Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Grabe! Mamma mia, Mae! -'Sensya na.
Mabuti.
-Marshmallow? -Ayos lang.
-Goma? -Oo, pahingi isa.
-Sige. -Salamat.
Kwentuhan na.
-Ayos. Pupuwesto na ako. -Sige.
Mae, kakapalit ko pa lang.
Sana may backup ka ng pics sa kasal mo.
-Puwede mo akong ipakilala? -Sige.
-Puwede 'yong may, "At ngayon"? -Ako bahala.
Salamat.
At ngayon, palakpakan n'yong lahat,
at i-welcome sa entablado, ang nag-iisang
Mae Martin!
Hi!
Kumusta kayo?
Uy.
Hi.
Natutuwa akong nandito kayo.
Grabe. The best 'to.
Maraming salamat sa pagpunta.
Ano'ng… Sige.
Marami akong gustong sabihin.
Ano'ng pangalan ng lahat? Simulan ba natin…
Sa bilang na tatlo, sabihin n'yo pangalan n'yo. Isa, dalawa, tatlo.
Hello, ako si Mae.
Ang saya ko na nasa Canada ako ngayon. Talagang…
Canadian ako. Napaka-Canadian ko.
Pero 12 taon na akong nakatira sa England.
Nakatira sa London. Kaya parang medyo tunog tanga ako.
Mayroon akong kaunti,
parang tunog ng kay Madonna. Sinusubukan ko labanan.
Sorry talaga.
Pero… Ang papa ko ay British. Talagang napaka-British.
Parang siyang… Parang mahiwagang ginoong British.
Isa siyang mahiwagang tao.
Mahilig siya sa mga phases ng buwan. Makabuwan siya. Mahilig siya…
Alam niya lahat ng ibon sa garden niya
at may partikular siyang relasyon sa bawat ibon.
At buong pagkabata ko ay napakamahiwaga. Pinakamagandang halimbawang naiisip ko…
N'ong mga walong taong gulang ako,
hinatid kami ni papa sa karate class ng kuya ko.
At napaka-Canadian ng eksena.
Mga 5:00 p.m., lubog na ang araw.
Nag-i-snow, nasa highway kami papunta sa karate dojo.
Nasa backseat kami ng kuya ko. Eight ako, 12 naman siya.
Green belt ako sa karate, yellow belt ang kuya ko.
Matanda ng apat na taon, mababa ng dalawang belt.
Na di naman mahalaga, pero naisipan kong banggitin.
At habang nasa highway kami,
biglang tumabi sa kalye si papa dahil sa taranta,
Nagtunugan 'yong gulong, bumubusina.
Napakadelikado. Huminto siya, nininerbyos, sabi,
"Pasensya na, pero kailangan nating bumaba ng kotse."
Kami naman, "Ha?" At lumabas kami sa kotse.
Nakatayo kami sa gilid ng highway.
Ang kuya ko, 12 taon, hiyang-hiya,
nakauniporme ng karate. 'Yong mga tao, "Yellow belt siya?
Sandali lang. Mukha siyang mas matanda…
Iikot natin ang sasakyan. Tingnan mo."
Kami, "Ano'ng nangyayari?" Sabi ni papa,
"Nakita ko ang bagong buwan sa salamin."
Nakita niya 'yong bagong buwan sa windshield
at huminto kami, bumaba sa kotse,
pinayuko kami sa buwan ng tatlong beses.
Ginawa namin 'yong ritwal na 'yon.
Sinabi namin, "Magandang gabi, Bb. Buwan."
Mahiwaga 'yon. Makabuwan siya. Sobrang hilig niya sa buwan.
At bumisita ako kamakailan sa bahay.
'Yong bahay 'yon na kinalakihan ko,
at nand'on na sila bago pa ako ipanganak.
Nasa kusina kami ni mama at papa,
nilapitan ako ni papa, "Punta ka sa study sa dapit-hapon."
Ako, "Pero…" Pumunta ako kay mama,
"Ano'ng oras ang dapit-hapon?"
Sabi niya, "Di ko alam."
At umakyat ako sa study, na parang…
Sa maraming taon, naging bakante 'yon.
May alak si papa, nakatingin sa bintana.
Gusto niyang ipakita na may pamilya ng raccoon na nakatira sa puno
ng kapitbahay.
Tuwing dapit-hapon, lumilitaw sila, at may relasyon siya sa kanila.
Nakatayo kami, naghihintay sa kanila,
at bigla niya na lang sinabi,
"Alam mo bang sa kuwarto kang 'to nabuo?"
Ang sabi ko, "Oh…"
At ayaw ko siyang pigilin pag gan'on siya, kaya…
Sabi ko, "Naaalala mo 'yong gabing nabuo ako"?
At sinabi niya 'to, na talagang di ko makalimutan
mula n'on. Sabi niya,
"Oo, naalala ko. Malinaw pa sa alaala ko."
'Yon ang sinabi niya.
"Sinikatan ng buwan sa puwitan ng mama mo."
Sa…
Pakiramdam ko di n'yo pa nakukuha, parang…
Alam ko na ang posisyon n'ong nabuo ako.
Kinilabutan ako.
Walang gustong mabuo sa doggy style.
Di maganda 'yon.
Di mo… Gusto mong mabuo ka nang harapan.
May titigan.
Pag nilabasan ka, sasabihin natin…
"Pinili nating
bumuo ng buhay."
Hindi, "Kagatin mo ang unan!" Terible.
Pangit. Parang…
Nabago n'on ang pananaw ko sa sarili ko…
Doggy-style baby ako.
May punto naman.
Kaya pala.
Parang naapektuhan n'on ang postura ko. Medyo…
Medyo kuba ako.
Parang may mga nakikita akong doggy-style babies
pag nasa labas ako, 100%, meron…
Sasakay ako sa subway, at may…
May naninigarilyo. Ako, "O, ayos."
O sa bar, at 'yong bartender,
"May nagpadala sa 'yo ng inumin." Pagtingin ko…
Doggy-style baby din.
May mga gan'on ngayong gabi. Nakikita ko. May ilan.
Tuwing bibisita ako sa amin, may ganitong nangyayari.
Isang bagay na nagpapadiskaril sa akin sa reyalidad.
May ganitong anekdota 'yong mga magulang ko,
at kinukuwento nila 'to buong buhay ko.
Kada taon, mag-iinuman sila at ikukuwento 'yon sa dinner party.
At naiinis ako d'on,
kasi, "Imposible 'yon."
Kaya ba't n'yo 'to ginagawa sa akin? Ano 'to?
Naiinis kami ng kuya ko.
Ikukuwento ko sa inyo at kayo humusga
kung totoo o hindi. Okay?
So, sabi ng mga magulang ko
na n'ong late twenties nila, nagmamaneho sila sa Northern Ontario
sa paliku-likong daan sa gubat,
at dumaan sila sa ilalim ng moose.
Sumumpa sila.
Ang sabi ni mama, bumabiyahe sila sa paliko-likong daan
nakatayo 'yong moose sa daan,
at dumaan sila sa ilalim ng tiyan.
Nakakabaliw…
Parang ako, "Ano'ng sinasabi n'yo?"
Nakaka…
May tunog pa siya ng balahibo ng tiyan ng moose
na marahang sumasagi sa bubong ng kotse.
Parang…
Naiisip n'yo ba?
Para akong mababaliw.
At naiinis din ang kuya ko d'on.
N'ong huling bisita ko, kami ni kuya,
"Kailangan nating malaman 'to."
Alamin natin kung posible 'to.
Kaya nag-research kami at inalam ang taas ng Toyota Tercel.
'Yon ang minamaneho nila.
Ang taas ng bubong ng sasakyan.
Nag-Google kami ng pinakamalaking naitalang moose.
At ang nakakainis
ay posibleng nangyari 'yon.
Posibleng nangyari 'yon.
