Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ผมสร้างแผลในใจเธอ แผลที่ไม่น่าให้อภัย
‪ความรู้สึกในใจเธอตอนนั้น
‪คือความโศกเศร้า หรือความเกลียดชังกันนะ
‪แต่ถึงจะเสียใจมากแค่ไหน ‪ผมก็ยังไม่เจอคำตอบอยู่ดี
‪ที่ผมทำได้มีเพียงแค่ตามหาเธอต่อไปเท่านั้น
‪เธออยู่ตรงนั้น ท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ
‪คนรักของผมที่เป็นดั่งดอกซากุระ
‪ดอกซากุระบานแล้วสินะครับ
‪นั่นสิคะ
‪เหมือนอาทิตย์หน้าจะเป็นช่วงพีคด้วย
‪ถึงช่วงดูซากุระแล้วสินะคะ
‪วันๆ ฉันเอาแต่ทำงาน ‪รู้ตัวอีกทีก็เข้าใบไม้ผลิเฉยเลย
‪อาทิตย์ถัดไปฝนจะตก ‪ถ้าจะไปก็ต้องอาทิตย์หน้านะครับ
‪- อาทิตย์หน้าเหรอคะ ‪- ครับ
‪ว่าแต่วันหยุดมีแพลนหรือยังครับ
‪ไม่มีเลยค่ะ
‪คุณอาซากุระยุ่งเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ
‪ไม่เลยครับ
‪จะว่าไปคุณเป็นช่างภาพมืออาชีพใช่ไหมคะ เท่จัง
‪แล้วช่วงนี้ถ่ายอะไรอยู่เหรอคะ
‪เอ่อ ก็…
‪หรือว่า ถ่ายซากุระอยู่หรือเปล่าคะ
‪ครับ
‪- ดีจังเลย ‪- ซากุระก็ซากุระครับ
‪ต้องสวยมากแน่ๆ
‪จริงสิ
‪ถ้าคุณไม่ติดอะไร เราไป…
‪- ทำอะไรเนี่ย ผ้า หาผ้ามาเร็ว ‪- ครับ
‪เจ็บมากไหมครับ
‪- มีน้ำแข็งไหม ‪- ครับ
‪- อยู่ไหน ‪- หลังร้านครับ
‪- ฉันขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ‪- เจ็บมากไหมคะ
‪คุณอาริอาเกะร้องไห้
‪ร้องไห้ให้ติ่งหูน้อยๆ ของผม
‪ผมรู้จักเธอตอนหน้าร้อนที่แล้ว
‪ช่วงบ่ายธรรมดาๆ วันหนึ่ง
‪ฉันชื่ออาริอาเกะ มิซากิ ‪เป็นช่างตัดผมของคุณวันนี้ค่ะ
‪ผมโดนคูปองล่อมาแบบงงๆ
‪(ตัดผมฟรี สำหรับลูกค้าใหม่เท่านั้น)
‪แล้วเธอก็ปรากฏตัวต่อหน้าผม
‪วันนี้ตัดทรงอะไรดีคะ
‪เอ่อ
‪ตามใจช่างเลยครับ
‪ได้เลยค่ะ
‪ทรงนี้เป็นไงคะ
‪เอ่อ มันก็
‪ดูโล่งกว่าเดิมดีครับ
‪รอดไปที
‪จริงๆ ใจฉันเต้นแทบระเบิดแล้วค่ะ
‪เพราะคุณอาซากุระเป็น
‪ลูกค้าคนแรกของฉันเลยค่ะ
‪เธอยิ้มแก้มปริ
‪จากนั้นผมก็เริ่มไปตัดที่ร้านเพนนีเลนเดือนละครั้ง
‪นี่คุณ
‪- มีขวัญสองขวัญเหรอคะ ‪- ครับ
‪เขาว่าคนมีสองขวัญจะเป็นอัจฉริยะนะคะ
‪เราเริ่มคุยกันมากขึ้นทุกครั้งที่ผมไป
‪ตอนเธอพูดถึงหนังที่ชอบ
‪ผมก็กลับไปดูเรื่องนั้นตั้งไม่รู้กี่รอบ
‪ตอนที่ผมรู้ว่าเธอไม่มีแฟน
‪ผมก็ดีใจจนกลับไปเล่นจังเกิ้ลยิม ‪เป็นบ้าเป็นหลังในรอบ 15 ปี
‪หรือว่า ถ่ายซากุระอยู่หรือเปล่าคะ
‪ครับ
‪ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้า ‪เพื่อชวนเธอไปเดต
‪จริงสิ ถ้าคุณไม่ติดอะไร เราไป…
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ไม่เป็นไรเลยครับ คุณไม่ผิดอะไร
‪ผมหันหน้าไปเองต่างหาก…
‪ฉันไม่ระวังเองค่ะ
‪ฉันจะจ่ายค่ารักษากับค่าเสียหายให้เองค่ะ
‪ฉันทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ
‪ทุกอย่างเหรอครับ
‪ค่ะ
‪ถ้างั้น…
‪ไปดูซากุระกับผมได้ไหมครับ
‪ไปเดตกับผมนะครับ
‪(อาริอาเกะ)
‪เอาเบอร์ไอ้ติ่งหูนั่นมา
‪เดี๋ยวพี่จะไปเอาติ่งหูอีกข้างมัน
‪มาสับให้แหลกเลย
‪เดี๋ยวเถอะ
‪อย่าพูดแบบนั้นตอนคนเขากินเกี๊ยวต้มอยู่สิยะ
‪นายควรจะไปขอโทษเขามากกว่าไหม
‪เธอจะบ้าหรือไง ‪มันบอกไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรสิ
‪ขนาดฉันยังเคยกระดูกหักตั้งหลายรอบ
‪เพราะนายอ่อนเถอะ ชกสี่รอบก็แพ้แล้ว
‪ก็บอกแล้วไงว่าแปดรอบ
‪โอ๊ย เลิกคุยเรื่องนั้นสักที
‪หนูบอกเขาแล้วว่าจะยอมทำทุกอย่าง ‪พี่ไม่ต้องมายุ่งหรอก
‪เปลืองน้ำลายเปล่า มิซากิจัง
‪ตั้งแต่พ่อกับแม่หนูเสีย
‪หมอนั่นก็ทำตัวเหมือนเป็นพ่อหนู
‪ใช่ไหม
‪แย่หน่อยนะ มิซากิจัง
‪หนูก็ดีใจอยู่หรอก แต่มันเยอะไปหน่อย
‪- โดนแล้ว ‪- ดื่มหนักเกินไปแล้ว
‪อย่าเปิดหิ้งชาวบ้านแบบนั้นสิคะ
‪ว่าแต่เธอเถอะ
‪ทำไมถึงคบกับทาคาชิคุงได้ล่ะ
‪หน้าตาก็ออกจะสวย
‪แถมเป็นคนคิดผลิตภัณฑ์ของบริษัทเครื่องสำอางอีก
‪เขามีดีตรงไหนเหรอ
‪ว่าไงนะครับ
‪ฉันว่าก็ดีอยู่นะ
‪หา
‪- ถามจริง ‪- ขอร้อง
‪ตายแล้ว
‪หมายถึงเดตกับช่างภาพไฟแรงต่างหาก
‪หา
‪หนูไม่คิดว่าเป็นเดตเลยนะ
‪ก็เหมือนหนูชดเชยค่าเสียหายให้เขานั่นแหละ
‪- ชดเชยเหรอ ‪- ค่าเสียหายเนี่ยนะ
‪แบบนี้ก็มีด้วย
‪พักเรื่องรักนานๆ ระวังจะรักใครไม่เป็นนะ
‪พูดไม่เข้าเรื่องแล้วยัยบ้า
‪ยังไหวอยู่ไหม
‪แค่นี้สบายมาก
‪- ใช่ไหม ‪- คิดเงินด้วย
‪ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนนะคะ
‪เวลาทำงานพลาด ‪เราต้องทำงานแก้ตัวให้ดีกว่าเดิม
‪เข้าใจนะ
‪ค่ะ
‪ถ้างั้นก็ตั้งใจทำงานนะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ครับ
‪โอเค เตรียมร้านได้
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪โอ๊ย อีกแล้วเหรอ
‪เป็นอะไรไป ผมหงอกเหรอ
‪ช่วงนี้มันขึ้นมาเยอะมากเลยค่ะ
‪ฉันตัดให้ไหม
‪แบบนี้น่าจะต้องย้อมแล้วค่ะ
‪เพราะเครียดแน่ๆ เลย
‪ทำงานที่นี่ก็เหมือนโรงงานนรก
‪คุณก็พูดไป
‪ขอโทษที่ทักมาดึกๆ นะครับ ‪พอดีผมอยากคุยเรื่องเดตหน่อย
‪อาซากุระ ฮารุโตะเองครับ
‪ขอโทษนะคะ คิดเงินด้วยค่ะ
‪ขอโทษครับ กำลังไปครับ
‪เรื่องการเดตที่เราสัญญากันไว้เมื่อวันก่อน
‪ผมอยากจะขออนุญาตนัดเป็นวันอังคารหน้า ‪ตามวันที่คุณว่างเหมือนเดิมครับ
‪เวลา 11 นาฬิกา
‪ที่ทางออกทิศใต้สถานีชินจูกุ
‪วงเล็บ ไม่ใช่ทางเซาเทิร์น เทอเรซนะครับ
‪"แล้วเจอกันครับ"
‪อะไรของเขาเนี่ย
‪ทางการจ๋ามาก
‪(อาริอาเกะ มิซากิ)
‪รับทราบค่ะ แล้วเจอกัน
‪- ตามกำหนดการนะคะ ‪- เย่
‪ฉันรู้สึกยินดีมากที่จะได้ช่วยคุณถ่ายรูปค่ะ
‪เราต้องขอโทษเธอ
‪ที่โกหกเรื่องนั้น
‪ผมเคยฝันอยากเป็นช่างภาพ
‪หลังจบชั้นม.ปลาย
‪ผมก็แบกกล้องนิคอนเอฟทรี ‪ใบเบิกทางสู่ฝันที่พ่อผมให้มา
‪มายังโตเกียว
‪สำหรับผม โตเกียวทาวเวอร์ดูยิ่งใหญ่
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ฝูงชนจำนวนมากเกือบทำให้ผมกลัว
‪แต่ผมก็ตื่นเต้นที่จะได้มอง ‪ดินแดนล่าฝันของผมผ่านเลนส์
‪และนั่นคือรูปแรกของผม
‪แต่แล้ว…
‪อยู่ตรงนั้นก็เห็นหมดสิวะ ไอ้นี่
‪หัดใช้หัวหน่อย
‪แหกตาดูรอบๆ สิวะ ไปไหนก็ไป ‪มาโคโตะ ไปทำแทนมันที
‪ค่ะ
‪- ไปดูจอมอนิเตอร์ไป ‪- ขอโทษครับ
‪ผมเข้าไปฝึกงานในสตูดิโอถ่ายภาพ
‪- ทดสอบค่ะ ‪- แต่งานก็หนักกว่าที่คิด
‪อาซากุระ
‪- แถมผมยังรู้ถึงความต่างชั้นระหว่างผมกับรุ่นพี่ ‪- สายขาดแล้ว เอาไปทิ้งที
‪ได้ครับ
‪แล้วเจอกัน
‪แล้วเจอกันครับ
‪ไม่ถึงปีผมก็หนีออกมา
‪- เย่ ‪- สวยมาก
‪- ทำได้ไงเนี่ย ‪- แบบนั้นแหละ
‪ตั้งแต่นั้นมาผมก็เปลี่ยนงานไปเรื่อยๆ
‪แต่ผมก็บอกตัวเองเสมอ
‪ว่าผมกำลังชาร์จแบตอยู่
‪ใช่ นี่ก็แค่พักชั่วคราว
‪พักจนกว่าใจผมจะอยากกดชัตเตอร์อีกครั้ง
‪ฉันชื่ออาริอาเกะ มิซากิ ‪เป็นช่างตัดผมของคุณวันนี้ค่ะ
‪วันนี้ตัดทรงอะไรดีคะ
‪ในตอนนั้น
‪ผมก็ได้เจอกับเธอ
‪พอได้เห็นเธอตัดผมแบบกล้าๆ กลัวๆ
‪ผมก็นึกถึงตัวเองสมัยก่อน
‪แล้วคุณทำงานอะไรเหรอคะ
‪เอ่อ
‪ถ่ายรูป นิดๆ หน่อยๆ ครับ
‪- ถ่ายรูปเหรอคะ ‪- ครับ
‪นี่คุณเป็นช่างภาพเหรอคะ
‪เอ่อ
‪- ว้าว ‪- แต่ยังเป็นมือใหม่อยู่เลยครับ
‪ดีจังเลยค่ะ
‪ไม่ถ่ายรูปเหรอคะ
‪อ๋อครับ
‪แล้วคุณล่ะครับ
‪ทำไมคุณอาริอาเกะถึงมาเป็นช่างทำผมเหรอครับ
‪อ๋อ เอ่อ
‪คือว่าฉัน
‪เพราะฉันได้ใช้เวทมนตร์ค่ะ
‪เวทมนตร์เหรอครับ
‪จริงๆ ฉันผมหยักศกค่ะ
‪ตอนประถมโดนเพื่อนเรียกว่ายัยหยิกด้วย
‪ก็เลยเป็นปมน่ะค่ะ
‪แต่ตอนม.สาม พี่อายาโนะ
‪เอ่อ แฟนพี่ฉัน
‪ก็พาฉันไปร้านทำผม
‪ฉันเลยได้ลองยืดผมเป็นครั้งแรกค่ะ
‪จากนั้นสิ่งที่ฉันกังวลมาตลอดก็หายวับไปเลยค่ะ
‪ผมฉันตรงเป๊ะ
‪ตอนเห็นตัวเองในกระจก
‪ฉันดีใจจนเกือบร้องไห้
‪มันเหมือนเวทมนตร์มากเลยค่ะ
‪ฉันก็เลยตัดสินใจ
‪ว่าสักวันฉันจะเป็นช่างทำผมที่ใช้เวทมนตร์
‪เสกให้ลูกค้ารู้สึกว่าตัวเองน่ารักขึ้นให้ได้
‪แล้วทำไมคุณถึงอยากเป็นช่างภาพเหรอคะ
‪เอ่อ
‪ผมไม่ใช่ช่างภาพครับ
‪เอ๊ะ
‪ผมโกหกคุณอาริอาเกะมาตลอดเลย
‪แต่ผมอยากเป็นช่างภาพจริงๆ นะครับ
‪ผมเคยเชื่อว่าตัวเองมีพรสวรรค์
‪แต่ก็โดนว่าตลอด ทำงานก็ไม่ได้เรื่อง
‪จนเริ่มไม่มั่นใจแล้วก็หนีออกมาครับ
‪ตอนนี้ก็เลยทำงานพิเศษ…
‪อยู่ร้านคาราโอเกะครับ
‪ทำไม…
‪ถึงต้องโกหกล่ะคะ
‪ผมกลัวคุณไม่ชอบผมครับ
‪ตอนแรกก็ไม่ได้จริงจังอะไร
‪แต่พอคุณอาริอาเกะชมผม
‪ผมเลยไม่อยากทำให้ผิดหวัง
‪- ก็เลยโกหกมาเรื่อยๆ ‪- อะไรของคุณ
‪คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิง ‪ที่ชอบตัดสินคนจากงานที่ทำเหรอคะ
‪คิดว่าที่คุยด้วยเพราะคุณเป็นช่างภาพเหรอ
‪- ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ‪- ก็ใช่ค่ะ
‪ฉันรู้สึกว่ามันเท่ดี
‪แต่พอคุณพูดออกมาแบบนั้น ฉันถึงได้หงุดหงิด
‪อีกอย่าง คุณยังไม่ได้ทำอะไรเลย ‪จะมาเลิกทำตามฝันได้ยังไง
‪คิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ไม่ใช่เหรอ
‪แล้วจะเลิกทำไม
‪- ขอโทษครับ ‪- ไม่ต้องเลย
‪ทำไมถึงไม่พยายามให้มันสุดๆ
‪อย่าทิ้งความฝันง่ายๆ สิ ไม่ว่าจะแย่แค่ไหน
‪ก็ถือกล้องต่อไปสิ
‪ฉันขอตัวค่ะ
‪คุณมิซากิ
‪ผมอยากเปลี่ยนครับ
‪เปลี่ยนจากคนที่เอาแต่หนี
‪ให้เป็นคนที่ภูมิใจในตัวเองได้สักที
‪ผมจะเปลี่ยนมันครับ
‪เปลี่ยนเพื่อให้คุณหันมาชอบผม
‪แล้ว
‪เขาก็ไม่ติดต่อมาเลยเนี่ยนะ
‪ไม่มีเลยค่ะ
‪แล้วมันทำไมเหรอ
‪แล้วเธอก็อายุ 25 แล้วไง
‪เซ็งเลย ถ้าฉันรู้ ‪ฉันคงเอาอย่างอื่นให้เธอตอนวันเกิดแล้ว
‪ขอบคุณสำหรับเดรสลายดอกน่ารักๆ นะคะ
‪"ลูกค้าคนแรกของฉัน"
‪หน้าร้อนที่แล้ว
‪มิซากิจังเอาแต่พูดถึงลูกค้าคนแรกตลอดเลย ‪ดูมีความสุขมากเลยด้วย
‪ใบไม้ร่วงก็เล่า หน้าหนาวก็เล่า
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ยินดีต้อนรับครับ
‪ขออนุญาตถามอายุได้ไหมคะ
‪- ตอนนี้ 20 ค่ะ ‪- ยี่สิบเองเหรอ
‪- ถึงว่าทำไมผมสวยจัง ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ผมอยากเปลี่ยนครับ
‪เปลี่ยนเพื่อให้คุณหันมาชอบผม
‪ทานแล้วนะคะ
‪เผลอแป๊บเดียวดอกก็ร่วงแล้วสินะ
‪ไหนใครโทรมา
‪สวัสดีครับ อาซากุระครับ
‪ขอโทษที่หายหน้าหายตาไปนะครับ
‪ไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ
‪มีอะไรหรือเปล่าคะ
‪คือว่า พอดีผมเพิ่งได้เงินเดือนเดือนแรกน่ะครับ
‪เงินเดือนเหรอคะ
‪ผมกลับไปขอเข้าทำงานที่สตูดิโอที่เคยทำน่ะครับ
‪อาซากุระ หันแฟลชไปทางไหนของแกวะ
‪- เดี๋ยวปั๊ดเอาขาตั้งกล้องยัดปากเลย ‪- ขอโทษครับ
‪- ไม่ใช่ตรงกลาง ข้างๆ ต่างหากโว้ย ‪- ได้ครับ
‪จริงๆ ผมก็อยากบอกคุณเร็วกว่านี้นะครับ
‪แต่ผมตั้งใจว่าจะรอเงินเดือนออกก่อน
‪คุณช่วยดึงสติผมไว้
‪ผมเลยอยากตอบแทนคุณครับ
‪ให้ผมใช้เงินเดือนที่ได้มาเลี้ยงข้าวคุณนะครับ
‪ค่ะ
‪ไชโย
‪อ้าว
‪อะไรเนี่ย
‪มาได้ไงเนี่ย
‪โอ๊ย
‪โอมาร์ เดอ เบรอตอง เอสพูมา อเมริเคนครับ
‪เชิญตามสบายครับ
‪"โอมาร์ เดอ เบรอตอง
‪เอสพูมา อเมริเคน"
‪ขอโทษครับ
‪บอกตามตรง ผมไม่ชินกับร้านแบบนี้เลย
‪ฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษ
‪ที่ทำคุณ
‪เป็นแผลเป็น
‪ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เจ็บแล้ว
‪มันเป็นแผลแห่งความทรงจำ ‪ที่สำคัญกับผมมากๆ ครับ
‪ผมทำงานที่นี่ครับ
‪(ซาวาอิ เคียวสุเกะ)
‪อาจารย์ซาวาอิ เคียวสุเกะ อาจารย์ผม
‪เป็นช่างภาพที่มีชื่อเสียง ‪ด้านการถ่ายโฆษณามากๆ ครับ
‪โอ้โฮ
‪ยอดเลย
‪กล้องถ่ายรูป
‪เหมือนอุปกรณ์เวทมนตร์ครับ
‪ตอนผมเด็กๆ พ่อเคยให้ผมถ่ายรูป ‪ด้วยกล้องฟิล์มเอสแอลอาร์
‪ที่พ่อเอาไว้ถ่ายเล่น
‪ผมถ่ายพวกท้องฟ้า ก้อนเมฆ แมลง
‪ตอนนั้นผมก็รู้สึกว่ามันเจ๋งมาก
‪เพราะมันเป็นเหมือนอุปกรณ์เวทมนตร์ ‪ที่ตัดเอาช่วงเวลานั้น
‪มาเก็บไว้ในรูปภาพไปตลอดกาล
‪เราเหมือนกันเลยนะคะ
‪เวทมนตร์
‪ครับ
‪อร่อยเว่อร์
‪เจลลีสตรอว์เบอร์รีเลิศมาก
‪ฉันชอบกินเจลลีสตรอว์เบอร์รีมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ
‪คุณเกิดเดือนเมษายนนี่ครับ
‪คุณบอกตอนไปตัดผมครั้งที่แล้ว
‪ก็ใช่ค่ะ
‪กระเป๋ากรรไกรเหรอคะ
‪ผมว่ามันเหมือนสีของคุณมิซากิน่ะครับ
‪สีของฉันเหรอคะ
‪เพราะรอยยิ้มของคุณมิซากิ
‪เหมือนดอกซากุระบานครับ
‪สักวัน
‪ผมจะทำให้เรื่องโกหกเป็นจริงให้ได้ครับ
‪คะ
‪ผมจะตั้งใจเรียนรู้แล้วเก่งขึ้นให้ได้
‪ถ้าผมถ่ายผลงานดีๆ ได้เมื่อไหร่
‪ช่วยดูรูปผมด้วยนะครับ
‪ทำไมถึงเป็นฉันล่ะคะ
‪ฉันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยนะคะ
‪ผู้หญิงแบบฉันมีเกลื่อนจะตาย ‪แถมนิสัยก็เหมือนคนแก่
‪พอโมโหก็ชอบตวาด
‪ผมก็อยากให้คุณดูอยู่ดีครับ
‪ตอนผมเห็นคุณตัดผมให้ผม ‪ผมก็คิดแบบนี้ตลอดเลย
‪"นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ผมควรจะหางานจริงๆ จังๆ สักทีได้แล้ว"
‪ผม…
‪ดีใจนะครับ ที่ได้ตกหลุมรักคุณ
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมทำคุณขนลุกหรือเปล่าครับ
‪ขอโทษนะครับ
‪ถ้าอย่างนั้นก็
‪กลับดีๆ นะครับ
‪คือ…
‪ฉันขอคิดก่อนได้ไหมคะ
‪ว่าไงนะครับ
‪ฉันขอเอาเรื่องที่คุณพูดเมื่อกี้ไปคิดก่อนได้ไหมคะ
‪รีบหน่อยครับ
‪รถไฟขบวนสุดท้ายที่จะไปคามาตะ ‪ใกล้จะออกแล้ว รีบขึ้นรถเลยครับ
‪ขบวนสุดท้ายแล้ว…
‪โอ๊ย
‪หือ
‪เดี๋ยวนะ
‪คุณมิซากิ
‪คุณอาซากุระ คุณอาซากุระ
‪ฉัน…
‪ฉันก็อยากลองรักคุณค่ะ
‪คุณ ถ้าคุณ
‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไร เรามาคบกันไหมคะ
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪อะไรกันๆ
‪ไปเดตมาเหรอเนี่ย
‪- หือ ‪- เป็นอะไรไป
‪แต่งตัวน่ารักเชียว
‪นั่นเดรสที่ฉันให้นี่ ไปไหนมาเหรอ
‪ไปกับใครมา
‪เขาบอกว่าชอบหนู
‪- หา ‪- ว่าไงนะ
‪เมื่อกี้เธอว่าไงนะ
‪ไอ้หนุ่มตากล้องขี้โม้เหรอ
‪- เดี๋ยวก่อนสิ ‪- อย่าหลงตามนะ
‪- เอ้าฮึบ ‪- ฮึบ
‪- ผมยกฝั่งนี้ก่อนนะครับ ‪- ได้เลย
‪- อาซากุระ ‪- ครับ
‪หลังจากนี้ให้นายไปช่วยอาจารย์ซาวาอินะ
‪คุณทาคานาชิบอก
‪อะไรนะครับ
‪เขาไม่บ่นคนที่ไม่มีแววหรอก
‪ยิ่งเขาบ่นก็ยิ่งแปลว่าเขายอมรับในตัวนาย
‪จะยกขึ้นแล้วค่ะ
‪ยกขึ้นแล้วนะครับ
‪(คืนนี้ผมน่าจะว่างครับ ‪คุณอยากไปไหนหรือเปล่า)
‪(อยากไปที่ที่ฮารุโตะคุงแนะนำค่ะ)
‪ดีแล้วครับๆ
‪(ไม่ได้ออกกำลังกายนาน ‪แขนตึงมากเลยค่ะตอนนี้)
‪(ผมก็ตึงครับ)
‪(ขนาดตอนถือกรรไกรยังปวด ‪จนเกือบตัดโดนหูลูกค้าอีกแล้วค่ะ)
‪(เดี๋ยวเขาก็ชวนคุณไปเดตหรอกครับ)
‪(ชวนจริงก็แย่สิคะ)
‪(จริงด้วย ฉันมีที่ที่อยากไปอยู่ค่ะ ‪คราวหน้าไปด้วยกันไหม)
‪(โอเคครับ ผมไปด้วย)
‪(ซื้อเสื้อผ้ามือสองด้วยเหรอครับเนี่ย)
‪(แน่นอนสิคะ ไม่ค่อยมีเงินก็เรื่องหนึ่ง)
‪(ที่คุณใส่เหมือนไม่ใช่มือสองเลย ‪แต่ก็ดีเหมือนกันนะครับ)
‪(เดี๋ยวมีลดราคา ไว้ไปด้วยกันนะคะ)
‪(วันนี้งานผมเลิกเร็ว เราไปดูหนังกันไหมครับ)
‪(ได้ค่ะ แต่ขอเลทหน่อยนะคะ)
‪กลับก่อนนะคะ
‪(ไปทานข้าวก่อนได้ไหมครับ ‪ยังพอมีเวลากว่าหนังรอบดึกจะฉาย)
‪(ได้สิคะ)
‪- จริงๆ แล้วฉัน ‪- ครับ
‪ไม่ค่อยได้ออกมาทานข้าวข้างนอกเลยค่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- อือ
‪กินข้าวนอกบ้านทีไร
‪พี่ชอบดุฉันตลอดเลยค่ะ
‪ทำไมล่ะ
‪แปลกใช่ไหมคะ เขาน่าจะอิจฉาล่ะมั้ง
‪ว่าไงนะครับ
‪(หลับอีกแล้วนะครับ)
‪(คราวหน้าฉันจะดูจนจบให้ได้ค่ะ)
‪(ถ้าทำได้ขอรางวัลด้วยนะคะ)
‪(รางวัลอะไรเหรอครับ)
‪(ฉันอยากเที่ยวยันเช้าเลย)
‪- ทางนี้ไม่ใช่เหรอ ‪- ทางนั้นต่างหาก
‪- ทางนี้เหรอ ‪- ทางนี้แหละๆ
‪จะทันไหมเนี่ย
‪ขอบคุณครับ
‪ฉันกลับไปดูรูปก่อนนะ
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪- กางให้หน่อย ‪- ครับ
‪- เอาแผ่นสะท้อนไปนะคะ ‪- โอเค เอาเลย
‪(โทษทีนะ ไข้ขึ้นอีกแล้ววันนี้น่าจะไปไม่ได้)
‪- ผมเอาลงหมดเลยนะครับ ‪- อือ
‪(แต่ไม่ต้องห่วงนะ ไข้ไม่สูงมาก ‪ตั้งใจทำงานนะ ฮารุโตะคุง)
‪(อ้าว เดี๋ยวผมไปเยี่ยมนะ)
‪(เมื่อคืนทำงานโต้รุ่ง แต่เก็บของใกล้เสร็จแล้ว)
‪(เดี๋ยวผมรีบบึ่งจักรยานไป)
‪แย่แล้วๆ
‪โอ๊ย
‪มีอะไรเหรอคะ
‪เอ่อ
‪สวัสดีครับ ผมชื่ออาซากุระ
‪มาเยี่ยมคุณมิซากิครับ
‪เอ่อ ผมเอานี่มาให้ครับ
‪เฮ้ย
‪แกคือไอ้ติ่งหูใช่ไหม
‪อะไรนะครับ
‪แกกำลังตามจีบมิซากิอยู่ใช่ไหม
‪- ว่าไง ‪- หยุดเลยนะ
‪เงียบไปเลย
‪สวัสดีจ้ะ ฉันเป็นพี่สะใภ้มิซากิ
‪- นี่พี่อายาโนะ ‪- ชื่ออายาโนะจ้ะ
‪- แล้วก็พี่ชายฉันค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- ให้เข้ามาได้ไงหา ‪- รูดซิปปากเลย
‪เอาเวลาจู๋จี๋กับไอ้หมอนี่ไปหาหมอดีกว่าไหม
‪ไปหาหมอคุโรกิหน้าสถานีมาแล้ว ‪หมอบอกแค่หวัด
‪ไปโรงพยาบาลใหญ่ๆ สิ
‪พี่ก็ขี้กังวลเกิน หนูแค่มีไข้อ่อนๆ เอง
‪- อย่ามาขวางน่า ‪- โทษทีนะ
‪พี่ฉันชอบเล่นใหญ่น่ะ
‪ต้องขอโทษเรื่องแผลเขาก่อนไหม ขอโทษซะ
‪ขอโทษนะคะ
‪โทษทีก็แล้วกัน
‪เพื่อขอโทษที่น้องฉันทำนายเป็นแผลขนาดนั้น
‪ฉันให้นาย
‪แค่ยกเดียว
‪สามนาทีไม่ขาดไม่เกิน เข้าใจนะ
‪ครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณเพื่อ
‪ขอโทษครับ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- เก็บของใกล้เสร็จแล้ว ‪- ครับ
‪ฮารุโตะคุง
‪ขึ้นมาสิ
‪ทางตันแล้ว
‪ฉันไม่อนุญาตให้เข้าไปในห้อง
‪เข้าใจแล้วครับ
‪โอ๊ย
‪โทษทีนะ รอนานเลย
‪เข้ามาก่อนสิ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪ผมอยู่แค่นี้ก็ได้ครับ
‪โอเค
‪อาการเป็นไงบ้างครับ
‪- ผมเอานี่มาให้ ‪- หือ
‪อ้าว เจลลีสตรอว์เบอร์รีนี่
‪ขอบคุณนะ
‪เจ็บคอด้วยไหมครับ
‪ไอหรือเปล่า
‪ผมน่าจะซื้อยาอมมาด้วย
‪ไม่ใช่ๆ
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪แค่ไม่ได้แต่งหน้า
‪ตอนไม่ได้แต่ง หน้าฉันจะเหมือนเด็กน่ะ
‪เรื่องแค่นั้น
‪ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ อยากเห็นด้วยซ้ำ
‪ไม่เอาดีกว่าๆ
‪เดี๋ยวจะติดหวัดเอา
‪แถมถ้าเห็นใกล้ๆ มีหวังหัวเราะแหง
‪ไม่หัวเราะครับ
‪ผมสาบาน
‪สาบานไปฉันก็ไม่ให้ดูหรอก
‪ผมจะไม่หัวเราะจริงๆ ครับ
‪จริงนะ
‪สาบานต่อติ่งหูผมเลยครับ
‪โอเค
‪พูดอะไรหน่อยสิ
‪คุณสวยมากครับ
‪น่าอายจัง
‪- อย่านะๆ ‪- หือ
‪ถ่ายไม่ได้เหรอครับ
‪- ไม่ได้ๆ ‪- ทำไมล่ะ
‪พอเป็นหวัดแล้วหน้าฉันโทรมมากเลย
‪แต่ก็…
‪ขอบคุณนะ
‪ไม่เคยมีใครชมฉันว่าสวยเลย
‪ฉันดีใจนะ
‪ถ้าจูบฉันเจื๋อนแกแน่
‪- ขอโทษครับ ‪- ระฆังดังหมดยกแล้ว
‪- ครับๆ ‪- มิซากิ ไปโรงพยาบาลได้แล้ว
‪- คิดจะทำอะไรหา ‪- ขอโทษครับ
‪- ลงไป ‪- ลงแล้วครับ
‪(อาซากุระ ฮารุโตะ)
‪ฮัลโหล
‪ขอโทษแทนพี่ฉันด้วยนะ
‪- ถ้าหายแล้วไว้เรา… ‪- มาตรงหน้าต่างหน่อยได้ไหมครับ
‪หน้าต่างเหรอ
‪ครับ
‪หายไวๆ นะครับ
‪อือ
‪ไว้ถ้าหายแล้วเราไปดูดอกไม้ไฟ…
‪มิซากิ
‪- ลงมาเร็วๆ ‪- รู้แล้วน่า
‪โทษทีๆ
‪เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪ดอกไม้ไฟครับ
‪อือ ไปสิ
‪แล้วผมจะรอนะครับ
‪อือ
‪- แล้วเจอกันนะครับ ‪- กลับดีๆ นะ
‪- บาย ‪- บ๊ายบาย
‪เจ็บจังเลย
‪โอ๊ย
‪ปวดไม่ไหวแล้ว
‪โอ๊ย
‪พี่
‪ผมเป็นหมอเฉพาะทางด้านโรคทางพันธุกรรม
‪ชื่อคามิยะครับ
‪ขออนุญาตเรียนตามตรงนะครับ
‪คุณมิซากิ
‪มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นโรคแก่ก่อนวัยครับ
‪โรคแก่ก่อนวัยเหรอคะ
‪ผมยังฟันธงไม่ได้ ‪จนกว่าเราจะตรวจกันอย่างละเอียด
‪แต่เราพบสัญญาณของโรคครับ
‪โรคแก่ก่อนวัยอะไรนั่นคือยังไงเหรอครับ
‪โรคแก่ก่อนวัยเป็นโรคที่จะพบผมขาว ‪หรือริ้วรอยขึ้นอย่างรวดเร็วหลังมีอาการ
‪ผิวหนังจะเหี่ยวย่นและด้าน มีอาการต้อกระจก
‪บางรายอาจพบกล้ามเนื้ออ่อนแรง ‪หรือกระดูกเสื่อมครับ
‪หลังจากเริ่มแก่ขึ้น ‪นอกจากการเปลี่ยนแปลงภายนอก
‪ระบบภูมิคุ้มกันก็จะตก
‪ทำให้มีโอกาสเกิดเนื้อร้าย
‪หรือมะเร็งมากขึ้นตามไปด้วยครับ
‪เดี๋ยวนะครับหมอ
‪ผมตามไม่ค่อยทัน
‪พูดง่ายๆ ก็คือเป็นโรคที่จะแก่เร็วกว่าคนอื่นครับ
‪โรคแก่ก่อนวัยมีหลายลักษณะ
‪แต่กรณีของคุณมิซากิ
‪เป็นไปได้ว่าคนไข้จะแก่เร็วขึ้น ‪กว่าคนทั่วไปหลายสิบเท่าครับ
‪หลายสิบเท่าเลยเหรอ
‪หลังมีอาการ
‪ในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี
‪อาจมีสภาพเหมือนคนแก่ไปเลยก็ได้ครับ
‪บ้ากันไปใหญ่แล้ว
‪ผมไม่เห็นเคยได้ยินโรคแบบนั้นเลย
‪ตั้งแต่เกิดมายัยนี่ก็แข็งแรงดีตลอด
‪ไม่เคยเป็นโรคอะไรเลยด้วยซ้ำ
‪พี่
‪แค่มีโอกาสเฉยๆ ใช่ไหมคะ
‪อาจจะไม่ใช่ก็ได้
‪เราตรวจยีนกันดีกว่าครับ
‪จะได้แน่ใจว่าเป็นหรือไม่เป็น
‪"เป็นเคสที่พบได้ยากมาก
‪ถ้าให้เปรียบก็คงเหมือน
‪โรคที่
‪เร่งชีวิตให้เร็วขึ้น"
‪(กลุ่มอาการของโรค)
‪(พบผู้ป่วยโรคนี้มากน้อยเพียงใด)
‪(หกเดือนหลังมีอาการ)
‪ไม่จริง
‪ไม่จริงใช่ไหม
‪- เชื่อเขาเลย ‪- อะไร
‪จะไปจริงๆ เหรอ ผลยังไม่ออกเลยนะ
‪ไข้ลดแล้ว ไม่เป็นไรหรอก
‪แต่เขาว่า
‪- หา ‪- ดวงราศีพฤษภวันนี้
‪ถ้าอยู่บ้านจะดวงดีนะ
‪พี่ไม่เคยดูนี่
‪ขอบคุณนะที่ห่วงหนู
‪แต่หนู…
‪ก็ไม่อยากให้ฮารุโตะคุงต้องห่วงเหมือนกัน
‪- ถ้างั้นก็ขอให้สนุกนะ ‪- อือ
‪- เดี๋ยว ‪- อะไรอีก
‪ห้ามกลับเช้าเด็ดขาด
‪ขอผ่านหน่อยครับ
‪(สถานีคาตาเสะเอโนชิมะ)
‪(ขอยกเลิกงานแสดงดอกไม้ไฟโชนัน เอโนชิมะ)
‪- อันนี้อร่อยเนอะ ‪- อือ อร่อยดี
‪- ฮารุโตะคุง ‪- ครับ
‪ดูสิ
‪ฝนหยุดแล้ว
‪เสียดาย อดดูดอกไม้ไฟเลย
‪คุณมิซากิ
‪หือ
‪- ได้แล้ว ‪- ติดเร็วจัง
‪- โอ้โฮ ‪- ดูสิ
‪ติดแล้ว
‪ระวังด้วยนะ
‪เดี๋ยว
‪ของฉันดับแล้ว
‪- ระวังนะ ‪- สวยมากเลย
‪- ดูนั่นสิ ‪- ดอกไม้ไฟล่ะ
‪- มาสิๆ ‪- ใช่จ้ะ
‪- เล่นไหม ‪- ได้เหรอฮะ
‪- อยากเล่นจัง ‪- นี่ไง
‪เย่
‪- มาทางนี้ๆ ‪- รอด้วยสิ
‪เล่นตรงนี้กัน
‪มานี่สิ
‪- ติดหรือยัง ‪- ติดแล้ว
‪เอาไปจุดให้คนอื่นด้วยนะ
‪ว้าว
‪จุดกันแล้วใช่ไหม
‪น่ารักจังเลย
‪กรณีของคุณมิซากิ
‪เป็นไปได้ว่าคนไข้จะแก่เร็วขึ้น ‪กว่าคนทั่วไปหลายสิบเท่าครับ
‪(หกเดือนหลังมีอาการ)
‪คุณมิซากิ
‪แต่งงานกับผมนะครับ
‪คะ
‪เอ่อ แต่ยังไม่ต้องแต่งตอนนี้ก็ได้ครับ
‪เพราะเรายังมีความฝันของเรา
‪แต่…
‪ต่อจากนี้ผมอยากจะ…
‪ใช้ชีวิตกับคุณมิซากิ
‪ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดไป
‪ทำไมจู่ๆ พูดเรื่องนี้ล่ะ
‪เราเพิ่งจะคบกันได้แค่สามเดือนเอง
‪ใจร้อนเกินไปแล้ว
‪เธออาจเจอคนที่ดีกว่าฉันก็ได้
‪แต่ผม
‪อยากอยู่กับคุณนะครับ
‪ต่อให้เพิ่งคบกันแค่สามเดือน
‪แต่ผมคิดไปแล้ว
‪ว่าจะให้คุณเป็นแฟนคนสุดท้ายของผม
‪เพราะงั้นจากนี้ไป
‪จะกี่ปี…
‪ผลการตรวจพบว่า
‪คุณมิซากิ
‪จะมีการเปลี่ยนแปลงเร็วกว่าทั่วไป
‪หรือเรียกว่าโรคฟาสต์ฟอร์เวิร์ด
‪ตอนนี้เรายังไม่มีหนทางรักษาให้หายขาดได้ครับ
‪แต่เราพบมันตั้งแต่เนิ่นๆ ‪ทางเราจะพยายามสุดกำลังเพื่อหาหนทาง
‪ที่จะช่วยบรรเทาอาการให้ได้มากที่สุดครับ
‪ก็แปลว่า…
‪ฉันจะกลายเป็นคนแก่ก่อนวัย
‪แล้วก็ตายไปเหรอคะ
‪ยังไม่ทันได้ร่ายมนตร์ให้ใครเลย
‪ฉันก็ต้องแก่ตายแล้วเหรอ
‪ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะคะ
‪งั้นเหรอ
‪(ห้องพักนันเอ)
‪โอเค
‪อ้าว
‪ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกก่อน
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ
‪เปล่าสักหน่อย
‪แค่กะจะมาเซอร์ไพรส์นิดหน่อย
‪ถึงจะแคบไปหน่อย
‪แต่ไปข้างบนไหมครับ
‪อือ
‪เชิญครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอโทษที่ห้องรกนะครับ
‪เดี๋ยวผมรีบเก็บให้
‪ผมไปขอชาจากผู้ดูแลมาครับ
‪เวทมนตร์
‪ที่ตัดเอาช่วงเวลานั้นมาเก็บไว้ตลอดกาล
‪อะไรนะครับ
‪ฉันอยากถ่ายบ้างจัง
‪- หุบแขนเข้ามา ‪- อือ
‪- หุบเข้ามา ‪- โฟกัสแล้วใช่ไหมครับ
‪น่าจะนะ
‪- ถ่ายเลยนะ ‪- ครับ
‪- เป็นไงบ้างครับ ‪- อันนี้สวยเลย
‪จริงด้วย
‪ถ่ายแล้วเหรอ
‪- ลองยืนอยู่ใต้เงา ‪- อือ
‪แล้วถ่ายดอกที่โดนแสงดูครับ
‪แบบนั้นแหละๆ
‪หือ
‪อ้าว เหลือรูปเดียวแล้ว
‪เราถ่ายด้วยกันไหมครับ
‪อ้าว
‪- ถ่ายไปแล้ว ‪- โธ่
‪ให้ผมถ่ายคุณสักรูปสิ
‪นี่ ฮารุโตะคุง
‪ครับ
‪ที่ขอฉันแต่งงานวันก่อน…
‪ไม่เป็นไรครับ
‪คะ
‪ผมว่าผมใจร้อนไปจริงๆ
‪ผมน่าจะรอให้ทำงานได้เป็นชิ้นเป็นอันก่อน
‪เพราะฉะนั้นผมจะพยายามให้มากขึ้น
‪เพื่อสักวันคุณจะได้ตอบตกลง
‪ต่อให้ต้องรออีกสองปีหรือสามปี
‪หรือห้าปี
‪ไว้ให้ฉันดูด้วยนะ
‪รูปที่ฮารุโตะคุงถ่าย รูปที่เธอภูมิใจ
‪อือ
‪สัญญานะ
‪ผมสัญญา
‪ดีล่ะ ถ้างั้นวันนี้ขอนอนห้องฮารุโตะคุงนะ
‪อะไรนะครับ
‪ไม่กะทันหันไปหน่อยเหรอ
‪เอ่อ จริงๆ ผมก็อยากให้คุณมานะครับ
‪แต่พี่คุณจะฆ่าผมเอา
‪ฉันขอ
‪ผมไม่มีเลยนะ
‪อะไรเหรอ
‪ผมไม่ได้เตรียมไว้
‪ไม่เป็นไร
‪มีอะไรเหรอ
‪ฮารุโตะคุง
‪คุณมิซากิ
‪ถ้าเราได้แก่ไปด้วยกันก็คงดีสิ
‪ลาก่อนนะ
‪ฮารุโตะคุง
‪(ติดต่อคุณไม่ได้มาสามอาทิตย์แล้ว ‪ผมเป็นห่วงนะครับ)
‪(ตอบผมที ตอบสั้นๆ ก็ได้ ตอบอะไรก็ได้)
‪(เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ บอกผมหน่อย)
‪(ไปเจออุบัติเหตุที่ไหนหรือเปล่าครับ ‪ทำไมถึงไม่ตอบผมเลย)
‪(ขอโทษที่ทักไปบ่อยๆ นะครับ)
‪(แต่ผมรอคุณอยู่นะ)
‪อาริอาเกะลาออกไปตั้งแต่เดือนที่แล้วน่ะครับ
‪ลาออกไปแล้วเหรอครับ
‪เธอบอกว่าจะไปทำงานที่ร้านคนรู้จักแถวฮาราจูกุ
‪ร้านไหนเหรอครับ
‪ไม่มีใครรู้เลยครับ
‪ขอโทษนะครับที่ช่างประจำของคุณไม่อยู่แล้ว
‪ถามไปฉันก็ไม่รู้หรอก
‪ถ้าไม่ติดต่อไปก็น่าจะรู้แล้วนะ
‪รู้อะไรเหรอครับ
‪ก็ไม่อยากเจอนายไง
‪ไม่มีทาง
‪ผมขอร้อง ผมขอเจอเธอหน่อยได้ไหมครับ
‪เธอไม่อยู่นี่
‪ไปได้แล้ว เกะกะ แล้วไม่ต้องมาอีกนะ
‪คุณมิซากิครับ
‪คุณมิซากิ
‪คุณมิซากิครับ
‪(ศาลเจ้าโชวะอินาริ)
‪- สวัสดีจ้ะ ‪- สวัสดีครับ
‪นายไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้หรือไง
‪หลบไป
‪เธอเป็นคนสอนให้ผมอย่ายอมแพ้เองครับ
‪ขอร้องล่ะครับ
‪ขอแค่ฝากนี่ให้เธอได้ไหมครับ
‪พี่เข้าไปนะ
‪เขาฝากนี่มาให้
‪พี่ว่าเคลียร์ให้จบๆ ดีกว่านะ
‪(ถึงคุณมิซากิ ‪ผมเป็นห่วงนะครับ ช่วยติดต่อผมหน่อย)
‪เดี๋ยวฉันทำเอง รอฉันให้สัญญาณยกไฟขึ้นนะ
‪ได้ครับ
‪(อาริอาเกะ มิซากิ)
‪อาซากุระ ยกได้
‪อาซากุระ
‪คุณมิซากิ
‪ขอบคุณสำหรับรูปนะ
‪ฉันชอบคนอื่นแล้ว
‪หา
‪รุ่นพี่ที่เคยคบสมัยเรียนที่โรงเรียนตัดผม
‪เขาเปิดร้านที่ฮาราจูกุ
‪แล้วเขาก็ชวนฉันมาทำงาน
‪ฉันเคยโดนเขาทิ้ง แต่ฉันก็ยังรักเขา
‪ตอนนี้ฉันก็อยู่กับเขา
‪ไม่จริง
‪โกหกใช่ไหม
‪จู่ๆ มาบอกผมแบบนี้ได้ยังไง
‪สวัสดีครับ
‪ผมชื่อคามิยะ เป็นแฟนเธอครับ
‪ขอโทษที่ต้องลงเอยแบบนี้นะครับ
‪แต่
‪เธออยากมาอยู่กับผม
‪ขอคุยกับคุณมิซากิหน่อยครับ
‪ขอโทษนะ ฮารุโตะคุง
‪มาเจอกันไหม
‪มาคุยกัน
‪ผมไปหาได้หมดเลย
‪ฉันคงไปเจอไม่ได้แล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪เดี๋ยวเขาไม่สบายใจ
‪หมายความว่าไง
‪เห็นแก่ตัวไปหน่อยไหม
‪จะเริ่มต้นใหม่กับคนเดิมเลยเจอไม่ได้เหรอ
‪เห็นฉันเป็นตัวอะไร ไม่ตลกเลยนะ
‪คุณนี่มันแย่ที่สุด
‪จะคิดแบบนั้นก็ได้
‪นี่ ฮารุโตะคุง…
‪เรื่องของฉัน…
‪เธอลืมมันไปซะเถอะ
‪ขอโทษที่ทำให้คุณหมอต้องลำบากใจนะคะ
‪ขอบคุณมากๆ ค่ะ
‪คุณอยากให้จบแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ
‪ค่ะ
‪ลืมเอาสมองมาทำงานหรือไง ‪ลืมชาร์จแบตได้ไงวะ
‪นี่งานอาจารย์ซาวาอินะเว้ย
‪จะโดนเทมาหรืออะไรฉันไม่สน
‪เรื่องส่วนตัวก็เก็บไว้ที่บ้าน
‪หา
‪คิดว่ามาสนามเด็กเล่นหรือไงวะ
‪ขอโทษครับ
‪ถ้าเซตพร้อมแล้วผมจะรีบมาแจ้งทันทีครับ
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪อาซากุระคุงใช่ไหมนะ
‪อนาคตเธออยากทำอะไรเหรอ
‪ยังไงนะครับ
‪เดือนกุมภาพันธ์ทาคานาชิคุง ‪จะเปิดห้องจัดแสดงส่วนตัว
‪มาโคโตะคุง ‪ก็มีงานโฆษณาออนไลน์เข้ามาเยอะขึ้น
‪ทุกคน
‪ตะเกียกตะกายเพื่อให้เป็นอะไรบางอย่าง
‪แล้วเธอล่ะ อยากถ่ายรูปแบบไหนเหรอ
‪รู้แบบนี้
‪หนูน่าจะให้เขาถ่ายรูปหนูไว้สักใบ
‪โดนเทได้เชยมาก
‪แต่ว่านะ
‪เราชอบเขาแต่เขาชอบคนอื่น ‪เรื่องแบบนี้มีบ่อยจะตาย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪หา จริงเหรอครับ
‪ช่างเรื่องฉันเถอะ
‪เขาถึงได้บอก
‪ว่าใจคนแปรผันง่ายกว่าดอกไม้ร่วง
‪รีบลืมๆ เธอดีกว่า
‪ผมจะทำได้ไหมนะ
‪ให้ฉันช่วยให้ลืมไหมล่ะ
‪เอ๊ะ
‪(รูปปั้นพระโพธิสัตว์คุ้มครองบุตร เมืองเฮมิ)
‪ไอ้วิธีรักษาด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ‪จะได้ผลหรือเปล่านะ
‪อือ
‪เขาบอกว่ามัน
‪ช่วยกระตุ้นเซลล์ไม่ใช่เหรอ
‪จะโรคร้ายไหนๆ ก็รักษาได้
‪คลินิกเขาขึ้นชื่อเรื่องนี้เลยนะ
‪ถ้าไม่อยากทำค่อยออกมาก็ได้
‪แต่ที่แน่ๆ มีหวังกว่าไปฉีดไอ้ยา
‪ป้องกันกระดูกพรุนอะไรนั่นแน่
‪หลับตาลงค่ะ
‪(รูปปั้นพระโพธิสัตว์คุ้มครองบุตร เมืองเฮมิ)
‪- อ้าว สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- กำลังรออยู่เลยค่ะ ‪- เชิญครับ
‪- เหนื่อยน่าดูเลย ‪- ไม่เถียงครับ
‪โอเค
‪ได้รับเงินเรียบร้อยค่ะ
‪ตอนนี้น่าจะเห็นผลแล้วนะคะ
‪ขอบคุณมากครับ
‪โทษทีนะ
‪- เดี๋ยวฉันเติมน้ำมันก่อนคืน… ‪- นี่
‪หือ
‪คิดจะทำไปถึงเมื่อไหร่
‪มาบ่อยขนาดนี้ แต่ฉันยังไม่เห็นว่ามันจะช่วยเลย
‪กล้ามเนื้อมิซากิจังก็อ่อนแรง เดินก็แทบจะไม่ไหว
‪ฉันถึงคิด…
‪ว่ามันไม่มีประโยชน์เลย
‪มันต้องใช้เวลากว่าจะเห็นผลนะ
‪- เหรอ ‪- อือ
‪ว่าแต่พวกเสื่อแม่เหล็กไฟฟ้าอะไรพวกนั้น
‪นายใช้เงินไปเท่าไรแล้ว
‪- ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป… ‪- แล้วจะให้ฉันทำยังไง
‪ฟังนะ
‪ที่เธอพูดแบบนั้นได้ เพราะเธอเป็นคนนอกไงล่ะ
‪เพราะงั้นเลิกบ่นเรื่องมิซากิซะ
‪โอเค
‪ผมขอเรียกว่ากระดาษธรรมดาแล้วกัน
‪กระดาษธรรมดาที่มีภาพวิว
‪เบรสซงเคยกล่าวไว้ว่า
‪"การถ่ายภาพ
‪คือการเอาหัว ดวงตา และหัวใจ ‪มารวมกันบนเส้นสายตา"
‪แปลง่ายๆ ว่ามันคือชีวิต
‪เธอจะเป็นโปรได้ แน่นอนว่าต้องมี ‪พรสวรรค์ และเทคนิค
‪แต่สิ่งที่จำเป็นกว่านั้น
‪คือหัวใจของคนถ่าย
‪ว่าตอนจะกดชัตเตอร์ หัวใจเราปรารถนาอะไร
‪อาซากุระคุงล่ะ
‪อยากใส่ความปรารถนาแบบไหนลงไปในรูปเหรอ
‪ความปรารถนา
‪ปีนเขานี่โหดเอาเรื่องอยู่นะครับ
‪ขอบใจนะ
‪ที่มากับฉัน
‪ยิ่งมีเรื่องตอนนั้น ‪ฉันกลัวนายจะไม่มาด้วยซะแล้ว
‪ตอนนั้นคุณเมาแอ๋เลยนี่ครับ
‪ก็ฉันไม่มีเวลาไปหาแฟนนี่
‪เพราะฉันมีความฝัน
‪ความฝันเหรอครับ
‪งานโฆษณาฉันทำเพื่อเลี้ยงปากท้อง
‪แต่สักวันฉันจะตระเวนไปภูเขาทั่วโลก
‪แล้วถ่ายรูปที่เป็นตัวฉัน
‪นั่นแหละความฝันฉัน
‪งานที่เราทำอยู่
‪การอกหัก
‪ไม่ส่งผลเสียต่องานเลย
‪ยิ่งรักเศร้าก็ยิ่งเป็นเชื้อไฟให้งานศิลป์
‪ฉันคิดแบบนั้นนะ
‪พักสักหน่อยดีกว่า
‪(อาริอาเกะ มิซากิ)
‪(ลบ ‪ยกเลิก)
‪(ระบบจะลบอาริอาเกะ มิซากิออกจากรายชื่อ ‪ยืนยันหรือไม่)
‪(ลบออกแล้ว)
‪เดี๋ยวๆ
‪ลงก่อนนะ
‪อ้าว
‪นี่เรามาผิดวันเหรอ
‪หา
‪มาเร็ว
‪- ขอโทษนะครับ ‪- ครับ
‪วันนี้คลินิกปิดเหรอครับ
‪อ๋อ เมื่อวานตำรวจมาจับหมอไปแล้ว
‪หา
‪อะไรนะครับ
‪เห็นว่าเป็นพวกต้มตุ๋น
‪ต้ม…
‪จิตใจพวกมันต้องทำด้วยอะไร ‪ถึงได้มาขูดรีดคนป่วยแบบนี้
‪เฮ้อ
‪โดนต้มซะเปื่อยเลย
‪ให้ตายเถอะ
‪แต่ไม่เป็นไร
‪ไม่ต้องห่วง
‪เดี๋ยวพี่จะหาวิธีรักษาใหม่ให้
‪นะ
‪พอเถอะพี่
‪อย่าเสียเงินไปกับหนูเลย
‪พี่ให้เธอรับการรักษาเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้
‪พี่ทำอะไรไม่ได้เลย
‪ขอโทษนะ
‪ที่พี่ไม่ได้เรื่อง
‪อย่าร้องสิ
‪ตั้งแต่พ่อกับแม่เสีย
‪พี่ก็ดูแลหนู…
‪มาตลอดเลยไม่ใช่หรือไง
‪ไม่หรอก
‪ตอนรับช่วงทำร้านต่อ
‪มารยาทพี่ก็ไม่ดี
‪แถมยังทำข้าวไหม้อีก
‪ใช่ไหม แต่ว่า
‪เธอก็คอยบอกพี่ว่า "ไม่เป็นไร"
‪พี่…
‪ขอ…
‪ขอโทษนะ
‪- ขอโทษ ‪- โธ่พี่
‪เริ่มหิวแล้วสิ
‪ไม่ได้กินข้าวข้างนอกนานแล้ว ‪เราแวะกินกันก่อนไหม
‪มิซากิ
‪เป็นอะไรไป มิซากิ
‪ไหวหรือเปล่า
‪นี่
‪วันนี้ตัดทรงไหนดีคะ
‪ย้อมสีด้วยไหมคะ
‪ให้ฟอกผมไหมคะ
‪มิซากิจัง เป็นยังไงบ้าง
‪ก็เหมือนเดิมค่ะ
‪ดีแล้ว
‪พี่เอาของที่เธอขอมาให้แล้วนะ
‪คอลลาเจน รกบำรุงผิว
‪แคโรทีนอยด์
‪อันนี้อะไรนะ
‪แต่พี่ว่า…
‪ไม่ต้องฝืนกินของพวกนี้ก็ได้มั้ง
‪หมายความว่าไง
‪ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ
‪พี่ขอโทษ
‪พี่อายาโนะไม่เข้าใจหนูหรอก
‪พี่ทั้งสวย รอยเหี่ยวย่นก็ไม่มี
‪เลิกสนใจหนูเถอะ
‪เอาเวลาไปเตรียมงานแต่งกับพี่ดีกว่าไหม
‪มิซากิจัง
‪เรื่องงานแต่งงาน…
‪เราเลื่อนมันออกไปแล้ว
‪หา
‪ทำไมล่ะ
‪- เลื่อนเหรอ หมายความว่ายังไง ‪- ไม่ใช่นะ
‪- กะแล้ว หนูว่าแล้ว ‪- พี่…
‪- ไม่ใช่นะ ‪- เป็นเพราะหนูใช่ไหม
‪- จะบอกว่าเพราะหนูใช่ไหม ‪- ไม่ใช่นะ งานพี่…
‪ไม่ใช่
‪พอแล้ว
‪หนูต้องไปทำกายภาพ
‪ขอบคุณที่เอามาให้นะ
‪- มิซากิ ‪- หนูขอล่ะ พี่กลับไปได้แล้ว
‪ได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะคะ ยังไม่กลับเหรอคะ
‪ขอเดินอีกหน่อยค่ะ
‪คุณอาริอาเกะ เป็นอะไรไปคะ
‪- คุณโนมุระคะ ทางนี้ค่ะ ‪- มีอะไรเหรอคะ
‪คุณมาคาเบะ เอาผ้ามาให้หน่อยได้ไหม
‪- ค่ะ ‪- ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวเราเช็ดให้
‪ขอผ้าเช็ดตัวด้วยค่ะ
‪รู้สึกไม่ดีใช่ไหมคะ ‪เดี๋ยวเราไปเปลี่ยนชุดกันนะคะ
‪เรียบร้อยแล้วนะคะ
‪ฉันเอาสุขาเคลื่อนที่ไว้ตรงนี้นะคะ
‪ถ้าต้องการให้ช่วย กดกริ่งนี้นะคะ
‪เดี๋ยวเรามาใหม่นะคะ
‪วัดไข้คุณซาซากิแล้วใช่ไหม
‪ยังค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
‪นี่
‪เอาไปใช้สิ
‪ฉันมีอยู่สามล้าน
‪ฉันจะรับได้ไง
‪ฉันไม่ใช่คนนอกนะ
‪ฉันก็อยากช่วย
‪มิซากิจังก็เป็นน้องสาวฉันเหมือนกัน
‪วันนี้ฟ้าฝนเป็นใจให้เรากลับบ้านดีเนอะ
‪โอเค
‪อันนี้ต้องไว้ตรงนี้
‪พี่อายาโนะ
‪หนูมีที่ที่อยากแวะไปหน่อย
‪ที่ไหนเหรอ
‪ขอบคุณค่ะ
‪หนูพอใจแล้ว
‪มาแล้ว
‪เสร็จแล้ว กินกันเลยดีกว่า
‪เป็นไง จัดเต็มเลยใช่ไหม
‪กินเลยๆ
‪กินอะไรดี เนื้อหน่อยไหม
‪จะสุกหรือยังนะ
‪- นี่ พี่อายาโนะ ‪- หือ
‪หนูไม่อยากให้พี่มาแล้ว
‪คือหนู ตั้งแต่หนูป่วย
‪หนูก็อิจฉาพี่อายาโนะตลอดเลย
‪พี่ทั้งสวยสุดๆ
‪ทั้งสดใส
‪ถ้าอยู่ด้วยกันไป
‪หนูคงอิจฉากว่าเดิม
‪เผลอๆ หนูอาจเกลียดพี่เลยก็ได้
‪- เพราะงั้น… ‪- เอาสิ
‪เกลียดพี่เลย
‪พี่ไม่ว่า
‪เกลียดพี่เข้าไป
‪- เพราะงั้นพี่ขอล่ะ… ‪- หนูไม่ได้อยากเกลียดพี่นะ
‪เพราะพี่อายาโนะ…
‪เป็นเหมือนพี่แท้ๆ ของหนู
‪พี่อายาโนะ
‪ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะ
‪ฝากพี่หนูด้วยนะ
‪ถึงหนูจะตายไป
‪หนูก็อยากให้พี่อยู่เป็นครอบครัวของเขาไปเรื่อยๆ
‪สัญญากับพี่อย่างหนึ่งสิ
‪ว่าสักวัน…
‪สักวัน…
‪เราจะต้อง…
‪กลับมาเจอกันอีกนะ
‪(ขออภัยในความไม่สะดวก ‪ทางเราจะปิดร้านสักระยะ)
‪ช่วงนี้
‪อาการคนไข้รุนแรงขึ้นมากครับ
‪ผมก็ไม่อยากพูดแบบนี้เหมือนกัน แต่คุณมิซากิ…
‪อาจอยู่ไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิหน้าครับ
‪หลังจากนี้มีโอกาสที่อาการจะทรุดลงได้ครับ
‪อันนี้ดีเลย มิซากิ
‪ของขวัญจากคุณซานต้า
‪อันนี้เป็นไง
‪สีซากุระเลยนะ
‪ลองสวมดูสิ
‪นี่
‪พอดีเลย
‪แบบนี้ดี
‪โอ้โฮ เหมาะกับน้องพี่มาก
‪พี่ก็เลือกมาดีเหมือนกันนะเนี่ย
‪- เก่งจริงๆ ‪- พี่อายาโนะเลือกใช่ไหม
‪หือ
‪เอาน่า
‪มีถุงเท้าแดงด้วยนะ
‪เขียนคำอธิษฐาน
‪แล้วเอาใส่ไว้นะ
‪มีปากกาไหม
‪ปากกาๆ
‪นี่ไง
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดีครับ
‪- ระวังเท้าด้วยนะคะ ‪- ทางต่างระดับ
‪- ระวังนะครับ ‪- ขออนุญาตนะคะ
‪- เชิญครับๆ ‪- เอียงหน่อยครับ
‪ไปทางนั้นอีกหน่อย
‪จะล้างออกแล้วนะคะ
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪(ไม่อยากทรมานแล้ว)
‪คุณอาซากุระครับ
‪ผมถอดด้านบนออกแล้วครับ
‪โอเค
‪เอาไฟบนมาข้างหน้าอีกหน่อยได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪โอเค ถ้างั้นก็เปิดไฟเลย
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪- จะเปิดไฟแล้วครับ ‪- ได้
‪เรียบร้อยค่ะ
‪- ข้างบนด้วยนะ ‪- ได้ค่ะ
‪อาซากุระ
‪ครับ
‪มีคนมาหา
‪ขอคุยด้วยหน่อยสิ
‪ขอโทษที่ฉันโกหกนายนะ
‪ตอนนี้มิซากิ…
‪ไม่ใช่มิซากิที่นายรู้จักแล้ว
‪น้องฉันไม่อยากตายอย่างอนาถ
‪เลยดิ้นรนสู้กับมัน
‪เธอขอแค่อย่าให้นาย
‪ต้องมาเห็นสภาพแบบนั้น
‪แต่ว่า
‪แต่จริงๆ แล้ว…
‪เธอยังอยากเจอนายไม่เปลี่ยน
‪(อยากเจอฮารุโตะคุงจัง)
‪ถ่ายไปแล้ว
‪ให้ผมถ่ายคุณสักรูปสิ
‪ที่ขอฉันแต่งงานวันก่อน…
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ต่อให้ต้องรออีกสองปีหรือสามปี
‪หรือห้าปี
‪เรื่องของฉัน…
‪เธอลืมมันไปซะเถอะ
‪เห็นฉันเป็นตัวอะไร
‪ไม่ตลกเลยนะ
‪ฉันขอร้อง
‪ช่วยมิซากิที
‪ฉันขอล่ะ
‪รอดไปที
‪จริงๆ ใจฉันเต้นแทบระเบิดแล้วค่ะ
‪สักวันฉันจะเป็นช่างทำผม
‪ที่ใช้เวทมนตร์ ‪เสกให้ลูกค้ารู้สึกว่าตัวเองน่ารักขึ้นให้ได้
‪ขอบคุณนะ
‪ไม่เคยมีใครชมฉันว่าสวยเลย
‪ฉันดีใจนะ
‪คุณมิซากิ
‪ผมได้ยินจากพี่คุณแล้ว
‪เรื่องที่คุณป่วย
‪ขอโทษที่ผมไม่ทันสังเกตเลย
‪คุณคงจะกลัวมาก
‪แต่ผมกลับไม่รู้อะไรเลย ขอโทษนะ
‪ตอนนี้…
‪ในหัวผมยังสับสน
‪ไม่เข้าใจ
‪แล้วก็ไม่อยากจะเชื่อครับ
‪เรื่องที่คุณ…
‪เป็นแบบนั้น
‪แต่
‪สำหรับผม…
‪ไม่ว่าคุณมิซากิจะเป็นยังไง…
‪ผมก็รักคุณนะ
‪ผม…
‪รักเธอมากนะ
‪แล้วผมจะมาใหม่
‪ผมสัญญา
‪ขอบใจนะ
‪พี่ขอโทษนะ ที่มันปุบปับแบบนี้
‪หนูกลัวมากเลย
‪แต่หนู…
‪ก็ดีใจมากเหมือนกัน
‪ที่ได้ยินเสียงเขาอีกครั้ง
‪ที่เขาบอกรักหนู
‪วันก่อนแอร์ห้องผมเสีย
‪ตอนนี้ก็เลยหมกอยู่ในผ้าแล้วสั่นเป็นเจ้าเข้า
‪ถ้าซานต้าเอาแอร์ใหม่มาให้ก็คงดีสินะ
‪แล้วก็บอกผมว่า "นี่แอร์เครื่องใหม่"
‪อ้าว แต่หมดคริสต์มาสแล้ว
‪วันก่อนเราโปรยหิมะในเซตด้วยครับ
‪มันสวยจนผมอึ้งเลย
‪สวยจนละสายตาไม่ได้
‪เลยโดนคุณทาคานาชิเอ็ดเข้าให้
‪เขาบอกเขาจะเอากาน้ำยัดปากผมด้วย
‪จริงสิ หนังเรื่องนั้นที่คุณเผลอหลับ
‪มีดีวีดีแล้วนะครับ
‪แต่เพิ่งออกใหม่ น่าจะยังไม่มีให้เช่า
‪ถ้ามีให้เช่า ผมจะเอามานะ
‪คุณยังจำ…
‪วันที่คุณตัดติ่งหูผมได้ไหมครับ
‪ตอนแรกผมเจ็บแล้วก็ตกใจมาก
‪แต่มาตอนนี้ผมดีใจนะครับที่คุณตัดติ่งหูผม
‪เพราะมัน
‪ทำให้ผมได้เดตกับคุณมิซากิ
‪คุณมิซากิ
‪พวกเราเพิ่งจะเจอกันได้ไม่นาน
‪แต่ช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกัน
‪มันมีความสุขมากเลยนะครับ
‪เพราะงั้น…
‪ปีหน้า…
‪ไว้ปีหน้า…
‪เราไปเที่ยวด้วยกันอีกเยอะๆ เลยนะ
‪ไปดูซากุระด้วยกันอีกนะ
‪แล้วเราก็ดื่มกัน สนุกด้วยกัน
‪พอถึงหน้าร้อนก็ไปดูดอกไม้ไฟแก้มือ
‪ตอนใบไม้ร่วงก็ไปดูเมเปิลแล้วก็ตั้งแคมป์
‪ก่อไฟทำอาหารด้วยกัน
‪ตอนหน้าหนาวก็ไปแช่บ่อน้ำร้อน
‪ปั้นตุ๊กตาหิมะด้วยกัน
‪แล้วเล่นปาหิมะแข่งกับพี่คุณ
‪ไว้เรา…
‪ไว้เรามา…
‪สร้างความทรงจำแบบนั้น…
‪ด้วยกันนะครับ
‪อาซากุระคุงล่ะ
‪อยากใส่ความปรารถนาแบบไหนลงไปในรูปเหรอ
‪เดือนหน้า
‪ผมจะเข้าร่วมงานจัดแสดงของคุณทาคานาชิครับ
‪เราจะเช่าแกลเลอรี ‪แล้วเอาผลงานของแต่ละคนมารวมกัน
‪นี่จะเป็นครั้งแรก
‪ที่ผมจะได้โชว์ผลงานในฐานะช่างภาพครับ
‪ผมอยากให้คุณ…
‪ไปดูรูปที่ผมถ่ายนะ
‪วันนี้วันสุดท้ายแล้วไม่ใช่เหรอ
‪จะดีเหรอ
‪จะไม่ไป…
‪จริงๆ ใช่ไหม
‪(อาซากุระ ฮารุโตะ)
‪(กาลและเวลา)
‪หนูไปเจอเขาไม่ได้หรอก
‪อย่ายอมแพ้สิ
‪อย่ายอมแพ้แบบนั้น
‪ตั้งแต่ป่วยเธอก็ยอมแพ้มาตั้งหลายเรื่องแล้วนี่
‪ทั้งงานช่างทำผม ความฝันที่อยากเปิดร้านเอง
‪ทั้งการแต่งงานแล้วมีครอบครัวที่แสนสุข
‪เธอพยายามมามากแล้วนะ
‪เพราะงั้น
‪อย่ายอมแพ้กับเรื่อง
‪ที่สำคัญที่สุดของเธอเลย
‪เข้าไปแจ้งตรงนั้นได้เลยนะคะ
‪ค่ะ เชิญเลยค่ะ ตามสบายนะคะ
‪สวัสดีค่ะ
‪ฮารุโตะคุง
‪อาซากุระ ฮารุโตะคุง
‪อยู่ที่ห้องด้านในนั้นค่ะ
‪เดี๋ยวดิฉันพาไปนะคะ
‪เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ
‪ค่อยๆ เดินนะคะ
‪ชิดเข้ามาตรงกลางอีกหน่อยครับ
‪ทำเหมือนสนิทกันหน่อยครับ ‪ขยับตัวได้ตามสบายเลย
‪ฉันชื่ออาริอาเกะ มิซากิ
‪เป็นช่างตัดผมของคุณวันนี้ค่ะ
‪สวัสดีครับ
‪วันนี้ตัดทรงอะไรดีคะ
‪ผมดีใจที่ได้ตกหลุมรักคุณครับ
‪สักวันผมจะทำให้เรื่องโกหกเป็นจริงให้ได้ครับ
‪ถ้าผมถ่ายผลงานดีๆ ได้เมื่อไหร่
‪ช่วยดูรูปผมด้วยนะครับ
‪ทำไมถึงไม่พยายามให้มันสุดๆ
‪อย่าทิ้งความฝันง่ายๆ สิ ไม่ว่าจะแย่แค่ไหน
‪ก็ถือกล้องต่อไปสิ
‪คุณมิซากิ
‪ผมอยากเปลี่ยนครับ
‪เปลี่ยนจากคนที่เอาแต่หนี
‪ผมว่ามันเหมือนสีของคุณมิซากิน่ะครับ
‪สีของฉันเหรอคะ
‪เพราะรอยยิ้มของคุณมิซากิ
‪เหมือนดอกซากุระบานครับ
‪คุณสวยมากครับ
‪ถ้าจูบฉันเจื๋อนแกแน่
‪- ขอโทษครับ ‪- ระฆังดังหมดยกแล้ว
‪คุณมิซากิ
‪แต่งงานกับผมนะครับ
‪ต่อจากนี้ผมอยากจะ…
‪ใช้ชีวิตกับคุณมิซากิ
‪ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดไป
‪"สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลง"
‪ยังไม่เจอกันเหรอ
‪ผมจะกลับไปครับ
‪โอเค
‪เหมือนจะมีอุบัติเหตุนะครับ
‪- ผมขอลงตรงนี้นะครับ ‪- ครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ฮารุโตะคุง
‪ฉันคิดถึงเธอจัง
‪ฮารุ…
‪เจ็บตรงไหนไหมครับ
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณนะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪กลับดีๆ นะครับ
‪โทษทีนะ
‪ที่ฉันไม่ได้เชิญนายมางานศพ
‪ดื้อจนถึงที่สุดจริงๆ
‪เหมือนใครก็ไม่รู้
‪อ๋อ นี่
‪เธอซ่อนเอาไว้
‪ฉันเลยเอาใส่ไปในโลงด้วยไม่ได้
‪ไม่ใช่หรอก
‪เธอคงอยากให้มันอยู่กับฮารุโตะคุงมากกว่า
‪เพราะมัน…
‪เป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตมิซากิจัง
‪ผมขอไป…
‪ดูห้องคุณมิซากิได้ไหมครับ
‪ผมไม่ทันรู้เลย
‪ทั้งๆ ที่…
‪เธอยิ้มขอบคุณผมซะขนาดนั้น
‪รถประจำทางสายนี้จะมุ่งหน้าไป ‪สนามบินฮาเนดะ อาคารขาออกระหว่างประเทศ
‪และจะแวะที่อาคารขาออกในประเทศค่ะ
‪เพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารทุกท่าน ‪ขอความกรุณา…
‪- ใช้ขาหน่อย เดินไปๆ ‪- ครับ
‪- หมัดชุด ‪- ครับ
‪ภายนอกเธอเปลี่ยนไป
‪แต่หัวใจไม่เปลี่ยนเลยค่ะ
‪ฉัน
‪ภูมิใจในตัวน้องสาวคนนี้ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ถึงฮารุโตะคุง
‪ฉันไม่เคยเขียนจดหมายหาเธอเลยสินะ
‪ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย
‪ฉันไปงานจัดแสดงของเธอมาแล้ว
‪ขอบคุณที่ชวนนะ
‪ตอนแรกฉันกลัวการออกไปข้างนอกมากเลย
‪แต่ฮารุโตะคุงก็ช่วยดึงให้ฉันออกไปจนได้
‪ฉันไม่ได้ออกข้างนอกตั้งนาน ‪ตื่นเต้นเหมือนได้ออกไปผจญภัยเลย
‪แต่ฉันว่าฉันคิดถูก ที่เลือกจะออกไป
‪เพราะรูปของฮารุโตะคุง
‪สวยมากจริงๆ
‪ฉันเคย
‪กลัวการที่เวลาผ่านไป
‪มาตลอด
‪กลัวสภาพตัวเอง
‪กลัวสถานการณ์จะเปลี่ยนไป
‪แต่ก็มีสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนกันสินะ
‪(สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลง)
‪ในรูปของฮารุโตะคุง
‪ฉันสามารถอยู่ในวัย 25 เหมือนกับเธอได้
‪วิวที่เรามองด้วยกัน
‪ความทรงจำในวันนั้น
‪ต่อให้เวลาจะผ่านไปเท่าไร ‪มันก็คงจะไม่เปลี่ยนไปใช่ไหม
‪พอคิดแบบนั้นแล้วฉันมีความสุขจัง
‪ฮารุโตะคุง
‪ฉันดีใจนะ ที่วันนั้นฉันตัดติ่งหูเธอ
‪ดีใจนะ ที่เธอชวนฉันไปเดตตอนอยู่ที่โรงพยาบาล
‪ดีใจนะ ที่เธอกลับมาถ่ายรูปอีกครั้ง
‪ถึงจะเป็นเวลาไม่นาน
‪แต่ฉันก็ดีใจ
‪ที่ได้ใช้ชีวิตกับเธอนะ
‪เธอทำให้ฉันดีใจ
‪ตั้งหลายครั้งเลยเนอะ
‪จำได้ไหม
‪มีอยู่วันหนึ่งที่ฉันตัดผมให้เธอ
‪เธอก็บอกฉันนะ
‪ว่า "ผมดีใจที่ได้ตกหลุมรักคุณครับ"
‪ฉันก็เหมือนกันนะ
‪ฉันก็
‪ดีใจนะ ที่ได้ตกหลุมรักฮารุโตะคุง
‪จากนี้ไปก็เหมือนกันนะ
‪ต่อจากนี้และตลอดไป
‪ฉันก็จะยังรักเธอนะ ฮารุโตะคุง
‪ป.ล.
‪สุดท้ายเราก็ไม่ได้เจอกันสินะ
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ‪ตอนนั้นเลยกลับทันทีหลังดูรูปเสร็จ
‪เพราะงั้น ฉันจะรอวันที่เราได้เจอกันอีกนะ
‪ถ้าได้เจอกัน ฉันอยากดูรูปของเธออีกจัง
‪ต่อจากนี้
‪ก็ถ่ายรูปสวยๆ อีกนะ
‪ฮารุโตะคุง
‪ขอบคุณนะ
‪อาริอาเกะ มิซากิ
‪เห็นว่าอยู่อีกฟากโลกเลยนะ
‪(พระอาทิตย์ตก ‪มาโคโตะ)
‪อย่าแพ้มาโคโตะเชียวล่ะ
‪ดีเลยๆ
‪ขอแฮปปี้กว่านี้
‪ยิ้ม ใช่
‪ยิ้มกว้างอีก ยิ้ม
‪ตกใจหน่อย ท่านั้นเลย
‪ดีมาก
‪ยกแขนให้สูงกว่าศอก
‪รูปสุดท้าย โอเค
‪- โอเค ทำได้ดีมากเลยครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ครับ ขอบคุณครับ
‪- เข้าไปสิ เข้าไปข้างใน ‪- ครับ
‪คำตอบมันอยู่ในช่องส่องภาพนี่แหละ
‪ครับ
‪ต่อให้ตะเกียกตะกายหรือดิ้นทุรนทุรายแค่ไหน
‪พวกเราก็ต้องหาคำตอบผ่านช่องส่องภาพเท่านั้น
‪อ๋อ
‪เหมือนผลงานในงานจัดแสดงของเธอไง
‪ผมเพิ่งเคยเห็นรูป ‪ที่ถ่ายมาเพื่อใครสักคนเป็นครั้งแรกเลย
‪เอาล่ะ โอเค
‪ผมจะถ่ายไปเรื่อยๆ ครับ
‪ผมคงปวดใจไปตลอดชีวิต
‪ที่ไม่สามารถจำเธอได้ในวันนั้น
‪ผมคงต้องตะเกียกตะกายเพื่อหาคำตอบ
‪เพราะแบบนั้น พอถึงฤดูใบไม้ผลิทีไร
‪ผมก็จะนึกถึงเธอเสมอ
‪ในฤดูใบไม้ผลิที่ไม่มีเธอเป็นซากุระ
‪ร้านอยู่ที่อาโอยามะค่ะ เชิญได้นะคะ
‪- อ๊ะ ขอโทษค่ะ ‪- ขอโทษครับ
‪เรารับสมัครนางแบบผมอยู่ค่ะ
‪คำบรรยายโดย: กิตติพงศ์ แลสันกลาง