Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ NETFLIX ΚΑΙ ΤΟ STUDIOCANAL ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ
ΒΟΡΕΙΟ ΦΙΝΤΣΛΙ
Καλά Χριστούγεννα.
-Το παλεύω. -Ναι.
Με τίποτα.
-Είναι απαίσια. -Δεν είναι.
-Είναι αγενής. -Λίγο απότομη μόνο.
-Είναι και γριά. -Πολύ γριά.
Δεν μπορούσε άλλος.
-Πάω να ξαπλώσω. -Κι εγώ.
Θα σας ετοιμάσει εκείνη.
-Αποκλείεται. -Θα βλέπουμε εφιάλτες.
-Δεν μιλάς, Μοπ. -Εγώ βλέπω ήδη εφιάλτες.
Ακούστε.
Λυπάμαι που πρέπει να πάω στο γραφείο, αλλά θα επιστρέψω μόλις μπορέσω.
Η μαμά λάτρευε τη θεία σας, οπότε ας…
Γεια.
Τα χάλια σου έχεις.
Γεια σου, θεία Ρουθ.
Κι εγώ χαίρομαι.
Δεν βλέπω δέντρο.
Ούτε στολίδια.
Είπαμε να το αφήσουμε φέτος.
Λάθος.
Γεια σας, παιδιά.
Πώς είμαστε;
Μια χαρά είναι.
Για να σας δω.
Όπως περίμενα, ακόμα συντετριμμένα.
-Εγώ όχι. -Ούτε εγώ.
Εγώ είμαι.
Αλλά αγαπώ ακόμα τη μαμά με όλα τα συντρίμμια.
Μια χαρά είναι.
-Είσαι πολύ γριά. -Ναι.
Το ξέρω καλά.
Γιατί πρέπει να το ακούσουμε;
Επειδή το σύμπαν είναι φτιαγμένο από ιστορίες,
όχι από άτομα.
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Θα είναι, αφού δεν λέω ψέματα.
Λοιπόν, θα ακούσετε την ιστορία.
Θα κοιμηθείτε και μετά θα είναι Χριστούγεννα.
Μα δεν θέλουμε να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Αυτό καθορίζει το παραμύθι που θα σας πω απόψε.
Λοιπόν, κάθεστε όλοι αναπαυτικά;
Το ελπίζω, γιατί ξεκινάω.
Ίσως δυσκολεύεστε να το πιστέψετε,
αλλά πριν από χρόνια, κανείς δεν ήξερε για τα Χριστούγεννα.
Τότε, στη μέση ενός δάσους στη Φινλανδία,
ζούσε ένα συνηθισμένο αγόρι, ο Βασίλης,
με τον πατέρα του, έναν ταπεινό ξυλοκόπο,
που εκείνη τη στιγμή ήταν αρκετά προβληματισμένος.
Γίνε το δάσος.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει να μείνεις ακίνητος.
Όταν σου πω, τρέξε.
-Άρα να μην είμαι πια το δάσος. -Ναι.
Και τρέξε γρήγορα.
Δεν φεύγω χωρίς εσένα.
Ας τρέξουμε μαζί!
Πάμε!
Τρέχα!
Αφού αυτή η κρίση αποφεύχθηκε στο τσακ,
ο Βασίλης κι ο πατέρας του επέστρεψαν στο ξυλόσπιτό τους.
Οι καιροί ήταν δύσκολοι για πατέρα και γιο.
Ίσα που τα έβγαζαν πέρα.
Κάτσε.
-Συγγνώμη για τη διακοπή. -Τι τρέχει;
Πού είναι η μαμά του;
Πέθανε.
Πριν από δύο χρόνια.
Ναι, δυστυχώς η αρκούδα είχε κάποια σχέση.
Η αρκούδα έφαγε τη μαμά του. Το 'πιασα.
Η Φινλανδία ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος εκείνη την εποχή.
Ακόμα είναι.
Όμως, παρά τις δυσκολίες,
ο Βασίλης συνέχισε να ελπίζει,
ειδικά την ώρα του ύπνου.
-Θα μου πεις την ιστορία, μπαμπά; -Όχι πάλι.
Γιατί;
Δεν είναι δική μου ιστορία.
Μα η μαμά λείπει πια.
Εντάξει, τότε. Θα σου πω για την Ξωτικία.
Πριν από πολύ καιρό,
σε ένα μέρος σαν αυτό εδώ πέρα,
ζούσε ένα νεαρό κορίτσι, η Λούμι.
Μία μέρα, ενώ μάζευε βελανίδια στο δάσος,
η Λούμι έχασε παντελώς τον δρόμο.
Προσπάθησε να τον βρει, μα χανόταν ολοένα και περισσότερο.
Πάνω από το ποτάμι και κάτω από το φεγγάρι,
πάνω από το μυτερό βουνό,
μέχρι κάτω και πέρα από…
Τους κοιμώμενους γίγαντες.
Πέρασε τους γίγαντες και περπάτησε μέσα από τον ουρανό.
Κι έφτασε σ' ένα μέρος όπου το χιόνι ήταν απαλό σαν σύννεφα.
Και μετά τι έγινε;
Η Λούμι ήταν εξαντλημένη.
Επιτέλους, βρήκε ένα μυστικό χωριό.
Την Ξωτικία.
Εκεί ζούσαν τα ξωτικά, οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι.
Ήταν το πιο μαγικό μέρος του κόσμου.
Η Λούμι έμεινε εκεί μέχρι που το χιόνι έκοψε
και μπορούσε πια να επιστρέψει στο σπίτι της στα νότια,
με σοκολάτες στις τσέπες.
Πιστεύεις την ιστορία, μπαμπά;
Εκτός από το τέλος.
Οι σοκολάτες θα είχαν λιώσει.
Αλλά τα υπόλοιπα;
Τη μαγεία και τα ξωτικά;
Δεν τα έχω δει ποτέ.
Πιστεύεις ότι υπάρχουν;
Η μητέρα σου ναι.
Και για εκείνη, ήταν σαν να το ήξερε.
Τι ήταν αυτό;
-Κάτι έσκουξε. -Μάλλον κάτι έτριξε.
Σίγουρα κάτι έσκουξε.
Αντιδράς υπερβολικά.
Κάνε άκρη, Βασίλη.
Έχουμε ποντίκι.
Μπαμπά, άσ' τον!
Μπαμπά.
-Θα μας κλέψει το φαγητό. -Ποιο φαγητό;
Όχι, μη!
Εκεί είναι!
Τον τσακώσαμε.
Σε παρακαλώ. Άσ' τον να ζήσει.
Σε παρακαλώ, μπαμπά.
Το σκέφτηκα πολύ
και αποφάσισα να σε λέω
Μίκα.
Και θα σου μάθω να μιλάς.
Αγόρι.
Ποντίκι.
Η μαμά μου μού έλεγε
"Αν πιστεύεις ότι μπορείς κάτι, είσαι στα μισά".
Δέντρα.
Εντάξει.
Ίσως όχι στα μισά, αλλά είναι μια αρχή.
Και μία μέρα,
συνέβη κάτι που φώτισε τον μακρύ σκοτεινό χειμώνα.
Μια πρόσκληση από τον ίδιο τον βασιλιά.
Μόνο δύο αναφέρονταν στο προσκλητήριο,
αλλά ο Βασίλης δεν το θεώρησε κακό να φέρει και συνοδό.
Θα δούμε τον βασιλιά, Μίκα.
Βασιλιάς.
-Κόμπλαρε και δεν μιλάει. -Κακώς.
Γιατί; Λατρεύεις τον βασιλιά.
Φυσικά και τον λατρεύω.
Είναι καλός άνθρωπος, του αξίζουν όσα έχει.
Αλλά και σ' εμάς αξίζουν. Σε όλους.
-Τα βγάζουμε πέρα με ό,τι έχουμε. -Είναι ελάχιστα.
-Έχουμε ο ένας τον άλλον. -Κι είναι υπέροχο.
Μα θέλω περισσότερα.
Ο Αυτού Μεγαλειότατος, ο βασιλιάς!
Γεια σε όλους. Ευχαριστώ που ήρθατε.
Είσαι καλά;
Θέλεις ένα ποτήρι νερό;
Θα χτυπήσω το κουδούνι και θα σου φέρουν.
Όχι;
Σίγουρα; Εντάξει.
Το ξέρουμε, οι καιροί είναι δύσκολοι.
Κι εννοώ πολύ, μα πολύ, δύσκολοι.
Δεν θυμάμαι από πότε έχω να χαμογελάσω. Εσείς;
Ποιος ο λόγος για χαμόγελα;
Είμαστε όλοι δυστυχισμένοι.
Σε όλους μας λείπει κάτι.
Νομίζω ότι ξέρουμε τι είναι αυτό.
Ένα σύστημα περίθαλψης;
Θα ήταν πολύ καλό.
Είναι μια ιδέα, αλλά όχι…
Αξιοπρεπείς μισθοί!
Να το συζητήσουμε.
Ένα δίκαιο σύστημα διακυβέρνησης; Αρκετά τρόφιμα;
Μάλλον καλύτερα να σας πω εγώ τι πιστεύω ότι μας λείπει.
Η ελπίδα.
Χρειαζόμαστε όλοι μας ελπίδα.
Μια σπίθα μαγείας για να μας βοηθά να συνεχίσουμε.
Σας συγκέντρωσα εδώ
γιατί είστε οι πιο σκληραγωγημένοι άντρες και γυναίκες του τόπου.
Όχι εσύ.
Και σας ζητώ
να πάτε στα πέρατα του βασιλείου μας.
Προσπεράστε τα
και φέρτε μας κάτι, οτιδήποτε, για να μας δώσει ξανά ελπίδα.
Οραματιστής.
Τα μάτια του σπουδαίου μας έθνους θα παρακολουθούν την αποστολή.
Όχι.
Όποιος πάει, θα ανταμειφθεί γενναιόδωρα.
Το μονοπάτι ίσως είναι επικίνδυνο.
Κάποιοι θα πεθάνετε,
μάλλον οι περισσότεροι.
Μα αν τα καταφέρετε, η ανταμοιβή σας θα είναι πολύ μεγαλύτερη.
Σ' έπιασα, Μίκα!
Πιάστε τον!
Συγχωρέστε τον.
Σας ικετεύω.
Λυπάμαι πολύ, Μεγαλειότατε.
Είναι ονειροπόλος.
Τυχερό αγόρι.
Τι σου έδωσε;
Δύο ευγενικές λέξεις, που θα με κρατούν ζεστό.
Όχι, πόσα λεφτά;
Δεν ξέρω.
Μισή κορόνα. Θα ταΐζεις το ποντίκι μια βδομάδα.
Πιρούνι.
Κουκουνάρι.
Κουτάλι.
Σε παρακαλώ, πες κάτι, Μίκα.
Οτιδήποτε.
Άντερς;
Ναι.
Εγώ είμαι.
Κινδυνέψαμε με την αρκούδα. Σ' ευχαριστώ.
Πρέπει να μιλήσουμε. Μπορεί να πάει αλλού;
-Δεν έχουμε άλλο δωμάτιο. -Και θέλω να ακούσω.
Πάμε έξω αν θες. Φόρα τον σκούφο μου.
Θα αντέξω.
Τι λες να θέλει, Μίκα;
Βασίλη.
Θα πάω στην αποστολή του βασιλιά.
-Θα φύγεις; -Όχι για πολύ.
-Για δύο μήνες. -Για δύο μήνες;
Ίσως και τρεις. Θα γυρίσω πριν το καταλάβεις.
Θα αξίζει.
Θα φέρεις ελπίδα στον κόσμο;
Θα διεκδικήσω την ανταμοιβή.
Η ανταμοιβή δεν είναι η ελπίδα και το θαύμα;
Η ανταμοιβή είναι τα λεφτά.
Τα λεφτά σημαίνουν φαγητό και ζεστά ρούχα, για να έχεις μια καλή ζωή.
Η ζωή που υποσχέθηκα ότι θα έχεις στον τάφο της μητέρας σου.
Βασίλη, σε παρακαλώ.
Βασίλη!
Πού θα πας;
Ο Άντερς μαζεύει ομάδα.
Θα πάμε βόρεια, πολύ βόρεια, για να βρούμε την Ξωτικία.
-Την Ξωτικία; -Αν υπάρχει.
-Υπάρχει. Πάρε με μαζί. -Όχι, είναι επικίνδυνο.
Θα κοιμόμαστε στο κρύο.
Μ' αρέσει το κρύο.
Βόρεια της Σεϊπαγιάρβι, έχει μόνο πάγο και χιονισμένα χωράφια.
Τα αγαπημένα μου.
Το ταξίδι δυσκολεύει κι άλλο. Δεν έχει πάει κανείς στον βορρά.
Επειδή δεν ξέρουν τον δρόμο.
Η ιστορία έχει αοριστίες, με το ζόρι τις θυμάσαι.
Σε παρακαλώ, μπαμπά. Μπορώ να βοηθήσω.
Σε παρακαλώ.
Φεύγω το χάραγμα.
Θα μου λείψεις, Χριστούγεννα.
Δεν μου έχεις πει γιατί με έλεγε έτσι η μαμά.
Ούτε και σ' εμένα είχε πει.
Μια λέξη είναι. Δεν σημαίνει τίποτα.
Αγαπημένε μου αδερφέ, σ' ευχαριστώ που μου πρόσφερες
την ευκαιρία να προσέχω το παιδί.
Ποιος θα με προσέχει;
Η απερίγραπτη χαρά του να περνώ χρόνο με τον ανιψιό μου
είναι η μόνη αμοιβή που χρειάζομαι.
Αλλά, αν επιμένεις, σίγουρα θα συμφωνήσουμε κάποια άλλη.
Έστειλα γράμμα στην αδερφή μου.
Υπογραφή, η αδερφή σου που σε λατρεύει.
Όχι η θεία Καρλότα.
Να μη χαρεί λίγο; Μόνη γυναίκα είναι.
Γιατί άραγε;
Αδερφέ!
Πόσο χάρηκα που έλαβα το μήνυμά σου.
Το ήξερα.
Και τι ωραίο μεγάλο δρόμο έπρεπε να διασχίσω για να φτάσω εδώ.
Πόσο έξυπνο που έχτισες την καλύβα στα σύνορα του κόσμου.
Βασίλη.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Κι εγώ, θεία Καρλότα.
Σκέτο θεία, σε παρακαλώ. Είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Γρήγορα, φίλε. Φόρτωσε.
Αποχαιρέτα τους, ξυλοκόπε.
Θα το κάνω να αξίζει.
Τίποτα δεν μπορεί.
Ξυλοκόπε, ήρθε η ώρα.
Μπαμπά.
Εντάξει. Έτοιμος.
Μπαμπά, περίμενε.
Το μαχαίρι σου.
Εσύ κράτα αυτό.
Η μαμά το έφτιαξε για σένα.
Είπε ότι ίσως το χρειαστώ.
Τώρα θέλω να είσαι εσύ ζεστός και ασφαλής.
Και τυφλός;
Σ' αγαπώ.
Επιτέλους. Τι σαματάς.
Και τώρα,
μείναμε οι δυο μας.
Η θεία Καρλότα είχε γίνει…
Σταμάτα.
Ναι;
-Θα ξαναδεί τον μπαμπά του; -Ναι.
Το υπόσχεσαι;
Δεν λέω ποτέ ψέματα. Να συνεχίσω;
Για το καλό σου.
Μάλιστα.
Η θεία Καρλότα είχε γίνει αυτό ακριβώς που φοβόταν ο Βασίλης.
Έξω! Κουνήσου!
Τέρας, φύγε.
Πρώτος κανόνας. Δεν θα κοιμάσαι εδώ. Θέλω ιδιωτικότητα.
-Κάνει κρύο… -Μη μου αντιμιλάς.
-Δεν… -Μην αντιμιλάς!
-Μα κάνει κρύο. -Αντιμιλάς.
Δεύτερος κανόνας.
Όχι αρουραίοι.
Δεν είναι αρουραίος. Ποντίκι είναι.
Είναι ένας αηδιαστικός αρουραίος σε μινιατούρα!
Άφησέ τον!
Σιχαμερό κτήνος!
Μίκα! Όχι, Μίκα!
Και ούτε απαίσια, σαπισμένα λαχανικά!
Η γογγυλοκούκλα μου! Η μαμά μού την έφτιαξε.
Κοίτα, έχει πρόσωπο.
"Κοίτα, έχει πρόσωπο".
Ξέχασα πόσο μισώ τα παιδιά.
Το είδες, Μίκα;
Πρέπει να κάνεις μια ευχή.
Εύχομαι να τα καταφέρει ο πατέρας μου, να φέρει πίσω κάτι μαγικό.
Το χρειαζόμαστε.
Ο χρόνος κυλά αργά για αυτούς που περιμένουν.
Κι όσο περίμενε ο Βασίλης, όλο και αδυνάτιζε.
Εσύ κάνεις αυτόν τον απαίσιο ήχο;
Η κοιλιά μου, θεία Καρλότα.
Σταμάτα την γκρίνια. Εγώ πεινάω περισσότερο.
Τρως το πρωινό μου.
Δεν το απολαμβάνω.
Το χιόνι πιο νόστιμο είναι.
Γιατί δεν έχετε ωραία πράγματα στο σπίτι; Όπως αμυγδαλόπαστα ή τούρτες;
Ή σοκολάτα.
Γιατί να μην έχω σοκολάτα;
Αυτά δεν εμφανίζονται απ' το πουθενά.
Δεν θα ήταν πιο ωραία η ζωή έτσι;
Το σπίτι δεν είναι κάποιο μέρος.
Είναι ένα συναίσθημα.
Και καθώς οι μέρες γίνονταν βδομάδες
κι ο πατέρας του δεν επέστρεφε,
ο Βασίλης αναρωτιόταν αν θα το ένιωθε ποτέ ξανά.
Βασίλη.
Ήρθες.
Σου έφτιαξα λίγη σούπα.
Αλήθεια;
Τι έχει μέσα;
Αγάπη.
Ναι.
Έτσι μπράβο.
Φά' την.
Δεν έπρεπε να έρθω.
Μπορείς να πας σπίτι.
Έχω τον Μίκα και τη γογγυλοκούκλα της μαμάς.
Θα είμαι μια χαρά.
Τι παράξενο που ανέφερες εκείνο το πράγμα.
Όχι! Πώς μπόρεσες να το κάνεις;
Είσαι ένας υπερευαίσθητος ανόητος.
Όπως η μητέρα σου.
Μην τολμάς να μιλάς έτσι για εκείνη!
Ήταν καλή, στοργική…
Και ανόητη!
Όπως ο πατέρας σου, που κυνηγά ιστορίες και στο τέλος θα σκοτωθεί κι αυτός.
Όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχουν ξωτικά!
Δεν είναι αλήθεια.
Και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να λέγεται Ξωτικία.
Όχι!
Βγάλ' το από το σπίτι!
-Όχι! -Κακομαθημένο!
Καταστράφηκε.
Πάνω από το ποτάμι,
κάτω από το φεγγάρι,
πάνω στο μυτερό βουνό,
πέρα από τους κοιμώμενους γίγαντες…
Η Ξωτικία.
Κι έτσι απλά, ο Βασίλης απέκτησε σκοπό.
Μια αποστολή.
Θα βρω τον πατέρα μου, Μίκα. Να του δώσω τον χάρτη.
Είναι ένα μακρύ κι επικίνδυνο ταξίδι, με μεγάλο κίνδυνο θανάτου στον βορρά.
Δεν χρειάζεται να έρθεις.
Μερικές φορές χαίρομαι που δεν καταλαβαίνεις λέξη.
Δέντρα.
Δέντρο.
Κι οι δύο φίλοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους.
Δέντρο.
Μακριά από τη δυστυχία και προς άγνωστα μέρη.
Στον βορρά.
Εσύ, μικρέ!
Καλημέρα.
Κατά πού πας, μυστηριώδες αγόρι με το ποντίκι στον ώμο;
Θα βοηθήσω τον πατέρα μου.
Έχει πάει σε αποστολή στον βορρά.
Είσαι πολύ μικρός για να βοηθήσεις οποιονδήποτε, μικρέ.
Κι ο βορράς είναι επικίνδυνος.
Όχι. Πήγαν να βρουν την Ξωτικία.
Μην πιστεύεις ποτέ τίποτα.
Ειδικά παραμύθια
για μαγικές πόλεις με μικροσκοπικούς, χαρούμενους ανθρώπους.
Πέσε από καμιά γέφυρα, μικρέ. Λιγότερο θα πονέσεις.
Με μόνο τον χάρτη για οδηγό, ο Βασίλης συνέχισε να προχωρά.
Κρύωνε και πεινούσε.
Τα λόγια της ηλικιωμένης γυναίκας αντηχούσαν στα αυτιά του.
Κάνει λάθος, έτσι, Μίκα;
Θα τον βρούμε. Το ξέρω.
Απλώς…
πρέπει να φτάσουμε εκεί.
Από δω.
Πιστεύεις στη μαγεία;
Εγώ δεν νομίζω ότι πιστεύω πια.
Αν υπήρχε κάποια στιγμή για να αποδείξεις ότι η μαγεία είναι αληθινή κι εκπληκτική,
αυτή θα ήταν.
Αγόρι.
Ποντίκι.
Δέντρο. Μπάλα. Κουτάλι.
Μίκα, μπορείς και μιλάς.
Ναι, φυσικά και μιλάω. Μπορώ να πετάξω κιόλας.
Πλάκα κάνω. Τα ποντίκια δεν πετούν.
Γιατί δεν μιλούσες;
Περίμενα να μπορώ να πω πρόταση.
Που με τη μέθοδο διδασκαλίας σου "μία λέξη τη φορά", πήρε αιώνες.
Λοιπόν, να μιλήσουμε για κάτι πολύ σημαντικό;
-Για τι; -Για το τυρί.
Υπάρχει;
Δεν έχω δει.
Αλλά πιστεύω ότι υπάρχει.
Ναι. Προτιμώ να το γευτώ παρά να το πιστεύω, αλλά…
Φωτιά το λες αυτό;
Δέντρα.
Περπατάμε μέσα απ' τα χιονισμένα δέντρα.
Τι είναι αυτό; Σκίουρος.
Ψόφιος, παγωμένος σκίουρος.
Παράξενη λέξη δεν είναι; "Σκίουρος".
"Γεια, είμαι ένας σκίουρος".
Πώς το λένε αυτό
το πολύ τρομακτικό πράγμα
με τα τέσσερα πόδια και τα κέρατα στο κεφάλι;
-Πώς το λένε; -Δεν ξέρω.
-Τάρανδο; -Μπράβο! Τάρανδος.
Γιατί ρωτάς;
Έτσι, μωρέ, απλώς ένας
έρχεται καταπάνω μας!
Σήκωσέ με! Τρέχα!
Κρατήσου, Μίκα!
-Είναι πληγωμένος. -Και;
Κοίτα. Ένα βέλος.
Αγνόησέ το.
Σίγουρα θα πέσει από μόνο του.
-Άσ' το. Πρόβλημά του. -Δεν μπορώ.
Πρόβλημά μας τώρα.
Ηρέμησε, αγόρι μου. Όλα καλά.
Βλέπεις;
Εντάξει.
Δεν θα σου κάνω κακό. Εντάξει;
-Τον άγγιξες. -Μην ανησυχείς.
Ο Άντερς.
Ο κυνηγός.
Έτοιμος; Με το τρία.
Ένα, δύο…
Μην ανησυχείς. Όλα εντάξει.
Βλέπεις; Μην ανησυχείς γι' αυτό.
Μπράβο σου. Καλή σου μέρα.
Να 'σαι καλά.
Πήγε καλύτερα απ' ό,τι περίμενα. Αφού δεν πεθάναμε, δηλαδή.
Φύγε!
Δεν θες να έρθεις μαζί μας.
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα.
Θες ν' ανεβώ επάνω σου;
Τι γίνεται εδώ πέρα;
Λέει ναι στα ταρανδίσια;
Εγώ λέω όχι. Τι λες;
Δεν έχουμε επιλογή.
Γιατί με έμαθες να μιλάω αφού δεν μ' ακούς;
Μη. Ούτε να… Μάλιστα, ανεβαίνουμε.
Κοίτα, Μίκα!
Το πολύ μυτερό βουνό.
Φτάσαμε σχεδόν.
Δεν θα σε λέω τάρανδο.
Θα σου βγάλω όνομα.
Κακή ιδέα.
Έτσι κατέληξα με το Μίκα.
Όταν ήμουν μικρός, έκανα έλκηθρο με τη μαμά στη λίμνη Μπλίτζεν.
Σ' αρέσει ως όνομα;
Το "Λίμνη" ή το "Μπλίτζεν";
Ή και τα δύο; Αυτό εννοείς;
Υπερβολικό μου φαίνεται.
"Εμπρός, τάρανδε, Λίμνη Μπλίτζεν".
-Μίκα. -Τι;
Κοίτα.
Κοιμώμενοι γίγαντες.
Πλησιάζουμε.
Πού;
Στην Ξωτικία.
Στον πατέρα μου.
Αλλά στην άλλη πλευρά του βουνού,
βρήκαν μόνο χιόνι.
Κι ακόμα περισσότερο χιόνι.
Η Ξωτικία δεν φαινόταν πουθενά.
Δεν καταλαβαίνω.
Θα στρίψαμε κάπου λάθος. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ.
Τίποτα εδώ.
Τι εννοείς; Αυτό δεν ήταν το σχέδιο;
Τι θα κάνουμε, Βασίλη;
Περίμενε.
Βασίλη.
Τι θα κάνουμε;
Μπλίτζεν, εκεί πέρα!
Και μετά, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.
Μπαμπά.
Το…
Το μαχαίρι του είναι;
Ο Βασίλης ένιωσε να λυγίζει απ' την αμφιβολία.
Η αποστολή γλιστρούσε απ' τα χέρια του.
Βασίλη, τι συμβαίνει;
Προσπάθησα να τον βρω, Μίκα. Αλλά δεν μπόρεσα.
Η θερμοκρασία έπεσε απότομα.
Έχω κουραστεί.
Μέχρι και ο αέρας άρχισε να παγώνει.
Βασίλη.
Ο σφυγμός του Βασίλη επιβραδύνθηκε.
Πάσχιζε για την κάθε αναπνοή.
Είχε κάνει ό,τι μπορούσε.
Μα δεν ήταν αρκετό.
Τι λέτε; Να σταματήσουμε εδώ απόψε;
Πάει αργά.
Μπορώ να έρθω ξανά του χρόνου.
Πλάκα κάνω. Συνεχίζω.
Ο Βασίλης κείτονταν στο χιόνι.
Παγωμένος και ξεχασμένος.
Βασίλη. Ξύπνα, σε παρακαλώ.
Βασίλη.
Όταν, ξαφνικά, ακούστηκε ένας ήχος.
Το ακούς; Κάποιος…
Κάποιος πλησιάζει.
Ήρθαν να βοηθήσουν. Βασίλη, σωθήκαμε. Είμαστε…
Καταδικασμένοι.
Κοίτα τα περίεργα αυτιά του, παππού.
Δύσκολα συνηθίζεις τα ανθρώπινα αφτιά.
Είναι άνθρωπος. Θα μας φάει;
Όχι. Είμαστε ασφαλείς.
Ναι, αλλά αυτό που…
Πρέπει να βοηθάμε όσους έχουν πρόβλημα.
Ακόμα κι αν είναι άνθρωποι.
Πού είμαι; Ποιοι είστε;
-Είμαι η Μικρή Νους. -Κι εγώ ο Πατέρας Τόπο.
Ο προ-προπάππους της Νους, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει.
Είμαι νεκρός;
Όχι, ο παππούς σού έκανε ένα ονιρίκι.
-Τι είναι αυτό; -Ναι, τι είναι;
Το ονιρίκι είναι ένα ξόρκι ελπίδας.
Ήλπισα να είσαι γερός και ζεστός και πάντα ασφαλής.
Πάντα ασφαλής; Αυτό είναι αδύνατον.
Δεν λέμε ποτέ αυτήν τη λέξη.
Το αδύνατον είναι απλώς το δυνατόν που δεν κατανοείς ακόμα.
Τώρα πρέπει να φύγουμε μακριά από σένα.
Κι εσύ φύγε απ' την Ξωτικία.
Την Ξωτικία; Το χωριό των ξωτικών; Δεν έφτασα ακόμα.
Χαζούλη.
Είμαστε στην αρχή της οδού Επτά Καμπύλες, του μεγαλύτερου δρόμου της Ξωτικίας.
Συγγνώμη. Είμαστε στη μέση του πουθενά.
Μόνο χιόνι υπάρχει.
Τυφλός είναι;
Δεν ξέρει πώς να δει.
Σταθείτε. Ρίσκαρα τα πάντα για την Ξωτικία.
Αφήστε με να τη δω.
Μία φορά μόνο.
Για να δεις κάτι…
πρέπει να το πιστεύεις.
Να το πιστεύεις πραγματικά.
Εμπρός.
Βάλε τα δυνατά σου.
Δες αν μπορείς να δεις αυτό που ψάχνεις.
Εμπρός.
Πίστεψε!
Η Ξωτικία.
Μα τα ματάκια μου, για μισό λεπτό.
Τι είναι αυτό;
Η Ξωτικία.
-Δες την! -Είναι απίστευτη!
Θα είμαι ειλικρινής. Δεν περίμενα ότι θα μας έβγαινε.
Ναι, και τώρα που είδες το σπίτι μας,
πάρε τον τάρανδο και το ποντίκι σου και φύγε.
Δεν θα βρεις εδώ αυτό που ψάχνεις.
Ψάχνω τον πατέρα μου.
Για να του δώσω αυτό.
Κάνε άκρη! Φύγε.
Γρήγορα!
Έχουμε ήδη αργήσει.
-Εδώ μέσα. -Γύρνα στη δουλειά!
Γιατί κρυβόμαστε;
Όχι τώρα.
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΙΠ ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ ΑΚΟΜΑ
-Ποιος είναι ο Μικρός Κιπ; -Τι;
Ποιος είναι ο Μικρός Κιπ;
Γεια σου, ανόητε!
Πρέπει να φύγουμε.
-Πιάστε την! -Από δω.
Άσε τα χαμόγελα!
Εκεί πάνω.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Νόμιζα ότι η Ξωτικία είναι το πιο χαρούμενο, μαγικό μέρος.
-Ήταν. -Και θα ξαναγίνει.
Αυτό πιστεύουμε εμείς στην Αντίσταση.
Στην Αντίσταση;
Τι θα πει Αντίσταση;
Γρήγορα, μπες.
Μπες!
Άκου, άνθρωπε.
Όταν μπεις εκεί πέρα, απλώς…
Θα δεις.
Πού εκεί;
Δώσε το χέρι σου.
Καλά Χριστούγεννα!
Κάνε άλλη μια στροφή!
Καλά Χριστούγεννα!
Ορίστε, λοιπόν.
Αυτή είναι η Αντίσταση.
Σε τι; Στη λογική;
Καλά Χριστούγεννα!
Βασίλη,
τι είναι αυτό;
Η τουρτόπολη!
Είναι απίστευτο! Γεια σου, όμορφη.
Μην πας πουθενά. Επιστρέφω.
Δεν ξέρω τι είναι τα Χριστούγεννα, αλλά μ' αρέσουν.
Βασίλη. Μάντεψε ποιος έφαγε μια καρέκλα.
Μην ανησυχείς, γυαλί από ζάχαρη. Είμαι καλά. Και φούσκωσα.
Φάε. Είναι πολύ νόστιμο.
Δεν μπορώ να φάω άλλο.
Καλά Χριστούγεννα!
Πολύ ωραίο.
Δώσε λίγο.
-Πατέρα Τόπο. -Ναι;
"Χριστούγεννα" είπαν;
Ναι, είναι πάρτι Χριστουγέννων.
Τι είναι τα Χριστούγεννα;
-Έτσι με έλεγε η μητέρα μου. -Πώς είπες;
Είπες "Τι είναι τα Χριστούγεννα";
-Ναι. -Συγχωρέστε τον. Του λείπουν βίδες.
Τα Χριστούγεννα είναι μια πόλη από τούρτες, έτσι;
Είναι ό,τι πιο θλιβερό έχω ακούσει στη ζωή μου.
Τα Χριστούγεννα είναι η καλύτερη μέρα, η πιο καλοσυνάτη μέρα.
Η πιο φωτεινή, χαμογελαστή.
Η μέρα όπου μετρά να είσαι ανοιχτόκαρδος.
Γι' αυτό δεν θ' αφήσουμε να την πάρουν.
Αρκετά, Μικρή Νους.
Καλύτερα να πούμε κάτι πιο απλό.
Εμείς σου είπαμε πώς μας λένε, αλλά εσύ όχι ακόμα.
-Μίκα. Μάλιστα. -Είμαι ο Βασίλης.
Μου έφτιαξες το κέφι. Μοιάζει με το "Βεσίλας".
Πραγματικά. Έτσι είναι.
-Βεσίλας. -Βεσίλας.
Αηδία.
Το Βεσίλας είναι κακό επειδή…
Είναι ένα βρομερό λουκάνικο που το τρώνε μόνο τα τρολ.
Και τα τρολ υπάρχουν;
Έφοδος!
Τρέξτε!
Πέστε όλοι κάτω!
Άκουσες το ξωτικό. Πέσε κάτω.
Μη με σημαδεύεις εμένα.
Συγγνώμη, μαμά.
Τι συμβαίνει;
Ώστε οι φήμες αληθεύουν.
Υπάρχουν ακόμα ξωτικά που αρέσκονται στα πάρτι.
-Μητέρα Βόνταλ… -Σιωπή!
Δεν μάθαμε τίποτα;
Ο πόνος των τελευταίων μηνών δεν μας έκανε λιγάκι πιο σοφούς;
Τους νέους κανόνες τούς αγνοείτε…
Ποιος, ή μάλλον τι, είναι αυτό;
-Είμαι ο… -Μίκα, κυρία.
Δεν έχετε ξαναδεί ποντίκι;
Έχω δει. Δεν μιλούσα σ' εσένα.
Ζητώ ταπεινά συγγνώμη.
-Είμαι ο Βασίλης. -Άλλο κατάλαβα.
Είμαι άνθρωπος.
Το βλέπω. Απλώς δεν το πιστεύω.
Πατέρα Τόπο,
εκτός κι αν κάνω λάθος, που δεν κάνω ποτέ,
ήσουν στην τελευταία σύσκεψη του συμβουλίου.
Ναι. Ήμουν.
Σ' εκείνη τη σύσκεψη θεσπίστηκαν οι νέοι κανόνες για τα ξωτικά.
Από αυτούς, ο πιο σημαντικός που δύσκολα παραβαίνει κανείς
είναι ότι δεν πρέπει να φέρνουμε ανθρώπους ποτέ, μα ποτέ, εδώ.
Μα δεν τον έφερα εδώ.
Τον βρήκα.
Τόσο κοντά στον θάνατο.
Οπότε, έκανα
ένα μικρό ξόρκι ελπίδας.
Ένα ονιρίκι.
Σε άνθρωπο.
Ένα μικρούλι.
Ανόητε.
Ποιος ξέρει τι δύναμη απελευθέρωσες!
Παρακαλώ, ήταν ο μόνος τρόπος για να τον σώσω.
Ας θυμηθούμε πώς ήταν πριν τα πράγματα.
Είμαστε ξωτικά.
Βοηθάμε με τις δυνάμεις μας.
Τι βοήθεια είναι αυτή όταν δεχόμαστε επίθεση;
Πρέπει να προσαρμοστούμε.
Πρέπει να στείλουμε σαφές μήνυμα:
εδώ δεν επιτρέπονται πια ξένοι.
Με αυτήν την υπόσχεση εξελέγην ως κάτοχος του ραβδιού.
Ηγέτιδα της Ξωτικίας.
Η αλήθεια είναι, Μητέρα Βόνταλ…
Σώπασε!
Λοιπόν.
Άνθρωπε, πες μου γιατί ήρθες.
-Ψάχνω τον πατέρα μου. -Τον πατέρα σου;
Ναι.
Ήρθε για να βρει κάτι μαγικό.
Μην της το λες.
Μήπως τυχόν ταξίδεψε μαζί με κάποιους άλλους άντρες;
Ναι. Τον έχετε δει;
Έφτασε στην Ξωτικία;
Ναι, εδώ ήταν.
Ένας απ' αυτούς.
Τι του κάνατε;
Τον εμπιστεύτηκα.
Όπως όλοι μας.
Και γιατί όχι;
Μας είχε επισκεφτεί ξανά άνθρωπος στο παρελθόν…
για λίγο.
Και η παραμονή της μας έφερε χαρά.
Χρόνια περιμέναμε να υποδεχτούμε όποιον έβρισκε τον δρόμο για την Ξωτικία,
να δείξουμε καλή θέληση.
Κι αυτοί οι άντρες απέδειξαν ότι έτσι λέγεται αλλιώς η αδυναμία.
Τι εννοείτε;
Φυσικά, μιλάω για τον καημένο τον Μικρό Κιπ.
Ποιος είναι;
Ορίστε οι γονείς του. Ρώτα τους.
Πείτε μου. Τι έκαναν αυτοί οι άντρες;
Μιλήστε! Απαντήστε του!
-Πήραν το αγόρι μας. -Απήγαγαν τον Μικρό Κιπ.
Όχι. Κάνετε λάθος.
-Ο πατέρας μου δεν θα το έκανε ποτέ. -Κι όμως.
Γι' αυτό στις εκλογές δήλωσα υποψηφιότητα
με το σλόγκαν "Ξωτικά για τα Ξωτικά".
Τέλος τα ανόητα πάρτι όπου ρίχνουμε τις άμυνές μας.
Τέλος η αφέλεια κι η απροσεξία.
Τέλος τα τραγούδια.
Και απαγορεύεται ολοκληρωτικά ο πιτσιλοχορός!
Τέλος η καλοσύνη.
Τέλος η χαρά.
Τέλος τα Χριστούγεννα.
Φρουροί, πηγαίνετέ τον στον πύργο!
Προχώρα.
Δώσ' το μου αυτό.
-Μίκα. -Ναι.
Φύγε όσο προλαβαίνεις.
Όχι, δεν θα σε αφήσω.
Δεν ξέρουμε τι μας περιμένει εκεί.
Δεν θα… Στάσου, τι μπορεί να είναι εκεί;
Βασανιστήρια, διαμελισμός, ακόμα και θάνατος.
Τι είπες;
-Βασίλη! -Μίκα!
Έχει λαθραίο ποντίκι!
Προχώρα! Έμεινες μόνος τώρα.
Μπες από την πόρτα.
Πού με πηγαίνετε;
Μπες μέσα!
Σας παρακαλώ, αν βρω τον πατέρα μου, θα σας εξηγήσει.
Λέω την αλήθεια!
"Λέω την αλήθεια".
Δεν ξέρεις τίποτα για την αλήθεια.
Κανείς δεν ξέρει.
Η μοναχική μου καρδιά το αποδεικνύει.
Είσαι ξωτικό;
Όχι, αηδία. Νεράιδα είμαι.
Η Νεράιδα της Αλήθειας.
Λες ψέματα. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο.
Δεν μπορώ να πω ψέματα. Είμαι νεράιδα της αλήθειας.
Έτσι μπλέκω.
Κι επειδή ανατινάζω κεφάλια, αλλά…
Κάτσε, τι;
Εντάξει, βάζω ένα φύλλο κουτσουριάς στο στόμα κάποιου
και μετά από 12 δεύτερα, ανατινάζονται!
Άκου.
Ψάχνω τον πατέρα μου. Θα με βοηθήσεις;
Θα μπορούσα, αλλά δεν θέλω.
Σου είπα ότι δεν λέω ψέματα.
Η διάσωση του μπαμπά σου ακούγεται βαρετή.
Κι ο Μικρός Κιπ; Τι ξέρεις γι' αυτόν;
Έχει αστείο όνομα. Τον απήγαγαν άνθρωποι…
Όχι. Είναι παρεξήγηση.
Αν βρω τον πατέρα μου, θα το εξηγήσει.
Βαρετή ιδέα. Ευτυχώς που είμαστε κλειδωμένοι εδώ.
-Ναι, κράτα αυτό. -Τι;
Τα λέω κροτίδες.
Όχι τόσο ισχυρά όσο η κουτσουριά, αλλά κάνουν καλή ζημιά.
-Τι έκανες; -Ξύπνησα το τρολ.
Ποιο τρολ;
Αυτό πίσω σου.
Προτείνω να σφίξεις το κεφάλι μέχρι να σκάσει,
να ρουφήξεις το ζουμί και να κατέβεις προς τα πόδια.
Είσαι τρελή;
Συγγνώμη. Απλώς μου βγαίνει.
Μπορείς να με βοηθήσεις;
Νόμιζα ότι έλεγες την αλήθεια.
Έχω ένα φύλλο κουτσουριάς, αλλά το φυλάω για κάτι ξεχωριστό.
Ξεχωριστό είναι κι αυτό. Με τρώει!
Καλά, εντάξει.
Πιάσ' το!
Βάλ' το στο στόμα του!
Εννιά, οκτώ,
επτά, έξι…
Κράτα με.
Τρία, δύο…
Πετάμε!
Απλώς δεν πέφτουμε. Εκτέθηκες σε μαγεία;
Δεν ξέρω τι είναι το ονιρίκι.
Ένα βαρετό είδος ξωτικίσιας μαγείας.
Πιάνει αν σκέφτεσαι κάτι καλό.
Σκεφτόμουν όσους αγαπώ. Τη μητέρα μου, τον πατέρα μου, τον Μίκα.
-Ποιος είναι; -Ο ποντικοφίλος μου.
Τι ωραία! Δεν έχω ανατινάξει ποτέ ποντίκι.
Τώρα τι συμβαίνει;
Μάλλον χάλασα τη στιγμή.
-Σκέφτομαι όμορφα πράγματα. -Εγώ ένα νεκρό ποντίκι.
Τώρα κι εγώ μόνο αυτό σκέφτομαι!
Πού είναι;
-Ελάτε γρήγορα! -Κουνηθείτε!
-Γρήγορα! -Στην άκρη!
Τους είδε κανείς;
-Έλα. -Γιατί;
Πού είναι;
-Γεια! Εδώ είμαστε! -Τι κάνεις;
Στη στέγη! Εκεί είναι.
Όχι! Δεν γίνεται να μη λες τίποτα;
Μακάρι να μπορούσα.
Ξέρεις πόσοι θέλουν μια φίλη που λέει μόνο την αλήθεια;
Όχι πολλοί;
Κανείς, ανθρώπινο αγόρι.
Άκου, δεν μπορώ να σε λέω ανθρώπινο αγόρι,
παρόλο που είσαι άψογο παράδειγμα του είδους.
Ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είμαι σε θέση να απορρίπτω πιθανούς φίλους.
Λοιπόν, νέε φίλε, πώς να σε λέω;
Η μαμά με έλεγε Χριστούγεννα,
αλλά όλοι με φωνάζουν Βασίλη.
Συμπερασματικά, οι άνθρωποι είναι επικίνδυνα ζώα
και δεν τους εμπιστευόμαστε.
Επομένως, τι θα κάναμε αν βλέπαμε κάποιον άνθρωπο;
Πολύ σωστά.
Πρέπει να με βοηθήσεις να το σκάσω.
Δεν πρέπει ακριβώς.
Έχω καθήκον να προστατεύω τους μαθητές μου από τους επικίνδυνους,
όπως οι απαγωγείς του Μικρού Κιπ.
Όχι, παρακαλώ.
Αν με βοηθήσεις,
θα βρω τον Μικρό Κιπ και θα τον φέρω στην Ξωτικία.
Άνοιξε την πόρτα.
Σε παρακαλώ. Λέω αλήθεια.
Άνοιξε!
Είναι διαταγή!
-Κάνε πίσω! -Γιατί;
Γρήγορα!
Πήγαινε! Φέρε πίσω τον Κιπ!
Αυτό ήταν!
Υπάρχουν άνθρωποι εδώ;
Μπορώ να βγω έξω;
-Εσύ; Είσαι άνθρωπος; -Όχι.
Κανείς εδώ.
Ψάξτε στα σπίτια!
Από δω.
-Από δω. -Πάμε στο καμπαναριό.
Βασίλη!
Μη φοβάσαι. Ξέρω τον τάρανδο.
Ευχαριστώ, Νους. Γεια σου. Κι εμένα μου έλειψες.
-Εκεί είναι! -Όχι.
-Τους πιάσαμε! -Φύγαμε.
Μη σας ξεφύγουν!
-Πιάσε με! -Πάμε!
Πάμε, Μπλίτζεν.
Άκρη, μικρή!
Καλή τύχη, βρομολουκάνικο!
Βασίλη! Εδώ πάνω!
Μίκα!
-Μου έλειψες. -Κι εμένα, με όλη μου την καρδιά.
-Από εδώ η Νεράιδα της Αλήθειας. -Ποια;
Όχι! Μην τον αφήσετε να ξεφύγει!
Καλοφαγού η νεράιδα.
-Τι είπες; -Παιδιά, όχι τώρα.
Ένας μπούφος. Φίλος κι αυτός;
Σταματήστε τον!
Μπλίτζεν, από δω.
-Όχι, μ' έπιασε! -Σκύψε!
-Πέτυχε! -Λίγο ακόμα!
-Όχι. -Σας πιάσαμε.
Κατεβείτε!
-Τους στριμώξαμε. -Περικυκλώστε τους.
-Είναι παντού. -Έτσι, παιδιά.
-Σφίξτε τον κλοιό! -Κατεβείτε. Τώρα!
Δεν ξέρουν πόσο εξαντλητική είναι η τόση δύναμη.
Σταμάτα!
Ναι;
Θα τον πιάσουν;
-Συγγνώμη; -Θα πεθάνει;
Να σταματήσεις αν γίνεται αυτό. Σταμάτα.
Δεν θα το αντέχαμε.
Θα το αντέχατε.
Μπορείτε να αντέξετε οτιδήποτε
επειδή έχετε ήδη αντέξει τα πάντα.
Ο Βασίλης ήταν περικυκλωμένος.
Σ' όποια κατεύθυνση κι αν κοιτούσαν,
τα ξωτικά τούς έκλειναν τον δρόμο.
Δεν θέλω να με ξαναπιάσουν.
Για καλή σου τύχη, έχω κι άλλα κόλπα.
Δηλαδή, αυτοσχέδια σπιτικά εκρηκτικά.
-Τι είπες; -Πιάστε τους!
-Μίκα, κλείσε αφτιά. -Γιατί;
Πέστε κάτω!
-Μπλίτζεν! -Προσέξτε!
-Τρέχα! -Εκεί είναι!
-Κλείστε τις πύλες! -Μάλιστα, Μητέρα Βόνταλ!
-Σταμάτα! -Δεν θα τα καταφέρουμε.
Τι κάνεις;
Θα κρατήσω την πύλη. Φύγε!
-Δεν μπορώ χωρίς εσένα. -Μπορούμε.
-Εμπρός! -Προχωρήστε.
Φύγε. Αυτό θα κάνει φασαρία.
-Πιάστε τους! -Φύγε!
Βρες τον πατέρα σου!
Όχι, το σκάει!
-Έλα, Μπλίτζεν. -Μην τον αφήσετε να φύγει!
Φέρτε τον πίσω, ανόητοι! Τι κάνετε;
Όλη τη μέρα έψαχναν οι τρεις φίλοι,
σε βουνά, σε ρυάκια
και σε παγωμένες λίμνες.
Κάπου στην απέραντη ερημιά,
ο Βασίλης ήλπιζε να βρει τον πατέρα του
και να λύσει το μυστήριο
Όπα, Μπλίτζεν.
…του χαμένου παιδιού ξωτικού.
Καπνός.
-Μίκα; -Ναι.
-Κοίτα αυτό. -Νήμα. Ξέρεις πού οδηγεί;
Όχι, αλλά πρέπει να οδηγεί κάπου.
Ησύχασα τώρα.
Μικρέ Κιπ.
Ξέρω ότι φοβάσαι.
Κι εγώ φοβάμαι.
Ήρθα να βοηθήσω.
-Το πιο εύκολο θήραμα που έχω πιάσει. -Ναι.
Σαν να πιάνεις κουνέλι.
Έχει πολλά πουλιά εδώ.
Είναι σβέλτος.
Απλώς λέω.
Έχετε φάει κουνέλι, υποθέτω.
Ποια υπόσχεση θες να τηρήσεις;
Αυτή στον βασιλιά
ή αυτή στον γιο σου;
Λίγος καιρός έμεινε.
Μη μιλάς καλύτερα.
Μην κάνεις την παραμικρή κίνηση.
Ποιος είσαι;
Πες μου, αλλιώς σε σκότωσα.
Χάθηκα στο δάσος. Δεν προκαλώ προβλήματα.
Κάτι ετοιμάζεις.
Πες μου τι, αλλιώς θα σου χώσω ένα βέλος.
Τι συμβαίνει εδώ;
Τον βρήκα να περιπλανιέται.
Τι γυρεύεις εδώ;
-Ποιος είσαι; -Τι κάνεις εδώ;
Ποιος είσαι;
Ο γιος του Τζόελ.
Ο πατέρας μου. Πού είναι;
Βασίλη;
Εσύ είσαι;
Μπαμπά.
Πώς βρέθηκες εδώ;
Ήρθα να σε ψάξω.
Δεν μου είπες ότι θα απήγαγες ξωτικό.
Θα έψαχνες αποδείξεις για την Ξωτικία.
Και τι καλύτερη απόδειξη από ένα ζωντανό ξωτικό;
Σε ανάγκασαν να το κάνεις.
Πες μου ότι έτσι έγινε.
Είναι για το καλό μας, Βασίλη.
Όχι.
Ο βασιλιάς ζήτησε ελπίδα.
Τι ελπίδα είναι αυτή;
Μπορούμε να τον πάμε στην Ξωτικία.
Στο σπίτι του.
Τα ξωτικά θα χαρούν.
Ίσως σε ανταμείψουν. Όλους σας.
Καλύτερη η καλοσύνη απ' τα πλούτη.
Καλύτερη απ' όλα.
Κι αν το έχεις ξεχάσει,
ξέχασες και τη μαμά.
Θα σε βγάλω από δω, Κιπ.
-Τζόελ, φύγε. -Είναι ο γιος μου!
Βοηθάει το ξωτικό να το σκάσει.
-Θα τον δέσουμε κι αυτόν. -Μπαμπά.
-Σφιχτά, να μην πάει πουθενά. -Μπαμπά!
Σιωπή!
Εντάξει, καλώς. Δέσε τον.
Δέσε και τον τάρανδο.
Μπαμπά, τι… Μπαμπά!
Μπαμπά!
Μπαμπά, σε παρακαλώ!
Μπαμπά!
-Μπλίτζεν! -Ήρεμα!
-Αφήστε τον! -Πιάστε τον! Δέστε τον!
Αν τον πειράξεις, θα σου φάω το μάτι.
Τα κατάφερες. Του έμαθες να μιλάει.