Kung nagkataon na nakatagpo sila ng pinakamalaking moose,
parang posible 'yon.
Nakakabaliw.
Palakpak kayo kung tingin n'yo totoo.
Talaga?
Palakpak kayo kung kalokohan.
Kita n'yo?
Ewan ko.
Parang depende sa tingin n'yo sa mundo.
Kung naniniwala ka sa moose, bata ka sa puso.
Meron ka pa ring kasiyahan ng bata
sa buhay.
Kung di ka naniniwala sa moose… Mahirap 'yong lumipas na mga taon.
Mahirap, di ba? Grabe.
Totoo. Kailangan nating gawin lahat para makaraos.
Kung anoman nagpapasaya sa inyo.
Pinadalhan ako ni papa ng news article kamakailan.
At sinabi niya, "Magugustuhan mo 'to.
Makaka-relate ka dito." 'Yan sinabi niya.
"Makaka-relate ka dito."
Ito ang kuwento na di ko makalimutan.
Sasabihin ko sa inyo.
Nangyari ito sa Netherlands.
Sa maliit na bayan sa Netherlands.
Napansin ng isang pamilya na wala silang natatanggap na sulat.
"Matagal na tayong di nakakatanggap ng sulat."
Lumipas ang mga linggo.
"Wala tayong natatanggap na bayarin
o pampleta sa mail natin. Kakaiba 'to."
Nangapitbahay sila. "Nakakatanggap kayo ng sulat?"
Sabi nila, "Hindi. Kakaiba. Matagal-tagal na rin."
Kaya pumunta sila sa post office at kinausap 'yong mail boss.
'Yong mail boss.
Na kailangan mong talunin
para makalagpas sa Level 10.
Para siyang…
"Wala kaming natatanggap na sulat."
Sabi niya, "Titingnan ko."
Kinausap niya ang kartero sa bloke na 'yon.
Di ko maalala ang pangalan ng kartero, kaya Gary itatawag natin sa kanya.
Sabi niya, "Gary, sabi nila, wala silang natatanggap na sulat.
"Ano'ng nangyayari?" At palaban agad si Gary.
Sabi niya, "Ewan ko, Hinahatid ko ang mga sulat.
Walang natatanggap, walang sumusulat sa kanila."
Sabi nila, "Okay."
Sabi ng mail boss, "Sige, Gary."
Pero sa mga katrabaho niya, "Ano'ng meron kay Gary?"
Ang wirdo ni Gary.
Napagpasyahan nilang bantayan si Gary at imbestigahan ang kaso.
Kaya, kinabukasan,
dumating si Gary sa trabaho at unang red flag,
kinuha niya mga sulat at sumakay sa kotse niya.
Di sa mail truck o anoman.
At nagmaneho siya palabas ng bayan.
Kaya sabi nila, "Pucha." At sinundan nila siya,
at nagmaneho siya sa gubat sa Netherlands.
At sinundan nila siya sa malayo.
Pinanood nila siyang pumarada. Binantayan nila.
Bumaba siya ng kotse.
Pumasok ng gubat, dala ang bag ng sulat. 45 minuto siya d'on.
Bumalik siyang walang dalang bag.
Sumakay sa kotse niya, umalis.
Kaya pumunta sila pagkaalis niya. Sa gubat.
Isipin n'yo. Ito ang bumungad sa kanila.
Maganda at may sikat ng araw.
May hamog mula sa lumot.
May nag-iisang moose. Malaking moose sa background.
Mas matangkad sa mga puno.
At nakikita nila, sa abot ng mata nila,
may daan-daang tambak ng lupa.
Maliliit at nakahilera ng maayos sa gubat.
At tinanggal nila 'yong lupa.
Binabaon ni Gary 'yong sulat.
Dati niya pang ginagawa.
Matagal na 'tong nangyayari at ngayon lumalala na.
Sabi nila, "Pucha."
Kinausap nila siya kinabukasan.
Malumanay.
Parang, "Uy, Gar."
Napansin naming binabaon mo mga sulat.
Nagtataka lang kami, ba't mo ginagawa 'yon?"
At sa news article, ito ang direktang sinabi ng kartero,
sagot sa tanong, "Ba't mo binabaon ang sulat?"
Ito ang sinabi niya. Sabi niya,
"Ginawa ko minsan, masarap sa pakiramdam.
At ngayon, nakasanayan ko nang gawin."
Nagustuhan ko siya.
Siya ang hero ko…
Guys, nakulong si Gary.
Nakulong siya ng walong buwan. Oo.
Bawal gawin 'yon sa sulat, federal offense 'yon.
Nakulong siya. Gusto ko siyang sulatan ng fan mail pero ayaw ko siyang ma-stress.
Baka sabihin niya, "Gusto kong ibaon."
Pero n'on ko lang naramdamang kilala ako ni papa.
Ang…
Ang hirap n'on. Sinusubukan kong bumalik sa buhay
at muling maramdaman ang sigla ng buhay bago pandemya.
Lalo na, nahihirapan akong makaramdam ng sigla sa romantic life ko.
Di ko alam kung may gaya ko.
Post-pandemic dating.
Dahil 35 na ako, parang…
N'ong early 20s ko, sobrang romantic.
Gustong mahanap ang the one.
Sobrang in love ang mga magulang ko at model ko 'yon.
May magsasabi, "May oras ka?" Ako naman, "Mahal din kita."
'Yon ba…
At ako…
At gusto kong sumama sa 'yo.
Saan tayo pupunta?
At ngayon, medyo, di ko alam.
N'ong summer, may ka-date akong lalaki, kaibig-ibig, sa totoo lang.
Teka, hindi kung…
Kung naniniwala kayong kaibig-ibig ang mga lalaki.
Siyempre naman.
Pero kung naniniwala kayong…
Anim na buwan naging kami, ako at 'yong lalaking ito at…
Ang ganda n'on, pero 35 ako at 36 siya.
Sa puntong 'yon, pareho kaming may matinding ex.
Alam n'yo 'yon? Di kami magiging big ex sa isa't isa.
Di namin mato-traumatize ang isa't isa, kaya parang…
Ano'ng silbi?
At…
Nakahiga kami isang gabi at nag-uusap lang,
di seryosong usapan. Di niya gustong maging seryoso.
Sabi niya, "Kung magkakaanak tayo, ano ipapangalan natin?"
Ako, parang, "Di ko…"
Di ko alam.
Sa puntong ito, marami na akong nakausap tungkol diyan.
Sabi ko, "Di ko alam."
"Balikan ko lang 'tong libingan ng hypothetical na patay na mga bata
para makakuha ng bagong imahinasyong bata."
Dinadaanan ko mga multo… "Tingnan mo!
Ayan sina Olive at Basil, ang kambal."
Sila, parang, "Kinalimutan mo kami."
Sabi ko, "O, alis."
May maliit na Clementine, pinag-aral ko siya sa private school.
May clarinet siya sa ulo.
"Makipaglaro sa 'kin." Sabi ko, "Ayoko."
At ngayon nakahanap na ako ng bagong gawa-gawang anak,
sabi ko, "Wala na akong lakas pa
para magpangalan. Puwedeng Ian na lang pangalan nilang dalawa?"
Alam n'yo ba? Totoo 'to.
Noong 2018, walang bagong Ian na ipinanganak.
Totoo 'to. Noong 2018, wala ni isang Ian na nirehistro
sa mundo. Totoo 'yon.
At kung nanonood ka nito,
at ayaw mo sa palabas, dalhin mo 'yan.
Teka, alam n'yo ba ang ibig kong sabihin ng big ex?
May mga ex kayo.
Okay. Talaga.
Sabi n'yo, "Oo, alam namin."
Parang mayroon kayong normal na ex, tapos may big ex.
Na umabot ka sa pahina ng nobela ng buhay mo…
Parang nasa edad ka na kailangan mong tanggapin
na habang buhay mo ay may mga pangalan
na tuwing maririnig mo, lahat ng organs mo ay matutunaw.
