Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
UN ANO DESPOIS
- Ola! - Ola!
Ola, familia Presley. Eu son Barbara.
É un pracer.
Igualmente!
Sei que está algo descoidada, pero só hai que aquelar un pouco o xardín.
- Gústanvos os soportais? - Si.
Todo é orixinal.
Estamos todos? Preparados?
- Si. Vexámola. - Ben.
Todo ben?
Si, pasade.
Os da limpeza non virán até o martes.
Como vedes,
ten un aire clásico con moito encanto.
A casa construíuse en 1904.
Está rexistrada na Sociedade de Conservación Histórica de Illinois.
Iso dálle un valor engadido.
E mirade estes fermosos...
E Kevin?
Que fas?
Entra.
Teño que ir?
Tes, si.
Vedes que amplos os armarios?
O baño principal, coa instalación e os azulexos orixinais.
E reparastes no altos que son os teitos?
É que a venden moi barata.
Xa sei que precisa reformas, pero mesmo así...
Non pasaría nada malo aquí, non?
Ai...
Meu Deus, non. É só que hai un mercado de compradores.
Pilleite, mona.
Pilláchesme, si.
- Levas moito tempo aí? - Si.
Xesús.
Aínda tardaches en darte conta. Teño a roupa chea de po.
...e reformas no patio nin nada diso.
Entendedes o que digo?
Mudarémonos aquí?
Nin de broma, tío.
Isto é un antro.
Ollo á dereita. Xira de todo!
Non, xira máis.
Agarda! Non!
Coidado! Tiraches a caixa do correo, tío!
MERDA DE KEVIN
Hai dez caixas máis no camión e non se van sacar soas.
Que gracioso.
Ei, Joy!
Fea.
Que fas?
Oh, si.
Veña.
Imos botar uns bailes, meu.
Vou poñer unha boa.
Vamos, é unha festa, Kev.
Xa non lembras cando bailabas co teu vello? A ver como te moves.
Veña!
Dálle.
Veña, meu.
Estou ben, papá. Grazas.
Que fas? Dáme o móbil!
- Imos cear. - Mamá!
- Eu non me vou meter. - Como non.
Veña, Frank, faime o favor.
Entón que? Prefires escoitar un vello branco tocar a guitarra?
Terry Kath é un dos mellores da historia.
"Terry Kath é un dos..."
Iso non é verdade. O mellor é Jimi Hendrix.
Líchelo na Rolling Stone?
É así. Pregúntallo a calquera.
Pregúntallo a Jimi Hendrix.
Dixo que Kath era a súa maior inspiración.
Era un xenio.
O tipo disparouse na cara sen querer.
Tan xenio non era.
Dis ti, que les libros para parvos.
Sabes que?
Sinto que esteas tan triste.
Si?
Estamos todos aquí para comezar de cero.
Estaría ben tomases isto con máis positividade.
Cantos comezos de cero levamos xa, papá?
Perdín a conta.
Que raio dis?
Que?
Empezou el.
Non, agarda. Non marches!
Merda.
Isto é a hostia.
DATOS FANTASMAIS
"A maioría das entidades desvíanse por un trauma."
Ei!
Si, ti.
Podes vixiar a porta un anaco?
Bule.
Penso que non deberías facer iso.
Un puto racista puxo o meu móbil.
Mándanme mensaxes pedindo arroz gratis.
Arroz gratis?
Non o sabías?
Os asiáticos só comemos arroz.
- Pois cambia de número. - Debería sucumbir
ao abuso?
Non, digo que...
Ademais, este número é brutal.
Leva 666, coma o demo.
É imposíbel conseguir números tan bos.
Creo que somos veciños.
Ah, si?
Si.
Acabamos de mudarnos á casa do lado.
Mudácheste á Casa da Morte?
- A que? - Seica está embruxada.
Eu son atea, así que non debería crer niso,
pero o certo é que me encantaría morrer e... non sei,
volver como fantasma e perseguir a Ted Cruz.
En fin.
Veciño, deberíamos quedar. Que fas ao acabar as clases?
Ao acabar as clases... Pois teño... Teño que estudar.
- Iso é o que debo facer, estudar. - Xenial.
En fin, pois xa sabes o meu número, por se cambias de opinión.
Ou se precisas arroz.
E esa cara?
- Que tal viñestes no coche? - Ben.
- Que tal no coche, Kevin? - Ben.
- Fulton, dáme o móbil. - Por que?
Susan viu o teu irmán ir andando ao instituto.
Só tiñas que facer iso.
Iso é mentira.
Kevin.
Non digo nada.
Ola?
Son eu outra vez.
Estás aí?
Bu!
Ei, para.
Para.
Xa abonda, meu.
Mira, isto funcionaríache con todos os demais,
pero a miña vida dá mil veces máis medo.
Senta.
Veña.
Bonita camiseta.
Eu só fun xogar aos birlos unha vez, aos 8 anos.
O meu pai pelexou co tipo da pista do lado
por unhas ás de polo que pedira.
O encargado botounos. Vetáronnos de por vida.
Podes falar?
Só es quen de xemer e laiarte?
Ti... morriches aquí?
Nesta casa?
Non te lembras?
Lembras algo?
En fin,
es Ernest, non?
Pono na camiseta.
Eu son Kevin.
Vaia!
É alucinante.
Un pracer, Ernest.
Entón...
nós non podemos tocarte, pero ti a nós si?
Como as strippers.
Kev!
Preciso o teu móbil.
Ostras, que frío vai aquí.
Veña, paspán. O móbil, bule.
Para que o queres?
Ao contrario ca ti, teño amigos. Mamá quitoumo por ti.