Ναι, το έκανε. Είναι εκπληκτικός.
Μη με κοιτάς έτσι, γιε μου.
Κάνω ό,τι μπορώ.
Αυτό μπορείς;
Θα σου πω κάτι.
Καταλαβαίνεις τι είναι ο άλλος όταν πάει να σε σκοτώσει…
Σώπασε, Μίκα.
…με τσεκούρι.
Μη φωνάξεις.
Τι κάνεις;
-Έλα μαζί μου. -Όχι.
Όχι. Γιατί να το κάνουμε;
Βασίλη!
Ήταν απαίσια ιδέα που ήρθες εδώ, που το έσκασες.
Αλλά είσαι ο γιος μου κι είμαι πάντα με το μέρος σου.
Γιατί χαμογελάς;
Έχεις καλοσύνη μέσα σου τελικά.
Έλα, Μικρέ Κιπ.
Ακούστε το σχέδιο.
Θα πας τον Κιπ στην Ξωτικία με τον τάρανδο.
Συνέχισε νότια μέχρι να φτάσεις το ξυλόσπιτο.
Το σκάνε!
-Πηγαίνετε! -Φεύγουν!
-Ξυπνήστε, άντρες! -Βασίλη.
-Γρήγορα! -Φύγε, γιε μου!
-Όχι χωρίς εσένα. -Βιαστείτε!
Σηκωθείτε! Πάμε!
Ελάτε! Πάμε!
-Το σκάνε! -Έχουν το ξωτικό!
Τζόελ! Βασίλη!
Δεν θ' αστοχήσω τώρα!
Πιο γρήγορα, Μπλίτζεν!
Πλησιάστε τους!
Τζόελ, κάναμε μια συμφωνία!
Μην τους αφήσετε να ξεφύγουν!
Το σκάνε!
Τρέξτε! Τζόελ!
Πρέπει να πάμε πιο γρήγορα!
Πάμε πιο γρήγορα, Μπλίτζεν!
Βασίλη, μπροστά σου!
Έλα, Μπλίτζεν! Έχεις μαγεία μέσα σου!
Έτσι μπράβο, αγόρι μου! Τα καταφέρνεις!
Σε κρατάω κάτω.
Φτάσαμε σχεδόν! Πάμε, Μπλίτζεν!
Σε παρακαλώ! Πέτα, Μπλίτζεν!
-Όχι, μπαμπά! -Σ' αγαπώ, Βασίλη.
-Όχι, μπαμπά! -Έχεις να κάνεις πολύ καλό.
Κι είναι καλύτερο απ' όλα.
Όχι, μπαμπά!
Μπαμπά, όχι! Μπαμπά!
Σε παρακαλώ!
Μπαμπά, όχι!
Μπαμπά!
Είναι η χειρότερη ιστορία που έχω ακούσει ποτέ.
Δεν τελείωσα ακόμα.
Δεν γίνεται ευτυχισμένο τέλος μετά απ' αυτό.
Δεν χρειάζεται.
Η ευτυχία δεν είναι υποχρεωτική και τίποτα δεν τελειώνει ποτέ.
Λοιπόν, καλά Χριστούγεννα, παιδιά.
Μα, θεία Ρουθ;
Τι είναι, Μοπ μου;
Ο καημένος ο Βασίλης.
Το ξέρω.
Ο πόνος που ένιωθε ήταν αφόρητος.
Η θλίψη είναι το τίμημα που πληρώνουμε για την αγάπη.
Και της αξίζει ένα εκατομμύριο φορές.
Βασίλη.
Λυπάμαι πολύ.
Μα είχε έρθει πια η ώρα για να διορθώσει ο Βασίλης τα πράγματα
και να επιστρέψει τον Μικρό Κιπ στο σπίτι του,
στην Ξωτικία.
Άκου.
Θα θεωρείς τον πατέρα μου κακό άνθρωπο.
Είναι και καλοί, όμως.
Είναι περίπλοκοι.
Ο Βασίλης βρήκε ερημωμένους τους δρόμους της Ξωτικίας.
Δεν ξεπρόβαλλε ούτε ξωτικό.
Μητέρα Χάρκερς,
για τα αποτρόπαια εγκλήματα κατά των ξωτικών,
εξορίζεσαι από εδώ διά παντός.
Τιμώρησέ μας,
αλλά δεν θα μας πάρεις ποτέ τις αρχές
επάνω στις οποίες στηριζόμαστε!
Είναι το σπίτι μας.
Αρκετά!
Εξορίζεστε, όλοι σας!
-Δεν μπορείς να το κάνεις. -Μόλις το έκανα.
Δεν θα ανεχτούμε να απειλείτε την ασφάλειά μας,
να αναστατώνετε τη ζωή μας.
Ξεχάσαμε κιόλας τα μαθήματα απ' τον καημένο Μικρό Κιπ;
Ρώτα τον ίδιο.
Δεν θα βγάλω μεγάλο λόγο.
Μάλλον είπε ό,τι είχε να πει.
Αν ο Μικρός Κιπ είναι ζωντανός,
τότε,
κι η ελπίδα είναι ζωντανή.
Περιμένετε.
Κατεβάστε τον. Φέρτε τον εδώ.
Ζήτω ο Κιπ!
Να προσαρμοστούμε. Πρέπει να προσαρμοστούμε.
Περιμένετε! Σας διατάζω!
Τι είπε;
Τίποτα ακόμα. Την πόρτα χτύπησε.
Συναρπαστικό, πάντως.
Τι συμβαίνει;
Το μωρό μου!
Σου ζητώ συγγνώμη, μαμά.
Ναι, θα τα πούμε όταν γυρίσει ο πατέρας σου.
Βρήκες τον πατέρα σου;
Άκου.
Το μόνο πράγμα στη ζωή που είναι απλό και ξεκάθαρο
είναι η αλήθεια.
Αλλά είναι οδυνηρή.
Φεύγει ποτέ ο πόνος;
Όχι.
Ας έλεγες ένα ψέμα.
Αλλά μαθαίνεις να ζεις μ' αυτόν.
Και σε κάνει πιο δυνατό.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς τα κατάφερες.
Πάρ' το πάλι από…
Έσωσες το παιδί μας.
-Ο καθένας θα μπορούσε. -Εσύ το έκανες, όμως.
Άσε τα ηρωικά. Δέξου τη νίκη.
Φτιάχνουμε ταπεινές σβούρες.
Είναι μετριόφρων. Οι σβούρες τους είναι κορυφαίες.
Ως ένδειξη της εκτίμησής μας, προσφέρουμε τις πιο εκλεκτές μας.
Ένα παιχνίδι είχα μόνο.
Μια γογγυλοκούκλα.
-Η μαμά μού την έφτιαξε. -Πολύ θλιβερή ιστορία.
-Την έφαγε. -Όλοι μετανιώνουμε για κάτι.
Μόνο ένα παιχνίδι;
Ένιωθα χαρά κι αγάπη παίζοντας μαζί της.
Μόνο αυτό χρειάζεται ένα παιδί.
-Σταθείτε. -Τι συμβαίνει;
Θα φτιάξετε κι άλλα; Πολλά παραπάνω;
-Φυσικά… -Βάλτε ό,τι έχετε.
Ό,τι λάμπει, στοιβάζεται, κουρδίζεται.
Θα χρειαστώ την κουρτίνα.
-Θ' απαγάγεις κι άλλο ξωτικό; -Όχι.
-Κάτι μεγαλύτερο. -Θ' ανοίξουμε κουρτινάδικο;
Μάλιστα. Ελάτε!
-Δεν έχουμε πολύ χρόνο! -Ούτε τυρί.
Γιατί δεν το έλεγες; Φτιάχνω δικό μου.
Παντρέψου με.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΟΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ
Μην ανησυχείτε. Δίνω ενέργεια στον τροχό.
Η ρόδα μπαίνει στο πλάι.
Ευχαριστώ. Είναι τέλειο.
Τα πάτε τέλεια, παιδιά.
Συνεχίστε έτσι.
Υπέροχα. Ευχαριστώ.
Σου ξέφυγε ένα σημείο. Κάν' το πάλι.
Έχω δει και χειρότερα.
Ευχαριστώ.
Μακάρι να το έβλεπες, μαμά.
Είναι ό,τι ήθελες πάντα.
Προειδοποίηση πέντε λεπτών.
-Πέντε λεπτά! -Φρεσκοβαμμένη.
Μπλε για την ειρήνη, κόκκινο για τη χαρά
πράσινο για το θαύμα και κίτρινο γιατί μου τσούζει τα μάτια.
-Σ' αρέσει; -Λίγο κακόγουστη δεν είναι;
-Είναι τέλεια. -Φοβερή.
Ο τάρανδος δεν θα πάει μόνος του.
Εντάξει, παιδιά. Ήρθε η ώρα. Δεν έχουμε πολύ χρόνο.
Καλά Χριστούγεννα!
-Ορίστε. Πάρε αυτό. -Όχι, δεν μπορώ.
Είσαι ένας από εμάς τώρα.
Δεν γίνεται να εκπροσωπείς την Ξωτικία ντυμένος τόσο φρικτά.
Σε θαυμάζουν, ξέρεις.
Όπως όλοι μας.
Κι όχι μόνο επειδή είσαι τόσο απίστευτα ψηλός.
Πήγαινε. Η Ξωτικία είναι το σπίτι σου πια.
Βγες εκεί έξω. Κάνε μας περήφανους.
Ορίστε.
-Ευχαριστώ για όλα. -Καλές πτήσεις.
Αναλαμβάνουμε εμείς. Τα λέμε σύντομα.
Σ' αυτό βασιζόμαστε.
Σταμάτα!
Αυτός ο άνθρωπος δεν θα φύγει από την Ξωτικία.
Μας έφερε το μικρό ξωτικό.
Τι χαρά!
Τι είναι ένα αγόρι όταν έρχεται αντιμέτωπο με μια ολόκληρη κοινότητα;
Δεν πρέπει να τυφλωθούμε απ' όσα κερδίσαμε και να μη δούμε τι μπορεί να χάσουμε.
Το σπίτι μας.
Την κουλτούρα μας.
Όχι, δεν μπορεί.
Αγόρι…
πού βρήκες το μενταγιόν;
Ποιος σ' το έδωσε;
Η μητέρα μου.
Το φορούσε όσο ζούσε.
Δεν περίμενα ότι θα το ξανάβλεπα.
Πριν χρόνια…
ένα ανθρώπινο κορίτσι βρέθηκε στο χωριό μας.
Κουρασμένη, χαμένη.
Την περιμαζέψαμε.
Ήταν τρυφερή και ευγενική…
Και γεμάτη ελπίδα.
Έγινε φίλη μας.
Φίλη μου.
Μέχρι που έλιωσε το χιόνι
και γύρισε στο σπίτι της στα νότια.
Με σοκολάτες στις τσέπες.
Να πού πήγαν οι σοκολάτες μου.
Όπως θυμάμαι,
Ντιμέλζα,
μια εποχή αγαπούσες τους ανθρώπους πιο πολύ απ' τον καθένα.
Μα έφυγε δίχως να πει λέξη.
Δεν σας ξέχασε ποτέ.
Η μητέρα μου έλεγε την ιστορία της Ξωτικίας κάθε βράδυ.
Ήταν πάντα μαζί της.
Λούμι.
Τη βγάλαμε Λούμι.
Λούμι.
Η κοπέλα που ήρθε,
αλλά δεν έμεινε για πολύ.
Τη βλέπω.
Τη βλέπω σ' εσένα.
Μου είπε ότι η Ξωτικία
έχει την περισσότερη ελπίδα και χαρά σε όλο τον κόσμο.
Έτσι πρέπει να ξαναγίνει. Ειδικά τα Χριστούγεννα.
Μου έδωσε το όνομα της μέρας.
Σε είπε…
Σε είπε Χριστούγεννα.
Έχουμε ακόμα λίγο χρόνο πριν τη μεγάλη μέρα.
Μπορούμε να την κάνουμε την καλύτερη από ποτέ.
-Έτοιμος, παλιόφιλε; -Γεννήθηκα έτοιμος.
Τον τάρανδο εννοούσες.
Πιο γρήγορα, Μπλίτζεν!
Τα λέμε σύντομα, φίλε!
Καλές πτήσεις, Πατέρα Χριστούγεννα!
Εκεί, Μπλίτζεν! Εκεί κάτω!
Στραμπούληξα την ουρά μου.
Ποιος είσαι;
Τι έχεις στην τσάντα;
Ελπίδα, μαγεία και θαύμα.
Φύλακες!
Σταθείτε.
Αυτό που ψάχνετε. Την ανακάλυψη που θα ανάψει τη φλόγα.
Αυτό;
Το έχω εγκαταλείψει πια αυτό.
Όταν βλέπεις άλογα με κέρατα στο κεφάλι, γίνεσαι κυνικός.
Περιμένετε.
Φύλακες!
Σταματήστε.
Δεν νομίζω ότι είναι κανείς έξω.
Ρίξτε μια ματιά. Παρακαλώ.
Εντάξει. Καλά, δείξε μου.
Δεν είναι και πολύ μαγικό.
Πώς δουλεύει;
Ξεκινάμε από κει.
Βοηθούν στο σκαρφάλωμα οι βασιλείς;
Αυτός εδώ ναι.
Πώς μπήκες;
-Και τώρα; -Κοίτα.
Ο Βασίλης έδειξε στον βασιλιά
ότι σημασία δεν έχουν τα δώρα.
Αν και είναι θαυμάσια.
Σημασία έχει τι υπάρχει πίσω απ' αυτά.
Ορίστε ένα.
Δίνουμε αυτό που έχουμε για να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε.
Και μετά μοιραζόμαστε όλοι μαζί τη χαρά.
Κι αυτή η χαρά μπορεί να μετουσιωθεί σε ελπίδα,
σε κάθε σπίτι με τη σειρά,
και να εξαπλωθεί σε όλη τη γη.
Ζήτησα κάτι καινούριο.
Εσύ μου έφερες κάτι που είχαμε ξεχάσει ότι έχουμε.
Σ' ευχαριστώ.
-Λοιπόν, καλή τύχη με όλα. -Τα λέμε.
Για πού το 'βαλες;
Τελείωσα ό,τι είχα να κάνω.
Τελείωσες;
Σου έδωσα την ιδέα. Σου έδειξα πώς λειτουργεί.
-Πρέπει να διορίσω κάποιον υπεύθυνο. -Τέλεια.
Πότε αρχίζεις;
Δεν σε ξέρω καλά,
αλλά αν κάποιος αξίζει τη χαρά του να αγαπά και να τον αγαπούν,
εσύ είσαι αυτός, φίλε μου.
Άλλωστε, μία μέρα τον χρόνο είναι.
Πώς να την πούμε;
Ευκολάκι.
Η μέρα του Βασίλη και του Μίκα του ποντικιού.
Καμιά άλλη ιδέα;
Ξέρεις ποιος άλλος χρειάζεται μαγεία;
Ποιος;
Ληστής!
-Πάμε! -Ληστής!
-Εισβολέας! -Φύγαμε!
Γεια, θεία Καρλότα!
Εγώ είμαι, ο Βασίλης.
Πετάω σε τάρανδο και το ποντίκι μου μιλάει.
Αμέ! Και φέραμε και τον βασιλιά.
Χαίρετε!
Γεια.
Ήρθα για να σου πω
ότι η μαγεία υπάρχει!
Πράγματι. Υπάρχει.
Την τσέπη.
Σωστά.
Δες στην τσέπη σου.
Ευχαριστώ, Βασίλη!
Ο σάκος είχε αδειάσει σχεδόν από παιχνίδια,
αλλά για τον Βασίλη, η περιπέτεια τώρα ξεκινούσε.
Κι έτσι, ένας βασιλιάς,
ένα ποντίκι, ένας τάρανδος
και ένα αγόρι που το είπαν Χριστούγεννα
εξαφανίστηκαν και πάλι μες στον ουρανό.
-Δεν καταλαβαίνω. -Ίσως του χρόνου.
Έλα, απλό είναι. Σκέψου…
Περίμενε. Θα το βρω μόνος μου.
Κατάλαβα.
Θα μας πεις κι άλλη ιστορία σύντομα;
Όποτε χρειάζεστε κάποια.
Τι λες για αύριο;
Γεια σας.
Τι κάνετε ξύπνιοι τέτοια ώρα;
Του χρόνου ας αναλάβει ο Πατέρας Χριστούγεννα.
Εντάξει. Τι λες να…
Μπαμπά.
Δεν…
-Δεν… -Έτσι γίνεται πάντα.
Η πιο σκοτεινή νύχτα θα τελειώσει.
Ο ήλιος θα ανατείλει
και θα ξανάρθουν τα πρωινά των Χριστουγέννων.
Όταν οτιδήποτε και τα πάντα μπορούν να συμβούν.
Εγώ…
Στη μαμά θα άρεσε πολύ.
Δεν θα γυρίσει ποτέ, έτσι δεν είναι;
Όχι.
Αλλά είσαι η καλύτερη ανάμνηση από εκείνη τώρα.
-Θεία Ρουθ. -Ναι;
Έτσι ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα;
Έτσι θα είναι.
Δεν λέω ποτέ ψέματα.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη