Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ROK 2003
PO CZYM MOŻEMY POZNAĆ?
CZAPKA Z DASZKIEM
Dzięki za zaproszenie, Debbie.
Pa.
WYPROSTOWANE WŁOSY
- Słaby z ciebie pokerzysta. - Wiem.
Mam smykałkę do innych rzeczy.
ŁAŃCUSZEK DO PORTFELA
Chyba wiem jakich.
BEZSENSOWNY KOLCZYK
Nie do wiary, że masz już własny dom.
No tak.
Udało mi się oszczędzić na wkład własny.
WARSTWY
Odłożyłam pieniądze dzięki starannym wyliczeniom.
Super.
Gdy już zrujnuję sobie życie, mogę się wprowadzić?
- Zgoda. - Super.
- Ile książek! - Lubię czytać.
To świetnie. Kiedyś będę wielkim pisarzem.
- Taki mam plan. - Na pewno nim zostaniesz.
Jesteś niesamowita.
Nie musisz mi tego mówić.
- I tak się z tobą prześpię. - Nie do wiary.
Rano wyślę ci moje opowiadania.
Super.
Spodobają ci się.
- Bądź już cicho. - Przepraszam.
Napisałem w sumie 23 opowiadania.
Boże, przestań.
20 LAT PÓŹNIEJ
Dzień dobry.
Wszystkiego najlepszego, młodziaku.
Jesteśmy w tym samym wieku.
Nie w damskich latach. W damskich jestem już staruszką.
A ty nadal będziesz uważany za sexy w wieku 70 lat
bez względu na zmarszczki czy łysinę.
- Gratulacje. - Przyznaję. To dobry układ.
Mam dla ciebie superprezent.
Kupiłaś mi porsche? 356?
Nie, 911 w gustownym fiolecie.
Chcesz kawy?
Poproszę.
LOS ANGELES - NOWY JORK
Zaraz oddzwonię.
U CIEBIE CZY U MNIE?
Nie kazałeś mi niczego przywozić,
ale masz jakieś zioła?
Co?
Zioła w doniczkach? Nieważne. Coś wybiorę.
Stawiasz na parapecie i masz świeżą bazylię, miętę.
Do gotowania, zjedzenia lub powąchania.
Debbie, nie wnoś ziemi do mojego mieszkania. Błagam cię.
Szokujące. Rano słuchasz The Cars.
Od rana do nocy.
Jak będę u ciebie i będziesz chciał kogoś zaprosić,
to mogę się usunąć, żebyś mógł… No wiesz.
To superkrępujące.
Widziałam cię nago.
- Nadal mi po tym nieswojo. - Mnie też.
Dziękuję, ale przez tydzień dam radę się jakoś powstrzymać.
Może spotkasz tu kogoś
i urządzimy sobie seksparty.
- Fuj. - Przepraszam. Odpychająca myśl!
Nie ma szans, żebym kogoś poznała.
Jak wiesz, zamiast serca mam zimny, twardy kamień.
Cieszę się, że nie dramatyzujesz.
Jestem z ciebie dumny. Zostawisz Jacka na cały tydzień.
Wiem, że to odpokutuję. Już mam ataki paniki. Mój mały synuś.
Nigdy nie zostawiałam go na tak długo. O wilku mowa!
Dzień dobry. Mogę to zjeść?
- Tak, bezglutenowy. To Peter. - Cześć, Peter.
- Co tam, kapitanie Jacku Sparrow? - Co?
Szukam dla ciebie ksywki. Nie?
Nie spodobało mu się.
- Musisz wymyślić coś innego. - Nie jest już małym dzieckiem.
Nic mu nie będzie.
Nie zostawiasz go samego jak palec. Scarlet się nim zajmie.
- Chcesz poznać moją opinię? - Dokładnie wiem, co powiesz.
Nie jest moim synem, ale uważam, że potrzebuje przestrzeni.
Porady wychowawcze od kogoś,
kto zaczadził na śmierć własną złotą rybkę trawką.
Są rodzice helikoptery i rodzice pługi śnieżne.
A ty kim jesteś? Folią spożywczą.
Jesteś tak ciasno owinięta wokół dzieciaka, że aż się dusi!
Potrafię rozkminić metaforę.
Cieszysz się, że spędzimy razem cały tydzień?
Kiedy mieliśmy taką okazję?
W 2008? Zanim wyjechałeś z LA z powodu trzęsień ziemi.
Trzęsienie w Chino Hills to nie były przelewki!
Chcę ci dać prezent, zanim pójdziesz do pracy.
- Porządkowałam szuflady i… - To ty porządkujesz?
Zdarza mi się.
Zobacz, co znalazłam!
Nie lubisz pamiątek.
Nienawidzę żadnych pamiątek i suwenirów.
Chwila. Oto twój prezent. Spójrz.
Schowałam go do szuflady po naszej nocy,
bo pomyślałam, że to będzie fajna pamiątka na nasz ślub.
- Byłam młoda i głupia. - Nie byłaś głupia.
Trochę byłam.
Najlepsze tej nocy było to, że cię ograłam!
To było najlepsze?
Przyćmiło seks, bo następnego dnia dałeś nogę.
- Zadzwoniłem później. - Tak.
Powiedziałeś, że nie możesz spotykać się ze mną
ani z nikim innym, bo jesteś
„niezgłębionym gnojkiem”.
Odezwał się we mnie pisarz. Piękny zwrot.
I to niby ja dramatyzuję? Nieważne.
Dwadzieścia lat przyjaźni. Dasz wiarę?
Masz najlepszego przyjaciela na świecie.
I nawzajem.
Udanych urodzin, Peter.
Dzięki. Jesteś super.
Do zobaczenia za kilka dni.
Hej.
Myślałam, że nigdy nie skończycie.
- Wiem. Przepraszam. - O czym rozmawialiście?
- O różnych sprawach. - „Sprawach”?
Twoja najlepsza przyjaciółka, kobieta, której nigdy nie poznałam,
dzwoni w twoje urodziny i gadacie jak najęci.
Ma na imię Debbie.
Nie jestem zazdrosna. Tylko na mnie spójrz. Ale to dziwne.
Becca?
Skoro tak się lubicie, to czemu nie jesteście razem?
Ja i Debbie? No co ty.
Czemu nie?
Bo ona… to ona.
A ja jestem mną.
Chodźmy do pracy. Przyjechał nasz uber.
Ładnie wyglądasz.
Nie wspominaj w Klubie Brownstone, że mam dziś urodziny.
Zrobią z tego wielkie halo, a ja chcę świętować kameralnie.
Peter…
Tak?
Co będzie dalej?
Po kolacji? Pewnie zamówię deser.
Nie, co dalej z nami.
Jesteśmy razem od pół roku
i czuję, że się do siebie nie zbliżyliśmy.
- Nic o tobie nie wiem. - Wiesz.
Wszystko ci mówię. Niczego nie ukrywam.
Jeśli to tylko strata czasu, chcę wiedzieć.
Zdefiniuj „stratę czasu”.
Właśnie to zrobiłeś.
Najlepszego.
Nie! Daj spokój.
To koniec, Peter.
No to daję z buta.
- Wziąłeś antyhistaminę? - Tak.
- Aerozol do nosa? - Tak.
Dobrze! Jesteś gotowy.
Dzień dobry.
Biedronki dają dziś w ogrodzie czadu.
- Wy też dajcie. Miłego dnia. - Nawzajem, Zen.
Będę tu czekał!
A może tam.
KSIĘGARNIA
Poprosiłam mamę Alexandra, żeby dała ci inny deser
na jego urodzinach z powodu twoich alergii.
- Nie zapomnij. - Żartujesz? Robisz mi przypał.
Wciąż kumplujesz się z Wade’em? Cześć, Wade!
- Mamo! - Co?
- Jest moim uczniem. - Nie jesteś nauczycielką.
Ale pracuję w szkole. Dam ci lunch.
Zawsze się razem bawiliście.
Nocował u nas.
Włożę ci do plecaka. To nie on nasikał nam na kanapę?
Mamo!
Tak było.
- Hej, mała. - O Boże, hej.
Skusisz się na kawę w moim gabinecie?
- Mam już. - Dobra.
- Ale tak, oczywiście. - Chodź.
Spakowałaś się?
Tak.
Cieszę się, że w końcu jedziesz na urlop.
Nie jadę na żaden urlop. Wyjaśniłam ci to.
Muszę zrobić ten kurs przed końcem roku,
żeby móc ubiegać się o stanowisko starszego księgowego.
Uwielbiam takie seksowne słowa w twoich ustach.
Potrzebuję pieniędzy.
Ubezpieczenie będzie pokrywać koszt leków na egzemę Jacka
przez sześć miesięcy, a potem…
- Tysiąc dolarów. - Tak!
Tysiąc dolców miesięcznie! Czyli nie, nie jadę na urlop.
Dobra.
Mam nadzieję, że w Nowym Jorku uda ci się zrobić dla siebie coś miłego.
Może weź kąpiel. Zrelaksuj się.
Ja tak robię na wyjazdach.
Biorę kąpiel i nie słyszę, jak dzieci krzyczą: „Jesteśmy głodne!”.
Zawsze są głodne?
- Nigdy ich nie karmię, więc… - Nigdy?
Czemu Jimmy nie może przypilnować Jacka?
To sezon wspinaczkowy. Wspina się.
Jesteś dla niego za miła.
Gdyby mój były uprawiał wspinaczkę i dziesięć miesięcy w roku
podróżował po świecie z jakąś 33-latką pokrytą tatuażami…
Weszłaś na jej Instagrama?
Myślałaś, że nie zajrzę na profil laski Jimmy’ego?
Za kogo ty mnie w ogóle masz?
Spoko. Jemu to pasuje i mnie to pasuje.
Jack uwielbia Scarlet.
Oby ten wyjazd dał ci to, czego chcesz.
- Tak. - I to, czego potrzebujesz.
Zrób dyplom, znajdź faceta, wróć do domu
i wyremontuj swoją antyczną kuchnię.
Myślę też, że czas wycieniować włosy.
Ale bez grzywki.
Grzywki są na nagłe wypadki.
Zaplanowałaś mi już całe życie?
Przyjaźnimy się.
Dogłębnie przemyślałam twój każdy wybór życiowy.
I mam gotowe rozwiązania.
Jeśli na Manhattanie znajdziesz sobie przystojniaka,
sugeruję zrobienie manicure’u.
Może się wydepiluj. Podrasuj co nieco.
Mam się wydepilować?
Wydepilować.
- Wydepilować. - Wykluczone.
Błagam, panie. Nie rób mi krzywdy!
Nie oceniaj tego. Spróbuję jeszcze raz.
Błagam, panie. Nie rób mi krzywdy!
I jak było?
- Niesamowicie. - Hej, Scarlet.
- Hej! - Co jest grane?
- Mam przesłuchanie. - Co?
Tak! Serial o seryjnym mordercy z lat 20.
Staram się o rolę służącej uduszonej przez głównego bohatera.
Mogę spróbować? Dobra.
Błagam, panie! Nie rób mi krzywdy!
Dusił mnie. Dobrze wyszło?
Szczerze? Czad.
- Pewnie i tak znów nie dostanę roli. - Nigdy nie wiadomo.
Dostałaś wszystkie maile
z instrukcjami na mój wyjazd?
- Tak. Wszystko gra. Tak, Jack? - Tak.
Deb, bardzo się cieszę.
Ten twój cały dyplom z księgowości jest naprawdę fajny i inspirujący.
Ciekawe, że pracujesz z liczbami. Myślałam, że lubisz czytać.
Czemu nie zajmiesz się czymś związanym z książkami?
Ten dyplom jest praktyczny. Idealny dla samotnej matki.
No tak. Dramat.
To dla nas wielka strata.
„Strata”.
Wiemy, że twój kontrakt dobiegł końca.
Liczyliśmy na więcej czasu. Chcieliśmy cię lepiej poznać.
Dobrze mnie znacie.
Spędziliśmy razem pół roku.
Tak, niesamowite sześć miesięcy.
Cudowne.
Zastanawiamy się, co dalej.
Dalej? Podejmę nowe wyzwania.
Przykro mi.
Zostań z nami.
Potrzebujemy dyrektora marketingu. Byłbyś idealny.
- Tak! - Przykro mi. To nie jest możliwe.
- Nie smućcie się. - Nie. W porządku.
Tak już musi być.
Chyba cię już nie lubię.
Robi się nieprzyjemnie.
Wiedziałem, że tak będzie.
Wykasuj mnie ze swojego telefonu.
- Nie mam cię w telefonie. - To wprowadź mój numer i wykasuj.
- Jest mu przykro. Przepraszamy. - Spoko.
Posłuchaj, jeśli to nieuniknione,
a widzę, że tak jest, to mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO OD ZARZĄDU WSPÓLNOTY
Najlepszego, stary.
- Gapisz się. - Wiem.
Będę za tobą tęsknić.
Mamo, od zawsze chciałaś to zrobić.
Nic mi nie będzie.
Błagam, panie. Nie rób mi krzywdy!
- Dostałam rolę. - Co?
Tak! Dacie wiarę?
- Niesamowite! - Wiem! Lecę dziś do Vancouver!
Będę tam przez dwa tygodnie. Mam tylko jedną kwestię,
ale moja postać jest w tle kilku ważnych scen.
O mój Boże.
O Boże. Co ze mną nie tak?
Przyszłam wam powiedzieć, bo tak bardzo was kocham,
a zapomniałam, że mam się zająć Jackiem. Ale ze mnie kiep.
Nie!
Co ja teraz zrobię?
Co zrobimy?
NIE PRZYJEŻDŻAM DO NOWEGO JORKU SCARLET ODPADŁA
W porządku.
To nic takiego.
No nie wiem. Strasznie hałasujesz.
Skończę ten kurs w przyszłym roku. Wcześniej go nie prowadzą.
Wyglądasz na zawiedzioną.
W porządku. Jestem dorosła.
Bycie dorosłym wiąże się z zawodami.
Wieloma.
Nie mogę się już doczekać.
Dlatego w życiu trzeba być zawsze przezornym i ostrożnym.
- Nie odbierzesz? - Nie, spróbuje mi pożyczyć pieniądze.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
- Cześć. - Powiedz jej, że nie chodzi o kasę.
- Już mówiłem. - Zarezerwowałem lot, Jackity Jack.
- Jesteś na mnie gotowy? - Słaba ksywka.
- Co? - Masz rację.
Strzelam ślepakami. Popracujemy nad tym.
- Hej, Debbie. - Co?
Wypożyczę auto, bo bez względu na to, czym jeździsz,
nie wsiądę do tego gruchota.
- Co? - Czemu to w kółko powtarzasz?
Brzmisz głupio.
Nie rozumiem.
Przyjeżdżam na tydzień, żeby zająć się Jackiem.
- Ty będziesz tutaj, sama. - Peter, daj spokój.
Nie możesz rzucić wszystkiego i odgrywać niańki.
Masz swoje życie i pracę.
Może nie życie, ale masz pracę.
Mam trochę czasu przed kolejnym projektem. Wszystko gra.
To nie to samo, co wspólne spędzanie czasu,
ale rozwiąże problem.
Opieka nad Jackiem to ciężka praca.
Ma uczulenie na miliard rzeczy, bierze mnóstwo leków
i nie ma wielu przyjaciół.
Jestem ci to winien.
- Co takiego? - Tak. Gdzie byłem, gdy urodził się Jack?
Pomagałem hiszpańskiemu bankowi w Londynie otworzyć oddział w Europie Wschodniej,
ale ty, gdy zmarła moja mama, pojechałaś na pogrzeb
z Los Angeles aż do Ohio.
Dwa razy odebrałaś mnie z odwyku.
Wiem, jestem dobrą przyjaciółką,
ale nie spodziewałam się niczego w zamian.
Oczywiście, że nie, bo nie jesteś potworem.
Potrzebujesz pomocy, więc ci pomagam.
I tyle.
Dobra.
Nic mu nie będzie.
Tak, to tylko tydzień.
Tylko tydzień.
Przytulam spodnie.
Mamo, chodź! Spóźnimy się!
- Pomóc ci? - Nie.
Mam metodę.
Zawsze tak robię.
Teraz robią takie walizki na czterech kółkach.
Kabinówki nieomal same jeżdżą.
- Tak? - Tak. Dobra.
- Co? - Może begonie na balkonie?
- Nie krępuj się, Zen. - Dobrze. Wysokich lotów.
Dzięki!
Lotów wysokich, do celu dotrzyj
Bez stresu w polu lądowań
Tak!
Będę tęsknić. Będę dzwonić codziennie.
- W porządku? - Dobra.
Lotów wysokich, do celu dotrzyj
- Kocham cię! - Pa, mamo.
Nadzieję mam, żeś zdrowa
Alicia!
Ja cię kręcę.
Patrzcie państwo! Wyglądasz świetnie!
Nic się nie zmieniłaś!
Wiem. To chyba jakieś czary.
- Tak! - Tak.
Chcesz? Pomyślałam, że ci się przyda.
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Wciąż czarujesz tą swoją kwadratową szczęką i długimi rzęsami.
Niektórzy na to lecą.
- Nie ja. - No tak.
Miło, że przyjechałeś, żeby zająć się Jackiem.
Spoko.
Jestem chwilowo wolny, a to krótkoterminowy projekt.
Tym się zajmuję. Wkraczam, załatwiam. Raz-dwa i po krzyku.
Mam złe wieści. Dzieciaki to nie takie hop-siup.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Zobaczymy.
To moje córki.
Super. Fajne dziewczyny.
Jest i Jack.
Dobra, do dzieła.
Co tam, Jackie Gleason?
Kto to lub co to?
Nie? Dobra. Opuszczamy lokal.
Jaki lokal?
Szczerze mówiąc, nie jestem pewien.
- Poprowadzisz? - Nie.
- To porszak. - Nie chcę.
Mogłem też wziąć lamborghini. Wolisz jeździć lotusem?
- Co? - Dobra.
Następnym razem lotus. Dam ci pojeździć.
Co to ten lotus?
Moja mama nienawidzi kabrioletów. Mówi, że są niestabilne.
Są też super, co kompensuje brak stabilności.
Mam pytanie.
O co chodziło z tymi chłopakami przed szkołą?
Też kiedyś byłem w twoim wieku.
Wiem, że teraz ze mnie niezły kozak,
ale kiedy miałem 13 lat, byłem chodzącym jabłkiem Adama
z zaczytanym egzemplarzem Buszującego w zbożu pod pachą.
Poza tym nie miałem taty.
Zrejterował, gdy miałem 13 lat.
Trzy lata później umarł pijany w rowie.
Szedł poboczem drogi i nagle wykorkował.
O Boże.
Wątpię, żebyś mógł mnie czymś zaskoczyć. Dawaj.
Mów, Jacku Maku.
Nie rozumiem tej ksywki.
Wciąż testuję opcje.
To przez hokej.
Kiedyś Wade byliśmy kumplami i graliśmy razem,
ale teraz on gra w drużynie, a ja nie.
Kumpluje się z Evanem z drużyny i przestaliśmy się spotykać.
Czekaj, grasz w hokeja? Debbie mi o tym nie mówiła.
Tak.
Nie gram w kosza, bo mam alergię na salę.
I nie gram w baseball, bo mam alergię na trawę.
Dlaczego nie możesz grać z Wade’em i tym szczurkiem?
Przepraszam.
Pewnie nie jest szczurkiem, ale ma szczurzą facjatę.
No wiesz.
Czemu nie możesz grać w drużynie?
Mama mówi, że to zbyt niebezpieczne.
Nie wierzę, że nic mi o tym nie powiedziała.
Wszystko mi mówi.
A ty mówisz jej wszystko?
Oczywiście.
Nigdy nie rozumiałem, dlaczego Debbie
zdecydowała się kupić dom na wzgórzu.
No tak.
Pewnie się idzie przyzwyczaić.
Nie. Cały czas jest do bani.
Kto tu mieszkał przed wami? Alpaka?
Tak! Siema, Jack.
To ty będziesz się zajmował Jackiem?
- Miło mi poznać. - Zen.
Jak w buddyzmie.
Mieszkam po sąsiedzku.
Jestem niezależny finansowo. Sprzedałem startupa.
- Wiadomo. - Rano surfuję.
Resztę dnia spędzam w ogródku Debbie.
- A twój ogródek? - Mój?
Mojego nie uprawiam. Mam od tego ogrodnika. Oto i on.
Zabawny z niego gość.
Jest ze Spokane.
No dobrze. Miło było cię poznać.
Mnie również.
- Dobra. - Na razie.
Dobra, wracamy do roboty.
- Nie wiedziałeś o Zenie? - Nie.
Czyli to, że ty i mama wszystko sobie mówicie…
Nie będziemy o tym… To rozmowa dla dorosłych.
Dobra.
Pisze te wszystkie karteczki po nocach?
Twoja mama oszalała.
Nie musisz mi mówić.
Dobrze…
Hej! Dotarłam. Jestem na Brooklynie.
Jesteście w domu? Widziałeś moje karteczki?
- Trudno je przegapić. - Dobra.
Najważniejsze to dać mu śniadanie,
spakować lunch i odebrać leki w drodze do szkoły.
Musisz też uważnie przestudiować listę rzeczy, na które jest uczulony.
Jest przy ekspresie. Przepraszam.
Laminowana. Nieźle. Tu jest napisane „pilne”.
Zapomniałam oznaczyć bezorzechowe masło orzechowe, ale jest.
- Jest w… - Nie wiem, co to jest.
Jack, zacząłeś wypracowanie z historii?
- Zacząłem. - To znaczy, że nic nie zrobił.
Musisz mu przypomnieć. Ma wybrać temat.
Wojna amerykańsko-hiszpańska. Chyba z Hiszpanią.
- Sama nie wiem. - Jack sobie poradzi.
Rany, ile tu ludzi. Szaleństwo.
Wymyślimy coś na obiad.
Nie musisz się tym martwić, bo wszystko przygotowałam.
Otwórz zamrażarkę.
Tu też jest napisane „pilne”.
Jack uwielbia zapiekankę.
Mógłbym zamówić coś na wynos.
Wiem, że masz dużo pieniędzy,
ale nie chcę, żebyś go zbytnio rozpieszczał.
Dobra! Praca domowa, a potem to mrożone coś na kolację.
Zapomniałam ci o czymś powiedzieć. Zapomniałam, o czym zapomniałam…
Zatrzymaj się.
Weź głęboki oddech.
Rozejrzyj się.
Właśnie. Napawaj się.
- Zadzwoń później. - Okej.
- Uczulenie na meksykańskie jedzenie? - Nie.
Przepraszam.
Przepraszam, ja do Petera Colemana.
Teraz robią takie z czterema kółkami.
Nieomal same jeżdżą.
Jasne.
Dobra.
O mój Boże.
Jak tu pięknie.
O Boże.
Co?
Ułożone kolorami? Serio?
Boże, Peter.
Gdzie są uchwyty? Jak to się otwiera?
Co to ma być?
Żałosne.
Wciąż mają naklejki.
Dwadzieścia pięć dolarów za szklankę? Boże.
Peter. To, że możesz, nie znaczy, że powinieneś.
To co robimy?
Muszę odrobić pracę domową.
Dopiero co przyjechałem!
Pierwszy wieczór! Specjalna okazja!
Okazjonujmy!
- Nie ma takiego słowa. - Teraz już jest.
Może… Obejrzyjmy film.
Tak, nie.
Mamy trzy piloty. Daj mi to.
Ten jest do telewizora i wyłącza odtwarzacz DVD.
Tym kontrolujemy dźwięk. Zmieniamy głośność.
Ten jest od kablówki, dzięki niemu działa Wi-Fi.
Ten jest też odbiornikiem.
Ale nie powinienem oglądać telewizji podczas jedzenia.
I zanim odrobię lekcje.
Biedactwo.
Gdybym wiedział, co się dzieje w tym domu,
przyjechałbym wcześniej.
Dzięki.
Mama mówi, że jesteś nieodpowiedzialny.
Mówi, że skaczesz z kwiatka na kwiatek.
Nie wiem, co to znaczy.
Serio?
Mówiła też, że nie masz podejścia do kobiet.
Ach ta mama!
Ale fajnie, że tu jesteś, bo luzak z ciebie.
Luzak.
Stop! Wszystko zatrzymaj! To film, który obejrzymy.
- Obcy? - Widziałeś go?
Nie. Jest straszny?
Przerażający.
Ekstra.
Nie tak…
Czemu tu jest tak zimno?
Ogrzewanie…
Ogrzewanie!
- Cześć. - Przepraszam, nic nie słyszę.
Trzeba wycelować w czujnik.
O Boże. Dziękuję.
Cześć, jestem Debbie.
Chwila. Jesteś tą Debbie? Peter ciągle o tobie mówi.
Tak, chyba tą. Kim ty jesteś?
Jestem Minka. To trochę krępujące.
Myślałam, że Peter tu jest. Nie mam nic pod spodem.
- Domyśliłam się. - Czuję się jak idiotka.
Nie przejmuj się.
Wszyscy kiedyś zapukaliśmy do kogoś półnadzy.
Więc ty i Peter…
Tak, kiedyś.
Rozstaliśmy się po pół roku, a on zaczął spotykać się z Beccą.
Z jej profili na socialach wynika, że się rozstali.
Pomyślałam, że wpadnę i…
- Więc tak się na tym siada. - Gdzie jest Peter?
Zatrzymał się u mnie w LA. Będę tutaj kilka dni.
Uroczo. Mogę postawić ci drinka?
Żadnych ukrytych motywów.
Nie będę pytała, czemu Peter jest emocjonalnym wrakiem.
Chętnie, ale jutro zaczynam zajęcia.
Muszę wcześnie wstać. Może innym razem.
Pewnie.
Pójdziemy do Klubu Brownstone. Tam go poznałam.
Fajna jesteś.
Lubię cię.
Podoba mi się ten twój sexy look ekomamuśki z pokolenia X.
Dziękuję.
Będziesz imprezować z Minką?
Zapytała, czy chcę z nią iść na drinka.
- No pięknie. - Co robicie dziś wieczorem?
Co robimy? Nic takiego.
Jest tam? Chce ze mną rozmawiać?
Odrabia lekcje, więc…
To dobrze.
Czy ty wiesz, że w twoim ogródku zamieszkał dżentelmen
z tyłkiem na wierzchu?
Tak, to Zen.
Często wpada, bo jest zapalonym ogrodnikiem.
Pozwalam mu grzebać w ziemi.
Nie wspominałam o Zenie?
Nie wspominałaś, że w twoim ogródku mieszka facet.
Chcę ci podziękować. Apartament jest super.
- Taki wygodny i… - Naprawdę?
No nie bardzo. Strasznie pusty.
Jakby ktoś ci wszystko ukradł.
Pewnie ukradł i przewiózł fanty do ciebie.
Masz wszystko, co jest,
było i kiedykolwiek będzie.
Za to ty nie masz nawet jednej fotki czy bibelotu.
Nie są w moim stylu. Nie kupuję ich. Mają zakaz wstępu do domu.
Za to masz książki ułożone kolorami.
Wiedziałam, że Nowy Jork cię zmienił, ale że aż tak?
- Pomysł projektanta. - Ohyda.
Nie wierzę, że to powiedziałeś. Nie masz żadnych pamiątek z LA?
Nie. Znasz mój stosunek do pamiątek.
Mam pytanie.
Nie chcę się wtrącać, ale czemu nie wyszło wam z Minką?
Jest w twoim typie. Taka wymuskana.
Nie jest brzydka.
- Co się stało? - Nie wiem.
Znasz mnie. Pewnie coś zawaliłem.
Przestań.
Po latach skamieliny pokażą, że nie mam podejścia do kobiet.
Niektórzy twierdzą, że skaczę tylko z kwiatka na kwiatek.
Co?
Twoje dziecko to papla.
Wyśpiewa mi wszystko, co o mnie mówiłaś.
Nie powiedziałam tego w ten sposób.
- No dobra. Powiedziałam. - Na pewno.
- Chyba źle mnie zrozumiał. - Robi się późno.
Idź już spać.
Ja mam długaśną listę rzeczy do zrobienia,
którą jakiś szaleniec dla mnie tu zostawił.
Dobranoc. Ucałuj ode mnie Jacka. Do zobaczenia w sieci.
- Do zobaczenia. - Dobranoc.
Pa.
I co? Masz traumę na całe życie?
Czy to ważne? To było mega! Mama nigdy by mi nie pozwoliła obejrzeć.
Wyglądam jak twoja mama?
Na miłość boską. Nie możesz…
„Peter.
Tak.
Bardzo.
Ci.
Dziękuję.
Nie zepsuj mi dziecka”.
DEBBIE, SKOCZYŁEM DO MONOPOLOWEGO I KUPIŁEM CI ALKO.
NAPIJ SIĘ PO EGZAMINIE! P.
To takie słodkie!
Jest uczulony na wszystkie orzechy,
rośliny strączkowe, migdały, pistacje, orzechy nerkowca,
orzechy laskowe, orzechy włoskie, kokosy.
Masło słonecznikowe.
Słonecznik to nie orzech. Dobra.
Pomarańcze. Nie ma ich na liście.
Potrzebuję noża…
O rany!
Hej, stary!
Hej.
Co ty tu robisz?
Tylko… Muszę…
Ja cię kręcę.
Jack?
Dobra, do dzieła.
Wypuszczasz z tego dżina?
To do płukania zatok.
Fuj.
Zrobiłeś mi lunch?
- Pracuję nad tym. - A co ze śniadaniem?
Nie zrobiłeś śniadania, prawda? Dobra.
- Bezglutenowe naleśniki. - Dziękuję.
Dziękuję.
Dzięki.
- Mogę się napić kawy? - Nie.
- Sprawdź kartkę. - Nie.
- Nie mam alergii na kawę. - Nie pijesz kawy. Skupmy się.
Te garnuszki do płukania zatok, kanapki,
śniadania, niedozwolone filmy. To nie mój styl.
Nie jestem w tym dobry.
Ale chcę skupić się na tobie.
Moje zadanie jest bardzo proste.
Nauczyć cię opowiadać innym historię lepszą niż ta, którą sam sobie opowiadasz.
Te historie nas ograniczają.
- Co masz na myśli? - Dobra, przykład.
Weźmy twoją mamę.
- Dobra. - Nie znam nikogo mądrzejszego.
Gdy się poznaliśmy, była bardzo ambitna.
Chciała zostać redaktorką czy coś,
ale z czasem zaczęła wierzyć, że musi być praktyczna i rozsądna.
I taką historię zaczęła sobie opowiadać.
„Jestem odpowiedzialna”.
Czyli to nie jest twoja historia?
- A mówimy o mnie? - Zawsze odpowiadasz pytaniem na pytanie?
A ty pytaniem na pytanie na pytanie?
Wyjechałeś przez trzęsienia ziemi?
- Mama w to nie wierzy. - Nie zbaczajmy z tematu.
Na początku rebrandingu przeprowadzam globalną reorientację.
Dobra?
To gest w stosunku do świata. W twoim wypadku Wade’a i Szczurka…
Evana. Pokaż im, co masz do zaoferowania.
Dziś masz do zaoferowania to.
- Bilety na mecz Kingsów? - To nie są zwykłe bilety.
To miejsca w luksusowej loży.
Czy to nie jest zwykłe przekupstwo?
Tu wkracza rebranding.
Słowo „przekupstwo” zmienimy na „uatrakcyjnianie”.
Co to za słowo?
W mojej pracy wymyślamy potrzebne nam wyrazy.
Trochę żenua.
Załapałeś. Właśnie, żenua.
- Spójrz na moją żenuowatą kawę. - Napiłbym się.
Pamiętaj, że odbieram cię po szkole.
- Idziemy na mecz Kingsów. - Tak.
Wynająłem lożę, więc możesz zaprosić, kogo chcesz.
- Bo to luksusowa loża. - Dobra, na razie.
Zobaczymy się po szkole na meczu Kingsów!
- Tak, ważny mecz! Do boju! - Będą słodycze i lody!
- Kawa? - Stawiasz?
Można tu gdzieś kupić kawę maślaną?
Pokazuje jak mim.
Jak mim.
Tak.
- Niekiepsko. - Ćwiczyłem.
Cześć. Dzień dobry.
Cześć.
Uwielbiam nowe przybory szkolne.
Zapach nowych ołówków. Czy nie jest cudowny?
Nie musisz robić notatek, wszystko jest w sieci.
- Wiem, ale jeśli to zapiszę, łatwiej… - Dzień dobry.
Witam na Statystyce w Modelowaniu Ryzyka.
Zaczynajmy, bo mamy dużo do omówienia.
Zaczniemy od poznania różnych metod modelowania,
w tym uczenia nadzorowanego i nienadzorowanego.
Sporo informacji.
Możemy się wymienić notatkami?
Te zajęcia były takie nudne.
NOWA KUMPELA MINKA
Cześć.
- Jak pierwsze zajęcia? - W porządku.
- Masz ochotę na tego drinka? - Pewnie.
Super! Przyjadę po ciebie. Do zobaczenia. Pa.
To zajęcia z literatury, więc przygotujcie się na dużo czytania.
Zmierzymy się z wielkimi powieściami, naprawdę grubymi.
Mówię tu o prawdziwych tomiszczach.
Przy nich Anna Karenina to broszurka.
Dorastałem, czytając Urisa, Clavella i Michenera.
Haleya! Nie zapomnijmy o Alexie Haleyu.
Gdy biorę do ręki grubą książkę, zawsze przechodzą mnie dreszcze.
Tak!
Przepraszam.
Ilu z was czytało Autobiography of Malcolm X Alexa Haleya?
Ręce? Dobra…
Panienko z plecaczkiem! Gotowa?
- Szybka jesteś. - Urocza uczelnia.
Prawda?
Mam alergię na szkołę.
Po magisterce z rachunku różniczkowego powiedziałam sobie: „Basta!”.
Chodź.
Z rachunku różniczkowego?
Ale beka. Nieomal rozwaliłeś stanowisko.
To nie moja wina, że pękła mi sznurówka!
Spójrz.
- Stary! Żelki. - Pycha! To moje ulubione!
- To chyba te pikantne. - Naprawdę?
Jadłeś żelki z cynamonem?
- Tak. - Uwielbiam pikantne cynamonowe żelki!
Ale ostre. Nie dla mnie.
Żadnej z tych rzeczy nie ma na liście, więc nie krępuj się.
Dalej. Nie żałuj sobie. Zero orzechów.
Czemu ze mną nie gadają?
Zaczną!
Nie przejmuj się tym. Dawaj.
Weź koszulkę. Załóżmy stroje. Do boju, Kings!
Muszę się napić.
Tak. Napijmy się.
- Naprawdę chce mi się pić. - Wiem.
No dobrze.
Chwila. Strasznie tu snobistycznie.
Musisz być kimś albo kogoś znać. Tak jak ja.
Choć wymykam się schematom. Jestem super.
Nie pasuję tu.
Oczywiście, że nie, ale jesteś ze mną. Chodź.
Dziękuję, Petra.
Nie musimy rozmawiać o Peterze.
No dobrze. Jasne.
Chłopaki, widzieliście tę ostatnią akcję?
Szaleństwo, co? Niezła żenua.
- Jak mówią w Kanadzie: „Ale żenua”. - O co mu chodzi?
Dziewczyna z Manhattanu.
Dla pani Skarby Ogrodu.
- Smacznego. - Dzięki.
Mam to pić czy podlewać?
Jak się poznaliście z Peterem?
- To tak nie rozmawiamy o Peterze? - Właśnie tak.
W wielkim skrócie: raz się spiknęliśmy,
olał mnie, a potem się zaprzyjaźniliśmy.
A ty poślubiłaś kogoś innego.
Jimmy’ego Wspinacza.
Ironia losu, bo wtedy wydawał się bezpiecznym wyborem.
Nie miał żadnych wątpliwości.
Ale okazało się, że chce przeżywać wielkie przygody,
a moje przygody to książki i macierzyństwo.
Potrzebował kogoś, kto zawsze będzie przy nim.
To nie byłam ja.
A życie uczuciowe teraz?
Jak wiatr na otwartej prerii
albo kroki na pustym strychu.
Albo, jak im tam…
Biegusy poganiane wiatrem w mieście widmie. Coś w tym stylu.
Musimy się tym zająć.
Powodzenia. Trochę czasu minęło.
Znam go. Jest wykładowcą w mojej szkole.
- Facet, z którym siedzi… - O mój Boże.
Wiem. Jest fuego.
Nie, tak. To Theo Martin.
Jest wydawcą w Duncan Press.
Wydają najlepszą współczesną beletrystykę.
Ja słucham tylko biografii celebrytów.
Moja ulubiona to pierwsza biografia Roba Lowe’a.
Theo Martin jest sławny.
Poza tym to ciacho i siedzi z kimś, kogo znasz.
- Jest atrakcyjny. - Chodź.
Dokąd idziesz?
Dobra. Zabiorę swój warzywniak.
- To prawda. Ambitne. - Cześć. Wybaczcie, że przeszkadzam.
Zauważyłyśmy was stamtąd…
Byłaś na moim wykładzie.
- Przyszłaś, a ja powiedziałem… - Tak, to ja.
Pamiętam tę dżinsową spódnicę.
Fajna historia. Jestem Minka. To Debbie. A ty?
- Theo Martin z Duncan Press. - Tak.
Rozpoznałam cię. Przeczytałam wszystkie wasze książki.
- Nie wszystkie. Nie ma mowy. - Tak!
Dobra, 870 stron, akcja rozgrywa się na statku na południowym Pacyfiku?
Horyzont Hobartu? Przeczytałam w dwa dni. Ahoj!
Powieść szpiegowska osadzona na Krecie.
Ocean kłamstw, jedna z najlepszych!
Przez tydzień mówiłam: „Eímai katáskopos”.
- Po grecku „jestem szpiegiem”. - Jasne.
Dobra, już wiem.
Nie czytałaś Dust Bowl, bo nikt jej nie czytał.
Z grzechotnikiem? Kupiłam w dniu premiery.
To byłaś ty? Sprzedaliśmy tylko jeden egzemplarz.
To ja! Ja go kupiłam!
- W każdym razie… - Ile warzyw.
Wiem, istne szaleństwo.
Poprosiłam nawet o sztućce do sałatek.
- Miło było was poznać. - Ciebie też.
Dasz mi swój numer?
Czasem mam do rozdania próbne egzemplarze z autografami.
Bardzo chętnie.
O Boże.
Wpisz swój numer.
- Dobra. - Dobra. Ciao, chłopaki.
- Pójdziemy tędy. - Ciao.
O Boziu, leci na ciebie!
- Nieprawda. - Dobra.
- Jest po prostu miły. - Nie.
Wyraźnie na ciebie leci.
Błagam.
To urocze, że lubisz moli książkowych, a ty i Peter tak dużo czytacie.
Urocze.
To zawsze nas łączyło.
Byliśmy zawsze molami książkowymi.
Pewnie.
No i do tego sam napisał książkę.
- Jaką książkę? - Powieść.
Straszna cegła.
Co? Nie.
„Co?” Tak.
Nie wierzę ci.
Napisał grubą książkę.
Trzyma ją w piekarniku.
Znalazłam, gdy próbowałam upiec keto brownie, czego nie polecam.
Dwa na dziesięć. W przepisie jest cukinia.
Peter chciał zostać pisarzem, ale zrezygnował.
- Już nie pisze. - Oprócz tego…
że pisze.
Otwórz.
Chłopiec. P. Coleman. Peter!
Niezły z ciebie detektyw.
Moment.
Peter napisał powieść i nigdy mi o niej nie wspomniał?
Powinnaś ją przeczytać. Ja nie czytałam, bo to książka.
Nie mogę.
Gdyby chciał, powiedziałby mi. Mówimy sobie wszystko.
Wygląda na to, że nie.
Mówimy.
Dobra.
W tym problem. Mówimy sobie wszystko.
„Wszystko”.
To drobna obsuwa.
To się często zdarza na początku projektu.
Musimy lekko skorygować kurs.
- To samo podejście… - Nie chcę gadać.
Przykro mi.
To była porażka.
Moje umiejętności są…
bardziej przystosowane do świata biznesu.
Dzięki za bilety. Podobał mi się ten mecz.
Jesteś uprzejmy.
Niedobrze.
Dobranoc.
CHŁOPIEC
Cześć.
Hej! Jak leci?
Spoko.
- To dobrze. - Co się stało?
- Późno tam, gdzie jesteś. - Nie. To echo? Jesteś w wannie?
Nie. Nie biorę kąpieli.
Nie rozumiem ich.
No tak. Mówimy sobie o wszystkim, prawda?
- Nie. - Co?
Bez pytania zabrałem Jacka na mecz.
Byli też Wade i Evan.
- Spotkali się z Jackiem? - Tak. No tak. I zjadł pizzę.
To była pizza bezglutenowa, ale pizza.
- Dobra… - Nie skończyłem.
Nie zjemy twoich zapiekanek. W życiu. Są ohydne.
Dziękuję. Ożywcza szczerość.
Wszystko z siebie wyrzuciłem.
Nie musisz mi zdawać relacji ze wszystkiego. Ufam ci.
- Naprawdę? - Zazwyczaj.
- A ty mnie? - Oczywiście.
Gdybyś chciał mi o czymś powiedzieć, to byś to zrobił, tak?
O czym?
No nie wiem.
- O specjalnym projekcie. - Chcesz usłyszeć o moich projektach?
- Możesz mi powiedzieć wszystko. - Robię tak.
Ja też. Totalna szczerość.
Zawsze.
Musimy wziąć pod uwagę sześć kluczowych elementów,
wybierając model ryzyka…
Czy Peter chciałby, żebyś to zrobiła?
Robię to dla niego.
Idzie.
Cieszy się, że cię widzi. To takie słodkie, że aż obrzydliwe.
- Cześć, Minka. - Cześć.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nie ma sprawy. Miałem po drodze.
Chciałam ci wręczyć ten rękopis.
Chciałam ci go dać jak najszybciej, bo niedługo wyjeżdżam.
- To twoja książka? Napisałaś ją? - Nie, nie ja.
Dobra.
Rzecz w tym, że gdy ktoś wręcza mi rękopis,
to w jakichś 100% jest to straszny gniot.
Poza tym mogę je przyjmować tylko od agentów lub redaktorów.
To dobrze się składa, bo jest redaktorką.
Zredagowała to.
Tak?
Tak.
Jestem redaktorką, ale niezależną.
Czytam wiele rękopisów, a ten jest naprawdę wyjątkowy.
Tytuł to Chłopiec.
O 13-letnim chłopcu, którego ojciec zmarł na udar.
Przez dziwne zrządzenie losu staje się uczulony na samego siebie…
Nie może dotykać swojej skóry. Wiem, to brzmi strasznie.
Ale to magiczna powieść…
Wzruszam się, bo mam 13-letniego syna, który…
- Naprawdę? - Tak.
Ja też.
Maxa.
Mój syn to Jack.
To…
Tak.
- Jestem po rozwodzie, ale… - Ja też.
Doceniam twoje zaangażowanie, Debbie.
Spróbuję ją przeczytać jak najszybciej.
Może mógłbyś to zrobić wcześniej?
- Wyjeżdżam w ten weekend. - Mam termin?
- Nie chciałam… - Nie ma sprawy.
- W porządku. - Jesteś wyjątkowy i ważny.
Nie o to mi chodziło. Naprawdę warto.
Nie mogę się doczekać.
- Dziękuję. Jesteś… - Nie ma za co.
Wiesz, jaki jesteś.
Chciałbym tak myśleć. Dobra.
- Okej. - Na razie.
- Czy ja dałam Theo tę książkę? - Tak.
Kiedy powiesz Peterowi?
Peter! No tak.
Ile wiesz o The Cars?
Znasz zespół The Cars?
- Zawsze go puszczasz. - Tak.
Chcesz wiedzieć czemu?
Mój tata go lubił.
A potem odszedł.
Jak już wiesz, następnie kopnął w kalendarz.
Przez jakiś czas w ogóle nie mogłem słuchać The Cars.
To było zbyt bolesne. Przypominało mi o tym gó…
o tym wszystkim, co straciłem.
Pewnego dnia usłyszałem ich w radiu.
Te piosenki wciąż były ze mną, nawet jeśli jego nie było.
Zawsze będą.
Masz wspaniałych rodziców
i mieszkasz w ładnym domu, który jest położony jak chatka w Alpach.
Ale masz swoje problemy. Życie jest ciężkie.
Czasem daje ci popalić.
Ja też nie jestem do końca ogarnięty.
Miałem być pisarzem i znaleźć kogoś, z kim spędzę życie.
A teraz jestem samotnym facetem z bujnymi włosami,
który mówi innym, kim być, choć nie wie, kim sam jest.
Mam pomysł.
- Koniec z rebrandingiem. Błagam. - Chrzanić to.
Przechodzimy do działania.
Musisz wejść do drużyny hokejowej.
- Tej, w której są Evan i Wade. - Co?
Tak. Masz moje pełne wsparcie.
Nie ze względu na tych dwóch dupków.
Na pewno są świetni.
Mogę wziąć udział w kwalifikacjach do drużyny?
Tak.
Powiesz mamie?
Może powiemy jej, jak wróci.
Dzięki.
- Idź się czegoś nauczyć. - Dobra.
Do zobaczenia, Jumpin’ Jack Flash.
- Nie. - Nie? Dobra.
Jak leci? Wyglądasz na wykończonego.
Wczoraj coś schrzaniłem
i nie spałem całą noc, ale dziś zrobiłem coś dobrego.
Chyba.
Bycie wzorem do naśladowania dla młodego człowieka
jest nieco trudniejsze niż sądziłem.
Miałeś go tylko utrzymać przy życiu.
Aby zdać ten egzamin,
trzeba umieć opisać modele szeregów czasowych,
w tym wygładzanie wykładnicze,
autoregresję, jak i model ARCH.
- Może pani odebrać na zewnątrz? - Przepraszam.
Nie rozumiem. Co powiedziała asystentka?
Kazała mi przyjść do Theo.
Dzięki, że jesteś. Nie wiem, co mu powiedzieć.
Co można powiedzieć, kiedy się uśmiecha w ten swój sposób?
Prawda? Ten uśmiech.
Dobra, to Duncan Press.
- Dasz radę! Bardzo ekscytujące. - Dobra!
O rety.
Dzień dobry.
Szukam Theo Martina.
Przepraszam.
Urocze.
Spójrz na te okładki.
Tu jesteś. Witam. Cześć, Minka.
Theo.
- Debbie. - Cześć.
Przepraszam, że cię tak przegoniłem po Manhattanie,
ale ta książka jest bardzo obiecująca.
Przeczytałeś już całą? Ma zajebiście dużo stron.
Nie ja, asystentka.
Uznała, że ma potencjał. Przekazała mi ją, a ja się zgadzam.
Rozumiem też, czemu płakałaś. Sam uroniłem łzę.
Tata, prawda?
Zwłaszcza. To znaczy…
Jestem zainteresowany.
Chcę jak najszybciej porozmawiać z autorem.
Z autorem. Wypiłam po drodze dużą kawę.
Muszę do toalety…
Jasne. Tak.
- Na końcu korytarza. - Dobra.
- To szaleństwo! - Wiem, oldskulowa miejscówka.
Czuję martwych ludzi.
Nie! Co ja robię? Chyba mi zupełnie odbiło!
Lubię pomagać przyjaciołom,
ale to zwykle oznacza podwózkę bliźniaczek Alicii.
Zadzwonię do Petera, odkręcę to.
Nie.
Nie?
Wierzysz w książkę Petera,
więc doprowadź to do końca.
Po prostu…
Tak. Dasz radę.
No dobrze.
Naprawdę muszę do kibelka.
Theo, chciałabym omówić kolejne kroki.
Jasne. Może przy kolacji?
Dobrze.
Tak. Oczywiście.
Doskonale.
- To trener? - Tak.
Zostań tutaj. Ja to załatwię.
Przywitaj się.
- Ma tu pani syna? - Tak, to on.
Szczurek… Evan!
- Tak. - Jest… Tak.
- Brawo, Jack! Dajesz! - Gotowy?
Właśnie! Tak trzymać. Mój chłopak.
To mój chłopak.
Pomyślałam, że czerń będzie najlepsza, bo jesteś jasną zimą.
Nie potrzebuję sukienki.
Głupio mi.
Powiem najsłynniejszemu wydawcy w Ameryce,
że być może nie może wydać książki, którą potencjalnie chce wydać.
Czemu Peter nie oddzwania?
- Jeśli nie oddzwoni przed randką z Theo… - Jaką randką?
Proszę!
Muszę wcześnie iść spać. Jutro mam egzamin.
- Przymierz sukienkę. - Martwię się o Petera i Jacka.
- Gdzie oni są? - Przymierz!
Proszę.
Byłeś najszybszy na lodowisku. Nowa ksywka: Jack Frost.
Lód to twój żywioł!
- Cześć! Świetny dzień? - Co tam?
Świetny dzień.
To mi się podoba!
Będziesz miał dzieci?
Co? Nie wiem.
A powinienem?
Nie jesteś taki najgorszy.
Dziwny, ale nie totalnie do bani.
Nie?
Nie.
Muszę odrobić pracę domową.
Na razie.
To dla mnie?
Tak. Zrób sobie przerwę.
Nie potrzebuję przerwy.
Nie pracuję tu…
Wiem.
Myślałem, że mnie nie lubisz.
Dlaczego? Bo zachowywałem się jak dupek?
Tak.
Przepraszam.
Stresuję się odpowiedzialnością za drugiego człowieka.
Wcześniej nie zajmowałem się nawet roślinkami.
Rośliny bywają tak trudne jak dzieci.
Mam szałwię na patio. Nie spałem przez nią do trzeciej rano.
Nazywam to kolką roślinną.
Znam ten ból.
Pewnie.
- Nie ma różnicy. - Tak.
Wydaje mi się, że całkiem nieźle mi idzie.
Super, brachu.
Przepraszam, jeśli nie byłem dla ciebie zbyt miły.
Debbie ma szczęście, że jej tak pomagasz.
Nie, to ja mam szczęście.
Jest…
niesamowita.
Tak. To prawda.
Od dawna się przyjaźnimy.
Nie tak długo jak ona i ja.
- Nie. Oczywiście, że nie… - W latach.
Tak. Posłuchaj.
Ty i Debbie macie coś, co różni się od tego, co mamy ja i ona.
- Co wy macie. - Tak.
Jesteś jej przyjacielem.
Ja jestem jej sąsiadem i kochankiem z doskoku.
- Co takiego? - Wiesz co?
Pewnie tego nie zauważyłeś, bo się kumplujecie,
ale powiem ci, brachu, niezła z niej laska.
Tak.
Wiem, że to za wysokie progi. Kumam. Ale mam plan.
Wiesz, co robię?
Cały czas kręcę się w pobliżu.
Może kiedyś zmieni co do mnie zdanie.
Wiesz, o czym mówię?
W międzyczasie zadowolę się przyjaźnią z seksem.
Uwielbiam początek książki.
Czy nie jest niesamowity?
Przypomina mi Kiedy umieram.
Faulkner? Naprawdę?
Ja myślałem raczej o Franzenie.
- Rozumiem. Dynamika rodziny? - Tak.
Znalazłaś prawdziwą perełkę.
Chyba tak.
Najczęściej wracam do Świata zabawy.
Edith Wharton. Bardzo niedoceniana krytyczka społeczna.
- Lubisz ją? - Jasne.
Edzi nie lubi tylko ten, kto jej nie czytał.
Płaczę za każdym razem, gdy umiera Lily Bart.
Wiem. Następnego ranka przybywa Lawrence, żeby się oświadczyć.
Trochę za późno.
Wzięłam ten eliksir i jestem bardzo martwa.
Wybacz, ale nie żyję, mon ami.
Ale wyglądała przy tym cudownie.
Wiesz, co Walt Whitman powiedział o Moście Brooklińskim?
Ty mi powiedz.
Powiedział:
„To najlepsze i najskuteczniejsze lekarstwo, jakie moja dusza przyjęła”.
Genialny cytat.
Niestety to Manhattan Bridge.
Ale cytat dobry.
- Wiedziałam. - Domyśliłem się, że wiesz.
- Chciałam cię sprawdzić. - No tak.
Bystrzak z ciebie.
- Dobrze nam idzie. - To był test.
Zdałem?
Tak.
Porozmawiam z autorem o książce.
Idealnie.
- Świetnie. Chciałem… - Tak.
Zatem…
Zapomniałam, czy…
Wypiłeś w restauracji to cappuccino?
Tak, zamówiłaś je dla mnie.
To jest ten moment, kiedy…
- To ten moment? - Chyba tak.
- Dobrze. - Chodźmy.
Super.
Ładne mieszkanie. Airbnb?
Tak.
Zawsze są pozbawione osobowości.
- Fakt. - Rany!
- Kto układa książki według kolorów? - To samo powiedziałam.
Nie mam jedzenia, ale mam szampana.
Jak powiedział kiedyś mądry człowiek, każda rzecz w nadmiarze jest zła,
ale nadmiar szampana wydaje się być w sam raz.
Mark Twain, tak?
Tak. Musiał nieźle dawać w szyję.
Tak słyszałem.
Mam otworzyć?
Proszę.
Z miłą chęcią.
Kto walczył w wojnie USA z Hiszpanią?
USA i Hiszpania.
Wszystko dobrze?
Tak.
Ten widok…
Wiem. Okropny, co?
Nie do przyjęcia. Straszny.
- Mogę…? - Tak.
- Okna. - Okna?
- Tak. - Zasłony.
- Pewnie są na pilota. - Tak, ale nie wiem…
- Tak. - To nie takie proste.
To nic skomplikowanego.
To się zdarzyło wcześniej. Musisz celować w czujnik.
- Nie mam pojęcia. - Czujnik?
Tak.
Dobra, trzeba…
Dobra. Tutaj.
Jesteś niesamowity.
Dziękuję.
AKTYWOWANO KAMERĘ DOMOWĄ
Serio? Lepiej używać słów.
Właśnie sobie przypomniałem.
Muszę coś natychmiast zrobić.
To nie będzie nic przyjemnego.
To będzie samotna misja.
Zadzwonię do Alicii i spytam, czy może cię popilnować.
Jasne. W porzo.
Jesteś najlepszym człowiekiem na świecie.
Spoko.
Mimi dziś gotuje, a ostatnio serwuje tylko dziwne przepisy z TikToka.
- Niektóre rzeczy potrzebują tłuszczu. - Tak.
- To woda kolońska? - Nie.
Zjadłem świeczkę.
Nieprawda.
Nie zjadłem.
Bardzo ci dziękuję.
Co podać?
Mam ochotę na whisky.
Podwójną.
Ale skoro już nie piję, poproszę wodę gazowaną.
Z lodem, w szklance.
Cześć.
Vanessa Morton.
Peter Coleman.
Nie mogłam uwierzyć, że zadzwoniłeś.
Kto by pomyślał, że masz ten sam numer?
- Tylko dlatego go nie zmieniłam. - Naprawdę?
Ile czasu minęło?
Dwadzieścia lat.
A ja mam 30. Dziwne.
Niesamowite.
Co robisz w mieście?
- Pamiętasz Debbie? - Oczywiście.
Przez kilka dni pilnuję jej syna.
To już nie skaczesz z kwiatka na kwiatek?
Zatem…
Masz dzieci?
- Nie. - Nie?
Nie mam ani dzieci, ani męża.
DZWONIĘ CAŁY WIECZÓR. CO SŁYCHAĆ?
Chyba… trochę tu głośno.
Raczej bardzo cicho.
Pomyślałam… że jeśli byś chciał, to mieszkam niedaleko.
Chciałem.
Spójrz na mnie.
Włożyłem garnitur, poszedłem do baru.
Była chemia.
Starałem się być tym facetem.
Ale on… Gdzie on się podział?
Nie wiem, ale cudownie pachnie.
Dziękuję.
- Szałwia. - Z nutami dębu.
- Nie wyczułam. - A jednak.
Mogę ci coś powiedzieć?
Nigdy tego nie mówiłem na głos.
Natychmiast. Proszę.
Po wspólnej nocy z Debbie,
po tym, jak kazałem jej trzymać się ode mnie z daleka, bo…
A potem…
Dużo o niej myślałem.
Chciałem do niej zadzwonić i zapytać…
Co?
Ale kilka dni później zobaczyłem ją i Jimmy’ego w kinie BevCon.
Boże, BevCon. Widziałam tam wszystkie filmy.
Polowanie na Czerwony Październik osiem razy.
W każdym razie, kiedy ich zobaczyłem…
Zrozumiałem.
Więc dałem sobie spokój.
Potem przyjechała odebrać mnie z odwyku. Drugi raz.
Chodziłem tam na terapię.
W jej ramach chciałem jej powiedzieć,
co tak naprawdę do niej czuję.
Wciąż była mężatką. Nie mieli dziecka. Był w rozjazdach.
- Wspinał się. - Co to było?
Wspinaczka.
Wspinał się po górach.
Wyglądało jak łowienie ryb.
Wsiadłem do auta, a ona powiedziała…
że jest w ciąży.
To dlatego wyjechałeś?
Nie, przez trzęsienia ziemi. Boję się ich.
Tak, straszne wstrząsy.
Musisz jej powiedzieć.
- Nie. Jest za późno. - Stary.
- Widziałam, jak grasz w pokera. - Wiem.
Byłeś kiepski, ale ryzykowałeś. Co się stało z tym gościem?
Ten gość jest…
Wypił za dużo i przestał pisać.
Ma przyjaciółkę, która mieszka na drugim końcu kraju.
Co najważniejsze, ten gość umawiał się z milionem kobiet,
ale nie był z żadną dłużej niż pół roku.
Dlaczego? Bo jest niezgłębionym gnojkiem.
Nie, bo spotykał się z niewłaściwymi kobietami.
Przestań opowiadać sobie tę historię.
Peter!
Całe twoje życie do tego prowadziło.
Nie marnuj już ani sekundy. Boże.
Wypiłam dziesięć.
Odbiło mi. Muszę wskoczyć na rowerek.
Co zrobisz?
Pracuję cały dzień Zawsze jak cień
Spędzić z tobą trochę czasu chcę
Śpiewam tu nieszybko
I popijam piwko
Brakuje mi tylko cię
Cholera! Która godzina?
- Boże, spóźnię się na egzamin. - Na co?
Na sczytywanie książki, którą redaguję.
Trafisz do wyjścia? Super!
Śniadanie.
Rodzynki.
Ohyda.
Niezłe.
Hej.
Wybacz, że wczoraj nie rozmawialiśmy…
Posłuchaj…
Chciałam ci tylko podziękować.
Nie lubisz przejawów wdzięczności, a podziękowania cię krępują, ale…
Dzięki tobie przeżyłam wspaniały tydzień.
Nawet nie wiem, jak dam radę ci się odwdzięczyć.
Będę spłacać dług do końca życia.
Zadzwoń do mnie. Chociaż niedługo się widzimy.
O Boże. Na razie. Dobra.
Nie.
Dobra. Ile za trzy?
WŁÓŻ TUTAJ FAJNĄ FOTKĘ
Cześć.
- Złapałem cię. - Tak.
Wiem, że to ostatni wieczór.
Nie chcę ci zabierać czasu przed powrotem do domu,
ale muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym.
Mam propozycję.
- Miałabyś czas na drinka? - Jasne.
Klub Brownstone?
Super.
Propozycję?
Tak.
Coś się stało?
Nic, tylko… Peter się nie odzywa.
Jack pisał, ale Peter się nie odezwał.
Nie marudź. Spójrz, ile osiągnęłaś.
W kilka dni skończyłaś nudny,
ale podobno przydatny kurs,
wydałaś książkę Peterowi
i zakumplowałaś się z uroczym milenialsem, czyli mną.
Do tego dochodzi Theo, seksowna wisienka na torcie.
Masz rację, ale dziwnie się czuję, kiedy się nie odzywa.
Zapomnij o Peterze.
Theo. Teraz to z nim się spotykasz.
Nie mamy czasu kupić sukienki.
Pójdę dziś jako Debbie. Zwykła Debbie.
Nie mogę znaleźć dżinsowej kurtki.
- Widziałaś ją? - Trudno powiedzieć.
Nie da się jej odróżnić
w morzu dżinsowej odzieży zalewającej ten pokój.
Wiesz, że robią teraz kabinówki na czterech kółkach?
- Coś tu jest. - Co to?
Prochy? Porno? Co?
O Boże.
Napisał jeszcze jedną książkę?
Bardzo płodny.
To nie książka.
Na pewno nie powinnyśmy tego otwierać.
Trzeba szanować prywatność innych.
Zgoda. Jak mawiała po pijaku moja matka: „Pilnuj własnego nosa”.
Jak gwiazda rocka. Dobra.
Nie chcesz…?
Kwalifikacje się zaraz zaczynają.
Tak.
Co będzie dalej?
Po treningu? Możemy iść na slushie. Lubię je.
Ja też.
Ale co dalej z tobą, ze mną i mamą?
Wrócę do Nowego Jorku i…
A gdybyś nie wrócił?
Tworzymy w trójkę zgrany zespół.
- Tak. - W naszym domu w LA.
Nie wiem, jak decydujecie, ale taka mnie naszła refleksja.
Ja też nie wiem, jak decydujemy.
Co to za spojrzenie?
Wyglądasz, jakbyś poczuł wstrząs sejsmiczny.
Lepiej już pójdę. Kwalifikacje.
- Do zobaczenia. - Tak.
Peter nienawidzi pamiątek.
Tyle twoich zdjęć.
I widokówki, które mu wysłałam?
Bilet na mecz Dodgersów!
Kupiłam to w Teksasie.
Urocze.
Zaraz.
Boże. Też go zachował?
O Boże.
Teraz już wiem, dlaczego nie mógł się we mnie zakochać.
Musiał być jakiś powód. Nie byłam nim ja.
Jestem najlepsza.
Też go kochasz?
Ja…
Chyba czuję się…
Dobra. Powiem ci, co myślę.
Dobrze.
Zakochałaś się w Peterze tej pierwszej nocy.
Co? Nie.
To byłoby lekkomyślne i niepraktyczne, a ja nie jestem…
Człowiekiem? Wiemy.
Dlatego tak wariowałaś z powodu jego książki.
Wcale nie.
Boże, tak.
O Boże. Tak.
Bo jesteś zakochana.
Nie każ mi śpiewać „I Am A Woman In Love”, bo to zrobię.
- Śpiewałam ją babci w domu starców. - Nie.
Nawet gdybym uważała, że ja i Peter…
Peter nie jest mną tak zainteresowany.
Dał mi to do zrozumienia tamtej nocy
i spotykając się z kobietami zupełnie niepodobnymi do mnie, które…
Nie. I nigdy nie rzuciłabym na szalę naszej przyjaźni, nawet jeśli…
Nie rozumiesz? Musisz po prostu zaryzykować.
To ty nie rozumiesz. Ja nie ryzykuję.
To, co mam, jest super i to doceniam.
Przyjmuję to, co daje mi los.
Tak żyję.
I tak gram w pokera. Nigdy nie dobieram do strita.
Rozumiesz?
Nie, bo nie grasz w pokera, ale później ci to wyjaśnię.
Ale to… Taka już jestem.
Oceniam ryzyko i dzięki temu jestem bezpieczna.
I moje dziecko jest bezpieczne. Tego właśnie potrzebuję.
Tak.
Nie!
Nie rozumiem, czemu nie bierzesz pod uwagę moich uczuć.
Nie chcę o tym gadać. Muszę wziąć prysznic, spotkać się z Theo…
A Peter?
Zapomnij. Nie chcę rzucać kośćmi.
Umrę, jeśli użyjesz kolejnej pokerowej analogii.
Czasem podejmujesz ryzyko. Widziałam.
Możesz to zrobić.
Powiedz Peterowi, co czujesz.
Dalej.
Cześć.
Hej.
Przepraszam za spóźnienie.
- Biegłaś tu? - Nie, po prostu…
Zaparło mi dech w piersi.
Mnie też.
Dobra.
- Cześć. - Boże. Mogę od razu przejść do rzeczy?
Pewnie.
Dalej!
Dawaj, Jack!
Jeśli chodzi o tę propozycję, załatwiłem ci rozmowę o pracę w Macmillan.
Stanowisko redaktora.
Wydawnictwo kogoś potrzebuje. Zatrudnią cię z pocałowaniem ręki.
A po drugie, nie załatwiłem ci rozmowy w Duncan Press.
Bo uważam, że powinniśmy zobaczyć, jak to się…
może…
rozwinąć.
Dopiero się poznaliśmy, ale nie powinnaś ze mną pracować,
jeśli byśmy to rozważali.
Wiem, że masz swoje życie w LA. Nie chciałbym mówić hop…
Wygląda na to, że mówię.
Nie wiem…
Nie wiem, co powiedzieć.
Wiem, że to wiązałoby się z dużą zmianą.
Bardzo dużą.
Dawaj.
Ładnie.
Dawaj. Dalej.
Dalej!
Theo, jesteś wspaniały.
Ostatni tydzień był niesamowity.
To…
To, że we mnie wierzysz, bardzo dużo dla mnie znaczy.
Ale dziś…
Szukałam dżinsowej kurtki, zaczęłam grzebać,
znalazłam tę kopertę i…
Wiem, że to dziwnie brzmi.
Chyba jestem zakochana w kimś innym.
- Tak? - Wiem, że to szaleństwo.
Miłość jest szalona. Jest najgorsza.
Istny koszmar.
Zwłaszcza gdy spada na ciebie jak grom z jasnego nieba.
Cofnijcie się. Wszystko w porządku?
- Musisz odebrać? - Tak.
- Nie przejmuj się. - Zaraz wrócę.
Hej!
Wiem, że jutro się zobaczymy, ale chciałam…
Co takiego?
Boże. Jakie kwalifikacje?
O Boże.
Dobrze.
O Boże!
Karetka przyjechała bardzo szybko. Jest u niego lekarka.
Właśnie tu przyszła. Przełączę na tryb głośnomówiący.
Boże. Nic mu nie jest?
Dobre wieści. Ma się świetnie.
No widzisz?
Boli go głowa i ma mdłości.
Dobra.
- Zatrzymamy go tu na noc. - Boże.
Chcemy wykluczyć wstrząs mózgu
i ewentualne krwiaki.
O mój Boże!
- Chcę z nim porozmawiać. - Nic mu nie będzie.
Nie z tobą. Chcę porozmawiać z Jackiem.
Jest w swoim pokoju.
Daj mu telefon,
zanim dojdzie do uszkodzenia mózgu i przestanie mnie rozpoznawać!
- Pójdę. - Powinien pan.
Krwiak to coś dobrego, tak?
- Nie. To coś bardzo złego. - Rozumiem.
Tak, jest tutaj. To twoja mama.
- Hej. - Jak się czujesz?
Fantastycznie.
Przepraszam, że mnie tam nie ma. Wracam już do domu.
Przestań!
- Jesteś ranny. - To był najlepszy tydzień w moim życiu.
Ja i Peter obejrzeliśmy Obcego, jeździliśmy kabrioletem
i prawie wypiłem kawę.
Zwolnij. Co takiego?
W tym tygodniu byłem kimś innym. Było super.
Nie złość się na Petera.
Peterem zajmę się osobno.
No i dostałem się do drużyny hokejowej!
Porozmawiamy o tym, gdy wrócę do domu.
Nie. Chcę o tym porozmawiać teraz.
Chcę trenować. Musisz mi pozwolić.
Wiem, że się boisz.
Ja czasem też, ale już nie chcę tak żyć.
- Dobra… - Kocham cię, mamo.
- Muszę kończyć. Mam gości. - Dałeś czadu!
- Widzieliśmy! - Było mega!
Ekstra. Pamiętam, jak mnie otoczyli.
- Gość na mnie wpadł, a potem… - Nic mu nie jest.
- Przykro mi, że nie… - Jest tam Alicia?
Tak, jest. Ja też tu zostanę do twojego powrotu.
Nie zostawaj. Wracam do domu. Ty wróć do siebie.
- Ale… - Peter, wracaj!
- Jack miał wypadek. - Nic mu nie jest?
Nie wiem. Muszę lecieć.
Theo, jesteś…
Wiesz, jaki jesteś.
Ty też.
WSZYSTKO SPAKOWANE! POTRZEBOWAŁAŚ PORZĄDNEJ WALIZKI! MINKA
Wylądowałam w LA i jadę prosto do szpitala.
- Nie ma go tam. - Co?
Jest w domu z Alicią. Nic mu nie jest.
Próbowałem się do ciebie dodzwonić. Przepraszam.
Nawaliłem. Powinienem był ci powiedzieć o tych kwalifikacjach.
Tak myślisz?
Myślałem, że daję mu to, czego potrzebuje.
- Krwiaka? - Cześć, tak przy okazji.
- Co? - Jestem tutaj.
- Co tu robisz? - Kazałaś mi wracać do domu.
Dobrze.
Powinienem był ci powiedzieć, ale ty też ukrywasz pewne rzeczy.
Nie odwracaj kota ogonem.
- Rozmawiałem z Minką. - Tak?
Powiedziała mi o książce. Chyba oszalałaś!
- Miałam ci powiedzieć. - A o innych rzeczach?
O Zenie? O Theo? W sensie: „Och, Theo!”.
- Skąd o tym wiesz? - Mam w mieszkaniu kamerkę.
Szpiegowałeś mnie i Theo?
Nie, myślałem, że oczy mi pękną!
- Podobno z tym skończyłaś? - Jestem człowiekiem, nie skałą.
Dosłownie powiedziałaś mi, że masz serce z kamienia.
Wypominasz mi życie osobiste?
No dobrze. Proszę.
Powierzyłam ci pod opiekę syna.
Jest całym moim życiem.
Co może być problemem.
Nie do wiary.
Wiesz co?
Zawsze mówiłeś, że jesteś gnojkiem. Może miałeś rację.
- To było wredne. - Dobra…
Rzuciłem wszystko, żeby ci pomóc. Tak robią gnojki?
Jesteś niemożliwy. Nie do wiary!
Cholera!
Czekaj, nie. Chwileczkę.
- Jestem taki… - Co z tobą nie tak?
- Grzebałaś mi w rzeczach? - Dlaczego?
Dlaczego nic nie powiedziałeś? Czemu tyle czekałeś?
- Bo się bałem. - Czego?
Że nie jestem dla ciebie dość dobry.
Że mnie odrzucisz,
jeśli powiem ci, co czuję.
Powiedz, co czujesz!
Wiesz, co czuję!
- Co? Jesteś we mnie zakochany? - Nie!
Debbie, jestem w tobie szaleńczo i bez opamiętania zakochany.
Odkąd cię poznałem.
Mogłeś coś powiedzieć. Codziennie rozmawiamy.
Co teraz? Obiecaliśmy sobie dozgonną przyjaźń.
- Nie? - Nie.
Nie będziemy się już przyjaźnić.
- Wydadzą ci książkę. - A ty będziesz redaktorką.
Z 15 MINUT PÓŹNIEJ…
Jak dziwnie. Nie mogę się doczekać spotkania z Jackiem.
- Ucieszy się. - Chwila.
Będziemy się trzymać za ręce?
- To nie w twoim stylu. - To prawda.
Tak.
- Ale to miłe uczucie. - No proszę.
Tak. Jesteśmy z tych, co trzymają się za ręce.
Chyba tak.
Spójrz na nas.
Jest nasz uber. Dobra.
Co będzie dalej?
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ PO…
OPUBLIKOWANIU KSIĄŻKI (PETER)…
WTASZCZENIU W DNIU PRZEPROWADZKI TOBOŁÓW PO MILIONIE SCHODÓW (TEŻ PETER)…
ZDOBYCIU PRACY REDAKTORA W NIEZALEŻNYM WYDAWNICTWIE (DEBBIE)…
I WIELU TRENINGACH HOKEJOWYCH (JACK)…
I ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE
TO TAKI ŻART MAŁŻEŃSTWO TO NIE PRZELEWKI
ALE MIELI DOBRE ŻYCIE
Napisy: Tatiana Grzegorzewska