Downloaded from YTS.MX
SEBUAH KOMEDI ISTIMEWA NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hai. Saya bukan seperti anda, saya Rob Lowe dan saya suka filem.
Sebenarnya, saya lebih rela menonton filem daripada membuat kerja ini sekarang.
Anggaplah saya tak cakap begitu dan kita nikmati masa kita bersama.
Beribu-ribu filem ditayangkan setiap tahun.
Banyaknya cerita.
Berdasarkan teori penulisan skrip,
hanya ada tujuh plot asas, iaitu mengalahkan raksasa,
dan enam plot lain.
Tak hairanlah watak stok,
rentak kisah yang biasa didengar
dan plot yang tak masuk akal diguna dalam filem.
Malam ini, kita raikan klise yang membawa pada layar perak hari ini,
yang bergelut untuk kembali selepas pandemik.
Selepas ini, kita akan lihat cara Hollywood
menggunakan bahasa kiasan sinematik ini dalam
Attack of The Hollywood Cliches!
Kami akan tanya soalan seperti,
"Mengapa wanita yang dikejar dinosaur besar dan menakutkan
perlu berlari dengan kasut tumit tinggi?"
Sebelum kita tengok klise kegemaran saya,
kita akan saksikan saat-saat yang paling dramatik dalam filem.
Juga yang paling kontroversi.
Rahib mengajar ibu-ibu memandikan anak.
Klise lain pula ditingkatkan menjadi seni atasan.
Serta cara Hollywood menangani seks.
Serta keganasan.
Kita bermula dengan permulaan yang dah kita biasa,
daripada dunia komedi romantik, iaitu perjumpaan yang menarik.
Saat ajaib dalam filem apabila cinta berputik.
Orang tengok filem komedi romantik untuk berkhayal.
Mereka mahu mengalami sensasi pertama dalam cinta.
Apabila mereka nampak dua orang bertemu buat kali pertama,
semasa saat cetusan cinta
serta keserasian berlaku,
mereka seolah-olah dapat merasainya dalam badan mereka.
Pasti ada sebab yang kelakar apabila ada dua orang
yang akan jatuh cinta dalam filem saling berkenalan
sebab ia mesti menarik.
Mereka tak berkenalan seperti orang biasa.
- Terus pandu. - Turun!
Senario yang memalukan, kelakar dan tak mungkin berlaku,
menemukan dua orang itu.
Saya tinggal di seberang jalan. Saya ada air dan sabun.
- Awak boleh bersihkan diri. - Namun dalam kehidupan sebenar,
awak akan tuangkan baki jus oren pada muka mereka.
Awak kata, "Jauhkan diri daripada saya."
Dalam lima minit, awak akan bersih
dan kembali ke jalanan,
maksud saya, bukan seperti pelacur.
Setiap kali dua orang jatuh cinta dalam filem,
tak kira jenis genrenya, klise asmara slinematik pasti wujud.
Saya benci air dan saya benci menjadi basah dan saya benci awak!
Bagus!
Mereka saling tak suka, bertunang atau berkahwin dengan orang lain.
Jack, saya dah bertunang.
Saya akan mengahwini Cal.
Perlu ada penderitaan yang perlu dilalui. Jika tak, ia membosankan.
Oleh sebab ini filem,
strategi lelaki termasuk percubaan yang menjengkelkan dan asyik mengganggu.
Memang satu kebetulan, bukan?
Banyak filem yang dipaparkan daripada sudut pandangan lelaki
mempunyai ciri menghendap.
Mahu menari dengan saya?
Tak nak.
Mengapa?
Sebab saya tak nak.
- Awak nak keluar dengan saya? - Apa?
- Tak nak! - Tak nak?
- Dia baru beritahu awak. - Mengapa?
Seperti dalam filem Twilight, dia memanjat melalui tingkap
dan kata, "Saya suka tengok awak tidur."
Awak selalu buat begitu?
Baru beberapa bulan ini.
Menghendap hanyalah seksi jika lelaki menghendap perempuan.
Apabila perempuan pula yang menghendap watak lelaki,
mereka ialah penjahat.
Saya cuma mahu bersama awak.
Ini cara awak, ya? Muncul di rumah saya?
Sebab awak tak jawab panggilan saya, awak tukar nombor telefon.
Saya takkan biar awak abaikan saya.
POLIS EKSENTRIK
Setiap cerita perlukan watak utama yang dapat perhatian,
seseorang yang unik, istimewa dan lain daripada yang lain
sebagai watak utama.
Memandangkan semua aspek watak protagonis perlu luar biasa,
tak cukup jika mereka cuma ada kerja saja.
Tak kira apa-apa kerjanya, mereka perlu buat dengan hebat,
terutamanya jika kerja mereka adalah sebagai polis.
- Awak ingat saya gila? - Ya.
Di Hollywood, jika anda mahu selesaikan jenayah dan orang jahat ditangkap,
orang yang akan buat begitu ialah polis yang eksentrik.
Itu lencana betul, saya polis dan ini pistol betul.
Polis yang eksentrik memang dahsyat. Dia tak ikut cakap ketua.
Jika nak jadi polis yang bertindak sesuka hati, buat di balai lain.
Mereka tak boleh bekerja seperti biasa. Dia mungkin kaki botol, ayah yang teruk.
Awak anak ayah, berada di rumah ayah, jadi awak perlu hormati ayah, faham?
- Jangan panggil ayah tak guna. - Mengapa tak boleh?
Mak pun panggil begitu.
Mereka hanya pentingkan kerja.
Jangan buat masalah! Awak nak bunuh diri?
Tahu sebab saya tak lakukannya? Sebab kerja itu.
Membinasakan segala-galanya di laluan mereka.
Polis eksentrik sering dilakonkan
tapi simbol polis eksentrik masih sama.
Clint Eastwood dari filem Dirty Harry.
Awak perlu tanya diri satu soalan, "Apakah saya bertuah?"
Macam mana, tak guna?
Dirty Harry ialah contoh toksik bagi klise ini.
Filem itu cuba buat kita menyebelahi
polis teruk yang hanya mahu
tembak sekumpulan orang.
Dia ada peraturan sendiri
dan buat apa-apa yang perlu untuk tangkap penjenayah.
Ia memaparkan seolah-olah sistem undang-undang amat bodoh atau
diuruskan oleh pihak yang bersimpati.
Maksud saya, dia ada hak.
Saya bersimpati dengan hak lelaki itu.
Undang-undang eksentrik anggap hanya ada dua perkara
yang penting untuk polis dan kedua-duanya objek "bersinar".
Serahkan lencana dan pistol awak.
Dalam filem, apabila polis eksentrik
serahkan pistol dan lencana, ia saat penting.
"Awak tak lagi layak menjadi polis."
Penonton tahu bahawa dia yang patut miliki pistol dan lencana itu.
Awak yang paksa saya. Serahkan lencana awak.
Ambillah…
KEGAGALAN FILEM POLIS
Zaman sekarang, Hollywood semakin kurang membikin filem polis,
mencerminkan kekecewaan terhadap pegawai polis
yang bertindak sesuka hati.
Kita percaya mereka akan buat perkara betul, dari segi moral dan etika.
Realitinya, bukan itu yang dilakukan oleh ramai pegawai polis.
Hal ini patut dipertimbangkan semula oleh pembikin filem,
penerbit TV dan ia memang dipertimbangkan.
Namun polis eksentrik masih belum ingin berhenti kerja.
Di kaca TV, klise boleh digunakan
untuk hasilkan watak tiga dimensi.
Watak Kate Winslet dalam Mare of Easttown
mempunyai kehidupan yang rumit tapi dia masih polis yang kuat minum,
tak ikut peraturan, digantung kerja…
- Pistol dan lencana. - tapi masih dapat tangkap penjenayah.
Hollywood suka pemenang
tapi bukan semua watak boleh jadi wira,
melainkan ia Marvel Universe, iaitu 96 peratus daripada semua filem.
Sesetengah watak ditakdirkan untuk kalah sebaik keluar di skrin.
Lebih baik mereka pakai keranda saja.
MATI SEBAIK SAHAJA MUNCUL
Watak sekunder dalam filem.
- Terima kasih, John. - Kerja watak itu berbahaya.
Watak itu nak berputus asa.
Esok saya nak awak…
- Saya akan letak jawatan esok, Frank. - Apa?
Kesilapan besar.
Al!
Mati sebaik saja muncul,
filem Amerika suka beri petunjuk
bahawa seseorang akan mati dengan memastikan kita tahu ia kerja terakhirnya.
Mereka bakal bersara, bukan?
Saya ada tiga hari lagi, saya mahu guna masa dengan baik.
Mungkin ada parti persaraan juga.
Berilah ucapan.
Watak itu ada satu lagi syif.
Ada cara klasik yang lain
untuk menjamin kematian bakal berlaku.
Satu cara klasik ialah si watak bercerita tentang keluarganya, aspirasinya.
Saya akan mengahwini wanita Amerika dan membela arnab.
Semasa berfikir tentang rancangan mereka, mereka akan mati.
Sering kali dalam filem perang, apabila askar
mengeluarkan gambar teman wanitanya
yang mungkin dah lama disimpan dalam poketnya. Itu kesilapan besar.
Tolonglah.
PENGEBUMIAN DARI JAUH
Apabila watak dah mati,
upacara pengebumiannya akan dihadiri orang tersayang
dan seseorang yang akan
berdiri dan merenung dari jauh.
Ia juga membolehkan pengarah merakamkan upacara itu.
Namun filem Fast and the Furious membawanya ke tahap lain.
Semasa Paul Walker menyaksikan majlis pengebumian dari jauh,
Vin Diesel melihat Paul Walker menyaksikan upacara pengebumian dari jauh.
Vin Diesel juga melihatnya dari jauh.
Apabila majlis pengebumian tamat,
tapak perkuburan adalah latar yang sesuai untuk tunjuk
emosi watak yang lemah.
Saya cintakan awak.
Hei, Bubba. Saya Forrest Gump.
Ia juga cara yang baik untuk jelaskan plot kepada penonton.
Saya ingat kata-kata awak dan saya dah faham.
Ed Harris melakukan kedua-duanya.
Jika anda tak pasti dia bercakap dengan siapa…
Saya perlu buat sesuatu, Barb.
Namanya diukir pada batu nisan.
"Isterinya."
Mereka bukan selalu bercakap saja di tanah perkuburan.
Nampaknya ada mayat tambahan di tanah perkuburan pagi ini.
Saya suka filem di pawagam
kerana ia membawa kita lari daripada kehidupan harian
ke tempat fantasi fiksyen seperti Narnia atau Perancis.
PEMANDANGAN DI PARIS
Orang Perancis ada kata untuk maksud klise
tapi bandar raya yang paling basi dalam filem ialah Paris
tapi macam mana kita tahu bahawa rakaman itu di Paris?
Pengarah akan pastikan
kita boleh nampak Menara Eiffel daripada tingkap bilik tidur.
Tingkap di loteng.
Tingkap kereta api.
Daripada balkoni.
Menerusi sebuah jam.
Malangnya, semua penakluk mahu membinasakan Menara Eiffel.
Pelakon suka bekerja dengan alatan
kerana ia tak akan menjadi fokus dalam adegan
dan tak perlu dibayar.
Alatan yang biasa boleh
mengubah pelakon yang berbentuk badan menarik menjadi orang biasa.
Mengakulah, beg yang saya pegang ini
membuat saya lebih dekat dengan penonton sebanyak 26 peratus.
Dah sepuluh tahun saya tak beli atau makan roti.
Beg ini hanyalah pelindung
untuk halang saya daripada menyerap karbohidrat.
Semua bintang filem mahukannya.
Pelakon utama perlu nampak seperti orang biasa
yang membeli-belah
dan roti baguette yang menonjol ialah alatan yang sesuai sekali.
Ia juga boleh digunakan untuk menyorok.
Di sini, ketegangan lakonan
dipadankan dengan kuantiti roti.
Masih hangat. Roti yang paling sedap pernah saya cuba.
Dia memang profesional.
Satu daripada alatan yang disukai pelakon ialah epal
walaupun ia mengandungi 19 gram gula.
Beritahu saya apabila saya boleh ludahkannya.
EPAL ANGKUH
Adegan makan adalah langkah yang angkuh.
Ertinya seperti, "Saya di sini dan saya tak peduli."
Melindungi Starship Enterprise.
Membunuh tentera musuh.
Atau makan semasa berjumpa pegawai atasan.
Komander Leftenan Galloway.
Makan epal ialah cara basi untuk berkata,
"Saya terlalu hebat untuk semua ini,"
sambil menurunkan kolesterol dan mempromosikan kesihatan usus.
Pencarian pelakon filem
bergantung pada jalan ceritanya.
Sesetengah cerita memerlukan pengarah untuk mencari
pelbagai jenis personaliti.
Sesetengah filem pula cuma perlukan lelaki besar yang bunuh orang.
MANUSIA PERKASA
Filem suka beritahu kita bahawa seseorang individu boleh lawan sistem.
Satu cara untuk tunjukkannya kepada kita
adalah melalui seorang manusia perkasa.
Ia seperti kisah Robin Hood dulu,
filem Errol Flynn.
Anda boleh lihatnya dalam genre Barat.
Ia boleh dilihat dalam filem James Bond.
Ia berubah pada tahun 1980-an
apabila pembina badan menjadi terkenal seperti Arnold Schwarzenegger
dan Stallone.
Tiba-tiba rupa mereka dah berubah. Mereka nampak luar biasa.
Apabila Stallone menggunakan senjata pemusnah,
Dua puluh orang lelaki dibunuh begitu saja.
Memang pengalaman yang memuaskan, kemusnahan besar-besaran
tanpa mempedulikan manusia langsung,
ia diperlukan dalam filem-filem itu.
Saya rasa wira filem aksi tahun 1980-an
yang tak dapat dikalahkan
menjadi punca filem itu dijadikan filem francais.
Kemudian muncul filem Die Hard,
filem yang bermula dengan agak realistik.
Bruce Willis nampak seperti lelaki biasa.
Jatuhkannya, tak guna. Ini polis.
Pegang kuat-kuat, John!
Apabila sampai filem kelima,
dia seperti mampu kalahkan Superman.
Kemahiran fizikalnya amat baik,
lebih hebat daripada manusia biasa.
Mereka biasanya jenis yang kuat dan pendiam.
Seorang manusia perkasa hanya akan bersuara
selepas atau sebelum membunuh orang.
Kita dah berkahwin.
Contoh terbaik manusia perkasa ialah Arnold Schwarzenegger.
Anggap itu perceraian.
Watak utama boleh berlari sambil menembak senjata
dan bazuka di bas sekolah seperti wira
tapi jika mereka mahu dihormati, mereka perlu campakkan senjata api
dan guna penumbuk
kedua-dua tangan.
BERLAWAN DENGAN PENUMBUK
Sepanjang era filem senyap,
watak filem perlu meluahkan perasaan secara fizikal
kerana orang bosan membaca sari kata di skrin.
Orang gelak kerana ayat yang berbunga.
Jadi hasilnya adalah adegan lawan yang panjang.
Filem berlawan yang pertama secara rasmi
adalah pergaduhan besar di atas kereta api
dalam The Great Train Robbery.
Selepas 100 tahun, masih ada lelaki yang saling bertarung
di atas kereta api tapi dengan sut yang lebih mahal.
Dalam sepuluh tahun ini, saya suka menonton
adegan berlawan yang semakin mengerikan dan menjijikkan.
Satu lagi klise yang
membuatkannya boleh diterima sebagai penonton
adalah apabila penyerangnya keluar seorang demi seorang.
Dalam filem Oldboy, dalam babak di koridor
pembunuhan difokus satu per satu.
Ia agak sama dengan permainan video,
iaitu idea bahawa anda ada kemahirannya
dan anda asyik berlawan tanpa henti.
Pakar strategi berlawan menunggu giliran ini
ialah Jackie Chan yang terkenal.
Jackie Chan ialah pelakon kegemaran saya.
Dia begitu popular kerana dia menentang klise
dan menjadi wira yang dibelasah dalam seluruh filem.
Tak masuk akal langsung.
Dia lawan tanpa wayar dan mengundang maut.
Saya rasa dialah
yang paling banyak membawa pengaruh. Semuanya dirakamkan.
Sejak itu, pengaruh Jackie Chan boleh dilihat dalam filem.
Sekarang, ada adegan berlawan
PENGKRITIK FILEM
yang menentang
hukum fisiologi, fisionomi.
Jika anda pukul orang 50 kali dan mereka bangkit semula,
apakah yang dipertaruhkan?
Apa yang akan bunuh mereka?
Evolusi tumbukan di skrin besar
berubah daripada gerakan gemalai pada gerakan balistik.
Mereka lawan dengan tangan dan aksinya begitu cepat.
Jika nak tahu, anda perlu lihat aksi perlahan.
Kemudian, filem terkini seperti The Raid
mempunyai aksi berlawan yang tak henti-henti.
Boleh buat cerita dengan memaparkan orang berlawan saja.
SEKS YANG SEKSI
Kita beralih pada aksi fizikal yang lain.
Nanti, Tarzan!
Adegan seksi dan kebogelan tak senonoh
merupakan teras filem Hollywood sejak
mula-mula lagi.
Pada mula-mulanya apabila studio menolak sempadan
dari segi kesopanan,
mereka didesak supaya
tak menampilkan wanita sebagai bebas dan menjalin hubungan rambang.
Tanggalkan baju, mari sini dan beritahu saya tentangnya.
Pada awal 1930-an, ada
Barbara Stanwyck dalam Baby Face
yang meniduri lelaki demi kerjaya di sebuah bank besar New York.
- Awak ada pengalaman? - Banyak pengalaman.
Ada watak Mae West
yang hidup mewah, minum arak, merokok dan sebagainya.
Apabila saya baik, saya sangat baik. Apabila saya jahat, saya lebih mahir.
Selepas beberapa skandal pada awal tahun 1920-an,
pihak media mendakwa Hollywood tak bermoral lagi.
Tatakelakuan baharu yang ditulis oleh paderi
disokong oleh ahli Republican, Will Hays.
Para penerbit minta Will Hays
membersihkan bidang filem…
Kod itu menghalang adegan seksual daripada dipaparkan di skrin.
Tiada lagi ciri lucah dan murahan.
Menjelang tahun 1930-an, Kod Hays membuat peraturan ketat
dan menentukan filem yang boleh dan tak boleh ditayangkan.
Kaki seorang daripada pelakonnya perlu diletak di lantai.
Entah macam mana nak berasmara dengan cara itu.
Kemudian pembuat filem jumpa cara untuk mengatasinya
dan klise ilusi seksual menjadi satu trend.
Macam mana nak paparkan seks tanpa menunjukkannya?
Hujan di luar?
Ada ribut di luar, tentu ada ribut di dalam hati awak
dan mungkin bahagian lain juga.
Daripada adegan kabin kereta api kepada kereta api memasuki terowong.
Kali pertama ia berlaku, dah tentu ia menyeronokkan.
Orang yang tahu akan tahu, yang tak tahu
tak rasa tersinggung.
Pada tahun 1960-an,
studio besar tak dapat kawal rantaian pawagam lagi.
Pawagam bebas mula dibuka
dan mereka membawa filem-filem menarik dari Eropah
yang mempunyai ciri menarik dan dilarang seperti payu dara.
Saya takkan lupakan awak, Kerstin.
Apabila lebih banyak filem Eropah ditonton warga Amerika,
Hollywood sedar, jika mahu bersaing,
mereka perlu hapuskan Kod Hays.
Penyelesaiannya adalah sistem penilaian filem berasaskan umur
dan ciri seks boleh dipaparkan di skrin.
Orang yang suka filem aksi rasa kecewa.
Seks dalam filem kurang meyakinkan
tapi pada masa yang sama, ia mempunyai klise sendiri.
Muzik akan rancakkan suasana.
Bentuk badan nampak menarik dari semua sudut.
Coli jarang tertanggal dan mereka rasa lega pada masa sama.
Ia sangat mengghairahkan.
Hari ini, seks di skrin boleh ditonton dengan mudah
tapi ada satu syot yang tak dipaparkan filem Hollywood
tak kira berapa bayaran diberi.
Dengan penuh perasaan, muzik dan keghairahan cinta,
kita tahu perkara akan berlaku, jadi tak perlu tengok lagi.
Sekali lagi filem kembali memaparkan adegan tak senonoh.
Paparan tangan mencengkam kain cadar atau tangan pada tingkap berwap.
Atau api meletup dari hujung kapal angkasa.
Penamat yang gembira
sentiasa dijamin.
Siapa tulis skrip ini?
ADEGAN TERSEMBUR AIR
Perlukan watak yang rasa terkejut? Beri mereka minuman.
Apa maksud "mengeras", ayah?
Hampir sukar untuk mencari komedi yang tiada adegan tersembur air.
Dulu mereka panggil saya "gadis anus".
Aksi seperti itu tak berlaku dalam kehidupan sebenar
tapi anda akan percaya kerana ia seronok ditonton.
Aksi tersembur beritahu penonton bahawa mereka nampak sesuatu yang mengejutkan.
Awak merokok juga?
Ia dijamin memberi adegan itu ciri komedi hambar.
- Apa ini? - Selamat datang.
- Puan. - Apa dia?
Selamat datang.
Maaf, saya menakutkan anda?
Saya tak sengaja. Saya hanya memperkenalkan klise yang seterusnya.
Kejutan yang menakutkan begini.
KEJUTAN YANG MENAKUTKAN
Val Lewton ialah pembikin filem bajet rendah
di RKO Pictures.
Dia bantu membangunkan satu generasi pembikin filem
yang tahu cara menggunakan emosi untuk menarik perhatian anda.
Dalam filem Cat People, wirawati sedang dijejaki,
mewujudkan rasa ketakutan.
Akhirnya bunyi mendesis muncul.
Rupa-rupanya itu bunyi brek bas
semasa ia berhenti dan ia berakhir di situ.
Ini kali pertama orang guna kejutan palsu dalam filem
dan tekniknya dikenali sebagai "Bas Lewton".
Sekarang, ada pelbagai jenis ciri kejutan menakutkan.
Benda cuba memasuki tingkap tertutup.
Orang campak diri ke pagar
apabila ada adegan pelukan.
Tak guna!
Serta kot panjang.
Jangan risau, bukan kulit sebenar.
Memandangkan adegan kejutan palsu pertama
berlaku di atas bas dalam filem Cat People,
memang ironik kerana idea pembikin filem yang paling basi
ialah kucing rumah.
Kucing jahat dan klise bahawa ia menakutkan
adalah klise yang berdasarkan fakta.
Kucing menghendap di rumah, bersembunyi di dalam almari
untuk menakutkan orang.
Niat jahat itu tak terhad pada planet Bumi.
Kucing sangat berguna
kerana ia hidup bersama kita di ruang domestik
tapi tak pedulikan sama ada kita hidup atau mati.
Jika anda tiada haiwan peliharaan,
pasti ada cara untuk mengejutkan orang dengan cermin.
Kejutan menggunakan cermin adalah klise terhebat dalam filem.
Ia selalu berjaya
kerana apabila anda bersendirian di rumah dan menutup kabinet ubat,
tiba-tiba ada sesuatu di belakang anda, ia memang menakutkan.
Dalam filem American Werewolf in London,
saat itu hebat dan menyeronokkan
kerana tindakan biasa itu dapat mengejutkan orang.
Awak tak wujud.
Setiap kali tengok cermin
atau nampak orang di bilik air, kita risau.
Kita paling lemah apabila berada di bilik air.
Tempat itu tempat privasi kita. Jadi ia senang dieksploitasi.
Mereka juga boleh buat lakonan palsu.
Boleh letak seseorang di bilik air
dan tingkatkan ketegangan.
Tak perlu ada apa-apa yang berlaku.
JERITAN WILHELM
Apabila ada orang menjerit dalam filem, mungkin ia klise kita yang seterusnya.
Mungkin anda tak sedar tentangnya.
Jeritan Wilhelm adalah jeritan yang dirakamkan pada tahun 1951.
Lelaki itu berjalan di Everglades, kemudian aligator sambar kakinya
dan dia menjerit.
Beberapa tahun kemudian,
seorang editor bunyi mencari jeritan
kerana Prebet Wilhelm yang malang dipanah.
Wilhelm!
Ya, saya nak isi paip!
Yang keluar
adalah jeritan Wilhelm.
Jeritan Wilhelm mula muncul di Hollywood apabila watak ditembak, ditolak
atau dibunuh semut plastik yang besar.
Apabila ia didengari di galaksi yang jauh,
ia menjadi jenaka dalaman.
Ia muncul dalam Star Wars.
Kemudian George Lucas, Steven Spielberg
dan semua orang pun gunakannya.
Ini jenaka industri. Tarantino menggunakannya.
Dia bukan tak sengaja menggunakannya.
Dia menggunakan klise bunyi.
Nadanya memang unik
dan amat meyakinkan
walaupun dalam babak huru-hara, anda boleh dengar jeritan Wilhem.
Ini jenaka yang tak masuk akal sekarang.
Pada pendapat saya, kita perlukan jeritan baharu.
Hollywood suka anggap dirinya sebagai contoh kesaksamaan
tapi jika anda melihat
dengan mikroskop yang dicipta oleh manusia,
ada perbezaan kecil dalam cara lelaki dan wanita dipaparkan di skrin.
SI SMURFETTE
Prinsip Smurfette merujuk kepada seorang wanita
dalam pengembaraan testosteron
yang memastikan pembuat filem masukkan kepelbagaian.
Hai, Smurfette!
Ungkapan ini berasal daripada dunia ikonik Smurf,
Smurfette seorang saja wanita dalam dunia lelaki Smurf.
Kita lihat dalam segalanya daripada kartun kanak-kanak…
- Apa yang awak buat? Turun. - Saya akan ajar budak itu.
…kepada The Avengers…
Saya sering selesaikan masalah awak.
…kepada apa-apa saja filem aksi.
Ia gagasan paling sinis dalam filem
yang mereka akan letakkan wanita untuk dipertontonkan.
Apa?
Atau mereka akan pilih wanita yang meragui lelaki
dan mengatakan mereka tak matang.
Saya tak faham cara jari kaki saya sakit.
Kanak-kanak. Saya bekerja dengan kanak-kanak.
AKSI TUMIT TINGGI
Sama ada watak perempuan sampingan atau utama,
kemungkinan besar kita berlari ke arah atau daripada bahaya
bertumit tinggi.
Wanita menjadi kurang upaya serta-merta.
Sukar berlari dengan tumit tinggi tapi tetap memakainya.
Malah dalam filem terkini, mereka berhuyung-hayang
di tengah-tengah jalan.
Wanita berlari memakai kasut tumit tinggi
adalah tentang isu Hollywood mempopularkan wanita
pada tahap yang langsung tak praktikal.
Dengan suntingan pantas berpakaian kulit dari kedai fetisy,
heroin kita akan menjadi lebih lucu.
Masalah saya adalah apabila watak memutuskan
untuk berlawan dengan kasut tumit tinggi.
Seperti Catwoman. Tak mungkin. Buku lali kita akan patah.
Ia mengambil watak wanita utama yang tahan lasak, menjadikan dia palsu.
Satu lagi. Babak seks dengan baju dalam dan bergaduh dengan kasut tumit tinggi.
Saya takkan lakukannya.
GADIS IDAMAN YANG PELIK
Masa untuk satu lagi klise watak wanita Hollywood,
gadis idaman yang pelik.
Saya buat bunyi atau sesuatu yang tak pernah dibuat
dan saya boleh rasa unik semula walaupun sebentar.
Dia selalunya cantik tapi "pelik"…
Saya harus tanam hamster ini sebelum dimakan anjing. Mahu bantu?
- Haiwan peliharaan pelik. - Tikus!
Itulah ciri klasik gadis idaman yang pelik.
Ini Rodolfo, seekor feret.
Saya mungkin dikenali kerana gadis idaman yang pelik
dan saya cipta ungkapan itu dalam artikel yang saya tulis tentang filem
diberi nama Elizabethtown.
Dalam Elizabethtown, terdapat contoh yang luar biasa
dilakonkan oleh Kirsten Dunst.
Dia pelik dan
dia terus bercakap.
Saya amat gembira kita berbual tentang ini
pada pukul 3:00 atau entah pukul berapa.
Memang seronok. Semua orang tidur kecuali kita.
Seronok dapat berbual dan awak benar-benar mendengar.
Kemudian gadis idaman ada idea yang ia fantasi lelaki
bahawa kami mungkin tertekan, tiada apa-apa
dan wanita ini akan temui kita dan dia akan
memberikan makna dalam hidup.
Saya tak biasa dengan gadis seperti awak.
Itu kerana saya luar biasa.
Dia tunjukkan lelaki itu cara berseronok
tanpa mendapat apa-apa balasan.
Ia sering menjadi fantasi untuk lelaki yang ada seorang wanita di luar sana,
seorang wanita ajaib yang akan menyelamatkan kita.
KITA PERLUKAN MONTAJ
Sering kali setelah dua pertiga filem, penulis sedar
ada kisah untuk diceritakan dan masa tak mencukupi.
Namun tak mengapa. Seperti dalam Beverly Hills,
kita boleh sunting saja lebihan yang kita tak suka.
Masukkan mod montaj.
Ketika kita mula-mula bercakap tentang montaj,
ia adalah tentang Eisenstein dan Battleship Potemkin,
cara memotong imej daripada pelbagai sudut.
Ia mengajar kami bahawa sebuah filem bukan sesuatu
yang kita rakam terus seperti di persembahan pentas.
Battleship Potemkin memperkenalkan penonton
pada suntingan dan perkara yang boleh dilakukan dengannya.
Teknik ini menjadi popular dan menjadi bahasa sinematik yang baru,
pembuat filem mula membuat montaj.
Bangunan pangsapuri, kilang, hutan, kapal…
Montaj adalah trengkas.
Menyajikan banyak cerita dalam masa yang singkat.
Bagus.
Dengan kedatangan satu babak terkenal pada tahun 1970-an,
montaj mula menjadi penting.
Babak-babak latihan dalam Rocky
adalah babak rujukan bagi latihan.
Saya tak fikir sesiapa pernah lakukan babak latihan
dan babak sukar selain Rocky.
Menjelang Rocky IV, 31,9 peratus filemnya adalah montaj.
Hampir sepertiga filem itu.
Selebihnya dia memukul seseorang.
Hakikat yang filem boleh membuatkan kita rasa
bahawa usaha untuk menjadikan sesuatu itu indah dan bersahaja,
adalah klise yang tak dihargai.
Montaj terbaik dah tentu, mereka daripada South Park
Team America: World Police.
Perkara yang hebat tentangnya adalah ia bukan saja memberikan
montaj yang klise
tapi ketika itu, kita perlukan montaj.
Tak banyak filem membuatkan kita berdebar seperti kereta
mengekori kereta lain dengan laju
tapi tak cukup laju untuk mengejar.
Sejak derauan adrenalina untuk Runway Match tahun 1903,
filem aksi menyajikan adegan kereta kejar-mengejar.
Di tangan pengarah dan pemandu yang mahir,
dan skrip yang sempurna, ia detik hebat dalam filem.
Bullitt. Ia adalah saat hebat filem itu.
Sejak itu, mencari cara baru untuk menghidupkan adegan mengejar
merupakan cabaran untuk pembuat filem.
The French Connection adalah filem kereta mengejar kereta api di atas tanah
dan setiap bunyi berkeriut, setiap tong yang dilanggar,
setiap wanita yang menolak kereta sorong bayi
mendebarkan dan menantikan satu malapetaka.
Apa di bawah hud kereta adegan mengejar klasik?
Perkara pertama saya fikir tentang adegan kereta mengejar
adalah syot brek tangan,
kereta menggelincir di selekoh.
Ia sentiasa berlaku.
Terdapat troli dan segala jenis serpihan berterbangan.
Kereta diletakkan di tempat yang bukan untuk kereta.
Menuruni tangga atau kita temui sesuatu untuk…
Babak kereta mengejar sukar untuk ditulis kerana digambarkan dalam cara tertentu,
memusingnya, benda-benda pecah, dan kita mencari
cara baru untuk melakukannya.
Go memiliki babak kereta mengejar yang benar-benar bagus.
Keretanya tersekat di lorong dalam cara yang menarik.
Kereta mengejar menarik sehingga satu francais berkisar tentangnya.
Fast and the Furious bermula dalam dunia perlumbaan haram
tapi babak kereta mengejar telah diubah suai
menjadi antara babak yang paling bercita-cita tinggi.
Kereta mengejar bukan lagi tentang kelajuan di atas jalan raya.
Ia haruslah jatuh daripada kapal terbang.
Kereta melompat keluar dari bangunan besar.
Imej dijana oleh komputer waktu kini menjadikan keajaiban itu murah.
Fizik dah tak wujud lagi.
Kini Vin Diesel boleh melompat daripada sebuah kereta
dan selamatkan teman wanitanya di udara dan terselamat.
Kita tahu tiada akibat fizikal
terhadap perkara yang kita lihat, jadi tiada taruhan lagi.
Namun filem terbaru yang lain tak menggunakan teknik CGI
menghasilkan babak yang mendebarkan dalam cara lama.
Baby Driver menjatuhkan klise kereta mengejar.
Sering kali muzik dianggap kurang penting buat imejan itu.
Imejan ialah meneruskan perkara yang telah ditulis
dan kedua-duanya seiringan.
Dalam Baby Driver, terasa seperti gerakan kereta umpama menari
dan cara mereka menggambarkannya amat cantik.
Penyelarasan antara pergerakan kereta mengejar
dan lagu-lagu itu terasa seperti muzikal dan bukan kereta mengejar.
PENYELAMAT KULIT PUTIH
Hollywood belum mempunyai rekod prestasi hebat
apabila berkaitan dengan paparan bijak tentang kaum.
Sesuatu yang mungkin saya, lelaki kulit putih pertama
cukup berani untuk mengiktiraf di khalayak ramai.
Panggil saya perintis atau penyelamat.
Bukan untuk saya kata, lebih untuk anda fikirkan.
Gambaran awal penyelamat kulit putih mungkin berniat baik.
Cik Jean Louise, bangun.
Namun daripada perspektif hari ini…
Ayah awak meninggal dunia.
…ia dilihat sebagai penutup sinematik untuk rasa bersalah kulit putih.
Penyelamat kulit putih ialah naratif di mana dia datang
menyelamatkan orang kulit Hitam daripada penderitaan mereka.
Mengapa awak fikir orang kulit Hitam perlukan bantuan awak?
- Mengapa awak peduli? - Minny.
Mungkin awak mahu Aibileen ditimpa masalah.
Watak kulit Hitam ialah alat untuk orang kulit putih menjadi lebih baik
atau menunjukkan sifat kemanusiaan.
Jika kita kembali ke The Nun Story bersama Audrey Hepburn,
dia berdiri di sana sebagai rahib kulit putih
mengajar wanita kulit Hitam cara mandikan anak-anak mereka.
Rahib mengajar ibu-ibu memandikan anak.
Mungkin itulah contoh paling memalukan.
Penyelamat putih muncul dalam pelbagai bentuk,
malah kisah pemenang Anugerah Oscar baru-baru ini
seorang lelaki kulit putih menyelamatkan pemain piano bertaraf dunia.
Dia kata saya tak dibenarkan makan di sini.
Awak tak faham. Dia buat persembahan. Dia adalah acara utama.
Maaf, tapi ini polisi restoran.
Green Book menang Filem Terbaik pada tahun yang sama
tapi Black Panther dan BlacKkKlansman terkeluar.
Jika anda berminat dengan cerita tentang orang kulit Hitam,
itulah dia.
KULIT HITAM AJAIB
Pasangan penyelamat kulit putih dalam filem Disney tahun 1946
Song of the South yang memaparkan kehidupan di sebuah ladang
sejurus selepas penghambaan dihapuskan.
Watak utamanya Pak Cik Remus telah menjadi sinonim
dengan klise kita seterusnya, kulit Hitam ajaib.
Watak Pak Cik Remus adalah untuk membantu seorang budak kulit putih
yang tinggal di ladang itu dan dia bercerita kisah-kisah ini.
…tanpa lagu yang akan terus muncul.
Ini kiasan lama untuk "lelaki kulit Hitam yang gembira".
Ungkapan ini adalah rasis dan saya gunakan dalam petikan.
Hollywood hadir untuk penganugerahan tahunan ke-20.
Pelakon Pak Cik Remus dalam versi Disney,
James Baskett, menjadi orang Hitam pertama memenangi Oscar
walaupun bukan Oscar sebenar, ia umpama anugerah kehormat
kerana mereka fikir dia tak cukup layak
untuk kategori Pelakon Terbaik atau Pelakon Pembantu Terbaik.
Ungkapan itu dipopularkan oleh Pengarah Spike Lee
yang mengatakan klise meloyakan ini hadir dengan kuasa mistik.
Kita tak tahu asal usul watak ini,
tujuan mereka, ia wujud untuk memberi bimbingan atau kebijaksanaan.
Pedulikan pasu itu.
Pasu apa?
Pasu itu.
Saya rasa kiasan kulit Hitam ajaib itu tak realistik
kerana saya tak nak membantu orang kulit putih
dengan masalah harian mereka.
Watak John Coffey dalam The Green Mile
ialah lelaki tak berpelajaran disabitkan dengan pembunuhan
dua orang budak berkulit putih.
Di penjara maut, dia habiskan hayatnya
melakukan perkara berguna, meyakinkan orang berkulit putih.
Helo, bos.
Berlatar belakangkan penjara, pengawal kulit putih dimaafkan kerana
menghukum lelaki kulit Hitam atas jenayah yang tak dilakukan
olehnya, jelas sekali satu fantasi meyakinkan
dan menenangkan untuk rasa bersalah kulit putih yang sukar ditonton.
Klise kulit Hitam ajaib dibawa kepada kesimpulan ketuhanan
dengan Morgan Freeman dalam Bruce Almighty.
Saya Tuhan.
Morgan Freeman melakonkan watak kulit Hitam ajaib dengan baik.
Dia sememangnya Tuhan kulit Hitam, Tuhan segala kulit Hitam ajaib.
Morgan Freeman telah mendefinisikan semula kulit Hitam ajaib.
Dalam Legend of Bagger Vance, kulit Hitam ajaib memperolehi
tujuan tertingginya, iaitu memperbaiki kecacatan lelaki kulit putih.
Saya boleh membunuh awak.
Tak. Saya berada di depan awak.
Melihat cara awak memukul, saya fikir di situ selamat.
Satu perkara yang meloyakan tentangnya adalah
ia berlatar belakang tahun 1930-an apabila ramai orang kulit Hitam
dibunuh dan KKK merata-rata
tapi watak yang dilakonkan oleh Will Smith
hanya bimbangkan cara Matt Damon
menyempurnakan pukulannya di padang golf.
Cuma awak, bola itu, bendera itu…
Pelakon harus bekerja.
Saya pernah buat kerja yang saya tak suka. Saya tak fikir Will Smith
menonton filem itu semula.
Ada seorang kulit putih di Ohio sedang menontonnya lagi,
jadi saya harap mereka sukakannya.
AWAK BUNUH AYAH SAYA
Mengapa perlu mencipta jalan cerita berbelit
apabila klise yang pasti membawa naratif balas dendam adalah…
Awak bunuh ayah saya.
Sama ada filem koboi klasik…
Awak bunuh ayah saya.
…atau blokbuster berasaskan araknid.
Awak bunuh ayah saya.
John Wick, sebaliknya, tak perlukan
dorongan untuk pembunuhannya.
Awak curi kereta saya.
Awak bunuh anjing saya.
Haiwan dalam filem sering merasakan sesuatu
yang pelakon gandingannya tak rasakan.
Mungkinkah haiwan lebih bijak daripada kita?
Tak, haiwan masih membuang air sambil berjalan.
Namun ia memiliki hidung yang tajam untuk bahaya.
HAIWAN DENGAN DERIA KEENAM
Makhluk Tuhan.
Pembilang Geiger untuk kuasa ghaib.
Ada sesuatu tak kena.
Jika ada sesuatu yang tak kena, ia akan memberitahu kita.
Kuda, pijak sekali untuk mati,
tiga kali untuk yang belum mati.
Lihat? Kuda itu tahu.
Bimbang anak kita adalah syaitan?
Ambil sekumpulan babun yang boleh menghidu syaitan.
Namun di Hollywood, musuh teruk orang jahat ialah anjing.
Peranan anjing ini adalah untuk memberi amaran.
Ia untuk mengatakan bahawa ada sesuatu yang tak kena.
Ada apa, E Buzz?
Daripada hantu yang tak dilihat…
Apa yang awak buat?
…kepada puntianak.
Malah bukan saja kuasa ghaib.
Anjing sensitif juga boleh menghidu kejahatan duniawi.
Ted Bundy, awak dah tertangkap.
Dalam banyak perkara yang bahaya dalam filem,
konco-konco, Stormtrooper, polis dua hari sebelum bersara,
teratas dalam senarai adalah homoseksual atau lesbian.
Hollywood dipersalahkan kerana kembangkan watak homoseksual.
Dengar sini!
Antara eksploitasi terawal Hollywood untuk hubungan sejenis…
Saya cintakan awak seperti itu.
…adalah The Children's Hour, kisah yang tak disenangi
tentang dua guru, Audrey Hepburn dan Shirley MacLaine
yang dituduh menjalinkan hubungan sejenis
yang membawa kepada salah seorang membunuh diri.
Sedang Hollywood mungkin cuba menekankan isu watak LGBTQ,
nampaknya ia membunuh mereka dalam proses itu.
Ada masanya apabila ia menyentuh kesengsaraan sebenar
atau penyeksaan homoseksual, saya rasa ia okey sebagai klise.
Sebagai contoh, dalam Brokeback Mountain,
ia bukan kisah cinta, ia tentang penganiayaan
selama bertahun-tahun.
Jadi apabila kematian itu berlaku,
ia direncanakan dari segi logik oleh filem itu.
Dia hanya berusia 39 tahun.
Musim anugerah suka biopik tentang homoseksual yang telah mati.
Mereka suka filem yang seseorang mati secara tragik.
Saya boleh buktikannya kerana saya lakonkan watak homoseksual
dalam Can You Ever Forgive Me?
Watak yang saya lakonkan, Jack Hock, mati akibat AIDS.
Awak tidur dengan semua orang di Manhattan.
Sesuai untuk batu nisan saya.
Ya, itu memang benar.
Lebih kurang 40 peratus watak LGBTQ dicalonkan untuk Oscar
tak diletakkan dalam penghargaan.
TEKNOLOGI GAGAL, WAKTU YANG SALAH
Cara baik untuk meletakkan watak dalam bahaya
adalah bergantung pada teknologi tapi ia gagal.
Dalam Mission Impossible, ketika dia memanjat bangunan,
kita fikir dia hebat.
Kemudian kita fikir,
dia di luar bangunan, dan teknologi itu gagal,
kini kita benar-benar ada drama.
Siapa yang memanjat bangunan dan terlupa bawa pengecas sarung tangan?
Kebanyakan teknologi gagal adalah lebih sederhana.
Kita pernah masuk ke dalam kereta dan tak berjaya hidupkan enjin.
Beberapa tahun lalu, semua ada telefon bimbit.
Ini komunikasi terakhir saya. Aduhai, bateri habis.
Teknologi perlu gagal untuk kisah jadi menarik dan kita fikir,
"Apa akan mereka lakukan?"
Sama ada ia berteknologi canggih,
kereta, atau telefon bimbit, kegagalan teknologi adalah bahaya.
MARAH SAMBIL LEMPAR BARANG DI ATAS MEJA
Marah dan berada di meja? Marah sambil lempar barang di atas meja.
Tak guna!
Polis eksentrik gagalkan rancangan untuk membuat duit?
Anda pakar bedah saraf terkenal dengan tangan tak berfungsi?
Atau peguam tentera bertaraf tinggi menentang jeneral lima bintang?
Terima kasih kerana mainkan, "Patutkah atau tak
kita ikut nasihat si bodoh itu!"
Sambil itu tendanglah kerusi.
Polis eksentrik Jake Gyllenhaaal ada cabaran dengan meja ini.
Barang-barangnya tak jatuh.
Tak hairanlah papan kekunci dihentak.
Semua wira perlukan penjahat untuk ditentang.
Ia mengambil masa yang lama untuk meyakinkannya
tapi dia menunggu awak, En. Bond.
PENJAHAT
Jika wira kita kacak, ini bermakna orang jahat klise itu
mestilah polar bertentangan, pembikin filem memudahkan
untuk kita tahu siapa mereka.
Biar saya perkenalkan diri.
Saya Ernst Stavro Blofeld.
Kita jadikan mereka berbeza. Hodoh dan cacat.
Ada parut menunjukkan mereka jahat, walaupun watak itu singa.
Pembunuh.
Kita sedang bercerita, memberitahu penonton
bahawa watak kita terlibat dalam aktiviti keji
dan mungkin keganasan fizikal pada masa lalu.
…dan memenuhi takdir awak.
Penjahat cacat ini telah lama wujud.
Daripada filem senyap. Kita ada, Lon Chaney
dalam Phantom of the Opera,
dengan pin rambut untuk meregangkan hidungnya.
Masalah dengan gambaran itu
dalam kehidupan sebenar, ia menunjukkan
mereka yang ada kecacatan fizikal
dilihat oleh orang lain sebagai berbahaya dan menakutkan,
harus disisihkan.
Pastinya menyatakan kecacatan yang menjadikan seseorang itu psikopat
adalah satu penghinaan.
Ramai penjahat lebih beradab daripada wiranya.
Ada penjahat yang bercakap tentang Beethoven.
Awak tak suka Beethoven.
Menyukai perkara yang lebih mewah…
Awak rugi.
…memberitahu bahawa ada sisi lain
pada mereka yang meningkatkan sifat jahat mereka.
Saya makan hatinya bersama kacang buncis dan Chianti.
Biasanya mereka warga British.
Seakan satu subkategori untuk penjahat.
Di Hollywood, mereka fikir loghat Inggeris
adalah lambang keanggunan.
Awak mahu bekerjasama dengan kami? Ya, atau tak.
Jika penjahat memiliki loghat Inggeris, wira berdepan dengan sesuatu
yang bukan kebiasaan.
Ada sesuatu di sebaliknya.
Mengambil pelakon Inggeris kerana kami murah,
kami boleh tuturkan dialog
dan tuturkan dialog yang merepek dengan yakin.
Sejarah, tradisi, budaya, ia bukan konsep.
Ia trofi yang saya gunakan sebagai penindih kertas!
Monolog itu agak klise kerana ia drama.
Semua yang berlaku adalah mengikut rekaan saya.
Penulis membenarkan penonton memahami asal usul
watak ini dan alasan tindakannya.
Saya ada monolog penjahat dalam babak terakhir filem Logan.
Saya nyatakan alasan atas semua tindakan saya
dan membunuh keluarganya.
Kita tak perlu berhenti menyempurnakan makanan dan minuman kita.
Kita gunakannya untuk menyempurnakan diri. Separuh jalan ketika saya bermonolog,
dia membunuh saya, yang sepatutnya.
Tiba masanya setiap filem perlu berhenti.
Masa itu dikenali sebagai penamat.
Ia apabila semua plat naratif yang kita putarkan
tiba-tiba bersatu dalam metafora yang lebih baik.
Masa untuk pengakhiran filem yang klimaks,
dan tak banyak cara yang boleh dilakukan.
GADIS TERAKHIR
Adegan mandi ikonik dalam filem Hitchcock, Psycho
dibintangi Janet Leigh menjadi inspirasi untuk klise seterusnya.
Juga untuk mengunci pada pintu bilik air.
Hitchcock popularkan idea yang wanita akan melalui
keadaan yang dahsyat ini dan dia berikan tanggapan
bahawa wanita akan menjadi watak utama dalam filem seram.
Lapan belas tahun kemudian, anak Janet Leigh,
Jamie Lee Curtis, melakonkan watak
yang menjadikan dia ikon klise kini dikenali sebagai gadis terakhir.
Penjahat lawan gadis terakhir, Jamie Lee Curtis dalam Halloween,
yang pertama secara simbolik.
Dialah cetak biru dan prototaip.
Gadis terakhir ialah gadis yang tak berasmara,
lebih naif daripada kawan-kawannya.
- Pasti awak kaya dengan upah mengasuh. - Budak lelaki fikir saya terlalu bijak.
Oleh sebab dia tak berasmara, dia lebih peka berbanding kawan-kawannya
dan yang pertama menghidu masalah.
Jika kita mahu filem gadis terakhir yang baik, ambil sekumpulan kawan…
Menurut orang-orang tua di sini, dia masih ada di luar sana.
Mereka semua pergi ke sebuah parti hujung minggu.
Kita perlu beri mereka alasan kukuh untuk pergi
dalam arah berbeza dan lakukan perkara nakal.
Itu satu lagi klise juga peraturan. Jika kita lakukan perkara keji,
kita akan mati.
Seorang demi seorang akan mati.
Pasti ada saat dalam filem-filem ini
yang semua orang fikir pembunuh itu mungkin telah mati.
Semuanya musnah dan dia perlu buktikan dirinya lagi.
Namun dia terus hidup dan menjadi pengganti penonton.
Saya rasa filem seram dan klisenya
akan mati jika filem Scream tak wujud.
Scream menukar klise kepala yang berlumuran darah
dengan meletakkan sangkaan gadis terakhir Drew Barrymore di permulaan.
Saya rasa francais Scream ditujukan buat peminat filem seram
dan pengetahuan mereka tentang klise dan seakan memutarkannya.
Apa gunanya? Semuanya sama.
Pembunuh bodoh menghendap gadis berdada besar
berlari menaiki tangga apabila dia sepatutnya keluar. Satu penghinaan.
Namun gadis terakhir selamat.
Hari ini, dia lebih bersedia.
Pergi mati dengan keluarga awak.
Kini kami berikannya kuasa di penghujungnya
dan kita membuat orang takut padanya di penghujungnya.
Ambil ini, perempuan tak guna!
Ada kalanya dia lebih berbahaya daripada orang lain
dan berjuang untuk terus hidup.
Juga membunuh lebih banyak
berbanding mana-mana pembunuh sepatutnya dalam filem itu.
Saya rasa ia dah berkembang sebagai klise
menjadi pengakhiran yang disukai.
Tak guna.
Seterusnya, klise filem letupan, bom masa yang berdetik.
Ada bom dan ada jam berdetik.
Jika wira tak bertindak, ramai yang akan mati.
Sungguh dramatik.
- Berapa lama lagi? - Dua puluh saat!
Tak kisahlah filem apa, apabila kita saksikan nombor itu,
kita akan berdebar-debar.
Biasanya klise ini adalah pada saat-saat akhir.
Awak rasa begitu?
Potong merah atau biru, yang merah atau biru?
Ia antara klimaks filem bukan aksi yang hebat.
Ia lebih seksi.
Selalunya seseorang akan cuba godam dan hentikan pengiraan detik.
Cerberus telah dinyahaktif.
Jika wira mematikan bom masa, kita tahu dia akan lakukannya.
Perkara yang menyeronokkan adalah memikirkan, "Berapa lewat
akan mereka lakukannya?"
Ia sering dilakukan pada saat terakhir.
CINTA ATASI SEGALANYA
Adegan yang harus ada di penghujung kisah cinta
ialah seorang kekasih bergegas melawan
masa dan geografi untuk mengucapkan perasaan cinta terhadap pasangannya.
Sering kali, ia melibatkan kekasih bergegas ke lapangan terbang
atau menghentikan majlis perkahwinan.
Filem The Graduate adalah klasik.
Ya Tuhan, tak.
Setelah mengejar dan meyakinkan pasangan akan cinta sejati mereka,
anugerahnya adalah ciuman hangat, biasanya dalam cuaca buruk.
Disebabkan kita sedang berciuman dengan orang yang kita cintai,
kita tak sedar akan cuaca yang buruk itu.
Saya rasa itu yang berlaku dalam Four Weddings And A Funeral,
apabila dua watak dengan segala halangan ini
tak ditakdirkan bersama dan akhirnya, dalam hujan…
Masih hujankah? Saya tak perasan.
Greta Gerwig, pengarah filem itu, lakukannya dalam Little Women.
Dia mahu syot pengakhiran filem itu dan saya ingat bualan saya dengannya
dan dia berkata, "Saya mahukannya sebab saya membesar menontonnya."
Jika semuanya berjalan lancar, di penghujungnya, penonton berdebar
menunggu jika watak baik menang,
sementara mengetahui bahawa dia akan menang.
LELAKI BAIK PASTI MENANG
Hei, apa kata awak lawan orang yang sama dengan awak?
Kisah dongeng moraliti mahukan wira membunuh penjahat.
Lebih kejam kematiannya,
ia lebih memuaskan dalam menghapuskan watak jahat itu.
Seseorang jatuh dari tempat tinggi adalah cara klasik untuk mengakhiri filem kita.
Dilakukan dengan hebat dalam filem Die Hard
dan ia beri mereka masa untuk tahu bahawa mereka telah tewas.
Inilah saat yang memuaskan hati penonton.
Ia membolehkan mereka rasa selamat. Menghapuskan penjahat untuk rasa selamat.
Lebih dahsyat kelakuan penjahat,
lebih banyak keadilan karma yang kita inginkan.
Ada keinginan yang dicipta oleh penjahat hebat dalam diri penonton.
Matilah, tak guna.
Di penghujung filem, kita mahu kebaikan mengatasi kejahatan.
Itulah yang mendorong hasrat untuk menonton filem dengan wira hebat.
Bahawa semua akan baik dan dunia ini tak menakutkan.
Sehingga sambungan kontraktual membawa mereka kembali,
saat akhir adalah wira menikmati
kegemilangan yang mereka perolehi sebelum berlalu pergi.
Seperti di permulaan tadi, saya Rob Lowe,
dan itulah saja untuk klise Hollywood.
Tiada apa-apa lagi kecuali menunggang kuda atau motosikal,
terus ke arah terbenamnya matahari diiringi muzik rock atau hip-hop.
Namun itu akan merosakkan sut saya.
Jadi mari kita terus ke penghargaan apabila saya petik jari saya.
Terjemahan sari kata oleh Goak Soo Me