Deixáchesme a un quilómetro do insti.
- Onde o tes? Aquí? - Non. Fulton.
Para! Fulton!
Sácateme de enriba! Fulton!
Que carallo?
Como é que estás tan ledo?
Como?
Non podo estar de bo humor?
Podes estar como queiras.
Está moi ben, pero é raro.
Eh, déixao que goce.
Grazas.
Vale.
Sabemos que cada átomo,
cada molécula do corpo humano componse de enerxía,
mais que ocorre con ese campo de enerxía cando o corpo morre?
Eu creo que é posíbel capturar esa enerxía.
Mirade o máis alá. Oíse o máis alá.
Sede o máis alá.
Judy Romano é A médium de West Bay.
- Os venres ás 9:00 en TSE. - Que demo é isto?
Que fas co meu móbil?
- Fulton. - Mira que pillabán.
Como non dixeches nada?
- Fulton, dámo! - Agarda.
Ides parar ou que?
Temos un fantasma.
- Xa. - É en serio.
Kevin gravouno. Mira.
- É unha peli de medo? - Non.
Está moi ben. Como o fixeches?
Eu non fixen nada.
Hostia.
Que dirá mamá?
Non.
- Non llo podemos contar. - Por?
Xa sabes que se vai pór dos nervios.
Veña, xúrao.
- En serio? - Veña, esa man. Xúrao.
- O bico. - Non vou...
O bico.
Así.
- Devólvesme o móbil? - Si. Mándame o vídeo.
- Por que? - Vamos.
Mira que lle dás voltas a todo. Mándamo, por favor.
Vale.
Xa está.
Recibido. Grazas.
CARGAR VÍDEOS - DETALLES PROBA DA VIDA DESPOIS DA MORTE
PROBA IRREFUTÁBEL DO MÁIS ALÁ
PRESÉNTOVOS A ERNEST, UN FANTASMA DE VERDADE
PUBLICAR
"A meniña quedou deitada, paralizada polo medo,
mentres a figura roldaba a cama.
Aínda que non lle distinguía a cara, ela sabía
que a entidade quería facerlle dano.
Cun movemento repentino, botóuselle enriba e tapoulle a boca
para afogar os seus berros. Cheiraba a menta e podremia.
Todo comezou a darlle voltas e desmaiouse.
Cando por fin acordou, a entidade desaparecera.
Ninguén a creu.
Era unha nena.
Fora só un soño, un produto da súa imaxinación.
Pero a meniña sabía a verdade:
o reino dos espíritos é real e perigoso."
Grazas.
A min tampouco me creu ninguén.
O fantasma segue aquí.
Seguiume até a casa desde un restaurante hai seis anos
e non me dou librado del.
Xa intentei...
Desculpa, estou intentando manter unha conversa!
Élle moi posesivo, e homosexual.
Estou moi canso...
Grazas.
Meu Deus.
Ola.
Viu o vídeo ese que se fixo viral?
Non uso as redes sociais. Danme náuseas.
Un ten un fantasma no ático.
Non sei, parece bastante real.
Sempre o parecen, até que deixan de parecelo.
Este libro non é meu.
Ten 1000 visitas.
Iso está ben?
Non deixes o choio.
"Que bos gráficos. Que usas, Maya ou ZBrush?"
"Que merda. Vin cousas mellores nos Cazapantasmas."
- Que? - Cren que é falso.
Xa, pero é real.
Frank. Estades mirando porcalladas? Que viades?
- Nada. - Papá publicou un vídeo de...
- Fulton, acabo de compralas! - Ai!
O que che preocupa son as laranxas?
As ecolóxicas son caras. Que argallades?
Nada.
- Nada. - Que sospeitoso.
Non sexas acusón.
- Vamos alá. - Si.
Ola.
Non che imos facer dano.
En Wikia di que hai que falar con voz firme.
- Que saiba que mandas ti. - Moi ben.
Espírito da casa!
- Móstrate! - Así.
Papá, mira.
Bu.
Xesús.
Non ten graza.
Si que a ten.
- Espantaralo, papán. - Non.
O que o vai espantar é o voso exorcismo patético.
Ei.
Son eu de novo.
Estes son o meu pai, Frank, e o meu irmán, Fulton.
Que hai?
Queren coñecerte.
Que trapallada.
Sabedes que? Agardade aquí.
Teño unha idea.
Onde vas?
Disque ten unha idea.
Vai coller o fantasma e traelo aquí?
Mira para o pimpín este.
Cala, caracú.
Téñoche unha cara ben atractiva.
Ei, déixalle tocar.
Recoiro, funciona. Sigue.
Hostia, mira! Aí está.
Ei.
Tranquilo.
Non pasa nada.
Dille algo.
- Non pode falar. - Por que?
Porque é un fantasma?
- Frank! - Merda.
Ten que marchar. Ei...
Bitelchús, Bitelchús, Bitelchús!
Frank.
Que é isto?
Ai, si? Vas finxir que non o sabes?
Porque esta é a nosa casa, verdade?
E a voz é a del, non?
- Eu... - Ti que?
Ti que, Frank? Que?
Vinte e seis mil visitas en cinco minutos. É incríbel.
Vino cos meus propios ollos, Barbara.
Miña rula, seguro que iso che pareceu.
Miña filla tomou Xanax cunha botella de viño
e cría ser Edit Piaf.
Oe, que eu non tomei nada. Temos probas.
Hai un vídeo en Internet.
- Ei, onde pensas que vas? - Fóra?
- Non tan axiña. - Mamá!
Creo que violaches algunha lei de confidencialidade.
Non estamos obrigados a falar dos fantasmas.
Recibirás noticias do noso avogado.
- Temos diso? - Non. Estamos tesos.
- Mil máis! - Podo marchar?
Non! Ti tamén estabas metido nisto!
Papá fíxonos prometelo.
Xesús. Frank.
- Sabía que te porías así. - Si!
Como lle pasaría a calquera persoa racional!
Temos un fantasma no ático!
- Síntoo. Debín... - E sóubeno por outra persoa.
Por alguén que o viu en YouTube. Onde quedou o de comunicarse?
Non foi por iso que aturamos 20 sesións de terapia?
- Eu marcho. - Kevin.
Trinta mil. Vanme chover as mozas.
- Fulton! - Larga de aquí.
Mel, síntoo.
- Mudámonos. - Non, agarda.
- Espera. - Non, non imos ser
como esas familias brancas estúpidas das pelis de terror. Marchamos.
Escóitame un momento, por favor.
Mel.
Non entendes a magnitude disto.
Gravamos algo que non viu ninguén nunca,
nunca xamais na historia!
Non hai nada que discutir!
Ben. A quen lle vas vender a casa?
Investimos todos os nosos aforros nisto.
De non ser por ti e por ese vídeo...
Ese é o tema.
Seremos ricos, nena.
Hai xente que gaña millóns de dólares coas súas canles
xogando ao Minecraft e plantándolle lume aos peidos!
Mel, nós temos un fantasma!
Recórdame a Huston.
Aquilo era unha estafa. Isto non.
Isto é real.
É a nosa oportunidade. Isto podería cambialo todo.
Mel.
Mírame, nena. Por favor.
Escoita.
Preciso gañar aínda que sexa unha vez.
Só unha vez.
Sabes que isto é de tolos,
verdade?
TÍO, ISTO É REAL?! #ERNESTOFANTASMA
- Non é real. - Pero que dis?
Se atravesou a parede!
Meu Deus!
Que é isto?
MAMÁ COÑECE A ERNEST!
#DETOLOS
ESE BERRO QUE?
VEXO MORTOS
SON EU OU #ERNEST É GUAPÍSIMO?!
Ernest está macizo!
Estou perdidiña por Ernest o fantasma!
Onte á noite soñei que Ernie me empreñaba.
Este era o noso fillo.
CORREDE CONTRA UNHA PAREDE COMA ERNEST
Mimá. Veña.
Estás ben? Estás... Tío, a cara.
Chámome Cory e vou facer o reto de Ernest. Mirade isto.
SALVEMOS A ERNEST DO CAPITALISMO!
Os fantasmas teñen dereitos humanos.
Dereitos dos fantasmas.
O que?
Que esteas feito de nada non significa que non vallas nada.
Queres dereitos? A Nova Zelandia!
Recibirante encantados. Nós estamos ben. Grazas.
Ah, e a COVID non existe.
SALVAR A ERNEST
Intento normalizar o amor espectral.
- Están aquí. - Está vai polas pantasmiñas.
- Quen me ía dicir que alguén así... - Vive aquí.
...me faría sentir...
A típica historia de contar arredor do lume.
Unha familia múdase a unha casa vella e resulta que ten un fantasma.
Porén, para unha familia de Chicago, ese conto fíxose realidade
e teñen os vídeos de YouTube que o demostran. Boten un ollo.
Frank.
Que é isto?
Que?
Vai sendo hora de chamar os das mudanzas.
- Os convidados de hoxe... - Señor.
Que informen a Anderson antes da reunión cos de asuntos políticos.
Estás mascando goma? Que máis temos?
- Volveu chamar esa Leslie. - Saia.
Axente Schipley!
Xesús bendito! Leslie, que sorpresa tan agradábel.
Levo tres días chamando á túa oficina.
- Si? Non o sabía. - Víchelo, non?
- Pois non. - É unha RHE.
Leslie, agradézoche que viñeses até aquí, pero...
Fixen un diagnóstico inicial. Non hai artefactos.
As probas forenses dixitais saen limpas. Este é real.
Temos que reabrir Wizard Clip.
Ese programa cancelouse hai 20 anos, e con razón.
É a nosa oportunidade de demostrar
que os fenómenos espectrais son reais.
Vamos.
- Grazas por vires. - É real!
É real! Axente Schipley!
É real! Por favor!
Que?
Isto é de tolos. Como andades? Ola! Que tal?
Que loucura.
Ola, como estades?
EU CREO
Que opina do fantasma?
Un momento. Vale, tranquilos!
- Fálenos da entidade. - Ben, de acordo. Si.
Cando viu a Ernie por última vez?
Que lle diría aos que afirman que mente?
Non me cren? Que miren isto.
- Hai moita xente. - E a súa familia?
Están seguros?
Claro que están seguros. É un fantasma.
Grazas a todos!
Quen anda aí?
Que cara tendes!
Isto é propiedade pri...
Frank!
- Xa. - Isto é de todos.
Non podo saír da casa.
Non é para tanto.
Como que non?
Un tipo subiu pola cheminea.
- Que? - Quería entrar. Si, quedou atoado.
Tiven que chamar os bombeiros.
Ti sabes o que é que haxa unha persoa aí?
Non estamos no Nadal.
Xesús.
Non ten graza.
Se non marchas vou chamar a policía.
Todo o que lin di que a perda de memoria está conectada cos traumas.
É un mecanismo de defensa.
Precisamos estímulos visuais para desencadear os recordos.
Mimá.
Non?
Que tétrica.
É dun dos negocios frustrados de papá.
Pílulas para homes.
En vez poñercha tesa, danche diarrea.
Lembraches algo?
Vale.
Non pasa nada.
- Cantos fantasmas! - Mira para aí.
Encántalle isto.
Por que? Por que, que?
Por que te axudo?
Estás atrapado.
A ninguén lle gusta sentirse así.
Ola, veciño!
Vaia...
Berra máis.
Non entendo o de falar baixo na biblio.
Que pasa? Vólveste parvo co ruído?
Como andas? Que tal o fantasma?
A nosa rúa é un caos grazas a vós.
O meu pai xa gardou o número do guindastre.
É un pouco molesto.
Síntoo.
Que estás facendo?
O catastro?
Si, quería ver se Ernest morou na nosa casa
cando vivía.
- Non lembra como foi parar alí? - Non lembra nada.
Un misterio.
Si, estou...
Vale.
Es hacker ou algo así?
Ale! Misterio resolto.
Ernest Scheller.
Comprou a casa o 5 de abril de 1965
e vendeuna o 15 de decembro de 1971.
- Como morreu? - Un segundo.
Que raro. Non hai certificado.
- Home, morto está. - Si?
Demos cun punto morto. É un xogo de palabras!
Marcho, que teño ensaio coa banda. Sorte!
Grazas.
Tina, por aquí.
A MÉDIUM DE WEST BAY JUDY ROMANO - A CANLE ESPIRITUAL
Non quero ferir os teus sentimentos, pero até aquí.
Acabouse o de botar as cartas nos asilos.
A comida dá noxo.
E Kris Jenner? Non lle morrera alguén da familia hai pouco?
O can? Eu non...
Ei, ola.
Mira, teño que deixarte.
Vale, si. Vou colgar. Ola.
- Ola. - Ola.
Meu Deus.
Ti debes ser Frank.
- Son. - Estamos todos os da canle emocionados
polo que che está pasando.
Nós estamos encantados de tervos aquí casa.
Somos moi fans do programa. Vémolo sempre.
Ai, es un amor.
E es moi guapo!
Ninguén me dixo que eras guapo!
Ninguén.
Mira, onde anda a túa dona?
Está por aí, preparándose.
Perfecto.
Encérraa.
Si, métea nunha caixa debaixo da cama porque...
agora es meu.
En fin, podes comprobar
se el está preparado para verme?
- Ernest! - Si!
Está, claro. Xa estamos todos listos.
- Máis ca listos. - Ben.
Porque eu estou lista tamén.
Mira. Ves?
Ese é o estilo que queremos.
Intenso. Visceral.
- Onde vai? Fai que volva. - Quen?
Kevin, sei que estaba aquí.
Non é a túa mascota.
Eu non dixen que...
Mira, teño a Judy Romano no salón.
- E quen é esa? - Está abaixo a médium de West Bay!
Esa é!
E se llo pides ti?
Non, a el gústaslle ti. A ti escóitate.
Desculpade, pero xa estamos listos abaixo.
Síntoo. Grazas por esperar.
Agora baixamos.
Mira, isto é importante, si?
Este programa ten moitísimos espectadores.
Se nos sae ben isto,
asinaremos contratos para libros, camisetas...
Seremos os Kardashian negros. Non queres ser Kim?
Moi ben.
En fin.
- Vale. - Vas falar con el?
Intentareino.
Grazas, meu.
Ei, Ernest.
Queres divertirte?
Está gravando?
Xa está.
Ben, Frank.
O mundo enteiro está cativado coas túas interaccións con Ernest.
- Si. - Con todo,
tamén hai bastante escepticismo.
Mesmo eu dubidaba. Pensaba
"non sei se creo nestas gravacións", sabes?
Porén, agora que estou aquí, neste cuarto,
sentindo o que sinto,
pois... é evidente, non si?
Si, Ernest existe.
Non hai trampa ningunha.
Entón... está aquí agora?
Agora vén, si?
É só que é tímido e hai moita xente.
Frank.
Ernest!
Estás por aquí?
Ernest, están todos agardando por ti.
Vale.
Oe, Frank, a ver se podes
arranxar a máquina de hologramas, que teño présa.
Non, non hai holograma ningún. El...
Ernest!
- Vámonos. - Non, agardade.
- Xa acabamos. - Non, parade.
Agardade, por favor.
Ostras.
Boa produción, Frank.
Que?
Fai algo!
- Eu que vou facer? - Dille que pare!
Teño que marchar a unha canle mellor.
Que pouca profesionalidade.
Pero que...?
Ah, es ti outra vez.
Pois, agora que te vexo ben, creo que o holograma de Tupac era mellor.
Amañarémolo en posprodución.
Isto é un desastre.
Non querían un fantasma?
Querían un fantasma, non un exorcismo.
Ris? Para ti todo é unha broma.
Fulton, agora non.
O vídeo está arrasando.
- Publicáchelo sen permiso? - Si, por que?
Vanme denunciar!
Tres millóns en seis minutos.
Isto é un récord, non?
Ben feito, meu!
A rañala, Pewdiepie!
Dra. Monroe, estás aí?
Xa ía sendo hora.
- Non vas crer o que descubrín. - Que?
- Ven. - Que?
É só un momento.
Non podes entrar.
Quen o di? A merda das normas de xénero? Lisca, anda!
Joy, que fas? Estás tola?
Ti si que vas quedar tolo.
- Non é el. - Xa.
Por iso non certificaron a defunción.
Ernest Scheller non morreu.
Pero si vivía na túa casa.
Comprobeino nunha chea de rexistros.
Quen é o noso Ernest?
Aposto as bolas a que ese o sabe.
- O que? - Ese Ernest vive en Oklahoma.
Non sei onde en concreto,
pero era o dono deste garito, que aínda existe.
Hostia, está aquí ao lado.
Exacto. E se o levamos alí?
A quen?
- Ao noso Ernest? - Si.
Igual se coñecían. Pode que quedasen alí e dea lembrado algo.
Joy, non pode saír da casa.
Está atrapado alí.
Estás seguro?
Ernest! Quérote, Ernest!
EU SÓ VIN POLO FANTASMA
Sen exclusividade? Estás de broma, meu?
Xa teño contido orixinal na miña canle
e gaño o triplo do que ofreces, así que pénsao ben.
Pensa nunha cifra e chámame de novo, si? Abur.
Frank, podes abrir?
En serio. Uns debuxos animados serían xeniais,
pero que sexan para adultos.
Ti viches un fantasma nu?
Eu non. Como sería?
- Frank, vas abrir? - Como serían as súas partes?
Xa vou!
Síntoo, non imos falar coa prensa.
Serán só uns minutos. Permíteme pasar?
Joy estivo investigando
e descubriu que o tipo que vivía aquí tiña un bar preto.
Pensamos que, se te levamos ao bar,
quizais lembres algo.
Joy.
Compórtate.
Tes razón. Perdoa.
Vale, pois pensamos que si conseguimos...
Que fría!
Ai, perdoa. É que...
Encántame isto. Son fan.
Xa sei que son pesada, pero é que que estea pasando isto...
Perdón.
En fin.
Temos que sacarte de aquí.
Seguro que non podes saír?
Intentáchelo?
En serio, refírome.
Moi ben.
Escoita, Ernest.
Enténdote.
Levas moito tempo aquí
e o mundo é un sitio aterrecedor.
Creme, a min tamén me dá medo ás veces, pero...
nesta casa xa non quedan respostas.
Se queremos descubrir quen es...
que che pasou...
temos que saír.
Lamento moito vir sen avisar.
- Quería chamar, pero... - Perdoe, a que se debe a visita?
A finais dos 90, a CIA recrutoume
para liderar un programa chamado Wizard Clip.
Wizard Clip?
E que facían? Fumar uns porros e ver pelis de Harry Potter?
Meu amor.
Era unha operación secreta.
A maior parte do Goberno descoñecíaa.
O noso ramo era a parapsicoloxía,
pero as nosas as ordes eran capturar un fantasma.
Non hai nada que temer. Prométocho.
Si?
Ei.
Escóitame.
Xa non estás só, Ernest.
Eu vou estar contigo todo o tempo.
Ti podes.
En canto saíu á luz
que se estaban a gastar millóns de dólares dos contribuíntes en buscar pantasmiñas,
canceláronnos o programa de vez
e a axencia deixoume vendida.
Fun o chibo expiatorio.
Quedei abatida.
Pero logo chegou Ernest.
Mire, grazas por vir, pero, como ve, andámoslle ocupados.
Quero velo.
Iso non vai pasar.
Creo que non comprenden a gravidade da situación.
Estas entidades son perigosas.
Marche, por favor.
Semellan amábeis, mais nunca son quen din ser.
- Non llo vou pedir... - O seu fillo, Kevin.
Achegouse a el. Vino. Está en perigo!
Moi ben, xa abonda. Saia!
É un tema de seguridade nacional. Teño dereito a quedar.
Pois volva cunha orde,
pero, até entón, lisque dunha vez da miña casa.
Volverei.
Prométollo.
É el!
Merda!
Meu Deus, é el! É Ernest!
Ernest!
VIVO POR ERNEST
Merda!
Que cabrón!
Bule.
Por aí!
EXPERTOS H&R BLOCK
Eh!
- Eh! - Perdón!
Ei!
Vale, xa está. Podes volverte invisíbel xa?
Por que non fixo iso antes?
A saber. Veña, temos que marchar.
Isto é unha merda.
Xa,
lamento ter que lembrarche a existencia da lei.
Protexen un terrorista.
Non sei se un fantasma cualifica como terrorista legalmente.
Cometerán algún erro.
A xente descoidada sempre ten erros.
E, cando iso ocorra...
estaremos listos.
O parque de bolas é por alí, nenos.
Coñece este tipo? Traballaba aquí hai tempo.
Isto xa tivo máis de dez donos.
Podemos botar unha ollada?
Guapa, podo perder a licenza para vender alcol. Marchade.
Isto é unha estupidez. Vamos.
Ei, agardade.
A ver a foto outra vez.
Aquí.
Arre demo!
Ves? Hai unha conexión.
Sabíao.
Espera. Ti es o rapaz ese, non?
Síntoo, non sei de que fala.
O do fantasma na casa. Es ti, mimá!
Grazas polo seu tempo. Temos que marchar.
Es un xenio.
Ese tal Scheller debe saber quen é Ernest.
E pensar que dubidabas de min.
Nunca dubidei.
- Agora só hai que atopalo. - Mamá!
Alí hai un fantasma!
Que ben, meu parrulo.
Ernest.
Ernest, que pasa?
Ernest.
Ernest!
Ola, papá.
Junebug.
Merda.
Veña, Ernest! Hai que liscar!
Ernest!
Veña, Ernest! Hai que liscar!
Creo que nos caeu do ceo esa orde de rexistro.
"Ernest, o fantasma malo.
Pailán-normal Activity."
Cren que é un monstro.
Algo viu alí. Parecía que estaba a lembrar algunha cousa.
Parecía que quería raptar a Shirley Temple!
E non dixeches que podía saír!
Sacaría unha exclusiva.
Non me estás escoitando.
Dixo un nome.
Era June e algo máis.
- E? - Quizais por iso está atrapado.
Pasoulle algo, algo malo.
