อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์
‪คิดซะว่าเป็นการหย่าละกัน
‪แน่นอน ตัวละครหลักของคุณ ‪สามารถวิ่งไปทั่ว ยิงปืนได้
‪และยิงปืนบาซูก้า ‪ใส่รถโรงเรียนทุกคันอย่างวีรบุรุษ
‪แต่ถ้าพวกเขาอยากให้เรานับถือ
‪ก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะโยนปืนทิ้ง
‪แล้วยกกำปั้นขึ้นมา
‪สองมือเลย
‪(ครูดุดวลเดือด)
‪ตลอดยุคหนังเงียบ
‪ตัวละครบนจอนั้นต้องแสดงออกทางร่างกาย
‪เพราะคนเบื่อกับคำบรรยายแล้ว
‪พวกเขาหัวเราะเยาะความเรียงที่สละสลวย
‪สิ่งที่ได้จึงเป็นฉากต่อสู้ที่ยาวมาก
‪(เดอะเกรตเทรนร็อบเบอรี่)
‪การชกต่อยครั้งแรกในหนังอย่างเป็นทางการ
‪คือฉากต่อสู้บนตู้รถไฟและในรถไฟ
‪ในเดอะเกรตเทรนร็อบเบอรี่
‪ตัดภาพมาที่ 100 ปีต่อมา
‪ก็ยังมีคนชกต่อยกันอยู่
‪บนรถไฟที่กำลังวิ่ง แต่ใส่สูทที่แพงกว่านิดหน่อย
‪สิ่งที่ฉันรู้สึกดีที่ได้เห็นในช่วงสิบปีนี้
‪คือฉากต่อสู้ที่ดิบเถื่อนและเลือดสาดมากขึ้น
‪(สู้ไม่รู้จักตาย)
‪ความซ้ำซากที่น่าอัศจรรย์อีกอย่าง
‪(แอนนา โบกุทสกายา ‪พิธีกรทีวี)
‪ที่ทำให้ผู้ชมอย่างเรารับได้มากขึ้น
‪คือตอนที่ผู้โจมตีออกมาทีละคน
‪(ปิดบัญชีแค้น)
‪ในหนังปิดบัญชีแค้น
‪มีฉากที่น่าทึ่งตรงทางเดิน
‪คุณสนใจแต่การที่พวกเขาฆ่าทีละคน
‪ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากวิดีโอเกม
‪ด้วยความคิดที่ว่าเราอาจมีทักษะทุกอย่าง
‪เราชกไปเรื่อยๆ แต่มันไม่มีวันจบ
‪ปรมาจารย์แห่งการต่อสู้แบบ ‪"รับบัตรคิวแล้วรอเรียก"
‪คือเฉินหลงผู้เป็นตำนาน
‪เฉินหลงเป็นคนโปรดของผม
‪เหตุผลที่เขาโด่งดังมาก ‪เพราะเขาไม่ทำอะไรซ้ำซาก
‪และกลายเป็นฮีโร่ที่ถูกซ้อมตลอดทั้งเรื่อง
‪สิ่งที่เขาทำมันงี่เง่ามาก
‪ไม่มีการใช้สายสลิง แถมยังท้าทายความตาย
‪ผมรู้สึกว่าเขาคือคนที่
‪มีอิทธิพลมากที่สุด และอยู่หน้ากล้องทั้งหมด
‪(เดอะเมทริกซ์รีโหลดเดด)
‪และอิทธิพลของเฉินหลง ‪ก็ปรากฏให้เห็นในหนังตั้งแต่นั้นมา
‪ตอนนี้มีการชกต่อยกัน
‪(เดวิด เอเดลสตีน ‪นักวิจารณ์)
‪ที่ท้าทายหลักสรีรวิทยา
‪การแสดงสีหน้า
‪ถ้าคุณต่อยใครไป 50 ครั้ง ‪แล้วพวกเขาลุกขึ้นมาอีก
‪มันจะเสี่ยงตรงไหนล่ะ
‪อะไรที่จะฆ่าพวกเขาได้ในท้ายที่สุด
‪วิวัฒนาการของฉากชกต่อยบนจอเงิน
‪จะเห็นว่าเปลี่ยนจากความสวยงาม ‪เป็นความดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ
‪มันคือการต่อสู้มือเปล่า
‪ที่พวกเขาเอามือฟาดกันอย่างรวดเร็ว
‪ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องดูภาพช้า
‪และนับจากนั้นมา ‪หนังอย่างเรื่อง ฉะ! ทะลุตึกนรก ก็มาแรง
‪ซึ่งเป็นการต่อสู้ไม่หยุดหย่อน
‪คุณสามารถสร้างเรื่องราวที่มีแต่คนสู้กันได้
‪(ฉากเซ็กซ์สุดเซ็กซี่ )
‪จากฉากใช้ร่างกายอย่างดุเดือด ‪แบบหนึ่งไปสู่อีกแบบ
‪เดี๋ยว ทาร์ซาน
‪(ทาร์ซานแอนด์ฮิสเมต)
‪ช่วงเวลาเซ็กซี่กับฉากเปลือยสุดวาบหวิว
‪เป็นจุดขายของฮอลลีวู้ดมาตั้งแต่...
‪ดึกดำบรรพ์แล้ว
‪ในภาพยนตร์ยุคแรก ‪ขณะที่สตูดิโอผลักดันขีดจำกัดออกไป
‪ทั้งด้านรสนิยมและความเหมาะสม
‪ก็ยิ่งมีแรงกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ ‪ให้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม
‪ไม่นำเสนอผู้หญิงที่มีอิสระและสำส่อน
‪ถอดเสื้อผ้า แล้วลงมาในนี้และเล่าให้ฉันฟังสิ
‪ในช่วงต้นทศวรรษ 1930 เรามีหนัง
‪อย่างบาร์บารา สแตนวิคในเรื่องเบบี้เฟซ
‪ที่ไต่เต้าด้วยการนอนกับ ‪ผู้ชายระดับต่างๆ ของธนาคารนิวยอร์ก
‪- คุณมีประสบการณ์ไหม ‪- เยอะมาก
‪มีตัวละครเม เวสต์
‪ที่ใช้ชีวิตหรูหรา ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ต่างๆ นานา
‪เวลาฉันดี ก็ดีใจหาย แต่เวลาฉันร้าย ก็ยิ่งดีใหญ่
‪หลังจากที่มีข่าวฉาวต่อเนื่องในช่วงต้นยุค '20
‪สื่อประกาศว่าฮอลลีวู้ดล้มละลายทางศีลธรรม
‪และมีหลักปฏิบัติใหม่ที่เขียนโดยนักบวช
‪โดยได้รับการสนับสนุนจากวิล เฮส์ ‪หัวอนุรักษ์จากพรรครีพับลิกัน
‪โปรดิวเซอร์ชื่อดังมากมายเห็นด้วยกับวิล เฮส์
‪ในการชำระล้างวงการภาพยนตร์…
‪โดยห้ามมีฉากเสื่อมทรามทางเพศใดๆ ‪เกิดขึ้นบนจอ
‪ความหยาบโลน ไร้ศีลธรรม ‪และไร้รสนิยมมันเชยแล้ว
‪พอถึงยุค '30 หลักการของเฮส์ ‪ก็กำหนดกฎที่เข้มงวด
‪ว่าหนังแสดงอะไรได้หรือไม่ได้ ‪ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะแสดงไม่ได้
‪ขาข้างหนึ่งของนักแสดงต้องอยู่บนพื้น
‪คุณจะอึ๊บยังไง ถ้าขาข้างหนึ่งอยู่บนพื้น ผมก็ไม่รู้
‪แต่ไม่นานนักผู้สร้างภาพยนตร์ก็หาทางเลี่ยงกฎได้
‪และภาพลวงตาทางเพศที่ซ้ำซากในภาพยนตร์ ‪ก็กลายเป็นเรื่องจำเป็น
‪คุณจะสื่อถึงการมีเพศสัมพันธ์ยังไง ‪โดยไม่แสดงจริงๆ
‪(เอาต์ออฟเดอะพาสต์)
‪ข้างนอกฝนตกเหรอ
‪มีพายุอยู่ข้างนอก ดังนั้นมันต้องมีพายุในใจคุณ
‪และอาจรวมถึงบริเวณอื่นๆ ด้วย
‪(เหนือมฤตยู)
‪เราจะเริ่มจากฉากในตู้นอนบนรถไฟ
‪ไปยังรถไฟที่แล่นเข้าสู่อุโมงค์
‪ครั้งแรกๆ ที่เกิดฉากพวกนี้ขึ้น ‪แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดี
‪คนที่รู้ก็จะรู้ ส่วนคนที่ไม่รู้
‪ก็ไม่ขุ่นเคืองหรือเดือดร้อนอะไร
‪ในทศวรรษ 1960
‪สตูดิโอใหญ่ๆ ไม่ได้ยึดครอง ‪เครือข่ายภาพยนตร์ทั้งหมดอีกแล้ว
‪โรงภาพยนตร์อิสระเริ่มผุดขึ้นมา
‪และนำหนังใหม่ที่น่าตื่นเต้นมาจากยุโรป
‪ซึ่งมักจะมีสิ่งที่น่าตื่นเต้นและต้องห้าม เช่นหน้าอก
‪ผมจะไม่ลืมคุณเลย เคอร์สตินที่รัก
‪เมื่อผู้ชมอเมริกันเข้าถึงหนังยุโรปมากขึ้น
‪ฮอลลีวู้ดก็ตระหนักว่า ‪"ถ้าเราจะแข่งขัน เราต้องยกเลิกกฎเฮส์"
‪ทางออกคือการจัดเรทภาพยนตร์ตามอายุ
‪ซึ่งทำให้เซ็กซ์กลับมาโลดแล่นบนจอ
‪ซึ่งสร้างความผิดหวัง ‪ให้คนที่ตื่นเต้นกับฉากรถไฟเข้าอุโมงค์
‪เซ็กซ์ในหนังไม่ได้สมจริงอะไรนัก
‪แต่ในขณะเดียวกัน ‪มันก็มีความซ้ำซากจำเจของมันเอง
‪ดนตรีจะเริ่มบรรเลง
‪หุ่นนักแสดงจะดูดีทุกมุม
‪เสื้อชั้นในแทบไม่เคยหลุด แถมเสร็จพร้อมกันด้วย
‪มันเร่าร้อนมาก
‪ทุกวันนี้ แค่คลิกทีเดียวก็ได้ดูเซ็กซ์บนจอแล้ว
‪แต่ยังมีฉากที่หนังฮอลลีวู้ดไม่โชว์ให้เห็น
‪ไม่ว่าจะได้เงินเท่าไหร่
‪มันคือความดุเดือด ‪การเร้าความรู้สึกด้วยดนตรีและความเร่าร้อน
‪เรารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪เราไม่ต้องดูช่วงต่อไปก็ได้
‪(แวมไพร์ทไวไลท์: เบรคกิ้งดอว์นภาค 2)
‪เป็นอีกครั้งที่หนังถูกบีบให้กลับไปสื่อภาพทางอ้อม
‪มือที่จับผ้าปูที่นอน มือบนหน้าต่างที่มีไอน้ำ
‪หรือแม้แต่เปลวไฟที่ระเบิด ‪ออกจากท้ายยานอวกาศ
‪จบอย่างมีความสุข
‪(ศึกซูเปอร์ฮีโร่มหากาฬ)
‪เป็นสิ่งที่แน่นอนเสมอ
‪ใครเป็นคนเขียนฉากนี้
‪(ฉากพ่นน้ำ)
‪มีตัวละครที่แสดงความแปลกใจใช่ไหม ‪เอาเครื่องดื่มให้พวกเขาสิ
‪(ต้องโหด)
‪แข็งโด่คืออะไรคะ พ่อ
‪แทบจะหาไม่ได้เลย หนังตลกที่ไม่มีฉากพ่นน้ำ
‪สารพัดรูปแบบน่ะ
‪พวกเขาเคยเรียกฉันว่าแม่สาวประตูหลัง
‪การพ่นน้ำคือสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นในชีวิตจริง
‪แต่คุณจะเชื่อเพราะเวลาดูมันสนุก
‪ฉากพ่นน้ำจะบอกคนดูว่า ‪พวกเขาเพิ่งเห็นสิ่งที่น่าตกใจ
‪ให้ตายสิ คุณสูบบุหรี่ด้วยเหรอ
‪และรับประกันได้ว่า ‪จะเพิ่มความตลกโปกฮาให้กับทุกฉาก
‪- อะไรเนี่ย ‪- น้ำรับแขกครับ
‪- คุณผู้หญิง ‪- น้ำอะไรนะ
‪เครื่องดื่มต้อนรับน่ะ
‪โทษที ผมทำคุณตกใจหรือเปล่า
‪ผมไม่ได้ตั้งใจ ‪ผมแค่จะแนะนำความซ้ำซากฉากต่อไป
‪ฉากสะดุ้ง ซึ่งก็คือแบบนี้
‪(ฉากสะดุ้ง)
‪วาล ลูว์ตันเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ ‪ที่ดูแลกองถ่ายหนังทุนต่ำ
‪ที่อาร์เคโอ พิคเจอร์ส
‪และเขาช่วยบ่มเพาะนักสร้างหนังทั้งรุ่น
‪ที่รู้วิธีใช้อารมณ์มาเล่นกับคุณ
‪ในเรื่องพิศวาสแรงเสือ ‪นางเอกของเราถูกสะกดรอยตาม
‪สร้างความรู้สึกหวาดกลัว
‪และแน่นอนว่าเสียงคำถามครั้งสุดท้ายก็เกิดขึ้น
‪แต่มันเผยให้รู้ว่า ‪แท้จริงเป็นเสียงเบรกของรถเมล์
‪ขณะที่รถจอด และฉากก็จบลงแบบนั้น
‪นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใช้มุกหลอกให้กลัวในหนัง
‪และเทคนิคนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "รถเมล์ของลูว์ตัน"
‪ทุกวันนี้ฉากสะดุ้งมีหลายรูปแบบ
‪สิ่งต่างๆ พยายามจะเข้ามาทางหน้าต่างที่ปิดอยู่
‪(ฮาโลวีน)
‪คนกระโจนใส่รั้ว
‪ตอนที่กำลังกอดกัน
‪และก็เสื้อโค้ตตัวยาว
‪(ซัมเมอร์สยอง ต้องหวีด)
‪ไม่ต้องห่วง มันไม่ใช่หนังแท้
‪เมื่อการหลอกให้กลัวครั้งแรก
‪มาจากรถเมล์ในหนังเรื่องพิศวาสแรงเสือ
‪ก็น่าขันที่มุกซ้ำซากที่สุด ‪ของนักสร้างภาพยนตร์สมัยนี้คือ…
‪แมวบ้าน
‪(โรบินฮู้ด: เจ้าชายจอมโจร)
‪แมวน่ะร้ายกาจ และมุกเดิมๆ ที่ว่าพวกมันน่ากลัว
‪ก็เป็นมุกซ้ำซากอย่างหนึ่ง ‪ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริง
‪แมวชอบมาด้อมๆ มองๆ รอบบ้าน ‪ซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪มันเลยทำให้คนตกใจได้
‪และความร้ายกาจของพวกมัน ‪ไม่ได้จำกัดอยู่แค่บนโลกด้วยซ้ำ
‪(เอเลี่ยน)
‪แมวเหมาะกับฉากแบบนี้มาก
‪เพราะมันคือสิ่งมีชีวิตที่อยู่กับเราในบ้านของเรา
‪แต่ไม่เคยสนใจว่าเราจะอยู่หรือตาย
‪ถ้าอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดสัตว์เลี้ยง
‪ก็มีทางเลือกในการทำให้คนตกใจกลัว ‪ด้วยกระจกได้เสมอ
‪(ซ่อนอะไรใต้ความหลอน)
‪ความกลัวภาพในกระจก ‪เป็นหนึ่งในมุกซ้ำซากที่สุดในหนังทุกเรื่อง
‪ซึ่งได้ผลเสมอ
‪เพราะความคิดที่ว่าคุณอยู่คนเดียวและปิดตู้ยา
‪แล้วก็มีบางอย่างอยู่ข้างหลังน่ะมันน่ากลัว
‪ในหนังเรื่องคนหอนคืนโหด
‪ช่วงเวลานั้นน่าทึ่ง แต่ก็สนุกดี
‪ที่พวกเขาสามารถนำสิ่งที่ธรรมดา ‪มาทำให้มันกระตุกขวัญได้
‪แกไม่มีอยู่จริง
‪ทุกครั้งที่เราเห็นกระจก
‪หรือเห็นใครในห้องน้ำ เราจะใจไม่ดีแล้ว
‪เราอ่อนแอที่สุดในห้องน้ำ
‪มันเป็นที่ส่วนตัวมาก ‪ผมว่าเอาฉากนี้มาใช้ได้ง่ายๆ เลย
‪ใช้มันหลอกให้กลัวได้ด้วย
‪แค่เอาใครสักคนเข้าไปอยู่ในห้องน้ำ
‪ก็สร้างความตึงเครียดได้แล้ว
‪ไม่จำเป็นต้องมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้
‪(เสียงกรีดร้องวิลเฮล์ม)
‪เวลาคุณได้ยินคนกรีดร้องในหนัง
‪มันอาจเป็นความซ้ำซากของมุกต่อไปนี้ก็ได้
‪แต่คุณอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‪เสียงกรีดร้องวิลเฮล์ม ‪คือเสียงที่ถูกบันทึกไว้เมื่อปี 1951
‪ชายคนนั้นเดินอยู่ในอุทยานเอเวอร์เกลดส์ ‪แล้วจระเข้ก็งับขาเขา
‪แล้วเขาก็ร้องออกมา
‪(ดิสแทนต์ดรัม)
‪สองสามปีต่อมา
‪ก็มีนักตัดต่อเสียงอยากได้เสียงกรีดร้อง
‪เพราะพลทหารวิลเฮล์มถูกยิงด้วยธนู
‪วิลเฮล์ม
‪ได้ ขอเติมยาสูบก่อน
‪ผลที่ออกมา…เสียงที่ใส่ซ้อนทับลงไป
‪คือเสียงกรีดร้องวิลเฮล์ม
‪เสียงกรีดร้องวิลเฮล์มเริ่มใช้ในฮอลลีวู้ด ‪เมื่อมีตัวละครถูกยิง ถูกผลัก
‪หรือถูกมดพลาสติกตัวใหญ่กัด
‪แต่เมื่อได้ยินมันในกาแลกซีอันไกลโพ้น
‪มันกลายเป็นมุกยอดฮิต
‪มันโผล่มาในสตาร์วอร์ส
‪จากนั้นจอร์จ ลูคัสเอย สตีเว่น สปีลเบิร์กเอย
‪ทุกคนก็เล่นมุกนี้กันหมด
‪มันเป็นมุกในวงการ ทารันติโนก็ใช้
‪เขาไม่ได้ใช้โดยบังเอิญแน่
‪เขาใช้ประโยชน์จาก ‪ความซ้ำซากของเสียงแน่นอน
‪(โชเฟอร์บากพญายม)
‪มันเป็นเรื่องของระดับเสียงน่ะ
‪และมันสร้างความมั่นใจแปลกๆ
‪ว่าแม้แต่ในฉากโกลาหล ‪เราก็จะได้ยินเสียงกรีดร้องวิลเฮล์ม
‪ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องตลกไปแล้ว
‪เราต้องการเสียงกรี๊ดใหม่ ในความคิดผมนะ
‪ฮอลลีวู้ดชอบคิดว่า ‪นี่คือแบบอย่างของความเท่าเทียม
‪แต่ถ้าคุณดูให้ดี
‪โดยใช้กล้องจุลทรรศน์ที่คนคนหนึ่งคิดค้นขึ้น
‪ภาพลักษณ์ผู้ชายกับผู้หญิง ‪มีความแตกต่างกันเล็กน้อย
‪(สเมิร์ฟเฟ็ตต์)
‪(อเวนเจอร์ ทีมปฏิบัติการรวมพลัง)
‪หลักการสเมิร์ฟเฟ็ตต์หมายถึงผู้หญิงคนเดียว
‪ในการผจญภัยที่เต็มไปด้วยผู้ชาย
‪ซึ่งทำให้มั่นใจว่าผู้สร้างภาพยนตร์ ‪ตอบโจทย์ความหลากหลาย
‪สวัสดี สเมิร์ฟเฟ็ตต์
‪คำนี้มีต้นกำเนิดมาจากโลกของสเมิร์ฟที่โด่งดัง
‪ที่สเมิร์ฟเฟ็ตต์เป็นผู้หญิงคนเดียว ‪ในดินแดนที่เต็มไปด้วยหนุ่มสเมิร์ฟ
‪นี่คือคำเปรียบเปรยที่คุณจะเห็นได้ ‪ในทุกอย่างตั้งแต่การ์ตูนเด็ก…
‪ทำอะไรน่ะ ลงมาจากตรงนั้นนะ
‪ฉันจะสั่งสอนเด็กนั่นสักหน่อย
‪จนถึงดิ อเวนเจอร์ส
‪ฉันต้องคอยตามล้างตามเช็ดให้พวกแก
‪จนถึงหนังแอ็คชั่นทุกประเภท
‪(รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล)
‪มันเป็นความคิดที่เหยียดเพศที่สุดในหนัง
‪การที่ใส่ผู้หญิงเข้าไป ‪เพื่อให้ผู้ชายใช้สายตาโลมเลีย
‪อะไร
‪หรือไม่ก็ใส่ผู้หญิงเข้าไป ‪ให้มองผู้ชายด้วยสายตาระแวง
‪และบอกว่าพวกเขายังเด็กแค่ไหน
‪ผมไม่เข้าใจหลักฟิสิกส์ว่าทำไมนิ้วเท้าผมถึงเจ็บ
‪(จัสติซลีก)
‪เด็กน่ะ ฉันทำงานกับเด็กๆ
‪(รองเท้าส้นสูงในฉากบู๊)
‪ไม่ว่าคุณจะเป็นตัวประกอบหญิง ‪หรือนางเอกของเรื่อง
‪คุณจะพบว่าตัวเองวิ่งเข้าหาหรือหนีจากอันตราย
‪โดยใส่รองเท้าส้นสูง
‪ซึ่งทำให้ผู้หญิงเสียเปรียบโดยอัตโนมัติ
‪ใส่รองเท้าส้นสูงมันวิ่งไม่ได้ ‪แต่ก็ไม่ทิ้งรองเท้าส้นสูง
‪แม้แต่ในหนังเรื่องใหม่ๆ ‪พวกเธอก็ยังเดินโขยกเขยก
‪อยู่กลางถนน
‪(อย่าให้มันตามมา)
‪ความคิดที่ว่าผู้หญิงใส่รองเท้าส้นสูงวิ่ง
‪มาจากปัญหาที่ฮอลลีวู้ดต้องทำให้ผู้หญิงสวยสง่า
‪จนถึงจุดที่มันไม่เหมาะกับสถานการณ์เลย
‪(บาร์บไวร์)
‪ด้วยการตัดต่ออย่างรวดเร็ว ‪และชุดหนังจากร้านเครื่องแต่งกาย
‪นางเอกของเราจะกลายเป็น ‪ตัวการ์ตูนมากขึ้นไปอีก
‪ฉันมีปัญหากับตอนที่ตัวละครตัดสินใจว่า
‪สิ่งที่ฉันต้องใช้ถ้าต้องสู้กับคนเยอะๆ ‪คือรองเท้าส้นสูง
‪อย่างแคตวูแมน คุณใส่ส้นสูงต่อสู้ไม่ได้ ‪ข้อเท้าคุณจะหัก
‪มันเกิดกับตัวละครหญิงที่เป็นฮีโร่สายบู๊
‪และทำให้เธอดูปลอม
‪อีกอย่างที่น่ารำคาญ ‪ฉากเซ็กซ์ใส่ยกทรงและใส่รองเท้าส้นสูงต่อสู้
‪ไม่ ฉันไม่ทำ ฉันไม่เอาด้วยหรอก
‪(สาวในฝันสุดต๊อง)
‪ถึงเวลาสำหรับตัวละครหญิงขนบนิยม ‪ที่ซ้ำซากอีกแบบของฮอลลีวู้ด
‪สาวในฝันสุดต๊อง
‪ฉันส่งเสียงหรือทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน
‪และฉันจะรู้สึกมีเอกลักษณ์ขึ้นมาอีกครั้ง ‪ถึงแม้จะแค่วินาทีเดียว
‪เธอจะสวยสุดๆ เธอจะ "แปลก" เสมอ
‪ฉันต้องไปฝังหนูแฮมสเตอร์ ‪ก่อนที่หมาจะกินมัน อยากช่วยมั้ย
‪- มีสัตว์เลี้ยงแปลกๆ ‪- หนู
‪นั่นแหละคุณสมบัติของสาวในฝันสุดต๊อง
‪นี่คือโรดอลโฟ มันเป็นเฟอร์เร็ต
‪ใครๆ น่าจะรู้จักผมจากวลีที่ว่า ‪"สาวในฝันสุดต๊อง"
‪ผมคิดวลีนั้นขึ้นมา ‪ในบทความที่ผมเขียนเกี่ยวกับหนัง
‪เรื่องเส้นทางสายรัก
‪และในหนังเรื่องเส้นทางสายรัก ‪มีตัวอย่างที่ชัดเจนกว่าปกติ
‪แสดงโดยเคิร์สเทน ดันส์ท
‪และเธอเป็นคนต๊องในแง่ที่ว่า
‪เธอจะพูด แล้วก็พูด แล้วก็พูด
‪ฉันดีใจมากที่เราได้มาคุยกันที่นี่
‪ตอนตีสามหรือตีอะไรก็แล้วแต่
‪มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก ‪ทุกคนหลับหมดยกเว้นเรา
‪ฉันดีใจที่ได้คุยกับคุณและคุณตั้งใจฟังจริงๆ
‪สาวในฝัน ความคิดที่เป็นจินตนาการของผู้ชาย
‪ว่าเราซึมเศร้าเหงาหงอยได้ ‪เราไม่มีอะไรในชีวิตก็ได้
‪แล้วผู้หญิงคนนี้ก็จะหาเราเจอ และเธอก็จะ
‪ทำให้ชีวิตของเรามีความหมาย
‪ผมไม่คุ้นกับผู้หญิงแบบคุณเลย
‪เพราะฉันมีคนเดียวในโลกไง
‪เธอทำให้เขาเห็นว่าจะสนุกกับชีวิตยังไง
‪และเขาก็ไม่ได้ให้อะไรเธอเป็นการตอบแทนเลย
‪มันเป็นจินตนาการที่มีพลังมากสำหรับผู้ชาย ‪ว่าจะมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างนอกนั่น
‪มีผู้หญิงวิเศษคนหนึ่งที่จะช่วยคุณได้
‪(เราจะต้องประมวลภาพ)
‪บ่อยครั้งที่เมื่อเขียนบทหนังได้ราวๆ ‪สองในสามของเรื่อง ผู้เขียนบท
‪ก็นึกได้ว่ายังมีเรื่องต้องเล่าอีก แต่มีเวลาไม่พอ
‪แต่ไม่เป็นไร ก็เหมือนในเบเวอร์ลีฮิลส์
‪คุณสามารถใช้กรรไกรตัดก้อนเนื้อที่ไม่ชอบออกได้
‪เข้าสู่โหมดประมวลภาพ
‪ตอนเราเริ่มคุยกันถึงการประมวลภาพ
‪มันจะเป็นเรื่องของไอเซนสไตน์ ‪และเรือประจัญบานโปเทมกิน
‪และวิธีตัดภาพจากมุมต่างๆ ‪มาประมวลเข้าด้วยกัน
‪(เรือประจัญบานโปเทมกิน)
‪มันสอนเราว่าหนังไม่ใช่สิ่งที่
‪เราต้องถ่ายเรียงลำดับเหตุการณ์ ‪เหมือนเวลานั่งดูละครเวที
‪เรือประจัญบานโปเทมกินแนะนำให้ผู้ชมรู้จัก
‪การตัดต่อเป็นครั้งแรก ‪และสิ่งที่นำการตัดต่อมาใช้ได้
‪เทคนิคนี้ได้รับความนิยม ‪และกลายเป็นภาษาใหม่ในหนังอย่างรวดเร็ว
‪ผู้สร้างภาพยนตร์เริ่มประมวลภาพ ‪จากสมองของพวกเขา
‪ตึกอะพาร์ตเมนต์ โรงงาน ป่าไม้ เรือเดินสมุทร
‪มันเป็นภาพตัดต่อสั้นๆ
‪ใส่เรื่องราวได้มากมายในเวลาอันสั้น
‪เจ๋งเป้ง
‪(ร็อคกี้)
‪เมื่อฉากดังฉากหนึ่งในยุค '70 ถือกำเนิด
‪การประมวลภาพเริ่มก้าวสู่อีกระดับ
‪ฉากฝึกซ้อมในร็อคกี้
‪คือมาตรฐานของฉากฝึกซ้อมต่างๆ
‪(ร็อกกี้ ภาคสี่)
‪ผมคิดว่าไม่เคยมีใครเอาชนะฉากฝึกซ้อม
‪ฉากความพยายามอย่างหนักในร็อคกี้ได้
‪ในร็อคกี้ภาคสี่ 31,9 เปอร์เซ็นต์ ‪ของความยาวหนังเป็นการประมวลภาพ
‪เกือบหนึ่งในสามของหนังเลย
‪ฉากที่เหลือส่วนใหญ่คือเขาชกใครสักคน
‪(นางฟ้าซามูไร 2)
‪การที่หนังทำให้เรารู้สึกถึง
‪งานที่ทำให้บางอย่างดูสวยงามสุดๆ ‪โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมาก
‪ฉันว่ามันเป็นความซ้ำซากที่ถูกมองข้าม
‪(หน่วยพิทักษ์ กู้ภัยโลก)
‪ฉากประมวลภาพที่เยี่ยมที่สุด ‪อยู่ในเรื่องหน่วยพิทักษ์ กู้ภัยโลก
‪ฝีมือทีมงานเซาท์ปาร์ก
‪เรื่องนี้ไม่ได้ยอดเยี่ยมแค่ที่มันนำเสนอ
‪ความซ้ำซากของฉากประมวลภาพ
‪แต่ ณ จุดนั้นของเรื่อง ‪เราต้องใช้การประมวลภาพ
‪น้อยสิ่งในหนังที่จะทำให้ชีพจรเต้นเร็วได้เหมือน
‪รถที่แล่นไล่ตามรถอีกคันอย่างรวดเร็ว
‪แต่ก็เร็วไม่มากพอที่จะตามทัน
‪นับตั้งแต่ฉากที่ทำให้อะดรีนาลินพลุ่งพล่าน
‪ของหนังเรื่องรันอะเวย์แมตช์ในปี 1903
‪หนังแอ็คชั่นก็หันมาใช้ ‪ฉากขับรถไล่ล่าครั้งแล้วครั้งเล่า
‪ถ้าได้ผู้กำกับมีฝีมือและนักขับสตันท์มือฉมัง
‪และบทเขียนอย่างเหมาะสม ‪มันจะเป็นช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตายในหนังเลย
‪บูลลิตท์ สิงห์มือปราบ ‪แน่นอนว่าเป็นช่วงเวลาสำคัญในหนังเรื่องนั้น
‪หลายปีที่ผ่านมา การสรรหาวิธีใหม่ๆ ‪ในการขับรถไล่ล่าให้ดุเดือด
‪เป็นความท้าทายของนักสร้างภาพยนตร์ทุกคน
‪มือปราบเพชรตัดเพชร ‪มีฉากรถไล่ล่ารถไฟใต้ดินที่วิ่งบนดิน
‪และทุกเสียงเอี้ยด กระป๋องทุกใบที่ถูกชน
‪ผู้หญิงทุกคนที่กำลังเข็นรถเข็นเด็ก
‪ล้วนทำให้ท้องไส้คุณปั่นป่วน ‪เพราะอาจเกิดหายนะได้
‪อะไรอยู่ใต้ฝากระโปรงรถ ‪ในฉากขับรถไล่ล่าสุดคลาสสิก
‪สิ่งแรกที่ผมคิดถึงเมื่อพูดถึงฉากขับรถไล่ล่า
‪คือฉากดึงเบรกมือ
‪รถไถลตรงมุมถนน
‪ต้องมีฉากนี้เสมอ
‪มีรถเข็นและเศษวัสดุทุกชนิดปลิวว่อนไปทั่ว
‪ที่ที่รถไม่ควรอยู่ ก็เอารถไปไว้ตรงนั้น
‪(ล่าจารชน ยอดคนอันตราย)
‪แล่นลงบันได ‪หรือไม่ก็หาอะไรบางอย่างให้แล่นแบบนี้
‪(007 เพชฌฆาตปืนทอง)
‪ฉากขับรถไล่ล่าเขียนยากมาก
‪เพราะเราจะบรรยายว่ามองทางนี้
‪หักเลี้ยว ชนโน่นชนนี่ และคุณต้องการ
‪อะไรใหม่ๆ ที่จะเอามาเล่นได้
‪เรื่องโกมีฉากขับรถไล่ล่าที่เด็ดมาก
‪รถของเขาติดอยู่ในตรอกอย่างน่าสนใจมาก
‪ฉากขับรถไล่ล่าดึงดูดใจมาก ‪จนเกิดหนังภาคต่อทั้งหลายจากฉากนี้
‪เร็ว แรงทะลุนรก ‪เริ่มต้นในโลกของการแข่งรถผิดกฎหมาย
‪แต่การขับรถไล่ล่าถูกดัดแปลง
‪เป็นฉากที่ยากที่สุดตลอดกาล
‪การขับรถไล่ล่าไม่ได้แล่นเร็วอยู่บนถนนอีกแล้ว
‪มันต้องหล่นจากเครื่องบิน
‪(เร็ว แรงทะลุนรก 7)
‪รถพุ่งออกจากตึกใหญ่ๆ
‪สมัยนี้การสร้างภาพด้วยคอมพิวเตอร์ ‪หมายความว่าปาฏิหาริย์นั้นทำได้ไม่ยาก
‪หลักฟิสิกส์หายไปโดยสิ้นเชิง
‪ตอนนี้วิน ดีเซลจึงกระโดดจากรถคันหนึ่ง
‪ไปช่วยแฟนสาวกลางอากาศ แล้วรอดชีวิตได้
‪คุณก็รู้ว่าไม่มีผลร่างกาย
‪จากสิ่งที่คุณเห็นอยู่ ‪ก็เลยไม่มีอะไรต้องเสี่ยงอีกต่อไป
‪แต่หนังใหม่อื่นๆ ไม่ได้ใช้เทคนิคซีจีไอ
‪แต่สร้างฉากสั่นประสาทด้วยวิธีดั้งเดิม
‪หนังเรื่องจี้ เบบี้ ปล้น ‪ทำลายล้างการขับรถไล่ล่าแบบเดิมๆ
‪บ่อยครั้งที่ดนตรีไม่สำคัญเท่ากับภาพ
‪ภาพคือตัวกำหนดสิ่งที่คุณเขียน
‪แต่เรื่องนั้น สองอย่างนี้ไปด้วยกัน
‪เรื่องจี้ เบบี้ ปล้น การขับรถของพวกเขา ‪ให้ความรู้สึกเหมือนเต้นรำ
‪และการถ่ายภาพนั้นสวยมาก
‪ความสอดคล้องกันระหว่าง ‪การเคลื่อนไหวของการขับรถไล่ล่า
‪และเพลง ให้ความรู้สึกเหมือน ‪ละครเพลงมากกว่าฉากขับรถไล่ล่า
‪(คนผิวขาวมาโปรด)
‪ฮอลลีวู้ดไม่ได้มีประวัติที่ดีนัก
‪ในเรื่องการแสดงเชื้อชาติอย่างชาญฉลาด
‪ผมอาจเป็นชายผิวขาวที่เกิดมาตรงเพศคนแรก
‪ที่กล้าหาญพอจะยอมรับต่อสาธารณะก็ได้
‪เรียกผมว่าผู้บุกเบิก ‪หรือจะเรียกว่าเทวดามาโปรดก็ได้
‪ผมไม่ควรพูดเอง คุณมากกว่าที่ต้องเป็นคนคิด
‪การนำเสนอคนผิวขาวมาโปรดในยุคแรก ‪อาจเกิดขึ้นด้วยเจตนาดี
‪คุณจีน หลุยส์ ยืนขึ้นครับ
‪แต่จากมุมมองของทุกวันนี้
‪พ่อของคุณเสียชีวิตแล้ว
‪อาจถูกมองว่าเป็นพลาสเตอร์ยาปิดแผล ‪อันเกิดจากความรู้สึกผิดของคนผิวขาว
‪คนผิวขาวมาโปรดคือเรื่องราวที่คนขาวเข้ามา
‪ช่วยเหลือคนผิวดำจากการต่อสู้ ‪หรือความทุกข์ทรมาน
‪อะไรทำให้คุณคิดว่าคนผิวสี ‪ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ
‪- คุณจะสนใจทำไม ‪- มินนี่
‪คุณอาจจะแค่อยากทำให้ไอบีลีนมีปัญหา
‪ตัวละครผิวดำคือเครื่องมือ ‪ที่ทำให้คนผิวขาวเป็นคนดีขึ้น
‪หรือแสดงมนุษยธรรมได้อย่างเต็มที่
‪ถ้าคุณย้อนกลับไปดูเดอะนันส์สตอรี่ ‪ที่แสดงโดยออเดรย์ เฮปเบิร์น
‪เธอยืนอยู่ตรงนั้นขณะที่แม่ชีผิวขาวคนนี้
‪สอนผู้หญิงผิวดำอาบน้ำให้ลูก
‪ซิสเตอร์กำลังสอนคุณแม่อาบน้ำให้ลูก
‪นั่นน่าจะเป็นตัวอย่างที่เลวร้ายที่สุดของฉากแบบนี้
‪คนผิวขาวมาโปรดปรากฏตัวในหลายรูปแบบ
‪แม้แต่หนังที่ได้รับรางวัลออสการ์เมื่อไม่นานมานี้
‪เรื่องของชายผิวขาวที่ช่วยชีวิต ‪นักเปียโนแจ๊สระดับโลก
‪คุณผู้ชายบอกว่าผมไม่ได้รับอนุญาต ‪ให้ทานอาหารที่นี่
‪ไม่ คุณไม่เข้าใจ ‪คืนนี้เขาจะขึ้นแสดง ซึ่งเป็นโชว์หลักเลย
‪ขอโทษนะ แต่มันเป็นนโยบายของร้านน่ะครับ
‪กรีนบุ๊คได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปีเดียวกัน
‪เพื่อซ้ำเติมความเจ็บช้ำที่แบล็คแพนเธอร์ ‪และแบล็คแคลนส์แมนพลาดรางวัล
‪ถ้าคุณสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับคนผิวดำ
‪ก็มีหนังพวกนี้อยู่
‪(นิโกรผู้วิเศษ)
‪ถ้าคนผิวขาวมาโปรดเป็นหยาง ‪เราก็เห็นหยินได้ในหนังดิสนีย์ปี 1946
‪เรื่องซองออฟเดอะเซาท์ ซึ่งถ่ายทอดชีวิตในไร่
‪หลังจากการเลิกทาส
‪ตัวละครหลักอย่างลุงรีมัสสอดคล้องกับ
‪ความซ้ำซากมุกต่อไปของเรา
‪นิโกรผู้วิเศษ
‪ลุงรีมัสเป็นตัวละคร ‪ที่คอยช่วยเหลือเด็กหนุ่มผิวขาว
‪ซึ่งอาศัยอยู่ในไร่ ‪และเล่าเรื่องราวพวกนี้ให้เขาฟัง
‪ไม่มีเพลงโดดออกมาเลย
‪นี่เป็นคำเดิมของ "แซมโบ้สุขสันต์"
‪คำพวกนี้เหยียดเชื้อชาติ ‪และฉันใช้มันแบบมีเครื่องหมายคำพูด
‪ฮอลลีวู้ดพิสูจน์ตัวเอง ‪ในงานประกาศรางวัลประจำปีครั้งที่ 20
‪ผู้ที่เล่นบทลุงรีมัสในเวอร์ชั่นดิสนีย์
‪เจมส์ บาสเก็ตต์ เป็นชายผิวดำคนแรก ‪ที่ได้รางวัลออสการ์
‪ถึงจะไม่ใช่ออสการ์ที่ผ่านการตัดสิน ‪เหมือนออสการ์กิตติมศักดิ์มากกว่า
‪เพราะพวกเขาไม่รู้สึกว่า ‪เขามีศักยภาพที่จะเข้าแข่งขัน
‪ชิงรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม ‪หรือรางวัลนักแสดงสมทบยอดเยี่ยม
‪ผู้กำกับสไปก์ ลีนิยมใช้คำนี้
‪เขาระบุว่ามุกซ้ำซากน่ารังเกียจนี้ ‪มักจะมาพร้อมพลังลึกลับ
‪เรามักจะไม่รู้ว่าตัวละครนี้มาจากไหน
‪ทำไมถึงมาอยู่ตรงนั้น ‪พวกเขามีขึ้นเพื่อชี้แนะหรือแสดงภูมิปัญญา
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องแจกันนะ
‪แจกันอะไร
‪(เดอะ เมทริกซ์)
‪แจกันใบนั้นแหละ
‪ผมว่ามุกนิโกรผู้วิเศษนี่เกินจริงมาก
‪เพราะผมไม่อยากช่วยคนผิวขาว
‪แก้ปัญหาของพวกเขาในแต่ละวัน
‪ตัวละครจอห์น คอฟฟี่ ในปาฏิหาริย์แดนประหาร
‪เป็นชายไร้การศึกษาคนหนึ่ง ‪ถูกลงโทษอย่างไม่เป็นธรรมในข้อหาฆาตกรรม
‪เด็กผิวขาวสองคน
‪ระหว่างรอประหาร เขาใช้เวลาที่เหลือบนโลก
‪ให้เป็นประโยชน์มากที่สุด ‪คือการให้กำลังใจคนผิวขาว
‪สวัสดีครับ เจ้านาย
‪เรื่องนี้เป็นฉากในคุก ‪และคนผิวขาวก็ได้รับการอภัย
‪จากการประหารคนผิวดำในความผิดที่ไม่ได้ก่อ
‪โดยชายผิวดำ ‪ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการให้กำลังใจ
‪มันเป็นภาพฝันที่ปลอบประโลมความรู้สึกผิด ‪ของคนผิวขาว ซึ่งฉันทนดูไม่ได้
‪มุกนิโกรผู้วิเศษที่ซ้ำซากเกิดขึ้น ‪จนมาถึงบทสรุปขั้นสูงสุด
‪มอร์แกน ฟรีแมน เรื่องพี่ขอเป็นพระเจ้าด้วยคน
‪ผมเป็นพระเจ้า
‪มอร์แกน ฟรีแมนเล่นเป็นนิโกรผู้วิเศษได้ดีมาก
‪เขาเป็นพระเจ้านิโกรผู้วิเศษ ‪เหมือนเขาเป็นพระเจ้าของนิโกรผู้วิเศษ
‪มอร์แกน ฟรีแมนได้ให้นิยามใหม่แก่นิโกรผู้วิเศษ
‪และในตำนานผู้ชายทะยานฝัน ‪นิโกรผู้วิเศษอาจบรรลุ
‪เป้าหมายสูงสุดของเขา นั่นคือ ‪ปรับปรุงแต้มต่อของคนผิวขาว
‪ผมอาจทำคุณตายข้างนอกนั่นได้เลย
‪ไม่ครับ ผมยืนอยู่ข้างหน้าคุณ
‪และดูจากวิธีตีของคุณ ผมน่าจะพ้นอันตราย
‪หนึ่งในสิ่งที่น่ารังเกียจเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪หนังเรื่องนั้นเกิดขึ้นในยุค '30 ‪ที่คนดำจำนวนมาก
‪ถูกรุมทำร้าย กลุ่มเคเคเคมีอยู่ทุกที่
‪แต่ตัวละครที่แสดงโดยวิล สมิธ
‪ยังมัวเป็นห่วงแมตต์ เดมอน
‪ช่วยฝึกวงสวิงให้สมบูรณ์แบบในสนามกอล์ฟ
‪มีแค่คุณกับลูกกอล์ฟ และธงผืนนั้น
‪นักแสดงก็ต้องได้ค่าจ้างเหมือนคนอื่น
‪ผมทำงานที่ผมไม่อยากทำ ‪ผมไม่คิดว่าวิลล์ สมิธจะรู้สึกสบายใจ
‪กับการดูตำนานผู้ชายทะยานฝันอีกรอบ
‪อาจมีคนขาวที่ไหนสักแห่งในโอไฮโอ ‪ที่ดูหนังเรื่องนี้ซ้ำอีก
‪ผมหวังว่าพวกเขาจะชอบก็แล้วกัน
‪(แกฆ่าพ่อฉัน)
‪จะคิดโครงเรื่องซับซ้อนให้เหนื่อยไปทำไม
‪เมื่อคำพูดซ้ำซากที่รับประกันว่า ‪จะผลักดันให้เกิดการแก้แค้นใดๆ ก็คือ
‪แกฆ่าพ่อฉัน
‪ไม่ว่ามันจะเป็นหนังคาวบอยคลาสสิก
‪แกฆ่าพ่อฉัน
‪หรือแม้แต่หนังโกยรายได้ที่เกี่ยวกับแมงมุม
‪แกฆ่าพ่อฉัน
‪ในทางกลับกัน จอห์น วิคไม่ได้ต้องการ
‪แรงกระตุ้นมากนักในการฆ่าของเขา
‪แกขโมยรถฉัน
‪และแกก็ฆ่าหมาฉัน
‪สัตว์ในหนังมักจะสัมผัสได้ถึงสิ่งต่างๆ ‪ที่ดารามนุษย์
‪ที่พวกมันแสดงด้วยสัมผัสไม่ได้
‪เป็นไปได้ไหมว่าพวกมันฉลาดกว่าเรา
‪ไม่ พวกโง่นั่นครึ่งหนึ่งยังเดินไปอึไปอยู่เลย
‪แต่พวกมันมีจมูกที่ ‪ไวต่ออันตรายแบบเหนือธรรมชาติ
‪(สัตว์ที่มีสัมผัสที่หก)
‪สิ่งมีชีวิตของพระเจ้า
‪เครื่องวัดรังสีของสิ่งเหนือธรรมชาติ
‪(มอง อย่าให้เห็น)
‪ถ้ามีอะไรน่ากลัวเกิดขึ้น พวกมันจะบอกคุณ
‪ม้า กระทืบเท้าหนึ่งทีให้คนตาย
‪สามครั้งให้ผีดิบ
‪เห็นไหม มันรู้
‪กังวลว่าลูกชายตัวเองจะเป็นซาตานเหรอ
‪แค่ให้ฝูงลิงบาบูนดมกลิ่นปิศาจก็รู้แล้ว
‪แต่ในฮอลลีวู้ด ศัตรูที่ร้ายที่สุดของมนุษย์ ‪คือเพื่อนรักของมนุษย์
‪หน้าที่ของหมาคือเตือนคุณ
‪บทบาทของหมาคือการบอกว่าตรงนี้มีอะไรแปลกๆ
‪มีอะไรเหรอ อีบัสซ์
‪ตั้งแต่ผีที่มองไม่เห็น
‪ทำอะไรน่ะ
‪จนถึงแวมไพร์ที่อยากดัง
‪และไม่ใช่แค่เรื่องเหนือธรรมชาติ
‪หมาที่จมูกไวก็ดมกลิ่นความชั่วร้ายของชาวโลกได้
‪เท็ด บันดี้ คุณถูกจับแล้ว
‪ในบรรดาทุกสิ่งอย่างที่อันตรายในหนัง
‪อย่างลูกสมุนคนร้าย สตอร์มทรูปเปอร์ ‪ตำรวจที่กำลังจะเกษียณในอีกสองวัน
‪อันดับต้นๆ คงเป็นเกย์หรือเลสเบี้ยน
‪ฮอลลีวู้ดถูกก่นด่าว่าทำให้ตัวละครเกย์ไร้ค่า
‪ฟังฉันนะ
‪หนังฮอลลีวู้ดยุคแรกๆ ที่นำ ‪ความสัมพันธ์ของเกย์และเลสเบี้ยนมาใช้นั้น
‪ฉันรักคุณอย่างที่พวกเขาพูดกันนั่นแหละ
‪คือเดอะ ชิลเดรนส์ อาวเออร์ ‪เรื่องราวที่ไม่น่าเห็นใจ
‪ของครูสองคน ‪ออเดรย์ เฮปเบิร์นกับเชอร์ลีย์ แมคเลน
‪ที่ถูกกล่าวหาว่ามีความสัมพันธ์ฉันเลสเบี้ยน
‪ซึ่งนำไปสู่การฆ่าตัวตายของหนึ่งในนั้น
‪(ฟิลาเดลเฟีย)
‪แต่ในขณะที่ฮอลลีวู้ด ‪อาจพยายามเน้นปัญหาของตัวละครเพศที่สาม
‪ก็ดูเหมือนจะฆ่าพวกเขาไปด้วย
‪หลายครั้งเมื่อเล่นประเด็นความทุกข์ที่แท้จริง
‪(คาสปาร์ แซลมอน ‪นักวิจารณ์)
‪หรือความทรมานของชาวเกย์ ‪ผมว่ามุกซ้ำซากก็ใช้ได้นะ
‪อย่างเช่นใน หุบเขาเร้นรัก
‪มันไม่ใช่เรื่องราวความรัก ‪แต่เป็นการเหยียดเพศ
‪มาตลอดหลายปีนี้
‪และเมื่อความตายเกิดขึ้นในท้ายที่สุด
‪มันถูกกำหนดด้วยความสมเหตุสมผลของหนัง
‪เขาอายุแค่ 39 ปี
‪ฤดูแจกรางวัลชอบหนังชีวประวัติ ‪ของเกย์ที่ตายไปแล้ว
‪พวกเขาชอบหนังที่มีคนตายอย่างน่าเศร้า
‪(ผู้ชายฉาวโลก)
‪ใช่ ผมยืนยันได้เลย ‪เพราะผมเคยรับบทตัวละครเกย์
‪ในเรื่องยกโทษให้ฉันได้ไหม
‪และตัวละครที่ผมเล่น แจ็คฮ็อค ‪ก็ตายด้วยโรคเอดส์
‪คุณนอนกับใครๆ ไปทั่วแมนฮัตตันเลยนะ
‪อยากให้จารึกบนป้ายหลุมศพจัง
‪ฉะนั้น ใช่ครับ นั่นเป็นเรื่องจริง
‪ที่จริง มีตัวละครผู้มีความหลากหลายทางเพศ ‪ราวๆ 40 เปอร์เซ็นต์ ที่ได้เข้าชิงออสการ์
‪แต่ไม่มีชื่อในเครดิตท้ายเรื่อง
‪(เทคโนโลยีล้มเหลวผิดเวลา)
‪วิธีที่เหมาะมากในการทำให้ ‪ตัวละครตกอยู่ในอันตราย
‪คือการพึ่งพาเทคโนโลยี ‪และเทคโนโลยีนั้นล้มเหลว
‪ในหนังเรื่องฝ่าปฏิบัติการสะท้านโลก ‪ตอนเขาปีนตึกนั่น
‪คุณคิดว่า "เจ๋งเลย"
‪แต่แล้วคุณก็คิดว่า
‪ตอนนี้คุณอยู่ข้างนอกตึก ‪และเทคโนโลยีนั้นล้มเหลว
‪ดราม่าจึงบังเกิดทันที
‪ใครไม่เคยปีนตึกแล้วลืมเอาที่ชาร์จถุงมือมาบ้าง
‪แม้เทคโนโลยีล้มเหลวส่วนใหญ่ ‪จะเป็นสิ่งธรรมดาโลกมากกว่า
‪(ชู้รักนักวางแผน)
‪เราทุกคนเคยขึ้นรถแล้วบิดกุญแจ ‪แต่รถสตาร์ทไม่ติด
‪ไม่กี่ปีก่อน ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือ
‪นี่เป็นการสื่อสารครั้งสุดท้ายของฉัน… ‪อ้าว แบตหมด
‪(ไอเด็นติตี้...เพชฌฆาตไร้เงา)
‪เทคโนโลยีต้องล้มเหลว ‪เพื่อให้เรื่องน่าสนใจ และเราจะได้คิดว่า
‪"พวกเขาจะทำอะไรต่อ"
‪(ไอเด็นติตี้...เพชฌฆาตไร้เงา)
‪ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีล้ำสมัย
‪รถยนต์ หรือโทรศัพท์มือถือ ‪เทคโนโลยีล้มเหลวคือสัญญาณอันตรายเสมอ
‪(กวาดโต๊ะระบายความโกรธ)
‪โกรธและนั่งอยู่ที่โต๊ะใช่ไหม ‪ก็กวาดโต๊ะระบายความโกรธสิ
‪โธ่เว้ย!
‪ตำรวจนอกคอกขัดขวางแผนการ ‪ทำเงินหลายพันล้านของคุณรึเปล่า
‪คุณใช่ประสาทศัลยแพทย์ชื่อดังระดับโลก ‪ที่มือหักหรือเปล่า
‪หรือเป็นทนายทหารฝีมือดี ‪ที่ทะเลาะกับนายพลห้าดาว
‪ขอบคุณที่เล่นเกม "เราควรทำหรือไม่ควรทำ
‪จงทำตามคำแนะนำ ‪ของพวกที่โง่ที่สุดในจักรวาล"
‪แต่เอาเถอะ เตะเก้าอี้ไปด้วยเลยสิ
‪เจค จิลเลนฮาล ตำรวจนอกคอก ‪เผชิญความท้าทายกับโต๊ะตัวนี้
‪ของของเขาไม่หล่นไปไหนเลย
‪ไม่แปลกใจเลยที่คีย์บอร์ดโดนฟาด
‪พระเอกทุกคนต้องมีตัวร้ายไว้ต่อกร
‪ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะจัดการเขาได้
‪แต่เขารอคุณอยู่ คุณบอนด์
‪(ตัวร้าย)
‪ถ้าพระเอกของคุณหน้าตาดี ‪ก็แปลว่าตัวร้ายที่เจอซ้ำซาก
‪ต้องเป็นคนละขั้ว ‪และผู้สร้างหนังก็ทำให้เราดูออกได้ง่าย
‪ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ผมขอแนะนำตัวนะ
‪ผมชื่อเอินส์ สตาฟโร โบลเฟลด์
‪เราสร้างพวกเขาขึ้นให้ต่างจากเรา ‪เราทำให้พวกเขาน่าเกลียด เสียโฉม
‪มีแผลเป็นเพื่อบอกว่าพวกเขาชั่วร้าย ‪ต่อให้เป็นสิงโตก็ตาม
‪ฆาตกร
‪คุณเล่าเรื่องราว เล่าให้คนดูฟัง
‪ว่าตัวละครของคุณเกี่ยวข้อง ‪กับการกระทำที่ชั่วร้าย
‪และอาจจะเคยโดนทำร้ายร่างกาย ‪อย่างรุนแรงในอดีต
‪และทำตามลิขิตของเจ้า
‪ตัวร้ายที่เสียโฉมมีมานานมากแล้ว
‪ย้อนกลับไปยุคหนังเงียบ คุณได้เห็นลอน เชนีย์
‪ในเรื่องแฟนทั่ม หน้ากากปีศาจ
‪ที่มีกิ๊บหนีบผมถ่างรูจมูก
‪ปัญหาของตัวละครประเภทนั้นคือการที่
‪ในชีวิตจริง มันสื่อให้คนเข้าใจว่า
‪คนที่มีร่างกายผิดปกติ
‪คนอื่นจะมองว่าอันตราย น่ากลัว
‪เป็นคนที่เราต้องคอยหลบหลีก
‪การสื่อว่าถ้าเสียโฉมแบบใดแบบหนึ่ง ‪จะทำให้กลายเป็นคนโรคจิต
‪เป็นการดูถูกกันชัดๆ
‪ตัวร้ายหลายคนมีวัฒนธรรมมากกว่าพระเอกอีก
‪คุณจะเห็นตัวร้ายที่บอกว่ารักบีโธเฟน
‪คุณไม่ชอบบีโธเฟน
‪การรักสิ่งสวยงามในชีวิต
‪คุณไม่รู้หรอกว่าพลาดอะไรไป
‪ทำให้รู้สึกว่ามีอีกด้านหนึ่ง
‪อีกด้านหนึ่งของพวกเขา ‪ซึ่งยิ่งเน้นว่าพวกเขาร้ายกาจจริงๆ
‪ผมกินตับเขากับถั่วปากอ้าและไวน์เคียนติดีๆ
‪พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนอังกฤษ
‪ซึ่งมักจะเป็นประเภทย่อยของตัวร้าย
‪ในฮอลลีวู้ด พวกเขาคิดว่าสำเนียงอังกฤษ
‪หมายถึงความรอบรู้
‪ตั้งใจจะร่วมมือกับเราไหม ‪ตอบมาว่าใช่หรือไม่ใช่
‪ถ้าตัวร้ายของคุณพูดสำเนียงอังกฤษ ‪แปลว่าพระเอกกำลังรับมือกับสิ่งที่
‪ไม่ใช่ความโหดร้ายธรรมดา
‪ต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังแน่
‪เหตุผลที่หานักแสดงอังกฤษมาแสดง ‪เพราะเราค่าตัวถูก
‪และเราพูดบทได้
‪เราสามารถพูดบทไร้สาระ ‪ด้วยความเชื่อมั่นอย่างมาก
‪ประวัติศาสตร์ ประเพณี วัฒนธรรม ไม่ใช่แนวคิด
‪แต่เป็นถ้วยรางวัลที่ฉันเก็บไว้เป็นที่ทับกระดาษ
‪บทพูดคนเดียวมันซ้ำซาก ‪เพราะเป็นวิธีที่ใช้ในการละคร
‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นไปตามที่ฉันวางแผนไว้
‪ผู้เขียนบททำให้คนดูเข้าใจว่าตัวละครนี้
‪มาจากไหนและทำไมพวกเขาถึงทำเช่นนั้น
‪ผมมีบทพูดคนเดียวของตัวร้าย ‪ในฉากสุดท้ายของเรื่องโลแกน
‪ผมขอมอบท่อนนี้ที่พูดถึงเหตุผลในสิ่งที่ผมทำ
‪และฆ่าครอบครัวเขา ทั้งหมดนี่เลย
‪ผมคิดได้แล้วว่าเราไม่ต้องหยุด ‪กินและดื่มอาหารที่สมบูรณ์แบบ
‪เราใช้ผลิตภัณฑ์พวกนั้นทำให้ตัวเองสมบูรณ์แบบ
‪ผมพูดคนเดียวไปได้ยังไม่ถึงไหน
‪เขาก็ฆ่าผม ซึ่งสมควรแล้ว
‪ถึงจุดหนึ่ง หนังทุกเรื่องจะต้องหยุดดำเนินต่อ
‪เป็นที่รู้กันดีว่าเวลานั้นก็คือตอนจบ
‪เมื่อนั้นเรื่องราวทั้งหมดที่คุณแต่งขึ้น
‪ต้องเรียงร้อยเข้าด้วยกันด้วยคำอุปมาที่ดีกว่านี้
‪ถึงเวลาสำหรับจุดพีคของหนังแล้ว
‪และทำได้หลายรูปแบบมาก
‪(สาวคนสุดท้าย)
‪ฉากอาบน้ำในหนังไซโคของฮิตช์ค็อก
‪ที่แสดงโดยเจเน็ต ลีห์คือแรงบันดาลใจ ‪ของความซ้ำซากฉากต่อไปของเรา
‪และสำหรับการล็อกประตูห้องน้ำ
‪ฮิตช์ค็อกเผยแพร่แนวคิดที่ผู้หญิงเผชิญกับ
‪สถานการณ์เลวร้ายเหล่านี้ ‪และเขาสร้างความคาดหวัง
‪ว่าผู้หญิงจะเป็นจุดศูนย์กลางในหนังระทึกขวัญ
‪สิบแปดปีต่อมา ลูกสาวของเจเน็ต ลีห์
‪เจมี่ ลี เคอร์ติส รับบทบาท
‪ที่ทำให้เธอเป็นไอคอนของความซ้ำซาก ‪ซึ่งตอนนี้รู้จักกันในนามสาวคนสุดท้าย
‪ปีศาจปะทะสาวคนสุดท้าย ‪เจมี่ ลี เคอร์ติสในเรื่องฮาโลวีน
‪ในเชิงสัญลักษณ์ ถือเป็นเรื่องแรก
‪เธอเป็นพิมพ์เขียว เป็นต้นแบบ
‪สาวคนสุดท้ายคือผู้หญิงคนที่ไม่นอนกับใคร
‪เธอใสซื่อกว่าเพื่อนๆ
‪เธอคงมีเงินเก็บเยอะมากสินะ ‪จากการเป็นพี่เลี้ยงเด็ก
‪พวกผู้ชายคิดว่าฉันฉลาดเกินไป
‪เพราะเธอไม่ได้มีเซ็กซ์
‪เธอเลยช่างสังเกตกว่าเพื่อนๆ
‪และรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก่อนใคร
‪ถ้าคุณอยากได้หนังสาวคนสุดท้ายที่ดี ‪ก็ต้องมีเพื่อนกลุ่มหนึ่ง
‪ถ้าเธอฟังคนเก่าแก่ในเมือง ‪พวกเขาจะบอกคุณว่าเขายังอยู่
‪พวกเขาไปปาร์ตี้สุดสัปดาห์ที่ไหนสักแห่ง
‪เราต้องหาเหตุให้พวกเขาแยกย้ายกันไป
‪คนละทิศละทาง และลุกขึ้นก่อความวุ่นวาย
‪(ศุกร์ 13 ฝันหวาน)
‪นั่นก็ความซ้ำซากอีกอย่าง ‪กฎอีกข้อ ถ้าคุณทำเรื่องลามกสกปรก
‪คุณจะต้องตาย
‪พวกเขาถูกฆ่าทีละคน
‪(นิ้วเขมือบ)
‪หนังแนวนี้มักจะมีช่วงเวลาเงียบสงัด
‪ซึ่งทุกคนคิดว่าฆาตกรอาจจะตายแล้ว
‪(ฮาโลวีน)
‪แล้วทุกอย่างก็พังครืน ‪เธอต้องพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง
‪แต่เธอรอดมาได้และกลายมาเป็นตัวแทนคนดู
‪ฉันคิดว่าหนังแนวไล่เชือดและฉากซ้ำซาก
‪ป่านนี้คงหมดสิ้นไปแล้ว ‪ถ้าไม่มีหนังเรื่องหวีดสุดขีด
‪หวีดสุดขีด เปลี่ยนความคิดซ้ำซาก ‪ในฉากที่มีหัวเปรอะเลือด
‪ด้วยการฆ่าสาวคนสุดท้าย ดรูว์ แบร์รีมอร์ ‪ในช่วงเปิดเรื่อง
‪ผมคิดว่าหนังชุดหวีดสุดขีด ‪จริงๆ แล้วพูดถึงแฟนหนังสยองขวัญ
‪และความรู้ของพวกเขาเกี่ยวกับความซ้ำซาก ‪และทำให้มันกลับตาลปัตร
‪เพื่ออะไร มันก็เหมือนกันหมด
‪นักฆ่าหน้าโง่แอบตามตามสาวอกอึ๋ม
‪ที่วิ่งขึ้นบันไดมา ทั้งๆ ที่ควรจะ ‪ออกไปทางประตู ดูถูกกันชัดๆ
‪แต่สาวคนสุดท้ายรอดมาได้อย่างดี
‪วันนี้เธอเตรียมตัวมาดีขึ้น
‪ช่างหัวครอบครัวแกสิ
‪เราจะมอบพลังให้เธอจนจบ
‪และทำให้คนกลัวเธอจนถึงตอนจบ
‪กินซะ นังบัดซบ
‪บางครั้งเธอก็อันตรายกว่า
‪คนที่เธอกำลังต่อสู้เอาชีวิตรอดเสียอีก
‪และตามหลักการแล้ว ทำให้คนตายมากกว่า
‪คนที่จะเป็นฆาตกรในหนังซะอีก
‪(เกมพร้อมตาย)
‪ผมว่าตอนนี้ความซ้ำซากมันพัฒนา
‪แทบจะกลายเป็นตอนจบที่ดูแล้วสบายใจ
‪เวรเอ๊ย
‪ต่อไป ความซ้ำซากของระเบิดในหนัง ‪นั่นคือระเบิดเวลา
‪มีระเบิดและเวลาที่กำลังเดินไป
‪ถ้าพระเอกไม่ลงมือทำอะไร ‪จะมีคนตายเป็นจำนวนมาก
‪เล่นกับอารมณ์โดยแท้
‪- เหลือเวลาเท่าไร ‪- ยี่สิบวินาที
‪ไม่สำคัญว่าจะเป็นหนังเรื่องไหน ‪เมื่อคุณดูตัวเลขค่อยๆ ลดลง
‪คุณจะรู้สึกใจตุ๊มๆ ต่อมๆ
‪(ดิบดวลดิบ)
‪ในรูปแบบดั้งเดิม ‪ความซ้ำซากแบบนี้มักจบที่สายไฟเสมอ
‪คิดงั้นเหรอ
‪ตัดสีแดงหรือน้ำเงิน แดงหรือน้ำเงิน
‪(มหาภัยเรือนรก)
‪มันเป็นหนึ่งในจุดพีคที่เยี่ยมมาก ‪โดยไม่ต้องทำอะไรเลย
‪ตอนนี้มันดูดีกว่าเดิมอีก
‪มักจะมีคนที่พยายามเจาะระบบเข้าไป ‪และหยุดการนับถอยหลัง
‪เซอร์เบอรัสถูกปลดชนวนแล้ว
‪ถ้าตัวเอกเป็นคนปลดชนวนระเบิดเวลา ‪เรารู้ว่าเขาหรือเธอทำสำเร็จแน่
‪แต่มันสนุกตรงที่ลุ้นว่า "พวกเขาจะทำได้
‪เฉียดฉิวแค่ไหน ว่ากันจริงๆ น่ะ"
‪และมันเกิดขึ้นหลายครั้งมาก
‪(ความรักชนะทุกสิ่ง)
‪สิ่งที่ต้องมีในตอนจบของหนังรัก
‪คือคู่รักที่รีบร้อนสุดขีด ‪เมื่อคนหนึ่งต้องวิ่งอย่างบ้าคลั่ง
‪แข่งกับเวลาและสภาพภูมิประเทศ ‪เพื่อประกาศรักนิรันดร์ต่อคู่ของตน
‪บ่อยครั้งที่จะเกี่ยวข้องกับ ‪คนรักที่รีบไปสนามบินในนาทีสุดท้าย
‪หรือเพื่อหยุดยั้งงานแต่งงาน
‪เดอะแกรดูเอท ‪เป็นหนังสุดคลาสสิกเรื่องหนึ่งในนั้น
‪พระเจ้า ไม่นะ
‪หลังจากวิ่งไล่ตามและโน้มน้าว ‪ให้อีกฝ่ายเชื่อในรักนิรันดร์ได้แล้ว
‪รางวัลของพวกเขาคือจูบที่ดูดดื่ม ‪ซึ่งปกติแล้วจะเป็นเวลาที่สภาพอากาศไม่ดี
‪ตอนที่เธอมัวแต่หมกมุ่นกับการจูบคนที่เธอรัก
‪จนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอากาศแย่แค่ไหน
‪ฉันว่าในหนังเรื่อง ‪ไปงานแต่งงาน 4 ครั้ง หัวใจนั่งเฉยไม่ได้แล้ว
‪คนสองคนมีอุปสรรคเหล่านี้
‪จนไม่ได้อยู่ด้วยกัน และสุดท้ายกลางสายฝน…
‪ฝนยังตกอยู่เหรอ ฉันไม่ทันสังเกต
‪เกรต้า เกอร์วิก ผู้กำกับ ‪ทำอย่างนั้นในตอนจบของเรื่องสี่ดรุณี
‪(สี่ดรุณี)
‪เธออยากได้ฉากจบของหนัง ‪และฉันจำได้ว่าฉันคุยเรื่องนี้กับเธอ
‪เธอพูดว่า "ฉันต้องการ ฉันอยากได้ ‪ฉันโตมากับการดูฉากนี้ และฉันอยากได้"
‪ถ้าทุกอย่างไปได้สวย ‪ในตอนจบของหนัง คนดูจะนั่งไม่ติดเก้าอี้
‪และสงสัยว่าคนดีจะชนะไหม
‪ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาชนะแน่
‪(คนดีชนะเสมอ)
‪นี่ ทำไมไม่รังแกคนตัวเท่าๆ กันล่ะ
‪เรื่องเล่าที่สอนศีลธรรม ‪จะต้องให้พระเอกฆ่าตัวร้าย
‪ยิ่งฉากตายดีเท่าไหร่
‪การกำจัดตัวร้ายก็ยิ่งน่าพอใจเท่านั้น
‪การให้คนตกจากที่สูงมากๆ เป็นวิธีดั้งเดิม
‪ในการจบเรื่อง
‪เรื่องนรกระฟ้าทำได้เยี่ยมมาก
‪ทั้งยังให้พวกเขามีช่วงเวลาแวบหนึ่ง ‪ได้รู้ตัวว่าแพ้แล้ว
‪นี่เป็นช่วงเวลาที่ผู้ชมสะใจมาก
‪มันทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยน่ะ ‪คุณกำจัดตัวร้ายเพื่อจะได้รู้สึกปลอดภัย
‪และยิ่งตัวร้ายมีพฤติกรรม ‪ที่ขี้ขลาดตาขาวมากแค่ไหน
‪เราก็ยิ่งภาวนาขอให้รับกรรมอย่างสาสมเท่านั้น
‪ตัวร้ายเจ๋งๆ จะสร้างความกระหายเลือดให้คนดู
‪เจอนี่ซะ ไอ้บัดซบ
‪(ดาย ฮาร์ด 2 อึดเต็มพิกัด)
‪ในตอนจบของหนัง ‪เราต้องการให้ความดีชนะความชั่ว
‪นั่นทำให้เราอยากดูหนังที่มีพระเอกที่เก่งๆ
‪เชื่อว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย และโลกไม่น่ากลัว
‪จนกว่าจะมีการทำสัญญาภาคต่อ ‪เพื่อนำพวกเขากลับมา
‪นาทีสุดท้ายเป็นช่วงเวลาที่พระเอกจะได้ดื่มด่ำ
‪กับชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบาก ‪ก่อนจะขี่ม้าจากไปไกลแสนไกล
‪ก็อย่างที่ผมบอกตั้งแต่แรก ผมคือร็อบ โลว์
‪และนั่นก็คือความซ้ำซากของฮอลลีวู้ด ‪ที่เราได้ชมกันไป
‪ตอนนี้ไม่มีอะไรทำแล้ว ‪นอกจากกระโดดขึ้นม้าหรือมอเตอร์ไซค์
‪และขี่ไปสู่อาทิตย์อัสดง ‪ขณะที่เพลงร็อกหรือฮิปฮอปเริ่มดังขึ้น
‪แต่มันจะทำให้สูทผมพังน่ะสิ
‪ฉะนั้น แค่ขึ้นเครดิตท้ายเรื่องตอนผมดีดนิ้วก็พอ
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง