Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ฮ่องกง)
‪(รักษาความปลอดภัย ‪ด้วยกล้องวงจรปิดตลอด 24 ชม.)
‪อะไรวะ
‪เมาหรือไง
‪แกนี่เอง เกลือเป็นหนอน
‪ฉันไม่เคยเอะใจเลย
‪ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ
‪ซองกึน ยงซู
‪วิกเตอร์
‪- พวกนั้นต้องตายก็เพราะแก ‪- หัวหน้าครับ
‪ใครมันเป็นคนวางแผน
‪พูดออกมาเดี๋ยวนี้ ให้ไว!
‪ขอโทษครับ
‪- ยกมือขึ้น! ‪- มอบตัวเดี๋ยวนี้!
‪ฉันเอง งานทางนี้จบแล้ว
‪จัดการทางนั้นซะ ไม่ต้องตามหาฉัน
‪(โซล สี่ปีต่อมา)
‪ประธานอีชันยองแห่งซังอินกรุ๊ป
‪ถูกเรียกตัวในข้อหาติดสินบนและปั่นหุ้น
‪ขณะนี้เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนแล้ว
‪แต่ยังคงอยู่ระหว่างการสอบสวนอย่างเข้มงวด
‪จากความเห็นของฝั่งอัยการนั้น
‪หากผู้ต้องสงสัยอย่างประธานอี
‪ยังคงยืนกรานปฏิเสธ ‪ข้อกล่าวหาในระหว่างการสอบสวน
‪อาจทำให้ทางฝ่ายอัยการหลีกเลี่ยงไม่ได้
‪ที่จะต้องยื่นขอหมายจับจากศาล
‪เหนื่อยเหรอครับ
‪พักสักครู่หนึ่งมั้ยครับ
‪พูดมาตรงๆ เลยดีกว่าครับ
‪ทำไมถึงวุ่นวาย ‪กับการจะขย้ำผมให้ได้นักเหรอครับ
‪ขย้ำงั้นเหรอครับ
‪คุณทำความผิด คุณก็ต้องต้องชดใช้สิครับ
‪คนอื่นอาจจะกลัวจนไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณ
‪แต่ผมไม่กลัวหรอกนะครับ
‪ก็เลยอยากจะลากคอผมเข้าคุกให้ได้สินะ
‪ครับ
‪คิดว่าจะทำได้เหรอครับ
‪ก็ต้องสู้สุดตัวกันดูสักตั้งแหละครับ
‪ปิดประตู
‪เจอปัญหาเข้าแล้ว
‪มีคนรู้เรื่องวิธีการสืบสวนผิดกฎหมาย
‪ผิดกฎหมายเหรอครับ
‪พวกพนักงานสืบสวนของนาย ‪บุกรุกเข้าไปในออฟฟิศ
‪ของพยานโดยไม่ได้รับอนุญาต
‪ขอโทษครับ
‪ดูเหมือนว่าเราจะหลงกลพวกนั้นเข้าจนได้
‪ตอนนี้พวกนั้นยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง
‪แต่พอเราขอหมายจับ ‪มันต้องใช้เรื่องนี้กัดเราไม่ปล่อยแน่
‪ฉันสั่งให้พวกนี้ปิดปากให้สนิทแล้ว
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪นายก็ต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
‪ทำเหมือนไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น
‪เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย
‪ไม่ครับ
‪ผมทำไม่ได้หรอกครับ
‪พูดอะไรออกมาอย่างนั้นคะ
‪กว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้มันยากนะคะ
‪เราทำผิดกฎหมายเพื่อจับคนทำผิดกฎหมาย
‪เราก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนั้นหรอก
‪เราต้องรักษาความถูกต้องอย่างถูกต้อง
‪กล้อง!
‪การสอบสวนจบแล้วใช่มั้ยครับ
‪รู้สึกยังไงบ้างคะ
‪ทางอัยการเรียกสอบสวนเพราะเรื่องอะไรครับ
‪อัยการจงใจเล่นงานคุณจริงหรือเปล่าครับ
‪ท่านประธานอี
‪ผมให้คุณตอนทักทายเมื่อตอนกลางวัน
‪แต่ดูเหมือนคุณจะทิ้งไว้ในห้องน้ำน่ะครับ
‪อ้อ ขอโทษครับ
‪ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกน่ะครับ
‪รับไว้สิครับ
‪ผมจะทำให้คุณต้องกลับมาที่นี่แน่นอน
‪(ฮันจีฮุน อัยการแผนกสอบสวนพิเศษสาม)
‪คุณนี่ถูกใจผมเลยครับ
‪ดุดันเอาเรื่อง
‪ถ้าโดนไล่ออกก็ติดต่อผมมานะครับ
‪ผมจะช่วยหางานสักตำแหน่งให้คุณเอง
‪นั่นอะไรเหรอครับ
‪เปื้อนเลือดรึเปล่าน่ะ
‪นั่นแหละครับ
‪มารยาทดีจังเลยนะครับ
‪ท่านประธานครับ คุยเรื่องอะไรกันครับ
‪มีการทำร้ายขู่เข็ญตอนสอบสวนมั้ยครับ
‪โชคดีนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ
‪- ขอโทษนะคะ ‪- มาแล้วค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪- ขอสไปรท์หน่อยค่ะ ‪- สไปรท์นะคะ
‪ขอโทษนะครับ ช่วยเก็บโต๊ะหน่อยครับ
‪ได้ค่ะ สักครู่นะคะ
‪รับอะไรดีครับ
‪- ต้มเนื้อวัวหนึ่ง ต้มเลือดหมูสองครับ ‪- ได้ครับ
‪พี่
‪โต๊ะสอง เนื้อวัวหนึ่ง เลือดหมูสอง
‪นี่
‪- อะไร ทำไม ‪- หืม
‪ไม่ๆ กินเลยๆ
‪- กินเยอะๆ นะ ‪- อือ
‪การสอบสวนที่จบลงอย่างกะทันหัน
‪ทำให้สรุปได้ว่า ‪ประธานอีรอดพ้นจากข้อกล่าวหา
‪เรื่องการติดสินบนและเรื่องการปั่นราคาหุ้น
‪ในขณะที่ฝ่ายอัยการก็ถูกวิจารณ์อย่างหนัก ‪เรื่องการใช้อำนาจสืบสวนตามใจชอบ
‪และการเรียกตัวไปสอบสวน ‪ซึ่งทำให้ผู้ต้องสงสัยต้องอับอาย
‪(ด่วน: อัยการก้มหัว)
‪วายทีเอ็น ฮงจีฮเยรายงานค่ะ
‪อย่าหัวเสียไปเลย
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪นี่แหละ ใช้โอกาสนี้ ‪เปิดสำนักงานทนายของตัวเองเลยสิพี่
‪แม่
‪ผมไม่ได้เลิกเป็นอัยการนะครับ
‪ก็ไหนว่าออกจากสำนักงานอัยการแล้ว
‪ไม่ได้ถูกไล่ออกเหรอ
‪(อุทิศตนอย่างไร้สุ้มเสียง เพื่อการพิทักษ์ปกป้อง ‪และเพื่อเกียรติภูมิของสาธารณรัฐเกาหลีเท่านั้น)
‪(สำนักข่าวกรองแห่งชาติ ‪สนง.ช่วยเหลือด้านกฎหมาย)
‪หน้าที่ของอัยการในสำนักข่าวกรองน่ะ
‪ก็มีให้คำแนะนำทางกฎหมาย ‪แนวทางการสอบสวน
‪ตรวจสอบภายใน
‪อะไรประมาณนั้นแหละ
‪ฟังดูดีใช่มั้ยล่ะ ‪แต่ความจริงคือทุกคนก็จัดการกันเอง
‪งานของพวกเราเลยแทบไม่มีเลย
‪นั่งเถอะ นั่งๆ
‪นายก็สูบสิ
‪ห้องนี้อยู่มุมด้านในสุดของตึก สูบได้
‪ไม่มีใครมาหรอก
‪ไม่ครับ ผมไม่สูบบุหรี่ครับ
‪อ๋อ
‪เป็นคนเจ้าระเบียบเนี้ยบเป๊ะสินะ
‪มาอยู่ที่นี่ก็ผ่อนคลายหน่อย
‪ชีวิตที่ต้องกำหมัดกัดฟันน่ะ
‪เฮ้อ เหนื่อยจะตายไป
‪ผมรู้จักฉายาของรุ่นพี่ดีเลยละครับ
‪- บูลโดเซอร์แห่งความถูกต้อง ‪- พอ
‪- เพื่อนร่วมรุ่น... ‪- ได้โปรด
‪อย่าพูดถึงวันเก่าๆ เลย
‪ตำแหน่งงานมันหล่อหลอมคน
‪ฉันเปลี่ยนไปแล้ว
‪ใครๆ ก็เรียกที่นี่ว่า ‪ที่ของคนถูกเนรเทศบ้าง หลุมศพบ้าง
‪สวัสดีครับ
‪จะเรียกยังไงก็ช่าง
‪นั่นไม่สำคัญหรอก
‪ที่นี่เหมาะกับการพักสมองที่สุด
‪พอมานั่งนึกย้อนไปแล้ว
‪(เงินทุนลับซังอินกรุ๊ป)
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้น ‪ถึงได้ทุ่มเทพลังกายพลังใจไปขนาดนั้น
‪มีใครรับรู้ถึงความทุ่มเทของฉันมั้ย ก็ไม่มี
‪สิ่งที่ทำเปลี่ยนโลกได้มั้ย ก็เปล่า
‪ความฝันที่ว่า ‪จะต้องกลับไปอยู่ที่สำนักงานอัยการกลาง
‪ถ้านายทิ้งความฝันนั้นไป
‪โอ้ เป๊ะในครั้งเดียวเลย
‪นายจะรู้ว่าไม่มีงานที่สบายแบบนี้อีกแล้ว
‪งานที่นี่แทบไม่มี แต่เวลาน่ะมีเหลือเฟือ
‪ดีจะตายไป
‪งานอดิเรกเหรอ
‪อยากทำอะไรก็ทำได้เลย
‪อ่านหนังสือ
‪ออกกำลังกาย
‪พริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปตั้งเท่าไร
‪อัยการพัคไปไหนเหรอคะ
‪เอ่อ ไม่ทราบครับ
‪คุณเป็นใครเหรอครับ
‪อ้าว ผู้อำนวยการ
‪อุตส่าห์มาถึงที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‪ทักทายหรือยัง ผู้อำนวยการแผนกสี่
‪(ฮันจีฮุน)
‪คุณถูกส่งมาที่นี่นานแค่ไหนแล้วคะ
‪สามปีแล้วครับ
‪แต่ว่า
‪นี่คุณปฏิเสธโอกาส ‪ที่จะได้กลับไปที่หน่วยงานเดิมเหรอคะ
‪ผมก็อยากกลับไปจริงๆ นะครับ
‪แต่ตอนนี้ผมไปจากที่นี่ไม่ได้จริงๆ ครับ
‪ภรรยาผมก็เจ็บออดๆ แอดๆ
‪สถานการณ์ทางบ้านฝั่งภรรยาก็แย่ลงไปด้วยครับ
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ
‪ถ้าไม่มีปัญหาอะไร
‪ให้ผมไปได้มั้ยครับ
‪นั่นสิ ใช่แล้ว อัยการฮันไปได้นี่นา เนอะ
‪ผู้อำนวยการครับ นายคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับ
‪คนนี้แหละครับที่ต่อกรกับซังอินกรุ๊ป
‪เหมือนตำนานเดวิดสู้กับยักษ์โกไลแอท
‪เอ้อ อัยการฮัน
‪นายพูดภาษาจีนคล่องปร๋อเลยนี่นา ใช่มั้ย
‪นายบอกว่าเคยไปเรียนที่ปักกิ่งนี่
‪ที่บอกว่ากลับไปหน่วยงานเดิมได้
‪ถ้าผมได้รับสิทธิ์นั้นด้วย
‪ผมจะไปเองครับ
‪ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ
‪เรากำลังเข้าสู่ ‪ท่าอากาศยานนานาชาติเสิ่นหยางเถาเซียน
‪อุณหภูมิภาคพื้นอยู่ที่ 24 องศาเซลเซียส
‪เสิ่นหยางในหลายสิบปีที่ผ่านมา
‪เป็นเมืองใกล้เกาหลีเหนือที่สำคัญ ‪ต่อการเมืองในเอเชียตะวันออก
‪หน่วยข่าวกรองจากประเทศต่างๆ
‪ยังคงต่อสู้ในสงครามที่ไร้เสียงปืนอยู่ที่นั่นค่ะ
‪เพราะอย่างนั้น
‪ข้อมูลภารกิจของหน่วยงานเรา ‪ที่ประจำอยู่เสิ่นหยางจึงเป็นความลับ
‪ยิ่งไปกว่านั้น
‪ที่นั่นยังมี ‪ทีมปฏิบัติภารกิจลับเฉพาะอย่างทีมแบล็คอีก
‪ในการตรวจสอบภายในแต่ละครั้ง
‪การห้ามแตะเรื่องที่นั่นเป็นกฎที่รู้กันค่ะ
‪เกิดปัญหาอะไรขึ้นที่นั่นเหรอครับ
‪เราเพิ่งค้นพบว่า
‪รายงานสถานการณ์ท้องถิ่นที่ส่งมาจากเสิ่นหยาง
‪เป็นข้อมูลเท็จทั้งหมดค่ะ
‪เราจำเป็นต้องมีการตรวจสอบพิเศษค่ะ
‪ความจริงเบื้องหลังรายงานลวงโลกคืออะไร
‪มีการกระทำผิดกฎหมายด้วยหรือเปล่า
‪งานที่อัยการฮันต้องทำ
‪คือการไปเสิ่นหยางแล้วสืบหาความจริงให้ได้ค่ะ
‪ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่ อยู่ที่สนามบินไง
‪ไปไหนอะไร ฉันไม่ได้จะไปไหน
‪ให้ตายสิวะ
‪(พื้นที่ใกล้ชายแดนเกาหลีเหนือ ‪โปรดระมัดระวัง)
‪(บริษัทเทคมอน ผู้จัดการฮันจีฮุน)
‪ไม่รู้สิ
‪มีไอ้บ้าสักคนมาจากโซลนี่แหละ วุ่นวายจริงๆ
‪คือทางเราก็เพิ่งได้รับการติดต่อมาเมื่อเช้านี้เอง
‪เราเลยไม่ทันได้เตรียมตัวอะไรเลยครับ
‪จู่ๆ คุณก็โผล่มาแบบนี้ เราก็ทำอะไรไม่ถูกสิครับ
‪แต่ก็นะ พวกทำงานในตึกที่โซล
‪อยากจะซัดเข้าให้!
‪ต้องลองมาทำงานภาคสนามเองดูบ้าง จะได้รู้ซึ้ง
‪เงียบเหงาใช่มั้ยครับ
‪เมืองนี้ไม่เหมือนปักกิ่งหรือเซี่ยงไฮ้ ‪ไม่มีภาพลักษณ์เมืองแบบที่ทุกคนรู้จัก
‪ที่นี่ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ
‪ที่นี่เป็นเมืองศูนย์กลางอุตสาหกรรมหนัก
‪ถ้าออกไปข้างนอกสักหน่อย
‪จะเจอโรงงานถลุงเหล็ก โรงงานสารเคมี
‪ทั้งควันทั้งฝุ่นจากปล่องไฟ ‪ของโรงงานนี่คลุ้งโขมงไปหมด
‪ฝูงอีกาก็บินร้องกาๆ ว่อนไปทั่ว
‪สายลับก็เยอะนี่ครับ
‪อะไรนะครับ
‪ผมได้ยินมาว่า
‪ที่นี่มีสายลับอยู่หนาแน่นที่สุดในโลก
‪เมืองใกล้เกาหลีเหนือ
‪ที่มีสายลับทั้งจากจีน ญี่ปุ่น อเมริกา รัสเซีย
‪เดินๆ อยู่บนถนน ‪ก็อาจจะเดินสวนกับสายลับไม่ก็เจ้าหน้าที่
‪เขาว่ากันว่างั้น
‪ที่สำนักงานกลางว่างั้นเหรอครับ
‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪พยัคฆ์ร้าย 007 หรือมิชชั่น อิมพอสสิเบิ้ลเหรอ
‪เฮ้อ คุณอัยการของเราดูเหมือน ‪จะมาพร้อมกับความคาดหวังสูงลิ่วเลย
‪ทำไงดีล่ะครับเนี่ย
‪(บริษัทท่องเที่ยวซัมจิน)
‪ยินดีต้อนรับสู่สำนักข่าวกรองแห่งชาติเกาหลี
‪สาขาเสิ่นหยางแห่งนี้นะครับ
‪คุณหวัง ยกชามาหน่อย
‪(ฟางเต๋อเฟิง)
‪ฟางเต๋อเฟิงเหรอ
‪โอ๊ะ! สำเนียงคุณนี่
‪- นึกว่าคนจีนนะครับเนี่ย ‪- ไม่ใช่ชื่อจริงใช่มั้ยครับ
‪ไม่ใช่อยู่แล้วครับ
‪คุณเปิดบริษัทนี่บังหน้ามานานแค่ไหนแล้วครับ
‪อืม
‪เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ผมมา ‪ที่นี่ก็เป็นบริษัทท่องเที่ยวอยู่แล้วนะครับ
‪ที่นี่ไม่ใช่บริษัทบังหน้าครับ ‪อย่างที่คุณเห็น
‪เราเปิดให้บริการนำเที่ยวจริงๆ ครับ
‪เราจัดกรุ๊ปทัวร์ภูเขาแพ็กดูเป็นหลักครับ
‪แต่ช่วงนี้เศรษฐกิจแย่ ‪ก็เลยไม่มีลูกค้าอย่างที่เห็นนี่แหละครับ
‪แล้วพนักงานพวกนั้นล่ะ
‪สาวน้อยสองคนตรงนั้น ‪เป็นพนักงานบริษัทนำเที่ยวจริงครับ
‪พี่สาวผมสั้นคนนั้นกับไอ้เจ้าหน้าตาเลี่ยนๆ
‪เป็นคนในทีมเราครับ
‪นี่ ทักทายสิครับ
‪นี่คุณอัยการที่ถูกส่งมาจากโซล
‪ไม่รู้น้ำที่นี่ใส่อะไรเอาไว้ ‪เจ้าพวกนี้ถึงได้มารยาทแย่แบบนี้
‪อย่าถือสาเลยนะครับ
‪"เว่ยหลงผิง" ‪คนนั้นคือหัวหน้าจีคังอินใช่มั้ยครับ
‪เอ่อ ใช่ครับ
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอครับ
‪คือว่าออกไปทำงานนอกสถานที่ครับ
‪ที่ไหนครับ
‪ด้วยเนื้อหางานของเราแล้ว ‪คงจะบอกให้คุณทราบไม่ได้ครับ
‪ไม่ทราบเหรอครับว่าผมมาที่นี่ทำไม
‪ผมอยากได้รายงาน
‪เกี่ยวกับเจ้าหน้าที่ทั้งเก่าและใหม่ ‪กับภารกิจทั้งหมด...
‪ขอโทษครับ
‪อ้าว ท่านประธานคิม
‪ทำไมถึงติดต่อไม่ได้เลยครับ ‪อ้าว จริงเหรอครับ
‪ห้ามหลอกผมเหมือนคราวที่แล้วนะ
‪รู้แล้ว
‪กลัวผมงุบงิบเหรอ
‪รู้แล้วน่า
‪ตามนั้นเลย ไว้ค่อยเจอกัน
‪เอาละ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
‪ทานข้าวเย็นกับผมก่อนนะครับ
‪คุณน่าจะไปทัวร์กินร้านเด็ดในเสิ่นหยางนะ
‪ที่ไหนดีนะ
‪ห้องน้ำอยู่ไหนครับ
‪สุดโถงทางเดิน อยู่ทางซ้ายมือครับ
‪เอากุญแจนั่นไปด้วยครับ
‪นี่คุณ ทำอะไรของคุณน่ะคะ
‪กำลังจะไปไหนกันเหรอครับ
‪ลงจากรถค่ะ
‪เวลาผู้ตรวจการถามคุณว่าจะไปไหน
‪คุณต้องตอบคำถามสิ
‪ไม่มีเวลาแล้วนะ
‪เราได้รับสายด่วนจากหัวหน้าค่ะ จบมั้ยคะ
‪ลงจากรถค่ะ
‪สายด่วนแบบไหนที่ต้องขนเงินสดไปขนาดนั้นครับ
‪ได้ยินมาว่า ‪หัวหน้าสาขาที่นี่มีพรสวรรค์ด้านการพนัน
‪วันนี้คงเสียไปเยอะน่าดูเลยสินะครับ
‪ดีเลยครับ ไปกันเลยครับ
‪- คุณอัยการ ‪- ไปทักทายถึงที่กันสักหน่อย
‪คุณอัยการ ลงมาเดี๋ยวนี้เลยครับ
‪ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪คุณอัยการของเรานี่สายลุยนะ
‪ไม่มีลังเลเลย
‪เฮ้ย ประตูมันล็อคอยู่
‪ไม่รู้ด้วยแล้วนะครับ
‪เปิดหน่อย เฮ้ยๆ
‪แจกยู เฮ้ย!
‪เฮ้ย ฮีวอน จอด!
‪นี่มันอะไร
‪อัยการฮันจีฮุนครับ ‪ผมมาในฐานะผู้ตรวจการพิเศษสาขาเสิ่นหยาง
‪ใส่เสื้อเกราะให้เขา
‪เดี๋ยวก่อน ทำอะไรน่ะ
‪- อยู่นิ่งๆ ค่ะ ‪- ปล่อย
‪บอกให้ปล่อยไง!
‪ทำไมผมต้องใส่ไอ้นี่ด้วย
‪เฮ้อ ฝุ่นนี่นะ
‪โอ้โฮ นี่มันงานเลี้ยงอะไรหรือเปล่า
‪ทำไมคนเยอะแยะแบบนี้
‪อ้าว มีพลเรือนติดสอยห้อยตามมาด้วยเหรอ
‪เรื่องนั้นช่างมันเถอะ
‪อยู่ไหน นำทางไป
‪ทำตามลำดับหน่อยพวก เงินต้องมาก่อนสิ
‪โอเค
‪ถ้าเป้าหมายเสียหาย ‪หรือว่าเสียสติไปละก็ จบไม่สวยแน่
‪เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาของฉันแล้ว
‪เจอหน้าแล้วก็คุยกันเอาเองแล้วกัน
‪ศาสตราจารย์หวัง
‪นี่แกล้อเล่นอะไรของแก
‪ส่งตัวไอ้เจ้า 39 มา
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ
‪เจรจากันไปนะครับ ผมขอตัวละ
‪ศาสตราจารย์หวัง ไอ้ลูกหมาเอ๊ย!
‪บอกมา
‪มันอยู่ที่ไหน
‪นี่คุณ
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ
‪เกิดการปะทะ
‪รีบขึ้นรถแล้วหมอบลงค่ะ
‪หยุด
‪สถานการณ์ยุติ
‪(โรงงานสิ่งทอหมายเลขสาม)
‪ไม่มีอะไรต้องตรวจสอบหรอก ‪นี่พวกหน่วยอารักขาของเกาหลีเหนือ
‪ไอ้สารเลวนี่ ‪วางแผนที่จะชิ่งแต่แรกแล้วครับ
‪มันเตรียมรถสำหรับหนีจอดไว้อยู่ด้านหลัง
‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้
‪ฉันขอโทษ
‪มันขู่จะฆ่าเมียกับลูกของฉัน
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ
‪มีคนสั่งให้แกหลอกทั้งสองฝ่าย ‪ให้ยิงสู้กันเอง ใช่มั้ย
‪ใครสั่ง
‪เรื่องนั้น
‪ฉันพูดไม่ได้จริงๆ
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪ได้โปรด! เรารู้จักกันมาเป็นสิบปีเลยนะ
‪หยุดก่อนครับ คุณจะทำอะไรครับ
‪คุณยิ่งใหญ่มาจากไหน ถึงได้จะ...
‪ถอนกำลัง
‪เดี๋ยวก่อน จะพาฉันไปไหน
‪จะพาฉันไปไหน
‪ได้โปรด ยักษ์! ฉันผิดไปแล้ว!
‪คุณครับ
‪ทำแบบนี้ดูหน่อยครับ
‪นี่คุณ
‪ปวดหัวจัง
‪- นี่! ‪- อย่ามากวนฉันน่า
‪เวรเอ๊ย ที่นี่ที่ไหนวะ
‪ตื่นเร็ว
‪อย่ามายุ่ง
‪- ฉิบ... ‪- เปิดประตู
‪เปิดเร็ว! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ
‪เปิดประตู!
‪(ตำรวจ)
‪ฉิบหาย
‪หยุดนะ! เขาจะกระโดดแล้ว
‪ฉันจะลงไปดูข้างล่าง
‪อย่าตามมา!
‪อย่าหนีสิ!
‪มานี่เลย!
‪- ลงไปคุยกันก่อน ‪- ผมไม่ได้ทำอะไรนะ
‪กลับมานี่ มาคุยกันก่อน
‪เฮ้ย! อย่าหนีสิ! กลับมานี่
‪เร็วเข้า รีบจับตัวเขาเอาไว้
‪มัวทำอะไรอยู่ รีบวิ่งหน่อย
‪เร็วเข้า!
‪เฮ้ย! หยุด!
‪ทางนี้!
‪เฮ้ย!
‪ไอ้เวรนั่น
‪นึกว่าจะโดนจับแบบง่ายๆ โง่ๆ ซะอีก
‪หนีออกมาจนได้สินะ
‪แกล้งกันแรงไปหน่อยมั้ง
‪สำหรับอัยการแล้ว นี่ใช้ได้เลยนะ
‪เล่นกีฬาอะไรมาบ้างล่ะ
‪คุณเป็นอันธพาลในเมืองนี้เหรอ ‪เป็นนักเลงหรือไง
‪ใช่ทั้งคู่
‪ไม่รู้หรอกนะว่าถ่อมาตรวจสอบอะไรที่นี่
‪แต่ฉันไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นหรอก
‪ผู้จัดการฮงจะดูแลตกแต่งรายงานให้เอง
‪นายก็แค่รับมัน แล้วก็ไสหัวไปเงียบๆ
‪ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก
‪สิ่งที่เห็น เรื่องที่โดนเล่นงานวันนี้
‪ฉันจะรายงานทุกอย่าง ‪ตามความจริงแบบละเอียดยิบเลย
‪รู้เอาไว้ซะ
‪รู้ใช่มั้ยว่า ‪คดียาเสพติดของที่นี่มีโทษประหารชีวิต
‪ฉันจะโทรแจ้งตำรวจตอนนี้เลย
‪โทรเลยสิ
‪ฉันรับมือกับคนอย่างนาย
‪มานักต่อนักแล้ว
‪ไม่ต้องโทรก็มาเองถึงที่เลย
‪(ซีเอสเอ ‪รับซ่อมแอร์และฮีตเตอร์)
‪ได้ยินมั้ย ตอบด้วย
‪ระวังผู้ชายคนนั้นให้ดีนะคะ
‪จีคังอิน หัวหน้าสาขาเสิ่นหยาง
‪เขารับผิดชอบหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ‪ในต่างประเทศเป็นหลัก
‪วิธีการทำงานที่สุดโต่งของเขา
‪ทำให้กระทรวงการต่างประเทศ ‪ต้องปวดหัวอยู่ตลอด
‪แต่เพราะว่าผลงานของเขาเป็นที่ประจักษ์
‪ทำให้เบื้องบนมักจะยอมปิดตาข้างหนึ่ง
‪ฉายาของเขาคือยักษ์เหรอ
‪ที่หมายถึงปีศาจดุร้ายที่จับมนุษย์กินไงครับ
‪แต่ในทางพุทธศาสนา ‪ยักษ์เป็นเทพผู้พิทักษ์ความถูกต้องนะครับ
‪ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งฉายานี้ ‪แต่ก็เหมาะกับเขาดีนะคะ
‪เขาเหมือนระเบิดเวลาที่ควบคุมไม่ได้
‪คาดเดาอะไรไม่ได้เลย
‪อย่าเชื่อใจเขาง่ายๆ นะคะ
‪นี่มันตัวอะไร
‪ไม่เป็นไรนะครับ
‪ต่อให้ถูกกัด ก็ไม่มีพิษหรอก
‪เฮ้อ! น้องแบมน้อยของเราหิวเหรอเนี่ย
‪ออกไปซนข้างนอกอีกแล้วใช่มั้ย
‪ซนแบบนี้ต้องจับล่ามไว้แล้วนะ
‪นายคือสายลับที่ส่วนกลางส่งมาสินะ
‪ที่นี่เรียกผู้ตรวจการพิเศษว่าอย่างนั้นเหรอ
‪ทางนั้นสั่งให้มาสืบอะไรล่ะสิท่า
‪ให้มาสืบว่าพวกเรามีแผนอะไรอยู่ที่เสิ่นหยาง
‪ก่อเรื่องอะไรอยู่ที่นี่
‪เริ่มเลย
‪เอาจริงเหรอคะ
‪ทันทีที่นายรับรู้เรื่องนี้ ‪ก็เหมือนเอาเท้าจุ่มขี้ไปแล้ว
‪นี่คือภาพหน้าธนาคารตงเป่ย ‪แถวถนนหนานจิงเมื่อสัปดาห์ที่แล้วค่ะ
‪ตรงนั้นเคยเป็นสาขาเสิ่นหยาง ‪ของธนาคารแดซองเกาหลีเหนือค่ะ
‪กองกำลังไม่ทราบชื่อสองกลุ่มเปิดฉากต่อสู้กัน
‪โดยที่เป้าหมายของทั้งสองกลุ่ม ‪คือการแย่งชิงตัวชายวัยกลางคนคนนั้นค่ะ
‪กลุ่มที่ปรากฏตัวก่อนในที่เกิดเหตุ
‪จากการระบุตรวจจับใบหน้า พบว่าพวกเขา ‪คือหน่วยอารักขาผู้นำของเกาหลีเหนือ
‪พวกที่โจมตีเราเมื่อตอนกลางวันนั่นแหละค่ะ
‪ส่วนอีกฝ่ายหนึ่ง
‪ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้ค่ะ
‪ผู้ชายที่ออกมาจากธนาคารนั่นเป็นใครกันแน่
‪มุนบยองอุก ผู้อำนวยการสำนักงาน 39 ‪ของพรรคแรงงานเกาหลีเหนือ
‪เขาปีนรั้วหนีไปในระหว่างเกิดการปะทะ
‪จนถึงตอนนี้ยังคงหายสาบสูญ
‪นี่รู้หรือเปล่าว่ามุนบยองอุกเป็นใคร
‪ใครล่ะ
‪จะให้พูดต่อจริงๆ เหรอคะ
‪สำนักงาน 39 อยู่บนชั้น 3 ห้องหมายเลข 9 ‪ของตึกสำนักงานกรรมการกลางเกาหลีเหนือ
‪มีหน้าที่ดูแลจัดหาเงินตราต่างประเทศ
‪เพื่อเป็นเงินกองทุน ‪ในการบริหารปกครองประเทศของตระกูลคิม
‪เงินกว่าสี่ล้านล้านวอนซ่อนอยู่ต่างประเทศ
‪และคนที่ดูแลทั้งหมดนั่น
‪ก็คือมุนบยองอุก
‪ว่าแต่...
‪ทำไมพวกคุณถึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ได้
‪เมื่อเดือนที่แล้ว
‪มุนบยองอุกติดต่อมา ‪ขอให้เราช่วยคุ้มกันภัยให้ครับ
‪เราไปรออยู่ที่จุดนัดพบ
‪แต่ไอ้เจ้า 39 ก็ไม่โผล่มา
‪แต่จู่ๆ ตรงหน้าธนาคารนั้น
‪ก็เกิดการปะทะกัน
‪รู้มั้ยว่ามันแปลว่ายังไง
‪เกาหลีเหนือ จีน
‪และกองกำลังนิรนามปะทะกัน ‪โดยที่ปล่อยให้ไอ้เจ้า 39 หลุดมือ
‪และถ้าเรื่องที่เรามีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหลุดออกไป
‪จะกลายเป็นปัญหาร้ายแรงทางการทูตค่ะ
‪ก่อนที่จะเกิดปัญหานั้นขึ้น
‪ภารกิจหลักของเรา ‪คือการได้ตัวมุนบยองอุกตามที่วางแผนไว้ค่ะ
‪เฮ้ย คุณอัยการ
‪เคยเกณฑ์ทหารมาหรือเปล่า
‪ซวยบรมแล้ว
‪เมื่อตอนกลางวันน่ะแค่หนังตัวอย่าง
‪สงครามของจริงน่ะ ต่อจากนี้ต่างหากละครับ
‪ที่จริง ตอนที่เราไล่ให้คุณกลับ คุณควรจะขอบคุณ
‪แล้วเก็บของไปสนามบินตั้งแต่ตอนนั้นนะคะ
‪(เหมืองปิดกิจการ ห้ามเข้า)
‪นายดูไม่เหมือนพวกสมองเต็มไปด้วยขี้
‪ฉันเลยให้นายรู้เรื่องนี้ได้
‪นั่งหลบๆ อยู่จนกว่าสถานการณ์จะจบแล้วกัน
‪ใช้เวลาไม่นานนักหรอก
‪เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ‪ควรจะส่งรายงานไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือไง
‪ไอ้พวกอัยการแต่ละคนนี่นะ
‪พูดกับคนอื่นนี่ไม่มีหางเสียงเลยหรือไง
‪นายไม่มีหางเสียงก่อนต่างหาก
‪ตอบคำถามด้วย ทำไมถึงไม่รายงานไป
‪กว่าจะรายงาน กว่าจะอนุมัติ ต้องรออีกกี่ชาติ!
‪รับทราบค่ะ ฉันจะไปรายงานเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪เตรียมออกปฏิบัติการ
‪ไม่เป็นไร พูดได้เลย
‪เขารู้หมดทุกอย่างแล้ว
‪ผู้จัดการฮงติดต่อมาค่ะ
‪ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์หวัง ‪ได้รับคำสั่งจากทางฝั่งญี่ปุ่นค่ะ
‪อาทิตย์ที่แล้ว มีคนพบเห็นเขานัดพบกับ ‪เจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นที่แถวเขตซีถ่า
‪แล้วก็พวกรัสเซียพูดกันว่า ‪มีคนบางคนถูกควบคุมตัวอยู่ในอาคารบิ๊กอีสต์ค่ะ
‪บิ๊กอีสต์
‪ไดนิจิ อิเล็กทรอนิกส์
‪งั้นต้องเตรียมตัวออกกันได้
‪ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเราจะบุกเข้าไปทันทีค่ะ
‪ถ้างั้น ฉัน...
‪นายน่ะ ตามฉันมา
‪จะทำอะไรกันแน่คะ
‪ต้องพาเขาไปเลี้ยงข้าวหน่อย
‪เขาเป็นแขก
‪คาดเข็มขัดด้วย
‪โธ่เว้ย
‪เห็นนายแล้วนึกถึงสมัยเรียน
‪นึกถึงรองเท้าไนกี้สีขาวที่ไอ้หัวหน้าห้องใส่ว่ะ
‪ที่ฉันเหยียบจนเละ
‪เรากำลังจะไปไหน
‪ถ่อมาตรวจสอบไม่ใช่เหรอ ‪ก็ไปตรวจสอบกันหน่อย
‪นี่ของที่เธอขอให้ฉันช่วยแย่งมา
‪ฝั่งเธอยังไม่เจอตัวเจ้า 39 ใช่มั้ย
‪ไม่รู้สิ
‪ยังเลย
‪โอเค
‪ว่าแต่...
‪ดีเซเว่นอยู่ในเสิ่นหยางแล้วใช่มั้ย
‪ใช่สินะ
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหนนะ
‪ถ้าฉันรู้แล้วจะรีบติดต่อไปนะ
‪ฉันจะเปิดประตูห้องครัวทิ้งไว้ ‪ปิดไฟแล้วค่อยออกไปนะ
‪ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร
‪เจ้าหน้าที่จากหน่วยความมั่นคง
‪เกาหลีเหนือเหรอ
‪แล้วของที่เพิ่งให้ไปคืออะไร
‪มันต้องรู้จักให้ รู้จักรับ
‪ทำงานสายนี้
‪ถ้าไม่มีข้อมูล เราก็ทำอะไรไม่ได้
‪เหมือนเลือดนั่นแหละ
‪เลือดมันต้องไหลเวียน ‪ถ้าเลือดอุดตันจะเป็นยังไง
‪เส้นเลือดแตกไงล่ะ
‪อิ่มแล้วก็ไปทำงานกันดีกว่า
‪(บิ๊กอีสต์กรุ๊ป)
‪มาทำอะไรที่นี่ครับ
‪มาซ่อมวงจรอินเทอร์เน็ต ‪ที่ชั้น 34 เป็นกรณีฉุกเฉินครับ
‪(ยืนยันตัวตน)
‪ขอบคุณครับ
‪ชั้น 67 แต่ละห้องเป็นบล็อกเดี่ยว
‪ถ้าทำให้บล็อกใดบล็อกหนึ่งไฟดับได้
‪ทั้งไฟทั้งระบบรักษาความปลอดภัยจะดับหมด
‪ช่วยลดการเผชิญหน้ากับพวกมันได้
‪ใครวะ!
‪แกเป็นใคร!
‪เฮ้ย!
‪แกคือดีเซเว่นสินะ
‪นับถึงสาม
‪ตอนนี้มุนบยองอุกอยู่ที่ไหน
‪หนึ่ง
‪สอง
‪รักษามารยาทหน่อยสิครับ
‪การทำตัวไม่มีมารยาทน่ะ
‪มีราคาที่ต้องจ่ายเสมอนะครับ
‪ตอนนี้โลกกำลังหมุนรอบ ‪เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือครับ
‪ความแน่นแฟ้นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ‪ในภูมิภาคนี้รวมไปถึงภูมิภาคเอเชียทั้งหมด
‪จึงเป็นภารกิจเร่งด่วนใช่มั้ยล่ะครับ
‪เอาละ วันนี้พวกเรามาดื่มอวยพร
‪ให้กับความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นนี้กันนะครับ
‪นึกว่าจะได้เจอคุณตอนปีหน้าที่ฮ่องกง
‪ขอบคุณนะครับที่สละเวลามาร่วมงานด้วย
‪ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ
‪เออ
‪ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก
‪ฉันเคยเล่าให้ฟังแล้วใช่มั้ย
‪นี่คือคุณโอซาวะ โยชิโนบุ
‪เขาเคยทำงาน ‪ในสำนักข่าวกรองแห่งชาติของญี่ปุ่น
‪แต่ปัจจุบันเป็นนักวิ่งเต้นเจรจาทางการเมือง
‪ทักทายซะสิ
‪นี่เจ้าหน้าที่การต่างประเทศ ‪ในหน่วยพิเศษของฝ่ายความมั่นคง
‪เจียงเหวิน
‪ได้ยินเรื่องคุณมามาก ผมเจียงเหวินครับ
‪ยินดีที่ได้พบคุณนะครับ
‪รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยครับ
‪ยกย่องกันเกินไปแล้วครับ
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ
‪ภาษาจีนของผมค่อนข้างงูๆ ปลาๆ ‪ต้องขอโทษด้วยนะครับ
‪ไม่เป็นไรเลยครับ
‪ภาษาญี่ปุ่นของผมก็ไม่ดีเท่าไรหรอกครับ
‪มีธุระอะไรหรือเปล่า
‪คุณไม่ใช่สไตล์ ‪ที่จะมานั่งผ่อนคลายในที่แบบนี้เลยนี่ครับ
‪เจียงเหวินเป็นพวกบ้าดื่มไวน์น่ะ
‪ว่าแต่แกเถอะ มาทำอะไรที่เสิ่นหยาง
‪เปลี่ยนบรรยากาศละมั้ง
‪แกไม่ได้ทำอะไร ‪ครอบครัวของศาสตราจารย์หวังใช่มั้ย
‪แกทำให้ฉันเกือบถูกยิงตายโหง ‪ตอนกลางวันแสกๆ ไม่ใช่หรือไง
‪เฮ้ย
‪ฉันมากับเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงนะเว้ย
‪แตะต้องเขาเมื่อไร พวกแกจบเห่แน่
‪สี่ปีก่อน
‪ที่โดนพวกแกเล่นงานที่ฮ่องกง ‪ตอนนี้ฉันเพิ่งกลับมาใช้ชีวิตอย่างคนทั่วไปได้
‪ไม่มีสักวินาที
‪ที่ฉันจะลืมแกได้เลย
‪ใครมาได้ยินเข้า
‪คงคิดว่าเป็นคำสารภาพรักแน่ๆ
‪ความรักน่ะสิ
‪ความสัมพันธ์ที่ถูกผูกด้วยด้ายแดง
‪เลยถูกดึงให้กลับมาเจอกันอีกไงล่ะ
‪คราวนี้
‪ฉันจะถลกหนังของแกออกมาให้หมดทุกส่วนเลย
‪ตั้งตาคอยได้เลย
‪คุณนี่หยาบคายไม่เปลี่ยนเลยนะ
‪ตั้งใจจะใช้วิธีแบบนี้ไปถึงเมื่อไรเหรอ
‪ทำแบบนี้ ‪ก็ไม่ต่างอะไรกับนักเลงกระจอกเลยนะ
‪แกกับฉันก็ไม่ต่างกันนักหรอก ไอ้ลูกหมาเอ๊ย
‪จะกลับแล้วเหรอ
‪งานเข้าด่วนหรือไง
‪เพราะเจอหน้าของยักษ์ที่ไม่ได้เห็นมานานสินะ
‪ไวน์ถึงได้เสียรสชาติจนดื่มไม่ได้เลย
‪นายนี่หัวไวกว่าที่คิดนะ
‪คนนั้นคือดีเซเว่นเหรอ
‪หมอนั่นเป็นสายลับในคราบนักวิ่งเต้นเจรจา
‪มือหนึ่งด้านการจารกรรมในเอเชียเลยละ
‪แต่ทำไมจู่ๆ เขาถึงกลับไปล่ะ
‪แปลว่าทีมของเราได้ตัวเป้าหมายแล้วไงล่ะ
‪เป้าหมายที่ว่านี่ เจ้า 39 นั่นน่ะเหรอ
‪เป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดหลายเท่าเลยครับ
‪- ต้องรีบกันแล้วนะครับ ‪- ครับ
‪มุนบยองอุกล่ะ
‪นี่มันอะไร
‪ไม่มีมุนบยองอุก มีแต่ผู้หญิงคนนี้ครับ
‪- เด็กนี่ใคร ‪- เธอไม่พูดเลยค่ะ
‪ไม่บอกว่าเป็นใคร ทำไมถึงถูกจับอยู่ในนั้น
‪งั้นก็ต้องฉีกปาก ไม่ก็ต้องทำอะไรสักอย่างสิ
‪ปล่อยทิ้งไว้แบบนี้น่ะเหรอ
‪ผมสืบได้ความว่า
‪พวกมันจับตัวผู้หญิงคนนี้ได้ทันที
‪หลังจากการยิงปะทะกันที่ ‪ที่หน้าธนาคารตงเป่ยครับ
‪ดูแล้วพวกมันน่าจะใช้ผู้หญิงคนนี้
‪เป็นตัวประกันเพื่อล่อให้มุนบยองอุกออกมาครับ
‪เธอน่ะ เป็นแฟนของมุนบยองอุกเหรอ
‪ไปตายซะ ไอ้ปากเน่า
‪เขาอยู่ที่ไหน
‪ทำงานกันแบบนี้ตลอดเลยหรือไงวะ
‪แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกอันธพาลเลย
‪อยากตายเหรอ
‪ต้องเปิดปากเด็กนี่ให้ได้ก่อนฟ้าสว่าง
‪แล้วก็จับไอ้เวรนี่ขังไว้ด้วย
‪อย่าให้ออกมา
‪จะใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
‪เธอถามตัวเองเถอะ
‪ฉันจะล้างมือจากวงการ
‪นั่นมันเสี่ยงตายมากนะ
‪ระวังตัวด้วยล่ะ
‪เธอสิต้องระวังตัว
‪ตอนนี้สถานการณ์แย่มาก
‪ทางฝั่งเราเชื่อว่า
‪เกาหลีใต้ซ่อนตัวสหายมุนเอาไว้อยู่
‪บ้าบอ
‪หน่วยความมั่นคงจะส่งเจ้าหน้าที่มาเพิ่ม
‪ส่วนฉันก็ได้รับคำสั่ง
‪ให้จับตามองเจ้าหน้าที่เกาหลีใต้
‪ตอนนี้ก็จับตามองอยู่นี่
‪ยังไม่พอหรอก
‪รู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร
‪ได้ตัวเด็กนี่ไปเหรอ
‪เด็กนี่ใคร
‪ลูกสาวของมุนบยองอุก
‪เขาซ่อนลูกไว้ที่ปักกิ่งโดยไม่ให้คนในพรรครู้
‪เป็นญาติเพียงคนเดียวของสหายมุนในตอนนี้
‪นี่มันอะไร
‪เครื่องช็อตไฟฟ้า
‪วิธีง้างปากที่ได้ผลทันใจที่สุด
‪พวกอัยการไม่ใช้กันเหรอ
‪อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นเจอมีดกะซวกแน่
‪ยูโดเหรอ ไม่เลวนี่พี่บ่าว
‪เหม็นขี้หน้าอย่างแรงตั้งแต่แรกเห็นแล้วว่ะ
‪เป็นอัยการแล้วมันยังไง ไอ้เวรเอ๊ย
‪ถ้าไม่อยากตายก็วางมีดลง
‪เป็นอะไรมั้ยครับ
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪ผมเป็นอัยการจากเกาหลีใต้
‪เดี๋ยวเราจะไปที่สถานกงสุลเกาหลีใต้
‪พอไปถึงที่นั่น
‪เราค่อยติดต่อตำรวจท้องที่กันนะครับ
‪จอดรถค่ะ
‪เดี๋ยวครับ
‪(ผู้อำนวยการ ย็อมจองวอน)
‪ผู้อำนวยการครับ
‪นี่ฮันจีฮุนครับ
‪อัยการฮัน
‪เกิดอะไรขึ้นคะ
‪ดูเหมือนว่าจีคังอิน ‪กำลังวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ ครับ
‪ตัวประกันที่หลบหนีไป ‪ฟังจากสำเนียงแล้วน่าจะเป็นคนเกาหลีเหนือครับ
‪หมายความว่า
‪ตอนนี้คุณหนีพ้นมาจากจีคังอินแล้วใช่มั้ยคะ
‪ยังไงก็ตาม
‪การที่ญี่ปุ่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
‪ผมว่าสถานการณ์ที่นี่ ‪รุนแรงกว่าที่ท่านคาดไว้ครับ
‪อัยการฮันล่ะคะ ไม่ได้บาดเจ็บใช่มั้ยคะ
‪ครับ ผมไม่เป็นอะไรครับ
‪เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปหากงสุลใหญ่
‪ไปรออยู่ที่นั่นนะคะ
‪ไม่ครับ ในเมื่อสถานการณ์มันมาถึงจุดนี้แล้ว
‪ผมคงต้องคอยเฝ้าสังเกตการณ์ ‪อย่างใกล้ชิดกว่านี้ครับ
‪ครับ
‪ฮัลโหล!
‪ที่รัก ต้องการอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มี
‪ไม่ต้องห่วงน่า
‪อยากให้ช่วยอะไร บอกฉันได้หมดเลยนะ
‪ฉันชื่ออีเลฟเว่น
‪ย่านนี้น่ะ ฉันเป็นคนคุมเองจ้ะ
‪ถอยไป
‪อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪ไม่ใช่คนที่นี่เหรอจ๊ะ
‪โธ่! ดูหน้าสิ
‪หน้าตาอิดโรยเชียว
‪เดี๋ยวจะหาที่พักให้นะจ๊ะ
‪ปล่อยสิวะ!
‪เดี๋ยวก่อน
‪นี่!
‪จ่ายค่าที่พักด้วยเจ้านี่แหละ
‪รับรองว่าถูกใจแน่ๆ ไปกันเถอะ
‪- อย่าวุ่นวาย ไม่งั้นเจ็บตัวแน่ ‪- เดินไปดีๆ
‪เดี่ยวพวกแกจะต้องเสียใจ
‪เฮ้ย! ไนกี้
‪รู้มั้ยว่าย่านนี้เป็นที่แบบไหน
‪พวกนี้จะหลอกพาคนโง่แบบนาย
‪ไปชำแหละเอาไต เอาอะไรต่อมิอะไรออกหมด
‪ไปกันเถอะ
‪ทำไมไอ้เวรตะไลอย่างนาย
‪ถึงได้เสนอหน้ามาทำทุกอย่างพังหมด ไอ้ลูกหมา!
‪ฉันบอกแล้วว่าอย่าอวดดี
‪บอกให้อยู่นิ่งๆ ไม่ใช่หรือไง ไอ้ลูกหมา!
‪ฉันเป็นอัยการ
‪เห็นนายลักพาตัว กักขัง ‪ทำร้ายร่างกาย แม้กระทั่งทรมานคน!
‪แล้วจะให้ฉัน ‪นั่งดูอยู่เฉยๆ หรือไงวะ ไอ้ชั่วระยำบัดซบ!
‪เดี๋ยวก่อน
‪แล้วยัยเด็กนั่นตอนนี้อยู่ที่ไหน
‪หนีไปแล้ว
‪เด็กนั่นคือลูกสาวมุนบยองอุก ไอ้เวรเอ๊ย
‪นายทำทุกอย่างพังเละหมด!
‪เด็กนั่นพูดอะไรบ้าง
‪ก็บอกแล้วไง ‪ว่าเขาแค่บอกให้ลงจากรถ แล้วเขาก็หนีไป
‪เวรเอ๊ย
‪ทำไมญี่ปุ่นถึงได้มาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย
‪นายกับคนญี่ปุ่น ‪ที่ชื่อโอซาวะมีความสัมพันธ์แบบไหน
‪มีความทรงจำที่งดงามร่วมกันน่ะ
‪นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก อย่ายุ่งน่า
‪ไม่ ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก
‪แค่สิ่งที่พวกนายทำในวันนี้วันเดียว
‪ก็ทำให้ไปนอนในคุก 25 ปีแล้ว
‪ฉันปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด
‪จะต้องสอบสวนอย่างละเอียด ‪และจัดการทุกอย่างตามกฎหมาย
‪แล้วนายจะใช้โอกาสนี้ ‪กลับไปที่สำนักงานอัยการกลางสินะ
‪ฉันรู้หมดแล้ว
‪ที่นายท้าชนซังอินกรุ๊ป ‪จนโดนย้ายลดตำแหน่งมาอยู่ข่าวกรอง
‪ที่นายอาสามาที่นี่ด้วย
‪นายอยากแสดงฝีมือ ‪แล้วก็กลับไปสำนักงานอัยการตามเดิม
‪ใช่มั้ยล่ะ
‪ใช่
‪ฉันต้องกลับไปให้ได้
‪ต้องกลับไปจับซังอินกรุ๊ปอีกครั้ง
‪เวลาคนที่มีทั้งเงินทั้งอำนาจทำความผิดขึ้นมา
‪มันทำให้คนมากมายกว่าที่นายคิด
‪ต้องทนรับความเจ็บปวดที่ไม่มีทางสิ้นสุดง่ายๆ
‪ไอ้พวกที่ไม่เกรงกลัวกฎหมาย
‪ไม่ว่าใครก็ตาม ฉันจะ...
‪เวรเอ๊ย
‪ขอบคุณครับ
‪ปิดประตู
‪นี่มันอะไร
‪อะไร หาเครื่องติดตามตัวเหรอครับ
‪เดี๋ยวนี้ไม่มีใครใช้อะไรแบบนั้นแล้ว
‪แค่ทาไว้ก็สามารถติดตามตัวผ่านสัญญาณดาวเทียม
‪ได้ตลอด 18 ชั่วโมงค่ะ
‪เป็นสิ่งแรกที่ต้องทำเวลามีแขกมา ‪เพราะไม่รู้ว่าจะหนีไปตอนไหนไงล่ะ
‪เป้าหมายหยุดนิ่งค่ะ
‪ที่ไหน
‪ชุมชนเกาหลีในเขตเหอผิงค่ะ
‪จากที่นี่ไปใช้เวลา 23 นาที
‪ออกรถเลย
‪ไปให้ถึงในห้านาที
‪โอเค ห้านาที
‪นี่เป็นการปฏิบัติภารกิจค่ะ
‪อย่าล้ำเส้นค่ะ
‪(ระบบติดตามด้วยสัญญาณดาวเทียม)
‪เฮ้ย!
‪นายทำงานกับหัวหน้าจีคังอินมานานแค่ไหนแล้ว
‪มาตรวจสอบอะไรตอนนี้เหรอ
‪ทำไมจะไม่ได้
‪พี่ฮีวอนอยู่มานานที่สุด
‪รองลงมาก็พี่แจกยู
‪ส่วนผมก็สามปีแล้วมั้ง
‪ผมโดนลากมาร่วมทีมระหว่างเที่ยวอยู่ไคโร
‪ตอนนั้นก็ไล่ยิงไล่ฆ่าชาวบ้านแบบนี้ด้วยเหรอ
‪ทำไงได้ล่ะครับ
‪งานของทีมแบล็คก็แบบนี้แหละ
‪ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้า ‪พวกเราคงตายกันหมดแล้ว
‪เราเลยทำตามคำสั่งหัวหน้าอย่างเคร่งครัด
‪ถ้าหัวหน้าสั่งให้ไปตาย เราก็อาจจะ...
‪อะไรกัน ทำไมมันถึงขยับล่ะ
‪หัวหน้า ดูเหมือนกระรอกจะหนีไปแล้วครับ
‪ตำรวจมา
‪ออกปฏิบัติการด่วน! ‪มีการใช้อาวุธปืนที่บริเวณย่าน 267 เขตเหอผิง
‪พบกองกำลังติดอาวุธนิรนาม! ‪ต้องการกองกำลังสนับสนุนด่วน!
‪มุนบยองอุกเหรอ
‪ตำรวจมาแล้วครับ รีบออกมาเร็วครับ ‪หัวหน้า ได้ยินมั้ยครับ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เหมือนมีสัญญาณรบกวน
‪ติดต่อทางนั้นไม่ได้ครับ
‪มีรอยถูกยิงที่ท้องค่ะ
‪ถูกยิงจากด้านหน้าตรงค่ะ
‪นี่เป็นกับดัก
‪คือว่า คุณวิ่งเร็วมั้ยครับ
‪เจ้าหน้าที่ทุกหน่วย ‪จับกุมกองกำลังติดอาวุธนิรนาม
‪รีบออกมา ตำรวจกำลังมา
‪เฮ้ย มุนบยองอุก
‪ได้ยินฉันมั้ย
‪ของที่จะให้ฉันอยู่ที่ไหน
‪ตอนนี้ ฉันน่ะ...
‪ไร้ประโยชน์แล้ว
‪ลูกสาวของฉัน
‪ลูกสาวของฉัน จูยอน
‪อย่าให้ลูกสาวของฉัน
‪ตกอยู่ในมือของญี่ปุ่นเด็ดขาด
‪หากผู้ต้องหาขัดขืนการจับกุม สามารถจับตายได้
‪บริเวณนี้เป็นย่านอยู่อาศัย
‪จงระมัดระวังในการยิง
‪ห้ามทำร้ายผู้ไม่เกี่ยวข้อง
‪ทัศนวิสัยขัดข้องจากระเบิดควัน
‪หน่วยบีเคลื่อนพล ‪ไปที่สะพานลอยโซนซี สกัดพวกมันไว้
‪บาดเจ็บสามนาย! ขอกำลังเสริม!
‪ขอกำลังเสริม!
‪อย่าขยับ! ทิ้งปืนลง!
‪กระโดดค่ะ
‪- ว่าไงนะครับ ‪- กระโดดลงไปค่ะ
‪ผมเป็นโรคกลัวความสูงครับ
‪อย่าขยับ!
‪หมอบลง!
‪เรียกกองบัญชาการ ‪เรากำลังตั้งด่านอยู่บริเวณสี่แยก
‪ลูกพี่ ตำรวจกำลัง ‪บุกตรวจค้นสำนักงานของเราอยู่
‪ผมว่าไอ้หมอนั่น ‪มันวางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้วครับ
‪เก็บกวาดหมดแล้วหรือยัง
‪ไม่ต้องห่วงครับ สะอาดเอี่ยมครับ
‪เข้าใจแล้ว
‪เลี้ยวรถ
‪บริษัทท่องเที่ยวถูกบุกค้น
‪ทำลายฐานลับทิ้งเลย
‪อะไรนะคะ
‪สถานการณ์มาถึงขนาดนี้ ที่นั่นก็คงจะถูกค้นด้วยแน่
‪ทำลายทิ้งเลย
‪ตอนนี้เลยเหรอคะ
‪พวกมันคงเจาะเข้า ‪ระบบติดตามจากดาวเทียมของเรา
‪ตำรวจจีนก็ออกมา ‪ปฏิบัติการได้จังหวะเวลามากเกินไป
‪โธ่เว้ย แล้วน้องแบมน้อยล่ะ
‪มองอะไร
‪ทั้งหมดพังเพราะนาย รู้มั้ย
‪ปล่อยสิ!
‪ปล่อย! แม่งเอ๊ย!
‪ก็หมอนี่ทำพังหมด!
‪จะทำยังไงต่อ
‪รับผิดชอบเลย ไอ้ลูก…
‪อยู่นิ่งๆ ไป ไอ้เด็กบ้านี่
‪เหตุผลที่แท้จริง ‪ที่พวกนายตามหามุนบยองอุกคืออะไร
‪เหตุผลที่แท้จริงเหรอ
‪ใช่ เหตุผลที่แท้จริงว่าทำไม
‪ถึงไม่เคยเปิดเผย ‪เรื่องมุนบยองอุกในรายงานลวงโลก
‪เมื่อกี้ฉันได้ยินหมดแล้ว ‪มุนบยองอุกจะเอาอะไรให้นาย
‪มันคืออะไร
‪กองทุนลับในต่างประเทศที่มุนบยองอุกดูแลอยู่
‪สี่ล้านล้านวอน
‪นายกับหมอนั่นเลยแย่งเงินกันให้วุ่นเลยใช่มั้ยล่ะ
‪นายเองก็เคยมีประวัติ ‪ยักยอกเงินค่าปฏิบัติการพิเศษในต่างประเทศ
‪พวกระดับสูงที่โซลที่รู้เรื่องนี้ก็ช่วยปกปิดให้นาย
‪นายคงเห็นเราเป็นแค่ขยะสินะ
‪หรือไม่ใช่ล่ะ
‪ถ้าไม่ใช่ก็เหนี่ยวไก
‪เหนี่ยวไกเลยสิ
‪เก็บปืนซะ
‪อย่างนี้แปลว่าจบเกมแล้วสินะ
‪แก...
‪เตรียมการมาอย่างดีเลยสินะ
‪ก็นายมาแตะต้องของของฉันทำไมล่ะ
‪แต่ถึงอย่างนั้น
‪ถึงขั้นบุกพังบ้านกันเลยนี่ก็เล่นแรงไปนะ
‪อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะ
‪ถือโอกาสนี้หนีไปจากที่นี่ซะเลยเป็นไง
‪ฉันคงทิ้งนาย
‪ไปไหนไกลไม่ได้หรอก
‪อย่ามัวแต่โอ้เอ้อยู่เลย ไม่มีเวลาแล้วนะ
‪มุนบยองอุกน่ะ นายเป็นคนฆ่าเขาเองนี่นา
‪ว่าไงนะ
‪พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ‪คงมีประกาศจับออกมาทั่วประเทศจีน
‪หนังสือพิมพ์ ทีวี อินเทอร์เน็ต
‪รูปของพวกนายจะกระจายอยู่ในทุกที่
‪ถ้าเป็นอย่างนั้น ‪แปลว่าภารกิจที่นี่ของนายจบลงแล้ว
‪ถ้าจะหนีไปทางเรือ ก็คงหาเรือยาก
‪ผมขอแนะนำว่าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ‪ให้หนีข้ามชายแดนไปฝั่งรัสเซีย
‪ในฐานะคนที่นับถือความสามารถของยักษ์
‪หวังว่าคุณจะยอมรับความหวังดีสุดท้ายจากผมนะ
‪ทางเราติดต่อไปหลายครั้งแล้ว ‪แต่ขอเรียนให้ทราบตรงๆ เลยนะคะ
‪หนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่ทางการตามหา
‪เป็นอัยการที่ทางเราส่งไปค่ะ
‪เขาไปตรวจสอบการทำงานภายใน
‪ทางเราเชื่อว่าเขาถูกดึงเข้าไป ‪เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้โดยไม่ได้สมัครใจค่ะ
‪เราต้องการความร่วมมือ ‪จากทางฝั่งท่านจริงๆ ค่ะ
‪ตกลงค่ะ
‪(ผู้ต้องสงสัย เว่ยหลงผิง)
‪กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐของจีน
‪อ้างเรื่องอำนาจของทางฝั่งตำรวจ
‪แปลว่าไม่คิดจะให้ความร่วมมือ
‪ผู้อำนวยการครับ
‪ผมหาทางติดต่อผู้จัดการฮงได้แล้วครับ
‪ภารกิจสำคัญที่สุดคือการพาอัยการฮันออกมา
‪เตรียมออกเดินทางเลย
‪ฉันได้ยินเสียงเอะอะ เสียงกระจกแตก
‪น่ากลัวมากๆ เลยค่ะ ‪ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย
‪รู้มั้ย
‪นายตัวเหม็นหึ่งเลยว่ะ
‪โธ่เว้ย
‪ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณมองพวกเรายังไง
‪แต่ฉันมีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกคุณค่ะ
‪เรื่องที่หัวหน้าของเรายักยอกเงินน่ะ
‪ใช่ค่ะ เป็นเรื่องจริงค่ะ จำนวนมากทีเดียว
‪แต่เงินนั่น
‪เขาเอาไปให้ครอบครัว ‪ของคนในทีมแบล็คที่เสียชีวิตตอนปฏิบัติภารกิจค่ะ
‪ทางส่วนกลางทราบเรื่องนี้ก็เลยยอมปล่อยผ่าน
‪สำหรับหัวหน้าน่ะ ‪เงินทองไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
‪เข้าใจที่พูดใช่มั้ย
‪กินข้าวซะ
‪ทั้งที่ไม่ได้ติดต่อหานายมาตั้งนาน
‪แต่จู่ๆ ก็โผล่มาหานายในสภาพนี้
‪ขอโทษนะ
‪ไม่ต้องเกรงใจฉันขนาดนั้นหรอก
‪ถ้าตอนนั้นไม่ได้นายช่วยไว้
‪ฉันก็คงตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว
‪ก่อนอื่นกินข้าวแล้วก็พักผ่อนก่อนนะ
‪ไม่ต้องห่วง ที่นี่ปลอดภัย
‪ว่าแต่จะเอายังไงดีครับ
‪ผมเตรียมเส้นทางหนีเอาไว้แล้วครับ
‪ไปทางเวียดนาม
‪แต่ตอนนี้ต้องรีบแล้วครับ
‪เราต้องหนีออกจากจีนให้ได้ภายในวันนี้ครับ
‪อือ รีบไปซะ
‪ว่าไงนะครับ
‪ในทีมเรา นายเป็นคนเดียวที่มีครอบครัว
‪ลูกพี่
‪ทำงานด้วยกันตั้งนาน ‪จะปล่อยให้ผมเห็นแก่ตัวหนีไปคนเดียวเหรอครับ
‪ถ้าพวกเราไม่คิดจะหนี
‪ผมจะเตรียมการสำหรับภารกิจถัดไปครับ
‪หัวหน้าคะ เราจะทำยังไงกับอัยการนั่นดีคะ
‪พวกเธออยากจัดการยังไงล่ะ
‪ถ้าตามหลักปฏิบัติ ‪เราควรปล่อยเขาทิ้งไปแล้วนะคะ
‪ได้ยินมั้ยครับ
‪ไม่อยากหูหนวก
‪ใช่มั้ยครับ
‪ผมทำอะไรให้คุณตั้งหลายอย่าง
‪คุณไม่ควรตอบแทนผมแบบนี้เลยนะ
‪การไม่รู้จักบุญคุณเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเลยนะครับ
‪เอาละ
‪คุณเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหนครับ
‪บอกมาครับ
‪ตราบเท่าที่มันอยู่ในที่ปลอดภัย
‪ผมก็แค่ทำให้คุณหายไปจากโลกนี้
‪ถ้าฉันตาย
‪ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยออกมา
‪คาดไม่ถึงใช่มั้ยล่ะ
‪เตรียมการมาอย่างดีสินะครับ
‪อย่างกับมืออาชีพเลย
‪ก็ได้ครับ
‪ผมรอได้ครับ
‪เราแน่ใจแล้วครับ
‪ว่าตอนนี้ไอ้พวกนั้นเข้าไปอยู่ในสถานกงสุลญี่ปุ่น
‪นอกจากรถของทางกงสุลเองแล้ว
‪ยังไม่มีรถคันอื่นออกมาแม้แต่คันเดียวครับ
‪จะรอให้พวกมันออกมาแล้วค่อยจัดการงั้นเหรอ
‪ใช่ครับ
‪ตอนนี้ที่ท่าเรือต้าเหลียน
‪ดูจากการที่ ‪มีเรือสินค้าสัญชาติญี่ปุ่นจอดอยู่หลายวันแล้ว
‪มีความเป็นไปได้สูงว่า ‪มันจะลักลอบพามุนจูยอนออกไปทางทะเลครับ
‪ในเส้นทางจากเสิ่นหยางไปยังต้าเหลียน
‪ผมได้เลือกจุดสำคัญสามจุด
‪เป็นจุดที่ปลอดภัยและเร็วที่สุดในการดัก...
‪ไม่ใช่ตรงนั้น
‪ไม่ว่าจะลงมือตรงไหน
‪มันกะเวลาได้ยากเพราะกำลังคนของเรามีน้อย
‪ถ้าเราพลาดแม้แต่นิดเดียว
‪จบเห่แน่นอน
‪พับแผนนี้ไปได้เลย
‪บุกเข้าไปซึ่งๆ หน้านี่ละ
‪อะไรนะครับ
‪บุกเข้าไปตรงๆ เลย
‪อยากจะขำให้ฟันร่วง
‪จะบุกสถานกงสุลญี่ปุ่นงั้นเหรอ
‪ที่ตรงนั้นถือเป็นดินแดนของญี่ปุ่น
‪เป็นการบุกรุกอาณาเขตชัดๆ
‪ไอ้พวกนั้นเคยจุดไฟเผากงสุลของเรา
‪เมื่อสี่ปีที่แล้ว
‪ตอนนั้นทั้งเกาหลีเหนือและใต้ ‪เตรียมประชุมลับสุดยอดที่ฮ่องกง
‪พวกมันพยายามขัดขวาง ‪การร่วมมือกันของสองประเทศมาแต่ไหนแต่ไร
‪พวกมันคิดว่า
‪การที่เรารวมประเทศกัน ‪จะกลายเป็นภัยคุกคามต่อพวกมัน
‪สุดท้ายแล้วการประชุมเจรจานั้นถูกยกเลิก
‪เราเสียคนในทีมไปสามคน
‪ส่วนอีกหนึ่งคน ฉันฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง
‪เพราะมันเป็นไส้ศึก
‪ที่ร่วมมือกับไอ้พวกนั้น
‪มุนบยองอุกน่ะ
‪เป็นไส้ศึกให้กับญี่ปุ่น
‪เขาตกลงว่าจะส่งข้อมูลลับสุดยอดมาให้เรา
‪เพื่อแลกกับการขอลี้ภัยค่ะ
‪นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม ‪พวกมันถึงฆ่ามุนบยองอุกค่ะ
‪แล้วทำไมพวกมันถึงจับมุนจูยอนไปอีกล่ะ
‪แปลว่าข้อมูลลับที่เราควรจะได้ ‪ตอนนี้อยู่ในมือมุนจูยอนไงคะ
‪ถ้าพวกมันได้ข้อมูลนั่นไปเมื่อไร
‪เด็กนั่นไม่มีทางรอดแน่
‪ก่อนจะสายไป
‪เราต้องได้ตัวมุนจูยอนกลับมา
‪ตอนนี้เข้าใจสถานการณ์แล้วใช่มั้ย
‪ดูเหมือนมีคนจากส่วนกลางมาที่นี่
‪และเรียกเราทุกคนไปพบ ทำยังไงกันดีครับ
‪ยิ่งพวกนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องมันจะยิ่งยุ่ง
‪นายไปรับหน้า
‪คอยถ่วงเวลาจนกว่าเราจะเสร็จภารกิจ
‪แต่ถ้าผมไม่ได้ไปด้วย
‪จะบุกเข้าไปแค่สี่คนอย่างนั้นเหรอครับ
‪ทำไมสี่คนล่ะ
‪ห้าคนต่างหาก
‪(สถานกงสุลใหญ่ญี่ปุ่น)
‪ทำอะไรน่ะ!
‪อย่ามาอยู่ตรงนี้!
‪ออกไป! ไปให้พ้น!
‪เสียสติหรือไง
‪ตอนนี้หัวหน้าสาขาจีคังอินอยู่ที่ไหนคะ
‪ผมก็ไม่ทราบครับ
‪พวกคุณจะแก้ไขปัญหาทั้งหมดนี้ยังไงคะ
‪ขอโทษครับ
‪อัยการฮันล่ะคะ
‪เรื่องนั้น ผมก็ไม่...
‪ยังไงวิธีนี้มันก็ไม่ถูกนะ
‪นี่มันการบุกรุกชัดๆ
‪ผิดกฎหมายเต็มๆ เลย
‪- ตามกฎหมายระหว่างประเทศ... ‪- ถ้าไม่มั่นใจก็ไสหัวไปเลย ไอ้ขี้ขลาด
‪ว่าไงนะ!
‪งานของเราน่ะ ‪ถ้าทำตามกฎหมาย คงทำอะไรไม่ได้เลย
‪มีประโยคหนึ่งที่ฉันพูดติดปากอยู่เสมอ
‪เราต้องรักษาความถูกต้องให้ถูกต้อง
‪ความถูกต้องเหรอ
‪ในนิยามของนาย ‪ความถูกต้องมันมีค่าแค่นั้นเองเหรอ
‪ความถูกต้องน่ะ เป็นสิ่งที่ต้องถูกรักษาไว้
‪ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม
‪ความถูกต้องในนิยามของฉันเป็นแบบนั้นแหละ
‪เอาละ มาเตรียมลุยกันครับ
‪เคยเห็นฉันใส่ของแบบนั้นหรือไง
‪วันนี้ยังไงก็ควรใส่นะครับ
‪ถ้าคนมันถึงคราวตาย ทำยังไงก็ตาย
‪ถ้าไม่ถึงฆาต ยังไงก็ยังอยู่
‪นายใส่สองตัวไปเลย
‪เพราะนายเป็นไอ้ขี้ขลาด
‪นี่มันอะไรเนี่ย!
‪นามบัตร
‪นามบัตรอยู่ที่ไหน
‪(เซสโค)
‪มันหนีไปแล้ว!
‪มันวิ่งหนีไปแล้ว!
‪ผมติดต่อบริษัทกำจัดแมลงไปแล้ว ‪เดี๋ยวคงมาครับ รอสักครู่นะครับ
‪จอดก่อน!
‪เฮ้ย! เปิดประตู
‪เปิดเลย
‪ทางนี้เลย ทางนี้!
‪มาทางนี้เลย
‪มาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪เฮ้ย!
‪มัวทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ เข้ามาเลยครับ เร็วๆ
‪ตายแล้วเหรอ
‪ไปดูสิ
‪หลีกไป!
‪ทางโน้น!
‪ใต้ดินของเสิ่นหยาง ‪มีอุโมงค์ที่ซับซ้อนเหมือนรังมด
‪ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง ‪กองทัพญี่ปุ่นใช้เป็นหลุมหลบภัยทางอากาศ
‪อุโมงค์นี้เลยเชื่อมต่อกับทุกจุดสำคัญในเมือง
‪แน่นอนว่าต้องผ่านใต้สถานกงสุลญี่ปุ่นด้วย
‪เราต้องหาจุดที่อุโมงค์เชื่อมกับที่นั่นให้เจอ
‪และโจมตีอย่างรวดเร็ว
‪ตรงนั้น!
‪ตามไป!
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪มันไม่มีพิษครับ
‪ลงไปสิ น้องแบมน้อย
‪ลงไปนะ
‪พ่อของฉันเคยทำงาน
‪ในฐานะสายลับให้ทางญี่ปุ่นอยู่หลายปี
‪ฉันเริ่มช่วยงานพ่ออย่างลับๆ ตั้งแต่ปีที่แล้ว
‪ตอนแรกพ่อคิดว่ามันเป็นงานที่ส่งผลดี ‪ต่อทั้งเกาหลีเหนือและใต้ เลยยอมรับข้อเสนอ
‪แต่ในที่สุดพ่อก็รู้ว่ามีแค่ญี่ปุ่นที่ได้ประโยชน์
‪พ่อถูกหลอกใช้ค่ะ
‪สุดท้ายพ่อต้องทนทุกข์ ‪เพราะทำผิดบาปต่อคนมากมาย
‪พ่อไม่สามารถทนเป็นหุ่นเชิดของพวกมันได้อีกแล้ว
‪พ่อเลยตัดสินใจแปรพักตร์ลี้ภัยค่ะ
‪เพื่อชดใช้บาปที่เคยทำ
‪ข้อมูลที่พ่อของคุณจะส่งให้ทางเรา
‪คืออะไรเหรอครับ
‪รายชื่อของสายลับค่ะ
‪รายชื่อเหรอครับ
‪แปลว่ามีสายลับคนอื่นนอกจากพ่อคุณอีกเหรอ
‪สายลับสองหน้าในเอเชียตะวันออก ‪ที่อยู่ในกำมือโอซาวะ
‪ตอนนี้มี 107 คนค่ะ
‪ในรายชื่อ
‪มีรายละเอียดของสายงานและคำสั่ง
‪ในภารกิจที่ผ่านมาของแต่ละคน
‪แล้วก็
‪ยังมีข้อมูลแหล่งเงินทุน ‪ที่คอยสนับสนุนองค์กรอยู่ด้วยค่ะ
‪พ่อตั้งใจจะเปิดโปงมัน
‪แต่ทางญี่ปุ่นก็พยายามขัดขวางไว้ค่ะ
‪ตอนนี้รายชื่อที่ว่านั้นอยู่ที่ไหนครับ
‪ขยายภาพเข้าไปอีกครับ
‪เวลา 16 นาฬิกา 39 นาที
‪พวกมันทิ้งรถเซสโค ‪ไว้ที่ลานจอดรถใกล้จัตุรัสจงซาน
‪เปลี่ยนขึ้นรถอีกคัน ‪แล้วมุ่งหน้าไปยังเขตเหอผิงครับ
‪ครั้งสุดท้ายที่จับภาพได้
‪พวกมันอยู่แถวย่าน 89 ครับ
‪กระจายคำสั่ง ‪ให้สายข่าวทุกคนในเสิ่นหยางด้วยครับ
‪ไหนว่าจะพาไปหลบในที่ปลอดภัย
‪ที่นี่น่าจะปลอดภัย
‪สำหรับตอนนี้นะครับ
‪อีเลฟเว่น
‪อุ๊ยตาย! ที่รัก
‪เสียสติไปแล้วเหรอ
‪ทำไมถึงมาที่นี่อีก
‪อยากตายเหรอจ๊ะ
‪ยักษ์บอกให้มาที่นี่น่ะ
‪วางใจได้เลยจ้ะ
‪ย่านนี้ทั้งสกปรก ทั้งเละเทะ ทั้งอันตราย
‪แม้แต่พวกตำรวจยังไม่คิดจะเข้ามาเลย
‪ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากลขึ้นมา ‪ฉันจะรีบแจ้นมาบอกทันทีเลยจ้ะ
‪ขอบคุณนะ
‪ที่รักชื่ออะไรเหรอจ๊ะ
‪ไนกี้
‪ไนกี้!
‪ถ้างั้น
‪ฉันชื่ออดิดาส
‪ขอให้มีเวลาช่วงเวลาที่ดีนะจ๊ะ
‪ห้องนี้น่ะ
‪ไม่เก็บเสียงเลย
‪เพราะงั้นต้องค่อยๆ
‪ต้องนุ่มนวล
‪ต้องเบาๆ
‪- เข้าใจมั้ยจ๊ะ ‪- โอเค
‪ขาดเหลืออะไรก็บอกฉันได้นะจ๊ะ
‪จะทำยังไงต่อดีคะ
‪ก็ต้องหาลองหาทางกันดูครับ
‪ไม่ต้องห่วงนะครับ
‪เราจะไม่ปล่อยให้พวกมันพาตัวคุณไปแน่ๆ
‪มันอยู่ที่ชิลีค่ะ
‪อะไรนะครับ
‪รายชื่อสายลับที่พ่อขโมยมา
‪ฉันซ่อนมันไว้ในฐานข้อมูล ‪ของมหาวิทยาลัยเอกชนในซานติอาโก ที่ชิลีค่ะ
‪แต่ว่า
‪การจะเข้าถึงข้อมูลไม่ง่ายเลยค่ะ
‪ต้องผ่านเซิร์ฟเวอร์จากหลายประเทศ
‪ต้องฝ่าระบบรักษาความปลอดภัยหลายชั้น
‪ไม่มีใครเปิดมันได้นอกจากฉันค่ะ
‪- ฮันจีฮุนยังไม่มาเหรอ ‪- ครับ
‪คนในทีมเราล่ะ
‪ผมให้ไปตามหาหมอนั่นตามที่ที่เขาน่าจะไปครับ
‪คนจากส่วนกลางล่ะ
‪ผมถ่วงเวลาแล้วแยกตัวออกมา ไม่ต้องห่วงครับ
‪ฮัลโหล
‪- ฉันเอง ฮันจีฮุน ‪- ไอ้บ้านี่
‪อยู่ที่ไหน บอกแล้วไงให้มาที่นี่
‪ตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันจะพูดให้ดีนะ
‪ข้อมูลที่มุนบยองอุกจะส่งให้
‪คือรายชื่อสายลับที่ญี่ปุ่นเลี้ยงไว้ในแต่ละประเทศ
‪- มุนจูยอนพูดแล้วเหรอ ‪- พูดหมดแล้ว แต่ว่า
‪ตอนที่ฉันพามุนจูยอนหนีจากพวกนายมาได้
‪ฉันรายงานทุกอย่างไปที่ส่วนกลาง
‪ทุกอย่างเลย
‪- แม้แต่เรื่องมุนจูยอนหนีไปได้ ‪- ไอ้เวรนี่
‪การที่พวกมันนำหน้าเราไปหนึ่งก้าวตลอด
‪การที่พวกมันเจาะเข้าระบบติดตามผ่านดาวเทียม ‪ทั้งหมดเป็นเพราะอย่างนี้หรือเปล่า
‪ตอนนั้นนายพูดสายกับใคร
‪ผู้อำนวยการแผนกสี่ ย็อมจองวอน
‪ผู้หญิงคนนั้นละ ที่เป็นคนส่งฉันมาที่นี่
‪ถ้าในสำนักข่าวกรองมีไส้ศึก...
‪ฮัลโหล!
‪นายทำอะไรน่ะ
‪ฮัลโหล
‪มันอยู่นั่น!
‪นายเป็นไส้ศึกเหรอ
‪ตั้งแต่เมื่อไร
‪ชีวิตที่มีทั้งหนี้ท่วมหัว
‪ทั้งลูกที่ป่วยหนักอาการร่อแร่
‪มันจะมีอะไรที่ผมจะไม่ยอมทำอีกเหรอครับ!
‪ใครมันสั่งให้นายทำแบบนี้
‪นังผู้อำนวยการแผนกสี่นั่นเหรอ
‪ผมบอกไม่ได้ครับ
‪ถ้าผมบอก
‪เขาจะฆ่าทุกคนในบ้านผมครับ
‪ผมขอโทษครับ ลูกพี่
‪เหนื่อยแย่เลยนะครับ
‪อัยการฮัน
‪ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ตกใจ
‪อันที่จริง
‪ผมรู้ว่าคุณคืออัยการฮันจีฮุนตั้งแต่แรกแล้วครับ
‪จะให้คุยกันตรงนี้ก็กระไรอยู่
‪เราไปหาที่เงียบๆ จิบชาคุยกันดีมั้ยครับ
‪แผลยิงทะลุ
‪แต่ดูจากแผลแล้ว ‪เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าจริงๆ สินะ
‪ทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปด้วยกันเถอะ
‪จะให้หนีไปไหนล่ะ
‪ฉันรู้สึกว่า
‪ครั้งนี้เธออาจจะต้องตายจริงๆ ก็ได้
‪กลัวตายเหรอ
‪- เธอไม่กลัวหรือไง ‪- ฉัน...
‪กลัวว่ามันจะจบลงแบบนั้นอีก
‪กลัวว่าฉันจะล้มเหลวเหมือนเดิม
‪ฉันกลัวเรื่องนั้นมากกว่า
‪พวกเด็กในทีมเชื่อใจฉัน เสี่ยงตายเพื่อฉัน
‪ฉันต้องช่วยให้พวกนั้น
‪ทำภารกิจจนเสร็จสิ้นให้ได้
‪ฉันลงมือจัดการแล้ว
‪แต่คิดว่าน่าจะต้องใช้เวลาอีกนิดหน่อยค่ะ
‪ฉันจะรีบแก้ปัญหาให้เร็วที่สุด
‪ไม่ต้องกังวลนะคะ
‪ฮัลโหล
‪ผมผิดหวังในตัวคุณมากเลยนะครับ
‪เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ‪เราจบความสัมพันธ์กันไว้เพียงเท่านี้ดีกว่าครับ
‪หมายความว่ายังไงคะ
‪ขอบคุณจากใจเลยนะครับ
‪สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเคยทำมา
‪ในเวลาแค่นั้น
‪เธอข่มขู่ผู้จัดการฮงให้ไปเป็นไส้ศึกให้เธอใช่มั้ย
‪เพื่อที่จะฆ่าฉันใช่มั้ย
‪เมื่อสี่ปีก่อน
‪เรื่องไฟไหม้โรงงานที่ฮ่องกง
‪ก็เป็นฝีมือเธอด้วยสินะ
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ จีคังอิน
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่น
‪นั่นสินะ ไส้ศึกทุกคนก็ไม่มีทางเลือกทั้งนั้นแหละ
‪โอซาวะอยู่ที่ไหน
‪ฟุคุยามะ เคมิคอลส์
‪เขากำลังไปที่โรงงานสาขาของที่นี่
‪ไปที่นั่นทำไม
‪เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้
‪จริงเหรอ
‪ยังไงก็เถอะ หัวหน้าจี
‪ฉันจะช่วยให้นายจับโอซาวะเอง
‪คิดให้ดีๆ นะ
‪งานนี้
‪จะมีใครช่วยให้สำเร็จได้นอกจากฉัน
‪ใคร
‪ใครเขาจะฟังคำพูดของอันธพาลอย่างแกเหรอ
‪แกเองก็ถึงจุดจบแล้วเหมือนกัน
‪หัวหน้าคะ
‪- ฉันเอง ‪- มีอะไร
‪อัยการฮันมาที่นี่
‪ตอนนี้หมอนั่นอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้
‪เขาแค่ฝากข้อความไว้กับฉันแล้วก็ไป
‪เขาบอกว่าอยากเจอเธอน่ะ
‪มาคนเดียวแน่นะ
‪ไม่ได้มีเพื่อนร่วมทีมซ่อนอยู่ที่ไหนใช่มั้ย
‪วิตกกังวลอะไรขนาดนั้น
‪ก็ตอนนี้ฉันไว้ใจใครไม่ได้เลย
‪มุนจูยอนล่ะ
‪- จากนี้จะทำยังไงต่อ ‪- ก่อนอื่น
‪ทั้งทีมต้องหนีออกจากเสิ่นหยาง
‪แล้วก็ตรวจสอบรายชื่อ
‪ตามมา
‪มัวแต่เดินเตร่อยู่ ‪เดี๋ยวได้เข้าไปนอนคุกที่นี่หรอก
‪เฮ้ย! ยักษ์
‪คุณต้องฆ่ายักษ์ครับ
‪แล้วก็พามุนจูยอนมาหาผมครับ
‪คุณแม่ของคุณ
‪เปิดร้านอาหารกับน้องสาวของคุณ ‪อยู่ใกล้ที่ว่าการเขตซูวอนใช่มั้ยครับ
‪ถ้าคุณไม่ลงมือ
‪วันนี้หลังเที่ยงคืน
‪รอบที่ว่าการเขตซูวอนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร
‪จะกลายเป็นทะเลเพลิงนะครับ
‪ขึ้นรถครับ
‪ขึ้นรถก่อนครับ
‪(มุ่งสู่อนาคตด้วยนวัตกรรมเทคโนโลยี)
‪ผมรู้อยู่แล้วครับว่าคุณทำได้
‪ยอดเยี่ยมครับ
‪อย่างนี้
‪เราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะครับ
‪บาดเจ็บตรงไหนมั้ยครับ
‪ขอโทษสำหรับความวุ่นวายนะครับ
‪ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยครับ ‪ที่จะหาระบบที่เหมาะสมกับงานนี้
‪เอาละ
‪เริ่มกันเลยมั้ยครับ
‪นี่เป็นข้อมูลลับชิ้นแรก ‪ที่อัยการฮันส่งนำมาให้เราเลยนะครับ
‪ผมต้องออกจากประเทศนี้พรุ่งนี้เช้าครับ
‪เพราะฉะนั้น เราไม่มีเวลาแล้วครับ
‪เฮ้ย นั่นใครน่ะ
‪โซนเอ มีเหตุฉุกเฉิน!
‪โซนเอ!
‪มีผู้บุกรุก!
‪ขอกำลังเจ้าหน้าที่! เร็วเข้า!
‪นั่นไง!
‪หยุดอยู่ตรงนั้น!
‪ยกมือขึ้น!
‪หยุดสิวะ!
‪ลงไปข้างล่างแล้ว
‪(ฉุกเฉิน)
‪ทำไมถึงช้านักเหรอครับ
‪คิดว่าการเจาะเข้าระบบมันง่ายขนาดนั้นหรือไง
‪อย่าได้คิดเล่นตุกติกเชียวนะครับ
‪เป็นไงบ้าง
‪ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ
‪เออ
‪ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก
‪เขาบอกว่าเขาจะยิงเธอที่นั่น ‪ดังนั้นเธอต้องเชื่อมั่นในตัวเขาให้ถึงที่สุด
‪เคยเห็นฉันใส่ของแบบนั้นหรือไง
‪ถ้าคนมันถึงคราวตาย ทำยังไงก็ตาย ‪ถ้ายังไม่ถึงฆาต ยังไงก็ยังอยู่
‪เขาให้ฉันพูดประโยคนี้กับเธอ
‪โอ๊ย เจ็บ
‪ไม่ใช่ว่าโดนยิงทะลุเหรอครับ
‪ขอดูหน่อยค่ะ
‪ไอ้ลูกหมานั่น
‪ยิงกี่นัดวะเนี่ย
‪อัยการฮัน
‪คุณหลอกผมเหรอครับ
‪เทียบกับวิธีการของพวกคุณแล้ว
‪ของผมนี่น่ารักไปเลย
‪เพราะแกใช้แผนเจ้าเล่ห์เพทุบายมาตลอด
‪เราเลยลองเสี่ยงใช้วิธีเดียวกับแกดูบ้าง
‪เป็นไงล่ะ
‪(สแกนใบหน้าเพื่อเข้าสู่ระบบ)
‪- เสร็จแล้ว ‪- จัดการเลย
‪(อนุมัติการเข้าถึง)
‪(เจ้าหน้าที่สืบราชการลับ)
‪ดูพวกหนอนบ่อนไส้สิ ผุดขึ้นมากันพรึ่บ
‪ทั้งหมดคือพวกหมารับใช้ที่แกเลี้ยงไว้สินะ
‪เรียกว่าผลงานทางศิลปะของผมดีกว่า
‪บ้านพ่อแกสิ
‪เฮ้ย ลบทุกอย่างให้หมด
‪(ต้องการลบหรือไม่)
‪น่าเสียดายนะ
‪พวกคุณหมดเวลาเล่นสนุกแล้วละ
‪เรียกห้องควบคุม! ทางเข้าโซนซีถูกปิดกั้น!
‪เปิดทางเข้าออกโซนดีด้วย!
‪เฮ้ย ห้องควบคุม ได้ยินมั้ย
‪จะลบงั้นเหรอ
‪ฉันไม่ปล่อยให้แกทำอย่างนั้นได้หรอก
‪พวกนายหนีออกไปซะ
‪ออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ
‪ที่นี่มันอันตราย
‪บอกให้ไปไง
‪วันนี้ฉันต้องได้ถลกหนังไอ้เวรนี่
‪เฮ้ย!
‪หยุดเดี๋ยวนี้!
‪- หัวหน้าล่ะ ‪- ยังอยู่ในห้องนั้น
‪กับไอ้บ้านั่น
‪กลัวเรื่องนี้ถูกเปิดเผย
‪จนตัวสั่นแบบนี้เลยเหรอ
‪- ไม่ได้นะ ‪- หลบไป!
‪เดี๋ยวได้ตายหมดหรอก
‪- หลบ! ไม่มีเวลาละ ‪- ฟังที่พูดบ้าง!
‪- เป็นคำสั่งของหัวหน้า! ‪- อย่านะคะ!
‪ปล่อยฉัน!
‪(ต้องการลบหรือไม่)
‪หน้าที่ของแกถึงจุดจบที่ตรงนี้แหละ
‪ลาก่อน ยักษ์
‪ทิ้งปืนลง!
‪อัยการฮัน
‪ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ ครับ
‪ยิงเลย!
‪ใช่ครับ
‪ยิงเลยสิครับ
‪พนันกันมั้ยครับ
‪ว่าใครจะลั่นไกปืนก่อน
‪หนึ่ง
‪สอง
‪(กำลังถ่ายโอนข้อมูล)
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้น!
‪ไฟล์นี้ถูกตั้งโปรแกรมไว้
‪ให้ส่งข้อมูลอัตโนมัติ ‪ในกรณีที่มีคนพยายามจะลบมัน
‪แปลว่าตอนนี้หน่วยข่าวกรองแต่ละประเทศ
‪ที่เป็นต้นสังกัดของสายลับของแก
‪กำลังได้รับข้อมูลรายชื่อนี้อยู่ยังไงล่ะ
‪โธ่เว้ย!
‪คนที่ถึงจุดจบน่ะคือแกต่างหาก
‪เฮ้ย ไนกี้
‪ตั้งสติแล้วฟังที่ฉันพูดให้ดีๆ
‪ไม่ว่าจะต้องคลานออกไปหรือกระโดดลงไป
‪ไม่ว่ายังไง
‪ต้องรอดชีวิตไปจากที่นี่
‪กลับไปที่โรงงานเหล้าขาวของลุงคนนั้น
‪พาตัวหัวหน้านาย
‪กลับไปเจอจุดจบตามกฎหมาย
‪ตามที่นายเคยพูดไว้
‪หมายความว่ายังไง
‪งานเก็บกวาดไล่หลังน่ะ
‪ให้นายเป็นคนทำ
‪ฉันไม่เชื่อใจคนอื่น
‪นายทำนั่นแหละ
‪(กำลังถ่ายโอนข้อมูล)
‪(ถ่ายโอนเสร็จสิ้น)
‪ผู้อำนวยการระดับสูง ‪ในสำนักงานข่าวกรองแห่งชาติของเกาหลีใต้
‪ถูกจับกุมในข้อหาเป็นสายลับให้ญี่ปุ่น
‪ผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรอง ‪ของเกาหลีใต้ถูกจับ...
‪ตั้งแต่เจ้าหน้าที่ระดับสูงในกระทรวง ‪รวมถึงสื่อมวลชนและอาจารย์มหาวิทยาลัย
‪กลุ่มคนเหล่านี้ได้รับสินบนหลายร้อยล้านวอน
‪จากบริษัทญี่ปุ่นในเกาหลีกว่าสิบบริษัท
‪เช่น ยามาคาวะ นิชิบะ ซึ่งเป็นบริษัท ‪ที่มีส่วนร่วมในการสนับสนุนสงคราม...
‪(โซล หนึ่งปีต่อมา)
‪ในบรรดาบริษัทที่ทำการติดสินบน
‪มีบริษัทสาขาประเทศญี่ปุ่น ‪ในเครือของซังอินกรุ๊ปซึ่งเป็นบริษัทเกาหลี
‪ยิ่งทำให้เป็นที่น่าตกใจเป็นอย่างมาก
‪ยอมรับข้อกล่าวหาหรือเปล่าคะ
‪ตอบด้วยครับ
‪มาแล้วเหรอครับ
‪ดูเหมือนจะทานจัมปงเป็นมื้อเที่ยงมาสินะครับ
‪(ตำรวจ)
‪ศาลแขวงกลางกรุงโซล
‪เวลา 16 นาฬิกาวันนี้ ประธานอีชันยอง
‪ถูกตัดสินจำคุก และถูกควบคุมตัว
‪หัวหน้าผู้พิพากษาโจแทซู ‪ตัดสินลงโทษประธานอีชันยอง
‪ให้จำคุกเจ็ดปีในข้อหาปั่นราคาหุ้น
‪และจำคุกห้าปีในข้อหาติดสินบน
‪- สวัสดีครับ ‪- อือ
‪(ด่วน: เพิ่มข้อหาเงินทุนสนับสนุนสายลับญี่ปุ่น)
‪ในขณะเดียวกันการพิจารณาคดีที่กำลังจะมีขึ้น
‪เกี่ยวกับเงินทุนสนับสนุนสายลับญี่ปุ่น ‪ของบริษัทญี่ปุ่นในเครือซังอินกรุ๊ป
‪(อัยการฮันจีฮุน ศาลแขวงกลางกรุงโซล)
‪ทำให้ประธานอีชันยองจะได้รับโทษเพิ่ม...
‪ป้อมปราการที่ดูแข็งแกร่ง
‪พังครืนในพริบตาด้วยคำสารภาพของคนใกล้ตัว
‪สวัสดีครับ
‪จะบอกว่ายังไงดีนะ
‪เหมือนนายทำเป็นไม่สนใจ รอจนเขาเผลอ
‪แล้วนายก็ฟาดหัวเข้าให้จากด้านหลัง
‪ไม่ใช่สไตล์การทำงานของนายนี่
‪นายเปลี่ยนไปนะ
‪มีบางคนบอกผมว่า
‪ความถูกต้องน่ะ
‪เป็นสิ่งที่ต้องถูกรักษาไว้
‪ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม
‪ฮัลโหล
‪นั่นใช่อัยการฮันหรือเปล่า
‪ใช่ครับ ผมเอง
‪นั่นใครครับ
‪เฮ้ย ไนกี้
‪นี่ฉันเอง ยักษ์
‪โทรมาได้ยังไง
‪หมายความว่ายังไง
‪คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง
‪ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก
‪ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน
‪จะอยู่ที่ไหนได้ล่ะ ก็ในสนามรบอีกน่ะสิ
‪นายควรจะรีบมาที่นี่นะ
‪ฉันเจอตัวคนเลวของแท้เข้าให้แล้ว
‪ไอ้หมอนี่น่ะ
‪ไม่สนใจ ไม่เกรงกลัวกฎหมายอะไรทั้งนั้น
‪ฉันเลยคิดว่านายน่าจะต้องมาสั่งสอนมันสักหน่อย
‪ให้เอาเท้าจุ่มขี้อีกแล้วเหรอ
‪คราวนี้งานใหญ่มหึมาเลยละ
‪เปิดโทรศัพท์รอได้เลย
‪ทุกคนตามมาทางนี้ค่ะ
‪ทางนี้เลยค่ะ
‪เข้าไปด้านในได้เลยค่ะ
‪เฮ้ย!
‪ไอ้งั่งเอ๊ย!
‪อย่ามัวแต่อู้ ทำงานสิวะ!
‪(มีหนึ่งข้อความใหม่)
‪คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์