Se lle axudamos a recordar máis cousas, igual dá cruzado ao outro lado.
Cruzar ao outro lado?
Non queremos que pase iso, Kevin. Precisámolo aquí connosco.
Non che importa unha merda, eh?
Impórtame esta familia!
O noso futuro.
Impórtame pagarvos a universidade a Fulton e a ti.
Non nos metas a nós.
Isto é por ti.
Coma sempre.
Eh, non acabamos de falar, meu.
Nin sequera o escoitaches.
Ola, mozas.
Cheguei aos 200 mil seguidores en Instagram. É brutal!
En serio?
No instituto están todos celosos,
pero eu non escollín ser así de guapo e facerme famoso.
En serio. Escribiume unha empresa de suplementos.
Ofrécenme 1000 $ por publicación.
- Meu rei, que loucura. - Si. Ei.
Recoñécenme en case todos os sitios.
Fulton? Fulton!
- Que raio é isto? - Alto!
Fóra da casa!
E os meus meniños? Kevin! Fulton!
Ernest!
Rastreástelos?
Negativo. Os dous deixaron o móbil atrás.
Estamos rexistrando o portátil do rapaz.
Que queden. Poden sernos útiles.
Tanto me ten quen sexas. Esta é a miña casa.
- Aquí mando eu. Óesme? - Mandaba.
En pasado.
Quen é vostede?
A persoa ao mando.
Se é intelixente, fará exactamente o que lle digamos.
Segundo os rexistros que atopei,
Scheller vive aquí, ás aforas de Tulsa.
Iso está a uns 650 quilómetros de aquí.
Recoiro, que lonxe.
Conduciremos por quendas. Chegaremos.
Vale.
Gústame ese optimismo.
Estás... diferente.
- Ah, si? - Si.
Acáeche o de ser foraxido.
Grazas.
Deberíamos ir indo.
Que?
Que bonito.
Onte á noite, ás 11:15,
o noso fillo, Kevin Presley, e a súa amiga, Joy Yoshino,
foron secuestrados na nosa casa por unha entidade coñecida como Ernest.
Rogámoslles que, se teñen información, contacten coas autoridades locais.
Que imbécil.
Perdoa?
- As... bebidas enerxéticas? - Estaban nos seus cuartos.
Ao fondo.
- Grazas. - Ás 11:15 entramos.
Desapareceran.
Mira para aquí.
Próbaas. Hanche quedar ben.
Si. Báixaas un pouco. A ver esa actitude.
Pareces o malo de The Matrix.
Mira que ben che quedan.
Merda!
Que? Onde estás?
Merda, isto vai fatal.
Ola, fantasmiña.
Señora.
- Pode saír do vehículo? - Eu?
Déitate e pon as mans detrás da cabeza.
Pasa algo, axente?
Non o vou repetir.
Síntoo moitísimo!
Levas algo enriba...? Alto!
Quieto!
As mans arriba!
Dálle.
Ai, meu Deus. Dinlle nas pelotas!
- E Ernest? - Non sei!
Hostia.
Ei, alto!
Vai!
Pero ti que raio fas?
- Sacoume o dedo! - Move ese cu!
Merda.
Creo que os perdemos.
- Pero que...? - A cona!
Merda!
Vén detrás, Kevin!
Xa o ves?
Mimá, está pasando.
Aí! Vira aí!
Xa o teño! Córtelle o paso no outro lado! Si!
Merda!
Non paran de vir!
- Perdoarannos se paramos? - Ti toleaches?
Dáme nas bolas e logo no coche!
Hostia!
Sóltao!
- Kevin! - Xa o vexo!
A ver quen ten máis pelotas!
Benvido.
Fillo de...
Vén aí o outro.
Ai, merda!
Ernest, que carallo fas?
- Para! - Lograreino!
Non tal! Para! Kevin!
Merda!
Non volvas facer iso nunca.
Claro.
Volvede aquí, tunantes!
Merda!
Onde vai?
Xa llo dixemos. Non o sabemos.
Temos dereito a asesoramento legal.
Non poden reternos aquí.
Cando me van dar o móbil?
Miren, teño que ir ao servizo.
Preciso permiso para mexar?
Que vaia.
Ai, meu Deus! Síntoo moito! Está ben?
Diga?
Mamá.
Xesús, Kevin. Estás ben?
Si, estou ben.
Onde estás?
Non cho podo dicir, pero estou ben. Prométocho.
Atopamos alguén que axudará a Ernest.
Vale, escóitame. Sigue así.
Fai o que o corazón che diga que é correcto.
Quérote moitísimo. Abur.
Eu tamén.
Eses vendedores sonlle do peor que hai, eh?
Instigar e asistir un fuxitivo coñecido é un delito federal.
Onde está?
Señora, prefiro tragar unha bolsa de coitelas
e baixala con zume de limón antes que dicirlle unha merda.
Señora, ten que falar cunha persoa.
O coche, co fantasma Ernest dentro, acelerou pola vila
para escapar das autoridades
e causou danos por toda a estrada.
Que fas?
Buscar o cadáver. Este cuarto alcatrea.
Canto óxido.
Xesús.
Ten que haber un erro.
Se cadra debería cagar na cama.
Podemos compartila.
Compartila?
Ti non arrimes a ferramenta.
Non, eu nunca...
Era broma.
Ven. Colle o mando.
Continúan as manifestacións globais que exixen un trato ético para Ernest.
Quero resolver!
Adiante.
Ernest o fantasma.
Vaia.
Si que é famoso, eh?
Vaia, mirade para aí.
Oe, aínda estás a tempo de te desvincular disto.
O que?
Todos cren que te raptaron.
Podes finxir que escapaches.
Agarda.
Dis que debería abandonarte?
- Por que? - Para non ir ao cárcere?
Éche un bo motivo.
Estás de broma? Eu xa estaba no cárcere.
A banda, as clases avanzadas, as de reforzo de mates, o coro...
O meu pai programa cada segundo da miña vida. É esgotador.
Pero impórtaslle.
É un tema cultural.
Temos que ser os mellores.
Probar que este é o noso sitio. É un noxo.
Ás veces parece que nin sequera me coñece.
Só ve a versión falsa de min que el mesmo creou.
Non sei. Supoño que moitos pais fan iso.
Intentan arranxar os seus problemas por medio dos fillos e ao final fano peor.
O máis triste é que o meu pai e eu eramos mellores amigos cando era neno.
Estráñoo.
Que pasou?
Non o sei. Foi...
Non foi só unha cousa, foron moitas ao longo do tempo, e...
todas as mudanzas,
as promesas que lle fixo á miña nai e nunca cumpriu.
Ver o dano que lle fixo.
Chegou un punto no que me afastei.
Ás veces sinto que xa non son fillo del.
Que?
Es moi...
Es xenial.
Grazas por axudarnos.
Teño que ir ao baño.
- Ben. - Un segundo.
Si.
Ernest.
Queres deixalo xa?
Ernest, para.
Ernest, escóitame.
Que fas? Saca... Para, Ernest.
Que? Que é isto?
Que?
Ernest!
- Todo ben? - Si.
Si.
Todo vai ben.
Vaite.
Eu quedo aquí.
Así vixío.
Toca a bucina se ves algo sospeitoso.
Que non te vexan, si?
Ola.
É vostede Ernest Scheller?
- Eu son... - Xa sei quen es. Pasa.
Esa é a miña muller, Ramona.
Tivo un ictus o ano pasado.
Agora non pode facer moita cousa.
Senta.
Queres beber algo?
Zume, refresco, zume de ananás? A Ramona encántalle o zume de ananás.
O que queiras.
Non, estou ben.
De acordo.
É curioso...
Hai moitos anos, xogaba nunha liga de birlos.
Un día, non atopaba a camiseta.
Busqueina por todas partes.
Ramona dixo que era quen de perdelo todo, até o raio da camisa levándoa posta, pero...
eu sabía que algo non cadraba.
Non volvín ver esa camiseta
até hai un par de semanas, cando vin un dos teus vídeos na televisión.
Mira que teño visto cousas raras na miña vida, mais isto...
Non podo crer que sexa real.
Chamábase Randy, Randy McGovern.
A muller que está canda el era a irmá da miña muller, Evelyn.
Era unha rapaza encantadora.
Morreu por complicacións no parto.
Tiña un fillo?
Unha filla, June.
Junebug.
Que lle pasou a Randy?
Ramona e mais eu nunca quixemos ter fillos.
Sempre pensamos en viaxar e ver mundo,
pero a vida tiña outros plans para nós.
Cando morreu Evelyn, Randy veuse abaixo, supoño.
Deu en beber.
Un día, veu pola nosa casa coa pequena June,
dixo que tiña unha cita e que coidásemos dela,
pero nunca volveu.
Deixou a pobre criatura con nós. Tiña catro anos.
Ninguén o volveu ver nin se soubo nada del.
Se cadra pasoulle algo, como un accidente ou...
A policía atopou o seu coche á venda
e o seu reloxo nunha case de empeños.
Levou a miña camiseta
e o meu carné de conducir.
Igual os usou para cambiar de identidade.
Que pensa que ocorreu?
Supoño que morreu alcoholizado.
Ou matouse. A saber.
É difícil sentir compaixón por alguén así,
que abandona a súa propia filla orfa.
Non hai pecado maior ca ese.
Non.
Non pode ser. El non faría algo así.
Xa o dixeches ti.
Non lembra nada, non?
Se cadra non o lembra porque a verdade, o que fixo,
é insoportábel.
Randy? Es ti, non si?
Deus bendito.
Deixádeme!
Ernest! Marcha de aquí!
Soltádeme!
As lentes!
Lume con el!
Ernest!
Parade!
Parade! Facédeslle dano!
Ernest!
As mans arriba! Xa!
Arriba!
Ernest, non!
- De pé, agora! - Non.
Onde o levades?
Ernest!
Kevin.
Estás ben?
- Estou, si. - Mancáronte?
- Non. - Seguro?
- Si. - Vamos á casa.
Saíu todo como quería, non?
Tendo en conta a situación, penso que é un bo troco, non cre?
Agora poden vivir unha vida normal.
Ei.
Sinto o do coche.
É só un coche.
Ti estás ben?
Estou.
Levo esperando este momento
tanto tempo.
Non.
Baixade as armas.
Adiante, por aquí.
Velaí a temos.
A muller do momento.
Señores... e señora,
preséntolles a Dra. Leslie Monroe.
Perdón, corríxome:
a axente Monroe.
Axudounos a capturar o activo que teñen ante vostedes.
- Moi bo traballo. - Bravo.
Agora, por favor, boten unha ollada.
Si, foi máis ca unha axuda. É só que...
Como acabará?
- Como que como acabará? - É dicir...
Que vas facer con el?
Pois está morto, así que...
o que nos dea a gana.
Ola.
Está Kevin?
Non o vin polo insti.
Si, está a tomar un respiro de todo, tesouro.
Ven noutro momento, si?
Claro, si.
Está ben, mamá.
Ei.
Non me respondiches ás mensaxes.
Xa, é que...
Non me apetecía falar con ninguén, así que...
Non pasa nada. Enténdoo.
Como vai todo?
Estou castigada até os 80 anos, pero, polo demais, de marabilla.
Só quería ver como estabas.
Xenial.
Grazas.
Non, en serio. Estás ben?
Si.
Estou ben.
Xa nos veremos.
Ei.
Que silencio hai agora.
Fáiseme raro.
O día que naciches chovía coma hoxe.
Lémbroo porque ía para o hospital coa túa nai
e había moitísimo tráfico.
Pensei que ía parir no coche.
Estaba paralizado.
Promentinme a min mesmo que, se dabamos chegado ao hospital...
ía ser o mellor pai do mundo.
É curioso.
Cando os fillos son pequenos, ser pai é doado.
Non ven quen es de verdade.
Só ven as cousas boas.
O que queres que vexan.
Pero, ao final, cando van crecendo...
faise cada vez máis difícil ocultar as partes que non che gustan de ti.
Supoño...
que nunca descubrín quen son.
Limiteime a perseguir cousas.
Lugares novos, traballos novos...
Esperaba que algo funcionase
para converterme por fin no home que sempre quixen ser para ti e Fulton...
e para a túa nai.
Pero entón apareceu Ernest e eu dixen:
"isto é".
Por fin...
tiña un obxectivo.
Xa podía ser digno de vós.
Pero perdinme outra vez.
Decepcioneite, meu.
Rompín a miña promesa.
Sei que estás triste,
pero intentaches facer o correcto, e iso é o único que importa.
Es mellor home ti con 16 anos
do que son eu con 45.
Admírote, Kevin.
Saíches moi bo rapaz a pesar de min.
Podes mirar para min? Vira para aquí.
Xírate.
Díxenche que te xires.
Obedece.
Dixen que obedezas!
Obedece!
Si, funciona tamén cos vivos.
Grazas.
Lisca de aquí.
- ...e sóubeno. - E o Uber?
É Lyft, parva.
- Parva ti, Tara. - Meu Deus.
- Vannos roubar e morreremos aquí. - Non.
- Vai todo ben. - Vamos ao Taco Bell!
Si!
- É ese? Ai, si. - Ai, xa chegou.
Ola. Vés por Gabby?
Hostia, tío.
Ernest, colega!
Perdoa, este é o meu Uber.
Isto é un Lyft, porcona.
Abur!
Espera!
Dálle aí!
A ver, onde vas entón, Ernest?
Entendido.
Ernest?
Estrañei esta casa.
Randy é un fantasma. Un maldito fantasma!
Hai 50 anos... que gardo este segredo,
pero a todo porquiño lle chega o seu San Martiño.
Eu non sei nada. Xúroo.
Mentes. Viñeches a por min.
- Só intentaba axudalo. - Mentes!
- Frank, oíches iso? - Si, vou.
Queda aquí.
- Ten coidado. - Si.
- Que fas? - Oín algo!
Xesús.
Eu tamén.
Queda aquí.
Si, claro.
Veña.
Baixade iso.
Moi ben, tranquilo.
Non lle faga dano.
Foi idea de Ramona.
Ela non podía ter fillos, así que, cando morreu a súa irmá,
dixo que era un sinal de Deus
que Randy non puidese coidar de June sen a nai.
Obrigoume a facelo. Eu non quería. Obrigoume.
Podemos falar, pero baixe a arma.
- Non! - Vale.
Frank, que pasa?
Sácao de aquí!
- Papá! - Vamos!
- Papá! - Bule!
Déixeos en paz!
Vai con mamá!
- Vamos! - Para!
- Kevin, non! - Entra!
Kevin, non! Kevin!
Kevin! Non! Por favor!
Queda aquí! Chama a policía!
A pequena Junebug.
Que feliz facía a Ramona.
Ela só quería ter a súa propia meniña.
Agora xa non nos fala.
Se cadra, no fondo sabe...
Que?
Eu mateite!
Sabía que virías.
Kevin!
Papá, non!
Kevin.
Papá.
Xa pasou. Estás ben?
- Estou. - Ben.
Ernest.
Frank! Kevin! Grazas a Deus!
Grazas a Deus.
E xa está?
O fantasma este rondou a túa casa durante 50 anos e, de súpeto...
desaparece?
Estaba escuro.
Chovía e non se vía ben, pero...
mirei ao redor e xa non estaba.
Por que ía esfumarse así?
Non o sei.
Igual xa non precisaba quedar.
Atopou o tipo que o matou...
e pasou páxina.
Que pasou en realidade?
Ola, papá.
Boa.
Déixame probar. A ver.
Son malísimo. Vale.
Adeus, Ernest.
Kevin.
Cóntame o que pasou.
VENDIDA
Sinto non poder estar.
Ai, si, seguro que estás desolado.
Ponte a estudar, rapaz!
Papá, hoxe é sábado. Por favor.
Que demo é iso de "sábado"? A estudar.
Síntome mal por quen deba ocuparse deste ático de merda.
Sabes? Non me acaba de gustar que xa non vaiamos ser veciños.
Estou a menos de dez quilómetros.
E axiña terei coche.
Ai, mira para el.
Estou forrado. As casas embruxadas sonche o último.
Supuxen que estariades aquí.
Papá.
Xa cargaron o camión. Marchamos.
Última oportunidade de facer o que faciades
ou o que iades facer.
- Para. - É certo.
Sálvame.
- Grazas. - Xa está.
Veña. Vémonos abaixo.
- Grazas. - Abur.
- Moi ben. - Despedídevos.
Os meus pais.
En que pensas?
Cres que aínda nos pode ver?
Onde sexa que estea.
Non o sei.
Se cadra si.
PARA DYLAN
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso