Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
En garde, szczurze lądowy!
Sam się en garde. Poćwiartuję cię!
Twój czas już się kończy, Piotrusiu Panie.
Piotruś ma w nosie czas!
Uważaj na krokodyla.
Sam uważaj.
Nie pakuj się na ostatnią chwilę, Wendy.
Dobrze, mamo.
-Pociąg odjeżdża jutro o ósmej. -Słyszałam za pierwszym razem.
Będę gotowa.
Zejdź mi z drogi! Gdzie jest mój skarb?
Gdzie jest?
Oddaj go!
John, oddawaj.
Mam go!
Mam i ci nie dam. Mam i ci nie dam.
Już po tobie.
Gdzie to jest?
Kapitanie Hak, trochę się zmachałem. Zrobimy przerwę?
Masz dosyć? Chcesz się poddać?
Nie masz dokąd uciec, Piotrusiu. Zagubieni Chłopcy ci nie pomogą.
Nikt cię nie uratuje!
Chyba zapomniałeś o mnie! Michael, daj mi ten skarb.
Pora dać nauczkę Hakowi.
Poddaj się albo gorzko pożałujesz.
Dalej, Wendy!
Tak trzymaj!
Nie zrób mu krzywdy!
-Poddajesz się? -Nie.
Przesadzasz.
Co to było?
Znów to samo.
Które z was to zrobiło?
-Wendy? -John, ty skarżypyto!
-Nic nie powiedziałem. -To nie moja wina!
-Oni wymyślili tę zabawę. -Cisza.
-Sami zaczęli, to nie ja! -Wystarczy!
Miecz.
Miecz i kapelusz.
Nana.
Tato, nie może zostać jeszcze chwilę?
Nie, idzie ze mną.
Naprawdę tak chcesz spędzić swój ostatni wieczór w domu?
-To była zwykła zabawa. -No właśnie.
Jesteś już za duża na takie infantylne zabawy.
Nana, idziemy.
Wendy, dlaczego to powiedziałaś?
Że to wszystko nasza wina.
Jesteś piratem, prawda? To przestań być mięczakiem.
Do twarzy ci w nich.
Możesz wziąć je ze sobą.
Nie potrzebuję ich.
Kładźcie się, chłopcy, pora spać.
Bajki na dobranoc
-To nie była moja wina. -Wiem, kochanie.
Mamo, dlaczego Kapitan Hak nie lubi Piotrusia Pana?
To bardzo dobre pytanie. Może zastanowimy się nad nim,
ale jutro rano?
Wendy.
Mogę wejść?
Powinnaś dawać lepszy przykład swoim braciom.
Naśladują wszystko, co robisz.
To mogą brać przykład z ciebie.
Ja mam do odegrania inną rolę.
Z tatą zajmujemy się ich wychowaniem.
Dlatego tobie łatwiej do nich dotrzeć.
Dajesz im to, czego my im nie możemy dać.
Pójdą za tobą wszędzie, więc musisz wskazać im drogę.
Jak mam to zrobić, jak będę w szkole z internatem?
Wyjeżdżając z uśmiechem na twarzy,
na dobry początek.
Masz szczęście. Nie każda dziewczyna w twoim wieku może pójść do takiej szkoły.
Przygotujesz się do życia, które cię czeka.
A co, jak nie chcę takiego życia?
Ja też byłam w takiej szkole.
A jak nie podoba mi się twoje życie?
Powiedz, kochanie, czego tak się obawiasz?
Chcę, żeby wszystko zostało po staremu.
Po staremu?
Wendy, ledwie mieścisz się w swoim łóżku.
Po prostu dorastasz.
Może wcale nie chcę dorastać.
Nie zatrzymasz czasu, skarbie.
Będzie płynął dalej, czy tego chcesz czy nie.
Pomyśl tylko, ile rzeczy by cię ominęło,
gdybyś tkwiła w jednym miejscu.
I ile straciłby na tym świat,
gdybyś odmówiła poznania go.
Powoli czas położyć się
By spotkać marzenia we śnie
Bo światło trzeba zgasić już
Dorosłe życie czeka tuż tuż
Hen daleko w krainę snów
Gdzie gwiazdek blask zaświeci znów
I chociaż będzie brakować mi was
Spotkamy się znów za jakiś czas
Mam cię!
Co tu się stało?
Czy ja lunatykowałam?
Nie, ty latałaś!
Jak?
Mały robak cię zaczarował.
Nie wygląda jak robak.
Przecież to jest...
Ona jest wróżką.
I musicie coś o niej wiedzieć.
Nie cierpi, jak ktoś myli ją z robakiem.
-Czy to... -Piotruś Pan?
A czekaliście na kogoś innego?
Takiej wizyty nikt się nie spodziewał.
Zawsze się tak dziwią.
Myślałam, że jesteś trochę...
-Wyższy? -Właściwie to mniejszy.
Przepraszam, nie chciałam cię urazić.
To... ty istniejesz?
Myślałam, że jesteś postacią z bajek.
A to się wyklucza?
Lubię słuchać bajek o sobie.
A twoja mama fantastycznie je opowiada.
Dobra, co my tu mamy?
Co robisz? Nie możesz grzebać w naszych rzeczach.
Gdzie się schowałeś?
Proszę cię, ostrożniej.
