Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MAMY TU DUCHA
ROK PÓŹNIEJ
- Dzień dobry! - Cześć.
Witajcie, Presleyowie. Jestem Barbara.
- Miło was poznać. - I ciebie też!
Ogród jest trochę zaniedbany, ale dla chcącego nic trudnego.
- Podoba wam się ganek? - Tak.
Wszystko jest oryginalne.
Wszyscy są? Gotowi?
Tak. Zobaczmy go.
Wszystko gra?
Tak.
Zapraszam.
Sprzątacze będą we wtorek.
Jak widać,
dom ma wiele staroświeckiego uroku.
Został zbudowany w 1904 roku.
Jest zarejestrowany w Towarzystwie Ochrony Zabytków.
Już to zwiększa jego wartość.
I spójrzcie na te wspaniałe...
Gdzie Kevin?
Co robisz?
Chodź do środka.
Muszę?
Tak, musisz.
Mnóstwo miejsca w szafie.
Główna łazienka.
Oryginalna armatura i płytki.
A widzieliście te wysokie sufity?
Dom ma bardzo niską cenę.
Rozumiem, że wymaga remontu, ale...
Nie stało się tu nic strasznego, prawda?
O rety...
Pewnie, że nie.
Domy są teraz tanie.
Mam cię, łajzo.
Masz mnie.
- Byłeś tam cały czas? - Tak.
O Boże.
Długo kazałeś mi czekać. Zakurzyła mi się stylówka.
...trochę pracy w ogrodzie.
Rozumiecie?
- Myślisz, że go kupią? - Nie ma mowy.
To śmietnik.
Uważaj z prawej strony!
Nie, skręć mocniej.
Czekaj! Nie!
Uważaj! Potrąciłeś skrzynkę!
GRATY KEVINA
Jest ich jeszcze dziesięć. Same nie przyjdą.
Śmieszne.
Brzydka.
Co robisz?
O tak.
No dalej.
Robimy imprezę, młody.
Wybiorę coś.
No dalej. Tańczymy, Kev.
Pamiętasz, jak ze mną tańczyłeś? Pokaż, co potrafisz.
No chodź.
No dalej.
Nie chcę, tato. Dzięki.
Co jest? Oddawaj!
- Po kolacji. - Mamo!
- Ja się nie wtrącam. - No jasne.
Daj spokój, Frank.
I co? Wolisz słuchać, jak jakiś białas gra na gitarze?
Terry Kath to bóg gitarzystów.
„Terry Kath to bóg...” Co za bzdury.
- To Hendrix. - Według Rolling Stone?
To fakt. Spytaj, kogo chcesz.
Spytaj samego Hendrixa.
Kath był jego inspiracją. To był geniusz.
Gość niechcący postrzelił się w twarz.
To nie geniusz.
Ty czytasz książki dla bystrzaków.
Wiesz co?
Przykro mi, że tak ci źle.
Jasne?
Przyjechaliśmy tu, by zacząć od nowa.
Proszę, żebyś podszedł do tego z optymizmem.
A który raz zaczynamy od nowa?
Straciłem rachubę.
Co z tobą?
Co?
On zaczął.
Nie, czekaj!
Szlag.
Jasna cholera.
FAKTY O DUCHACH
„Większość zjaw cierpi z powodu traumy”.
Hej!
Tak, ty.
Przypilnujesz mi drzwi?
Chodź.
Nie powinnaś tego robić.
Jakiś rasista podał mój numer.
Wciąż dostaję SMS-y z prośbą o darmowy ryż.
Darmowy ryż?
Nie wiesz?
Azjaci jedzą tylko ryż.
- To zmień numer. - Mam się ugiąć pod presją przemocy?
Nie...
Poza tym to naprawdę świetny numer.
222-KUPA.
Tak dobry numer to prawdziwa rzadkość.
Chyba...
jesteśmy sąsiadami.
Tak?
Tak.
Wprowadziliśmy się obok was.
Mieszkasz w Domu Śmierci?
- Co? - Ponoć jest nawiedzony.
Jestem ateistką, więc nie powinnam w to wierzyć,
ale po cichu chciałabym umrzeć,
wrócić jako duch i nawiedzać Teda Cruza.
No nic.
Wyskoczmy gdzieś razem.
Co robisz po szkole?
Po szkole? Wiesz, mam dużo... Muszę się uczyć.
- Nie mogę odpuścić nauki. - Fajnie.
No dobra.
Znasz mój numer, gdybyś zmienił zdanie.
Albo gdybyś chciał ryżu.
Co to za mina?
- Jak ci się jechało? - Dobrze.
- A tobie, Kevin? - Dobrze.
- Fulton, oddaj telefon. - Czemu?
Susan widziała, że rano nie zabrałeś brata.
Miałeś jedno zadanie.
- Co za bzdury. - Kevin.
Bez komentarza.
Halo?
To znowu ja.
Jesteś tu?
Przestań.
Nic z tego.
Pewnie działało to na wszystkich innych,
ale moje życie jest straszniejsze.
Usiądź.
No chodź.
Fajna koszulka.
Byłem raz na kręglach. Miałem osiem lat.
Mój tata wdał się w bójkę o skrzydełka z gościem z toru obok.
Wyrzucili nas i dali zakaz wstępu.
Możesz mówić?
Możesz tylko wyć i jęczeć?
Czy ty...
Umarłeś tu?
W tym domu?
Nie pamiętasz?
Pamiętasz cokolwiek?
Więc...
jesteś Ernest?
Masz imię na koszulce.
Jestem Kevin.
Ale faza.
Miło cię poznać.
Więc...
My nie możemy cię dotknąć, ale ty nas tak?
Jak striptizerka.
Kev!
Daj mi telefon.
Kurczę, ale tu zimno.
Hej, zadku. Daj mi swój telefon.
Po co ci on?
Ty nie masz znajomych, a mama zabrała mój.
Sam jesteś sobie winien.
- Gdzie on jest? Tam? - Nie. Fulton.
Przestań! Fulton!
Puszczaj! Fulton.
Co jest?
Skąd ten dobry humor?
Co?
A co, to zabronione?
Możesz mieć dowolny humor.
Dobry rzadko się zdarza.
Hej, daj mu spokój.
Dzięki.
No dobra.
Wiemy, że każdy atom,
każda cząsteczka ludzkiego ciała składa się z energii,
ale co się dzieje z tą energią, gdy ciało umiera?
Wierzę, że tę energię można schwytać.
Zobacz drugą stronę. Usłysz ją.
Bądź nią.
Judy Romano to medium z West Bay.
- W piątek o ósmej na TSC. - Co to jest?
Czemu wziąłeś telefon?
- Fulton. - Ty mała gnido.
Czemu to ukrywałeś?
- Oddaj go! - Czekaj.
Uspokójcie się.
Mamy tu ducha.
- Jasne. - Serio.
Kevin go nagrał. Spójrz.
- To jakiś horror? - Nie.
Jak to zrobiłeś?
Nie zrobiłem.
O cholera.
- Pokażmy to mamie. - Nie.
- Nie może wiedzieć. - Czemu?
Bo się wystraszy.
Dalej. Obiecajcie mi.
- Poważnie? - No dalej.
- Ucałuj. - Nie...
Ucałuj.
Dobrze.
- Mogę telefon? - Tak. Wyślij mi filmik.
- Po co? - No dalej.
Czemu wciąż robisz problemy? Po prostu go wyślij.
Dobra.
Proszę.
Doszło. Dzięki.
PRZEŚLIJ FILM DOWODY ŻYCIA PO ŚMIERCI
NIEPODWAŻALNY DOWÓD ŻYCIA PO ŚMIERCI
POZNAJCIE ERNESTA, PRAWDZIWEGO DUCHA
OPUBLIKUJ
„Dziewczynka leżała w niemym przerażeniu,
a postać wisiała nad nią.
I choć istota nie miała widocznej twarzy, wiedziała, że chce ją skrzywdzić.
Nagle postać rzuciła się w jej stronę
i zakryła jej usta, uciszając krzyk.
Pachniała miętą i zgnilizną.
Świat zaczął wirować i straciła przytomność.
Gdy się w końcu obudziła, istota zniknęła.
Nikt jej nie uwierzył.
Była dzieckiem.
To był sen.
Wybujała wyobraźnia.
Ale ona znała prawdę.
Świat duchów istnieje.
I jest niebezpieczny”.
Dziękuję.
Mnie też nikt nie wierzył.
Mój duch wciąż tu jest.
Przyczepił się do mnie w knajpie sześć lat temu.
Nie mogę się go pozbyć.
Próbowałem...
Przepraszam, ja tu prowadzę rozmowę!
Jest bardzo zaborczy. To homoseksualista.
Jestem taki zmęczony.
Dziękuję.
Błagam.
Cześć.
Widziała pani ten nowy filmik?
Nie używam social mediów. Mam od nich mdłości.
Facet znalazł ducha na strychu.
Wygląda to całkiem wiarygodnie.
Zawsze tak jest.
Ale do czasu.
To nie moja książka.
- Ponad 1000 wyświetleń. - To dobrze?
Bez szału.
„Fajna grafika. Co to? Maya czy ZBrush?”
„Cienizna. Już wolę Łowców Duchów”.
- Co? - Myślą, że to ściema.
Ale to prawda.
Frank. Oglądacie coś sprośnego? Co to?
- Nic. - Tata wrzucił filmik z...
Dopiero kupiłam te pomarańcze!
Martwi się o pomarańcze. Super.
Owoce są drogie. Coś knujecie.
Wcale nie.
- Nic takiego. - Podejrzane.
Kabel.
- Zróbmy to. - Tak.
Halo?
Nie skrzywdzimy cię.
Wiki każe mówić stanowczym głosem. Pokaż mu, że ty tu rządzisz.
Jasne.
Duchu tego domu!
- Pokaż się! - Tak.
Tato, spójrz.
Bu.
- O rety. - To nie jest śmieszne.
Przeciwnie.
- Odstraszysz go. - Nie.
To wasze lipne egzorcyzmy go odstraszają.
Hej.
To znów ja.
To jest mój tata, Frank.
I mój brat, Fulton.
Cześć.
Chcą cię poznać.
Słabo.
Wiesz co? Zaczekaj.
Mam pomysł.
- Dokąd idziesz? - Ma jakiś pomysł.
Co? Przyniesie tu tego ducha?
Spójrz na tego głąba.
Cicho, psia mordo.
Mam niezłą twarz. Każdy to powie.
Niech gra.
A niech mnie, to działa. Graj dalej.
O cholera, patrz! To on.
Hej.
Już dobrze.
Wszystko gra.
Spytaj go o coś.
- Nie może mówić. - Czemu?
Bo jest duchem?
- Frank! - Szlag.
Musi stąd spadać.
Sok z żuka, sok z żuka!
Frank.
Co to jest?
Udajesz głupiego?
No bo...
to nasz dom, prawda?
I jego głos w tle.
- Wiesz... - No co?
Co, Frank? Co?
Aż 26 tysięcy wyświetleń w pięć minut. Grubo.
Widziałam go na własne oczy, Barbara.
Wierzę, że w to wierzysz, skarbie.
Moja córka popiła Xanax winem i miała się za Édith Piaf.
Zaraz, nic nie brałam. Mamy dowód.
W sieci jest nagranie.
- Hej, a ty dokąd? - Wychodzę.
- Nie tak szybko. - Mamo!
Na pewno złamałaś jakieś prawo do informacji.
Nie musimy mówić o duchach. Nawet drobnym drukiem.
To pogadasz z naszym prawnikiem.
- Mamy prawnika? - Pewnie, że nie.
- Już 27 tysięcy! - Mogę iść?
Nie! Też byłeś w to zamieszany!
Tata kazał nam obiecać.
- Boże, Frank. - Wpadłabyś w panikę.
Tak! Każdy normalny człowiek by to zrobił!
Mamy ducha na strychu!
Wybacz. Powinienem...
A dowiedziałam się od ludzi, którzy widzieli go w sieci.
Miałeś ze mną rozmawiać.
Po to wysiedzieliśmy 20 sesji u doktora przygłupa.
- Dobra. Wychodzę. - Kevin.
- Trzydzieści. Teraz na pewno zaliczę. - Fulton!
Spadaj stąd.
Mel, przepraszam.
- Wyprowadzamy się. - Nie. Czekaj.
- Zaczekaj. - Nie.
Nie będziemy jak każda durna biała rodzina z horroru.
- Wynosimy się. - Możesz mnie posłuchać? Proszę.
Mel.
Nie rozumiesz, co to oznacza.
Uchwyciliśmy coś, czego nie udało się nikomu
w całej historii świata.
To nie podlega dyskusji!
Dobra. To komu sprzedasz dom?
Wpakowaliśmy w niego wszystko, co mieliśmy.
Gdyby nie ty i ten film...
W tym rzecz.
To forsa.
W Internecie są dzieciaki, które zarabiają miliony,
grając w Minecrafta i podpalając pierdy.
A my mamy prawdziwego ducha!
Czuję się jak w Houston.
To była piramida finansowa.
A to jest prawda.
To nasza szansa. To może wszystko zmienić.
Mel.
Spójrz na mnie, proszę.
Posłuchaj.
Po prostu muszę choć raz wygrać.
Tylko raz.
Wiesz, że to szaleństwo?
Prawda?
EJ, TO NA SERIO??!? #DUCHERNEST
- To nie duch. - Żartujesz?
Przeszedł przez ścianę!
Chryste!
Co to jest?
MAMA POZNAJE ERNESTA!
TEN KRZYK
WIDZĘ ZMARŁYCH
CZY #ERNEST NIE JEST SEXY?
Ernest jest boski!
Podkochuję się w Erneście!
Śniło mi się, że Ernie mnie zapłodnił.
Tak wyglądał nasz syn.
„Wbiegnij w ścianę jak Ernest”.
O Boże. No dobra.
Wszystko gra? O rety, twoja twarz.
Jestem Cory, a to wyzwanie Ernesta.
Patrzcie.
OCALMY ERNESTA PRZED KAPITALIZMEM!
Prawa duchów to prawa człowieka.
Prawa duchów.
Co?
Brak ciała nie oznacza, że się nie liczysz.
Chcesz praw, to jedź do Nowej Zelandii. My cię tu nie chcemy, dzięki.
A COVID nie istnieje.
Przemoc!
Chcę znormalizować miłość duchów.
- Są wśród nas. - Świeczka dla upiorów.
Kto mógł sądzić, że ktoś tak mroczny Sprawi, że poczuję się...
To klasyczna opowieść grozy.
Rodzina wprowadza się do domu, w którym czai się duch.
Ale dla rodziny z Chicago ten scenariusz właśnie się spełnił.
A dowody można obejrzeć na YouTube.
- Spójrzcie. - Frank.
Co to jest?
Co?
Czas wezwać firmę od przeprowadzek.
- Moi dzisiejsi goście mają... - O cholera.
Przygotuj Andersona na nasze spotkanie z rzecznikiem.
Żujesz gumę?
Co jeszcze?
Znów dzwoniła ta Leslie.
- Agencie Schipley! - Chryste Panie!
Leslie. Co za niespodzianka.
- Dzwonię od trzech dni. - Serio?
Widziałeś to?
- Co to? - RHE.
Doceniam, że przyjechałaś z tak daleka, ale...
Zrobiłam diagnostykę. Nie ma obcych artefaktów.
Analiza sygnału czysta. To prawdziwe nagranie.
Musimy otworzyć Duch Ciach.
Ten program skreślono 20 lat temu. I nie bez powodu.
To nasza szansa, by udowodnić, że zjawiska spektralne to nie fantazja.
Chodźmy.
- Było miło. - On istnieje!
On istnieje! Agencie Schipley!
On istnieje! Proszę!
Co?
To szaleństwo. Jak się macie? Cześć! Jak leci?
Nie do wiary.
Cześć, jak leci?
WIERZĘ
Jak się pan z tym czuje?
Zaraz, zaczekajcie. No dobra.
- Proszę opowiedzieć o tej istocie! - No dobra.
Kiedy pan widział Erniego?
Co powiedziałby pan niedowiarkom?
Żeby się rozejrzeli.
- Jest tu masa ludzi. - A bezpieczeństwo pana rodziny?
Pewnie, że są bezpieczni. To duch.
Dzięki wszystkim!
Kto wszedł do mojego domu?
Ale macie tupet!
To prywatna...
Frank!
- Wiem. - To szaleństwo.
- Nie mogę wyjść. - Nie jest źle.
Jak to nie?
- Ktoś próbował wejść przez komin. - Co?
Tak. I utknął.
Musiałam wezwać straż pożarną.
Wiesz, jak dziwnie mieć człowieka w kominie?
Nie są święta...
Chryste.
To nie jest śmieszne.
Spadaj stąd, bo wezwiemy gliny.
Wszystkie źródła twierdzą, że utrata pamięci ma związek z traumą.
To mechanizm obronny.
Potrzebujemy bodźców wzrokowych, by wywołać wspomnienia.
Boże.
Nie?
Jest straszna.
To jeden z nieudanych pomysłów taty.
„Pigułki na erekcję”.
Ale tylko wywołują biegunkę.
Pamiętasz coś?
No dobra.
To nic.
- Duchy istnieją! - Spójrz na niego.
Uwielbia to.
„Czemu...”? Co?
Czemu ci pomagam?
Bo tu utknąłeś.
A nikt tego nie chce, prawda?
Hej, sąsiedzie!
- To było głośne. - Po co cisza w bibliotece?
Że niby co? Hałas cię ogłupia?
Jak się masz? Jak tam duch?
Zrobiliście nam cyrk na ulicy.
Tata wciąż dzwoni po laweciarzy.
Jest źle.
Wybacz.
Co robisz?
- Akta nieruchomości? - Tak.
Sprawdzam, czy Ernest mieszkał w naszym domu.
- Nie pamięta, jak się tam dostał? - Nic nie pamięta.
Tajemnica.
Tak, próbuję...
No dobra.
Jesteś hakerką?
Tadam! Tajemnica rozwiązana.
Ernest Scheller.
Kupił dom 5 kwietnia 1965 roku
i sprzedał go 15 grudnia 1971 roku.
- Jak umarł? - Czekaj.
Dziwne. Nie ma aktu zgonu.
- On nie żyje. - Myślisz?
Dobrze żarło, ale zdechło.
Żart.
Muszę lecieć. Ale powodzenia.
Dzięki.
Tina, tutaj.
MEDIUM Z WEST BAY JUDY ROMANO
Nie chcę cię zranić, ale wyznaczam granicę.
Koniec sesji w domu starców.
Jedzenie jest do bani.
A Kris Jenner? Nie ma w rodzinie kogoś, kto niedawno zmarł?
Jej pies? Nie jestem...
Cześć.
Wiesz co? Muszę iść.
Dobrze. Tak. Muszę lecieć. Pa.
- No cześć. - Cześć.
O rety.
Ty jesteś Frank.
Wszyscy jesteśmy podekscytowani waszą rodziną i tymi filmikami.
My jesteśmy podekscytowani pani wizytą.
Jesteśmy wielkimi fanami programu. Wciąż go oglądamy.
Jesteś skarbem. Serio.
I jaki przystojny!
Nikt mi o tym nie powiedział!
Nikt.
A gdzie twoja żona?
Gdzieś się szykuje.
Dobrze.
Zamknij ją.
Tak. I schowaj ją w pudle pod łóżkiem.
Bo jesteś mój.
A mógłbyś dopilnować, żeby „on” był na mnie gotowy?
- Ernest! - Tak!
Jest gotowy. I my też.
- Czekamy. - Dobrze.
Ja jestem gotowa na niego.
Patrz. Widzisz?
Taką powinieneś mieć aurę.
Intensywną. Gwałtowną.
- Gdzie on jest? Wezwij go. - Kogo?
Nie wygłupiaj się. Był tu.
To nie twój piesek.
Nie powiedziałem...
W salonie czeka Judy Romano.
- Nie wiem, kto to. - Mamy tu medium z West Bay!
To ona!
Może sam go poproś.
Ale on lubi ciebie, więc cię posłucha.
Przepraszam, czekamy na dole.
Wybaczcie. Dzięki za cierpliwość. Zaraz będziemy.
Słuchaj, to poważna sprawa.
Ten program ma wielu fanów.
Jeśli dobrze to rozegramy, kupią od nas książki i gadżety...
Będziemy jak Kardashianowie. Nie chcesz być jak Kim?
Dobra.
To jak?
- Dobra. - Pogadasz z nim?
Spróbuję.
Mój chłopak.
Hej, Ernest.
Gotowy na zabawę?
Kręcimy?
Proszę.
Dobrze, Frank.
Cały świat jest oczarowany waszymi interakcjami z Ernestem.
- Zgadza się. - Ale jest też spora doza sceptycyzmu.
Nawet z mojej strony. Pomyślałam:
„Chyba nie wierzę tym taśmom”.
Ale teraz, gdy tu jestem, w tym oto pokoju,
i czuję to, co czuję...
To takie...
namacalne.
Tak. Ernest istnieje.
Nie ma tu żadnej magii.
Więc...
jest tu teraz?
Tak. Zaraz tu będzie.
Jasne? Po prostu się wstydzi. Jest tu wielu ludzi.
Frank.
Ernest!
Jesteś tu?
Ernest, wszyscy na ciebie czekają.
No dobrze.
Słuchaj, Frank, a może tak napraw swój hologram?
Muszę się zwijać.
Nie. Nie ma żadnego hologramu. On...
Ernest!
- Spadamy. - Nie, zaraz.
- Skończyliśmy. - Nie, proszę.
Zaczekajcie, proszę.
Hej.
Świetne efekty.
Co?
Zrób coś!
- Co? - Każ mu przestać!
Muszę odejść z kablówki.
Zero profesjonalizmu.
Co, do...
To znowu ty.
Po głębszym namyśle...
Tupac był lepszy.
Poprawię cię w postprodukcji.
To katastrofa.
Chcieli ducha, to dostali.
Chcieli ducha, a dostali Obecność.
Bawi cię to? Jesteś niepoważny.
- Nie teraz, Fulton. - Mamy masę wyświetleń.
Wrzuciłeś to bez mojej zgody?
- Tak, a co? - Pozwą mnie!
Trzy miliony w sześć minut.
To chyba rekord, co?
Dobra robota!
Pocałuj mnie w dupę, Pewdiepie.
Doktor Monroe?
- Jest tam pani? - Nareszcie.
- Nie uwierzysz, co znalazłam. - Co?
- Nie tu. - Co?
- Wybacz. - Nie możesz tu być.
Kto tak mówi? Twoje głupie normy płciowe? Spadaj stąd!
Joy, co, u diabła? Oszalałaś?
Nie, ale ty zaraz oszalejesz.
- To nie on. - Dlatego nie znaleźliśmy aktu zgonu.
Ernest Scheller żyje.
Ale mieszkał w twoim domu.
Sprawdziłam kilka różnych źródeł.
To kim jest nasz Ernest?
Ale dam jądro, że ten gość to wie.
- Dasz co? - Mieszka w Oklahomie.
Wciąż szukam adresu.
Ale był kiedyś właścicielem tego baru.
- To półtora kilometra od nas. - Tak. Może go tam zabierzmy?
Kogo?
- Ernesta? - Tak.
Może się znali. Może to miejsce mu coś przypomni.
On nie może opuścić domu.
Utknął tam.
Na pewno?
Ernest! Kocham cię, Ernest!
JESTEM TU DLA DUCHA
Nie na wyłączność? Żartujesz sobie?
Już publikuję oryginalne treści na kanale
i zarabiam trzy razy tyle, więc się zastanów.
Wymyśl nową kwotę i oddzwoń. Pa.
Frank, otworzysz?
Mówię poważnie. Kreskówka byłaby super.
Ale raczej w stylu Adult Swim.
Widziałeś kiedyś nagiego ducha? Bo ja nie.
- Frank, otworzysz? - Jak by to wyglądało?
Już idę!
Nie rozmawiamy z prasą.
Zajmę państwu tylko kilka minut.
I Joy zbadała całą tę sprawę.
Były właściciel domu miał bar niedaleko stąd.
Może coś sobie przypomnisz, jeśli cię tam zabierzemy.
Joy.
Przestań.
Masz rację. Wybacz.
Pomyśleliśmy, że jeśli uda się...
Ale zimne!
Boże, przepraszam.
Jestem twoją fanką.
Wiem, że to wkurzające, ale nie wierzę, że to się dzieje i...
Wybacz.
Przepraszam.
No dobra.
Musimy cię stąd wyciągnąć.
Na pewno nie możesz wyjść?
A próbowałeś?
Ale tak na serio?
Dobra.
Słuchaj.
Rozumiem cię.
Jesteś tu już długo,
a świat to straszne miejsce.
Uwierz, że czasem też mnie to przeraża,
ale tu nie znajdziesz odpowiedzi.
Prawda o tym, kim jesteś...
i co ci się stało...
jest gdzieś tam.
Przepraszam, że przyjechałam tu bez zaproszenia.
- Zadzwoniłabym, ale... - Po co ta wizyta?
Pod koniec lat 90. zostałam zwerbowana przez CIA,
by poprowadzić program pod nazwą Duch Ciach.
Duch Ciach?
Że niby bierzecie nożyczki i przecinacie ducha na pół?
- Skarbie. - To była typowa tajna operacja.
Ukryta przed większością władz.
Badaliśmy paranormalną psychologię,
ale naszym zadaniem było znaleźć i schwytać ducha.
Nie ma się czego bać.
Dobrze?
Posłuchaj mnie.
Nie jesteś już sam, Ernest.
Będę z tobą na każdym kroku.
Dasz radę.
Gdy tylko rozeszła się wieść,
że miliony dolarów z pieniędzy podatników zostały wydane na pseudonaukę,
nasz program został zamknięty,
a mnie agencja rzuciła na pożarcie przysłowiowym wilkom.
Jak kozła ofiarnego.
To było przytłaczające.
Ale potem pojawił się Ernest.
No dobrze. Dziękujemy za wizytę, ale jesteśmy bardzo zajęci.
- Chcę go zobaczyć. - Nie ma mowy.
Chyba nie rozumiecie państwo powagi sytuacji.
Te istoty są niebezpieczne.
Proszę wyjść.
Wydają się miłe, ale nie są tym, za kogo się podają.
- Nie będę prosił... - Pana syn, Kevin.
Jest z nim blisko. Coś mu grozi.
Dość tego. Wynocha!
To sprawa wagi państwowej. Mam prawo tu być.
To wróć z nakazem.
Ale do tego czasu wynoś się z mojego domu.
Wrócę.
Obiecuję.
To on!
Szlag!
Mój Boże, to on! To Ernest!
Ernest!
ŻYJĘ DLA ERNESTA
Szlag!
- Dupek. - Chodź.
Tam!
NICZEGO NIE ŻAŁUJĘ
- Hej! - Przepraszam!
Dobra, nieważne. Możesz stać się niewidzialny?
- Nie mógł tak od razu? - Nie wiem. Chodź.
- Co za bzdura. - Cóż...
Pozwól, że przypomnę ci o czwartej poprawce.
Ukrywają terrorystę.
Nie wiem, czy według prawa można uznać ducha za terrorystę.
W końcu popełnią błąd.
Nieostrożni ludzie zawsze tak robią.
A gdy się to stanie...
będziemy gotowi.
To nie miejsce dla dzieci.
Zna go pani?
- Kiedyś tu pracował. - Mieliśmy wielu właścicieli.
Możemy się rozejrzeć?
Nie chcę stracić licencji na alkohol. Idźcie już.
To głupie. Chodźmy stąd.
Hej.
Zaraz.
Pokaż mi to zdjęcie.
Proszę.
O Boże.
Widzisz? Jest jakieś powiązanie. Wiedziałam.
Zaraz, jesteś tym dzieciakiem.
Nie wiem, o czym pani mówi.
Tym od ducha. O rety, to ty!
Dziękujemy za rozmowę. Musimy iść.
Jesteś genialna.
Ten Scheller musi znać Ernesta.
A ty we mnie wątpiłeś.
Nieprawda.
- Musimy go znaleźć. - Mamo!
Tam jest duch!
To fajnie, kochanie.
Ernest.
Ernest, co się stało?
Ernest.
Ernest!
Cześć, tato.
Junebug.
Szlag.
Mamo!
Ernest, chodź! Musimy spadać!
Ernest!
Ernest, chodź! Musimy spadać!
Nakaz chyba właśnie spadł nam z nieba.
„Ernest, Nieprzyjazny Duch”.
„Paranormalna Jatka”.
Mają go za potwora.
Coś tam zobaczył. Jakby coś sobie przypominał.
Chciał porwać Shirley Temple!
Czemu mi nie powiedziałeś, że może wyjść z domu?
Nie słuchasz mnie.
Powiedział jakieś imię.
June coś.
- No i? - Może dlatego tu utknął.
Może stało mu się coś złego.
Może jeśli odświeżymy mu pamięć, będzie mógł odejść w spokoju.
Odejść?
Nie chcemy, żeby odszedł. Chcemy, żeby był tu z nami.
On cię gówno obchodzi, co?
Wy mnie obchodzicie! Chodzi o naszą przyszłość.
O pieniądze na studia dla ciebie i Fultona.
Tu nie chodzi o nas.
Chodzi o ciebie.
Jak zawsze.
Jeszcze nie skończyłem.
Słuchasz, a nie słyszysz.
DUCH CIACH
Witam, drogie panie.
Mam 200 tysięcy obserwujących na Insta. Szaleństwo.
Serio?
Wszyscy mi zazdroszczą, a nie jestem przystojny z wyboru.
Nie chciałem być sławny.
Poważnie. Dzwonili do mnie ludzie od supli.
Chcą zapłacić tysiaka za post.
- Cześć, królu. To szaleństwo. - Tak. Cześć.
Wszędzie mnie rozpoznają.
Fulton?
Fulton!
- Co jest? - Stać!
Wynocha!
Gdzie moje dzieci? Kevin! Fulton!
Ernest!
- Namierzycie ich? - Nic z tego. Zostawili telefony.
Sprawdzamy dysk na laptopie chłopaka.
Niech zostaną. Przydadzą się.
Nie obchodzi mnie, kim jesteś. To mój dom.
- Ja tu rządzę, jasne? - Rządził pan. Już nie.
Kim jesteś?
Ja tu dowodzę.
I jeśli jest pan mądry, zrobi pan to, co każemy.
Według moich informacji
Scheller mieszka tuż obok Tulsy.
Czyli jakieś 640 kilometrów stąd.
Szlag. To daleko.
Będziemy jeździć na zmianę. Damy radę.
Dobra.
Doceniam optymizm.
Wyglądasz...
inaczej.
- Serio? - Tak.
Łamanie prawa ci pasuje.
Dzięki.
Powinniśmy już ruszać.
Co?
Jak pięknie.
Wczoraj w nocy o 23.15
nasz syn, Kevin Presley, i jego koleżanka Joy Yoshino
zostali porwani z naszego domu
przez istotę zwaną Ernestem.
Osoby posiadające informacje proszone są o kontakt z władzami.
- Dupek. - Słucham?
Napoje energetyczne?
- Byli w pokojach. - Ostatnia alejka.
- Dzięki. - Była 23.15.
Zniknęli.
Spójrz na to.
Będą ci pasować.
Tak, opuść je trochę. Zrób wredną minę.
Wyglądasz jak ten zły z Matrixa.
Spójrz tylko.
Szlag!
Co?
Gdzie jesteś?
Szlag, niedobrze.
Czołem, młody.
Proszę pani.
- Może pani wysiąść? - Ja?
Połóż się i załóż ręce za głowę.
Jakiś problem?
Nie każ mi się powtarzać.
Przepraszam!
Ma pani coś...
Stać!
Nie ruszaj się!
Ręce do góry!
Jedź.
O mój Boże. Kopnęłam go w jaja!
- Gdzie Ernest? - Nie wiem.
- Szlag. - Hej, stać!
Jedź!
Co ty wyprawiasz?
- Pokazał mi palec! - Rusz się!
Szlag.
Chyba ich zgubiliśmy.
- Co, do...? - Szlag!
Szlag!
Jest tuż za nami!
- Widzisz go? - Szlag, to się dzieje.
Tam!
Jest! Zajedź mu drogę!
Szlag!
Są wszędzie!
- Może lepiej się zatrzymać? - Oszalałaś?
Obili mi jaja i auto!
Cholera!
Puszczaj!
- Kevin! - Widzę go!
Chcesz się bawić? Dawaj!
Cześć.
Ty sukin...
Jedzie drugi.
Cholera!
Ernest, co robisz?
- Stój! - Dam radę!
Nie! Zatrzymaj się!
Szlag.
Szlag!
Więcej tak nie rób.
Wiem.
Wracaj tu!
Szlag!
Dokąd jedzie?
Już wam mówiliśmy. Nie mamy pojęcia.
Mamy prawo do adwokata, tak?
Nie możecie nas tu trzymać.
Mogę odzyskać telefon?
Wiecie co? Muszę do łazienki.
Nie mogę się wysikać?
Puść ją.
O rety, tak mi przykro! Wszystko dobrze?
- Halo? - Mamo.
Boże, Kevin. Wszystko gra?
Tak. Nic mi nie jest.
Gdzie jesteś?
Nie mogę ci powiedzieć, ale jestem bezpieczny.
Chcemy pomóc Ernestowi.
Dobra, posłuchaj. Nie zatrzymujcie się.
Rób to, co każe ci serce.
Bardzo cię kocham, wiesz?
Ja ciebie też.
Cholerni telemarketerzy. Są okropni.
Pomaganie poszukiwanemu zbiegowi to przestępstwo federalne.
Gdzie on jest?
Paniusiu.
Wolałabym połknąć worek żyletek
i popić go sokiem z cytryny, niż cokolwiek ci powiedzieć.
Musi pani z kimś porozmawiać.
Auto z duchem Ernestem
uciekało przez miasto przed policją
i wyrządziło wiele szkód.
Świadkowie zdarzenia twierdzą, że...
Co robisz?
Szukam trupa. Ten pokój cuchnie.
Lipa.
O Boże.
To chyba jakaś pomyłka.
Może powinnam tu nasrać.
Możemy spać tu razem.
- Razem? - Tylko mnie nie posuwaj.
- Co ty, nigdy bym nie... - Żartuję.
Chodź. Weź pilota.
Na całym świecie trwają protesty w sprawie etycznego traktowania Ernesta.
- Podaję hasło! - Proszę.
Duch Ernest.
Przyjęło się, co?
O rety. Spójrzcie na to.
Słuchaj.
Wciąż możesz się wycofać.
Co?
Wszyscy myślą, że cię porwano.
Mogłabyś udawać, że uciekłaś.
Zaraz.
Mam cię zostawić?
- Czemu? - By uniknąć więzienia?
To dobry powód.
Żartujesz? Już byłam w więzieniu.
Zespół, dodatkowe zajęcia, korepetycje z matmy, chór.
Tata rozplanował każdą sekundę mojego życia. To męczące.
Przynajmniej się troszczy.
To kwestia kultury.
Musimy być najlepsi.
Pokazać, że pasujemy. To bzdura.
Czasem wydaje mi się, że w ogóle mnie nie zna.
Widzi fałszywą wersję mnie, którą stworzył.
Nie wiem, chyba wielu rodziców tak robi.
Próbują naprawić siebie poprzez dzieci, ale wyrządzają im krzywdę.
To smutne, ale ja i tata byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi.
Brakuje mi tego.
- Co się stało? - Nie wiem.
To...
Nie chodziło tylko o jedną rzecz, ale o wiele rzeczy na przestrzeni lat...
Sporo się przeprowadzaliśmy, a on składał mamie puste obietnice.
Widziałem, jak ją rani.
W końcu się odsunąłem.
Czasem nie czuję się jak jego syn.
Co?
Jesteś taka...
Jesteś naprawdę fajna.
Dzięki za pomoc.
Muszę do toalety.
- Dobra. - Chwila.
Jasne.
Ernest.
Przestań.
Ernest, przestań.
Ernest. Posłuchaj mnie.
Co robisz? Ernest, przestań.
Co? O co chodzi?
Co?
Ernest!
- Wszystko gra? - Tak.
Tak.
Wszystko w porządku.
Idź sobie.
Ja zostanę.
Rozejrzę się.
Zatrąb, gdyby coś się działo.
A ty się ukryj.
Dzień dobry.
Pan to Ernest Scheller?
- Jestem... - Wiem, kim jesteś. Wejdź.
To moja żona, Ramona.
W zeszłym roku doznała udaru.
Dziś nie może wiele zrobić.
Usiądź.
Podać ci coś do picia?
Sok, colę, sok ananasowy? Ramona uwielbia sok ananasowy.
Co zechcesz.
Nie, dziękuję.
No dobrze.
To dość zabawne.
Byłem kiedyś w lidze kręgli.
Całe wieki temu.
Pewnego dnia zniknęła mi koszulka.
Szukałem jej wszędzie.
Ramona mówiła, że zgubię wszystko, nawet koszulkę z własnego grzbietu, ale...
wiedziałem, że coś tu nie gra.
Nie widziałem tej koszulki,
dopóki kilka tygodni temu nie obejrzałem twoich filmików.
Widziałem w życiu wiele szalonych rzeczy, ale to...
Nie mogę uwierzyć, że to prawda.
Miał na imię Randy. Randy McGovern.
Kobieta obok niego to siostra mojej żony, Evelyn.
Kochana, dobra kobieta.
Zmarła z powodu komplikacji porodowych.
Miał dziecko?
Córkę. June.
Junebug.
Co się stało z Randym?
Ramona i ja nie chcieliśmy mieć dzieci.
Myśleliśmy, że będziemy podróżować. Zwiedzać świat.
Ale życie miało dla nas inne plany.
Po śmierci Evelyn Randy chyba się załamał.
Zaczął pić.
Pewnego dnia pojawił się na naszym progu z małą June.
Potrzebowała opieki, bo musiał wyjść.
Ale już nie wrócił.
Zostawił ją z nami. Miała cztery lata.
Nikt go więcej nie widział ani o nim nie słyszał.
Może coś się stało.
- Może miał wypadek lub... - Jego auto znaleziono w komisie.
A jego zegarek...
w lombardzie.
Zabrał moją koszulkę
i prawo jazdy.
Może dzięki nim zmienił tożsamość.
Co pan podejrzewa?
Wydaje mi się, że zapił się na śmierć.
Może umyślnie.
Ciężko mi znaleźć współczucie dla kogoś,
kto porzucił własne osierocone dziecko.
Nie ma większego grzechu.
Nie.
Nie zrobiłby czegoś takiego.
Sam mówiłeś. Nic nie pamięta, prawda?
Może nie pamięta dlatego, że prawda o tym, co zrobił,
jest zbyt bolesna.
Randy? To ty, prawda?
Mój Boże.
Zostawcie mnie!
Ernest! Uciekaj stąd!
Puszczajcie!
Termowizja!
Ognia!
Ernest!
Nie!
Przestańcie!
Robicie mu krzywdę!
Ernest!
Ręce do góry! Ale już!
Do góry!
Ernest, nie!
- Wstawaj! - Nie.
Dokąd go zabieracie?
Ernest!
Kevin.
Jesteś cały?
- Tak. - Zrobili ci coś?
- Nie. - Na pewno?
- Tak. - Wracajmy.
Dobrze na tym wyszliście, co?
W tej sytuacji to chyba całkiem uczciwa wymiana.
Możecie wrócić do normalności.
- Przepraszam za auto. - To tylko auto.
Jesteś cały?
Tak.
Czekałam na ten moment...
tak długo.
Nie.
Odsuńcie się.
Proszę, tędy.
Oto i ona.
Nasza bohaterka.
Panowie... i pani,
poznajcie doktor Leslie Monroe.
Nie, pomyłka.
Agentkę Monroe.
Pomogła nam w schwytaniu obiektu, który przed sobą widzicie.
- Dobra robota. - Brawo.
A teraz... Proszę spojrzeć.
Miałaś w tym spory udział. To było...
I co dalej?
- To znaczy? - No...
Co z nim zrobicie?
Już nie żyje, więc...
cokolwiek zechcemy.
Dzień dobry.
Jest Kevin?
Nie było go w szkole.
Zrobił sobie małą przerwę, skarbie.
Wróć innym razem.
Dobrze.
W porządku.
Cześć.
Nie odpisywałeś na SMS-y.
Tak, wiesz...
Nie miałem ochoty z nikim rozmawiać, więc...
W porządku. Rozumiem.
Jak tam?
Mam szlaban do osiemdziesiątki, ale poza tym w pytkę.
Chciałam sprawdzić, co u ciebie.
Fajnie.
Dzięki.
Serio wszystko gra?
Tak.
W porządku.
Na razie.
Zrobiło się tu cicho.
To dziwne uczucie.
Padało tak, gdy się urodziłeś.
Pamiętam, bo wiozłem mamę do szpitala.
Był okropny korek.
Myślałem, że urodzi w aucie.
Byłem przerażony.
Obiecałem sobie, że jeśli zdążymy do szpitala...
będę idealnym ojcem.
To zabawne.
Gdy dzieci są małe,
łatwo być rodzicem.
Nie widzą,
kim naprawdę jesteś.
Widzą tylko dobro.
Tylko to, co chcesz.
Ale z czasem, gdy zaczynają dorastać...
coraz trudniej jest ci ukryć rzeczy, których w sobie nie lubisz.
Chyba...
nigdy nie odkryłem, kim jestem.
Wciąż za czymś goniłem.
Nowe miejsca, nowa praca...
Liczyłem, że coś zaskoczy.
I że w końcu stanę się człowiekiem, jakim chciałem być dla ciebie i Fultona...
i dla mamy.
Ale pojawił się Ernest i pomyślałem,
że to jest to.
Może wreszcie...
znajdę sobie cel.
W końcu będę coś wart.
Ale znów się pogubiłem.
Zawiodłem cię.
Złamałem obietnicę.
Wiem, że ci przykro.
Ale próbowałeś postąpić słusznie i tylko to się liczy.
Masz 16 lat i jesteś lepszym człowiekiem
niż ja w wieku 45 lat.
Podziwiam cię, Kevin.
Mimo wszystko wyszedłeś na ludzi.
Możesz tu spojrzeć? Odwróć się do mnie.
Odwróć się.
Kazałem ci się odwrócić.
Wykonać.
Powiedziałem wykonać!
Wykonać!
Tak. Działa też na żywych.
Dziękuję.
Uciekaj.
- ...wymyśliłam. - Gdzie Uber?
To Lyft, głupia.
- Ty jesteś głupia. - Boże.
- Napadną nas i zabiją. - Nie.
- Będzie dobrze. - Zjedzmy tacos.
Tak!
- To on? Boże. - O rety, przyjechał.
Cześć. Jesteś tu po Gabby?
Cholera jasna.
Ernest, stary!
Przepraszam. To mój Uber.
To Lyft, suko.
Pa!
Zaraz!
O tak!
Dokąd jedziesz, Ernest?
Jasne.
Ernest?
Tęskniłem za tym domem.
Randy.
Duch.
Cholerny duch.
Pięćdziesiąt lat...
ukrywałem tę tajemnicę.
Ale w końcu trzeba wypić nawarzone piwo.
Nic nie wiem. Przysięgam.
Kłamiesz. Przyszedłeś po mnie.
- Próbowałem mu pomóc. - Kłamiesz!
- Frank. Słyszałeś to? - Dobra, jasne.
Zostań tu.
- Uważaj. - Jasne.
- Co robisz? - Słyszałem coś!
Szlag.
Ja też.
- Zostań tu. - No jasne.
Chodź.
Rzuć broń.
Dobra, tylko spokojnie.
Nie rób mu krzywdy.
To był pomysł Ramony.
Nie mogła mieć własnych dzieci,
więc gdy zmarła jej siostra, uznała to za znak od Boga.
Powiedziała, że Randy nie da rady zająć się June bez matki.
Zmusiła mnie do tego. Nie chciałem tego robić.
Możemy pogadać, ale odłóż broń.
- Nie! - Dobra.
Frank, co się dzieje?
Zabierz go stąd!
- Tato! - Dalej!
- Tato! - Chodź.
Zostaw ich!
Idź do mamy!
- Dalej! - Przestań!
- Kevin, nie! - Idź!
Kevin, nie! Kevin!
Kevin, nie! Proszę!
Zostań tu! Wezwij gliny!
Mała Junebug.
Dała Ramonie tyle radości.
Tylko tego chciała. Mieć własną córeczkę.
Już się do nas nie odzywa.
Może w głębi duszy wie...
Co?
Zabiłem cię!
Wróciłeś.
Kevin!
Tato, nie!
Kevin.
Tato.
Jestem. Wszystko gra?
- Tak. - Dobrze.
Ernest.
Frank! Kevin! Dzięki Bogu!
Całe szczęście.
I tyle?
Ten duch nawiedzał wasz dom przez 50 lat i nagle tak po prostu...
zniknął?
Było ciemno.
Padał deszcz. Nic nie było widać.
Szukałem go, ale zniknął.
Czemu miałby zniknąć?
Nie wiem.
Może odzyskał wolność.
Znalazł mordercę.
I spokój.
Co naprawdę się stało?
Cześć, tato.
Nieźle.
Teraz ja spróbuję.
Dobra, jestem do bani.
Pa, Ernest.
Kevin.
Opowiedz mi, co się stało.
SPRZEDANE
Nie mogłem wpaść.
O tak, na pewno jesteś zdruzgotany.
Czemu się nie uczysz?
Daj spokój, jest sobota.
I co z tego, że sobota? Idź się uczyć.
Żal mi tego, kto będzie musiał sprzątać ten strych.
Nie podoba mi się, że nie będziemy już sąsiadami.
To osiem kilometrów.
Zaraz dostanę auto.
Jasne. Obłowiłeś się.
Tak. Kasiorka! Nawiedzone domy są teraz w modzie.
Tak myślałem.
Tato.
Wszystko spakowane. Pożegnaj się.
Macie ostatnią szansę, by zrobić to, co chcieliście.
- No już. - Ostatnia.
Pomóż.
- Dzięki. - Jasne.
Będziemy na dole.
- Dzięki. - Pa.
- Tak, dobrze. - Czy co tam mówicie.
Rodzice.
O czym myślisz?
Myślisz, że wciąż nas widzi?
Gdziekolwiek jest?
Nie wiem.
Może.
DLA DYLANA
MAMY TU DUCHA
Napisy: Marta Racka