Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Tanrım! Korkuttun Mae! -Affedersin.
Neyse.
-Marşmelov? -Yok, istemem.
-Lastik? -Olur, alırım.
-Tamam. -Sağ ol.
Hikâye zamanı.
-Güzel, yerimi alayım. -Tamam.
Benimkini yeni değiştirdim.
Umarım düğün fotolarını yedeklemişsindir.
-Beni takdim eder misin? -Tamam.
-"Ve şimdi" de der misin? -"Ve şimdi" mi? Tamam.
Teşekkür ederim.
Ve şimdi kocaman alkışlarınız
sahneye gelecek olan biricik
Mae Martin için gelsin!
Selam!
Nasılız bakalım?
Merhaba.
Selam.
Sizi görmek ne güzel.
Tanrım, mükemmel cidden.
Geldiğiniz için çok teşekkür ederim.
Ne diyeyim ki ben… Tamam.
Size anlatacak çok şeyim var cidden.
Herkesin adı ne? Hemen başlasak mı?
Üç dediğimde herkes adını söylesin. Hazır mıyız? Bir, iki, üç.
Merhabalar, ben Mae.
Şu an Kanada'da olduğum için aşırı mutluyum. Cidden…
Ben de Kanadalıyım. Epey bir Kanadalıyım hatta.
Ama son 12 yıldır İngiltere'de yaşıyorum.
Londra'da yaşıyorum. Yani biraz yavşakça konuşabilirim.
Madonna gibi
ufak bir aksanım var ve yapmamak için çok direniyorum.
Çok üzgünüm.
Ama babam İngiliz mesela. Tam bir İngiliz.
Babam mistik bir İngiliz beyefendisidir.
Büyülü bir adamdır.
Ay'ın evrelerine çok takıktır. Ay'a bayılır resmen. Mesela…
Bahçesine uğrayan her kuşu tanır
ve her bir kuşla özel bir ilişkisi vardır.
Tüm çocukluğum da oldukça mistik geçti diyebilirim.
Aklıma gelen en iyi örneği vereyim.
Ben sekiz yaşlarındayken
babam, ben ve abimi arabayla karate kursuna götürüyordu.
Tam Kanada'ya özgü bir manzaraydı. Saat 17.00 civarı, güneş batıyor.
Kar yağıyor, otoyoldayız. Karate dojosuna gidiyoruz.
Ben ve abim arkadaydık. Ben sekiz, abim 12 yaşındaydı.
Ben karatede yeşil kuşaktım, abim sarı kuşaktı.
Benden dört yaş büyük, iki kuşak küçüktü.
Mühim değil tabii ama öyle bir belirteyim dedim.
Otoyolda ilerlerken birdenbire
babam panik bir hâlde arabayı otoyolun kenarına kırdı.
Lastik sesleri, insanlar korna çalıyor.
Çok tehlikeliydi. Kenara çekip sarsılmış hâlde dedi ki
"Çok üzgünüm çocuklar ama arabadan inmemiz gerek."
"Nasıl ya?" falan olduk. Arabadan indik.
Karın altında, otoyolun kenarında durduk.
12 yaşındaki abim çok utanmıştı. Üstünde karate elbisesi vardı.
Arabayla geçenler "Sarı kuşak mı o?" falan diyordu.
"Bir saniye, diğerinden büyük duruyor."
"Geri gidip iyice bir bakalım" falan.
"Ne oluyor?" falan dedik.
Babam şöyle dedi: "Camdan yeni Ay'ı gördüm."
Ön camdan yeni ayın ucunu gördü diye
kenara çekip arabadan inmiştik ve bize üç kez Ay'a selam verdirtti.
Tüm ritüeli yapmak zorundaydık.
"İyi akşamlar Ay Hanım" dememiz gerekiyordu.
Mistik bir şeydi. Ay'ı çok sever, Ay'a bayılıyor.
Geçenlerde bizimkilerin evine ziyarete gittim.
Çocukluğumun geçtiği ev orası
ve ben doğmadan çok önce almışlar.
Annem ve babamla mutfaktaydım.
Babam yanıma gelip "Gün batımında çalışma odama gel" dedi.
Kem küm ettim. Anneme gidip şöyle dedim:
"Gün batımı kaçta oluyor?"
"Bilmiyorum" dedi.
Sonra çalışma odasına çıktım.
O oda seneler içinde birçok şeye dönüştü. Yedek oda yani.
Babam elinde şarabıyla camdan dışarı bakıyordu.
Bana komşunun bahçesindeki bir ağaçta yaşayan bir rakun ailesini
göstermek istiyormuş.
Her akşam gün batımında çıkıyorlarmış, babam da onlarla bir yakınlık kurmuş.
Orada durup rakunları bekliyorduk.
Sonra hülyalı bir biçimde şöyle dedi:
"Annen sana bu odada hamile kaldı, biliyor musun?"
"Öyle mi?" falan oldum.
Hassas olduğu zamanlar onun hevesini kırmak da istemiyorum.
"Annemin bana hamile kaldığı geceyi tam olarak hatırlıyor musun ki?" dedim.
Ve o zamandan beri aklımdan çıkmayan
bir şey söyledi, dedi ki
"Evet, tabii ki hatırlıyorum. Çok iyi hatırlıyorum."
Aynen şöyle dedi.
"Ay ışığı, annenin poposunu aydınlatıyordu."
Annenin…
Tam anlayamadınız sanırım.
Artık annemin bana hamile kaldığı pozisyonu biliyorum.
Dehşete düştüm.
Kimse annesinin kendisine, domalırken hamile kalmasını istemez.
Çok sevimsiz.
Yüz yüzeyken hamile kalınmasını ister.
Göz teması kurularak.
Boşalma anında şöyle olsun istenir:
"Birine can vermek için
bir seçim yapıyoruz."
"Yastığı ısır!" da denmesin yani. Korkunç!
Çok sevimsiz, yani…
Kendime bakış açımı değiştirdi bu.
Domalarak yapılmış bir bebeğim.
Aslında çok da mantıklı.
Birçok şeyi açıklıyor.
Duruşumu etkilemiş sanki. Biraz şeyimdir…
Hafif kamburum var.
Domalarak yapılmış kişileri tespit edebiliyorum sanki.
Dışarı çıktığımda hemen anlıyorum.
Tam metroya binecekken şöyle biri varsa…
Metroda sigara içen. "Anladım" oluyorum.
Ya da bir barda barmen "Biri size içki gönderdi" dediğinde bakıyorum ve…
Bir domalma bebeği daha.
Bu akşam da birileri var. Birkaç tane görebiliyorum.
Ne zaman eve ziyarete gitsem böyle bir şey oluyor.
Gerçeklik algımı bozan bir şey yani.
Annemle babamın bir anekdotları vardır.
Hayatım boyunca anlatmışlardır bu hikâyeyi.
Yılda bir kez birkaç içki içip bu hikâyeyi akşam yemeğinde anlatırlar.
Bu da beni delirtir
çünkü "Doğru olamaz" falan olurum.
O zaman bunu bana neden yapıyorsunuz? Ne alaka yani?
Abimle canımız çok sıkılır.
Ben hikâyeyi anlatayım, doğru olup olmadığına siz karar verin, olur mu?
Tamam. Annemle babam yemin ederek anlatır bunu.
20'li yaşlarının sonlarında arabayla Northern Ontario'dan geçiyorlarmış.
Bir ormandaki dolambaçlı bir yoldan giderken
bir geyiğin altından arabayla geçmişler.
Yemin ediyorlar.
Annem diyor ki, o dolambaçlı yoldan giderlerken
bu geyik yola yatay hâlde duruyormuş ve göbeğinin altından geçmişler.
Buna deliriyorum işte.
"Nasıl yani?" falan oluyorum.
Bu, öyle ki…
Arabanın tavanı, geyiğin karnına hafifçe sürtünerek geçerken
çıkan sesi bile yapıyor hatta.
Böyle…
Düşünebiliyor musunuz?
Deliriyorum buna, çıldırıyorum resmen.
Abimi de aynı şekilde sinir ediyor.
Abimle en son ziyaretlerine gittiğimizde "Bu işi çözmeliyiz" dedik artık.
Bunun mümkün olup olmadığını öğrenmeliydik.
Araştırma yapıp bir Toyota Tercel'in boyunu öğrendik.
Kullandıkları araba buydu.
Arabanın tavanının yüksekliğine baktık ve görülmüş en büyük geyiği araştırdık.
Çok sinir bozucu bir şey oldu.
Böyle bir şey olmuş da olabilirmiş.
Görülmüş en büyük geyiğe rastladılarsa
sanırım mümkünmüş.