Bo coś niechcący popsujesz.
Co ty tutaj robisz?
Po pierwsze, musimy was stąd wydostać.
Po drugie,
gonię swój cień.
Twój cień?
Zawsze próbuje uciec, a mam tylko jeden.
Przecież wiesz, że i tak cię złapię.
Dopadnę cię.
Mam go.
Ręce w górę, cieniu.
Łap go, Piotrusiu!
Prawie go miałeś!
Teraz jest tu.
Twoja czapka! Mam twoją czapkę!
Dalej, goń go!
Mam cię!
Zrozum, że beze mnie nigdzie się nie ruszysz, kolego.
Nie, ten raz się nie liczy.
-Przestań się wiercić. -Mogę ci pomóc?
Dobrze, spróbujmy.
Spokojnie, Dzwoneczku. Nie skrzywdzi mnie.
-Czy ona nie mówi? -Oczywiście, że mówi.
Musisz nauczyć się jej słuchać.
Jesteś naprawdę malutka, Dzwoneczku.
-Co powiedziała? -Że „wróżki już takie są”.
„To czyni je wróżkami”.
Skąd znasz moje imię, Piotrusiu Panie?
Słyszałem, jak mama cię woła.
„Wendy, pora wstawać”.
„Wendy, czas do szkoły”.
„Wendy, kładź się”.
A ty nie chcesz tego robić.
Obserwowałeś mnie?
-Czasami. -Dlaczego?
Bo czekałem, aż wreszcie to powiesz.
Ale co?
To, co ja powiedziałem dawno temu.
Że nie chcę dora...
-Nie chciałam. -Dźgnęłaś mnie w serce!
Masz serce w stopie?
Co, a ty nie?
Jak pan Misiek się skaleczy, mama daje mu całusa, żeby lepiej się poczuł.
Co to całus?
Nie wiesz, co to jest?
Nie, ale chyba by mi się przydał.
Ale...
Nie.
To właśnie całus.
Fajny. Bardzo mi się podoba.
Czujesz się lepiej?
Tak. O wiele lepiej.
Co powiedziała?
-Że najwyższa pora ruszać. -Ale gdzie?
Do jedynego miejsca w całym wszechświecie, gdzie można naprawdę być sobą.
Nie ma tam reguł, nudnych szkół, żadnych pór spania, nie ma też rodziców.
-A poza tym... -Nie trzeba dorastać.
Zgadza się!
Masz na myśli Nibylandię?
My nie możemy tam pójść.
-Dlaczego nie? -A jak mamy się tam dostać?
To wam się spodoba.
Nagle zwątpiłem, że to dobry pomysł.
Zawsze chciałam umieć latać.
To najprostsza rzecz pod słońcem.
Wystarczy, że pomyślisz o czymś radosnym.
I tyle?
Racja. Przyda się też magiczny pyłek.
O co chodzi?
Co chcesz powiedzieć?
Chcesz, żebym zamknęła oczy?
Dobrze.
O czym myślisz?
O swoim dzieciństwie.
Byłam szczęśliwa.
Wtedy każdy dzień był zabawą.
A teraz otwórz oczy.
Nie, nie jestem jeszcze gotowy.
-Czy to na pewno bezpieczne? -Jasne, że tak.
Jeszcze nigdy nie spadłem.
Umiem latać?
Robi mi się niedobrze.
Umiem latać!
Pa, Nana!
Umiem latać!
Już blisko!
Druga gwiazda na prawo, a potem aż do ranka.
Patrzcie!
Widzę ją!
-Czy to... -Nibylandia!
Poczekaj na nas, Wendy!
Właśnie tak ją sobie wyobrażałaś?
Jest lepiej niż w moich snach!
Dalej, to nie wszystko!
O nie!
Niedobrze.
Wrócił!
Spójrzcie lepiej na niebo! To chłopak! On wrócił!
Tak, co jest?
Chodzi o chłopaka, kapitanie. To Piotruś Pa...
Nigdy
nie mów
jego imienia.
Wybacz, kapitanie.
Panie Smee.
Smee.
Trzeba wstawić nowe drzwi do kajuty.
Nowe drzwi, jasne.
Mogę zauważyć, kapitanie, że to już trzecie drzwi w tym miesiącu?
I na pewno nie ostatnie.
Gdzie moja luneta?
Luneta, Smee.
Mam ją pod ręką, kapitanie.
Jak śmiesz mówić do mnie o rękach, Smee?
Racja, wyszło niezręcznie.
-To gdzie on jest? -Tam, w górze.
Widzę cię.
Polatać ci się zachciało, tak?
Poczekaj tylko.
Co mamy zrobić, kapitanie?
Gdzie nasze maniery, zaprośmy go na filiżankę herbaty.
Tak, to wyśmienity pomysł.
Słyszeliście rozkazy. Zagotujmy wodę.
Pora na herbatę.
Tam, zobacz!
Tak.
Co to było?
Piraci, lądujmy.
Szybko, Michael!
To Hak!
Kapitan Hak?
A kto inny próbowałby mnie zabić przed śniadaniem?
Ognia!
Lećcie za mną.
Słuchajcie uważnie.
Polecę z przodu, a wasza trójka od tyłu
i weźmiemy ich z obu stron.
Nie będą się spodziewać.
Ruchy!
Pamiętajcie, możecie robić, co chcecie, ale Hak jest mój.
Jasne?
Trafiłem go?
Ktoś oberwał, kapitanie.
O nie.
John?
Michael?
Dzwoneczku? Słyszy mnie ktoś?
Piotrusiu!
Jest tu kto?
Dziewczynko...
Dlaczego płaczesz?
Spójrzcie!
Ma jego czapkę!
Mów, co zrobiłaś Piotrusiowi?
Niczego mu nie zrobiłam.
Skąd się tu...
Ani kroku dalej!
Spokojnie, Curly.
To ty jesteś Wendy?
Co, proszę?
To ty jesteś Wendy?
Tak mam na imię.
Wendy, której szukał Piotruś?
Wendy, która zna bajki na dobranoc?
Bo jak nie znasz żadnych bajek, to nic tu po tobie!
A chcesz wiedzieć, jak traktujemy intruzów?
Przestań strzelać!
Wystarczy.
Nie ma złych zamiarów.
Jesteś...
Jesteś Tygrysia Lilia?
Znasz moje imię?
Czyli wy jesteście...
-Zagubionymi chłopcami. -Każde z nas.
-Ale nie wszyscy są chłopcami. -Co z tego?
Racja, to nie ma znaczenia.
Ale to, co zrobiłaś Piotrusiowi, ma.
Dawaj to.
Nic mu nie zrobiłam.
Przyleciał po mnie i po moich braci.
Braci?
Piotruś nie wspominał nic o braciach!
Pozwolicie mi wytłumaczyć, co się stało?
Lataliśmy i było wspaniale, aż nagle nas zaatakowali!
-Zaatakowali? -Tak, piraci.
Wiedziałem.
-Mówiłem, że dzisiaj lepiej nie latać. -Nie mówiłeś.
-Bellweather, daj mi lunetę. -Że co? Że nie mówiłem?
-Owszem, mówiłem. -Nie mówiłeś.
-Nie będę się kłócić. Wiem swoje. -Nic nie wiesz, głupoty gadasz.
Nic nie mówiłeś.
A jak wyglądali twoi bracia?
John jest taki duży, a Michael jest raczej mały.
A i John miał na głowie cylinder.
-Cylinder! -Ale nie wiem, czy ma go teraz na głowie.
Więc może być trochę niższy.
A któryś z nich ma misia?
Pana Miśka, tak, to Michael.
Wpadli w łapy piratom, zobacz.
Ja niczego tam nie widzę.
-Nie ufam jej. -Jest na to za duża, co nie?
-Racja. -Też tak myślę.
Musisz spojrzeć na to inaczej.
Widzę ich! Tam jest John i Michael i statek piracki.
Pełen piratów.
O rany!
W górę, panowie.
Nie jesteście pierwszymi szczeniakami, których uratowałem.
Wyłowiłem kapitana z morza,
gdy był niewiele większym smarkaczem od was.
Wtedy jeszcze nie był kapitanem.
I nie miał swojego haka. Był zagubionym dzieciakiem,
który za wszelką cenę chciał wrócić na plażę,
nim będzie za duży, by ją docenić.
Zróbcie trochę miejsca dla naszych gości!
Nowi rekruci do załogi.
Hej, też chciałbym takiego misia. Sam go wypchałeś?
Nie waż się tykać pana Miśka!
Panicz Misiek!
Dajcie im spokój!
Co tam masz dla mnie, panie Smee?
Mam nadzieję, że dobre wieści.
Nie, nie dzisiaj.
Po ataku wyłowiliśmy tych dwóch jegomościów z morza.
Jednemu z nich towarzyszy dosyć mały, ale potencjalnie niebezpieczny niedźwiedź.
I cała trójka zdaje się być bliskimi kompanami sam-wiesz-kogo.
Co to?
Słuchajcie.
Słyszycie to, co ja?
-Ja niczego nie słyszę. -Słuchaj!
Uważniej.
Tu słychać lepiej.
Cichy.
Tyci.
A prawda.
Panie Smee.
Tak, kapitanie?
Jakie są reguły na moim statku?
Mógłbym wyrecytować je przez sen.
Pierwsza, każdy pirat przy pierwszym wejściu na pokład będzie mógł...
Zacznij od trzydziestej siódmej.
Tak, pójdzie sprawniej. Reguła trzydziesta siódma:
nie wolno wymawiać imienia chłopaka.
Trzydziesta ósma, żadnego gwizdania.
I trzydziesta dziewiąta...
Żadnych
zegarków.
No właśnie.
A teraz,
powiedzcie.
Jak udało się wam dostać do Nibylandii?
-Przylecieliśmy z Pio... -Proszę, nie łam reguł!
Nie wymawiaj jego imienia.
Wasze reguły są głupie. Przylecieliśmy z Piotrusiem Panem.
I on nas uratuje.
Wymówił jego imię.
Jak będzie egzekucja, to ja biorę miśka.
Myślisz, że was uratuje?
Tak podejrzewam.
Mam nadzieję.
Nadzieja.
Zwykle nie mogę jej zdzierżyć.
Ale tym razem...
Zobaczymy.
Panie Smee.
Tak, kapitanie?
Wpadłeś na ten pomysł, co ja?
-Spacerek. -Damy ich rekinom na pożarcie!
-Że moglibyśmy napić się teraz herbaty. -Nie.
Szykujcie się, łajdaki.
Ustawić kurs
na Wyspę Czaszek.
Ciągnij ją
W mroku głębin diabły ostrzą swoje kły
Podstępne, ciche Wciągną w swe zdradliwe mgły
W ich paszcze we krwi I na słowo wierzcie mi
Bo skończycie na dnie morskiej toni Bardzo źli
Kierują się na Wyspę Czaszek.
Tego się obawiałem.
Dlaczego tak się nazywa?
O rany.
Piraci płyną na tę wyspę w jednym celu.
Kogoś czeka egzekucja.
Egzekucja?
To co my tu jeszcze robimy? Musimy ich uratować!
W mroku głębin diabły ostrzą swoje kły
Podstępne, ciche Wciągną w swe zdradliwe mgły
W ich paszcze we krwi I na słowo wierzcie mi
Bo skończycie na dnie toni bardzo źli
Dalej! Idziemy na skróty.
...zacznie wiać
Nie możesz się ośmiornicy mackom dać
Zwątpisz w me słowa, poleci głowa
Buntownicy powinni również kul się bać
Dotrzesz stąd w każde miejsce w Nibylandii.
Jeśli znasz drogę.
Poza tym to dobre miejsce, żeby skryć się przed piratami.
Wolę to od konfrontacji.
Dlaczego Hak jest taki okrutny?
-Dlatego, że dorósł. -I coś mu nie wyszło.
-Ale najlepiej walczy na miecze. -I właśnie przez to jest...
-Najgorszy. -Dlatego zostawiamy go Piotrusiowi.
Hak go nie cierpi, bo Piotruś odciął mu rękę.
I nakarmił nią krokodyla. Dorzucił też zegarek.
-Skąd wiesz o krokodylu? -Bo tak było w bajce.
Czekaj, czyli jesteśmy w jakiejś bajce?
Nie patrzcie na to.
O nie.
Biedny Robert.
Patrzcie, już tu są.
Litości, Michael nie umie pływać.
Kapitanie.
Ups.
A idzie przypływ.
Biedni, mali rozbitkowie.
Jak myślicie,
czego wam szybciej zabraknie?
Nadziei?
Czy może powietrza?
Nie możesz nas zabić.
-Nie zrobiliśmy nic złego. -Owszem. Nie ukryjecie swojej winy.
Skazuję was na śmierć za bycie dziećmi.
A my nie nie tolerujemy dzieci
w Nibylandii.
Reguła czterdziesta czwarta, żadnych dzieci w Nibylandii.
Żadnych więcej dzieci w Nibylandii.
Żadnych więcej dzieci w Nibylandii!
Żadnych więcej dzieci w Nibylandii.
Żądamy więcej dzieci w Nibylandii!
Cisza!
...w Nibylandii.
Ty tam.
Jak masz na imię?
Od jak dawna służysz na moim statku?
Hej, odpowiedz kapitanowi.
Sztuczna broda.
W sumie bycie piratem nie jest takie złe.
Pan!
Ale fajniej być mną.
Pan Misiek!
To zwyczajna popisówa.
Nie, on dopiero się rozkręca.
No i to jest popisówa.
Kapitan Hak.
Widzę, że życie ci dopiekło, starcze.
Nie wolałbyś być w domu? Czekać spokojnie na śmierć?
Po moim trupie.
Dziś od rana chodzi za mną jedna melodia.
Może zaśpiewam ci refren?
Jo ho, jo hej
No nie wytrzymam. Kolejna piosenka.
Piotruś Pan zginie od szpady mej
Marny, zawistny piracie. Pamiętaj dzień swej klęski.
Nadęty, bezczelny dzieciaku.
Walcz ze mną!
Chodź ze mną.
Zaufaj mi.
Dzień dobry, panie Smee.
Ta wróżka.
John, Michael.
Wendy!
Patrz, co zrobili panu Miśkowi.
O rany.
Tak! Dobrze mu tak!
Tak nie wolno!
Dzwoneczek! Całe szczęście.
Pomożesz nam?
Tak!
Wendy.
Czyli przeżyłaś!
Tak, jak widać. Ty tak samo.
Martwiłam się, że...
-Zginąłem? Obróciłem się w proch? -Tak!
No coś ty. Ja zawsze wychodzę cało z...
Mam cię!
To twój koniec.
Nawet nie waż się myśleć o pomaganiu mu.
Przeklęta wróżka.
Tak nie wypada, kapitanie.
Wszystko, co we mnie złe, zawdzięczam tobie.
Nie pochlebiaj sobie.
Zawsze byłeś potworem.
Śmierdzącym, gnijącym dorszem.
Wbiłeś mi nóż w serce swymi oszczerstwami.
Ale już nigdy więcej.
Przekonasz się, jakie to uczucie, gdy posmakujesz stali.
Zrób to, jak wystarczy ci odwagi.
I nie spudłuj.
Dla przygody...
Warto spojrzeć śmierci w oczy.
Hej, stój!
Kim jesteś?
Nigdy nie widziałem cię na oczy!
-Tak się składa, że jestem... -To nasza Wendy.
-Jaka Wendy? -Co to znaczy?
Wasza Wendy?
-Co to jest Wendy? -Ja jestem Wendy.
Wendy Moira Angela Darling.
Przyleciałam z Londynu, gdzie dżentelmeni nie grożą dzieciom szpadami!
Dobrze.
-A ja jestem... -Kapitan Hak. Wiem to.
-A wiesz, że jesteś... -W Nibylandii.
A to dziecko
wcale nie jest dzieckiem.
A ja nie jestem dżentelmenem.
Więc czas się pożegnać, Wendy.
Bo więcej nie zobaczysz swojego kolegi.
O Boże.
To dopiero wielki krokodyl.
Patrzcie!
Przepadnij, gadzino!
Nie, nie!
O matko!
W nogi! Gazu!
Hej i hop!
Dalej, lecimy.
Ale była zabawa.
Przeżyliśmy przygodę. Czy to nie tego szukałaś?
Tak, ale nie sądziłam, że to oznacza walkę o życie z piratami.
Albo tonięcie.
Albo ćwiartowanie.
Tłumaczyłam ci, że cię nie rozumiem.
Powiedziała, że was uratowałem.
Przypisujesz sobie zasługi,
a pomogłeś dopiero pod koniec.
Ale zakończyłem to z przytupem.
I nikt nie musiał ci pomóc?
Nie, nie musiał.
Jestem Piotruś Pan
i ja zawsze działam sam.
Masz wróżkę, dzięki której umiesz latać.
Zgraję dzieci na posyłki i księżniczkę, która po tobie sprząta,
gdy ty bawisz się z piratami.
Naprawdę sądzisz, że pokonałbyś Kapitana Haka w pojedynkę?
Co to zgraja?
Pokonałbym go.
Bez dwóch zdań.
Tak to już jest.
Zawsze było
i zawsze będzie.
A jak tym razem będzie inaczej?
Tak, co zrobisz wtedy?
Ale to niemożliwe.
-Prawda, Piotrusiu? -No raczej.
To jest Nibylandia.
Tutaj nic nigdy się nie zmienia.
A zwłaszcza ja.
Jasne.
To nieprawda, co mówi Piotruś.
Raz coś się zmieniło.
Nie możemy o tym wspominać.
Co? O czym nie możecie wspominać?
Że Hak nie zawsze był Hakiem.
Ruchy. Nie ociągajcie się.
Co to za miejsce?
Nasz dom.
Chodźmy.
A ty nie idziesz?
Nie.
To ich dom, nie mój.
Myślę, że twój też nie.
Jeszcze nie znam swojego miejsca na świecie.
Nie wiem, gdzie chcę być.
Odkryjesz to.
Nim pierwszy raz wyruszyłam w drogę,
moja praprababcia
udzieliła mi rady.
„Poczuj ziemię pod swoimi stopami,
„żeby twoje oczy mogły uciec ku niebu.
„Zachowaj przeszłość w sercu,
„ale pamiętaj, że o swej przyszłości decydujesz sama”.
Śpij dobrze,
Wendy Moiro Angelo Darling.
Odnajdziesz swój dom.
Hej, Wendy.
Jak znaleźliście tę kryjówkę?
Piotruś ją znalazł. Tak jak każdego z nas.
Mnie także znalazł.
No właśnie.
Morskie opowieści
Wendy?
Opowiesz bajkę na dobranoc?
Tak, opowiedz coś!
Od dawna żadnej nie było.
Bardzo chętnie,
ale pomyślałam, że może Piotruś opowiedziałby coś pierwszy.
-Ale o czym? -Sama nie wiem.
Może jak trafiłeś do Nibylandii?
Albo skąd znasz Haka?
To bardzo krótka historia i idzie jakoś tak.
Walczyłem z Hakiem w pojedynku i odciąłem mu dłoń.
Tak, tak. To już wszyscy wiedzą.
Jak się poznaliście?
Dlaczego w ogóle zaczęliście walczyć?
Bo on jest piratem,
a ja Piotrusiem Panem.
Nie wierzę, że powód jest aż tak błahy.
Dlaczego?
Bo nic w życiu nie jest proste.
Skąd jest wasza dwójka?
Gdzie jego mama i tata?
Gdzie twoi rodzice?
To podchwytliwe pytanie.
Jesteś w Nibylandii, gdzie nie ma matek i ojców.
Dlaczego tak jest?
Ja nie pamiętam mojej mamy.
Przecież to żadna strata.
Wendy zostanie naszą mamą.
Coś ty, nie mogę.
Nawet nie wiem, czy będę chciała mieć dzieci.
Ale wiem, że mam mamę.
Tak jak i ty.
I ty.
I każde z was.
Czekają gdzieś na was
i bardzo tęsknią.
I kochają was z całego serca.
Chętnie zobaczyłbym moją mamę.
I co wtedy?
Jak wrócisz do domu, to pożegnasz się z zabawami.
Koniec z przygodami.
Zostanie ci jedynie... dorastanie.
Jak Piotruś trzaska drzwiami, to znaczy, że ma zły humor.
Przepraszam, że prosiłam cię o bajkę.
To nie twoja wina.
Ale mam pomysł.
Może zaśpiewam wam kołysankę?
A co to kołysanka?
To taka piosenka, którą mama śpiewa nam na dobranoc.
Mam nadzieję, że pamiętam tekst.
Niech sen powoli wita noc
Gdzie czeka was zabawy moc
Tam życie pełne przygód jest
Doceń ciepło, mamy czuły gest
Gdy księżyc świeci na ciebie
Wie, że w snach latasz po niebie
Słyszycie to?
Co to jest?
Nietoperze.
Przylatują tu o tej porze.
Nie, słuchaj.
Mam wrażenie,
że gdzieś to słyszałem dawno temu.
Kochany Dzwoneczku, żałuję, że cię nie rozumiem.
Piotruś chyba też cię nie rozumie.
Nie potrafi słuchać, prawda?
To jego strata, nie twoja.
Na pewno masz ciekawe rzeczy do powiedzenia.
Pokój JAMESA/Piotrusia
„James”?
Kim jest James?
Piotruś?
Piotruś, no weź.
Nie zachowuj się tak.
-Co to jest? -To całus.
Zrobiłem dla ciebie, żebyś poczuła się lepiej.
Chciałem się zaprzyjaźnić,
a jednak ciągle się...
Kłócimy.
Tak jak ty i Hak.
Był twoim przyjacielem, prawda?
Najlepszym przyjacielem.
Pierwszym Zagubionym Chłopcem.
I co się stało?
Nibylandia. Nigdy mu nie wystarczała.
Odpłynął pewnego dnia bez słowa,
a ja zostałem sam.
Kiedy wrócił, zmienił się.
Był okrutny.
Podły.
Zmienił się? Czy po prostu dorósł?
A co za różnica?
Dlatego nie możesz stąd odejść.
Kto wie, jak się zmienisz po powrocie.
A kim się stanę, jak zostanę?
Nikim. Będziesz sobą. Tak jak ja.
Myślałem, że ci się tu spodoba.
Też na to liczyłam.
Ale nie tak wyobrażałam sobie Nibylandię.
Nie sądziłam, że jest prawdziwa.
Oczywiście, że jest. Tyle że w inny sposób.
Tutaj jest lepiej.
-Piotrusiu... -Dobranoc, Wendy.
Pan Misiek?
Wendy Moira Angela Darling.
Nasz piękny, mały słowik,
który przyleciał z Londynu.
Ta melodia przypomniała mi mój dawny dom.
Dziękuję.
Mam cię!
Gdzie jesteś?
Pamiętasz, jak kiedyś bawiliśmy się w chowanego w tych ruinach?
Byłeś najlepszy w chowaniu się.
A jednak
ja zawsze byłem najlepszy
w znajdowaniu cię!
Kapitanie Hak?
Tak?
Nie podoba mi się ta przygoda.
Piotrusiu!
Nie!
Jak mogłeś to zrobić?
Udało się.
Zabiłem Piotrusia Pana.
Mój brat...
Muszę porozmawiać
właśnie
z tobą!
-Nie mam ci nic do powiedzenia. -To słuchaj.
Co to jest?
To zwykła piosenka na dobranoc.
Tak, ale dlaczego
przypomina mi coś nieuchwytnego?
-Otwieraj! -Tak jest.
Gdzie są klucze? Daj je szybko.
Skąd ta melodia?
Zdradź mi.
-Ale nie wiem tego. -Powiedz!
Dlaczego czuję się przez nią...
Skąd mogę wiedzieć?
Moja mama śpiewa nam tę kołysankę.
Kto?
Moja mama.
No tak, oczywiście.
Wiem, że nie zawsze byłeś zły, Kapitanie Hak.
Przyjaźniłeś się z Piotrusiem.
Piotruś mi powiedział.
Doprawdy?
Uciekłeś z Nibylandii.
A kiedy wróciłeś, byłeś...
Podły.
Właśnie.
Jest w tym ziarnko prawdy.
Ale przemilczał najważniejszą część.
Ja wcale nie uciekłem.
Piotruś cię wygnał?
Zgadza się.
Tu jest pies pogrzebany.
Mój niegdyś najlepszy przyjaciel wygonił mnie,
tylko dlatego, że tęskniłem...
Tęskniłem za
moją...
Za swoją mamą.
Tak, moją mamą.
Mnie też śpiewała tę kołysankę.
Czy to taki okrutny czyn,
tęsknić za mamą?
Nie, oczywiście, że nie.
Powiedz to swojemu zmarłemu koledze,
bo miał na ten temat inne zdanie.
Najgorsze jest to, że wcale jej nie odnalazłem.
Nie dopłynąłem do domu,
już nigdy nie zobaczyłem mojej biednej, kochanej mamy.
Gdy opuściłem Nibylandię, od razu pochłonęły mnie fale.
Pewnie bym zginął,
gdyby nie ocalił mnie ten człowiek.
Tak to było. Uratowała mnie i wychowała banda piratów.
Po czasie zostałem ich kapitanem,
a wtedy zabrałem ich w to miejsce.
Ale dlaczego?
Po co wróciłeś, skoro Piotruś cię tak zranił?
Bo był moim przyjacielem.
Byłem tu szczęśliwy.
-Możesz znowu być szczęśliwy. -Nie.
Moja szansa na szczęście jest stracona.
Wszystkie moje marzenia zostały przekreślone przez to.
Tak.
Tak wygląda dorastanie.
Nie.
Tak wygląda dorastanie, gdy pochłonie cię zło.
Wskaż mi jedno dziecko, które bez kłopotu umie odróżnić
dobro od zła.
A ja pokażę ci człowieka,
który już zapomniał, po co istnieje ten podział.
Wszystkie dzieci mają pójść na dno.
-Nie, czekaj! -Chodź tu!
Puszczaj go!
-James, nie sądzisz, że to lekka... -Nie nazywaj mnie tak!
Jestem Kapitan Hak.
Czekaj, stój! Weź mnie.
Skaż mnie zamiast dzieci.
One nic nie zrobiły, pozwól im żyć.
Kiedy dorosną, będą dobrymi piratami,
zwłaszcza tych dwóch.
Proszę, weź mnie.
Twoje poświęcenie jest godne podziwu.
Może ty zrobisz większy plusk.
Nie, zostawcie ją!
Wybaczcie mi.
Nie, Wendy!
Gdzie wszyscy? Gdzie Dzwoneczek?
Gdzie Zagubieni Chłopcy?
Porwali ich.
To Hak?
Daj sobie pomóc.
Morskich szlaków wiele Lecz nie dla ciebie
Skończysz dziś na morza dnie
Więc krok za krokiem Przywitaj się z mrokiem
Zanurz się w toń, za brzegiem goń
Niech wiatr
Zabierze cię w dal
Gdy gad cię zaskoczy Spojrzysz śmierci w oczy
I zamiast ląd, czeka cię sąd
Niech wiatr
Zabierze cię w dal
Toń ciemna jak smoła Kostucha cię woła
Lewiatan drzemie, lecz wyczuje cię
Potworów tam chmara Okrutna to kara
Pożrą cię powoli Uwolnią z niedoli
Szczątki twe
Zabierze morze
A więc żegnaj,
Wendy Moiro Angelo Darling.
I prosto w fale, choć walczysz wytrwale
Zachłyśniesz się ty, na próżno te łzy
Niech wiatr
Zabierze cię w dal
Niech wiatr
Myśl o czymś radosnym.
Panie Smee.
Panie Smee!
Tak? Już jestem.
-Czy usłyszałeś plusk? -Jak najbardziej, kapitanie.
Był bardzo...
-Właściwie... -Ja nic nie słyszałem.
Ja tak samo.
Ale na pewno niebawem pluśnie.
Przecież już dawno doleciałaby do wody.
Chyba że leci bardzo powoli.
Czy ktoś z was usłyszał plusk?
To wygląda jak...
To Wendy!
Masz tę samą moc, co chłopak.
Ta magia nie należy do żadnego chłopaka.
Nadal mamy przewagę liczebną.
Nie masz na nas żadnego haka.
Moi ludzie chętnie się poświęcą dla swego kapitana.
Tak,
ale co to za kapitan, który nie panuje nad statkiem?
Smee!
-Panie Smee! -Tak, kapitanie?
Mój statek ma wrócić do wody!
Na stanowiska!
Zrzucić kotwicę! Migiem!
Czy to on?
-Tak mi się wydaje. -To niemożliwe!
Jakimś cudem wrócił.
-Piotruś!
-Pan!
Tęskniłeś?
Nie masz pojęcia, jak bardzo.
Obudźcie mnie, jak któryś znowu zaciuka drugiego.
Nuda.
Jak to zrobiłeś, młody?
Jak to przeżyłeś?
Wiara, nadzieja i magiczny pyłek?
Nie.
Tym razem było inaczej.
Żadnej magii.
Żadnych sztuczek.
Tylko niewielka pomoc przyjaciół.
Jak śmiesz mówić o swoich przyjaciołach,
gdy życie tak wielu z nich mam teraz w garści?
Nadęty
i bezczelny dzieciaku.
Stań ze mną do walki.
Marny, zawistny piracie.
Po raz ostatni.
Złaź!
Dorwać te bachory!
Dorwać piratów!
-Dorwałem miśka! -Hej!
Misiek jest mój!
Oddawaj mojego pluszaka!
Oddaj mi go!
Łapy precz od mojego brata!
I pana Miśka!
Jak za starych czasów.
Wzięło cię na wspominki, dziadku?
Michael, chodźmy.
Jeszcze trochę.
Było blisko.
Z dala od steru, szczyle!
Wendy!
Pomocy!
Już lecę!
Ani kroku dalej.
Chłopcy, stańcie za mną.
Dobrze, złapcie się czegoś.
Trzymajcie się mocno!
Trzy!
Dwa.
Jeden.
Trzymaj się, Piotrusiu!
Nie! Piotrusiu, nie puszczaj!
Nie waż się puścić!
Piotrusiu!
Wiesz, chłopcze, co najbardziej boli,
gdy człowiek się starzeje?
Nie chodzi o łamanie w kościach
czy stracone marzenia,
ani nawet świadomość, że śmierć
jest coraz bliżej.
Najgorsze jest to, że najlepszy przyjaciel patrzy ci w oczy,
ale cię nie rozpoznaje.
-Ty chciałeś stąd odejść. -Byłem dzieckiem!
Czekaj, stój!
Śmiało, młody.
No dalej.
Ale wyobraź sobie Nibylandię bez naszej dwójki.
Bez naszych pojedynków,
naszych kłótni.
Ja wiem,
że bez ciebie
to, co mnie napędza, zniknie.
Beze mnie
pozostanie ci już tylko bycie...
Zwykłym chłopcem?
Nie.
Bo wtedy musiałbyś dorosnąć.
Zwykły chłopiec...
Przeprosiłby cię.
Przeprosił?
Za co?
Za zranienie cię.
Byłem złym przyjacielem.
Przepraszam za to, co zrobiłem, kapitanie.
Nie chciałem cię zranić, James.
Nie masz prawa tego robić.
To nie tak miało wyglądać.
Musisz ze mną walczyć.
Musisz się stawiać.
To przestało być zabawne.
A kto powiedział, że ma takie być?
Kapitanie.
Czas dorosnąć.
Mam cię.
Nie martw się, James.
Pomyśl o czymś radosnym.
Piotrusiu.
Ja nie potrafię.
Coś nie tak, Piotrusiu?
Był moim przyjacielem.
Też jesteśmy twoimi przyjaciółmi.
Zawsze stoimy za tobą murem.
Tak, wiem.
Cieszę się, że was mam, ale...
Piotruś,
nadszedł czas, żeby Zagubieni Chłopcy wrócili do domu.
Jaki kurs, Piotrusiu?
Druga gwiazda na prawo, a potem aż do ranka.
Czekaj, a nie na lewo?
-Co? -Gwiazda.
-Skoro lecimy w odwrotnym kierunku. -Ach tak! Ma rację.
-Tak, na lewo. Chwila, gwiazda na lewo? -Na pewno lewo?
Nie! Zawsze kierujemy się na gwiazdę na prawo.
Bywajcie. Jeszcze się zobaczymy.
Rany, Wendy.
Ale mnie przeraziłaś.
Mamo?
O co chodzi?
Przepraszam.
No już kochanie. Moje słoneczko.
Nic się nie stało.
Myślę, że jestem gotowa.
Ale na co?
Jestem gotowa, by doro...
Ty też to słyszałaś?
Nie, niczego nie słyszę.
-Co to za harmider? -Może to tylko...
-Co się dzieje? -Nic takiego.
-Ja też coś słyszałam. -Intruzi.
Nie ma żadnych intruzów.
Nie, czekajcie, muszę wam coś wyjaśnić.
-Poczekaj tutaj. -Nie wchodź tam!
To był prezent od wujka Johna i cioci Ang.
Proszę, uważaj na nie.
Co to za dzieci?
Mamo.
Skąd się tu wzięłyście?
Przyleciały do nas z Nibylandii, tato.
Niby-skąd?
Piotrusiu,
dlaczego płaczesz?
Pamiętasz, jak spytałaś, skąd jestem?
Tak.
PIOTRUŚ PAN
-Mieszkałeś w tym domu? -Tak, kiedyś.
Pewnej nocy mama mnie zrugała
i kazała mi dorosnąć.
A ja uciekłem z domu przez okno,
przeskoczyłem przez mur
i nigdy nie wróciłem.
Właśnie, że wracałeś.
I teraz już wiem dlaczego.
Bo tęskniłeś za domem i za...
Za mamą.
Ona od dawna nie żyje.
A ja jestem historyjką.
Postacią z bajki dla dzieci na dobranoc.
Nie miała zakończenia, aż do teraz.
Może nadal będę czasami wracał, by jej posłuchać.
Mógłbyś też zostać.
Tutaj?
Tak.
Ale ty odejdziesz. W końcu dorośniesz.
Wiesz co, Piotruś?
Po wszystkim, co przeszliśmy, uwierzyłam, że dorastanie
może być największą przygodą w życiu.
Pomyśl o tym, co może czekać na ciebie za rogiem
i ciągle cię omija.
Pomyśl, ile traci świat, przez to, że uparcie nie chcesz go poznać.
Nie jestem na to gotowy.
Nie, czekaj!
Nie odchodź.
Czy to są jakieś czary?
Co to za chłopak?
Przecież to Piotruś Pan.
Żegnaj, Dzwoneczku.
Zajmij się Piotrusiem.
I proszę, nie zapomnij o mnie.
Nigdy cię nie zapomnę.
Wendy, dziękuję, że mnie usłyszałaś.
Żegnaj, Piotrusiu!
Pa, Piotrusiu Panie!
PIOTRUŚ PAN i Wendy
Dasz wiarę, kapitanie?
Ja nadal żyję!
-Nie utonąłem! -Słyszałeś to?
Dryfuję sobie!
-Kto by pomyślał, że... -Słyszałeś to?
Te mewy?
Nie!
Krokodyla?
Nie!
To o co chodzi?
Powoli czas położyć się
By spotkać marzenia we śnie
Bo światło trzeba zgasić już
Dorosłe życie czeka tuż tuż
Hen daleko w krainę snów
Gdzie gwiazdek blask zaświeci znów
I chociaż będzie
Brakować mi was
Spotkamy się znów za jakiś czas
Ciągnij ją
W mroku głębin diabły ostrzą swoje kły
Podstępne, ciche Wciągną w swe zdradliwe mgły
W ich paszcze we krwi I na słowo wierzcie mi
Bo skończycie na dnie morskiej toni Bardzo źli
Żagiel na maszt i niech zacznie wiać Nie możesz się ośmiornicy mackom dać
Zwątpisz w me słowa, poleci głowa Buntownicy powinni również kul się bać
Napisy: Natalia Gawrońska