At lalabas lang sa ari mo.
O sa tumbong mo kung wala…
At kailangan mong magdala ng plastic bag kung sakaling kailangan mong dakutin…
Nakakadiri.
Mayroon akong ilang big ex, pero may isang…
Gusto kong ikuwento sa inyo.
Itong ex na 'to, matindi ang relasyon namin, apat na taon.
Sikretong relasyon 'yon,
'yon ang una niyang non-heterosexual na relasyon.
Sabi niya, "Di puwedeng ipagsabi." At nagsama kami.
Nakaka-stress. Nakipaghiwalay siya,
na hindi puwede.
Na akala ko nilinaw ko.
Napakatagal na hiwalayan.
Sa puntong nangyari ang kwentong 'to,
di kami nagkita ng isa't kalahating taon.
Nasa London ako para sa isang show, at masaya ako n'ong gabing 'yon.
Alam n'yo 'yon? Kakapagupit ko pa lang.
Bagong gupit ako, alam n'yo 'yon.
Nakasuot ako ng malinis na itim na T-shirt at…
Mas malinis dito. Pasensya na dito.
Gusot… 'to.
Crumplestiltskin 'to.
Naalala n'yo si Rumpelstiltskin?
Ano nangyari sa kanya? Kung saan-saan siya dati.
Lagi natin siyang pinag-uusapan. Noong bata ka,
Rumpelstiltskin dito…
Ngayon wala nang balita sa kanya.
Naiintindihan ko.
Mahirap manatiling relevant.
Para siyang nawala sa dilim.
Gayon pa man, maganda pakiramdam ko n'on, malinis.
Bagong gupit at…
Kasama ko ang best friend kong si Joe n'on.
Nanood siya ng show ko.
Gusto ko pag nanonood siya, madaling tumawa.
Anghel siya, ang best, best friend ko.
Ginawa ako 'yong show, maayos naman.
Pumunta ako sa green room pagkatapos. Sinalubong ko si Joe.
At ako, "Uy, pare. Ganda ng show."
Pero para siyang may sakit.
Maputla mukha niya, at sinabi niyang,
"Nandito siya."
Sabi ko, "Pucha."
Alam ko sino'ng tinutukoy niya, sabi ko, "Okay."
"Nasa taas siya.
Di niya alam na nandito ka. Nandito siya para uminom
kasama ng mga kaibigan natin.
Sa likod na lang tayo dumaan.
Magsaya tayo ngayong gabi. Punta tayo sa ibang bar."
At pinag-isipan ko 'yon.
At naisip ko, "Hindi.
Ayaw kong magsaya ngayon."
Sabi ko, "Aakyat tayo."
Umakyat kami, kumpiyansa ako. Kasama niya mga kaibigan namin at…
Magiging proud kayo sa akin. Kumpiyansa akong naglakad.
Ano'ng ibig sabihin?
Naglakad ako…
Naglakad akong puno ng kumpiyansa.
Masusurpresa ko siya kasi di niya alam nasa gusali ako.
Tingin ko pabor sa akin 'yon. Lumapit ako, "Uy."
Ang mga kaibigan namin,
alam na nila ang sama ng hiwalayan namin, nakita nila ako.
Sabi ko, "Kumusta?"
Sabi niya, "Naku, hi." Tumayo siya. Nagyakap kami.
Maayos. Sabi ko, "Masaya akong makita ka.
Nakuha mo daw 'yong part na 'yon, galing."
Sabi niya, "Congrats d'on." At sabi ko, "Oo, salamat."
Maayos. Tapos naisip ko, "Alam mo,
ako dapat tumapos sa usapan." Tama?
Ako dapat ang may kontrol sa situwasyon.
Nag-usap kami sandali, sabi ko, "Masaya akong makita ka…"
Sabi niya, "Gusto mo maupo?
Magkikita kami ng kaibigan ko sa bar,
pero masaya akong makita ka." Nagkayap uli kami.
Naglalakad ako papuntang bar at sumusulyap siya
habang naglalakad ako.
Habang naglalakad ako papuntang bar, napagtanto ko,
"Anong mga kaibigan sa bar?"
Walang mga kaibigan sa bar.
Umupo na si Joe sa mesa niya.
Traydor siya.
Patay siya sa 'kin.
Natataranta ako kasi nakatingin siya. At papunta ako sa bar.
Mabuti, sa huling segundo, nakita ko ang tatlong babae na nasa show ko.
Nasa unahan sila ng show ko.
Papalapit na ako sa bar.
Buti sabi ng isa, "Uy, ang saya ng show."
Naisip ko…
Siguro ang gusto niya sa pag-uusap na 'yon,
ang inaasahan niya sa pag-uusap na 'yon,
-"Ang saya ng show." -"Salamat sa pagpunta."
Napakatindi ng nakuha niya.
Sabi ko, "Hi, kumusta? Ano'ng mga pangalan at trabaho n'yo?"
Ang tactile din. Kakaiba.
Nasa balikat nila ang braso ko, parang pati ulo ko.
Sila parang, "Whoa, okay." Nag-uusap kami.
Tapos, nagsimula kaming magkwentuhan, nagkakasundo kami.
Naiwasan ang krisis.
Sabi nila, "Gusto mo uminom?" Nag-inuman kami,
tapos biglang may tumapik sa balikat ko, at pagtingin ko, 'yong big ex ko.
Sa pagkakataong 'to, nasurpresa niya ako kasi di ko inaasahan.
Sabi niya, "Uy, pasensya na sa abala, gusto kong magpaalam, aalis na ako."
Sabi ko, "Oo." At nagyakap kami.
May matindi siyang sinabi…
"Siguradong magtatagpo ang landas natin balang araw."
Parang gan'on.
Nalusaw lahat ng organs ko. Nilabas ko 'yong plastic bag.
Nagyakap kami, at aalis na siya.
Nagpapaalam pa rin siya sa ilang tao.
Bumalik ako sa mga "kaibigan" ko,
at tingin ko na-overwhelm ako.
At bumuhos ang emosyon ko
at humagulgol ako.
Umiiyak ako, ang mga balikat ko…
Para akong…
Sabi nila, "Naku po, ayos ka lang?" At sinabi ko,
"Tawa, tawa!
Tumawa kayo!"
Psychotic behavior 'yon.
Literal na sabi ko, "Tumawa kayo."
At lahat sila parang…
Walang totoong punchline sa kuwentong 'yon…
maikling kuwento kung ayos sa inyo.
Para ilarawan ang antas ng emosyon na nararamdaman ko.
Marami akong nararamdaman. Kayo din ba?
Nakakapagod, alam n'yo.
Punong-puno ako ng damdamin.
Lagi kong iniisip
na parang Campbell's tomato soup.
Alam n'yo 'yon?
Campbell's tomato soup. At punong-puno ako.
Sa tuktok ng bungo ko, pinipigilan ko 'yon.
Pinipigilan kong lumabas sa mga butas ko
habang tinatahak ko ang buhay. Ganyan ang nararamdaman ko.
Isang tao lang ang kailangan, "Kamusta?" At parang…
Lalabas 'yon sa tenga ko.
Sila naman, "Naku." At ako, "Pasensya na.
Di 'yon tungkol sa 'yo."
Ayos lang ako. Pumunta ako sa therapist.
Oo, oo, oo.
Oo, kailangan n'yo 'yon, guys. Kailangan n'yo.
Kung magrereklamo kayo gaya ng dami ng nirereklamo ko,
sa kasawiang-palad, kailangan n'yo rin.
Oo.
Pakiramdam ko, ang mga kaibigan ko ay,
"Magbayad ka ng taong gagawa ng inaasahan mo sa amin."
Sabi ko, "O, sige."
Nahanap ko ang therapist na 'to at ang talino niya at nag-Zoom kami.
May sinabi siyang interesante, "Di ikaw ang damdamin mo.
Nilalamon ka ng damdamin, pero di ikaw ang damdamin."
Sabi niya, "Sa loob mo at sa lahat, merong tahimik, neutral at eternal na sarili."
Nararanasan mo ang damdamin, pero di ka nilalamon.
Sabi niya, "Sa halip na kilalaning masyado ang damdamin,
Parang, "Balisa ako, ganito ako." "'Wag kang magpapalamon sa damdamin.
Obserbahan mong may kuryusidad ang pakiramdam."
Narinig n'yo na ba 'yon? 'Yon ay…
Akala ko parang gaganito kayo, "Ha."
"Nakakaranas ako
ng galit.
Nakaka-curious.
Nakaka-curious."
May kakaibang nangyari sa akin
n'ong panahon ng pandemya… Nasa London ako n'on.
Nasa apartment lang ako, sa London ng ilang taon.
At napansin ko ang di inaasahang damdamin na tumataas,
"Ba't parang nahihiya ako?"
Nagigising akong nahihiya.
At madalas ako sa apartment ko.
Sa sala ko. At sa kuwarto ko, partikular.
At sabi ko, "Teka lang, baka ito."
Makinig kayo.
Di ba nakakahiya na matanda na tayo
at may kuwarto pa tayo?
Sige, teka.
Na parang, "Ito ang kuwarto ko.
Ito ang kuwarto ko.
Bawal pumasok."
Nakakahiya. "Kailangan kong linisin ang kuwarto ko."
Syempre, tinatanggap at naiintindihan ko na kailangan natin ng kuwarto.
Kailangan mo ng apat na pader para ihiga ang ulo mo gabi-gabi.
Pero tingin ko ang nakakahiya
ay 'yong pag-decorate natin ng kuwarto para ipakita ang katangian natin.
At parang, "Ako 'to." Di ba?
"Ako 'to sa kuwarto ko."
Sobrang nakakahiya.
"May Himalayan salt lamp ako.
Oo, at ako ay ako.
May litrato ako sa pader at ako…"
Pag nakatapos ka ng libro, di mo aalisin.
"Ialagay ko 'to sa shelf.
Personalidad ko 'yan na naka-display.
Walang ibang gaya ako."
Tapos nag-iisip ako… Medyo abstract 'to,
pero, di ba, sa isang paraan, ang utak at isip natin
parang kuwarto natin,
at nilalagyan natin 'yon ng mga karanasang kinokolekta natin
para mabuo kung ano tingin natin sa sarili natin?
'Yon ginagawa natin.
Naghahanap tayo ng karanasan, nangongolekta ng ilalagay sa isip,
tapos, "Ako 'to."
Naiisip ko na bawat karanasang iniipon natin
ay parang bagong snow globe.
Naglilibot tayo, parang,
"Nakita ko minsan si Antonio Banderas sa airport. Oo.
Ako 'to. At walang ibang ako."
At pagkatapos
lahat ng interaksyong pantao ay talagang…
Napansin ko 'to nitong pandemya. Lahat ng interaksyon
ay parang pakitaan ng snow globe sa isa't isa.
At nagsasalitan lang.
Parang may magpapakita sa 'yo ng snow globe nila,
susubukan mong makinig mabuti.
Tungkol sa party limang taong nakalipas.
Ikaw naman, "Oo, at ikaw na ikaw rin 'yan."
Parang, "Oo, eksakto, oo.
Nakakatuwa ding maging ikaw."
Pero ikaw, ang mga mata mo ay nasa sarili mong shelf.
Siyento porsiento, sa buong oras… Ikaw, "Mmm, oo. Hindi. Oo."
Hinihintay mo ang sandali
na, "At ako rin. Mayroon akong…"
Salamat.
Magiging masaya 'to. Alam n'yo?
Naisip ko…
Nanonood ako ng stand-up specials.
Lumabas 'yong sa special ng kaibigan ko, nilabas nila ang trailer.
Sabi ko, "Pucha, sobrang dynamic."
Magalaw siya sa entablado at…
Ako, "Di ako masyadong gumagalaw." Para akong…
Paano kaya kung…
Gusto kong maging dynamic trailer ko.
Parang, "Paano kung…"
Alam ko 'yong mga gusto kong makita sa trailer.
Di ko pa lang nasulat 'yong mga biro na may galaw.
Kaya, "Gawin ko na lang 'yong galaw."
Inilagay ko sa trailer at parang…
Nasa trailer 'yon. Ganda n'on! Panonoorin ko 'yan.
Kumuha na lang sana akong isandaang asong turo.
Lumalabas sila ng ganito.
Nakatayo sila, tumatalon at ilalagay lang 'yon
sa trailer at hindi sa show.
Marami akong naramdaman.
Galit, hiya. Ilan 'yon sa mga nararamdaman ko.
Ang isa pang pakiramdam…
Na nangingibabaw sa akin, at maraming makaka-relate,
ay nostalgia. Nostalgic ako.
Alam ko walang kuwenta 'yon,
parang ako…
Nostalgic ako bago ang pandemya, di natin alam ang ganda n'on.
Nostalgic ako sa pre-puberty, sa totoo lang.
Do'n nagsimulang masira ang lahat.
Tulad ng…
Ang mga kaibigan ko, "Na-miss mo ang '90s."
Napakaorihinal niyan.
"Na-miss n'yo ba 'yong ang daming goma ng magulang natin?"
Naalala n'yo 'yong lahat may goma?
Nasa mga hawakan ng drawer.
Nakabalumbon na gan'on. Para saan sila?
Wala akong goma ngayon.
"Nami-miss n'yo ba 'yong may malaking kabibe sa banyo?"
Ako, "Nami-miss ko 'yon."
Oo.
Nami-miss ko ang madaling access sa abortion at konting populismo.
Alam n'yo 'yon? Oo.
Pakiramdam ko. Sa tingin ko,
di pa 'ko nakalampas sa puberty.
Sa ilang kadahilanan.
Parang sinalpok ako ng puberty.
Una sa lahat, demographic ako kung saan,
ang puberty ay kasabay ng pagdating ng Internet
at pagiging sikat ng Internet.
Ang suwerte ko. Mula isa hanggang 13
na wala pa sa iba. Naalala ko 'yong computer
sa classroom namin na may Internet.
At sa isang gabi, biglang sumabog ang mundo, nagbago lahat, parang…
Nagkaroon kami ng unang e-mail address.
Ang akin ay hot-mae-el@hotmail.com.
Salamat.
Panahong makakagawa ka ng magandang email address.
Pero parang magdamag 'yon na ang mundo ay madali lang…
Lahat ng kailangan ko ay nasa isang set ng Encyclopedia Britannica
sa basement ng magulang ko.
Nakaka-relax. Ang dami mong malalaman.
'Yon lang.
Maganda at manipis na papel. Alam n'yo 'yon?
Napakadali. Hindi…
At parang objective truth 'yon.
Walang kumukontra sa set ng encyclopedia.
Alam n'yo 'yon? Parang, "Ah…
Sigurado kang Lima ang capital ng Peru?"
At sa magdamag parang…
Nahumaling ako. 'Yong mga kaibigan ko ng tanghali,
"Maglalaro kami sa labas. Sama ka?"
Ako naman, "Hindi, napakaraming gagawin sa Internet.
Ang daming nangyayari. Kailangan kong…
i-copy paste ang litrato ng Buffy the Vampire Slayer
sa Word document."
Tapos ipi-print ko 'yong Word document.
Basang-basa ng tinta 'yong papel.
Puno ng tinta.
Gugupitin ko 'yon at para 'yong basang toilet paper.
Tapos ididikit ko 'yon sa homework diary ko.
Abala ako.
Pakiramdam ko naging abala ako mula n'on.
Pagod ako.
Isa pang dahilan bakit parang talagang tinamaan ako ng puberty ay…
Gusto ko 'yong regular na puberty.
Dumating ang Internet at 'yong mga bagay na dala nito.
At para sa akin, ay nagdulot 'yong puberty ng kakaibang gender dysphoria,
sa kasarian.
-Alam n'yo 'yon? -Oo.
Ang tahimik.
Hindi, pero bago ang puberty,
para akong androgynous na bata,
malakas ang loob, ginagaya si Ace Ventura.
At dumating 'yong puberty at nagbago katawan ko,
naramdaman ko… At '90s din 'to.
Ito 'yong panahon ng girl bands at boy bands.
Ito ang pinaka-pop-fueled binary.
At nag-aral ako sa all-girls schools, na parang…
At ang sikat na tanong na kailangan mong malaman ang sagot
sa school ko, anong Spice Girl ka?
Lima lang ang posibleng sagot.
Kailangan mong malaman. Nasa pasilyo ka,
may mga babaeng haharang, "Alin ka sa kanila?"
Nag-aayos kasi sila ng lip syncs.
Kailangan nilang malaman. Walang panghuhusga. Aalamin nila
saan ka nababagay sa konstelasyon.
Parang, "Alin ka?" Sabi ko, "Justin Timberlake. Di ko alam.
Nick Carter?"
Sa tingin ko, kung nakakaranas ka ng mga bagay ukol sa gender,
nakakatakot na bangungot ang puberty, na para kang alien,
at lahat ng astig sa 'yo ay nagiging walang kuwenta.
May trick ako.
Okay, ingay 'yon na nagagawa ko sa kamay ko.
At totoo, sikat talaga 'yon.
Gusto ng mga tao 'yon at patok 'yon sa parties.
Gagawin ko 'yon ngayon.
Okay, baka may nakakaalala nito. Ito 'yong tunog.
Naaalala n'yo 'yon?
Seryoso, patok 'to sa parties.
Sasabihin nila, "Gawin mo 'yon."
Ako naman, "Sige."
Ginawa ko 'yon sa school assembly minsan… Ang layo n'on, pero…
Ang astig n'on, tapos dumating 'yong puberty,
nasa house party ako, nasa estante ako
kasama ng 13 taong matigyawat na binata, ako…
Sabi niya, "Ano 'yon?"
"Akala ko jajakolin mo ako." Sabi ko, "Hindi.
Sabi ko may astig akong nagagawa gamit ang kamay ko."
Iniwan niya ako. Mag-isa ako doon sa dilim, parang…
Nakakalungkot.
Mahirap mabuhay sa gan'ong edad. Talagang…
Ang paraan lang para lumandi pag 13 ka,
ang katanggap-tanggap lang, "Gaano kalaki kamay mo?"
Di ba? Naaalala n'yo ba 'yon?
"Gaano kalaki kamay mo?" Tingin ko magandang galawan 'yon
para mahawakan ang taong gusto mo.
Kaso nasa all-girls school ako,
medyo nagkamali ako d'on. "Oo, ang laki ng kamay ko.
Ang liit ng sa 'yo, siyempre."
Nasa palaruan kami, "Alam mo sinasabi nila.
Malalaking kamay, napakalaking labia."
Pero…
Kaya lahat ng nangyayari, at sa tingin ko para sa lahat,
sa puberty, parang…
Nagde-develop ka ng critical thinking
tinatamaan ka ng katotohanan sa buhay.
Tingin ko kung iba ka sa anomang paraan,
kung ang laging sinasabi sa 'yo ng lahat
ay di tugma sa nararanasan mo…
Gaya ng sa kasarian, sabi ng mga tao, "May dalawa,
babae ka at ganito 'yon." Ikaw naman, "Okay."
Pero ibang-iba ang nararanasan mo.
May dalawang pagpipilian ka.
Kuwestyunin ang pagkatotoo ng sarili mo at karanasan mo
o kuwestyunin mo ang pagkatotoo ng lahat
at ng buong sistema.
Pag nasimulan mo 'yon, lagot ka.
Monogamy.
Puwedeng magdala ng dalawa sa prom? Ba't di puwede? Di ko gets.
At talagang naramdaman ko rin…
Nagsimula akong mag-comedy n'ong 13 ako at
natuklasan ko… Nahilig ako sa psychedelic drugs.
Napalala n'on ang pangkalahatang existential wave.
Parang tinutuklap ko 'yong wallpaper sa reyalidad
at nakikita ko itong napakanipis na scaffolding na humahawak sa lahat.
Parang, "Ano meron?"
Makikita mong may pagkukulang mga magulang mo,
ang mga teacher mo ay parang malungkot.
"Parang malungkot si Ms. Buchanan.
Parang nape-pressure akong tumawa sa mga biro niya. Ewan ko."
At naaalala ko na talagang na-stress ako
ba't di natin pag-usapan bilang isang lipunan ang katotohanan na
ang pelikulang Antz at A Bug's Life
ay lumabas sa parehong taon.
Siguradong may malalakas na puwersa d'on
at di natin ito pag-uusapan? Parang ano…
Oo.
Kaya, na-stress ako at…
Parang paraan 'yong droga para makawala sa katawan ko.
Di ako kumportable sa katawan ko at 'yon ang trap door.
Nahilig ako sa droga, at ang bullet point,
nagsimula sa psychedelics hanggang sa grabe na.
Pinalayas ako sa bahay. Huminto ako sa pag-aaral.
Fast-forward, napunta ako sa rehab.
N'ong 19 ako, pumasok ako sa rehab day program
ng siyam na buwan.
Isang rehab program para sa teens
na hindi magandang ideya.
Sa isang paraan. Nagsasama-sama ang mga teenagers.
Lahat sila mahilig sa droga.
Araw-araw, 3:00 p.m., tutunog 'yong bell.
"Puntahan n'yo mga bago n'yong kaibigan.
Takbo kayo. Magkita-kita kayo sa eskinita.
Sa paraan lang na alam n'yo."
Pero nagbukas sa akin 'yon. Malaking pagbabago 'yon.
Nasa program ako at may 12 pang bata d'on.
Bigla akong, "Ay, pucha."
Naging mahirap ang buhay ng mga batang 'yon,
at mahirap na situwasyon sa pamilya. Sino ako?
May pribilehiyo ako, di mahirap. Ano'ng pinaglalaban ko?
Pero dapat nandoon ako, at ang ganda.
Gusto kong makibagay. Matagal sila d'on.
Magkakaibigan sila.
May mga palayaw sila sa isa't isa.
Wala akong palayaw at gusto kong makisali.
Tuwang-tuwa ako dahil matapos ang dalawang buwan,
pumasok ako at sinabi ng isa, "Tubig Panligo, kumusta?"
Sabi ko, "Tubig Panligo?"
At mula n'on gan'on na tawag nila sa akin.
Ganoon din tawag ng teacher ko… Kumalat na.
"Gandang umaga, Tubig Panligo."
Ako, "Ano nangyayari?"
Ayaw kong aminin na di ko alam ba't gan'on tawag nila sa akin.
Sabi ko, "Di masyado. Ayos lang."
At sa wakas, naging komportable na ako sa kanila
at naging close kami.
Sabi ko, "Ilang buwan ko na gustong itanong.
Bakit, Tubig Panligo?"
Sabi nila, "Pagdating mo, nag-uusap kami
at napagpasyahang para kang batang iniinom ang sariling tubig panligo."
Napaka…
detalyado.
Nakakainsulto.
At malikhain, oo.
Umiinom ng sariling… Ibig kong sabihin, nagawa ko 'yon.
Sige.
Lahat naman tayo, di ba?
Ibig kong sabihin, di tulad ng…
Na may straw…
Pero tayong lahat…
Nakainom na tayo, di ba?
Naaalala n'yo 'yong oras ng ligo?
Naranasan n'yo bang kinukuha n'yo 'yong basang flannel…
Flannel ba tawag n'yo o pamunas?
Flannel? Oo. Canada, oo.
Kinuha n'yo ba 'yon
at tinakip sa mukha n'yo at hiningahan?
At parang bigla kang nawa-waterboarding mag-isa?
Parang, "Naku!"
O sinipsip n'yo ba 'yong tubig sa flannel n'yo?
Di ba?
Napakamatunog. Ang sarap sa pakiramdam.
Oras ng ligo.
Alam n'yo 'yon?
Pinakanami-miss ko…
Tapos na ako sa oras ng pagligo, pero banggitin ko lang
na pinakanami-miss ko,
araw-araw, may nagsasabi, "Liguan na."
Ang saya. Parang di natin pinahahalagahan noon,
pero isipin mong nasa Tinder date ka,
at dumating ang waiter, parang,
"Pasensiya na sa abala. Oras na para maligo ka."
Aalis ka na.
Nasasayang ang kabataan sa bata.
Kaya 'yon…
Tingin ko kaya obsessed ako sa kabataan ko
at patuloy kong pinoproseso 'yon, parang ibang tao na ako ngayon.
Medyo magulo ang kabataan ko,
at talagang grabe, nakakabaliw.
Ngayon pakiramdam ko ibang tao na ako.
Iwas na iwas ako sa panganib.
Ikaw… Oo.
Dapat makita n'yo ako sa escalator, nakakabaliw.
Mahigpit ang hawak ko sa railing.
Para akong…
Habang papalapit 'yon, "Susme. Isa, dalawa, tatlo, go."
Hinihintay ko.
Kung di pa ako handa, aatras ako.
"Sige…"
Oo.
Pero oo. Iba pakiramdam ko.
Nararamdaman ko pa rin 'yong self-destructive na pakiramdam.
Parang naiipon na pressure.
Lahat yata tayo may gan'ong damdamin.
Kailangan mong humanap ng paraan para harapin 'yon.
Lagi ako sa escape rooms.
Lagi akong tumatakas sa kwarto.
Palagi.
Nasa tour ako kamakailan at matindi 'yon.
Nagto-tour ako mag-isa. Wala akong opening act,
o tour manager.
Mag-isa lang ako.
Mga ilang araw ako sa iba't ibang lungsod sa UK.
At may show ako sa Edinburgh.
Mag-isa ako sa Edinburgh n'on,
at nararamdaman kong unti-unti akong nape-pressure.
Alam n'yo 'yon?
At napanood ko 'yong Trainspotting, kaya parang,
nasa danger zone tayo.
Sabi ko, "Ano'ng gagawin ko?"
Nag-online ako at bukas ang Edinburgh dungeons.
Parang London dungeons, na may katatakutan,
sobrang nakakatakot,
nakabihis ang actors ng Victorian at tatakutin ka.
Maglalakad ka sa mahirap na maze. Sabi ko, "Ayos."
Kumuha ako ng VIP package, magdadagdag ka ng 20
at ibig sabihin, pagdating ko, kukunan ka nila ng litrato
sa green screen.
Bibigyan ka ng susi, magpapakita ng libingan,
at bibigyan ka ng keychain…
D'on ko naisip, "Dapat kasama mo mga kaibigan mo dito."
Kaibigan o mahal sa buhay.
May keychain na ako ngayon…
Kaya,
bumaba ako at 'yong grupo ng mga taong di ko kilala,
at magkakasama kami sa horror maze.
Mga turista at pamilya, sampu kami.
Papunta na kami, at lumabas 'yong lalaki
na nakadamit ng Victorian na mangangatay.
Puno siya ng dugo at may malaking kutsilyo, balbas,
Scottish, sabi niya, "Ako ang mangangatay!"
'Di ko masyadong magawa 'yong accent.
"Welcome sa Edinburgh dungeons, papatayin namin kayo." At sabi ko, "Ayos!
Pinagdadasal ko ang kamatayan!"
Tapos sabi niya, "Pero may ilang safety announcements ako.
Kung buntis ka o may epilepsy, 'wag kang pumunta sa dungeon."
Sabi ko, "Sige." Tapos sabi niya,
"Di kayo hahawakan o hahatakin ng actors."
Sabi ko, "Mabuti naman."
Walang gustong mahila sa dungeon. Kaya ako,
"Sweet."
Kaya nag-umpisa na kami at sobrang nakakatakot.
Parang… Nanginginig ako sa takot.
Mga di ko kilala kasama ko.
Gustong-gusto nilang patayin 'yong lahat ng ilaw, ang dilim.
Pagbukas nila ulit, may babaeng nakatayo sa tapat mo
at parang…
Nakakatakot, pero nagustuhan ko.
May kuwento din siya kung saan sa simula pa lang,
sabi ng mangangatay, "Makikita n'yo ang cannibal na si Sawney Bean."
May nakakakilala ba kay Sawney Bean? Legendary cannibal, at…
Kami naman, "Ayaw namin siyang makita. Natatakot kami."
Sabi niya, "Magugustuhan niya kayo."
Alam namin may pupuntahan.
Dumating kami sa may bangka sa ilalim, nasa pinakaloob kami ng Edinburgh.
At may bangka sa riles at sumakay kaming lahat.
Narinig namin si Sawney Bean sa dilim kung saan kami papunta,
"Ako si Sawney Bean." Kami naman, "Hindi."
Sabi ng mangangatay, "Sige, bahala na kayo. Iwan ko na kayo."
Kami, "Teka. Mahal ka namin, kailangan ka namin."
Sabi niya, "Bahala kayo," at umalis.
Kami na lang ng grupo ko sa maliit na bangka.
Patay ang ilaw at madilim.
Di mo makikita ang kamay mo, ang dilim,
basa, at malamig.
Narinig namin, "Ako si Sawney Bean." Nakakatakot.
Tapos naramdaman ko 'yong mga kamay sa likod ko.
Paakyat sa likod ko,
at parang papunta sa leeg ko.
At natatakot ako dahil naaalala kong
bawal ka nilang hawakan sa dungeon. Di ba?
"Ano nangyayari?" Bumukas ang ilaw, lumingon ako,
at may nasa middle age na babaeng na kasama sa grupo namin.
At sabi niya…
Nakaka…
baliw.
At kasama niya 'yong dalawa niyang anak
na nasa magkabilang gilid. Sabi nila,
"Ma, ano'ng ginagawa mo?"
Siya naman…
Lagi ko siyang naiisip.
Para siyang 'yong kartero. Hero siya.
Bayani natin.
Pero ginagawa ko ang mga 'yon para maging masigla at…
pinipilit kong maging mapagmatyag sa utak ko
dahil ang dami kong kahihiyan n'ong kabataan ko.
Ang sama ng ugali ko. Napaka-destructive ko at…
Ang kakaiba ay galit na galit ako, galit talaga.
Ang wirdo lang ay mula n'ong 2016…
Naalala ko n'ong nahalal si Trump. Sabi ko, "Di natin maitatanggi
na nalilihis ang mundo sa axis niya." Medyo malala, di ba?
Napakarami nating impormasyon ngayon,
mahirap itanggi na di para sa lahat ang sistema.
Bilyunaryong di nagbabayad ng buwis, lahat 'yon.
Kaya sabi ko, "Okay, tama ang galit ko."
Tingin ko, maraming kabataan ang nakakaramdam ng matinding galit.
Pero ang paraan ng pagrerebelde ko ang walang kuwenta.
Parang napaka-self-destructive at makasarili ko.
Wala 'yong kuwenta, sa huli. Nagpa-tattoo ako
n'ong 16 ako. Nakalagay, "Oatmeal."
Dalawang, "Oatmeal."
Naalala ko na, "Buwisit na lalaki."
Parang, ano?
Habang buhay na 'yan.
Ako…
Naalala ko, naramdaman ko…
Pakiramdam ko ang mundo ay bahay na naibenta sa akin
noong bata pa ako para pumirma sa mortgage.
Ibinenta sa akin ng kaduda-dudang realtor.
Medyo kaduda-duda. Parang doggy-style baby realtor.
"Pumirma ka dito, bata." Ako naman, "Sige."
"Matutupad mga pangarap mo." Pumirma ako, nasa bahay ako.
May critical thinking ka. Teenager. Magigising ka sa bahay mo.
Sabi mo, "Teka."
Teka, bulok na ang pundasyon ng bahay,
nasusunog ang likod kasi 'yong may-ari dati
ay laging nagsusunog ng fossil fuels.
Kaya ang reaksyon ko, "Ibu-bulldoze ko na lang ang bahay kasama sarili ko."
At siyempre, ngayon napagtanto ko na dapat ang ginawa ko
ay maglaan ng lakas sa pag-aayos ng bahay.
Iyon ang dapat gawin…
Iyon ang sinusubukan nating gawin. Kailangan, tama?
Maglagay tayo ng lakas na pagandahin ang bahay.
Dahil hindi nito… Oo.
Dapat nating sadyaing gawin 'yon.
Kung hindi, di mangyayari.
At kaya ako… Gustong-gusto ko…
Pakiramdam ko napakaastig ng Gen Z.
'Wag kayong maniwalang nasa TikTok lang sila.
Nandiyan sila. May ginagawa sila.
Nagpoprotesta sa climate change at mahigpit na gender binaries.
Ano ginagawa ko?
Naglilibot ako habang sinasabing, "Sino'ng may acid?"
Walang kuwentang ugali.
At masasama sila.
Gusto kong pag-usapan.
Gusto kong pag-usapan sandali 'yong tungkol sa kasarian.
So…
Dahil nasa UK ako, at ngayon nasa States ako,
at sa parehong lugar, may gulo ngayon tungkol sa kasarian,
gender identity.
At tingin ko bahagi n'on ay mula sa maling akala
na Gen Z na pauso o millennial na pauso, tama?
Na magkaroon ng pagbabago tungkol sa kasarian…
Hangga't may sibilisasyon ng tao,
may pagkakaiba-iba sa kasarian.
May mga kulturang kumikilala sa ikatlo at ikaapat na kasarian.
Di lang kinikilala, ginagalang.
Parang puwede akong igalang.
Nakakainis.
Sa halip, sabi ko, "Aling banyo puwede kong gamitin?"
At parang bagong kolonyal na pauso na magkaroon ng mahigpit gender binary.
Para bang naglibot tayo sa mundo at sinira ang pagkakaiba
ng magandang bagay na ito.
Sa UK kung saan ako nakatira, naalala ko,
n'ong 2018, tinanggap ng India ang homosexuality, at ang ganda n'on.
Parang malaking selebrasyon, exciting talaga, pero nakakadismaya
dahil ang balita n'on sa UK, parang,
"Oras na, India."
Pumunta ang England sa India at nag-criminalize ng homosexuality
n'ong 1896, na parang…
Pinakamatinding gaslighting 'yon.
Parang sinunog mo 'yong isang bahay at sinabing,
"Nakakahiyang ang tagal na mapatay ang sunog.
Nakakahiya."
Oo. Salamat.
Oo.
At ang nakakainis,
ayaw ko talagang pag-usapan ang kasarian
kasi parang talo ka, e.
Lalo na kung personal kang apektado,
may pakialam ka, mahirap makipagdebate.
Nagiging emosyonal ka, talo ka na. Parang…
Mahirap, pero tingin ko dapat pag-usapan 'yon
dahil lahat ng tao ay komedyante.
Mga multimilyunaryo na komedyante sa stand-up specials nila, tulad ng,
ang tumitira at nagmamaliit
sa panahong napakahina ng trans rights,
at paurong, at hindi… Oo.
Hindi, hindi. Pero pakiramdam ko…
Paurong sila, oo.
Biro lang.
Bigla akong, "Buwisit."
At pinapanood ko ang specials na 'yon para may alam ako
pag tinatanong ako sa bawat interview tungkol d'on.
Pero ang paulit-ulit na lumalabas ay,
"Katotohanan ang kasarian."
Ipapakita nila 'yong mga nanonood. Gustong-gusto nila 'yon. Parang…
Nakikipag-usap ako sa may ibang paniniwala, pero
mabilis lang… Siyempre, totoo ang biological sex. Totoo 'yon.
Sa loob niyan, napakaraming pagkakaiba-iba, parang…
Scientifically, di 'yon binary gaya ng iniisip natin. May mga intersex,
hormonal variation, lahat 'yon.
Ang biological sex, walang tatangging totoo 'yon,
pero ang kasarian ay mas panandalian at malaki kinalaman
kung ano nandito at dito.
Parang social construct.
At mas fluid.
Pag nagpapaliwnag ako sa gustong makaintindi
ng pagkakaiba ng biological sex at kasarian,
pinapakita ko ang gender spectrum.
Alam n'yo'ng Beauty and the Beast?
Okay.
Isipin n'yo sa isang dulo ng gender spectrum, nandyan si Gaston.
Naalala n'yo siya? "Walang lumalaban…"
Ang hot niya.
Para siyang extreme masculinity.
Sa kabilang dulo ay si Belle,
na may Stockholm Syndrome.
Medyo mabigat pero…
Pero isa pa rin siyang huwaran
dahil nakakapagbasa siya.
Mahilig sa libro.
Ibigay n'yo 'yon sa kanya.
At sa gitna ng spectrum, may kandelero, tama?
Nand'on si Lumière.
At talagang nakaka-relate ako kay Lumière.
May koneksyon kami.
Pag mas pinapalakas natin si Lumière,
mas masaya si Belle at Gaston.
Nagpapa-party si Lumière. Sabi nila, "Pumunta ka!"
Oo.
May pantasya ako.
May pantasya ako na parang…
Malinaw sa isip ko…
Nandyan si Dave Chappelle, Ricky Gervais, Louis CK.
Isama na si Joe Rogan. At kumakain sila ng lechon.
Napakalaking baboy, at kinakain nila 'yong laman nito.
Umiinom sila ng mead.
Sinaunang inumin. Nagtatapon ng pera.
Binuksan nila ang TV
pinapanood ang ginagawa kong Beauty and the Beast gender…
Parang… "At kandelero."
At pinapanood nila, at parang, "Grabe, kami… Guys.
Nagkamali tayo."
Tapos… 'Yon ang pantasya ko.
Tapos… Alam n'yo gusto ko? Gusto kong…
magkayakap sila.
Gusto ko silang maghawak ng marahan, at magsayaw.
Gusto ko silang mag-re-parent.
Parang konting gan'on.
Naiintindihan ko rin. Naiintindihan ko. Mahirap mag-aral ng bagong wika.
Pero, di ba? Parang…
Omicron, di ba?
Mabilis nating nakuha 'yon.
Pero 'yong…
Ang lagi kong naririnig na biro…
Hack ang biro na 'to n'ong '90s.
Mas pumatok ngayon sa stand-up circuit.
Parang, "Kinikilala ko ang sarili ko bilang cactus
o bilang poste o walang buhay na bagay." At parang…
Non-binary ako, na nasa ilalim ng trans identity.
Parang ang kasarian na binigay sa akin n'ong ipinanganak ako ay hindi…
At…
Pero parang ayaw kong kilalanin bilang non-binary o trans,
gan'on lang ako at kung hindi gan'on ay parang kakaiba.
Parang sinasaktan ko ang sarili ko.
'Yon ang pakiramdam. Parang mainit na tomato soup,
puno ng tomato soup.
Nakakalito dahil parang…
Kailangan n'yong paniwalaang alam ko sino ako.
Mahirap sabihin 'yan sa mga tao.
Paniwalaan n'yo ako.
Sigurado ako.
Di ako sigurado kung kasya ang Toyota Tercel sa ilalim ng moose.
Talagang di sigurado.
Pero alam ko 'to.
At saka, di n'yo kailangang intindihin.
Alam n'yo 'yon?
Di ko maintindihan ang Wi-Fi. Paano gumagana?
Pero alam kong totoo. Alam kong umiiral 'yon sa atin.
Tanggap ko lang na nandiyan 'yon.
Di ko hahayaang mapuyat ako n'on.
Hindi ako…
Oo.
Nagpa-top surgery ako n'ong nakaraang Disyembre
at nasa mababang dose ng testosterone sa nakalipas na taon.
'Yon ang pinakamasayang taon ng buhay ko. Totoo.
At 35 na ako. 'Yon ang pinakamagandang taon ng buhay ko.
Salamat.
At parang…
Ang kakaiba ay di ako gan'on kasaya.
Di ako pabago-bago. Kawalan lang talaga ng paghihirap.
Iyon lang 'yon.
At mababaw 'yon at…
Sino tayo para ipagkait iyon? Kawalan ng paghihirap.
'Yan ang magiging title ng album ko.
Oo, sige.
At sobra akong
nagpapasalamat na may gan'ong lengguwahe na ako.
Lumaki akong walang gan'on.
Laging ganito pakiramdam ko't naalala ko…
'Yong apat o limang taon ka, kinukuwento ng magulang mo kapanganakan mo?
Parang ang mga magulang ko…
Pinag-uusapan nila lagi paano ako nabuo at kapanganakan ko.
May mga normal din kaming usapan.
Pero naalala ko sabi sa akin ni papa,
"Nag-labor ang mama mo, pumunta kami sa ospital."
Magkakaroon daw ako ng anak balang-araw.
At naiisip kong may anak.
Sa pantasya kong may anak, pero di ako ang nanganganak.
Napakadetalyadong pantasya 'yon, parang negosyanteng ama ako ng 1950s.
Palabalik-balik ako sa pasilyo ng ospital.
Napaka 101 Dalmatians vibe.
Tapos sasabihin ng nurse, "Lalaki."
Sasabihin kong, "Cheers.
Buster ang ipapangalan ko.
Ipadala sa minahan."
Malapit na tayo sa dulo.
May sasabihin pa ako. Kukunin ko ang mic stand ko.
Isipin n'yo kung nawala ko?
Parang…
At maraming salamat. Ito talaga, nakakamangha kayo.
Pakiramdam ko, napagdaanan natin…
Sa pananaw natin sa mundo, napunta tayo sa pessimism at optimism.
Gusto kong tapusin ng masaya.
Gusto kong sabihin ang Buddhist parable na gusto ko.
Ito ay… Pakinggan n'yo ako.
Gusto ko kuwentong 'to.
Tapos aalis na ako.
Naganap ito sa gubat. Balik tayo sa gubat.
At sa kuwentong ito, hinahabol ang lalaking ito,
hinuhuli sa gubat
ng masasabi kong halimaw galing impiyerno.
Nakakatakot na nilalang
na may panga ng leon at nakakatakot na katawan.
Gutom ito. Gusto nitong lamunin ang lalaki,
ilang araw na siyang hinahabol.
Nagsisimula na siyang mapagod.
Darating ang puntong mahuhuli siya.
N'ong akala niyang hihimatayin siya at makukuha ng halimaw,
nakita niya 'yong balon na bato sa gitna ng gubat,
pabilog na balon.
Sabi niya, "Magtatago ako sa balon."
Tumalon siya. Di siya sinundan ng halimaw.
Tumigil 'yon sa taas at parang…
Nahuhulog siya, at habang nahuhulog siya,
naramdaman niya ang tilamsik ng tubig sa paa niya.
Sabi niya, "Kakaiba." Yumuko siya.
Sa baba niya, kung saan siya patungo,
umiikot ng malakas ang tubig,
at na-realize niya… Ano nasa ilalim ng balon?
Halimaw din.
Oo. Dalawang halimaw na situwasyon.
Masama. Masamang balita.
Halimaw sa taas at baba.
Ganyan. At sa huling segundo, may nakita siyang sanga,
na nasa gilid ng balon. Parang…
Hinawakan niya 'yon at ginamit niya ang natitirang lakas
para imaniobra ang sarili sa sanga.
At nanginginig ang mga kalamnan niya.
Siya, "Nagawa ko." May dalawang halimaw.
Lumalangitngit 'yong sanga sa bigat niya,
di 'yon permanenteng solusyon.
Darating ang puntong bibigay ang sanga.
At pinagpapawisan siya dito. Alam n'yo?
Kung pinagpapawisan ka dito, malaking problema 'yon.
At tumingin siya sa dulo ng sanga at may nakita siyang
kumikinang sa dulo.
"Ano 'yon?" Kaya bumalanse siya
at inabot niya sa isang daliri sa dulo ng sanga,
at nakuha niya 'yon. Golden at kumikinang na dagta ng puno.
Dagta ng puno.
At nilagay niya sa bibig niya at parang,
"Ang sarap."
Guys, positibo ito. Teka.
'Yan… Iyon lang. Hindi.
Hello?
Sige.
Maniwala kayo, tingin ko napakapositibo n'on.
Sumakay kayo. Tatawagin ko ang show na SAP.
Sumang-ayon kayo.
Di ito mura.
Hindi, pero tingin ko positibo ito dahil tingnan n'yo.
Ang buhay ay parang sitwasyon na may dalawang halimaw.
Parang gan'on ang buhay… Sa isang paraan, di ba?
Buti na lang, ang daming dagta,
at kailangan nating maglaan ng oras, sulitin ang dagta
at padamihin 'yon.
At buti na lang sagana ng dagta, tingin ko.
Kahit saan kayo tumingin, tingnan n'yong mabuti.
May mga aso kayo.
Bawat aso sa mundong ito.
Magandang pantalon. Puwedeng dagta 'yon.
Ang Beatles, para sa akin, ay dagta.
Mga kaibigan mo. Palabas na Friends. Hindi… Pakikipagkaibigan.
Sex. Masarap makipag-sex sa kaibigan mo.
Manakot ng tao… Oo, kung 'yon…
Gusto ko ng campfire, mag-ihaw ng marshmallows,
kantang Bennie and the Jets ni Elton John.
Mga yakap at kislap, mga Christmas lights, lahat 'yon.
Puro dagta.
Lahat ng 'yon puwedeng dagta.
Sa totoo lang, parang corny 'to.
Pero totoo, dagta 'to para sa akin. Masaya ako pag ginagawa 'to.
Dagta 'to para sa akin.
Salamat sa inyong lahat sa pagpunta.
Maraming salamat.
Maraming salamat. Maraming salamat.
Buwisit.
Diyos ko.
Teka. Umiiyak ka ba?
Oo, malungkot lahat 'yon.
Nakakatawa dapat 'yon.
-Hindi. -Oo. Lahat 'yon.
Talaga?
Magkaiba tayo ng sense of humor.
Salamat sa pakikinig.
Ang sarap mailabas n'on.
Hindi…
Ako 'to. Ako ay ako.
Ikaw ay ikaw.
Napakaganda.
-Mag-umpisa na tayo? -Oo.
-Excited ka ba? -Medyo kinakabahan. Excited ako.
Normal 'yan. Mabigat.
Maraming sulat ang Buchanans.
-Sikat? -Magugustuhan mo 'to.
-Sige. -Mga pala?
Oo.
-Buti dumating ka. -Salamat.
Nakakatawa pala dapat 'yon.
-Oo… -Nakakabaliw.
May mga bahaging madamdamin.
Oo. Sige, heto na. Maghukay tayo ng kaunting butas dito.
Ayan. Pasok ka. Magugustuhan mo 'to, Mae.
-Oo. -Gusto mong pasanin ko?
-Oo, ready. -Isa, dalawa, tatlo. 'Yon!
-Sarap sa pakiramdam? -Grabe.
Kumuha ka ng sulat.
Ano'ng madalas mong… Ayos ba 'to?