Deliriyorum buna.
Doğru olduğunu düşünenler ses versin.
Gerçekten mi? Palavra olduğunu düşünenler ses versin.
Al işte.
Bilemiyorum.
Dünya görüşünüzle alakalı bence bu.
Anlatabiliyor muyum? Geyik olayına inanıyorsanız kalbiniz genç demek ki.
Sizin hayata dair,
bir parça da olsa
çocuksu bir coşkunuz var demektir.
Geyik olayına inanmayanlar da… Son birkaç sene çok zor geçti.
Zor geçti ama, değil mi? Aman aman.
Cidden. Atlatabilmek için ne gerekiyorsa yaptık.
Moralinizi ne düzeltiyorsa artık.
Babam geçenlerde bana bir haber gönderdi.
Bir gazete yazısı gönderip "Seveceğini düşündüm" dedi.
"Anlayacağını düşündüm." Bu kelimeleri kullandı.
"Anlarsın diye düşündüm."
Haberi anlatacağım, o günden beri aklımdan çıkmıyor. Şimdi anlatıyorum.
Hollanda'da yaşanmış bir olay.
Hollanda'daki küçük bir kasabada.
Bir aile, kendilerine hiç posta gelmediğini fark etmiş.
"Uzun zamandır bir posta gelmedi" demişler.
Öylece haftalar geçmiş.
"Faturalarımız veya broşürler bile
postayla gelmiyor artık, çok garip" olmuşlar.
Komşularına gidip "Size posta geliyor mu?" demişler.
"Hayır, tuhaf ama epeydir gelmiyor" demiş onlar da.
Sonra postaneye gidip patronla konuşmuşlar.
Postane patronuyla.
Postane patronu işte.
10'uncu seviyeyi geçmek için
yenmeniz gereken hani?
Böyleymiş…
"Bize hiç posta gelmiyor" demişler.
"İnceleyeceğim" demiş.
O bloktan sorumlu postacıyla konuşmaya gitmiş.
Postacının adını hatırlayamadım, Gary diyelim mesela.
"Gary, bu insanlar kendilerine hiç posta gelmediğini söylüyor.
Neler oluyor?" demiş.
Gary tuhaf bir biçimde hemen savunmaya geçmiş.
"Bilemedim, ben postalarını götürüyorum.
Posta gelmiyorsa demek ki kimse göndermiyor" demiş.
"Tamam" demişler.
Patron da Gary'ye "Peki" derken
iş arkadaşlarına gizlice "Gary'nin neyi var?" falan demiş.
Gary tuhaf davranıyormuş.
Gary'ye dikkat edip bu durumu araştırmaya karar vermişler.
Ertesi gün
Gary işe gelmiş ve ilk gariplik olarak
postaları alıp özel aracına koymuş.
Posta aracına falan değil yani.
Arabayla kasabadan ayrılmış sonra.
"Hayda" falan olmuşlar. Onu takip etmişler.
Gary, Hollanda'daki bir ormana doğru sürmüş.
Bizimkiler de onu uzaktan takip etmiş.
Gary park etmiş, onlar da. Gary'yi izliyorlarmış.
Arabadan indiğini görmüşler.
Posta torbasını alıp ormana girmiş ve 45 dakika gelmemiş.
Döndüğünde torba yokmuş.
Arabasına binip uzaklaşmış.
Onlar da Gary'nin peşinden ormana girmiş.
Düşünün şimdi, karşılaştıkları manzarayı anlatacağım.
Güzel ve süzülen bir güneş ışığı.
Yosunlardan yükselen sis.
Yalnız bir geyik varmış. Arkada kocaman bir geyik varmış.
Ağaçların üstünden yükseliyormuş.
Göz alabildiğine uzanan,
yeni kazılmış yüzlerce toprak yığını görmüşler.
Düzenli bir sırayla ormanda uzanıyormuş öyle.
Toprağı biraz eşelemişler.
Gary postaları gömüyormuş meğerse.
Uzun zamandır gömüyormuş.
Belli ki uzun süredir devam eden bir şeymiş ve iyice de artmış.
"Ha siktir" demişler.
Ertesi gün iş yerinde yanına gitmişler.
Kibarca.
Kibarca yaklaşıp "Selam Gar.
Postaları gömdüğünü fark ettik.
Bunu neden yaptığını merak ettik" demişler.
Haberde, postacının "Postaları neden gömüyorsun?" sorusuna
aynen şu şekilde cevap verdiği yazıyordu.
Şöyle demiş.
Demiş ki,
"Bir kere yaptım, hoşuma gitti.
Şimdi de alışkanlık hâline dönüştü."
Bayıldım ona.
Kahramanım resmen.
Arkadaşlar, Gary hapse girmiş.
Sekiz ay hapis yatmış, evet.
Postayla şaka olmaz, federal bir suç bu.
Hapse girmiş. Ona hapishanede hayran mektubu yazmak istedim.
Ama strese de sokmak istemedim. "Bunu gömmeliyim" der.
Babamın beni anladığını hiç bu kadar hissetmemiştim.
Bu…
Çok zor oluyor.
Hayata dönmeye
ve pandemi öncesi hayatın
coşkusunu hissetmeye çalışıyorum.
Özellikle romantik hayatımda o coşkuyu hissetmekte zorlanıyorum.
Aynı durumda olan var mı, bilmiyorum.
Pandemi sonrası flörtleşmede.
Çünkü 35 yaşındayım
ve 20'li yaşlarımın başında çok romantiktim.
Aradığım kişiyi bulmaya takmıştım.
Annemle babam birbirlerine çok âşık, onları örnek aldım.
Biri "Saatin var mı?" dese "Ben de seni seviyorum" derdim.
Bu…
Ve ben…
Seninle çıkmak isterim.
Nereye gidiyoruz?
Ama artık biraz şey oldum, bilemiyorum.
Geçen yaz çok hoş bir adamla çıktım, inanır mısınız bilmem ama.
Şeye değil yani…
Erkeklerin hoş olabileceğine değil tabii.
Hoş olabilirler.
Benim çıktığıma demek istedim.
Bu adamla altı ay kadar çıktık.
Çok güzeldi ama ben 35, o da 36 yaşındaydı.
İkimizin de geçmişinde büyük ilişkileri olmuş yani.
Anladınız mı? Birbirimiz için mühim bir eski ilişki olmayacaktık.
Birbirimize asla travma yaşatamayacaktık, o yüzden dedim ki…
Ne anlamı var?
Ve
bir gece yatakta sohbet ediyorduk.
Öyle basit konulardan konuşuyorduk, ağır konulara girmiyordu.
"Bir gün çocuğumuz olsa adını ne koyardık?" dedi.
"Bilmiyorum" dedim.
Bilmiyorum.
O ana kadar bu konuşmayı pek çok kişiyle yapmıştım zaten.
"Bilmiyorum" dedim.
"Şu ölü farazi çocuklar mezarlığından geçeyim de
yeni farazi çocuklara ulaşmaya çalışayım."
Hayaletlerin arasından geçtim. "Bak!
Olive ve Basil burada, ikizler."
Orada durmuş "Bizi unuttun" diyorlardı.
"Siktirin gidin" dedim.
Küçük Clementine da oradaydı. Onu özel okula göndermiştim.
Kafasına klarnet saplanmış.
"Benimle oynasana."
"İstemem" dedim.
Sonunda yeni farazi çocukları buldum.
"Bu çocuklara isim koyacak yaratıcı enerjim kalmadı.
İkisine de Ian diyebilir miyiz?"
Şunu biliyor muydunuz? Gerçek bir bilgi.
2018'de hiç yeni doğan Ian olmamış, bir tane bile.
Gerçek bir bilgi.
2018'de dünya üzerinde nüfusa kaydedilmiş
bir Ian bile olmamış gerçekten.
Bu gösteriyi izleyip de beğenmediyseniz bu bilgi yanınıza kâr kalır en azından.
Eski büyük ilişkiler derken ne demek istediğimi anladınız mı?
Herkesin eski sevgilisi vardır da…
Tamam, anlamışsınız.
"Evet, bilmez miyiz!" oldunuz.
Normal eski sevgililer vardır ve bir de eski büyük ilişkiler vardır.
Hayatınızın romanındaki belli bir sayfadır onlar.
Belli bir yaşa geldiğinizde, ömrünüzün geri kalanında
bazı isimleri ne zaman duysanız
organlarınızın dağılacağını kabul etmeniz gerekir.
Vajinanızdan düştüğünü falan.
Vajinanız yoksa anüsünüzden falan.
Organlarınızı toplamanız gerekir diye de yanınızda poşet taşımanız lazım.
İğrenç.
Birkaç tane büyük ilişkim oldu ama öyle bir tanesi var ki…
Size bu hikâyeyi anlatayım.
Bu eski sevgilimle dört yıl kadar çok derin bir ilişkimiz oldu.
Gizli bir ilişkiydi
çünkü onun heteroseksüel olmayan ilk ilişkisiydi.
"Kimseye söyleyemeyiz" diyordu. Birlikte yaşıyorduk.
Çok stresliydi. Sonra beni bıraktı. Bunu yasaklamıştım normalde.
Bunu açıkça söylediğimi sanıyordum.
Ayrılık acısı çok uzun sürdü.
Her neyse, bu olayın geçtiği zamanda
onunla bir buçuk yıldır hiç iletişimim olmamıştı.
Londra'daydım bir gösteri yapıyordum ve o akşam kendimi iyi hissediyordum.
Anlatabildim mi? Saçımı yeni kestirmişim. Bakımdan yeni çıkmışım, anladınız.
Üstümde gayet düzgün, siyah bir tişört vardı.
Bundan düzgündü, kusura bakmayın.
Kırış kırış olmuş bu.
Buruşuk Rumpelstiltskin'e dönmüş.
Rumpelstiltskin'i hatırladınız mı?
Ne oldu ona ya? Eskiden her yerdeydi.
Hep ondan bahsederdik.
Çocukken Rumpelstiltskin şöyle, yok böyle falan derdik.
Şimdi hiç bahsi geçmiyor ama.
Anlıyorum.
Gündemde kalmak zor iş.
Karanlığa gömülüp gitmiş gibi.
Neyse, o akşam çok iyi hissediyordum.
Bakımlıyım falan…
O akşam en yakın arkadaşım Joe da vardı. Gösteride seyirciler arasındaydı.
Seyirciler arasında Joe'nun olmasına bayılıyorum.
Tam bir melektir. En yakın arkadaşımdır.
Gösteriye çıktım, güzel geçti.
Sonrasında kulise gittim. Kulisin orada Joe'yla buluşacaktık.
"Gösteri eğlenceli geçti dostum" falan dedim.
Ama suratı yeşile dönmüştü.
Sanki yüzündeki tüm renkler gitmişti ve şöyle dedi: "O burada."
"Siktir" dedim.
Kimi kastettiğini hemen anladım. "Tamam" dedim.
"Yukarıda" dedi.
"Burada olduğunu bilmiyor.
Ortak arkadaşlarımızla bir şeyler içmek için bara gelmiş.
Arkadan gizlice çıkalım" dedi.
"Eğlenceli bir gece geçirelim. Başka bir bara gideriz."
Durup düşündüm bir.
Sonra "Hayır" dedim.
"Eğlenceli bir gece istemiyorum."
"Yukarı çıkalım" dedim.
Yukarı çıktık, kendimden emindim. Ortak arkadaşlarımızla oradaydı o da.
Benimle gurur duyardınız. Çok havalı yürüyordum.
O ne demekse artık.
Yürüyorum böyle…
Kendimden emin bir şekilde yürüyordum.
Ayrıca ben de ona sürpriz olmuştum. O binada olduğumu bilmiyordu.
Bunun lehime olacağına düşündüm. Yanlarına gidip selam verdim.
Ortak arkadaşlarımız kötü ayrıldığımızı bildiklerinden beni görünce şöyle oldular.
"Selam, n'aber?" dedim.
"İnanmıyorum, selam" dedi. Kalktı, sarıldık.
Çok güzeldi. "Seni gördüğüme çok sevindim" dedim.
"O rolü almışsın, çok sevindim."
"Evet, sana da tebrikler" dedi. "Evet, harika" dedim.
Gayet güzel giderken bu etkileşimi
benim bitirmem gerektiğini düşündüm.
Durumu kontrol altında tutmalıydım.
Bir süre konuştuk ve "Seni görmek çok güzeldi" dedim.
"Oturmak ister misin?" dedi.
"Yok, bardaki arkadaşlarımla takılacağım ama seni görmek çok güzeldi" dedim.
Tekrar sarıldık, yerine oturdu.
Ben bara doğru yürürken o da bana omzunun üstünden
ufak bakışlar atmaya devam ediyordu.
Bara doğru yürürken birden bir şeyi fark ettim.
"Bardaki hangi arkadaşlar?"
Barda arkadaşım falan yoktu.
Joe da kızın masasına oturmuştu.
Tam bir yılan.
Benim için ölmüştü.
Hâlâ bana baktığı için panik oldum. Bara doğru yürüyordum.
Çok şükür ki son anda gösteriye gelen üç kızı gördüm.
Gösterimin en ön sırasındaydılar.
Bara yaklaşıyordum.
Neyse ki bir tanesi "Gösteri müthişti" dedi.
Sanırım…
Sanırım o etkileşimden istediği şey,
yani o etkileşimden beklediği şey
"Sağ ol, geldiğiniz için teşekkürler" gibi bir şeydi.
Ama çok abartı bir cevapla karşılaştı.
"Selam, nasılsınız? İsimleriniz ve işleriniz neler?" falan dedim.
Tuhaf bir biçimde de çok temas ediyordum.
Kolumu omuzlarına atmıştım, kafamı omuzlarına koymuştum.
Şaşırdılar tabii. Konuşuyorduk.
Sonra çok şükür sohbete başladık, güzel geçti, iyi kaynaştık.
Kriz önlendi yani.
İçki tekliflerini kabul ettim, bir şeyler içtik.
Birden omzumda bir el hissettim. Bir döndüm ki o eski sevgilim.
Bu sefer onun gelmesi bana sürpriz oldu çünkü beklemiyordum.
"Kusura bakma, böldüm. Gidiyorum da, veda edeyim dedim" dedi.
"Tabii" dedim ve sarıldık.
Çok kötü bir şey söyledi.
"Bir gün yollarımızın kesişeceğinden eminim." Anladınız mı? Öyle bir şey dedi.
Organlarım dağıldı, poşetimi çıkardım falan.
Sonra sarıldık ve gitti.
Hâlâ birileriyle vedalaşıyordu ve ben de "arkadaşlarımın" yanına döndüm.
Sonra birden bunaldım sanırım.
Birden duygularım boşaldı ve hıçkırarak ağlamaya başladım.
Yüzüm gözüm dağıldı, omuzlarım böyle oldu…
Resmen şöyleydim… "İnanmıyorum, iyi misin?" falan dediler.
Ben de böyle yaptım. "Gülün, gülün!"
"Gülün!"
Çok psikopatça bir davranıştı.
Resmen "Gülün lan" diyor gibiydim.
Onlar da böyleydi…
Bu hikâyenin bir esprisi de yok.
Ufak bir hikâyeydi işte.
Uğraştığım duygu seviyesini göstermek için anlattım.
Çok duygulu biriyim. Siz de çok duygulu musunuzdur?
Çok yorucu bir şey.
Ağzıma kadar duygu doluyum.
Aklıma hep
Campbell's'ın domates çorbası gelir.
Anlatabildim mi? Campbell's'ın domates çorbası. Ağzına kadar doluyum.
Tepeme kadar ve onu içimde tutmaya çalışıyorum.
Ben hayatımı sürdürürken bir deliğimden
akmasın diye uğraşıyorum, duygularım konusunda böyle hissediyorum.
Birinin bana "Nasılsın?" demesi yeterli.
Hemen böyle kulaklarımdan fışkırıyor.
"Amanın" oluyorlar. "Özür dilerim" diyorum.
"Seninle ilgisi yok."
Yok, iyiyim. Terapiste gitmeye başladım.
Evet.
Evet, siz de mutlaka gidin arkadaşlar.
Siz de benim kadar şikâyet ediyorsanız
maalesef bir terapiste gitmelisiniz.
Evet.
Arkadaşlarım "Bizden beklediğin şeyi yapması için birine para vermelisin"
gibilerdi artık.
"Peki" dedim ben de.
Çok zeki bir terapist buldum. Zoom üzerinden görüşüyoruz.
İlginç bir şey söylemişti. "Unutma, sen o duygu değilsin."
"O duyguyla yanıp tutuştuğunu hissedebilirsin ama sen o duygu değilsin."
"Senin ve herkesin içinde dingin, tarafsız, ebedî bir benlik var" dedi.
"Bu duyguları yaşa tabii ama onlar seni yiyip bitirmesin."
"Kendini 'Çok gerginim, şöyleyim böyleyim' diye
duygularla tanımlama ve o duyguların esiri olma" dedi.
"Ortaya çıkan hislerini merakla gözlemle sadece."
Bunu daha önce duymuş muydunuz? Belli ki…
"Bak sen" falan gibi olmak lazım galiba.
"Şu anda öfke
hissediyorum.
Ne kadar ilginç.
Ne kadar ilginç."
Pandemide çok tuhaf bir şey yaşadım. Tüm pandemiyi Londra'da geçirdim.
Dışarıda yağmur yağarken Londra'daki dairemde kaldım. Yıllarca.
Sonra beklenmedik şekilde ortaya çıkan bir hissimi fark ettim.
"Neden utanıyorum ben?" falan oldum.
Utanarak uyanıyordum.
Evimde çok vakit geçiriyordum tabii.
Salonumda ve özellikle de yatak odamda.
"Buldum, belki de bundandır" dedim. Beni dinleyin şimdi.
Yetişkin olmamıza rağmen hâlâ odamızın olması
biraz utanç verici değil mi?
Tamam, bir saniye.
"Burası benim odam" der gibiyiz yani.
"Burası benim odam.
Odama girmeyin."
Utanç verici. "Odamı temizlemeliyim."
Elbette odalara ihtiyaç duyduğumuzu kabul ediyor ve anlıyorum.
Yorgun başımızı her gece sokabileceğimiz bir dört duvar olmalı.
Ama benim bu konuda en utanç verici bulduğum şey
odalarımızı, bireyselliğimizi yansıtacak şekilde dekore etmemiz.
"Ben benim" gibi yani.
"Odamda kendimim" gibi.
Çok utanç verici.
"Bir tane Himalaya tuzu lambam var.
Evet, ben de benim.
Duvarda da fotoğrafım var."
Bir kitabı bitirdiğinizde asla atmazsınız.
"Rafa koyacağım" dersiniz.
"Herkesin görebileceği şekilde sergilenen kişiliğim."
"Başka kimse ben değil."
Sonra düşündüm de… Biraz soyut konuşacağım şimdi.
Ama sizce de beyinlerimiz ve zihinlerimiz bir bakıma odalarımız gibi değil mi?
Kimliğimiz ve benliğimiz olarak gördüğümüz şeyi inşa etmek için zihnimizi
topladığımız tecrübelerle donatmıyor muyuz?
Sürekli böyle yapıyoruz.
Bunları toplayıp raflarımıza koyan
ve "Ben benim" diyen küçük tecrübe avcıları gibiyiz.
Topladığımız her deneyimi yeni bir kar küresi olarak
canlandırırım gözümde ben.
Ortalıkta dolanıp şöyle yaparız:
"Bir keresinde havaalanında Antonio Banderas'ı gördüm, evet.
Ben kendimim. Başka kimse ben değil."
Bir de üstüne insanlarla girdiğimiz etkileşimler var.
Pandeminin sonunda bunu fark ettim.
Tüm etkileşimlerimiz, birbirimize sırayla kar kürelerimizi göstermekten ibaretti.
Zavallıca sıramızı bekleyerek.
Biri size kar küresini gösterirken de iyi bir dinleyici olmaya çalışıyorsunuz.
Beş yıl önce gittiği bir partiyi anlatıyor ve "Evet, sen de sensin" falan diyorsun.
"Evet, aynen öyle" falan.
"Kendin olmak da ne güzel tabii."
Ama gözlerin sürekli kendi rafına kayıp duruyor.
Sürekli ama böyle. "He, evet. He, hayır. Evet" falan böyle.
Sıranın sana gelmesini bekliyorsun. "Ben de benim, şöyle bir şey yaşadım…"
Teşekkür ederim.
Çok heyecanlı. Şöyle bir şey var.
Düşünüyordum da…
Bir sürü stand-up gösterisi izlerim.
Geçenlerde arkadaşımın gösterisi çıktı ve tanıtımını yayınladılar.
"Ah be, çok dinamik" dedim. Fiziksel olarak sahneye çok hâkimdi.
"Ben pek hareket etmiyorum" dedim. Ben çok… Yani ya…
Tanıtımımın dinamik olmasını istiyorum.
"Şöyle mi yapsam…" dedim. Tanıtımımda görmek istediğim şeyler kafamda aslında.
Hareketlerle uyumlu esprileri yazmadım daha.
"Hareketleri yapsam yeter" dedim sonra.
Tanıtım filmine koyarım ve şöyle olur…
Böyle bir tanıtım olsa süper olmaz mı? Mutlaka izlerim.
Yüz tane eğitimli köpeğim olsa mesela.
Hepsi sahneye böyle çıksa.
Hepsinin arka ayakları üstünde zıplamasını tanıtım filmine koyarız
ama gösteride olmaz mesela.
Çok duyguluyum işte.
Öfke, utanç. Bunlar hislerimden bazıları.
Bir his daha var.
Hayatımda çok baskın ve pek çok kişi de anlar bence.
Geçmişe özlem. Çok nostaljik biriyim.
Anlatabildim mi? Faydasız bir duygu olduğunu da biliyorum.
Pandemi öncesi zamanlara özlem duyuyorum, kıymetini bilmiyormuşuz.
Açıkçası ergenlik öncesi zamanlarıma da büyük özlem duyuyorum.
İşler o dönemde kötüye gitti.
Yani…
Arkadaşlarım "90'ları özlüyorsun demek?
Aman ne orijinal" falan diyor.
"Evde bir sürü paket lastiği olmasını da özlüyor musun?"
Herkeste lastik olurdu ya hani? Çekmece kulplarının etrafında dururdu.
Bir top lastik olurdu. Ne içindi ki onlar?
Artık hiç lastiğim yok mesela.
"Tüm ebeveynlerin banyosunda deniz kabuğu olmasını mı özlüyorsun?"
"Evet, bunu özlüyorum" diyorum. Evet.
Kürtaja daha kolay erişimi ve daha az popülizm olmasını da özlüyorum.
Anlatabildim mi? Aynen.
Öyle hissediyorum. Sanırım ben ergenliğini atlatamamış biriyim.
Bunun birkaç sebebi var.
Aslında ergenlik beni fena hırpaladı.
Öncelikle, benim ergenliğim neredeyse tam olarak
internetin çıkışı ve popülerleşmesiyle aynı zamana
denk gelmişti mesela.
Çok şanslıyım. 13 yaşıma kadar internet yoktu.
Sınıfımızdaki bir bilgisayara internet bağlandığını hatırlıyorum.
Bir gecede tüm dünya patladı, her şey değişti. Öyle oldu ki…
Hepimiz ilk e-posta adreslerimizi aldık.
Benimki hot-mae-el@hotmail.com'du.
Teşekkürler.
İyi e-posta adresleri alabildiğimiz günlerdi.
Ama dünya bir gecede kontrol edilebilir olmaktan çıktı sanki.
Bilmem gereken her şey annemlerin bodrumundaki
Britannica ansiklopedilerinde vardı normalde.
Çok rahatlatıcıydı. Sınırlı sayıda bir bilgiye sahiptik.
O kadardı.
O güzel, ince kâğıt. Anlatabildim mi?
Kontrol edilebilirdi yani. Şey değildi…
Ayrıca objektif bir gerçek vardı.
Kimse şeytanın avukatlığını yapacak ansiklopediler çıkarmıyordu.
Anlatabildim mi? "Şöyle de bir şey var…" gibi.
"Peru'nun başkentinin Lima olduğuna emin misin?"
Ama işte bir gecede… Kafayı takmıştım.
Öğle yemeğinde arkadaşlarım "Dışarı çıkıp oynayacağız, gelsene" derdi.
"Hayır, internette yapılacak çok iş var" derdim.
"Bir sürü şey oluyor.
Buffy the Vampire Slayer'ın görüntülerini kopyalayıp Word belgesine
yapıştırmam gerek" derdim.
"Sonra da o Word belgesini yazdırmalıyım.
Kâğıt, mürekkeple ıslanacak.
Mürekkeple dolacak.
O görselleri kesmem gerek, ıslak tuvalet kâğıdı gibi olacaklar.
Sonra da onları ödev günlüğüme yapıştıracağım.
Meşgulüm yani."
O zamandan beri çok meşgulüm gibi geliyor.
Çok yoruldum.
Ergenliğin beni etkilemesinin bir başka nedeni de…
Sıradan ergenlik meselelerinin yanında
internet çıktı ve beraberinde bir sürü şey getirdi.
Ergenlik benim için ayrıca ağır bir toplumsal cinsiyet disforisini tetikledi.
Toplumsal cinsiyeti. Anlatabildim mi?
Evet.
Ölüm sessizliği.
Ama cidden, ergenlikten önce
hareketli, çift cinsiyetli bir çocuktum.
Kendimden emindim, bir sürü Ace Ventura taklidi yapardım.
Sonra ergenlikte birden bedenim değişmeye başladı.
90'lardan bahsediyorum bir de.
Kız ve erkek müzik gruplarının dönemiydi.
Çok popüler bir binary'lik vardı yani.
Ayrıca ben de kız okuluna gidiyordum.
Bizim okulda cevabını vermeniz gereken en yaygın soru
hangi Spice Girl olduğunuzdu.
Sadece beş olası cevap vardı.
Bilmeniz gerekiyordu.
Koridorda dururken kızlar sizi sıkıştırıp "Hangisisin?" derdi.
Çünkü pleybek falan yapıyorlardı. Bilmeleri gerekiyordu, yargılamıyorum.
O grup içinde nereye uyacağınızı bilmeleri gerekiyordu.
"Hangisisin?" dediklerinde "Justin Timberlake" falan oluyordum.
"Nick Carter?"
Toplumsal cinsiyetle ilgili sorunlar yaşamadıysanız da
ergenlik her türlü bir kâbus, insan kendini uzaylı gibi hissediyor.
Sizinle ilgili havalı olan her şey bir gecede değersizleşiyor.
Bir numaram vardı.
Elimle bir ses çıkarabiliyordum.
İnanın bana çok popülerdi.
İnsanlar bayılırdı, partileri coştururdum.
Şimdi size de yapacağım.
Belki bazılarınız bunu hatırlar. İşte o ses.
Hatırladınız mı?
İnanın bana, partilerde millet coşardı.
Millet "O sesi yapsana" falan derdi.
"Olur" yapardım böyle.
Bir keresinde okul toplantısında yapmıştım. O biraz aşırı oldu tabii.
Çok havalıydı yani. Sonra birden ergenliğe girdim.
Kendimi bir ev partisinde dolapta buldum.
Yanımda erekte olmuş, 13 yaşında sivilceli bir oğlan vardı ve böyleydim…
"O ne lan?" falan oldu.
"Bana el muamelesi çekeceğini sandım" dedi. "Hayır" dedim.
"Elimle havalı bir şey yapabileceğimi söylemiştim."
Beni dolapta bırakıp gitti. Karanlıkta tek başıma kaldım öyle.
Çok kederliydi.
O yaşta olmak zor cidden. Yani…
13 yaşında flörtleşmenin tek geçerli şekli
"Ellerin ne kadar büyük?" diye sormak değil mi sizce de?
Sizce de öyle değil mi? "Ellerin ne kadar büyük?"
Hoşlandığın biriyle fiziksel temas kurmak için
harika bir hamle olduğunu düşünürüm hâlâ.
Ama bizim okulda sadece kızlar vardı.
Biraz yanlış anlıyordum. "Evet, ellerim çok büyük."
"Evet, seninkiler küçük tabii."
Bahçede gezinip "Ne derler bilirsin" falan derdik.
"Eli büyük olanın labyası da büyük olur."
Ama…
Tüm bunların yanında bence ergenliğe giren herkes
bir bakıma eleştirel düşünce geliştiriyor
ve birden hayatın acı gerçekleri vuruyor.
Bence herhangi bir farklılığın varsa,
yani herkes tarafından ifade edilen baskın görüşler
senin yaşadıklarınla uyuşmuyorsa…
Mesela toplumsal cinsiyet konusunda insanlar "İki tane vardır" der.
"Kadınsın ve bu böyle bir şey." "Peki" diyorsun.
Ama sen tamamen farklı bir şey yaşıyorsun. Sonrasında iki seçeneğin oluyor.
Ya kendinin ve yaşadıklarının geçerliliğini sorguluyorsun
ya da diğer her şeyin ve tüm sistemin geçerliliğini sorguluyorsun.
O olaylara girdiğin anda da boku yiyorsun.
Tek eşlilik.
Baloya iki kişi götürebilir miyim? Niye olmuyor, anlamıyorum.
Öyle hissediyordum ki, ayrıca…
Ben 13 yaşındayken komedi yapmaya başlamıştım.
Psikedelik ilaçlara epey bir bulaşmıştım.
Bu da, genel varoluşsal sorunlarımı daha beter etti.
Gerçekliğin üstündeki duvar kâğıdını soyuyor gibi hissediyordum.
Her şeyi destekleyen dandik bir yapı iskelesi var gibiydi.
"Neler oluyor?" falan.
Birden ebeveynlerinin kusurlu olduğunu,
öğretmenlerinin yalnız falan olduğunu fark ediyorsun.
"Sanırım Bayan Buchanan yalnız" dediğimi hatırlıyorum.
"Esprilerine gülmek için büyük bir baskı hissediyorum. Bilmiyorum."
Mesela toplum olarak Karınca Z
ve Bir Böceğin Yaşamı filmlerinin
aynı sene çıkması gerçeğiyle ilgili daha fazla konuşulmaması sebebiyle
çok geriliyordum.
Belli ki etkili güçler söz konusuydu ve biz bunu ele almayacak mıydık?
Nasıl yani?
Evet işte.
Evet, çok stresliydim.
Uyuşturucu, bedenimden kurtulmamın yoluydu sanırım.
Bedenimde çok rahatsız hissediyordum ve bu da bir tuzaktı.
Uyuşturucu bağımlısı oldum ve şöyle şeyler yaşandı.
Psikedeliklerden çok daha beterlerine geçtim.
Evimden kovuldum, okulu bıraktım.
En sonunda rehabilitasyon merkezine gittim.
19 yaşındayken dokuz ay boyunca rehabilitasyon gündüz programına gittim.
Gençler için rehabilitasyon gündüz programı
gerçekten kötü bir fikir.
Bir bakıma yani. Bir grup genci bir araya getiriyorsunuz.
Tek ortak noktaları uyuşturucuyu sevmeleri ve her gün 15.00'da zil çalışıyor.
"Yeni arkadaşlarınızla çıkın bakalım" diyorlar.
"Çıkın, sokak aralarında kaynaşın."
"Tek bildiğiniz yöntemle."
Benim için aydınlatıcı oldu. Büyük bir dönüm noktasıydı.
Bu programa girdiğimde orada 12 çocuk daha vardı.
Aniden "Siktir" dedim.
Bu çocuklar gerçekten zor şartlardan geliyordu.
Ailelerinde zor durumlar yaşıyordu. Ben kimdim?
Ben ayrıcalıklı, orta sınıf bir çocuktum. Neye isyan ediyordum?
Ama orada olmalıydım ve çok da iyi oldu.
Aralarına girmek istedim. Bir süredir oradalardı.
Hepsi çok kaynaşmıştı.
Birbirlerine lakaplar takmışlardı.
Hiç lakabım olmamıştı ve ben de dâhil olmak istedim.
Çok heyecanlıydım çünkü programda iki ay geçirdikten sonra
bir sabah geldim ve bir çocuk bana "Banyo Suyu, n'aber?" dedi.
"Banyo Suyu mu?" dedim.
Bana Banyo Suyu demeye başladılar.
Sonra öğretmen de öyle demeye başladı.
Öğretmenler "Günaydın Banyo Suyu" diyordu. Anlamıyordum.
Ama çaktırmadım. Bunun nedenini bilmediğimi söylemek istemiyordum.
"Fena değil, iyiyim" diyordum.
Evet. Sonunda onların yanında rahat etmeye başladım
ve hepimiz kaynaştık.
"Çocuklar, aylardır sormak istiyordum" dedim.
"Bana neden Banyo Suyu diyorsunuz?"
Dediler ki, "Sen geldiğinde aramızda konuştuk
ve banyo suyunu içen bir çocuk gibi göründüğüne karar verdik."
Çok
spesifik bir şeydi bu.
Çok da aşağılayıcı.
Ve de yaratıcı, evet.
Yani, zamanında banyo suyu içtiğim de oldu.
Tabii.
Hepimiz yapmadık mı?
Yani, öyle kaşıkla falan
ya da pipetle değil tabii.
Ama hepimiz…
Hepimiz biraz içmişizdir, değil mi? Banyo saatini hatırlar mısınız?
Banyo saatinde ıslak flaneli alıp…
Flanel mi diyorsunuz yüz bezi mi?
Flanel mi? Evet, Kanada'dayız.
Hiç ıslak flaneli alıp
yüzünüze koyup öyle nefes aldınız mı?
Sonra birden kendinize işkence yapıyormuşsunuz gibi olur ya?
"Yok, istemem!" olursunuz.
O flaneldeki suyu içinize çektiniz mi hiç?
Değil mi?
Gıcır gıcır olur böyle. Müthiş bir his.
Banyo saati.
Anlatabildim mi?
En çok özlediğim de…
Banyo saatinden devam edeceğim ama kısa bir şey diyeyim.
Banyo saati konusunda en çok özlediğim şey
günde bir kez birinin gelip "Banyo saati" demesi.
Çok güzel değil mi? Gençken pek kıymetini bilmiyoruz bence.
Boktan bir Tinder randevusundayken garsonun gelip "Böldüm, kusura bakmayın.
Ama banyo saatiniz geldi" dediğini düşünsenize.
Kaçıp gidersiniz.
Gençler gençliği boşa harcıyor resmen.
Gençler gençliği boşa harcıyor.
Evet, yani…
Sanırım ergenliğime kafayı takmış olmamın
ve sürekli o günleri düşünmemin sebebi, şu an bambaşka bir insan olmam.
Çok kaotik bir ergenlik geçirdim.
Çok kasvetliydi, çok acayipti.
Ama artık bambaşka biri gibiyim. Artık risk almaktan kaçınıyorum.
Siz… Evet.
Beni yürüyen merdivende bir görseniz. İnanılmaz.
Tırabzana sımsıkı tutunuyorum.
Çok şeyimdir…
Şeye yaklaşırken de panik olurum.
"Bir, iki, üç, hadi" falan böyle.
O anı beklerim.
Hazır değilken sona geldiysem geri yürürüm.
Şöyle yaparım.
Evet.
Ama öyle, farklı hissediyorum.
Hâlâ kendime zarar verme hissine kapılıyorum.
O baskı artıyor bazen.
Hepimizde böyle dürtüler vardır sanırım
ve bu duygularla başa çıkmanın sağlıklı yollarını ararız.
Ben sık sık kaçış odası oynarım.
Sürekli bir odadan kaçarım.
Sürekli.
Geçenlerde turneye çıktım ve turneye çıkmak çok yorucu oluyor.
Kendi başıma da tura çıkıyorum. Genelde benden önce kimse çıkmaz.
Tur menajerim falan yoktur. Tek başıma seyahat ederim.
İngiltere'deki rastgele şehirlerde uzun günler geçiririm.
Edinburgh'da bir gösteri yapıyordum. O gün tek başıma Edinburgh'daydım.
Bir baskı oluştuğunu hissetmeye başladım.
Anlatabildim mi?
Trainspotting'i de yeni izlemiştim ve tehlikeli bir durumdaydım.
"Ne yapsam?" diye düşündüm.
İnternette Edinburgh zindanlarının açık olduğunu gördüm.
Londra zindanları gibi bu da.
Oyuncuların Viktorya dönemindekiler gibi giyinip
sizi korkuttuğu, yoğun bir korku deneyimi.
Cehennem labirentinden geçiyorsunuz. "Harika" dedim.
Özel paketlerinden aldım.
Fazladan 20 dolar verince
oraya gittiğim zaman yeşil ekran önünde
fotoğrafımı çektiler.
Bir mezarlık görseli yansıtıp bir anahtar ve anahtarlık veriyorlar.
İşte o an "Tam arkadaşlarla yapılacak bir şeymiş" demiştim.
Arkadaşların ya da sevdiklerinle. Elimde anahtarlıkla öyle kaldım.
Sonra aşağı indim. Ben ve bir grup yabancı vardı.
Bu korku labirentinde grup olarak ilerleyecektik.
Turistler, aileler, 10 kişi falandık.
Tam başlamak üzereyken bir adam geldi.
Viktorya dönemindeki kasaplar gibi giyinmişti.
Kanlar içindeydi, büyük bir kasap bıçağı vardı.
Gür sakalı olan İskoç bir adam. "Ben kasabım" dedi.
Aksanı pek iyi yapamıyorum. "Edinburgh zindanlarına hoş geldiniz.
Sizi geberteceğiz" dedi. "İşte bu!" falan oldum.
"Evet, ölmek için dua ediyorum!"
Sonra "Ama önce birkaç güvenlik duyurum olacak" dedi.
"Hamileyseniz veya epilepsiniz varsa zindana girmeyin."
"Tamam" dedim. Sonra şöyle dedi:
"Zindandaki hiçbir oyuncu size dokunmayacak ya da sizi tutmayacak."
"İyiymiş" dedim.
Kimse zindanda dokunulsun istemez. O yüzden "Güzelmiş" dedim.
Sonra başladık. Arkadaşlar, çok korkutucuydu.
Öyle ki korkudan titriyordum resmen. Bir grup yabancıyla ilerliyordum.
Bütün ışıkları kapadılar, zifirî karanlık oldu.
Işıkları geri yaktıklarında suratımızın dibinde bir kadın duruyordu
ve böyle yapıyordu…
Çok korkutucuydu ama çok da hoşuma gidiyordu.
En başta bir öyküsü de vardı aslında.
O kasap bize "Efsanevi yamyam Sawney Bean'le tanışacaksınız" demişti.
Sawney Bean'i bilen var mı? Belli ki efsanevi bir yamyammış.
"Onunla tanışmak istemiyoruz, korkuyoruz" dedik.
"Sizi çok sevecek millet" dedi. Bir şeyler olacağını biliyorduk.
Bir bölüme geldik, yerin altında tekne gibi bir şey vardı.
Edinburgh'ün derinlerindeydik.
Bir hattın üstünde bir tekne vardı, hepimiz ona bindik.
Karanlıkta Sawney Bean'in gittiğimiz yerde olduğunu duyuyorduk.
"Ben Sawney Bean" diyordu. "Olamaz" yapıyorduk.
Kasap "Artık yalnızsınız, sizi bırakıyorum" dedi.
"Dur" dedik. "Seni seviyorduk artık, sana ihtiyacımız var."
"Siktirin gidin" deyip gitti sonra.
Ben ve bizim grup kaldık. Ufak bir teknedeydik.
Işıklar söndü ve zifirî karanlık oldu.
Elinizi bile göremiyordunuz, kapkaranlıktı.
Nemli ve soğuktu. "Ben Sawney Bean" dediğini duyuyorduk. Çok korkuyordum.
Sonra sırtımda bir el hissettim.
Sırtımdan yukarı çıkıyordu
ve boynuma dolanacak gibiydi.
Çok korktum çünkü zindanda bana dokunmalarının
yasak olduğunu hatırladım, değil mi ama?
"Ne oluyor?" dedim. Işıklar açılınca hemen arkamı döndüm.
Bizim gruptan orta yaşlı bir kadın vardı.
Ve böyle yapıyordu.
Öyleydi ki…
Çok acayipti.
Kadının iki yanında da iki tane ergen kızı
oturuyordu ve şöyleydiler:
"Anne, ne halt ediyorsun sen?"
Kadın böyleydi…
Sürekli aklıma gelir bu kadın.
Anlattığım postacı gibi. O da bir kahraman.
Hepimizin kahramanı.
Ama yaşadığımı hissetmek için böyle şeyler yapıyorum.
Düşüncelerim konusunda çok tetikte olmaya çalışıyorum
çünkü gençlik dönemimden kalan bir sürü utancım var.
Çok kötü davranışlar sergiledim, kendime çok zarar verdim.
İşin garibi de çok öfkeli olmamdı. Gerçekten çok öfkeliydim.
Mesela tuhaf bir şey var.
2016 civarı Trump'ın seçildiği zamanı hatırlıyorum.
"Dünyanın biraz ekseninden kaydığını inkâr edemeyiz artık" falan demiştim.
Çok boktandı, değil mi?
Artık birçok bilgiye ulaşabiliyoruz.
Sistemin herkes için yürümediğini inkâr etmek zor.
Milyarderlerin vergi ödememesi falan gibi şeyler.
"Haklı bir öfke duyuyormuşum" demiştim.
Bence birçok genç de bu haklı öfkeyi hissediyor.
Ama isyan şeklim beş para etmezdi.
Kendine zarar veren, benmerkezci bir şeydi.
Acizce bir şeydi yani.
16 yaşlarındayken şu dövmeyi yaptırmıştım. "Yulaf ezmesi" yazıyor.
Hatta iki kere yazıyor.
"Erkekleri sikeyim" diyerek yaptırmıştım.
Ne alaka ya?
Sonsuza dek orada kalacak.
Ben…
Şöyle hissediyordum mesela…
Dünya, bana satılmış bir ev gibi geliyordu.
Kredi çekemeyecek kadar küçük yaşlarımda hem de.
Çok şaibeli bir emlakçının bana sattığı bir evdi.
Kaypak tipli, domalarak hamile kalınmış bir emlakçı.
"Burayı imzala evlat." Ben de "Tamam" demişim.
"Tüm hayallerin gerçek olacak." İmzalıyorum ve eve giriyorum.
Eleştirel düşünce geliştiriyorsun. Gençliğinde o evde uyanıyorsun.
"Bir saniye" diyorsun. Bir dakika, bu evin temelleri çürümüş.
Önceki sahipleri evi ısıtmak için
sadece fosil yakıtlar kullandığından arka bahçe yanıyor.
O yüzden tepkim de "Bu evi ben içindeyken yıkayım" olmuştu.
Ama tabii şu an fark ediyorum ki asıl yapmam gereken
o evi tamir etmek için enerji harcamakmış.
Yapmamız gereken de bu.
Umarım bunu yapmaya çalışırız. Bunu yapmalıyız.
Evi güzelleştirmek için biraz enerji harcamalıyız.
Çünkü diğer türlüsü olmaz, evet.
Bence bunu bilinçli olarak yapmalıyız. Yoksa olmaz.
Bu yüzden çok seviyorum…
Z kuşağı mükemmel cidden.
Sadece TikTok'ta olduklarına inanmayın. Çok çılgınlar. Hayata karışıyorlar.
İklim değişikliğini protesto edip
toplumsal cinsiyet binary'liğini yıkıyorlar, ben ne yapıyordum?
Millete sinsice sokulup "LSD'si olan var mı?" diyordum.
Çok faydasız hareketlerdi bunlar.
Çok çılgınlar.
Konuşmak istediğim bir şey var.
Toplumsal cinsiyet meselesinden çok kısa bahsetmek istiyorum.
Şimdi…
İngiltere'de bulundum ve şimdi de Amerika'dayım.
Şu an her iki yerde de toplumsal cinsiyet ve cinsiyet kimliği konusunda
gerçek bir histeri var.
Bunun bir sebebi de, bunun son zamanlarda ortaya çıkan bir
Z veya Y kuşağı modası olduğu yanılgısından geliyor.
Toplumsal cinsiyet konusundaki bu esneklik yani.
İnsan uygarlığının başından beri toplumsal cinsiyet konusunda
farklılıklar olduğunu biliyoruz.
Üçüncü ve dördüncü toplumsal cinsiyetleri tanıyan kültürler var.
Tanımayı geçtim, hürmet edilen hatta. Bana hürmet edilebilirdi yani.
Bana hürmet edilebilirdi.
Rezalet ya.
Onun yerine "Hangi tuvaleti kullanabilirim?" diyorum.
Bu katı toplumsal cinsiyet binary'liğine sahip olmak da
yeni bir sömürgeci modası oldu.
Sanki tüm dünyanın üstünden buldozerle geçip tüm bu güzel şeylerin
nüanslarını yıktık gibi.
İngiltere'de yaşarken hatırlıyorum da,
Hindistan, eşcinselliği suç olmaktan çıkardı, harika bir şeydi.
Büyük kutlamalar oldu, çok heyecanlıydı ama çok da sinir bozucuydu
çünkü İngiltere'deki haber başlıkları çok kibirliydi.
Şöyleydi: "Hele şükür Hindistan."
Çünkü 1896'da Hindistan'a girip eşcinselliği suç saydıran da
İngiltere'ydi.
Manipülenin âlâsını yaptılar yani.
Birinin evini ateşe verip şöyle demek gibi:
"Söndürmenin bu kadar uzun sürmesi çok tuhaf."
"Rezalet resmen."
Evet, teşekkürler.
Evet.
En gıcığı da
toplumsal cinsiyetten bahsetmek de istemiyorum pek
çünkü kimse bir şey kazanmıyor.
Hele ki sizi kişisel olarak etkiliyorsa ve önemsiyorsanız tartışmak zor oluyor.
Duygulandığınız anda kaybediyorsunuz çünkü böyle oluyorsunuz…
Zor olsa da konuşmam gerektiğini hissediyorum çünkü diğer herkes…
Komedyenler mesela.
Büyük, multimilyoner komedyenler stand-up gösterilerinde
trans haklarının bu kadar zayıf olduğu ve geriye gittiği bir zamanda
aşağılayıcı ve küçük düşürücü espriler yapıyorlar.
Yok, yok. Ama bana öyle geliyor.
"Evet, geriye gidiyor, oh olsun."
Yok, şaka. Birden "Sıçtık" dedim.
Her röportajda o adamların gösterileri hakkında konuşmam istendiğinde
bilgim olsun diye o gösterileri izliyorum.
Ama sürekli karşıma çıkan şey şu oldu: "Toplumsal cinsiyet bir gerçek."
Bir tanesi sürekli böyle diyordu.
Sonra kamera seyirciye dönüyor, hepsi çok mutlu falan.
Şu an tereciye tere satmak gibi olacak biraz ama kısaca geçeyim.
Biyolojik cinsiyet tabii ki gerçek.
Ama bunun içinde tonlarca çeşitlilik var.
Bilimsel olarak sandığımız kadar binary değil.
İnterseks insanlar var, hormonal farklılıklar var falan.
Biyolojik cinsiyetin gerçekliği inkâr edilemez.
Ama toplumsal cinsiyet çok daha gündelik
ve burada ve burada olanlarla ne yapacağımıza bağlı.
Sosyal bir kurgu gibi daha çok ve daha değişken.
Biyolojik cinsiyet ve toplumsal cinsiyet arasındaki farkı
anlamak isteyen insanlara şu şekilde açıklıyorum.
Cinsiyet spektrumunu hayal ediyorum.
Güzel ve Çirkin filmini bilir misiniz? Tamam.
Cinsiyet spektrumunun bir ucunda Gaston olduğunu düşün.
Hatırladınız mı? "Benim gibi dövüşen…" falan derdi. Çok seksiydi.
Aşırı erkeksi biriydi.
Spektrumun diğer ucunda da Stockholm sendromu olan Belle var.
Çok korkunçtu ama…
Ama yine de mükemmel bir rol modeldir
çünkü okuyabiliyor.
Kitapları seviyor.
Hakkını verelim.
Spektrumun ortasında da şamdan var, tamam mı?
Lumière var.
Lumière'i çok iyi anlıyorum. Lumière'e çok yakın hissediyorum.
Lumière'e ne kadar güç kazandırırsak Belle ve Gaston da bir o kadar eğlenirdi.
Lumière parti verirdi. "Nasıl istersen!" derlerdi.
Evet.
Bir fantezim var mesela.
Öyle bir fantezim var ki…
Kafamda net bir görüntü var.
Dave Chappelle, Ricky Gervais, Louis C.K. var.
Joe Rogan da olsun. Birlikte domuz rostosu yiyorlar.
Bu fantezimde dev bir domuz var ve onlar da etini koparıyor.
Kadehlerde bal likörü içiyorlar.
Orta çağ içkisi hani? Para saçıyorlar falan.
Sonra televizyonu açıyorlar ve Güzel ve Çirkin'le
toplumsal cinsiyeti anlatmamı izliyorlar.
"Bir de şamdan var" falan.
İzledikten sonra "Olamaz, biz… Beyler" diyorlar.
"Yanılmışız."
Sonra da… Fantezim bu işte.
Sonra ne istiyorum, biliyor musunuz?
Birbirlerini pışpışlasınlar.
Birbirlerini yavaşça tutup yavaşça sallasınlar.
Kendilerine yeniden ebeveynlik yapsınlar istiyorum. Bir de ufak bir öpücük.
Çünkü ben de anlıyorum. Gerçekten. Yeni bir dil öğrenmek zordur sonuçta.
Zor mudur acaba?
Omicron falan?
Onu çok çabuk kapmıştık.
Ama işte…
Hep duyduğum bir espri var.
Bu espri 90'larda çok modaydı.
Sonrasında stand-up camiasına daha güçlü döndü.
"Kendimi bir kaktüs ya da bir lamba direği
veya cansız bir nesne olarak tanımlıyorum" esprisi.
Ben non-binary'yim. Bu da trans kimliği bayrağı altında.
Doğumda bana atanmış cinsiyeti hissetmiyorum yani.
Ve…
Ama kendimi illa non-binary veya trans olarak tanımlamak istemiyorum.
Ben öyleyim ve aksini söylemek de tuhaf olurdu.
Kendime şiddet uygulamak gibi olurdu. Öyle gelirdi yani.
Sıcak domates çorbasının 100 katı gibi olurdu.
Ağzına kadar dolu bir çorba gibi.
Alengirli bir durum çünkü kim olduğumu bildiğim konusunda
benim sözüme güvenmelisiniz.
Bunu insanlara söylemek çok zor.
Bunun için benim sözüme güvenmelisiniz. Ben eminim bundan.
Toyota Tercel'in bir geyiğin altına sığabileceğinden emin olmayabilirim.
Çok emin değilim.
Ama bundan eminim.
Ayrıca anlamanıza bile gerek yok.
Anlatabildim mi? Ben de Wi-Fi'yı anlamıyorum. Nasıl çalışıyor? Nedir?
Ama gerçek olduğunu biliyorum. Aramızda, biliyorum.
Orada olduğunu kabul ediyorum yani.
Uykularımı kaçırmasına izin vermiyorum.
Öyle yapmıyorum yani. Evet.
Geçen aralık ayında bir beden uyum ameliyatı oldum.
Geçtiğimiz yıldan beri düşük dozda testosteron da alıyorum.
Hayatımın en güzel yılı oldu. Gerçekten.
Ve ben 35 yaşındayım. Hayatımın en güzel senesi oluyor ama.
Teşekkürler.
Öyle ki…
Tuhaftır ki o kadar mutlu da değilim.
Çılgın atmıyorum yani ama ızdırabım yok oldu gerçekten.
Hepsi bu.
Ufak şeyler bunlar aslında.
Biz kimiz ki ızdırabın yokluğundan birini mahrum bırakalım.
Albümümün adı bu olacak.
Evet, tamam.
Ayrıca şu an
o dile sahip olduğum için de şükrediyorum.
Çocukken o dile sahip değildim.
Ama hep böyle hissettim ve hatırlıyorum da…
Hani üç, dört yaşlarındayken aileniz size doğum hikâyenizi anlatır ya?
Sanki annemler de hep…
Sürekli bana nasıl hamile kaldıklarından ve doğumumdan bahsediyorlar gibi oldu.
Yemin ederim normal sohbetlerimiz de oluyor.
Ama babam şöyle demişti:
"Annenin sancısı başlayınca hastaneye gittik."
"Belki bir gün senin de çocukların olur" demişti.
Çocuğum olmasını düşünmüştüm.
Hayalimde çocuk sahibi olurken asla o çocuğu doğuran kişi olmuyordum.
Çok spesifik bir hayalim vardı. 1950'lerdeki iş insanı bir babaydım ben.
Hastane koridorlarında volta atıyordum.
Tam bir 101 Dalmaçyalı havası vardı.
Bir hemşire gelip "Oğlunuz oldu" diyordu. "Şerefinize beyler" diyordum.
"Adını Buster koyacağım.
Madende çalıştıracağım."
Neyse, bitirmek üzereyiz.
Bir şey daha anlatacağım. Mikrofon standımı alayım.
Kaybettiğimi düşünsenize.
Bana öyle geliyor ki…
Bu arada çok teşekkür ederim. Çok güzel geçti, harikaydınız.
Birçok şeyden bahsettik.
Dünya görüşlerimize göre kötümser ve iyimser bakıp durduk.
Ama pozitif bitirmek istiyorum.
Size çok sevdiğim bir Budist kıssasını anlatmak istiyorum.
Beni iyi dinleyin lütfen.
Bu hikâyeye bayılıyorum.
Sonra da gideceğim.
Ormanda geçiyor. Ormana geri döndük.
Bu kıssada kovalanan bir adam var.
Ormanda biri peşinden koşuyor.
Cehennemden gelen bir canavar tarafından diyeyim.
Çok korkutucu bir yaratık.
Aslan gibi çenesi ve devasa bir bedeni var.
Açlıktan başka bir şey bilmiyor. Bu adamı yemek istiyor.
Günlerdir adamın peşinde ve adam da kaçıp duruyor.
Ama adam yorulmaya başlıyor.
Bir noktada canavara yenik düşecek.
Tam bayılacağını ve canavarın onu yakalayacağını düşünürken
ormanın ortasında taştan bir kuyu görüyor.
Ufak, yuvarlak bir kuyu. "Kuyuda canavardan saklanabilirim" diyor.
Kuyuya atlıyor. Canavar peşinden giremiyor.
Kuyunun başında durup böyle yapıyor. Adam da seviniyor.
Kuyudan düşüyor ama düşerken
ayaklarına su sıçradığını hissediyor.
"Tuhaf" deyip aşağıya bakıyor.
Ayaklarının altında, indiği yerde
su deli gibi köpürüyor ve fark ediyor ki…
Kuyunun dibinde ne var? Başka bir canavar.
Evet, çifte canavar durumu.
Kötü. Kötü haber.
Üstte canavar, altta canavar.
Şu şekilde.
Son anda kuyunun yanından çıkmış bir dal görüyor. Böyle budaklı falan.
Ona tutunuyor ve kalan son gücünü de
bu dalın üstüne çıkmak için kullanıyor.
Kasları titriyor artık. "Başardım" diyor. Yukarıda canavar, aşağıda canavar.
Ama o dal, adamın ağırlığı yüzünden çatırdıyor.
Kalıcı bir çözüm olmadığını anlıyor.
Bir noktada o dal kopup gidecek.
Şuradaki kıvrımından bile terliyor artık.
O kıvrımınız bile terliyorsa başınız belada demektir.
Birden dalın ucuna bakıyor ve dalın ucunda parıldayan
bir şey görüyor, "O ne öyle?" diyor.
Dengesini sağlıyor
ve tek parmağıyla dalın ucuna uzanıyor.
O şeyi parmağına alıyor. Altın rengi, parıl parıl ağaç reçinesi.
Ağaç reçinesiymiş. Ağzına koyuyor ve şöyle diyor:
"Çok lezzetliymiş."
Arkadaşlar, pozitif bir şey bu. Bir saniye.
Hikâye bu kadardı. Hayır.
Alo?
Peki.
Ben bunu çok pozitif buluyorum, inanın.
Bana katılın lütfen. Bu gösterinin adı SAP koydum.
Bana katılmanız gerek cidden.
Bunlar ucuza gelmedi yani.
Ama ben çok pozitif buluyorum çünkü düşünsenize.
Hayat da çifte canavar durumu olabilir.
Hayat da bir bakıma öyle olabilir, değil mi?
Ama neyse ki çok fazla reçine var
ve o reçineden keyif almak için vakit ayırmamız lazım.
Mümkün olduğunca da yetiştirmemiz gerek. Neyse ki bol miktarda reçine var bence.
Dikkatli bakarsanız her yerde var.
Köpekler var mesela.
Bu dünyadaki her köpek.
Güzel bir kot pantolon. Bu da reçine olabilir.
Benim için The Beatles reçine mesela.
Arkadaşlarınız. TV dizisi Friends. Yok, arkadaşınızın olması.
Seks de iyi. Arkadaşınızla seks yapmak da güzel.
Korkutucu insanlar falan.
Kamp ateşlerini, marşmelov kızartmayı,
Elton John'un Bennie and the Jets şarkısını seviyorum.
Sarılmalar, maytaplar, Noel ışıkları, tüm bunlar.
Hepsi reçine.
Hepsi reçine olabilir.
Belki size banal gelebilir
ama bu da benim için bir reçine.
Bunu yapmak beni mutlu ediyor.
Benim için reçine yani.
Geldiğiniz için hepinize minnettarım.
Çok teşekkür ederim.
Çok teşekkürler.
Vay be.
Tanrım.
Dur, ağlıyor musun sen?
Evet, o kadar üzücüydü ki.
Komik olması gerekiyordu.
-Komik değildi. -Evet, komikti. Hepsi komikti.
Gerçekten mi?
Sanırım mizah anlayışlarımız farklı.
Yine de dinlediğin için sağ ol.
İçimi dökmek iyi geldi.
Hayır, bu…
Bu, benim. Ben benim.
Sen, sensin.
Muhteşem.
-Başlayalım mı dersin? -Evet.
-Heyecanlı mısın? -Biraz gergin ve heyecanlıyım.
Normal tabii, biraz ağır.
Buchanan ailesine bu dönem çok mektup geldi.
-Öyle mi? Popülerlermiş. -Çok seveceksin.
-Tamam. -Kürek?
Evet.
-İyi ki geldin. -Beni kabul ettiğin için sağ ol.
Komikmiş meğerse, inanamıyorum.
-Yani… -Çok acayipti.
Bazı kısımlar dokunaklıydı sanırım.
Evet. Tamam, başlayalım hadi. Orada ufak bir çukur aç.
İşte böyle. İçine gir iyice. Bayılacaksın Mae.
-Evet. -Omuzumuzdan atalım mı?
-Hazır mısın? -Bir, iki, üç. Evet!
-İyi geldi, değil mi? Biraz posta getir. -Manyak bir şey.
Normalde ne yapıyorsun? Bu olur mu?
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna