Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ลอสแอนเจลิส)
‪(ปี 2003)
‪(เรารู้ได้ยังไงเหรอ)
‪- โอเคละ… ‪- ขอบใจที่ชวนมาบ้านนะเด็บบี้
‪บาย
‪- นายเล่นโป๊กเกอร์ห่วยมาก ‪- ใช่
‪ที่จริงฉันเก่งเรื่องอื่นน่ะ
‪อ๋อ ฉันเก็ตละ
‪(ต่างหูห่วง)
‪ไม่น่าเชื่อ เจ๋งอะ เธอมีบ้านของตัวเองแล้ว
‪อ๋อ อือ
‪ฉันเก็บเงินดาวน์บ้านมานานแล้ว
‪ฉันคำนวณอย่างละเอียดแล้วแยกเงินไว้เลย
‪สุดยอด
‪พอชีวิตฉันพัง ฉันขอย้ายมาอยู่ด้วยได้มั้ย
‪- ได้ดิ ‪- สุดยอด
‪- หนังสือเพียบเลย ‪- ใช่ ฉันเป็นนักอ่านตัวยง
‪- ถามจริง ดีนะ ฉันจะเป็นนักเขียนชื่อดัง ‪- ฮะ
‪- อยากเป็นน่ะ ‪- อ๋อ ฉันว่าได้เป็นแน่
‪ทำไมเธอเจ๋งได้ขนาดนี้
‪รู้ใช่มั้ยว่าไม่ต้องชมก็ได้
‪- ยังไงคืนนี้นายก็ได้ฉัน ‪- ไม่น่าเชื่อ
‪เดี๋ยวตอนเช้าฉันจะส่งเรื่องสั้นให้เธออ่าน
‪แจ๋ว
‪เธอน่าจะชอบ
‪- โอเค เงียบเหอะ อือ ‪- ไม่พูด… โทษที
‪- ฉันเขียนเรื่องสั้นไว้ 23 เรื่อง ‪- เฮ้อ หยุดเถอะ
‪(20 ปีต่อมา)
‪อรุณสวัสดิ์
‪สุขสันต์วันเกิดจ้ะรุ่นน้อง
‪อะไร ก็รุ่นเดียวกัน
‪คนทั่วไปไม่คิดงั้น
‪เขาจะบอกว่าฉันหง่อมแล้ว
‪แต่นายน่ะ ต่อให้อายุ 70 ‪มีตีนกา หัวล้านแค่ไหนก็ยังเซ็กซี่
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- รับก็ได้ เสียดายของ
‪ฉันมีของขวัญสุดเจ๋งให้นายด้วย
‪รถพอร์ชเหรอ รุ่น 356 ปะ
‪ไม่ใช่ 911 สีม่วงใช่มั้ย
‪เอากาแฟมั้ยคะ
‪เอาจ้ะ ขอบใจนะ
‪เอางี้ เดี๋ยวโทรกลับนะ
‪นายบอกว่าไม่อยากได้ของฝาก
‪แต่นายปลูกพืชสมุนไพรรึเปล่า
‪อะไรนะ
‪พืชสมุนไพรไง ช่างเหอะ เดี๋ยวฉันเลือกเอง
‪แค่วางไว้ตรงขอบหน้าต่าง ‪ก็มีโหระพาหรือสะระแหน่สดๆ
‪- ไว้ทำอาหาร กิน หรือดมตลอดแล้ว ‪- เด็บบี้
‪อย่าเอาดินเข้าห้องฉัน ขอร้องเลย
‪ไม่แปลกใจเลยที่นายฟังเดอะคาร์สตอนเช้า
‪เช้า เที่ยง และเย็น
‪เอ้อ ถ้านายอยากพาใครมาตอนฉันไปหา
‪แล้วจะให้ฉันไปนอนที่อื่นก็ได้นะ นายจะได้…
‪- เริ่มอึดอัดละ ‪- บ้า มีอะไรที่ฉันยังไม่เคยเห็นมั่ง
‪- พิลึกไม่เลิก ‪- พิลึกมาก
‪ขอบใจนะ แต่แค่อาทิตย์เดียวฉันหักห้ามใจได้
‪ใครจะรู้ เธออาจจะเจอใครที่นี่ก็ได้
‪จะได้ปาร์ตี้เซ็กซ์หมู่กันไปเลย
‪- ทุเรศ ‪- จริง โทษที ทุเรศมาก
‪แต่ฉันไม่มีทางเจอใครหรอก
‪นายก็รู้ว่าหัวใจฉันแข็งและเย็นเหมือนก้อนหิน
‪ขอบใจนะที่ไม่ดราม่าใส่ฉัน
‪เออนี่ ฉันภูมิใจมากที่เธอทิ้งแจ็คได้ตั้งอาทิตย์นึง
‪ได้ที่ไหนล่ะ แพนิกจะแย่แล้ว แจ็คเป็นลูกฉันนะ
‪แล้วฉันก็ไม่เคยทิ้งเขานานขนาดนี้ ลูกพี่ตื่นแล้ว
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ผมกินนี่ได้มั้ย ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪- ได้ กลูเตนฟรีนะ ทักปีเตอร์หน่อย ‪- ไงฮะปีเตอร์
‪- ว่าไง แจ็คโอแลนเทิร์น ‪- อะไรนะ
‪หัดตั้งฉายาอยู่น่ะ ไม่ผ่านเหรอ
‪ไม่ เขาไม่ชอบ
‪- ไปคิดมาใหม่ ‪- ดูสิ เขาไม่ใช่เด็กแบเบาะแล้ว
‪อยู่คนเดียวได้น่า
‪ทำอย่างกับเขาจะอดอยากตาย
‪เดี๋ยวสการ์เล็ตก็มาอยู่ด้วย ฉันคิดว่าไงรู้มั้ย
‪ได้ยินแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าคิดไง
‪เขาไม่ใช่ลูกฉันก็จริงนะ ‪แต่ปล่อยให้แจ็คอยู่คนเดียวบ้างเถอะ
‪แหม ตำราเลี้ยงลูก
‪ฉบับผู้ชายที่เคยทำปลาทองตัวเองตายในกองไฟ
‪ฉันแค่จะบอกว่าบางคนก็เฝ้าลูกตลอด ‪บางคนก็ปกป้องลูกเวอร์
‪แต่แบบเธอเนี่ย เขาเรียกเอ็มแรปลูก
‪เธอติดลูกแจ จนเขาอัดอึดจะแย่อยู่แล้ว
‪ไม่ต้องแปลก็ได้ ขอบใจ
‪ตื่นเต้นมั้ยที่เรา ‪จะได้อยู่เมืองเดียวกันอาทิตย์นึงเต็มๆ
‪เราอยู่ด้วยกันนานขนาดนั้นตอนไหนนะ
‪น่าจะปี 2008 มั้ย ตอนนายย้ายออก ‪จากแอลเอเพราะกลัวแผ่นดินไหว
‪นี่ ชิโนฮิลส์เทมเบลอร์มันโหดจริงนะ
‪ฉันรู้ว่านายต้องไปทำงาน ‪เลยอยากให้ของขวัญก่อนไป
‪- วันก่อนฉันโล๊ะของในเก๊ะ… ‪- เคยด้วยเหรอ
‪นานๆ ที แต่ก็ทำ
‪แล้วดูซิว่าฉันเจออะไร
‪เครื่องเตือนใจที่นายเกลียด
‪ใช่ ฉันเกลียดเครื่องเตือนใจมากกว่าเครื่องใดๆ
‪โอเค เดี๋ยวนะ นี่ของขวัญ ดูสิ
‪คืนที่นายนอนค้าง ฉันใส่นี่ไว้ในโต๊ะข้างเตียง
‪คงเพราะกะจะให้มันเป็น ‪ของที่ระลึกในงานแต่งเรามั้ง
‪- ตอน 20 นี่ฉันโง่เนอะ ‪- ไม่หรอก
‪ก็นิดหน่อย
‪แต่ช่วงที่ดีที่สุดของคืนนั้น ‪คือตอนฉันกินเงินนายหมดตัว
‪นั่นดีที่สุดแล้วเหรอ
‪ตอนมีเซ็กซ์ชิดซ้ายไปเลย ‪เพราะวันรุ่งขึ้นนายเทฉัน
‪- แล้วฉันก็โทรหาไง ‪- ใช่
‪โทรมาบอกว่าคบกับฉันไม่ได้ ‪คบคนอื่นก็ไม่ได้เพราะนายเป็น…
‪"ผู้ชายกระจอกไร้ชื่อเสียง"
‪สำนวนนักเขียนไง แต่ก็รื่นหูดีนะ
‪ส่วนฉันชอบดึงดราม่างี้ แต่ถึงยังไง
‪เราก็เป็นเพื่อนกันมา 20 ปีแล้ว เหลือเชื่อเนอะ
‪เพื่อนนายนี่ดีที่สุดในโลกเลยนะ
‪เพื่อนเธอด้วย
‪สุขสันต์วันเกิดนะปีเตอร์
‪ได้เลย เธอสุดยอดจริงๆ
‪อีกสองสามวันเจอกัน
‪ว่าไง
‪นึกว่าคุณกับเด็บบี้จะคุยกันยาวซะแล้ว
‪- ใช่ นานเลย โทษที ‪- คุยอะไรกัน
‪- ก็คุยไปเรื่อย ‪- คุยไปเรื่อยเหรอ
‪โอเค เพื่อนสนิทผู้หญิงของคุณที่ฉันไม่เคยเจอ
‪โทรมาหาในวันเกิดแล้วคุยกันยาวเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ "ผู้หญิง" นี่ "เด็บบี้"
‪ฉันไม่ได้หึงนะ ‪เพราะฉันก็ไม่ธรรมดา แต่มันพิลึกน่ะ
‪เบ็คก้า
‪ถ้าชอบกันขนาดนั้นทำไมไม่คบกันล่ะ
‪ผมกับเด็บบี้น่ะนะ ก็มันน่ะ
‪ก็มัน…
‪เขา…
‪เป็นงั้น
‪แล้วผมเป็นงี้
‪ไปทำงานมั้ย อูเบอร์มารับแล้ว
‪วันนี้คุณสวยมากเลย
‪โอเค อย่าบอกคน ‪ที่บราวน์สโตนคลับนะว่าคืนนี้วันเกิดผม
‪เดี๋ยวพวกเขาวุ่นวายกัน ‪ผมอยากฉลองกันแค่สองคน
‪ปีเตอร์…
‪ว่า
‪แล้วจะยังไงต่อ
‪หลังดินเนอร์เหรอ ผมก็จะสั่งฟลานมากินไง
‪ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเรา
‪เราคบกันมาหกเดือนแล้วนะ
‪แต่ฉันรู้สึกว่าเราไม่ได้สนิทกันมากขึ้นเลย
‪- ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องคุณเลย ‪- รู้สิ
‪เดี๋ยวผมจะบอกทุกเรื่อง ผมเปิดเผยอยู่แล้ว
‪ถ้าจะทำฉันเสียดายเวลา ก็บอกมาเลย
‪- โอเคมั้ย ‪- "เสียดาย" แปลว่า
‪แปลว่าคุณตอบฉันแล้ว
‪สุขสันต์วันเกิด
‪โธ่ ไม่เอาน่า
‪- เลิกกันเถอะปีเตอร์ ‪- มัน…
‪แล้วนางก็เอารถไป
‪- เอายาแก้แพ้มารึยัง ‪- แล้ว
‪- ยาพ่นจมูก ‪- แล้ว
‪ดี ไปได้แล้ว
‪อรุณสวัสดิ์ทุกคน
‪ตอนนี้เต่าทองกำลังกำจัดศัตรูพืชสนุกสนานเลย
‪- พวกคุณก็เต็มที่นะ ขอให้โชคดี ‪- เช่นกันค่ะเซน
‪ผมอยู่นี่แหละ
‪หรืออาจจะอยู่โน่น
‪เอ้อ แม่บอกแม่อเล็กซานเดอร์แล้วนะ ‪ว่าเราน่าจะมีของหวานทางเลือก
‪ในงานวันเกิด เพราะลูกแพ้
‪- อย่าลืมล่ะ ‪- ถามจริงแม่ ผมอายน่ะ
‪ลูกยังคุยกับเวดอยู่มั้ย ว่าไงจ๊ะเวด
‪- แม่ อย่า ‪- อะไร
‪- อะไร เขาเป็นนักเรียนแม่นะ ‪- เฮ้อ แม่ไม่ใช่ครู
‪แม่ทำงานที่นี่นะ เดี๋ยวหยิบมื้อเที่ยงให้
‪เมื่อก่อนพวกลูกไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
‪เขายังเคยมาค้างที่บ้านเลย
‪เปิดกระเป๋าหน่อย เขาฉี่ใส่โซฟาเราทีนึงเนอะ
‪แม่
‪เอ้า ก็จริงนี่
‪- ว่าไงจ๊ะ ‪- เฮ้อ ว่าไง
‪อยากกินกาแฟห่วยๆ ของฉันมั้ย
‪- ฉันมีนี่ ‪- โอเค
‪- แต่กินได้ ‪- งั้นไป
‪เก็บของรึยัง
‪เก็บแล้วจ้ะ
‪บอกเลยนะว่าฉันดีใจมากที่เธอลาพักร้อนซะที
‪อะไร เปล่า ไม่ใช่พักร้อน ‪ฉันอธิบายให้เธอฟังแล้วไง
‪ฉันต้องเรียนหลักสูตรนี้ให้จบก่อนสิ้นปี
‪จะได้สมัครเป็นนักบัญชีอาวุโส ‪ที่สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
‪ฉันชอบมากเวลาเธอพูดอะไรเซ็กซี่ๆ แบบนี้
‪ใช่ ฉัน… ฉันต้องใช้เงิน
‪ประกันฉันจะจ่ายค่ายาโรคผิวหนังอักเสบของแจ็ค
‪แค่หกเดือน หลังจากนั้น…
‪- เดือนละพัน ‪- ใช่
‪แม่งเดือนละพันเลยนะ นี่ไม่ใช่พักร้อนอะ
‪ไม่ใช่ก็ไม่ใช่
‪งั้นหวังว่าตอนไปอยู่นิวยอร์ก
‪เธอจะหาเวลาทำอะไรดีๆ ให้ตัวเองบ้าง
‪นอนแช่น้ำก็ได้ ผ่อนคลายดี
‪ฉันชอบทำเวลาไปเที่ยว
‪แช่น้ำไป ไม่ต้องฟังเสียงลูกตะโกน "หิวแล้ว"
‪พวกเขาหิวตลอดเลยเหรอ
‪- เปล่า ฉันไม่เคยให้กินน่ะ ‪- ไม่เคยเลยเหรอ
‪ว่าแต่ทำไมจิมมี่มาเลี้ยงแจ็คไม่ได้
‪มันเป็นฤดูปีนเขาน่ะ เขาเลยต้องไป
‪เธอใจดีกับเขามากเลย
‪ถ้าสามีเก่าฉันเป็นนักปีนเขา ‪แล้วใช้เวลาปีละสิบเดือน
‪เดินทางรอบโลก ‪กับผู้หญิงฮ็อตอายุ 33 ที่สักเต็มตัว…
‪นี่ไปส่องอินสตาแกรมเขามาเหรอ
‪คิดว่าฉันจะไม่ส่องอินสตาแกรมแฟนจิมมี่เหรอ
‪ไม่ส่องได้เหรอ ระดับฉันแล้ว
‪ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเขาชอบฉันก็ไม่ขัด
‪แล้วแจ็คก็ชอบอยู่กับสการ์เล็ต
‪หวังว่าเธอคงได้อะไรจากทริปนี้สมใจนะ
‪- จ้ะ ‪- ได้ไอ้ที่บอกว่าสำคัญด้วย
‪เรียนให้จบ ได้ผู้ชาย กลับบ้าน
‪แล้วมาทำห้องครัวโบราณใหม่ด้วย
‪แล้วฉันว่าเธอไปเลเยอร์ผมเหอะ ‪ไม่ใช่ตัดหน้าม้านะ
‪หน้าม้าไว้ตัดตอนฉุกเฉิน
‪โอ้โฮ เธอตอบโจทย์ชีวิตฉันได้หมดเลยจริงๆ
‪ก็เราเป็นเพื่อนกัน
‪ฉันเรียบเรียงคำวิจารณ์ ‪การตัดสินใจในชีวิตเธอไว้หมดแล้ว
‪แถมทางแก้ให้ด้วย
‪ดังนั้นถ้าตอนตะลุยแมนฮัตตัน ‪แล้วไปเจอหนุ่มฮ็อตเข้า
‪ฉันขอแนะนำให้ทำเล็บ
‪หรืออาจจะแว็กซ์ จัดทรงซะหน่อย
‪แว็กซ์เหรอ
‪แว็กซ์
‪- แว็กซ์ ‪- อ๋อ ฉันคงไม่ทำอะ
‪ขอร้องละค่ะ อย่าทำร้ายฉันเลย
‪ไม่เอาๆ อย่าเพิ่งนะ ขอลองอีกรอบ
‪โอเค
‪ขอร้องละค่ะ อย่าทำร้ายฉัน
‪ดีมั้ย
‪- สุดยอดครับ ‪- ว่าไงสการ์เล็ต
‪- หวัดดีค่ะเด็บ ‪- ทำอะไรกันเนี่ย
‪- ฉันโดนเรียกไปออดิชั่นน่ะ ‪- ถามจริง
‪จริง เป็นทีวีซีรีส์ยุค 20 ‪เกี่ยวกับฆาตกรฆ่าต่อเนื่อง
‪ฉันจะรับบทเป็นคนรับใช้ที่โดนพระเอกบีบคอ
‪ขอลองอีกทีนะ โอเค พร้อมละ
‪ขอร้องละค่ะ อย่าทำร้ายฉัน
‪ฉันโดนบีบคออยู่น่ะ เป็นไงมั่ง
‪ไม่ได้อวยเลยนะ เนียนมาก
‪- แต่ก็อาจจะไม่ผ่านนะ ‪- ไม่แน่หรอก
‪เธอได้อีเมลที่ฉันส่งไปมั้ย
‪ว่าต้องดูแลแจ็คยังไงตอนฉันไม่อยู่
‪- ได้แล้ว ไม่ต้องห่วง เนอะแจ็ค ‪- ช่าย
‪เด็บ ดีใจด้วยจริงๆ นะคะ
‪มันเจ๋งแล้วก็น่าประทับใจมาก ‪ที่คุณจะไปอะไรเรื่องบัญชีน่ะ
‪ตลกดีที่คุณมาทำงานด้านตัวเลข ‪ฉันนึกว่าคุณชอบหนังสือซะอีก
‪ทำไมไม่ทำอะไรด้านหนังสือล่ะ
‪หลักสูตรนี้ใช้ได้จริงน่ะ คนเป็นซิงเกิลมัมก็งี้แหละ
‪เข้าใจ เศร้าเนอะ
‪เสียดายจริงๆ
‪"เสียดาย"
‪เรารู้ว่าคุณหมดสัญญาด้านที่ปรึกษากับเราแล้ว
‪แต่เรายังอยากรู้จักคุณมากกว่านี้อีกหน่อย
‪พวกคุณรู้จักผมดีมากนะ
‪หกเดือนที่ผ่านมาเราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
‪ใช่ เยอะจริงๆ แล้วมันก็…
‪- สุดยอด ‪- สุดยอด
‪เราแค่อยากรู้ว่าแล้วจะยังไงต่อ
‪หลังจากนี้ ผมก็ไปต่อ
‪ขอโทษจริงๆ ครับ
‪มาอยู่กับเราเถอะ
‪เราต้องเปลี่ยนซีเอ็มโอ แล้วก็ต้องเป็นคุณนี่แหละ
‪- ใช่ ‪- ขอโทษครับ
‪ผมทำไม่ได้จริงๆ
‪อย่าเศร้านะ
‪ไม่ ไม่เป็นไร จริงๆ
‪มันต้องเป็นแบบนี้แหละ
‪ผมอาจจะไม่ชอบคุณแล้วนะ
‪เริ่มมาคุแล้ว
‪กะแล้วว่าต้องจบไม่สวย
‪ช่วยลบเบอร์ติดต่อผมจากมือถือด้วยนะ
‪- ผมไม่ได้เซฟไว้ในมือถือ ‪- งั้นก็เซฟแล้วลบทิ้งเลย
‪- เขาขอโทษ เราขอโทษ ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪ฟังนะปีเตอร์ ถ้ามันแน่นอน
‪และคุณตัดสินใจแล้ว ‪ผมก็ขอให้คุณสมหวังในสิ่งที่ต้องการ
‪(สุขสันต์วันเกิดปีเตอร์ ‪จากคณะกรรมการคอนโด)
‪สุขสันต์วันเกิดว่ะ
‪- แม่จ้องหน้าผม ‪- ใช่ลูก
‪แม่… แม่ต้องคิดถึงลูกมากแน่เลย
‪แม่ฮะ แม่อยากเรียนหลักสูตรนี้มานานแล้วนะ
‪ไม่ต้องห่วงผม
‪ขอร้องละค่ะ อย่าทำร้ายฉัน
‪- ฉันผ่านแล้ว ‪- ฮะ
‪ใช่ ไม่น่าเชื่อเนอะ
‪- สุดยอดไปเลย ‪- ใช่ ฉันต้องบินไปแวนคูเวอร์คืนนี้
‪ต้องไปอยู่ที่นั่นสองอาทิตย์ ‪เพราะถึงจะได้พูดแค่ประโยคเดียว
‪แต่ฉันต้องอยู่ในฉากสำคัญๆ ตลอด ตายแล้ว
‪ตายละๆ ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪ฉันรีบมาบอกเพราะฉันรักทั้งสองคนมาก
‪แต่ดันลืมว่าต้องดูแลแจ็ค เพราะฉันมันเฮงซวย
‪ไม่หรอก
‪ฉันจะทำยังไงดี
‪เราจะทำยังไงดี
‪(ไม่ได้ไปนิวยอร์กแล้วนะ โดนสการ์เล็ตเท)
‪ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย
‪ไม่เป็นตรงไหน เสียงดังเชียว
‪ปีหน้าค่อยไปก็ได้ เขาเปิดรับอีกทีปีหน้าเลย
‪แต่แม่ดูเซ็งนะครับ
‪ไม่เป็นไร แม่โตแล้ว
‪โตแล้วต้องเซ็งเป็นเรื่องธรรมดา
‪เป็นส่วนใหญ่
‪อยากโตไวๆ เลยแฮะ
‪ใช่ เราถึงต้องระวังตัวแล้วก็รอบคอบตลอดไง
‪(ปีเตอร์ ‪เฟซไทม์วิดีโอ)
‪- แม่ไม่รับสายเหรอ ‪- ไม่ เขาจะยัดเยียดเงินให้แม่ยืม
‪- ก็ไม่แน่หรอก ‪- แน่สิ
‪- ไงครับปีเตอร์ ‪- บอกแม่ด้วยว่าฉันไม่ให้ยืมเงิน
‪- ผมบอกแล้ว ‪- ฉันโทรมาบอกว่าฉันจองตั๋วเครื่องบินแล้ว
‪- พร้อมอยู่กับฉันมั้ย ‪- ไม่เอาฉายานะ
‪- ว่าไงนะ ‪- ได้เลย
‪ฉันตั้งฉายาไม่เก่ง งั้นเดี๋ยวช่วยกันคิดนะ
‪- ว่าไงเด็บบี้ ‪- ว่าไงนะ
‪ฉันเช่ารถแล้ว ‪เพราะรถเธอเหมือนเศษเหล็กวิ่งได้
‪- ฉันไม่อยากแตะ ‪- ว่าไงนะ
‪เธอพูด "ว่าไงนะ" เยอะมาก ‪อย่าทำให้ตัวเองดูโง่สิ
‪ก็ฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันจะไปช่วยเลี้ยงแจ็คที่แอลเออาทิตย์นึง
‪- เธอก็มาอยู่นี่คนเดียว ‪- ปีเตอร์ ไม่เอาน่า
‪นายจะทิ้งทุกอย่างมาเลี้ยงแจ็คที่นี่ไม่ได้
‪นายต้องทำงาน ต้องใช้ชีวิต
‪ชีวิตอะไรไม่รู้ละ แต่นายมีงาน
‪ตอนนี้ฉันว่างอยู่ ไปได้สบายมาก
‪ถึงจะไม่สนุกเท่าอยู่ด้วยกัน แต่…
‪แต่ก็ตอบโจทย์เธอ
‪ปีเตอร์ การดูแลแจ็คมันจุกจิกนะ
‪เขาแพ้สารพัดอย่าง กินยาเป็นกำ
‪แล้วตอนนี้เขาก็ไม่ค่อยมีเพื่อนด้วย
‪- ฉันช่วยเอง ตอบแทนเธอ ‪- เรื่อง
‪หลายเรื่อง ตอนแจ็คเกิดฉันอยู่ไหน
‪อยู่ลอนดอน ไปช่วยแบงก์สเปน ‪เปิดสาขาลูกในยุโรปตะวันออก
‪แต่ตอนแม่ฉันตาย เธอขับรถจากลอสแอนเจลิส
‪มาร่วมงานศพถึงที่โอไฮโอ
‪เธอไปรับฉันจากสถานบำบัด ‪ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว สองครั้ง
‪เออ ฉันรู้ว่าฉันเป็นเพื่อนที่ดีมาก
‪แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเพื่อหวังผลตอบแทนนะ
‪ก็ไม่น่ะสิ
‪เพราะเธอไม่ใช่คนเลว
‪เธอกำลังแย่
‪ฉันเลยจะไปช่วย
‪ไม่ต้องพูดต่อแล้ว
‪โอเค
‪เขาอยู่ได้แหละเนอะ
‪ได้สิ อาทิตย์เดียวเอง
‪แค่อาทิตย์เดียว
‪ฉันกอดกางเกงอยู่นะเนี่ย
‪เร็วสิแม่ เดี๋ยวไม่ทันนะ
‪- ให้ช่วยมั้ย ‪- ไม่ต้องค่ะ
‪ฉันทำแบบนี้
‪- วิธีของฉัน ‪- โอเค
‪เดี๋ยวนี้เขาทำกระเป๋าสี่ล้อมีซิป
‪ลากสบายแล้วนะ เรียก "กระเป๋าล้อลาก"
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪- อะไร ‪- ใครไม่ดีเดินทางดีๆ นะ
‪- สู้ๆ นะเซน ‪- สบายมาก เดินทางปลอดภัยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เดินทางปลอดภัย ขอให้คลาดแคล้ว
‪ไร้แววสิ้นหวัง…
‪เย่
‪แม่จะคิดถึงนะ เดี๋ยวจะโทรหาทุกวันเลย
‪- นะจ๊ะ ‪- ฮะ
‪เดินทางปลอดภัย ขอให้คลาดแคล้ว
‪- รักนะ ‪- บายฮะแม่
‪ผ่องแผ้วสุขี
‪(ทางออก 40 - 48 บี)
‪ลีช
‪หมอนี่เอง
‪โอ้โฮ เธอดูดีนะเนี่ย
‪เหมือนเดิมเลย
‪ใช่ น่าขนลุกเนอะ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪สักแก้วมั้ย นายน่าจะอยากดื่มกาแฟ
‪- นายดูดีนะ ‪- ขอบใจ
‪ยังสูงโปร่ง หน้าได้รูป ขนตายาวเหมือนเดิม
‪บางคนก็ชอบนะ
‪- ฉันไม่อินน่ะ แต่… ‪- ใช่
‪แต่ว่านายมีน้ำใจมากเลยที่มาดูแลแจ็คถึงนี่
‪สบายมาก
‪ตอนนี้ฉันว่างอยู่ด้วย และมันก็แป๊บเดียวเอง
‪ฉันถนัดเรื่องบริหารจัดการอยู่แล้ว ‪ไม่เห็นยุ่งยากเลย
‪ฉันมีข่าวร้าย เด็กๆ น่ะทั้งยุ่งและยากเลย
‪- ถามจริง ‪- จริงยิ่งกว่าจริง
‪เดี๋ยวก็รู้
‪สองคนนั้นเป็นลูกสาวฉัน
‪โอเค น่าสนุก ดูคึกคักดี
‪แจ็คก็มาแล้ว
‪เอาละ น่าจะจัดการได้
‪ว่าไง แจ็คกี้ กลีสัน
‪นั่นชื่อคนหรือตัวอะไร
‪ไม่ผ่านเหรอ เค ไปกินหวานเย็นกันดีกว่า
‪อะไรคือหวานเย็น
‪เอาจริงๆ ก็ไม่แน่ใจ
‪- อยากขับมั้ย ‪- ไม่
‪- นายขับพอร์ชได้นะ ‪- ไม่อยากขับ
‪เขามีแค่คันนี้กับลัมโบร์กีนี ‪หรือนายอยากขับโลตัส
‪- อะไรนะ ‪- ได้
‪คราวหน้าฉันจะเช่าโลตัสมาให้นายขับ
‪อะไรคือโลตัส
‪แม่ผมไม่ชอบรถเปิดประทุนนะ ‪แม่บอกว่ามันคว่ำง่าย
‪แต่มันก็เท่ห์ไง เรื่องคว่ำเลยหยวนๆ ได้
‪ขอถามอะไรหน่อยสิ
‪เด็กสองคนนั้นที่เมินนายน่ะ มีเรื่องอะไรกันเหรอ
‪นี่ ฉันก็เคยเป็นเด็กอายุ 13 นะ เข้าใจมั้ย
‪ตอนนี้ฉันเจ๋งพอตัวก็จริง
‪แต่ตอนนั้นฉันก็แค่เด็กผู้ชายผมทรงกะลาครอบ
‪ที่ถือหนังสือแคทเชอร์อินเดอไรย์ขาดๆ คนนึง
‪แถมยังกำพร้าพ่ออีก
‪เขาทิ้งไปตอนฉันอายุ 13
‪สามปีต่อมาก็เมาตกคูน้ำตาย
‪เห็นว่าเดินอยู่ข้างถนนแล้วก็ "บุ๋ง" ลงไปเลย
‪โอ้โฮ
‪ฉันไม่รู้เรื่องนายนะ แต่ฉันน่าจะ ‪เจอมาหนักกว่า เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วง
‪- เล่ามาเลยแจ็ค บี นิมเบิ้ล ‪- ชื่ออะไรของคุณ
‪ฉันกำลังฝึกฝีมืออยู่ เคนะ
‪เพราะฮอกกี้
‪โอเค
‪เวดกับผมเคยเป็นเพื่อนกัน เล่นสเก็ตด้วยกัน
‪แต่ตอนนี้เขาได้เข้าทีม ผมไม่ได้เข้า
‪เขาเลยไปสนิทกับเอเว่นในทีมแทน
‪- เราเลยเลิกคบกัน ‪- เอ๊ะ นายเล่นฮอกกี้เหรอ
‪เด็บบี้ไม่เคยบอกฉันเลย
‪ครับ
‪ผมเล่นบาสไม่ได้ เพราะแพ้โรงยิม
‪เล่นเบสบอลก็ไม่ได้ เพราะแพ้หญ้า
‪แล้วทำไมนายถึงเล่นกับเวด ‪แล้วก็เพื่อนขี้โกงเขาไม่ได้
‪โทษๆ
‪เขาอาจจะไม่ขี้โกง แต่หน้าดูขี้โกง
‪นึกออกเนอะ
‪แล้วทำไมนายเข้าทีมไม่ได้
‪ผมตัวเล็กไป แม่บอกว่าอันตราย
‪ไม่น่าเชื่อนะว่าแม่นายไม่ได้เล่าให้ฉันฟัง
‪เขาบอกฉันทุกเรื่องนะ
‪แต่คุณล่ะ เล่าให้แม่ฟังทุกเรื่องมั้ย
‪ทุกเรื่องสิ
‪ฉันไม่เคยเข้าใจเลย
‪ว่าทำไมเด็บบี้ถึงตัดสินใจซื้อบ้านบนเนินเขาฝั่งนี้
‪นั่นดิ
‪นายคงชินแล้วสิ
‪ไม่เลย ยิ่งโตยิ่งเซ็ง
‪เจ้าของบ้านเก่าเป็นใครเนี่ย อัลปากาเหรอ
‪เอ้อ ว่าไงแจ็ค
‪คุณใช่มั้ยที่จะมาอยู่กับแจ็ค
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- ผมชื่อเซน
‪ศาสนาพุทธน่ะ
‪บ้านผมอยู่ข้างๆ
‪ผมรวยเละจากการเข้าซื้อบริษัทเทค
‪- อ้อ ‪- ตอนเช้าไปเซิร์ฟ
‪หลังจากนั้นก็มาขลุกอยู่ในสวนบ้านเด็บบี้
‪- แล้วสวนคุณล่ะ ‪- สวนผมเหรอ
‪ผมจ้างคนมาทำน่ะ อยู่นั่นไง
‪- ครับ ‪- เย่
‪เขาฮามาก
‪มาจากสโปเคน
‪โอเค ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ยินดีที่ได้รู้จัก
‪- โอเค ‪- ไปนะฮะเซน
‪เอาละ ทำงานต่อ
‪- คุณไม่รู้เรื่องเซนเหรอ ‪- ไม่
‪- งั้นที่ว่าคุณกับแม่บอกกันทุกเรื่อง… ‪- พอๆ ไม่ต้อง… เรื่องของผู้ใหญ่
‪โอเค
‪นี่แม่นายอดนอนทำพวกนี้ทั้งคืนเลยเหรอ
‪แม่นายบ้านะ
‪ไม่ต้องย้ำหรอก
‪โอเค งั้น…
‪ว่าไง ถึงแล้วนะ อยู่บรุคลิน
‪ถึงบ้านรึยัง เห็นโพสต์อิทฉันรึยัง
‪- เห็นสิ เต็มบ้านขนาดนี้ ‪- โอเค
‪ที่ห้ามลืมคือต้องให้เขากินมื้อเช้า
‪ทำมื้อเที่ยงให้เขา ‪แล้วแวะรับยาตอนไปโรงเรียน
‪ที่สำคัญอีกอย่างคือลิสต์สิ่งที่เขาแพ้
‪อยู่ข้างๆ เครื่องทำกาแฟ ขอโทษค่ะ
‪เคลือบพลาสติก แจ๋ว เขียน "ด่วน" ซะด้วย
‪ใช่ ฉันลืมแปะป้ายเนยถั่วไม่ใส่ถั่ว ‪แต่อยู่แถวนั้นแหละ
‪- อยู่ใน… นั่นน่ะ ‪- ฉันไม่รู้จักนะ
‪แจ็คลูก เริ่มทำรายงานประวัติศาสตร์รึยัง
‪- เริ่มแล้วฮะ ‪- แปลว่ายังไม่ได้ทำอะไรเลย
‪เตือนเขาด้วยนะ เขาต้องเลือกหัวข้อวิทยานิพนธ์
‪เขาจะทำเรื่องสงครามสเปนอเมริกา ‪ซึ่งฉันว่ามันเหยียดสเปน
‪- ไม่แน่ใจ ‪- เด็บ ไม่ต้องห่วงแจ็ค
‪ที่นี่คนเยอะจัง วุ่นวายมาก
‪เราจะหามื้อเย็นกินละ
‪อ๋อ ไม่ต้องห่วง เพราะฉันเตรียมไว้แล้ว
‪เปิดช่องฟรีซดู
‪เดี๋ยวนะ นี่ก็ "ด่วน"
‪แจ็คชอบแคสเซอโรล
‪ฉันมีตังซื้อนะ
‪ฉันรู้ว่านายมีเงินเยอะ
‪แต่ฉันไม่อยากให้นายสั่ง ‪หรือซื้อของแพงๆ ให้เขากิน
‪โอเคได้ ทำการบ้าน ‪แล้วก็ กิน…แช่แข็งเป็นมื้อเย็น
‪ฉันต้องลืมบอกอะไรแน่เลย
‪ฉันลืมแล้วว่าลืมบอกอะไร…
‪เด็บบี้หยุด
‪หายใจลึกๆ
‪มองไปรอบๆ
‪ดีมาก สนุกให้เต็มที่
‪- แล้วค่อยโทรมา ‪- โอเค
‪- นายแพ้อาหารเม็กซิโกปะ ‪- ไม่
‪มาสิ
‪ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อย
‪ขอโทษค่ะ ฉันจะขึ้นห้องปีเตอร์ โคลแมนค่ะ
‪เดี๋ยวนี้เขาทำกระเป๋าสี่ล้อ
‪เรียก "กระเป๋าล้อลาก" แล้วครับ
‪ค่ะ แล้ว…
‪โอเค
‪สุดยอด
‪สวยมากเลย
‪เฮ้อ
‪อะไรเนี่ย
‪ไล่สีเลย ถามจริง
‪โอ้โฮ ปีเตอร์
‪เอ๊ะ มือจับอยู่ไหนเนี่ย เปิดยังไงล่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪เศร้าชะมัด
‪ปีเตอร์
‪ยังมีสติกเกอร์ติดอยู่เลย
‪แก้วใบละ 25 เหรียญเนี่ยนะ โห
‪ปีเตอร์ มีเงินซื้อไม่ได้แปลว่าควรซื้อนะ
‪โอเค ทำอะไรกันดีเรา
‪ผมคงต้องทำการบ้าน
‪ฉันเพิ่งมาถึงเอง
‪นี่เป็นคืนของเรานะ โอกาสมาแล้ว
‪เราต้องมีโอกาสกัน
‪- คำนั้นไม่มีความหมายนะ ‪- มีแล้วเนี่ย
‪เรา… ดูหนังกันเหอะ
‪ไม่ใช่
‪เรามีรีโมตสามอัน ผมขอดูหน่อย
‪นี่รีโมตทีวีที่เอาไว้เช็กด้วย ‪ว่าปิดเครื่องเล่นดีวีดีแล้ว
‪นี่รีโมตเครื่องเสียง เพิ่มเสียงเบาเสียง
‪นี่รีโมตเคเบิล เอาไว้เปิดปิดไวไฟ
‪อ้อ อันนี้เป็นตัวรับสัญญาณด้วย
‪แต่ผมไม่ควรดูทีวีตอนกิน
‪แล้วก็ต้องทำการบ้านให้เสร็จก่อนทุกครั้ง
‪น่าสงสารเหลือเกิน
‪ถ้าฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้านหลังนี้
‪ฉันคงรีบมานานแล้ว
‪ขอบคุณ
‪แม่ผมชอบบอกว่าคุณไม่ค่อยรับผิดชอบ
‪บอกว่าคุณเป็น ‪"ไม้หลักปักขี้เลน" ที่แปลว่าอะไรไม่รู้
‪อ้อเหรอ
‪ใช่ แล้วก็บอกว่าคุณดูแลผู้หญิงไม่ดี
‪แม่นายนี่นะ
‪แต่ผมตื่นเต้นนะที่คุณมา เพราะคุณชิลล์ดี
‪ชิลล์
‪หยุด ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เราจะดูหนังเรื่องนี้
‪- เอเลี่ยนเหรอ ‪- ใช่ เคยดูยัง
‪ยัง น่ากลัวมั้ย
‪สยองเลยแหละ
‪จัดไป
‪ไม่ ไม่ใช่…
‪ทำไมในนี้หนาวจัง
‪ร้อน
‪- ไงคะ ‪- ขอโทษนะคะ ไม่ได้ยินเลย
‪คุณต้องหันไปหาเซนเซอร์
‪เฮ้อ ขอบคุณค่ะ
‪หวัดดีค่ะ เด็บบี้ค่ะ
‪เดี๋ยวนะ เด็บบี้คนนั้นน่ะเหรอ ‪ปีเตอร์พูดถึงคุณตลอดเลย
‪คงใช่มั้งคะ แล้วคุณล่ะคะ
‪มินก้าค่ะ นี่ฉันแอบเขินนะเนี่ย
‪ฉันนึกว่าปีเตอร์อยู่บ้าน ‪ก็เลยมาแบบไม่ได้ใส่อะไรข้างในเลย
‪- พอดูออกค่ะ ‪- ค่ะ น่าเกลียดจัง
‪ไม่ต้องคิดมาก
‪ใครๆ ก็เคยทำแบบนี้มาแล้วทั้งนั้น
‪นี่คุณกับปีเตอร์…
‪ใช่ เคยเป็น
‪คบกันได้หกเดือนก็เลิกกัน แล้วเขาก็ไปคบเบ็คก้า
‪แต่หลังจากไปส่องนาง ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเลิกกันแล้ว
‪เลยกะว่าจะแวะมา…
‪- เขานั่งกันแบบนี้นี่เอง ‪- เอ้อ แล้วปีเตอร์ล่ะ
‪เขาไปอยู่บ้านฉันที่แอลเอ ‪ส่วนฉันจะมาอยู่ที่นี่สองสามวัน
‪คิ้วท์อะ ฉันขอเลี้ยงเหล้าได้มั้ย
‪ไม่มีเจตนาแอบแฝง
‪ฉันจะไม่ถามว่าทำไมปีเตอร์ถึงหดหู่จัง
‪ก็อยากไปนะ แต่พรุ่งนี้ฉันมีเรียนวันแรก
‪ต้องแต่ตื่นเช้าเลย ไว้วันหน้าแล้วกัน
‪อ๋อ ได้เลย
‪ฉันจะพาไปบราวน์สโตนคลับ ‪ที่ฉันกับปีเตอร์เจอกันครั้งแรก
‪เอาจริงนะ คุณดูดีอะ
‪ฉันชอบคุณ
‪ชอบลุคเจนเอ็กซ์แสนเรียบง่ายของคุณ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอจะไปปาร์ตี้กับมินก้าเหรอ
‪เขาถามน่ะว่าฉันอยากไปดื่มกับเขามั้ย
‪- ดีงาม ‪- คืนนี้ทำอะไรกันน่ะ
‪ทำอะไรล่ะ ก็ไม่มีอะไร
‪เขาอยู่มั้ย เขาอยากคุยกับฉันมั้ย
‪เขาทำการบ้านอยู่
‪อ๋อ ดีๆ
‪เออนี่ เธอรู้ตัวมั้ยว่ามีผู้ชายกางเกงหลุดตูด
‪เด้งหน้าเด้งหลังอยู่ในสวนบ้านเธอทั้งวัน
‪อ๋อ เซนน่ะ
‪เขาชอบป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น แล้วเขาทำสวนเก่ง
‪ฉันเลยไม่ได้ว่าอะไร
‪ฉันไม่เคยพูดถึงเซนเหรอ
‪ไม่ๆ เธอไม่ได้เล่าเลย ‪ว่ามีผู้ชายกินนอนอยู่ที่สนามหน้าบ้าน
‪ปีเตอร์ ขอบคุณมากจริงๆ บ้านนายเลิศมาก
‪- อยู่สบาย แล้วก็… ‪- ถามจริง
‪ไม่จริงอะ มันโล่งมาก
‪เหมือนโดนยกเค้าไปหมดบ้าน
‪ใช่ ขโมยมาไว้บ้านนี้แหละ ของอย่างเพียบ
‪จริงๆ นะ ทุกสรรพสิ่งในสามโลกมารวมกันอยู่นี่
‪เหรอยะ บ้านนายก็ไม่มีรูปถ่ายหรือของจุกจิก
‪ฉันไม่มีของจุกจิก ไม่เคยซื้อ ไม่ต้อนรับ
‪เอ้อ นายเรียงหนังสือไล่สีด้วย
‪นิวยอร์กทำให้นายเปลี่ยนไปก็จริง แต่อันนี้อึ้งมาก
‪- ฝีมือนักออกแบบ ‪- ทุเรศมาก
‪ช่างกล้าพูดเนอะ ‪แล้วไม่มีเครื่องเตือนใจจากแอลเอเหรอ
‪ไม่มี เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีเครื่องเตือนใจ
‪ขอถามอะไรหน่อยสิ
‪ฉันไม่ได้จะเผือกนะ แต่ทำไมเลิกกับมินก้าล่ะ
‪ฉันว่าเขาสเปกนายเลย ทั้งนุ่มนวลและเงางาม
‪คนนะไม่ใช่ตัวนาก
‪- เลิกทำไม ‪- ไม่รู้สิ
‪ก็ตามสไตล์ ฉันคงทำอะไรพลาดไป
‪ไม่ต้องเลย
‪ดูจากซากไดโนเสาร์ยังรู้เลยว่าฉันดูแลผู้หญิงไม่ดี
‪ที่จริงมีคนพูดว่าฉันเป็น "ไม้หลักปักขี้เลน" ด้วย
‪ว่าไงนะ
‪ใช่ บอกเลยว่าลูกเธอขี้เมาท์
‪เดี๋ยวฉันก็รู้แล้วว่าเธอนินทาอะไรฉันไว้มั่ง
‪ฉันไม่ได้พูดทำนองนั้นนะ
‪- ยอมรับก็ได้ ฉันพูด ‪- ใช่ ฉันก็ว่า
‪- ฉันว่าเขาเข้าใจผิด ‪- เอาเหอะ ดึกแล้ว
‪ไปนอนได้แล้ว
‪แล้วฉันก็มีลิสต์สิ่งที่ต้องทำยาวเป็นหางว่าว
‪ไม่รู้คนบ้าที่ไหนทิ้งไว้ให้
‪ราตรีสวัสดิ์ ฝากบอกแจ็คด้วย ‪แล้วเจอกันบนอินเตอร์เว็บจ้ะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪บาย
‪เป็นไง ฉันสร้างแผลใจให้นายรึเปล่า
‪สร้างแล้วไง หนังดีมาก ‪แม่ผมไม่มีทางยอมให้ดูแน่
‪ฉันเหมือนแม่นายเหรอ
‪ฆ่ากันเลยดีกว่า อย่าบอก…
‪"ปีเตอร์"
‪"ขอบ"
‪"คุณ"
‪"มาก"
‪"อย่าทำลูกฉันเสียคนนะ"
‪ได้
‪(เด็บบี้ ฉันซื้อเหล้ามาให้)
‪(เรียนจบเมื่อไหร่จัดเลยนะ)
‪น่ารักจัง
‪เขาแพ้ถั่วทุกชนิด
‪พืชตระกูลถั่ว อัลมอนด์ พิสตาชิโอ ‪มะม่วงหิมพานต์ พีแคน แมคคาเดเมีย
‪เฮเซลนัต วอลนัต บราซิลเลียนนัต โคโคนัต
‪เนยเมล็ดดอกทานตะวัน
‪ไม่ใช่ถั่วเนาะ โอเค
‪โอเค ส้ม ไม่อยู่ในลิสต์
‪ทีนี้ก็หยิบมีด…
‪เอ้ย เดี๋ยวดิ
‪อ้าว ว่าไง
‪ว่าไง
‪- ไง ‪- ทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ผม… ต้อง…
‪ฉิบหายละ
‪แจ็ค
‪โอเค มาเลย
‪นี่อะไร ถ้าไม่ใช่ตะเกียงวิเศษ
‪เอาไว้ล้างรูจมูกผม
‪แหวะ
‪เตรียมมื้อเที่ยงรึยัง
‪- กำลังทำอยู่ ‪- แล้วมื้อเช้าล่ะ
‪คุณยังไม่ได้ทำมื้อเช้าใช่มั้ย โอเค
‪- แพนเค้กกลูเตนฟรีค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณครับ
‪- ผมขอมั่งได้มั้ย ‪- ไม่ได้
‪- อ่านโพยสิ ‪- ไม่เอา
‪- ผมไม่ได้แพ้กาแฟ ‪- ดื่มกาแฟไม่ได้ ตั้งสติก่อน
‪ไอ้เรื่องโถล้างจมูก เรื่องทำมื้อเที่ยง
‪ทำมื้อเช้า หนังที่เหมาะกับวัยเนี่ย ฉันไม่ถนัดเลย
‪ไม่ใช่จุดแข็งของฉัน
‪แต่ไม่เป็นไร เพราะฉันมาดูแลนายเท่านั้น
‪แล้วงานของฉันก็ง่ายมาก
‪นั่นคือการสอนให้นายเล่าเรื่องตัวเองให้คนอื่นฟัง
‪ให้ดีกว่าเรื่องที่นายเล่าให้ตัวเองฟัง
‪เพราะเราเล่าให้ตัวเองฟังได้ไม่เยอะ
‪- ผมไม่เข้าใจ แปลหน่อย ‪- โอเค เช่น
‪เอาเป็นคนที่เรารู้จัก อย่างแม่นาย
‪- โอเค ‪- แม่นายฉลาดที่สุดแล้ว
‪ตอนเจอกันเขาเป็นคนทะเยอทะยานมาก
‪อยากเป็นบรรณาธิการอะไรเนี่ย แต่นานๆ เข้า
‪เขาเริ่มเชื่อว่าตัวเอง
‪ต้องเป็นเรื่องเป็นราว
‪ต้องมีสติ มันเป็นสิ่งที่เขาบอกตัวเองอยู่ตลอด
‪"มีความรับผิดชอบ"
‪มันไม่ใช่เรื่องของคุณนี่
‪- เราพูดถึงฉันอยู่เหรอ ‪- คุณย้อนถามตลอดเลยเหรอ
‪นายตอบคำถามด้วยคำถามตลอดเลยเหรอ
‪คุณย้ายไปนิวยอร์กเพราะแผ่นดินไหวจริงเหรอ
‪- เพราะแม่ผมไม่เชื่อ ‪- อย่านอกเรื่องได้มั้ย
‪ช่วงแรกๆ ที่รีแบรนด์ ‪ฉันจะคิดใหม่ทำใหม่ทั้งองค์กร
‪เข้าใจมั้ย
‪มันเป็นการแสดงให้โลกเห็น ‪ในกรณีนายคือเวดกับไอ้หน้าขี้โกง…
‪เอเว่น ว่านายมีศักยภาพอะไร
‪วันนี้นายต้องแสดงศักยภาพนี้
‪- ตั๋วดูทีมคิงส์เหรอ ‪- หือ… ไม่ใช่ตั๋ว
‪บัตรดูแข่งในห้องส่วนตัวต่างหาก
‪มันก็เหมือนผมซื้อเพื่อนนี่นา
‪ตอนนี้แหละที่ต้องรีแบรนด์
‪เราจะรีแบรนด์คำว่า "ซื้อเพื่อน" เป็น "จูงชัก"
‪คำอะไรของคุณเนี่ย
‪คนวงการฉันชอบคิดคำใหม่ๆ มาใช้น่ะ
‪ผักชีโรยหน้านะ
‪นายเก็ตละ นั่นแหละ ผักชีโรยหน้า
‪- ดูผักชีโรยหน้าแก้วนี้สิ ‪- ผมอยากกินจริงๆ นะ
‪นี่ อย่าลืมนะ เลิกเรียนแล้วฉันจะมารับ
‪- ไปดูทีมคิงส์แข่งกัน ‪- ครับ โอเค
‪เรามีห้องส่วนตัว นายจะชวนใครมาก็ได้
‪- เพราะมันหรูมาก ‪- โอเค เจอกันหลังเลิกเรียน
‪แล้วเจอกันหลังเลิกเรียน ไปดูคิงส์แข่งกัน
‪- ครับ เกมสำคัญ ลุย ‪- ใช่ มีขนมกับไอศกรีมด้วย
‪- กาแฟมั้ย ‪- เลี้ยงเหรอ
‪เอ้อ ที่นี่มีร้านไหนขายกาแฟใส่เนยมั้ย
‪เขาเนียนนะ
‪เขาเนียน
‪เนียนมาก
‪- มันดีมากเลย ‪- ฉันกำลังฝึกอยู่
‪ไงจ๊ะ อรุณสวัสดิ์
‪หวัดดี
‪ฉันชอบเครื่องเขียนใหม่ๆ จัง
‪กลิ่นดินสอแท่งใหม่หอมดีเนอะ
‪คุณรู้ใช่มั้ยว่าไม่ต้องจด มันออนไลน์หมดแล้ว
‪- รู้ๆ แต่ฉันว่าพอเขียนแล้วมันเข้า… ‪- สวัสดีครับ
‪นี่เป็นวิชาการใช้สถิติ ‪กับรูปแบบความเสี่ยง หัวข้อนี้เนื้อหาเยอะมาก
‪มาเรียนกันเลยดีกว่า
‪เราจะเริ่มตั้งแต่ ‪การทบทวนปัญหาของรูปแบบต่างๆ
‪และวิธีการทั้งแบบมีผู้กำกับดูแล ‪และไม่มีผู้กำกับดูแล
‪ข้อมูลเยอะจริงๆ
‪เรามาแบ่งเลคเชอร์กันอ่านดีมั้ย
‪โอ้โฮ วิชานี้น่าเบื่อมาก
‪(มินก้าซี้ใหม่)
‪ว่าไงจ๊ะ
‪- วิชาแรกเป็นไงบ้าง ‪- ก็ดีนะ
‪ตกลงเรื่องดื่มเนี่ย อยากไปมั้ย
‪- ไปสิ ‪- แจ๋ว
‪ฉันอยู่ใกล้ๆ เลย ‪เดี๋ยวไปรับนะ แล้วเจอกัน บาย
‪คนจะเรียนวิชาวรรณกรรมนี้ ‪ต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือเยอะๆ นะ
‪เราจะอ่านนิยายเล่มโต เล่มใหญ่ๆ กัน
‪หนาแบบเป็นกันชนประตูได้
‪นิยายของแอนนา คาเรนิน่า ‪กลายเป็นใบปลิวไปเลย
‪สมัยก่อนผมอ่านยูริส, ลาเวลล์, แล้วก็มิเชเนอร์
‪เฮลีย์อีกคน ขาดไม่ได้เลยคนนี้
‪การอ่านหนังสือเล่มใหญ่ ‪ตัวหนังสือจิ๋วๆ ยังน่าตื่นเต้นเสมอ
‪ใช่
‪ขอโทษค่ะ
‪มีใครเคยอ่านอัตชีวประวัติ ‪ของมัลคอล์ม เอ็กซ์ที่อเล็กซ์ เฮลีย์เขียนบ้าง
‪ยกมือขึ้น โอเค…
‪ว่าไงคะคุณเป้ พร้อมมั้ย
‪- มาเร็วจัง ‪- มหาลัยน่ารักนะ
‪น่ารักเนอะ
‪ฉันเป็นภูมิแพ้โรงเรียนน่ะ
‪พอได้ปริญญาโทสาขาแคลคูลัสเชิงอนุพันธ์
‪ฉันก็คิดว่า "พอเหอะ" โอเค ตามมา
‪แคลคูลัสเชิงอนุพันธ์เหรอ
‪ตลกอะ นายพุ่งเข้าไปตรงที่ซ้อมเลย
‪เปล่านะ เชือกรองเท้าสเก็ตฉันขาด
‪ดูสิ
‪- โห เจลลี่บีน ‪- ฉันชอบมาก ของโปรดเลย
‪- ฉันว่านี่รสสไปซีซินนามอน ‪- เหรอ
‪เคยกินจอลลี่แรนเชอร์รสซินนามอนมั้ย
‪- เคย ‪- ฉันชอบรสสไปซีซินนามอน
‪เผ็ดสุดๆ ฉันไม่ชอบรสนั้นเลย
‪ไม่มีของที่นายแพ้เลยนะ กินได้หมด
‪เต็มที่ ไม่ต้องยั้ง ไม่มีถั่วก็เพลินได้
‪- ฉันว่ารสชะเอม ‪- ทำไมพวกนั้นไม่คุยกับผม
‪- ด็อตส์ ‪- เดี๋ยวก็คุย
‪อย่าคิดมาก เอาเลย
‪ไปเอาเสื้อมาใส่ เตรียมตัวเชียร์ สู้ๆ คิงส์
‪โอเค ฉันอยากดื่มมาก
‪เห็นด้วย มาดื่มกัน
‪- เพราะฉันคอแห้งแล้วหนึ่ง ‪- ฉันด้วย
‪โอเค
‪เดี๋ยวนะ ทุกคนดูหรูหรามากเลย
‪ใช่ ต้องเป็นคนดังหรือมีเพื่อนดัง แล้วฉันเป็นทั้งคู่
‪แต่ก็ไม่ได้เป็นเลยด้วย ฉันเจ๋งตรงนี้แหละ
‪ฉันว่าฉันไม่เหมาะกับที่นี่
‪ก็ใช่สิ แต่เธอมากับฉันไง มาเร็ว
‪ขอบใจจ้ะเพตรา
‪เออนี่ เราไม่ต้องพูดถึงปีเตอร์นะ
‪โอเค ได้เลย
‪- เขาได้ตั้งแต่เปิดเกมแล้ว ‪- โห
‪- เขาเด่นจริงๆ ‪- พวกนายเห็นลูกเมื่อกี้มั้ย
‪บ้ามาก ผักชีโรยหน้าสุดๆ
‪ชาวแคนาดาจะพูดผักชีโรยหน้าซู๊ดๆ
‪อะไรของเขาเนี่ย
‪- คอยระวังตัว… ‪- มาแล้วครับ
‪แมนฮัตตันเมเดนของคุณ
‪และการ์เดนกลอรี่ของคุณครับ
‪- เชิญครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- เอามาให้ดื่มหรือปลูกเนี่ย ‪- เธอกับปีเตอร์เจอกันได้ยังไงนะ
‪นี่เหรอที่ว่าจะไม่พูดถึงปีเตอร์ โอเค
‪ใช่เลย
‪สั้นๆ คือเราเคยกิ๊กกันแล้วเขาเท ‪แล้วเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน
‪แล้วเธอก็ไปแต่งกับคนอื่น
‪จิมมี่นักปีนเขา
‪ซึ่งตลกดี เพราะตอนนั้นฉันว่าเขาไว้ใจได้
‪เขามั่นใจในตัวฉันมาก
‪แต่อยู่ไปอยู่มาเขาก็อยากออกผจญภัย
‪แต่ฉันชอบอ่านหนังสือแล้วก็เลี้ยงลูก
‪แล้วเขาอยากอยู่กับคนที่ไปกับเขาได้ตลอด
‪ซึ่งไม่ใช่ฉัน
‪แล้วชีวิตรักของเธอตอนนี้ล่ะ
‪ก็คล้ายๆ สายลมบนทุ่งหญ้ากว้าง
‪ฝีเท้าในห้องใต้ดินโล่งๆ
‪หรือว่าอะไรนะ…
‪ทัมเบิลวีดที่กลิ้งไปทั่วเมืองร้าง
‪ประมาณนั้น
‪โอเค เราต้องพัฒนานะ
‪โชคดีนะ ฉันขึ้นสนิมแล้ว
‪ฉันรู้จักคนที่ผูกหูกระต่าย เป็นอาจารย์ที่โรงเรียน
‪- คนที่เขานั่งด้วย… ‪- โอ้โฮ
‪ใช่ หล่อสุดๆ
‪อ๋อ อีกคนชื่อธีโอ มาร์ติน
‪เป็นบรรณาธิการดันแคนเพรส
‪เป็นสำนักพิมพ์นิยายร่วมสมัยที่ดีที่สุดเลย
‪อืม ฉันสนใจแต่ประวัติดารา
‪คนโปรดคือร็อบ โลว์ คนแรกนะ
‪ธีโอ มาร์ตินดังมากนะ
‪แถมน่ากินด้วย แล้วยังนั่งกับคนที่เธอรู้จัก
‪- เขามีเสน่ห์มากจริง ‪- ไปเร็ว
‪จะไปไหนน่ะ
‪โอเค งั้นฉันเอาต้นไม้ไปด้วยแล้วกัน
‪- จริงนะ ความทะเยอทะยาน ‪- สวัสดีค่ะ ขอโทษที่รบกวน
‪เรามาจากโต๊ะนั้น…
‪เอ๊ะ คุณมาฟังผมสอน
‪- คุณแวะมา แล้วผม… ‪- ค่ะ ฉันเอง
‪กระโปรงยีนส์มันทิ่มตา
‪น่ารัก สนุกจัง ฉันมินก้าค่ะ นี่เด็บบี้ คุณล่ะคะ
‪- ธีโอ มาร์ตินจากดันแคนเพรส ‪- ครับ
‪ฉันจำคุณได้ ฉันอ่านหนังสือดันแคนเพรสทุกเล่ม
‪- ไม่ใช่ทุกเล่มหรอก ไม่มีทาง ‪- มีค่ะ
‪โอเค หนังสือหนา 870 หน้า ‪เกี่ยวกับเรือโจรสลัดในแปซิฟิกใต้
‪โฮบาร์ทส์ฮอไรซัน ฉันอ่านจบในสองวัน อะฮอย
‪ครับ นิยายสายลับบนเกาะครีต
‪โอเชียนออฟลายส์
‪หนึ่งในผลงานชิ้นโบแดง ‪ฉันพูดแบบนี้ทั้งอาทิตย์เลย…
‪- ขอโทษ ‪- ภาษากรีกแปลว่า "ฉันเป็นสายลับ"
‪- "ฉันเป็นสายลับ" ‪- อ๋อ
‪โอเค เล่มนี้ๆ
‪คุณไม่ได้อ่านดัสต์โบวล์แน่เพราะไม่มีใครอ่าน
‪ที่มีงูหางกระดิ่งร้องใช่มั้ย ‪ฉันซื้อตั้งแต่วันที่วางแผงเลย
‪คุณเองเหรอ ผมว่าเราขายได้แค่เล่มเดียวนะ
‪ฉันไง ฉันซื้อ
‪- ใช่ค่ะ ‪- ผักเยอะจัง
‪ใช่ค่ะ ล้นเลยเนอะ
‪ฉันยังพูดเลยว่า "ขอซอสจิ้มผักหน่อยได้มั้ย"
‪- ยินดีที่ได้รู้จักทั้งคู่นะคะ ‪- ครับ เช่นกัน
‪ผมขอเบอร์หน่อยได้มั้ย
‪บางทีผมก็แจกฉบับตรวจแก้น่ะ มีลายเซ็นด้วยนะ
‪ด้วยความยินดีค่ะ
‪ซะทีเถอะ
‪นี่ค่ะ กดเบอร์เลย
‪- โอเค ‪- โอเค ไปนะคะหนุ่มๆ
‪- โอเค เรากลับทางนี้ ‪- บายค่ะ
‪อุ๊ยตาย เขาปิ๊งเธอ
‪- ไม่ใช่หรอก ‪- จ้า
‪- เขามีมารยาท ‪- ไม่ใช่นะ
‪ลักษณะแบบนั้นคือ "ปิ๊ง" ชัดๆ
‪บ้าน่า
‪น่ารักดีนะที่เธอชอบคนทำหนังสือ ‪แล้วเธอกับปีเตอร์อ่านหนังสือจริงๆ
‪น่ารักมากเลย
‪ใช่ เราชอบอ่านหนังสือเหมือนกัน
‪เราเป็นคนเชยๆ ที่ชอบอ่านหนังสือ
‪อืม ใช่
‪แต่เขาเขียนหนังสือด้วยนะ
‪- หนังสืออะไร ‪- นิยาย เล่มหนา ปึก
‪ที่ไหน ไม่จริง
‪"ที่ไหน" จริง
‪ฉันไม่เชื่อหรอก
‪เขาเขียนหนังสือเล่มหนาเลย
‪ใส่ในซองจดหมายเก็บไว้ในเตาอบ
‪ฉันเจอตอนพยายามจะอบคีโตบราวนี่ซึ่งไม่แนะนำ
‪สองเต็มสิบ ในสูตรใส่ซูกินีด้วย
‪ปีเตอร์เคยอยากเป็นนักเขียน ‪แต่เลิกคิดตอนย้ายมาที่นี่
‪- เขาไม่ได้เขียนแล้ว ‪- แต่ว่า…
‪เขาเขียนน่ะสิ
‪เปิดเลย
‪เดอะบอย โดยพี. โคลแมน ปีเตอร์นี่
‪เธอนี่สืบเก่งจริงๆ
‪เดี๋ยวนะ
‪ปีเตอร์เขียนนิยายทั้งเล่ม ‪แต่ไม่เคยบอกฉันเลยเหรอ
‪เธออ่านสิ ฉันไม่ได้อ่านเพราะมันเป็นหนังสือ
‪ฉันอ่านไม่ได้หรอก
‪ถ้าเขาอยากให้อ่าน ‪เขาคงบอกฉันแล้ว เราบอกกันทุกเรื่อง
‪ก็เห็นๆ อยู่ว่าไม่ได้บอก
‪บอกนะ
‪โอเค
‪เราเป็นแบบนี้แหละ บอกกัน…
‪ทุกเรื่อง
‪"ทุกเรื่อง" โนะ
‪เอาน่า สะดุดนิดหน่อยเอง
‪เวลาเริ่มโปรเจกต์อะไรก็แบบนี้แหละ
‪เราต้องเปลี่ยนทิศทาง เข้าใจมั้ย
‪- ใช้วิธีเดิม… ‪- ผมไม่อยากคุย
‪ขอโทษนะ
‪มันห่วย
‪ทักษะการแก้ปัญหาของฉันมัน…
‪ฉันว่าคงเหมาะกับธุรกิจมากกว่า
‪ขอบคุณที่ซื้อตั๋วให้ครับ เกมสนุกมาก
‪นายพูดตามมารยาท
‪ไม่ดีเลย
‪ฝันดี
‪(เดอะบอย)
‪หวัดดี
‪ว่าไง เป็นไงมั่ง
‪ก็ดี
‪- ดีๆ ‪- เอ๊ะ มีอะไร
‪- ที่นั่นดึกแล้วนะ ‪- เปล่า
‪เสียงมันสะท้อนนะ นายแช่อ่างอยู่เหรอ
‪เปล่า ฉันไม่แช่อ่าง
‪- ฉันไม่อินกับอ่างด้วยซ้ำ ‪- อืมๆ
‪เราสองคนบอกกันทุกเรื่องใช่มั้ย
‪- ไม่ใช่ ‪- ว่าไงนะ
‪ฉันพาแจ็คไปดูแข่งฮอกกี้ ‪โดยไม่ขอเธอก่อน เขาพาเวดกับเอเว่นไปด้วย
‪นายทำให้เวดกับเอเว่นยอมอยู่กับแจ็คเหรอ
‪ใช่ๆ แล้วเขาก็กินพิซซ่า
‪เป็นพิซซ่ากลูเตนฟรี แต่พิซซ่าก็คือพิซซ่า
‪- โอเค ปีเตอร์ ฉัน… ‪- ยังไม่จบ
‪เราไม่กินแคสเซอโรลของเธอนะ ‪คำเดียวก็ไม่ เห็นแล้วกินไม่ลง
‪ขอบใจนะ แค่นี้ก็จริงใจเกินพอ
‪หมดเปลือกแล้ว ไม่เหลือแล้ว
‪ไม่ต้องรายงานทุกเรื่องก็ได้ ฉันไว้ใจนาย
‪- จริงเหรอ ‪- ส่วนใหญ่นะ
‪- นายก็ไว้ใจฉันใช่มั้ย ‪- อยู่แล้ว
‪ถ้านายมีอะไรจะบอกฉัน นายก็จะบอกใช่มั้ย
‪เรื่องอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪- ก็สมมตินายมีโปรเจกต์พิเศษอะไร ‪- เธออยากรู้เหรอ
‪- ฉันจะบอกว่านายบอกฉันได้ทุกเรื่อง ‪- ฉันก็บอกไง
‪เหมือนกัน ไม่เคยปิดบังเลย
‪บอกตลอด
‪มีองค์ประกอบสำคัญอยู่หกอย่าง
‪ในการพิจารณานำรูปแบบความเสี่ยงมาใช้
‪เธอแน่ใจเหรอว่าปีเตอร์อยากให้เธอทำแบบนี้
‪ฉันทำเพื่อปีเตอร์นะ
‪เขามาแล้ว
‪ต๊าย เขาดีใจที่ได้เจอเธอ น่ารักจนขนลุกเลย
‪- ไงคะ ‪- ว่าไงมินก้า
‪ขอบคุณมากค่ะที่มา
‪ครับ ไม่เป็นไร ทางผ่านผมอยู่แล้ว
‪โอเค ฉันอยากเอาต้นฉบับให้คุณ
‪ที่ฉันอยากรีบส่งให้ ‪เพราะเดี๋ยวฉันจะไม่ได้อยู่นิวยอร์กแล้ว
‪- หนังสือคุณเหรอ คุณเขียนเหรอ ‪- เปล่าค่ะ ไม่ใช่
‪อ๋อ
‪คือเวลามีคนเอาต้นฉบับมาให้ผมอ่าน
‪เรียกว่ามันไร้สาระ 100% เลยก็ได้
‪แล้วผมก็รับได้แค่ ‪ผลงานจากตัวแทนหรือบรรณาธิการ
‪พอดีเลยค่ะ เพราะเขาเป็นบรรณาธิการ
‪เขาเรียบเรียงเรียงเอง
‪อ๋อเหรอ
‪ค่ะ
‪ฉันเป็นผู้เรียบเรียงเรียง ฟรีแลนซ์นะคะ
‪ฉันอ่านต้นฉบับมาเยอะมาก ‪แล้วเล่มนี้ไม่เหมือนใครจริงๆ
‪หนังสือชื่อเดอะบอย
‪เป็นเรื่องของเด็กอายุ 13 ‪ที่พ่อเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
‪โชคชะตานำพาให้เขาเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเอง
‪ถ้าเขาแตะตัวเองจะเป็นแผลพุพอง ‪ฟังดูรันทนนะคะ
‪แต่มันดีมากแล้วก็…
‪มันโดนใจฉัน เพราะฉันมีลูกชายอายุ 13 เขา…
‪- คุณมีลูกเหรอ ‪- ค่ะ
‪ผมก็มี
‪แม็กซ์
‪ลูกชายฉันชื่อแจ็ค
‪แหม…
‪ครับ
‪- ผมหย่าแล้ว แต่… ‪- เหมือนกันค่ะ
‪ขอบคุณนะเด็บบี้ ที่เต็มที่ขนาดนี้
‪ผมจะรีบอ่านให้เร็วที่สุด
‪คุณพอจะรีบอ่านให้เร็วขึ้นได้มั้ย
‪- เสาร์อาทิตย์นี้ฉันก็ไปแล้วน่ะ ‪- มีกำหนดด้วย
‪- เปล่า ไม่ใช่… ‪- ไม่เป็นไร
‪- คุณเป็นคนพิเศษแล้วก็สำคัญด้วย
‪ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ‪รับรองว่าไม่เสียเวลาเปล่าค่ะ
‪โอเค ผมอยากอ่านแล้วเนี่ย
‪- ขอบคุณค่ะ คุณ… ‪- ยินดีครับ
‪คุณก็รู้ตัวแหละ
‪ผมว่าผมน่าจะรู้นะ ไปนะ
‪- ได้ค่ะ ‪- ครับ
‪- ฉันเอาหนังสือให้ธีโอไปเหรอ ‪- ใช่จ้ะ
‪แล้วเธอจะบอกปีเตอร์เมื่อไหร่
‪ปีเตอร์ จริงด้วย
‪รู้จักเดอะคาร์สมั้ย
‪เป็นชื่อวงดนตรีน่ะ
‪- เพลงที่คุณชอบเปิดไง ‪- ใช่
‪อยากรู้เหตุผลมั้ย
‪มันเป็นวงโปรดของพ่อฉัน
‪แล้วพ่อก็ทิ้งฉัน
‪ที่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อฉันตายแล้ว
‪ฉันเลิกฟังเดอะคาร์สไปพักนึงเลย ฟังไม่ได้
‪มันเจ็บปวดเกินไปและทำให้ฉันนึกถึงเรื่องห่า…
‪เรื่องการสูญเสีย
‪มีวันนึงฉันได้ยินเพลงพวกเขาทางวิทยุ
‪เพลงยังอยู่ในความทรงจำฉัน ถึงพ่อจะตายแล้ว
‪ไม่มีวันจางหายไป
‪นายมีพ่อแม่ที่ดี
‪มีบ้านสวยๆ อยู่กลางเขาอย่างกับสกีรีสอร์ท
‪แต่นายยังเจอปัญหา ฉันเข้าใจ ‪ใครๆ ก็เจอ ชีวิตมันไม่ได้ง่าย
‪บางทีนายก็ต้องเจ็บปวดบ้าง
‪ชีวิตฉันเละเทะจะตาย
‪ฉันเคยอยากเป็นนักเขียนชื่อดัง ‪แล้วใช้ชีวิตอยู่กับใครสักคน
‪แต่ทุกวันนี้ได้เป็นแค่หนุ่มโสดผมสวย
‪ที่บอกให้คนอื่นเปลี่ยนตัวเอง ‪ทั้งที่ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองเป็นใคร
‪ฉันนึกออกแล้ว
‪- ไม่ต้องสร้างแบรนด์แล้ว ผมไหว้ละ ‪- ไม่ เลิกแล้ว
‪เราจะข้ามไปลงมือเลย
‪นาย
‪ต้องเข้าไปเล่นฮอกกี้ในทีม
‪- ทีมที่เอเว่นกับเวดอยู่ ใช่ ‪- ว่าไงนะ
‪ใช่ ถ้านายอยากเข้า ฉันสนับสนุน
‪แต่ไม่ใช่เพราะต้องเป็นเพื่อนกับเด็กงี่เง่าพวกนั้น
‪พวกเขาคงนิสัยดีแหละ
‪คุณจะให้ผมซ้อมเพื่อเข้าทีมเหรอ
‪ใช่
‪คุณจะบอกแม่มั้ย
‪ฉันว่าเอาไว้บอกตอนแม่กลับมาดีกว่า
‪ขอบคุณครับ
‪- อืม ตั้งใจเรียนนะ ‪- ครับ
‪แล้วเจอกันนะจัมปิ้นแจ็กแฟลช
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ ก็ได้
‪เป็นไงมั่ง ดูเพลียๆ นะ
‪ใช่ เมื่อวานฉันพลาดหนักมาก
‪เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ แต่วันนี้ถือว่าทำดี
‪คิดว่านะ
‪การเป็นต้นแบบผู้ใหญ่เพศชาย ‪ที่ช่วยเปลี่ยนชีวิตเด็กนี่
‪ยากกว่าที่คิดแฮะ
‪เขาแค่ให้มาดูลูกไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าอยากสอบให้ผ่าน
‪พวกคุณต้องเข้าใจแบบจำลองอนุกรมเวลาต่างๆ
‪และวิธีเอกซ์โปเนนเซียลปรับเรียบ ‪การถดถอยอัตโนมัติ
‪และแบบจำลองการถดถอยอัตโนมัติ ‪ที่มีความแปรปรวนไม่คงที่
‪ช่วยไปคุยข้างนอกได้มั้ย ขอบคุณ
‪เดี๋ยวนะ ฉันไม่เข้าใจ ผู้ช่วยว่ายังไงนะ
‪เขาบอกแค่ว่าให้มาหาธีโอ
‪ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนนะ ‪ฉันไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา
‪ใครจะพูดออก เวลาโดนรอยยิ้มแบบนั้นเข้า
‪เนอะ ยิ้มสวยจะตาย
‪โอเค ถึงดันแคนเพรสแล้ว
‪- เธอทำได้ ตื่นเต้นจัง ‪- โอเค
‪โอ้โฮ
‪(ดันแคนเพรส)
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันมาหาธีโอ มาร์ตินค่ะ
‪ขอโทษค่ะ
‪น่ารัก
‪อุ๊ย ดูปกหนังสือสิ
‪มาแล้ว เชิญครับ หวัดดีครับมินก้า
‪ธีโอ
‪- เด็บบี้ ‪- หวัดดีค่ะ
‪ขอโทษที่เรียกคุณมาอัปทาวน์กะทันหันนะครับ
‪แต่หนังสือเล่มนี้… น่าจะมีแวว
‪โห คุณอ่านจบแล้วเหรอ มันโคตรหนาเลยนะ
‪ผู้ช่วยผมอ่านน่ะ
‪เขาคิดว่าเข้าท่า ‪เลยส่งให้ผมอ่าน แล้วผมเห็นด้วย
‪ผมรู้แล้วว่าทำไมคุณร้องไห้ ‪ผมก็ปาดน้ำตาเหมือนกัน
‪พ่อใช่มั้ยคะ
‪ตัวดีเลยละ คือ…
‪ผมสนใจตีพิมพ์มาก
‪แล้วก็อยากคุยกับนักเขียนด่วนที่สุด
‪นักเขียน ฉัน… เมื่อกี้ฉันกินกาแฟแก้วใหญ่มา
‪เลยปวดชิ้งฉ่องน่ะค่ะ
‪อ๋อ ได้
‪- ที่ชิ้งฉ่องอยู่ข้างนอก ‪- โอเคค่ะ
‪- ฉันจะบ้าตาย ‪- ใช่ ตึกนี้เก่ามาก
‪ฉันได้กลิ่นคนตาย
‪ไม่ใช่ ฉันหมายถึงที่มาที่นี่ ฉันบ้าไปแล้ว
‪ฉันชอบช่วยเพื่อนนะ
‪แต่ปกติก็แค่ให้ลูกแฝดของอลิเชียติดรถกลับบ้าน
‪- ฉันต้องโทรหาปีเตอร์ จะได้จบๆ ‪- ไม่
‪ไม่เหรอ
‪เธอเชื่อว่าหนังสือของปีเตอร์ดีนี่ ‪แล้วทำไมไม่คุยให้รู้แล้วรู้รอดไปล่ะ
‪งั้นก็…
‪ใช่ เธอทำได้
‪โอเค
‪แล้วฉันก็ปวดฉี่เหมือนกันนะ
‪ธีโอคะ ฉันอยากคุยขั้นตอนต่อไปเลยค่ะ
‪ได้เลย คุณว่างไปกินมื้อเย็นมั้ย
‪ว่างค่ะ
‪ค่ะ ได้
‪เยี่ยมเลย
‪- นั่นโค้ชเหรอ ‪- ครับ
‪นายรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันจัดให้
‪- ทักทายโค้ชสิ ‪- โค้ชครับ
‪- คุณ… มาดูลูกเหรอครับ ‪- ค่ะ คนนั้น
‪ขี้… เอเว่น
‪- ค่ะ ‪- ครับ เขา… อื้ม
‪- ดีมากแจ็ค เก่ง ‪- พร้อมมั้ย
‪อย่างงั้น แจ๋ว เด็กผมเอง
‪คนนั้นเลย เด็กผม
‪ฉันว่าสีดำเหมาะที่สุด ‪เพราะเธอเหมาะกับสีโทนเย็น
‪ฉันใส่ชุดเดิมก็ได้
‪รู้สึกแย่มากเลย
‪ฉันกำลังจะบอก ‪บรรณาธิการวรรณกรรมที่ดังที่สุดในอเมริกา
‪ว่าต้นฉบับจากฉันที่เขาอยากตีพิมพ์
‪อาจจะตีพิมพ์ไม่ได้
‪แล้วทำไมปีเตอร์ไม่โทรกลับมา
‪ถ้าติดต่อปีเตอร์ไม่ได้ก่อนไปเดตกับธีโอ…
‪เปล่าๆ ไม่ใช่เดต
‪ขอฉันฟินเหอะ
‪ฉันอยู่ดึกมากไม่ได้ด้วยซ้ำ พรุ่งนี้ฉันมีสอบ
‪- ลองชุดก่อน ‪- ฉันเป็นห่วงปีเตอร์กับแจ็คน่ะ
‪- อยู่ไหนกันเนี่ย ‪- เอาไปลอง!
‪เถอะจ้ะ
‪นายไวที่สุดในสนามเลยนะเนี่ย
‪ฉายาใหม่แจ็ค ฟรอสต์ ‪เพราะนายเป็นเทพแห่งหิมะ
‪- ว่าไง แฮปปี้มั้ย ‪- ว่าไง
‪แฮปปี้มากลูกพี่
‪เออ มันต้องงี้
‪คุณคิดจะมีลูกมั้ย
‪ฮะ ไม่รู้ดิ
‪ควรมั้ยล่ะ
‪คุณก็เลี้ยงเด็กใช้ได้นะ
‪พิลึกไปหน่อย แต่ไม่ห่วย
‪ไม่ห่วยเหรอ
‪ไม่
‪ผมไปทำการบ้านดีกว่า
‪เจอกันฮะ
‪ให้ผมเหรอ
‪ใช่ พักซะหน่อย
‪ไม่ต้องพักนะ
‪ผมไม่ใช่คนงาน
‪ผมรู้
‪- ได้ ‪- โอเค
‪ก็ดี
‪รู้มั้ย ผมนึกว่าคุณไม่ชอบผม
‪ทำไมล่ะ เพราะผมเสียมารยาทกับคุณเหรอ
‪ใช่ นั่นแหละ
‪ขอโทษนะ
‪ผมคงเครียดน่ะที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนทั้งคน
‪ผมไม่เคยดูแลแม้กระทั่งพืชสมุนไพร
‪บางทีพืชสมุนไพรก็เลี้ยงยากเหมือนเด็กนะ
‪จริงๆ ผมปลูกต้นเสจตรงระเบียงบ้าน
‪อาทิตย์ที่แล้วทำผมตาสว่างถึงตีสาม
‪ผมเรียก "โคลิกในพืช"
‪จะบอกว่าผมเข้าใจ
‪นั่นไง
‪- เหมือนกันเด๊ะ ‪- ใช่
‪นั่นแหละ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมก็ใช้ได้แล้ว
‪สุดยอดนะ
‪แล้วก็ขอโทษด้วย ถ้าผมไม่เป็นมิตรเท่าที่ควร
‪เพราะผมคิดว่าเด็บบี้โชคดีมาก ‪ที่ได้คุณมาคอยช่วยดูแลบ้าน
‪ไม่เลยๆ ผมต่างหากที่โชคดี
‪เพราะเด็บบี้…
‪สุดยอดไปเลย
‪ใช่ สุดยอดมากๆ
‪เราเป็นเพื่อนกันมานานมากแล้ว
‪แต่ไม่นานเท่าผมกับเขานะ
‪- ไม่ ไม่เลย ผมไม่ได้… ‪- นานโข
‪ใช่ ฟังนะ
‪คุณกับเด็บบี้สนิทกันอีกแบบ ซึ่งต่างจากของเรา
‪- อีกแบบ ใช่ ‪- ใช่
‪คุณเป็นเพื่อนเด็บบี้
‪ผมเป็นเพื่อนบ้าน แล้วก็เพื่อนนอน
‪- ว่าไงนะ ‪- จริงด้วย
‪คุณอาจจะไม่ได้สังเกตเพราะพวกคุณเป็นเพื่อนกัน
‪แต่เพื่อนเอ๊ย นางฮ็อตมากนะ
‪ใช่
‪คือผมรู้ว่าเขาคงไม่สนผมหรอก ผมรู้ แต่ผมมีแผน
‪โอเคมั้ย ผมกะว่า…
‪จะป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิตเขาเรื่อยๆ
‪แล้วไม่แน่
‪สักวันผมอาจจะได้ใจเขา เข้าใจใช่มั้ย
‪ระหว่างนี้ ผมยอมเป็นเพื่อนนอนไปก่อน
‪ผมชอบตอนเริ่มของหนังสือมาก
‪ดีใช่มั้ยคะ
‪อ่านแล้วคิดถึงเรื่องแอสไอเลย์ดายอิ้ง
‪ฟอล์คเนอร์เหรอ จริงเหรอ
‪ผมกลับนึกถึงแฟรนเซ่นนะ
‪- ก็มีเค้านะ แนวครอบครัวใช่มั้ย ‪- ใช่
‪ใช่ คุณเจอเพชรเม็ดงามจริงๆ นะ
‪ฉันเห็นด้วยค่ะ
‪หนังสือที่ฉันอ่านบ่อยที่สุดคือเฮาส์ออฟเมิร์ธ
‪อีดิธ วอร์ตัน นักวิจารณ์สังคม ‪ที่ควรจะดังกว่านี้ เสียดาย
‪- คุณชอบงานเขามั้ย ‪- ชอบมาก
‪คนไม่ชอบงานอีดี้ ดับส์คือไม่เคยอ่านงานอีดี้ ดับส์
‪ฉันร้องไห้น้ำตาแตกทุกครั้งที่ลิลี่ บาร์ทตาย
‪ใช่ แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นลอว์เรนซ์ก็มาขอแต่งงาน
‪มันสายไปแล้ว
‪เมื่อคืนฉันกินยานอนหลับไป ก็เลยตายแล้ว
‪ขอโทษนะ แต่ฉันตายโหงแล้วเพื่อน
‪แต่ศพสวยสง่ามาก
‪คุณรู้มั้ยว่าวอลท์ วิทแมน ‪พูดถึงสะพานบรุกลินว่ายังไง
‪ไม่รู้ ว่ายังไง
‪เขาบอกว่า
‪"มันเป็นยาบำรุงจิตวิญญาณ ‪ที่ได้ผลดีที่สุดสำหรับผม"
‪เป็นคำพูดที่ดีมากเลย
‪แต่เสียดายที่นั่นเป็นสะพานแมนฮัตตัน
‪แต่เป็นคำพูดที่ดีนะ
‪- ฉันรู้ค่ะ ‪- นั่นสิ ผมว่าคุณรู้
‪- ฉันแค่อยากลองว่าคุณจะรู้มั้ย ‪- ใช่
‪แล้วคุณก็ฉลาดมาก
‪- ผมว่ามันไปได้สวยนะ ‪- ฉันทดสอบคุณ
‪ผมผ่านมั้ย
‪ผ่าน
‪เดี๋ยวฉันจะคุยกับนักเขียนเรื่องต้นฉบับนะ
‪เยี่ยมเลย
‪- แจ๋ว ผมว่าจะ… ‪- ค่ะ
‪ถ้างั้น…
‪ฉันลืมไปแล้วว่าคุณได้…
‪คุณสั่งคาปูชิโนที่ร้านใช่มั้ย
‪ใช่ คุณสั่งให้ผม
‪โอเคค่ะ
‪ครับ
‪ตอนนี้เราต้อง…
‪- ตอนนี้แหละใช่มั้ย ‪- ผมว่าใช่
‪- โอเค ‪- ไป… เนอะ
‪โอเค ดี
‪บ้านสวยนะ แอร์บีเอ็นบีเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪ตลกดีนะที่ห้องเช่าแบบนี้ไม่มีเอกลักษณ์เลย
‪- ใช่ ‪- บ้าน่า ใคร…
‪- ใครจัดหนังสือตามสีมั่ง ถามจริง ‪- พูดเหมือนฉันเลย
‪ฉันไม่ค่อยมีอะไรกิน แต่มีแชมเปญนะคะ
‪คนฉลาดเคยกล่าวไว้ว่าอะไรมากไปก็ไม่ดี
‪แต่แชมเปญมากไปคือพอดี
‪มาร์ค ทเวนใช่มั้ย
‪ใช่ เขาน่าจะขี้เมานะ
‪ผมได้ข่าวว่างั้นนะ
‪ผมเปิดให้มั้ย
‪เชิญค่ะ
‪ด้วยความยินดีครับ
‪ใครรบในสงครามสเปนกับอเมริกาครับ
‪คนสเปนกับอเมริกันไง
‪คุณไหวมั้ย
‪ไหว
‪- วิวนี่แบบ… ‪- ใช่ ไม่สวยเลยเนอะ
‪ไม่ไหว รกสายตา
‪- ผมขอ… ‪- ได้ค่ะ
‪- หน้าต่าง ‪- หน้าต่างเหรอ
‪- ค่ะ ‪- อ๋อ ผ้าม่าน ใช่
‪- น่าจะเป็นดิจิทัล ‪- ใช่ ฉันไม่…
‪- นี่แหละ ‪- มันใช้ยากมากเลยนะ
‪ผมใช้เป็น ง่ายๆ นะ แค่…
‪ไม่ใช่ ฉันเจอมาแล้ว คุณต้องหันไปทางเซนเซอร์
‪- ฉันใช้ไม่เป็นเลย ‪- มันมีจริงเหรอ
‪จริง
‪โอเค สงสัยต้อง…
‪เจอแล้ว นี่ไง
‪คุณเก่งมากค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪(เปิดใช้กล้องในบ้าน)
‪ขนาดนี้เลยเหรอ คุณต้องพูดออกมาบ้างนะ
‪ฉันเพิ่งนึกได้
‪ฉันมีเรื่องต้องทำด่วนๆ เลย
‪เรื่องเครียดมาก แต่…
‪ฉันเลยต้องลุยเดี่ยว
‪ฉันกะจะโทรถามอลิเชียว่าว่างมาดูนายมั้ย
‪ได้ แล้วแต่
‪เธอเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐที่สุด ‪ฉันจะไม่ลืมพระคุณเลย
‪อย่าคิดมากเลย
‪คืนนี้มีมี่ทำอาหาร แล้วช่วงนี้ ‪ชอบลอกสูตรเพี้ยนๆ จากติ๊กต่อก
‪- ไม่ต้องแอร์ฟรายทุกอย่างก็ได้ ‪- จริง
‪- ฉีดน้ำหอมเหรอ ‪- เปล่า
‪ฉันกินเทียนเข้าไป
‪ไม่จริงอะ
‪ไม่จริง
‪ขอบใจจริงๆ นะ
‪รับอะไรดีครับ
‪ผมอยากดื่มแมคคัลแลนมาก
‪ดับเบิ้ล
‪แต่ผมเลิกดื่มแล้ว ขอน้ำแร่แทนแล้วกัน
‪ใส่น้ำแข็ง แก้ววิสกี้
‪ไงคะ
‪ไงครับ
‪วาเนสซ่า มอร์ตัน
‪ปีเตอร์ โคลแมน
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลยตอนที่รับสาย
‪ผมก็ไม่นึกว่าคุณจะยังใช้เบอร์เดิม
‪- ฉันไม่เปลี่ยนเพราะแบบนี้แหละ ‪- จริงเหรอ
‪กี่ปีแล้วเนี่ย
‪ยี่สิบปี
‪แล้วตอนนี้ฉันอายุ 30 พิลึก
‪สุดยอด
‪คุณมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
‪- จำเด็บบี้ได้มั้ย ‪- ได้สิ
‪ผมมาดูแลลูกชายให้เขาแป๊บนึง
‪คุณเนี่ยนะ ไม้หลักปักขี้เลนเนี่ยนะ
‪แล้วนี่…
‪คุณมีลูกมั้ย
‪- ไม่ ‪- ไม่เหรอ
‪ไม่มีทั้งลูกทั้งสามี
‪(เด็บบี้ ‪ติดต่อไม่ได้เลย เป็นไงมั่ง)
‪ฉันว่า
‪ในนี้เสียงดังนะ
‪เงียบมากต่างหาก
‪ฉันคิดนะ… ถ้าคุณอยาก บ้านฉันอยู่ใกล้ๆ
‪ฉันอยากนะ
‪ดูฉันสิ
‪อุตส่าห์ใส่สูท ไปเที่ยวบาร์
‪ได้คุยกับผู้หญิงคนนึง
‪แล้ว… ฉันก็พยายามจะเป็นแบดบอย
‪แต่หมอนั่น… หายไปไหนล่ะ
‪ฉันก็ไม่รู้ รู้แต่เขาหอมมาก
‪ขอบใจ
‪- กลิ่นเซจ ‪- แทรกกลิ่นไม้โอ๊ก
‪- ไม่ได้กลิ่นเลย ‪- มีจริงๆ
‪ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย
‪มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยพูดออกมาเลยมั้ง
‪งั้นพูดเลย
‪- เชิญ ‪- โอเค คืนที่เด็บบี้กับฉันอยู่ด้วยกัน
‪หลังจากนั้นฉันไม่ให้เขามายุ่งกับฉัน เพราะ…
‪แล้วฉันก็…
‪ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดถึงเขาบ่อยมาก
‪ฉันเลยกะจะโทรไปถามว่าเขา…
‪แต่หลังจากนั้นสองสามวัน ‪ฉันก็เห็นเขากับจิมมี่ที่โรงหนังเบฟคอน
‪โอ้โฮ เบฟคอน ฉันไปดูหนังทุกเรื่องเลย
‪ฉันดูฮันต์ฟอร์เร้ดอ็อคโทเบอร์ที่นั่นแปดรอบ
‪นั่นแหละ พอเห็นสองคนนั้น…
‪ฉันดูออกน่ะ
‪ฉันเลยปล่อยวาง
‪แล้วเขาก็มารับฉันที่สถานบำบัดรอบที่สอง
‪ฉันเข้าไปบำบัดที่นั่นใช่มั้ย
‪ตอนเขามารับ ฉันกำลังฝึกพูดความจริง
‪ฉันกะจะบอกเขา
‪ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา
‪แต่เขายังแต่งงานอยู่
‪ตอนนั้นยังไม่มีลูกนะ จิมมี่ไม่อยู่บ้านเลย
‪- ไปปีนเขาอะไรนั่นน่ะ ‪- ท่าอะไรน่ะ
‪ปีนเขา
‪ท่าเวลาปีนเขาไง
‪เหมือนตกปลาเลย
‪นั่นแหละ ฉันขึ้นรถมา แล้ว…
‪เขาก็บอกว่าเขาท้อง
‪นายเลยย้ายออกจากแอลเอเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ฉันไปเพราะแผ่นดินไหว ฉันกลัว
‪อ๋อ แผ่นดินไหวโหด
‪นายต้องบอกเขานะ
‪- ไม่เอา มันสายไปแล้ว ‪- เพื่อน
‪- จำได้มั้ยว่าคืนนั้นฉันก็เล่นโป๊กเกอร์ ‪- ได้
‪นายเล่นโคตรห่วย แต่ยังกล้า แล้วหมอนั่นเป็นไง
‪หมอนั่น…
‪ดื่มหนักไป จนเลิกเขียนหนังสือ
‪เขามีเพื่อนผู้หญิงคนนึงที่อีกฝั่งนึงของประเทศ
‪ที่สำคัญที่สุดคือเขาเดตกับผู้หญิงเป็นล้าน
‪แต่ไม่เคยคบนานเกินหกเดือน
‪ทำไม เพราะเขาเป็นผู้ชายกระจอกไร้ชื่อเสียง
‪ไม่ใช่ เพราะเขาคบผิดคนต่างหาก
‪เลิกคิดแบบนั้นได้แล้ว
‪ปีเตอร์
‪ชีวิตนายปูทางมาถึงจุดนี้แล้ว
‪อย่ามัวเสียเวลา จะบ้าตาย
‪ฉันกินมาสิบแก้วแล้ว
‪เพี้ยนไปแล้ว ต้องปั่นจักรยานหรืออะไรสักอย่าง
‪นายจะทำอะไร
‪ฉันทำงานทั้งวัน สุมฟางเป็นกอง
‪ครวญคิดถึงเธอบ้าง
‪ฉันนั่งกังวลอยู่ตรงนี้
‪ที่ที่ฉันจิบเบียร์
‪สิ่งเดียวที่ขาดหายไปคือเธอ
‪เฮ้ย กี่โมงแล้วเนี่ย
‪- ตายแล้ว ฉันไปสอบสาย ‪- ไปไหนนะ
‪ตรวจสอบหนังสือที่เรียบเรียงรอบสุดท้ายน่ะ
‪คุณกลับบ้านเองได้เนอะ ดีเลย
‪มื้อเช้า
‪ลูกเกด
‪ห่วยแตก
‪ก็ใช้ได้
‪ว่าไง
‪ขอโทษนะที่เมื่อวานไม่ได้คุยเลย แต่…
‪คือ ฉัน…
‪ฉันแค่อยากโทรมาขอบคุณอีกครั้งน่ะ
‪ฉันรู้ว่านายไม่ชอบให้ใครมาซาบซึ้ง ‪นายรำคาญคำว่า "ขอบคุณ" แต่ฉัน…
‪อยากขอบคุณนาย ‪ที่ทำให้อาทิตย์นี้ของฉันสุดยอดมาก
‪จนไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณนายยังไงด้วยซ้ำ
‪ฉันจะพยายามจนตายแล้วกัน
‪แต่โทรหาฉันได้ตลอดนะ หรือไม่ก็เดี๋ยวเจอกัน
‪โอ้โฮ เดี๋ยวเจอกันนะ โอเค
‪ไม่เอา
‪โอเค สามต้นเท่าไหร่คะ
‪(ใส่รูปตรงนี้)
‪ไงคะ
‪- ติดต่อได้แล้ว ‪- ใช่ค่ะ
‪ผมรู้ว่าคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้ว
‪ผมไม่อยากครองคุณไว้คนเดียว
‪แต่ผมมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณ
‪เรียกว่าข้อเสนอก็ได้
‪- คุณว่างไปดื่มมั้ย ‪- ได้ค่ะ
‪บราวน์สโตนคลับนะ
‪ดีค่ะ
‪ข้อเสนอเหรอ
‪ใช่
‪มีอะไร เป็นอะไร
‪เปล่า คือ… ปีเตอร์ไม่ติดต่อมาเลยน่ะ
‪แจ็คยังแชตคุยกับฉัน แต่ปีเตอร์หายไปเลย
‪โอเค อย่ามาฟีลนี้ได้มั้ย เธอทำอะไรมั่ง
‪มาอยู่แค่ไม่กี่วัน ถึงจะน่าเบื่อแต่เธอก็เรียนจบ
‪ช่วยให้ปีเตอร์ได้พิมพ์หนังสือ ‪เป็นเพื่อนกับเด็กเจนวาย
‪แถมยังได้ซี๊ดกับธีโออีก
‪เออ จริงของเธอ ‪แต่ฉันไม่ชินที่เขาหายไปเลยน่ะ
‪ลืมปีเตอร์ไปก่อน
‪ธีโอๆ ตอนนี้เธออยู่กับคนนี้
‪เราไม่มีเวลาซื้อชุดใหม่ให้เธอเลย
‪ไม่ คืนนี้ฉันจะเป็นเด็บบี้ เด็บบี้คนเดิม
‪ฉันหาแจ็กเกตยีนส์มาหลายวันแล้วนะ
‪- เธอเห็นมั้ย ‪- จะพูดไงดี
‪ฉันแยกยีนส์ทั่วไปตามท้องตลาด
‪กับผ้าฝ้ายสียีนส์ไม่ออกน่ะ
‪แล้วเธอรู้มั้ยว่าเขาทำกระเป๋าสี่ล้อแล้วนะ
‪- มีอะไรอยู่ใต้นี้แฮะ ‪- อะไร
‪ยา หนังโป๊ อะไร
‪ตายแล้ว
‪เขาเขียนหนังสืออีกเล่มเหรอ
‪อีตานี่เขียนเก่งจริงๆ
‪ไม่ใช่หนังสือ
‪เราไม่ควรเปิดซองนี้เด็ดขาดนะ
‪ใช่ ฉันเคารพสิทธิส่วนบุคคลของคนอื่น
‪เหมือนกัน แม่ขี้เหล้าฉันสอนตลอดว่า ‪"สนใจแต่เรื่องตัวเองไป"
‪ที่จอดรถคนดัง เอาละ
‪นายไม่อยาก…
‪อีก 15 นาทีจะเริ่มคัดตัวนะ
‪ครับ
‪แล้วจะยังไงต่อ
‪หลังซ้อมเหรอ ไปกินสเลอปี้กัน ฉันชอบนะ
‪ผมก็ชอบ
‪เปล่า ผมหมายถึงคุณ ผม แล้วก็แม่น่ะ
‪ฉันก็กลับนิวยอร์ก แล้ว…
‪เอาเป็นว่าคุณไม่ได้กลับแล้วกัน
‪ผมว่าเราสามคนน่าจะเข้ากันได้ดีนะ
‪- ใช่ ‪- ที่บ้านในแอลเอของเราเนี่ย
‪ผมไม่รู้ว่าคุณจะเอายังไงนะ แต่ผมคิดแบบนี้
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอายังไง
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‪หน้าเหมือนเจอแผ่นดินไหว
‪ผมไปก่อนนะ ต้องเตรียมคัดตัว
‪- เจอกันข้างใน ‪- ได้
‪ปีเตอร์ไม่ชอบเครื่องเตือนใจ
‪รูปเธอเยอะจัง
‪โปสการ์ดที่ฉันส่งให้เขา
‪ดอดเจอร์แข่ง
‪ฉันได้มาจากเทกซัส
‪น่ารัก
‪เอ๊ะ
‪ตายแล้ว เขาก็เก็บไว้เหรอ
‪โอ้โฮ
‪ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ว่าทำไมเขาไม่รักฉัน
‪มันต้องมีเหตุผล ไม่ใช่เพราะฉันหรอก
‪ฉันคือเดอะเบสต์
‪เธอก็รักเขารึเปล่า
‪ฉัน…
‪ฉันว่าฉันรู้สึก…
‪โอเค ฟังฉันแล้วกันนะ
‪ได้
‪ฉันว่าเธอตกหลุมรักปีเตอร์ ‪ตั้งแต่คืนแรกที่มีอะไรกัน
‪ว่าไงนะ ไม่ใช่
‪แบบนั้นใจเร็วแล้วก็คิดสั้นไป ฉันไม่ใช่…
‪มนุษย์ เรารู้
‪เธอเลยสติแตกเรื่องหนังสือของเขา ‪จนพล่านเหมือนคนเพี้ยน
‪เปล่าซะหน่อย
‪เออ มันใช่เลย
‪ตายแล้ว จริงด้วย
‪เพราะเธอมีความรัก
‪อย่าให้ฉันร้อง "ไอแอมอะวูแมนอินเลิฟ" ‪ของบาร์บร่า สไตรแซนด์นะ ฉันร้องแน่
‪- ฉันเคยไปร้องที่บ้านคุณยายมาแล้ว ‪- ไม่
‪ต่อให้ฉันรู้สึกว่าปีเตอร์กับฉัน…
‪ไม่หรอก ปีเตอร์ไม่คิดแบบนั้นกับฉัน
‪คืนนั้นเขาชัดเจนมาก แล้วก็ชัดเจนมาตลอด
‪ด้วยการคบผู้หญิงที่ต่างกับฉันลิบลับ ฉัน…
‪ไม่
‪ฉันไม่มีทางเอามิตรภาพไปแลกกับเรื่องที่…
‪เมื่อไหร่จะเข้าใจเนี่ย ว่าเธอต้องเสี่ยง
‪ไม่ เธอไม่เข้าใจเลยว่าฉันไม่เสี่ยง
‪ชีวิตฉันดีอยู่แล้ว แล้วฉันก็พอใจ
‪ไม่ต้องดิ้นรน ไม่อารมณ์เสีย
‪ฉันใช้ชีวิตแบบนี้แหละ
‪เล่นโป๊กเกอร์ก็เหมือนกัน ฉันไม่เคยจั่วไพ่เพิ่ม
‪เธอเข้าใจมั้ย
‪ไม่เข้าใจเพราะเธอไม่เล่นโป๊กเกอร์ ‪ไว้ฉันอธิบายให้ฟัง
‪แต่จะบอกว่า ฉันเป็นคนแบบนี้
‪ฉันประเมินความเป็นไปได้ ฉันปลอดภัย
‪ลูกฉันก็ปลอดภัย ฉันไม่ชอบความเสี่ยง
‪ใช่
‪ไม่ได้ ไม่เอา ไม่ดี ไม่งาม
‪ไม่เข้าใจว่าทำไม ‪เธอไม่นึกถึงความรู้สึกของฉันบ้าง
‪ไว้ก่อนแล้วกัน ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้ ‪ฉันต้องอาบน้ำ ไปหาธีโอ…
‪- แล้วปีเตอร์ล่ะ ‪- ปล่อยไปเหอะ ฉันไม่อยากเสี่ยง
‪ถ้าเธองัดโป๊กเกอร์มาเทศน์อีก ฉันจะตายนะ
‪ใครว่าเธอไม่เสี่ยง ฉันเห็นมากับตา
‪เธอทำได้
‪เธอเผยความในใจกับปีเตอร์ได้ จริงๆ
‪ไปเลย เร็วเข้า
‪สู้เขานะไอ้หนู
‪ตายละ โอเค
‪หวัดดีค่ะ
‪ว่าไง
‪ขอโทษนะคะที่มาช้า
‪- คุณวิ่งมาเหรอ ‪- เปล่าค่ะ ฉัน…
‪ฉันหายใจไม่ทันน่ะ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪โอเค
‪- ไงคะ ‪- โอ้โฮ
‪ผมกะจะบอกหลังอาหารเรียกน้ำย่อย ‪แต่ขอพูดเลยได้มั้ย
‪ได้สิคะ
‪เข้าไปเลย
‪สุดยอดแจ็ค
‪ข้อเสนอของผมคือ ‪ผมช่วยให้คุณได้สัมภาษณ์ที่แมคมิลแลน
‪ตำแหน่งบรรณาธิการประจำ
‪พวกเขาขาดคน คุณเก่ง ‪ถ้าได้คุณไป ถือว่าพวกเขาโชคดีมาก
‪อีกอย่างที่ผมไม่ชวนมาสัมภาษณ์ที่ดันแคนเพรส
‪เพราะผมรู้สึกว่าเราควรค่อยๆ เรียนรัก…
‪เรียนรู้
‪กันไป
‪มันเพิ่งเริ่ม แต่คุณไม่ควรทำงานกับผมถ้าเรา
‪คิดจะดูๆ กันไปก่อน
‪ผมรู้ว่าชีวิตคุณอยู่แอลเอ ‪ผมไม่กล้าคิดไปไกลหรอก
‪เขาพูดเลยเถิดไปไกลมาก
‪ฉัน…
‪ฉันพูดไม่ออกเลย
‪ใช่ มันไม่น้อยเลย มันเยอะมาก
‪เยอะจริงๆ
‪ไปแล้วๆ
‪ไปเลยทุกคน สู้ๆ ลุยเข้าไป
‪สวย
‪- ไปเลย ‪- เอาเลย
‪ไปๆ
‪ธีโอ คุณวิเศษมาก
‪แต่อาทิตย์ที่ผ่านมามัน…
‪เหมือนฝันน่ะค่ะ ฉัน…
‪แค่คุณเชื่อในตัวฉัน มันก็มีความหมายมากแล้ว
‪แต่เมื่อกี้นี้ ฉัน…
‪ฉันหาแจ็กเกตยีนส์อยู่ ก็ค้นไปเรื่อยๆ
‪แล้วเจอซองจดหมายที่…
‪ไม่เคยพูดอะไรพิลึกขนาดนี้เลย
‪ฉันว่าฉันอาจจะหลงรักคนอื่นน่ะ
‪- อ๋อ ‪- ฉันรู้ว่ามันเหมือนไร้สติ
‪เพราะความรักไง มันแย่ที่สุดแล้ว
‪เหมือนฝันร้ายเลยแหละ
‪ยิ่งเวลามันถาโถมเข้ามา… จากไหนไม่รู้
‪ถอยไปๆ เป็นอะไรรึเปล่า
‪- คุณต้องรับมั้ย ‪- ต้องรับค่ะ
‪- รับได้เลย ‪- เดี๋ยวรีบมาค่ะ
‪ว่าไง
‪ฉันรู้ว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอกันแล้ว แต่ฉันอยาก…
‪ว่าไงนะ
‪ตายแล้ว "คัดตัวฮอกกี้" คืออะไร
‪โธ่เอ๊ย
‪โอเค
‪ลูกแม่ๆ
‪รถพยาบาลไปถึงเร็วมาก ‪ตอนนี้เขาถึงมือหมอแล้ว เธอก็…
‪หมอมาพอดี เดี๋ยวให้คุยกับหมอนะ
‪ตายแล้ว เขาเป็นอะไรมั้ยคะ
‪ข่าวดีค่ะ เขาสบายดี
‪นั่นไง
‪แต่ปวดหัวนิดหน่อยแล้วก็คลื่นไส้
‪โอเคค่ะ
‪หมอจะให้ค้างคืนนึง
‪- ตายแล้ว ‪- เพื่อเช็กว่าสมองไม่กระทบกระเทือน
‪เลือดไม่ออกในสมอง หรือในเนื้อเยื่อ
‪น่ากลัวมาก
‪- ฉันอยากคุยกับเขา ‪- เขาไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันไม่อยากคุยกับนาย ฉันอยากคุยกับแจ็ค
‪เขาอยู่ในห้อง
‪เอาแจ็คมาคุยเดี๋ยวนี้ ปีเตอร์
‪ก่อนเขาจะมีอาการทางสมอง ‪จนจำแม่ตัวเองไม่ได้
‪- ผมไปนะครับ ‪- ค่ะ ดีแล้วละ
‪เลือดออกในเนื้อเยื่อนี่ดีใช่มั้ย
‪- ไม่ค่ะ ไม่ดีเลย น่ากลัว ‪- ไม่ดีเนอะ ไม่เอา
‪อะ เขาอยู่นี่แล้ว แม่น่ะ
‪- ไงฮะ ‪- ลูก เจ็บมั้ยครับ
‪ไม่เจ็บเลยครับ
‪ขอโทษจริงๆ นะที่แม่ไม่อยู่
‪แม่จะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้
‪แม่ หยุด
‪- ลูกบาดเจ็บนะ ‪- อาทิตย์นี้ผมมีความสุขมาก
‪ผมกับปีเตอร์นั่งดูเอเลี่ยน ขับรถเปิดประทุน
‪แล้วผมเกือบได้ดื่มกาแฟ
‪เดี๋ยว ช้าๆ หน่อย เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪อาทิตย์นี้ผมได้ใช้ชีวิตอีกแบบ แล้วผมฟินมาก
‪อย่าโกรธปีเตอร์นะครับ
‪แจ็ค เดี๋ยวแม่ค่อยคุยกับปีเตอร์อีกที
‪มีอะไรจะบอก ผมได้เข้าทีมฮอกกี้แล้ว
‪เดี๋ยวแม่กลับไปค่อยคุยกันนะลูก
‪ไม่เอา ผมอยากคุยเลย
‪ผมอยากเล่น แม่ต้องให้ผมเล่น
‪ผมรู้ว่าแม่กลัวสารพัด
‪บางทีผมก็เป็น แต่ผมไม่อยากให้เรากลัวแล้ว
‪- โอเค ‪- แต่ผมรักแม่นะ
‪- แค่นี้นะแม่ เพื่อนผมมา ‪- โห นายสลบไปเลย…
‪- เราเห็น ‪- สุดยอด
‪สนุกสุดๆ เพิ่งเคยโดนรุม โดนกัน
‪- พอโดนคนนั้นกระแทกฉันก็… ‪- เห็นมั้ย เขาโอเค
‪- ขอโทษจริงๆ ที่ฉันไม่ได้… ‪- อลิเชียอยู่มั้ย
‪อยู่ข้างๆ เนี่ย เดี๋ยวฉันจะรอเธอกลับมาด้วย
‪ไม่ต้องรอ ฉันจะกลับบ้านแล้ว นายไปซะ
‪- แต่… ‪- ปีเตอร์ กลับไป
‪- แจ็คเข้าโรงพยาบาลค่ะ เขาเจ็บ ‪- เจ็บมากมั้ย
‪ไม่รู้เลยค่ะ ขอตัวก่อนนะ
‪ธีโอ คุณ…
‪คุณก็รู้ตัวแหละ
‪เช่นกัน
‪(พร้อมเดินทาง ใช้กระเป๋าดีๆ หน่อย ‪รัก คุณนายมินก้า)
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันถึงแอลเอแล้ว และจะตรงไปโรงพยาบาลเลย
‪- เขาไม่อยู่ ‪- ว่าไงนะ
‪เขาอยู่บ้านกับอลิเชีย แล้วก็ปกติดี
‪แต่ฉันโทรหาเธอเป็นล้านครั้งได้ ขอโทษนะ
‪ฉันผิดเอง ฉันน่าจะบอกเธอก่อนการคัดตัว
‪อ๋อเหรอ
‪ก็ฉันนึกว่าเขาอยากเป็นมานานแล้วนี่
‪- เป็นเลือดออกในเนื้อเยื่อเหรอ ‪- หวัดดี
‪- อะไร ‪- ฉันอยู่ทางนี้
‪- นายมาอยู่นี่ได้ไง ‪- ขึ้นเครื่องไง เธอไล่ฉัน
‪- ดี ‪- ฉันน่าจะบอกเธอ
‪แต่เธอก็น่าจะบอกฉันหลายเรื่องเหมือนกัน
‪อย่ามา ไม่ต้องมาพาลกลับเลย
‪- ฉันคุยกับมินก้าแล้ว ‪- แล้วไง
‪เขาบอกฉันเรื่องหนังสือ เธอทำบ้าอะไร
‪- ฉันกะจะบอกนายอยู่แล้ว ‪- มีอีกนะ
‪เรื่องเซน เรื่องธีโอ เรื่อง "อ๊า ธีโอ" น่ะ
‪- เดี๋ยวนะ รู้ได้ไงเนี่ย ‪- ห้องฉันติดกล้อง
‪นายแอบดูฉันกับธีโอเหรอ
‪ฉันก็ไม่ได้อยากดูหรอกนะ
‪- ไหนว่า "ฉันพอแล้ว" ไง ‪- ฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่อิฐใช่ปูน
‪เธอพูดออกมาเองนะ ‪"หัวใจฉันแข็งและเย็นเหมือนก้อนหิน"
‪โอเค มันไม่ใช่เรื่องของนายรึเปล่า
‪โอเค เอาอีกแล้ว
‪ฉันอุตส่าห์ยกลูกให้
‪เขาเป็นชีวิตของฉันนะ
‪ก็นั่นแหละมั้งคือปัญหา
‪พูดออกมาได้นะ
‪จำได้มั้ย
‪ที่นายชอบพูดว่าตัวเองเฮงซวยน่ะ ‪อาจจะจริงก็ได้
‪- ใจร้ายไปแล้วนะ ‪- เออ นายก็…
‪ฉันทิ้งทุกอย่างมาช่วยเธอ ฉันผิดเหรอ
‪นายนี่เหลือเกินเลย แย่ที่สุด
‪ตายละ
‪เดี๋ยว อย่า… รอเดี๋ยว
‪- ฉันโมโห… ‪- เป็นบ้าอะไรของนาย
‪- เธอรื้อข้าวของฉันเหรอ ‪- ทำไมไม่บอกฉัน
‪ทำไมไม่พูดอะไรเลย ‪ทำไมถึงปล่อยให้เวลาผ่านไปนานขนาดนี้
‪- เพราะฉันกลัว ‪- กลัวอะไร
‪กลัวว่าฉันจะไม่ดีพอสำหรับเธอ
‪กลัวว่าบอกความในใจไปแล้วเธอจะปฏิเสธ
‪บอกมาสิว่านายรู้สึกยังไง
‪เธอก็รู้อยู่แล้ว
‪- ยังไงนะ นายรักฉันเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪เด็บบี้ ฉันรักเธอแบบหัวปักหัวปำ ‪รักจนโงหัวไม่ขึ้น รักจนจะบ้าตาย
‪รักมาตั้งแต่เจอเธอครั้งแรก
‪น่าจะพูดอะไรหน่อยนะ เราคุยกันทุกวัน
‪แล้วจะทำยังไงเนี่ย ‪ฉันก็นึกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
‪- ไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่
‪เราจะไม่เป็นเพื่อนกันแล้วเด็บบี้
‪- หนังสือนายจะได้ตีพิมพ์นะ ‪- ใช่ แล้วเธอก็จะได้เป็นบรรณาธิการดัง
‪พิลึกจัง อยากเจอแจ็คเร็วๆ แล้ว
‪- เขาต้องอึ้งแน่ ‪- เดี๋ยวนะ
‪นี่เราชอบจับมือเหรอ
‪- ฉันไม่เคยเห็นนายจับมือใครเลย ‪- ก็ใช่ไง
‪นั่นสิ
‪- แต่แอบรู้สึกดีนะ ‪- แบบนี้ล่ะ
‪ดี ฉันว่าเราชอบจับมือละ
‪จริงๆ นะ
‪เป็นไงล่ะ
‪โอเค นั่นไง อูเบอร์เรามาแล้ว เอาละ
‪แล้วจะยังไงต่อ
‪(หกเดือนต่อมา ‪หลังจาก…)
‪(ตีพิมพ์หนังสือหนึ่งเล่ม (ปีเตอร์))
‪(ขนของขึ้นลงเขาเข้าบ้าน ‪อย่างทุลักทุเลหนึ่งรอบ (ปีเตอร์อีกเหมือนกัน))
‪(ได้เป็นบรรณาธิการสำนักพิมพ์อินดี้ (เด็บบี้))
‪(และซ้อมฮอกกี้วนไป (แจ็ค))
‪(พวกเขาก็อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป)
‪(ล้อเล่นนะ ชีวิตแต่งงานมันยาก)
‪(แต่พวกเขาก็สบายดี)
‪คำบรรยายโดย นวลักษณ์ เกียรติ