Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX BELGESELİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nisan 1990, Oklahoma City'de gece geç saatler.
Kamyonetli iki, üç erkek yolda gidiyor.
Kalıntı benzeri bir şey görüyorlar.
Sonra yol kenarına bakıyorlar, orada bir ceset var.
Genç bir kadına benziyor, sarışın bir kadın.
Ambulans çağırıyorlar.
Kadın hastaneye götürülüyor
ve sonunda kadının kocası Clarence geliyor.
Kadının adının Tonya Hughes olduğunu, Tulsa'da striptizcilik yaptığını
ve Michael adında bir oğulları olduğunu söylüyor.
ZİYARETÇİ GİREMEZ
Adam yaşça daha büyük
ve böyle tuhaf birisi.
Doktorlar kadını muayeneye etmeye devam ederken
eski morluklar görüyorlar.
Eski yaralar görüyorlar.
Bu resimde bir terslik var.
Nihayetinde kadın vefat ediyor.
Tonya'nın beraber dans ettiği kızlar ailesini bulmak istemiş.
Bir kadını aramışlar, kızlarının öldüğünü söylemişler.
Kadın da "Ne diyorsunuz?" demiş.
"Kızım 20 sene önce öldü benim. Daha 18 aylıktı."
Gömdükleri kişinin Tonya Hughes olmadığını fark etmişler.
O yüzden de sormuşlar,
"Ne oldu?"
"Bu kadın da kim?"
SIRLAR ERKEK KULÜBÜ
Tonya ile 1989 kışında Passions'ta tanıştım.
TULSA, OKLAHOMA, 1989
Arkadaş olduk çünkü grubun en küçüğü bizdik.
Birbirimize kenetlendik.
O motorcu kızlardan değildik.
Okuyan, mezun olan tipte kızlardandık.
O sırada üniversiteye gidiyordum.
Ortak çok yönümüz vardı.
Zeki olduğu belliydi.
Sürekli okurdu. Hep daha fazla bir şey öğrenmek isterdi.
Hep konuşurduk.
Tonya benim en iyi arkadaşımdı.
Tonya'yla tanıştığımda kocası Clarence'la da tanıştım.
Yaşlıca bir adamdı
ve Michael adında iki yaşında bir oğulları vardı.
Oğlu onun her şeyiydi.
Onun dünyasıydı.
Hep gülen, mutlu bir çocuktu. Annesini çok seviyordu.
Ne zaman onları beraber görsem Michael hep annesinin dibinde olurdu.
Clarence'ın yanına hiç gitmezdi.
"Niye Michael'ı hayvanat bahçesine götürmüyoruz?" dedim.
"Hayır" dedi.
Michael'la yalnız
bir yere gidemezdi.
Soyunma odasındayken birbirini görürsün.
Vücudunda morluklar vardı. Tüm sırtında.
Ayağım kaydı, düştüm dedi ama öyle olmadığını biliyorum.
Kötüydü.
Daha da kötüleşti.
Kötüleşmeye devam etti.
Bir Tonya gelip bana dedi ki
Clarence onu hayat sigortası poliçesinden çıkarmış.
Çok korkmuştu.
Gerçekten kaçmak istiyordu ama Michael vardı
ve kocası oğlanı kilit altında tutuyordu.
Bildiğin kilit altında.
Sanırım kocasının onlara zarar vermesinden korkuyordu.
Michael'ı Clarence'tan kaçırması mümkün değildi bence.
Kapana kısılmıştı,
nasıl kurtulacağını bilmiyordu.
Clarence 25 Nisan 1990'da beni aradı ve Tonya'nın Oklahoma City'de
arabayla birine çarpıp kaçtığını söyledi.
Tonya bana şehir dışına çıkacağını hiç söylemedi.
Niye söylemesin ki?
Hiçbiri bana doğru gelmedi.
Tonya Hughes gece yarısından sonra geldi.
Orta şiddette travmatik beyin yaralanması vardı.
Yoğun bakıma alınması, mümkün olan en iyi tedavi uygulanarak
damardan sıvı ve ilaç takviyesiyle nabzının kontrol altına alınması,
beyin şişmesini kontrol etmek için ilaç verilmesi lazımdı.
Clarence bana Tonya'nın yoğun bakımda olduğunu söyledi.
Ziyaretçi yasakmış.
Onu görmeye gidemezdim, kimse gidemezdi ama ben yine de gittim.
İşte o sırada hemşireler geldi
ve bunun bir cinayet girişimi olduğunu düşündüklerini söylediler.
Hemşireler bunu vurkaç olmadığını söyledi.
Ama dikkatimi çeken buradaki tırnak izleriydi.
Biri eliyle tırmalamıştı sanki.
Bana biriyle kavga etmiş gibi geldi.
Araba çarpmış birine göre vücudu gayet iyi durumdaydı.
Yaşam bulguları stabildi.
Fakat durumu iyileşeceğine kötüleşiyor gibiydi
ve buna anlam veremedim.
Eve gelmiştim, telefon çaldı. Hastaneden arıyorlardı.
Vefat etmişti.
Öldüğünde 20 yaşındaydı.
Adının gerçek adı olmadığını işte böyle öğrendik.
Adı Tonya Hughes değildi
ve o sırada kim olduğunu bilmiyorduk.
DAİMA YANINDA OLACAĞIM
Mezar taşının üstüne o yüzden sadece "Tonya" yazdık.
Michael da Clarence'ın yanında kesinlikle güvende değildi bence.
Hastane Michael'ın durumunu sordu ve çocuğun hiç konuşmadığını söyledi.
Ben de "Bu o değil ki" dedim.
İşte o zaman beni Sosyal Hizmetler'e yönlendirdiler.
SH geldi ve Michael'ı alıp koruyucu aile yanına yerleştirdi.
CHOCTAW, OKLAHOMA, 1990
HOŞ GELDİNİZ
-Burada işte. -O, evet.
-Mickey Mouse Kulübü. -Evet.
O gün Mickey Mouse şapkası takmak zorundaydık.
Michael bize 1 Mayıs 1990'da geldi.
Annesi bir gün önce vefat etmişti
ve daha yeni ikinci yaş gününü kutlamıştı.
Dosyaya bakan görevli
hâlâ biberonla beslendiğini, sadece Pepsi içebileceğini söyledi.
Ona hayır deyince
isteri krizine girerdi.
Yere, şuradaki fayansın üstüne yatar
ve kafasını yere vururdu.
Kafasını buraya kaldırırdı…
Bir yerini yaralayacak diye korkardık.
Berbat bir durumdu tabii ama iyi çocuktu.
Pepsi'yi kestiğim ilk gece.
Biberonu da kestim.
Eline süt dolu bir fincan verdim.
"Of, ben ne yapıyorum ya?" dedim.
Bebeği biberondan kestiğiniz zaman ilk birkaç gece mutsuz olurlar.
Yavaş yavaş alışmaya başladı ama.
O haftanın sonunda
bambaşka bir çocuktu.
Bunu yapacağı günü göreceğim asla aklıma gelmezdi.
Michael dört sene bizimle kaldı.
İlk iki sene içinde
duygusal, fiziksel ve zihinsel olarak büyümeye başlamıştı.
Michael'ın bizde kaldığı tüm o süre boyunca
babası Michael'ı geri almaya çalıştı.
ADLİYE SARAYI
Oğlum babasını görmek istiyor diye cezalandırılıyor.
Odasında kilitli, oyuncakları elinden alınmış,
babasının kötü biri olduğu söylenmiş.
Bir çocuğun, şiddetin ve istismarın bulunmadığı bir evden
ıslak bez ya da sevgi eksikliği yüzünden koparılmasına izin veremeyiz.
Eşimin trajik ölümünün ertesindeki zor dönemde oğlumla ilgilenemedim.
Artık ziyaret hakkı vardı.
Michael o ziyaretlere gönderildi.
Bundan hoşlanmıyordu.
Michael'a babasını görmeye gitmesi gerektiğini söylerdik.
Piyano taburesinin altına saklanır,
"O adam kötü" derdi.
Michael ziyaret günlerini hiç sevmedi.
Sizinle şu düşünceyi paylaşayım.
Yıkılmış yuvalar ve çocuklara yapılan eziyetler
bir suçlunun doğmasına sebep olur.
Herkes onu
babası sanıyordu.
SH beni aradı ve Michael'ı
babalık testine götürmemiz gerektiğini söyledi.
Babalık testi sonuçları geldi ve adamın Michael'ın babası olmadığı kanıtlandı.
Hiçbir biyolojik bağ yoktu.
SOSYAL HİZMETLER BAKANLIĞI
MICHAEL'IN BİYOLOJİK BABASI DEĞİL
Velayet haklarına da son verdiler.
Ondan sonra da ziyaretler bitti.
Aynı hafta
bir kamyonet geldi.
Adam 8, 10 kilometre hızla gidiyordu.
Sürekli bana bakıp durdu.
"Bu adam neye bakıyor?" dedim.
İçime garip bir his doğdu. Neydi, bilmiyorum.
SH'yı aradım ve dedim ki
"Clarence Hughes'un ne tür bir aracı var, tipi nasıl, biliyor musunuz?"
Sonra adamı tarif ettiklerinde "O adam az önce evimin önündeydi" dedim.
"Paranoya yapıyorsunuz" dediler.
Ben de "Hayır, kesin bir terslik var, hissediyorum" dedim.
12 EYLÜL 1994
12 Eylül 1994'te
elleri kelepçeli ve ağzı bantlı hâlde ormanda bir ağaca bağlanan
bir adamın ihbarı geldi.
Şüpheli gayet rahat içeri girdi. Müdürü görmek istedi.
Oğlumu almaya geldim, dedi.
Hatta cebinden yarıya kadar silahını çıkardı.
"Michael'ı almak istiyorum, sen de bana yardım edeceksin" dedi.
MÜDÜR, INDIAN MERIDIAN İLKOKULU
Silah zoruyla müdürü sınıfa götürdü
ve Michael'ı okuldan kaçırdı, beraberinde müdürü de götürdü.
"Dışarı çıkıp senin kamyonetini alacağız" dedi.
"Bir süre toprak yoldan devam edelim."
Sonunda bir yerde durmuşlar.
Müdürü ormana götürmüş,
orada da bir ağaca kelepçelemiş ve yüzünü, ağzını bantlamış.
Bir süre sonra nihayet
birileri adamı bulmuş ve yetkilileri aramış.
Olay yerini inceledikten sonra FBI'yla iletişime geçtik.
Ertesi gün Ajan Phil Fitzpatrick ofisime geldi, kendini tanıttı.
New York'ta eve dönerken karşılaştığınız suç oranı
Oklahoma'dakinden çok daha fazla.
Oklahoma'da çok fazla adam kaçırma olmaz
ama olursa bilirdim ki o dava bana gelirdi.
Adam kaçırma vakalarının 48 saatte çözülmesi gerekir.
Çözülmezse şansınız büyük ölçüde azalır.
İlk yaptığımız şey her yere haber salmak oldu.
Oklahoma'daki tüm emniyet birimleri, çocuğun babası olduğunu iddia eden
Clarence Hughes tarafından kaçırılan
Michael Hughes adındaki oğlanı arıyordu.
Dosyasını çıkardık ve 1990'da karısının hayat sigortası parasını
almaya çalıştığını gördük.
Fakat verdiği sosyal güvenlik numarası Franklin Floyd diye bir adama aitti.
Yani Clarence Hughes'un gerçek adı Franklin Delano Floyd'du.
Franklin Floyd'un bir sürü sahte ismi vardı.
Trenton Davis, Warren Marshall ve Clarence Hughes.
Franklin Floyd ayrıca sosyal rehabilitasyon merkezinde kalmıştı.
Yani hapisten çıkmıştı.
Ben de hemen sabıka kaydını çıkarttım.
1962'de bir kızı kaçırmış.
1963'te bir banka soymuş.
1972'de de sosyal rehabilitasyon merkezine gönderilmiş.
1973'te de bir kadına saldırmış.
Tutuklanmış, kefaletle serbest bırakılmış
ama sonra duruşma için mahkemeye gelmemiş.
O zamandan beri de kaçıyormuş, neredeyse 20 yıldır firardaymış.
Tüm bu bilgiler doğrultusunda ciddi bir sorunumuz olduğu belliydi.
Franklin Floyd 60'larda on yıl hapis yattı.
Serbest kaldıktan sonra tahliye memuruna rapor vermedi
ve 17 yıldır da kayıptı.
Firari hayatı konusunda uzmandı, kimliğini nasıl saklayacağını biliyordu.
KAÇAN FEDERAL MAHKÛM
Çocuğun dört sene önce ölen annesiyle ilgili de ciddi sorular vardı.
Tonya'nın, striptiz kulübü Passions'taki arkadaşının polisi aramasıyla
parmaklar Franklin Delano Floyd'u işaret etmeye başladı.
Tonya'nın bir vurkaç kazasında öldüğünü ilk öğrendiğimde
bu suçu Franklin Floyd'un işlemiş olması çok mümkündü.
Bu adam vahşi biri çıkacaktı. Onu yakalamak zor olabilirdi.
FBI "TUHAF" KAÇIRMA GEÇMİŞİNİ ÖZETLİYOR
"O ÇOK TEHLİKELİ BİRİ."
Davranış bilimciler bir haftan var, dedi.
Bir hafta sonra Floyd büyük ihtimalle çocuktan bıkacak,
onu kendine bir yük gibi görüp öldürecekti.
Floyd ve genç oğlanın
1994 Ford model bir kamyonetle seyahat ettiklerine inanılıyor.
Oklahoma plakalı, plaka numarası QCN305.
Choctaw okulundan kaçırılan oğlanın annesi Tonya Hughes'tu
ama o da 1990'da Oklahoma'da bir araba tarafından ezilerek öldü.
Michael Hughes'la ilgili ihbarlar 842-7471'den FBI'ya yöneltilmelidir.
ADAM KAÇIRMA MICHAEL HUGHES VEYA MICHAEL MARSHALL
Kaçırma olayıyla ilgili 1994'te büyük bir haber çıktı.
Annem haberleri seyrediyordu
ve "Ona Tonya diye bir isimle hitap ediyorlar" dedi.
"Ama haberlerdeki Sharon."
Ben de "Ne oldu?" dedim. "Haberlerdeki Sharon mı?"
"Röportaj mı yapıyorlar? Ne oluyor?"
Annem "Hayır" dedi.
"O… Sharon ölmüş."
FBI'yı aradım. İhbar hattını arayıp
"Televizyonda bir haber gördüm,
Tonya diye biriyle ilgili" dedim. "Onu tanıyorum."
"Adı Sharon Marshall.
Okulda en iyi dostumdu."
CHOCTAW, OKLAHOMA, 1994
FOREST PARK, GEORGIA, 1984
Sharon'la 1984 yılında öğrenci konseyi kampında tanıştım.
Sharon Marshall'ın sınıf arkadaşıydım.
Üstün yetenekli öğrenci programında onunla beraberdik.
Sharon 86 dönemiydi.
Ben de 87.
İki sene boyunca en iyi arkadaşım oydu.
Tipik bir liseydi.
Çılgın koridorlar, deli çocuklar.
Sigara içmek için otoparka sıvışan çocuklar.
Sırf erkeklere bakmak için AVM'lere giderdik.
Kabarık saçlarımız, çılgın giysilerimiz vardı.
Tam 1980'ler tarzı normal bir lise ortamıydı.
Her şey yaz kampında Sharon'la tanışmamla başladı.
Anında dost olduk.
İlk günden itibaren sanki hep tanışıyormuşuz gibi hissettim.
Sınıfa girdiği ilk günü çok net hatırlıyorum
çünkü bütün oğlanlar "Vay" demişti.
Süper zekiydi ve ROTC programındaydı.
Fen kulübündeydi. Üstün yetenek programındaydı.
Çok fazla şeyle meşguldü.
Sharon arkadaşları asi tiplerdi.
Çok popüler değildik. Üstün yetenekli çocuklardık.
Yetenekli çocuklar genelde popüler olmaz.
"Yıllığın benimki kadar fena, yazacak yer yok.
Çok tatlı ve tuhaf bir kızsın.
Hiç değişme.
Eşsiz tarzından vazgeçme ve kendin ol.
Seni seviyorum, Sharon Marshall."
Hep ezikleri seçerdi.
Öyle biriydi.
Lise benim için zordu. Diğer oğlanlara kıyasla daha tıfıldım.
Resme meraklıydım.
Dövüldüm, ibne diye yafta yedim.
Normaldi bunlar.
İkinci ve son seneme mutluluk katan tek şey
birkaç kişidir.
O kişilerden biri de Sharon Marshall'dı.
Okul dönemi "Selam Ray'ciğim" diye mutlaka beni bekleyen bir not olurdu.
"Umarım günün güzel geçiyordur. Seni seviyorum, Sharon."
Yaşına göre çok olgundu.
İlk günden itibaren Georgia Tech'e gitmeyi kafa koymuştu
ve uzay mühendisi olmak istiyordu.
Aradığı günü hatırlıyordum, telefonda avaz avazaydı.
"Başardım. Girdim.
Georgia Tech'e kabul edildim, tam burs kazandım,
uzay mühendisliği bölümünde okuyacağım."
O kadar heyecanlıydı ki. Hayatının en güzel günüydü.
Çok ama çok mutluydu. Tek konuştuğu buydu.
Georgia Tech'te kazandığı bursu kutlamak için
babası yıllıkta tam sayfa reklam verdi.
"Ayağını denk al Georgia Tech" demişti.
"Geleceğin hava kuvvetleri komutanına ve uzay mühendisliği kariyerine merhaba."
Tam sayfa reklam veren bir anne baba ama hepsi bebeklik fotoğrafı falan…
Bir baba kızı için niye bu kadar seksi bir fotoğraf seçsin?
Çok saçma.
Babası bizce çok tuhaf ve katı biriydi.
Babasıyla ilk defa Sharon'ı bize getirdiğinde tanıştım.
Babamı kenara çekip borç istemiş.
Babam da "Olmaz" demiş.
"Hayır" demiş.
Bu olay bizimkilerin tadını epey kaçırdı.
O ilk gündü.
İkinci sınıftayken, annesine köprüde araba çarptığını
ve öldüğünü söyledi.
Akşamları yemeği o hazırlıyordu.
Telefonda konuşması yasaktı.
"Önceden haberim olmadan burayı sakın arama" derdi.
"Ama ben seni arayabilirim."
Babası eve gelir gelmez sesi titremeye başlardı.
"Tamam, kapatmam lazım" der ve telefonu kapatırdı.
Bir keresinde ağlaya ağlaya beni aramıştı
ve hamile olduğunu söylemişti.
Şok geçirmiştim.
Hamile olduğunu ağlayarak söyledi.
"Tanrım, ne yapacaksın?" dedim.
"Doğuracağım. Evlatlık vereceğim" dedi.
"Ama babam artık üniversiteye gitmeme izin vermez."
"Mecbursun, burs kazandın. Çok zekisin. Mühendis olmak istiyorsun. Okuyacaksın."
"Babamla ilgilenecek biri lazım" dedi.
Sanırım Georgia Tech'e gidememek onu kahretti
çünkü hep bunun için çalışmıştı.
Yani hep bunun için çalıştı, çabaladı.
Sharon bir gün aradı ve "Arizona'ya taşınıyoruz" dedi.
"Bebeği orada doğuracağım" dedi.
Onu evlatlık vereceğini söyledi. Babası ona bakmasına izin vermemiş.
OKLAHOMA, 1994
Polis, 51 yaşındaki Franklin Floyd'un ilkokulu bastığını söylüyor…
Michael Hughes'un adam kaçırma olayı ikinci kez America's Most Wanted'ta.
Geçen cumartesi günkü bölümden sonra, oğlanın yerini bildiğini iddia eden
20'yi aşkın seyirci, programı aradı.
Bu ihbarlardan biri, bizi Michael Hughes'a götüren ihbar olacak.
Michael kaybolduğunda bütün haberlere çıktı.
Sanırım Joe Fitzpatrick'le de o zaman tanıştım.
Oturup saatlerce konuştuk.
"Jenny, o hem öldü hem de sandığın kişi değil" dedi bana.
Tonya Hughes'un fotoğraflarını gösterdik.
Onu Sharon Marshall olarak tanıdığını söyledi.
Bizim Clarence Hughes diye bildiğimiz adamı da
o, Sharon'ın babası, Warren Marshall olarak biliyordu.
Onu karısı sanıyorlardı.
"Evliler" dediler.
Ben de "Yok, o babası. Evli değiller" dedim.
"Hayır tatlım, evliler" dediler.
Ben de "Hayır. Bu onun babası" dedim.
Sharon'ın kim olduğu konusunda elimizde çok farklı portreler vardı.
Jenny Fisher'la konuşunca fark ettik ki Tonya da takma isim kullanıyordu.
1989'da, ölümünden bir sene önce isimlerini değiştirdiklerini fark ettik.
Sharon Marshall, Tonya oldu
ve Warren Marshall da Clarence Hughes.
Kullandıkları isimler de Alabama'daki mezar taşlarından alınmış.
İsimlerini yeniledikten sonra da New Orleans'ta evlenmişler,
yani bu adam kendi kızıyla evlenmiş.
İnanılmazdı.
Soru soruyu doğurdu.
Polis, karşılarında kim olduğunu merak ediyordu.
Soruşturmaya göre kızın Tonya D. Hughes
ve Tonya Dawn Tadlock gibi birçok ismi olmuştu.
Ama bu kadın kimdi ve onu kim öldürdü?
Büyük bir soru var.
Liseden yol kenarında ölü bulunana kadar geçen o süre zarfında
Sharon Marshall'a ne oldu?
Ölümü şüpheliydi.
Ama onu Floyd'un öldürdüğüne dair bir kanıt yoktu.
Sharon Marshall'a ne oldu?
ÇIPLAK
Bir keresinde beni aradı.
"Yakında taşınıyoruz, batıya gidiyoruz" dedi.
Hep beraber bir şekilde Tampa'ya gitmişler.
Oradaki kulüplerden birinde striptizci olarak çalışıyormuş.
ÇIPLAK
Mons Venus 1980'lerin sonunda
yetişkinlerin eğlence için gittiği tek yerdi.
Burası, dünyanın en güzel kızlarını bulundurmasıyla meşhurdu.
Sadece iç çamaşırı giymezdik.
Muhteşem Fransız iç çamaşırları giyerdik.
Her şeyin en iyisiydik.
Herkesi buraya getirtirdik.
Kadınlar.
Sporcular.
Müzisyenler.
İş adamları.
Her gece âlem varmış gibi geçerdi.
TAMPA, FLORİDA, 1988
Sharon Marshall'ın kapıdan girdiği günü hatırlıyorum.
Canlı oyuncak bebek gibiydi.
Kıyafeti çok masumdu.
Üstünde dantel sabahlık vardı.
Yani diğerleri gibi asla çırılçıplak gezmezdi.
Küçük bir kıza benziyordu.
Çok utangaçtı.
Geçmişinden hiç bahsetmezdi.
Kendiyle ilgili de konuşmazdı.
Ama onunla arkadaş olmaya başladık.
Kulüpteki kızlar da o zaman bana
babasından ve aralarındaki tuhaf ilişkiden bahsetti.
Sharon'ın babası, düzenlediğim partilerle ilgili
benden bilgi almasını
ve bana müsait olduğunu söylemesini istemiş.
Burada bir milyonerler kulübü var,
en kolayı onların partilerini düzenlemek.
Üç şarkı dans edersin, kucak dansı olmaz.
Kimse sana dokunmaz.
Elinde 500, 1000 dolar arası bir parayla çıkarsın buradan.
Sharon'ı da ilk o partiye götürdüm.
Adamlardan biri dedi ki
"Git, Sharon'ı al, onu derhâl götürmeni istiyorum.
Kadınlar tuvaletinin önünde."
Dışarıda, kapının önünde durmuş,
bu adamlara 50 dolara seks hizmeti teklif ediyordu.
"Bunu yapmamı babam söyledi, bana prezervatif de aldı" dedi.
İğrençti.
Bir adamın
kızını
böyle bir duruma düşürmesine inanamadım.
Sharon hamile olduğunu bana hiç söylemedi ama belli olmaya başladı.
Sharon'ın, oğlu Michael'la ilişkisi çok güzeldi.
Harika bir anneydi.
Onunla çok ilgiliydi.
Hele oğlanın ona bakışları…
Bence bu…
Bence bu, başına gelen güzel şeydi.
15 yaşındayken Michael'a bakıcılık yapmaya başladım.
O, benim arkadaşımdı.
MICHAEL'IN BAKICISI
Bana kafa atardı. Alnını alnıma çarpardı.
Birbirimize bakardık.
Ağzını getirip yanağıma böyle yapardı.
Çok tatlı bir çocuktu.
Florida'da Golden Lantern Karavan Parkı'nda yaşıyordum.
Sharon ve Warren Marshall'dan yaklaşık bir blok ötedeydim.
Sharon ve Warren'ın karavanı normaldi.
İki oda, bir banyo. Ortalama büyüklükte bir karavan.
Warren salondaki çekyatta yatardı.
Sharon da arka odadaydı.
Ortadaki oda da Michael'ındı.
Beşiği yoktu. Bu bana tuhaf gelmişti. Ufak bir park yatağı vardı.
Tuhaf olanı, hiç kimseleri yoktu. Bir, iki arkadaşları vardı sadece.
Sharon'ın Cheryl diye bir arkadaşı vardı.
Haftada iki, üç kere Sharon'la Warren'ın evine gelirdi.
Hep güzel giyinir, elleri hep manikürlü olurdu.
Çok hoş biriydi.
Corvette'iyle karavan parkına gelirdi.
Çok güzel bir arabaydı.
Havuzda beni görünce el sallardı.
15 yaşındayken, o kadar güzel birinin,
onun seviyesindeki, sınıfındaki birinin sana selam vermesi hoşuna gidiyordu.
Cheryl muhteşem biriydi.
İtalyandı.
Upuzun, gür, siyah güzelim saçları vardı.
Yabani bir tipi vardı ama değildi aslında. Çok saf bir kızdı.
Güzellik yarışmasında birinci seçilmişti.
Mons Venus'ü de bir basamak olarak görüyordu.
Manken olmayı umuyordu.
Playboy'a çıkmak istiyordu.
Ama sonra Cheryl'in Sharon ve babasıyla takıldığını duydum
ve güvenliğinden endişe ettim.
Bir gece güreş maçı izliyorduk.
Kayda alalım diye Warren videoya kaset takmaya gitti.
İşte o anda
Sharon'la Cheryl'i gördüm, kumsaldaydılar,
üstsüzlerdi
ve dans ediyorlardı.
Orada oturup "Bu Sharon" dediğimi hatırlıyorum.
"Kendi kızını mı kayda alıyor?"
Sonra o da fark etti, "Kahretsin!" dedi.
"Bu konuyu konuşmak yok. Öyle değil…
Gırgır olsun diye" falan dedi. "Tamam" dedim ben de.
"Gitmem lazım. Eve geç kalacağım."
Kızlardan biri bana videodan bahsetti.
Cheryl gelince onu bir güzel azarladım.
Sharon'ın babasının "Fotoğraflarını çekeyim" dediğini söyledi.
"Bir video çekip Playboy'a göndereceğim ve bir yıldız olacaksın" demiş.
OYNAT
"Benimle seks yapmaya çalıştı" dedi.
"Ben onunla sevişmek istemedim.
Onu itmeye çalıştım.
Derken bir şey oldu
ve çok vahşileşti."
Cheryl'e "Seni onlardan koruyamam" dedim.
"Onlardan uzak durmalısın."
Ama birden bire Sharon ve babası ortadan kayboldu.
İşe gelmeyi bıraktı. Hiçbir şey söylemedi.
Çok fazla söylenti çıktı diye şehri terk ettiklerini sandım.
Sharon'ı adamdan kurtarmaya çalışıyorduk.
Ama bebeği asla gözünün önünden ayırmıyordu.
Sharon da bu yüzden korkuyordu.
Michael'ı hayatta terk etmezdi.
TAMPA BAY, FLORİDA, 1989
OKLAHOMA, 1994
Jennifer Fisher, bunca yıldır Sharon'a ne olduğunu bilmiyordu.
O sırada neler olduğundan haberimiz yoktu dedim.
Babası tuhafımıza giderdi.
Sharon bir gece beni evine çağırmıştı. Babam şehir dışındaydı.
Annem de "Bu gecelik orada kalmana izin vereceğim" dedi.
"Sakın babana söyleme."
Annem beni bıraktı.
Üstümüzü değiştirip yatmaya hazırlanıyorduk.
Çekmeceyi açtı ve çok seksi bir iç çamaşırı çıkardı.
"Babam bana bunu almış, bana verdi" dedi.
"Tanrım" dedim. "Bunlar çok güzel. Ama alo? Niye sana verdi ki?"
"Güzel olduğu için saklıyorum" dedi.
Sonra…
Babası silahla geldi.
Evlerinde kapı yoktu. Perde vardı ama kapı yoktu.
Silahla içeri girdi.
Silahı bize tutup "Ne yapıyorsunuz?" dedi.
Avazının çıktığı kadar bağırdı.
Ben bağırdım.
Üstümüzde sadece iç çamaşırı vardı. Pijamamızı giyiyorduk.
Üstümde bir şey yoktu. Ne bulduysam tutup üstümü kapadım.
Gülmeye başladı. Manyak, şeytan ruhlu bir şekilde.
Sonra da "Birazdan dönerim" dedi ve gitti.
Sharon'a baktım, sadece güldü.
"Babamın saçmalıkları işte" dedi.
Üstümüzü değiştik, babası geldi.
Silah hâlâ elindeydi.
Bana yere, uyku tulumunun üstüne yatmamı ve başıma yastık koymamı emretti.
Ben de öyle yaptım.
Silah zoruyla Sharon'a tecavüz etti.
Ben de oradaydım.
Ondan sonra konuşmadık. Babası kalktı, gitti.
Bense… Yattığım yerde kalakaldım.
Ertesi sabah uyanınca yanıma gelip bana kocaman sarıldı
ve
"Babam böyledir" dedi.
"Ben iyiyim. Sen iyisin" dedi.
"Boş ver."
Korktuğum için kimseye tek kelime etmedim.
Zor çünkü yıllar geçtikçe
bu olay hayatımdaki en acı verici şey oldu.
Karakterimi değiştirdi.
Dünyaya bakışımı değiştirdi.
Benimle ilgili her şeyi değiştirdi.
Başka kimin onunki kadar sefil bir hayatı olmuştur, bilmiyorum.
Çocukken
cinsel istismara uğramış olmasından nefret ediyordum.
Adam bir de kalkıp sahneye çıksın, eve para getirsin diye
kızı striptiz kulüplerine götürmüş.
Onun adına kahroldum.
Çok üzüldüm.
Birinin o kadar uzun süre böyle şartlar altında yaşayabilmesini
hayal dahi edemiyorum.
Floyd'un Sharon'a karşı cinsel suç işlediğini biliyorduk.
Geçmişinde adam kaçırma, tecavüz ve şiddet suçları da vardı.
Her zamanki gibi bu da bir örüntüydü.
1962'de dört yaşındaki bir kızı kaçırıp ona tecavüz etmekten hüküm giymişti.
Hüküm giymiş bir pedofildi.
1990'larda yine bir kadına saldırmış.
Yani ortaya bir şiddet ve istismar örüntüsü çıkıyor.
KIZ ÇOCUĞUNU KAÇIRAN GENCE 10-12 YIL HAPİS CEZASI VERİLDİ
Ama Floyd'un geçmişini araştırırken
bir gariplik olduğu barizdi.
Ajanın teki bir komşu getirdi.
Franklin Floyd'u 1970'lerde, Oklahoma'dan tanıyormuş.
Komşuda Floyd ve Sharon'ın
bir fotoğrafı vardı. Sharon 5 ya da 6 yaşındaydı.
Davranış bilimi uzmanı, tipik, istismara uğramış çocuk resmi dedi.
Çünkü kız üzgün duruyor, gülümsemiyor.
Zaman çizelgesine baktık.
Sharon'ın 1990'da öldüğünde 20 yaşında olduğunu fark ettik.
Yani 1969 veya 1970'te doğmuş olması lazım.
Floyd, 1963'ten 1972'ye kadar hapisteydi.
Sharon'ın biyolojik babası olmasına imkân yoktu.
Çocuk yapmış olamazdı.
Kızın ondan olması mantığa aykırıydı.
Floyd'un kaçırma geçmişi vardı.
Bunu görünce "Tanrım. Muhtemelen o kızı da kaçırmıştı" dedim.
Çocukken kaçırılmış olmasından
ve bu süre boyunca Franklin Floyd tarafından
zorla tutulduğundan şüpheleniyoruz.
Kızı 15 sene kadar tutmuş.
O noktada gerçek adının Sharon Marshall veya Tonya Hughes olmadığını biliyordum.
Ama aslen kimdi,
anne babası kimdi,
nereliydi, gerçek adı neydi, bilmiyordum.
Bilmiyorduk.
İnsanın midesi böyle bir tuhaf oluyor çünkü bu korkunç davanın
iyice sarpa sardığını fark ediyorsun.
KAÇIRMA KURBANI MICHAEL ANTHONY HUGHES
O yüzden Michael'ın tehlikede olduğunu düşünüyorduk.
Hızlı hareket etmemiz gerektiğini biliyorduk.
Franklin Floyd 17 yıldır federal bir kaçaktı.
Onu bulmanın zor olacağını biliyorduk.
Bir yerlerdeydi.
O davayı alıp da
"Bu işi çözmemiz lazım" diyen o FBI ajanlarına şükürler olsun.
Joe Fitzpatrick bir plan yaptı.
Böyle kriminal davalarda
birinin ne yapacağını kestirmeni sağlayan en iyi gösterge
geçmişte yaptıkları şeylerdir.
Bu adamın bir sürü takma adı vardı,
böyle insanlar da devamlı aynı şeyi tekrar etmeye meyillidir.
Bir kalıpları vardır.
Aynı takma isimleri kullandığını düşündüm.
Daha önce gittiği yerlere gidiyor olmalıydı.
Phoenix, Florida, Georgia, Kentucky.
Böyle kullandığı her isim için ihbarda bulundum.
Ehliyetini yenilerse diye
farklı isimlerle ehliyet aldığı bütün eyaletleri
arayıp uyardılar.
Tabii ki.
Ehliyetini Warren Marshall olarak, Louisville, Kentucky'de yeniledi.
MOTORLU TAŞITLAR ŞUBESİ
Kentucky'ye uçtum,
Louisville'de bir ajanımıza UPS üniforması giydirdik.
Tutuklama prosedürüne göre ehliyeti teslim edecek
ve onu tutuklayacaktık.
Ehliyeti teslim ettik.
Ajanlar etrafını sardı
ve onu gözaltına aldı.
Tutuklamanın hemen ardından ajanlar evini aradı,
komşularıyla görüştü.
Floyd, altı haftadır Louisville merkezinin doğusundaki
bu derme çatma binada kalıyordu.
Bu kadar kısa sürede komşularının onu tanıması mümkün değil.
Bildiğim kadarıyla kimseyle konuşmazdı.
Eve girer, çıkardı.
Ailesinden falan kimseye bahsetmezdi…
Michael'ı kimse görmemişti.
O sırada ve ondan öncesinde çalıştığı iki iş yeriyle de görüştüm.
Kimse Michael'ı görmemişti.
Atlanta, Georgia'dan Louisville, Kentucky'ye
otobüs bileti vardı ama o bilet sadece tek kişilikti.
O benim oğlum, onu çok seviyorum.
Umarım onu bulurlar.
Ertesi gün onu karşıma oturttum ve Michael hâlâ hayatta mı diye sordum.
Öyle olduğunu söyledi.
Zengin biriyle gittiğini söyledi.
Franklin Floyd'la ilgisi olan zengin kimse yok.
Hepsi de çok saçma iddialardı. Bu da yine başka bir yalandı.
"OĞLUMU TÜM KALBİMLE SEVİYORUM"
TUTUKLAMA SONRASINDA ÇOCUKLA İLGİLİ İPUCU ÇIKMADI
Artık Michael'ın öldüğünden emindim.
Ama söz konusu bir çocuk olunca yanıldığınızı umuyorsunuz.
Michael'ı özlüyoruz.
MICHAEL'IN ÜVEY BABASI
O, bizim oğlumuz sayılır.
MICHAEL'IN ÜVEY ANNESİ
Michael, seni seviyoruz.
Seni nereden alabiliriz, bilsek gelirdik ama yerini bilmiyoruz.
Birçok kez yolda giderken arabanın tekinde bir çocuk görürdük,
saçları Michael'ınkiyle aynı renk olurdu, ben de bakardım ama o, Michael olmazdı.
Fakat
kesin sonuca ulaşana kadar
belki hâlâ yaşıyordur diye düşünürsünüz her zaman.
Onunla ilgili bir şey.
Bakışları, bize duyduğu sevgiyi yansıtan o kocaman kahverengi gözleri.
Biz de onu aynı şekilde seviyoruz ve onu geri istiyoruz.
Dava duruşması hazırlanırken
Floyd'u Michael'ı öldürmekten suçlamanın pek etkili olmayacağını fark ettik
çünkü elimizde bir ceset yok.
Bu davayı kazanmak zor olur.
Ceset olmadan da cinayet davası açılır.
Ama hapis cezası almak için
suçu makul şüphenin ötesinde ispatlamak gerek.
Ve şu noktada
işimiz çok zor.
İspatlaması gayet net ve basit görünen bir dava
aslında hiç de kolay bir dava değildi. Aşmamız gereken engeller vardı.
Onu Michael Hughes'u kaçırmakla,
araba çalmakla, araba çalarken silah kullanmakla suçladık,
böylece hepsinin üstüne zorunlu beş yıl daha hapis bindi.
Kaçırma olayı sırasında da silah kullanıldığı için
ikici bir silah kullanma suçlamasında daha bulunduk,
böylece cezasına 25 yıl daha eklendi.
Onu ilk kez federal mahkemeye götürülürken gördüm.
Bomboş, ölümcül bakışları vardı.
O bakış tam bir Charlie Manson bakışıydı.
Benim için korkutucuydu.
Adalet yerini bulacak mı Bay Floyd?
Floyd kendini savunmaya başladı,
çok agresifti, saçma sapan sorular soruyordu.
Yargıcın, davasını savunmasına, kendi kendini temsil etmesine
izin verebileceğini biliyordu.
Kendi hikâyesini anlatmak istiyordu. Konuşmak istiyordu.
Bunun, tanık kürsüsüne çıkmadan tek yolu
savunmasını hâkime sunabilmesiydi.
Saçma sapan konuşup konuları saptırıyordu.
Ego, kibir, narsistlik,
sosyopatlıktı hepsi.
Michael'ın kaçırma davasında ifade verdim.
En zoru, en korkutucusu, mahkemede onunla yüzleşmekti.
O, orada otururken ifade vermekti.
Kürsüdeyken, hatırlıyorum,
ona dönüp gözlerinin içine bakmıştım.
"Elime düştün. Elime düştün pislik" der gibi baktım.
Floyd ona bir soru sormak için kalktı.
Benimle ilgili edindiğiniz fikirler
FBI'yın verdiği bilgiye dayanıyor, değil mi?
"Hayır" dedi. "Seninle ilgili fikrimi, kızına aldığın iç çamaşırlarını,
onu nasıl giydirdiğini görünce edindim.
Seninle ilgili fikrimi o zaman edindim."
Sonra yüzüne bakıp "Sen onun babasısın" dedim.
"Sana baba derdi. Onun babasıydın."
Avukatı evrakları havaya fırlattı. Yapabilecekleri bir şey yoktu.
Kolay bir dava değildi bu.
Her şey ikinci derecedendi.
Yani midemi ekşiten buydu.
Duruşmada hiç dava kaybetmedim. Hiç.
Ama her duruşmanın sonunda insanın midesine kramp giriyor.
Yargıç emri verdi, tüm suçlamalarımız kabul gördü.
OKLAHOMA'LI ADAM KAYIP ÇOCUĞU KAÇIRMAKTAN SUÇLU BULUNDU
20 sene boyunca kanundan kaçtıktan sonra Michael Hughes'u kaçırmaktan ötürü
52 yıl, afsız, hapis cezasına çarptırıldı.
-Ne düşünüyorsunuz? -Seni de, Oklahoma'yı da sikeyim göt.
-Siktir git orospu çocuğu! -Çocuk nerede?
Siktir git!
Sonra bir ajan aradı.
Floyd'un kaçırma sırasında çaldığı, müdürün kamyonetini bulmuşlar.
Kamyonetin altına fotoğraflar bantlıymış.
Neredeyse hepsi
müstehcendi.
Pornografik.
Fotoğrafların Floyd'a ait olduğu belliydi çünkü içlerinde
Sharon'ın küçükken çekilmiş fotoğrafları da vardı.
Ayrıca fotoğraflarda daha önce görmediğimiz bir kadın vardı.
Farklı düzeylerde soyulmuş ve dövülmüştü.
"Onu böylesine dövüp de öldürmemiş olamaz" dedim.
Başka şansı yoktu.
Elimizde yine bir gizem vardı. O kadın kimdi?
Fotoğrafına baktığımda vücudunda bikini izleri vardı.
"Florida, Georgia ve Kentucky'de kalmış olabilirler" dedim.
Fotoğrafları oradaki ofislere gönderdim
ve çözülmemiş davalarına bakmalarını söyledim.
Karanlığa kurşun sıkmak dediğin bu işte.
FLORİDA, 25 MART 1995
Otoyol ekibi korkunç bir keşifte bulundu.
Çürümüş bir insan kafatası.
Dört günlük kazının ardından bir iskeletin yüzde 90'ı,
meme implantı, birtakım giysi ve takılar ortaya çıktı.
İnceleme sonunda kafatasının arkasında iki kurşun deliği bulduk
ve bir gözün de altındaki çukur kemiği kırıktı.
Doğal bir ölüm olmadığı kesindi.
Olayın içinde kesin vahşet vardı.
Cinayet davası olarak sınıflandırıldı.
Yerel tüm karakollara baktık.
İskeletin kimliğini teşhis edemedik.
Bir yıl sonra FBI'dan ihbar geldi,
dayak yemiş bir kadının fotoğrafları varmış ellerinde.
Fotoğraflara baktığımızda kızın boynuna dolanmış gömlek
düğüm hâlinde bulduğumuz gömlekle aynıydı.
Hemen onlardan diş kayıtlarını aldık, Jane Doe I-275'ten de aldık.
Biz onu bu isimle biliyorduk.
Ve sonunda otoyol kenarındaki iskeletin
kimliğini tespit edebildik.
Bayan Cheryl Commesso.
Soruşturmamız sırasında Cheryl'in Mons Venus'te dans ettiğini öğrendik.
Polis, 1989'da Cheryl Commesso'yu tanıyan herkesle konuşmak istiyor.
TAMPA BAY, FLORİDA, 1989
Cheryl ve Sharon'ın videosundan sonra
bir sürü dedikodu çıktı.
Kulüpte herkes bunu konuşuyordu.
Derken Cheryl kulübe geldi.
Yanağı ve gözü mosmordu.
Boynunda izler vardı,
birinin onu boğmaya çalıştığı belliydi.
Warren'ın sapkın bir sapık olmaktan çıkıp işi fizikselliğe döktüğünü
işte o zaman anladım.
Kıza takmıştı.
Devamlı kulübü arıyor
ve Cheryl hakkında sorular sorup duruyordu.
Soyadını merak ediyordu.
Babasının yaşadığı yeri soruyordu.
Ne zaman arayıp Cheryl'i sorsa
burada değil der, telefonu kapatırdım.
İkisini birbirinden ayırmak için elimizden gelen her şeyi yaptık.
Ama bundan kısa bir süre sonra kulüpten çıkıyordum.
Sharon'ın babası otoparktaydı.
Cheryl arabanın yanındaydı ve hararetli bir şekilde tartışıyorlardı.
Adam ona bağırıyordu.
Onu öldüreceğini söyledi.
Yanlarına koştum. Araya girdim.
Bana kızdı, arabayı üzerime sürmeye kalktı ve araba öne doğru yalpaladı.
Arabayla bana çarpacakmış gibi hareket ediyordu.
Cheryl'i elinden tutup uzaklaştım, onu arabasına götürdüm.
Babasının yanına, eve döner sandım.
Bu Cheryl'i son görüşüm oldu.
Sharon ve Warren'ın birden şehri terk etmesi gerekti.
Benden mektuplarını almamı, karavana göz kulak olmamı istediler.
Bir gece, sokağın karşısındaki komşu
verandada sigara içmeye çıkmış ve kamyonetli bir adam varmış.
Adam kamyonetten inmiş, Sharon ve Warren'ın evine gitmiş.
Beş dakika sonra çıkmış, kamyonetine binip gitmiş.
Adam da sigarasını atıp içeri girmiş. "Birden bir patlama duydum!" dedi.
Camdan bakmış ve kocaman bir…
Karavan ortadan yarılmış. Fırın resmen gökyüzüne uçmuş…
İnsanlar havuzda, posta kutularının orada çene çalıyor, konuşuyorlardı.
Warren birini tutmuş, birini ayarlamış
ve karavanını yaktırmıştı.
Floyd'un niye Florida'dan apar topar ayrıldığını artık biliyorduk.
Cheryl Commesso'yu öldürdüğü için kaçıyordu.
Floyd kolluk kuvvetlerinin bir adamla, kızını
ve onun çocuğunu arayacağını biliyordu.
Bir adam, eşi ve çocuğunu aramayacaklardı.
O yüzden durup evlendiler.
TAMPA BAY, FLORİDA, 1989
ST. PETERBURG, FLORİDA, 2002
Floyd'un suç hayatı, karısının ölü bulunduğu,
oğlunu kaçırıp bir okul müdürünü alıkoyduğu
Oklahoma'dan, Cheryl Commesso'nun iskeletinin bulunduğu
275. Otoyol kenarındaki bu çalılığa kadar ülkenin yarısına yayılıyor.
Emekli dedektif Mark Deasaro
"Floyd hapisten çıkarsa yine öldürür" diyor.
O bir sosyopat ve saldırgan.
Floyd, Commesso için cinayetle suçlandı.
FOTOĞRAFLAR İKİ EYALETTEKİ YETKİLİLERİ TEK BİR ADAMA YÖNLENDİRİYOR
Elimizdeki deliller neticesinde davamızın sağlam olduğuna inandım.
Çoğu ikinci dereceden olabilir.
Kadını oraya koyabilmek, adamı oraya koyabilmek,
ikisini bir araya getirebilmek mühim olaydı.
Onları tartışırken görenler vardı.
Franklin Floyd, Tampa'lı striptizci cinayeti yüzünden
idam cezası alabilir.
Dedektifler bazı fotoğrafları teşhis etmemi istedi.
Cheryl'in o şiltenin üstünde yatarken bir fotoğrafı vardı.
Salondaki çekyatın içindeki
o leş, pis şiltenin aynısı.
Haftanın en az yedi günü o adamın evine giderdim.
O yedi günün her birinde de
o koltuk hep açık olurdu.
Yanlış beyan yoktu.
Aynı şilteydi.
Biliyordum. Ben…
Evet.
Floyd 52 yıl hapis yatacaktı.
Ama şimdi Floyd'u cinayetten yargılama fırsatım vardı.
İdam cezası alabileceği çok ciddi bir suç.
Franklin birinci derece cinayetten suçlu bulundu.
İdam cezasına çarptırıldı.
Kararı duymak çok güzel bir duyguydu.
Floyd'un kimseye zarar veremeyeceği bir yerde olacağını bilmek
muazzam bir zevkti.
Fakat davanın kötü tarafı şuydu, duruşmadan sonra bile
Michael neredeydi,
cesedi neredeydi, bilmiyordum.
O fotoğrafların bulunması ve adamın sonunda cinayetten hüküm giymesi
tamamen şans eseri bir olaydı.
İstediğimiz bu değildi.
Fakat her polisin kariyerinde askıda kalan bir şey vardır.
Michael Anthony Hughes'un fotoğrafını çektim
ve her gün göreyim diye bilgisayarımın üstüne yapıştırdım.
Bu, bana umut veren bir şeydi. Bana umut verdi.
Her gün ofise gitmemi sağladı.
Bu iş böyle bitmeyecekti. Çözülecekti.
Bir gün.
İşten ayrılırken fotoğraf hâlâ oradaydı.
Ofisimi boşaltırken nihayet fotoğrafı çıkardım.
Ve emekli oldum.
FBI için çalıştığım 27 sene içinde
her davamı kapatmaya çok yaklaştım.
Emekli olduğum sırada kapatamadığım iki tanesi vardı,
biri Michael'ı bulmak, öteki de Sharon'ın kimliğini tespit etmekti.
2002'de bir arkadaşım fotoğraf yolladı,
buna bakman lazım dedi.
Doe Network diye bir yerdeki fotoğraftı. Kayıp kişilerin yer aldığı bir site.
Babası olması gereken bir adamın
kucağında oturan küçük bir kız çocuğunun fotoğrafı.
Altında da kızın kaçırıldığı,
adamın kızı gibi büyütüldüğü, onunla evlendiği ve öldürüldüğü yazıyordu.
"Aman Tanrım" dedim.
Fakat o resme baktıkça, kıza baktıkça korkunç bir terslik olduğunu görüyordunuz.
Fotoğrafa bakıp "Bu işi araştırmam lazım" dedim.
Sanırım ilk önce Joe Fitzpatrick'le konuştum.
Çözmeyi umduğu iki gizem olduğunu söyledi.
Sharon Marshall kim
ve Michael Hughes'a ne oldu?
Benimle konuşmaya çekinse de
burada yarım kalmış bir iş olduğu belliydi.
Bu dava Joe için önemliydi.
Ve fotoğraftaki kız onu çok etkilemişti.
Konu oydu.
Sharon'dı.
Konu
iyilikti.
Konu
insanların onun hakkında söyledikleriydi.
Onun başarılarıydı,
şeytanın esiri olmuş
güzel genç bir kadındı.
Ve unutulmuştu.
"Suç hikâyesinden öte bir şey bu" dedim.
Sharon'ın kimliğini bulmak için elimden geleni yapmak istedim.
Bence bu çok önemliydi ve "Biliyor musun?" dedim.
"Yazalım şu kitabı."
Onun gerçek kimliğini bilen tek kişi Franklin Floyd'du.
"Bir şansımı deneyeyim" dedim.
"Bakayım, Franklin Floyd'la görüşebilecek miyim."
Oraya gittim, beni bir eyalet hapishanesine götürdüler.
Benimle konuşması için Floyd'u görüşme odasına getirdiler.
Bütün dosyalarını da getirmişlerdi.
Yanında birkaç memur vardı.
Sonra onlar gitti.
Odada sadece o ve ben vardık.
Konuşmaya başladık.
Aslında cümlemi düzelteyim. O konuşmaya başladı ve hiç susmadı.
Ona yardım edebileceğimi sandı. Avukatlarının yapamadığını yapabileceğimi.
Hikâyesini anlatacaktım, o da özgür kalacaktı.
Devam ettikçe beni daha çok tanıyacaksın.
Ne yazdığın umurumda değil.
Gerçeği söylemene yardım edeceğim.
Evde girdiğim yer burası, annem beni burada terk etti.
Franklin Floyd 1943'te doğmuş.
Babası ölmüş. Erkek ve kız kardeşleri varmış.
Annesi ona bakamamış, Georgia'daki Baptist Çocuk Yurdu'na göndermiş.
Orada sorunlu bir hayatı olmuş.
Eziyetli bir yerdi… O yaşlı kadın, ellerime kaynar su dökerdi.
Sonra başımı klozete sokardı.
Ayaklarımı döverlerdi. Yürüyemezdim. Ayaklarım şişerdi.
Nasıl yaratıldığını gördüm. O kalıbın nasıl oluştuğunu gördüm.
Oğlanlar bana tecavüz ederdi, beni döverdi,
beni köle gibi kullanırlardı.
Bazı çocuklarla beraber
beni yıkadıklarında çocuklar parmaklarını sokardı.
Küçük olduğum için başları belaya girmezdi.
18 yaşına girdiğinde ciddi zihinsel sorunları varmış.
Kaçtığımda orduya katıldım, ülkeyi dolaştım,
her gittiğimde yerde hırsızlık yapmak zorunda kaldım.
Sonra hüküm giydim, hapse girdim,
taciz edildim.
Taciz, tecavüz ve adam kaçırmadan hüküm giydim
ama ellerinde delil yok. Biliyorsun, değil mi?
Belli bir suç konuşulunca inkâr ederdi.
Ne delil ne şahit var…
Bacakları açık birinin fotoğrafını çekerken beni gören yok.
Dediğimi anlamıyor musun?
Sharon'ı sorduğumda o konuya girmek istemezdi.
Michael'ı da konuşmak istemezdi.
Hiçbir şeyi itiraf etmek istemedi.
"Sharon'ı nereden aldın?" dedim.
"Hiçbir yerden almadım. O benimle geldi" dedi.
Dinle…
Çok tatlı bir kızdı.
Çok zekiydi.
Ne olursa olsun, beni severdi.
Her şeyi inkâr etti.
Sharon'ı öldürdüğünü inkâr etti.
Onu kaçırdığını, Michael'ı öldürdüğünü.
Cheryl Commesso'yu öldürdüğünü de inkâr etti.
Psikopatın teki olduğu dışında Floyd'dan hiçbir şey öğrenemedim.
Bir araştırmacı gazeteci olarak gerçeğin özüne inmek istersin.
Kitabın sonuna gelip de
hâlâ kim olduğunu öğrenememek çok sinir bozucuydu.
O sırada
kitap bitmişti.
Yayınlandı.
Matt Birkbeck, Franklin Floyd'la hapishanede görüştü.
Floyd, çocukken Sharon'ı kaçırmış, şimdi hapiste idam sırası bekliyor.
Matt Birkbeck, Sharon diye bir kızın her şeye rağmen
okulda nasıl yükseldiğini anlatan A Beautiful Child adlı kitabı yazdı.
UMUT, KORKU VE ÇİLELİ BİR İNSANIN GERÇEK HİKÂYESİ
Kitap ilk çıktığında
birkaç internet sitesinin dikkatini çekmiş.
Doe Network ve Websleuths.
Amatör dedektif gibiler.
Sonra organik bir büyüme oldu.
Farklı başlıklar açıldı.
Sharon Marshall kim? Utah'ta kaybolan kız mı bu?
Toronto'da kaybolan kız olabilir mi?
Büyüdükçe büyüdü.
Aylar içinde bir sürü e-posta aldım.
Amerika'dan, Kanada'dan, yurt dışından.
Altı ile bir yıl içerisinde
dünyanın her yerinden insanlar bu kızı aramaya başladı.
Herkes üzgündü. "Matt, yapma!" diyorlardı.
"Bunları okuyorum. Sen halledersin sandık."
Ama halledemedim.
Bütün bu e-postalara cevap verdim.
"Kimliğini tespit etme umuduyla bu işlere giriştim" dedim.
Çok iyi birkaç ipucu geldi ama kontrol etmemiz mümkün değildi.
Derken 2005'te, kitap çıktıktan neredeyse bir yıl sonra bir gelişme oldu.
İsimsiz bir e-posta aldım.
Şöyle diyordu:
"Sharon'ın kızının DNA'sı size yardımcı olur mu?"
Ben Megan,
Sharon'ın öz kızıyım.
Evlatlık olduğumu hep biliyordum
ama Matt'in kitabını keşfedene kadar hiç tuhaf hissetmemiştim.
Sonra konu evlatlık olmaktan öteye geçti.
Öğrendikçe
her şeye daha çok kızdım, daha çok üzüldüm.
O zamandan beri de bir duygu fırtınası yaşıyorum.
Olayları öğrendiğimden beri öfkem, üzüntüm daha da arttı,
hissetmem gerekenler konusunda çok karasızım.
Ne hissettiğimi bilmiyorum. Kızgın olduğumu biliyorum
ama tam olarak neye ve neden bilmiyorum.
Hâlâ her şeyi idrak etmeye, sindirmeye çalışıyorum.
Hayatıyla ilgili düşünmek istemeyeceğim bir sürü şey öğrendim.
Hiçbir kız bunları yaşamamalı.
Bir yabancı veya baban olması gereken biri,
baba gibi gördüğün biri veya her kim olursa olsun.
Bu şeyleri düşünmek istemiyorum.
Teyzem Matt'in kitabını keşfettiğinde ve anneme söylediğinde
lise üçüncü sınıftaydım.
Hatırlıyorum, dondurmacıdan eve dönüyorduk
ve annem, biyolojik annemin kazada öldüğü hikâyesinin
fazlası olduğunu söyledi.
Bir çift avukat bürosuna girmiş, başka çocuğa bakamayacaklarını söylemiş.
"Evlat edinecek birini bulabilir misiniz?"
İçeri girdik ve Clarence'la Tonya masada oturuyordu.
Konu kapansın, bitsin istiyordu. Para istiyordu.
Bütün konuşmayı o yönetti.
Biraz tedirgindim.
Ama Tanrı'nın bana "Budur" dediğini hissettim.
Altı hafta sonra Megan doğdu.
Hastaneye gittik,
Tonya çoktan doğurmuştu.
Yataktaydı, içeri girdim. İkimizden başkası yoktu.
"Onu görmek ister miydin?" dedim. "Olmaz, göremem" dedi.
Hâlâ o günü düşünürüm.
Niye o gün bana daha fazlasını anlatmadı? Niye benden yardım isteyemedi?
Niye? Yalnızken, fırsatımız varken,
neden benden
yardım istemedin?
Kimsenin haberi yok bundan. O odada sadece ikimizdik.
Çünkü Floyd geldiği anda her şey kesildi.
Bütün konuşma bitti.
Eskiden…
Ki hâlâ bazen yapıyorum,
internetten bebeklik fotoğraflarıma, Michael ve Sharon'ın fotoğraflarına bakıp
hepsini kıyaslıyorum.
Yanaklarımın ve burnumun ona çektiği kesin.
Doğal saç rengim de onunkiyle aynı.
Yani evet. Onda kesinlikle kendimi görüyorum.
Büyürken kime benzeyeceğini bilmek istiyorsun. Neye benzeyeceğini.
Aile geçmişini.
Sonra bir kız olarak ergenliğe giriyorsun.
Nereden geldiğimi bilmek istiyorum.
2010'da mı, 11'de mi, DNA testi yaptırmaya karar verdim.
O sırada
herhangi başka bir aile bulmayı ümit ediyorduk.
Heyecanlıydı.
Birilerini bulma potansiyeli vardı.
Sharon üç kez hamile kalmış.
Lisedeyken bebeği evlatlık vermiş. Sonra Michael olmuş
ve üçüncüyü de New Orleans'ta evlatlık vermiş.
O da Megan.
Pozitif sonuçlu o DNA testinin olması
bizim için yepyeni bir olasılık dünyası demekti.
Ulusal Kayıp ve İstismara Uğraşmış Çocuk Derneği de
o zaman resme dâhil oldu.
2011 yılında Sharon Marshall adında bir kızla ilgili
elime ufak bir dosya geçti.
Elimde çok bir şey yoktu.
Kitabı okuduktan sonra
elimdeki o küçük dosyayla hiçbir yere başvuramazdım.
Emniyet birimim de yoktu
ama belli ki bu davada Joe Fitzpatrick büyük rol oynamıştı.
Davanın FBI'ın elinde nasıl süründüğünü anlattı,
aslında Sharon Marshall adına hiç soruşturma açılmadığını söyledi.
Michael Hughes'un kaçırılma olayıyla ilişkili olarak soruşturma yapabilmişti.
Joe bana yardım edebileceğini söyleyince
çok sevindim.
NCMEC'den telefon gelince
bu davaya geri dönebileceğim için çok heyecanlandım.
Bu yarım kalmış bir işti.
Büyük ilerleme kaydettiğim ama emekli olduğum için
asla sonunu getirme fırsatımın olmadığı bir işti.
Biraz olsun umutlandım.
Ama Franklin Floyd'la şansımızı bir daha denememiz gerekti.
İdam sırası bekliyordu. Cevaplar ondaydı.
Onunla bir kez daha görüşmemiz lazımdı.
NCMEC'ten Ashley Rodriguez diye biri beni aradı.
Dosyanın derinlerine inmeye başlamıştım ve Floyd'un kim olduğunu inceliyordum.
Benim hedefim o ve hakkında her şeyi bilmek istiyorum.
"Sana çok fena yalan söyler" dedim.
"Ağzından doğru bir laf alırsan şanlısın."
Hiç iyimser değildim.
Açıkçası bu bizim son çaremizdi.
Franklin Floyd'la görüşmek üzere FBI, Florida'ya gitti.
Cevaplanmasını istediğim üç soru vardı. Bir, "Sharon Marshall kim?"
"Michael'a ne oldu?"
"Sharon'ın ölümünden sen mi sorumlusun?"
Önce onun kim olduğuna odaklandım. Çünkü onu cevaplaması kolaydı.
Cevap vermek istemeyebilir ama burada cinayeti itiraf etmiyor.
Ve o konuşmak istemedi.
Suskunlaştı, söylenmeye başladı.
Daha FBI ajanıyız demeden söylenmeye başladı.
Bizi avukatı sandı.
Onu oturttuk. O, 45 dakika boyunca söylenirken biz de ayakta durduk.
Sonunda "Avukatın değiliz" dedik.
"Siz kimsiniz be?" dedi.
"FBI ajanıyız" dedim.
Başını geri atıp "Ne istiyorsunuz?" dedi.
"Michael Hughes soruşturmasını tekrar açıyorum" dedim.
"Kapatırsanız sevinirim" dedi.
"Kapatmayacağız" dedim.
"Onun yeni Sharon'ın olmasını istedin" dedim.
"Sharon gitti, bu da yeni Sharon'ın. Michael onun yerine geçecek olan kişi."
Konuşmaya devam ettim ve o da ağlamaya başladı.
Duygusaldı ve bu, benim için bir fırsattı.
Scott dikkatini çekmek için masaya elini vurdu.
"Onu nasıl öldürdün?" Timsah gözyaşları ip gibi akıyordu.
Sesimi yükselttim. "Onu nasıl öldürdün?"
"Böyle yapma" dedi.
Sonunda yumruğumu masaya vurdum,
"Onu nasıl öldürdün?" dedim.
Ağlamayı kesti.
"Çabuk olsun diye başının arkasından iki kez vurdum." dedi.
Nerede olduğu seni ilgilendirmez.
20 yılı aşkın süredir çocuğa ne olduğunu kimse bilmiyordu
ve artık FBI cevabı bulduklarına inanıyor.
Aniden evladını kaybeden bir ailenin gözyaşları ve üzüntüsü.
Tanrım, ona selam söyle, bizim için sarıl ve sonra da öp.
Elbet bir gün onu göreceğiz.
Evlat kaybetmek
acı verir.
O bizim çocuğumuz sayılırdı.
Evlat edinme evrakları neredeyse hazırdı.
Biz onları tamamlayamadan kaçırıldı.
Çocukların hepsi onu kardeş gibi gördü.
Yani herkes için o da bizden biriydi.
FBI, 20 yıllık çözülmemiş bir davada şüpheli, cinayeti itiraf etti diyor.
Floyd, çocuğu Oklahoma, Teksas sınırına gömdüğünü söyledi.
Orada iki gün kaldık.
İki gün toprak kazıp eledik.
Hiçbir şey çıkmadı.
Her şeyimizle çabaladık.
Hiçbir şey bulamadık.
Ama hâlâ Sharon Marshall'ın kim olduğunu öğrenmek istiyordum.
O da yemi yuttu.
Çünkü Floyd kendinden bahsetmeyi de severdi.
Tuhaftı. Konudan konuya atlıyor, bir sürü hikâye anlatıyordu.
Sonra birden bire şeyden bahsetti…
Cherryville, Kuzey Carolina'da otobüs şoförü üniforması giyerken
nasıl yakışıklı göründüğünü anlattı.
Dünyanın en iyi otobüs şoförüydü.
Sandy diye bir kızla tanıştığını söyledi.
Üç çocuğunu devlete kaptırmıştı.
Scott herhâlde en dâhiyane sorulardan birin sordu.
"O sırada adın neydi?" dedi.
Bize verdiği isim Brandon Cleo Williams'tı.
Bu daha önce hiç duymadığımız bir isimdi.
Bize o ismin yanında başka bir şey daha verdi.
Sırf ismi vermekle kalmayıp bize dahasını da anlattı,
tanıştığını kadını söyledi, nasıl evlendiklerini anlattı.
Bize tarihi verdi.
Kızlarının adını söyledi,
hatta doğdukları yeri de.
"En büyüğü kim?" dedim.
"Sorduğunuz o işte" dedi.
"Nerede doğdu?" "Livonia, Michigan."
"Bunu nereden biliyorsun?" "Doğum belgesini gördüm."
"Bana sorduğunuz kız o" dedi.
Ben de
"En büyük kızının adı ne?" dedim.
"Suzanne Sevakis" dedi.
Bana kimliğini söylediklerinde orada oturdum ve şey oldum…
Transa geçmedim, sadece…
Çok sevindim.
Onu bunu söylerken
az daha ağlayacaktım.
Hay aksi!
"Kimliğini biliyoruz" dedi.
Adının Suzanne Sevakis olduğunu söyledi.
Ben de
"Vay canına!" oldum.
Rahatlamak doğru kelime değil ama öyle hissettim.
Bitmişti. Kim olduğunu biliyorduk.
DOĞUM BELGESİ SUZANNE MARIE SEVAKIS
Ertesi gün doğum belgesini geri aldık.
Doğum belgesinde anne babasının isimleri var.
Sandra Brandenburg ve Clifford Sevakis.
Bu arada, ikisi de hâlâ hayatta.
FBI kapıma geldi.
Susie'nin fotoğrafını gösterdiler, "O benim kızım" dedim.
"Nerede, biliyor musun?"
Çok zekiydi.
Çok şapşaldı.
Kıvrak zekalıydı.
Hamile kaldığımda 18 yaşındaydım ve onu 19'umda doğurdum.
Çıkmaya başladığımızda 17 yaşındaydım.
Cliff'le aynı lisedeydik.
Benden iki yaş küçüktü.
Ama zeki ve komikti,
ona çok âşıktım.
Bütün lise boyunca beraberdik.
Lise bitince evlendik.
Evlendikten birkaç ay sonra hamile kaldım.
Heyecanlıydım.
Mutluydum.
Bebeğin doğumunu iple çekiyordum.
O, doğduğunda Vietnam'daydı.
Zordu.
Bir hafta izin aldım
ve Suzanne'i ilk o zaman gördüm.
Altı aylıktı.
Güzel, küçücük bir melekti.
Gurur duydum.
Çocuk sahibi olunca insanın kalbi de büyüyor.
Ama Vietnam'a dönünce
her şeyi geride bırakıyorsunuz, dünyanız orası oluyor.
Eve döndüğümde değişmiştim ve o da farklı birini görüyordu.
Sandy o zaman bana boşanmak istediğini söyledi.
Karşımda başka birini görüyordum
ve Allison'la Amy'ye hamile kaldım.
Ama boşandık.
Ben de kızlarla beraber bir karavan parkına taşındım.
Karavan parkı bir tepedeydi.
Aniden bir kasırga koptu ve karavanımı devirdi.
Kasırgadan sonra TSSB geçirdim.
Hatırlıyorum,
bir keresinde salonun köşesinde, yerde oturuyordum.
Kızlar "Anne!" diye bağırıyordu ama ben kıpırdayamıyordum.
Sosyal Hizmetler'e gittim çünkü yardım almak için oraya gidersiniz.
Çocukları aldılar.
Hatırlıyorum, ağlaya ağlaya "Güvenli değil. Onlara bakamam" demiştim.
Sosyal Hizmetler'deki kadın "Tatlım, kiliseye git. İyi gelir" dedi.
Sosyal Hizmetler telefonla beni arayıp
"Üç kızı bir eve vermek istiyoruz" dedi.
"Birbirlerine bağlılar ve onları ayırmak istemiyoruz."
Bana bir seçenek sundular, ya üçünü birden al ya da ver.
Benim için çok zordu.
Bir hafta boyunca
deli gibi içtim, deli gibi düşündüm.
O zamanlar ailemle yaşıyordum, işsizdim.
Sanırım 23 yaşındaydım.
O sırada iyi bir baba olabileceğimi düşünmüyordum herhâlde.
Vietnam yüzünden hâlâ kötüydüm.
Kilisiye gittiğimde ağlıyordum
çünkü hep ağlıyordum, gözyaşlarım hiç durmuyordu.
Onunla orada tanıştım.
Gelip yanıma oturdu
ve sakin bir sesle benimle konuşmaya başladı.
"Sorun nedir?" dedi.
"Tanrı sana yardım edeyim diye beni gönderdi."
"Gidip çocuklarını alalım" dedi.
"Evleniriz, sana ve çocuklara ben bakarım, her şey yoluna girer."
Birlikte olduktan sonra korkunç şeyler yapardı.
İçinde olduğum durumu fark edince ne yapacağımı bilemedim.
Sürekli yanında bıçak taşırdı.
Elini bıçağı koyduğu yere indirir,
"Beni bırakacağını mı sanıyorsun?" derdi.
Olmaz.
Bir keresinde kızlara bez almam gerekti.
7-Eleven'da karşılıksız çek yazmıştım.
30 gün hapis cezası aldım.
İşte o zaman çocuklarımı aldı.
Hemen karakola gittim
ve polise çocuklarımı aldığını söyledim.
"Yasal olarak evli misiniz?" dediler.
"Evet" dedim.
Polis de "Bu bireysel bir mesele, aranızda halledeceksiniz" dedi.
Sesimi yükseltmeye devam ettim
ve beni karakoldan çıkarttılar.
Tam ne zaman, bilmiyorum ama bir ara Allison'la Amy'yi yetimhaneye bırakmış
ve Susie'yi alıp gitmiş.
İnsan geri dönüp
"Keşke…" diyemiyor.
"Keşke yardım almanın bir yolunu bulsaydım."
"Bu durumdan kurtulsaydım bunların hiçbiri asla olmazdı."
Annesi olmalı ve onu o canavardan korumalıydım.
Ve korumadım.
Sharon'ın annesine çok kızgınım.
Çok eskiden olduğu için kızını bulamadığına hiç inanmıyorum.
Beni 1976'da almışlar.
Annem beş yıl boyunca her yeri aramış.
Senatör'ü, Vali'yi… Televizyona bile çıkmış.
Elinden geleni yapmış.
Annem zengin de değildi
ama beni bulmak için ne kadar parası varsa hepsini harcamış.
Annem her şeyi yapmış
ve nedenini bilmek istiyorum.
Niye daha çok çabalamamış?
Açık konuşacağım. Anneannesini aradım.
Pek iyi gitmedi.
"Umurumda değil" tavrı işte.
Birine ulaştığınızda ve ilgilenmediklerinde
bana göre şöyle…
Umurunda değil mi?
Bilmek istemiyor musun? Sen nasıl birisin?
Ben böyle şeylere karşıyım.
2003'te Tulsa'dayken mezarlığı ziyarete gitmiştim.
"Bir gün şu mezar taşını değiştirmeye gelsem
güzel olmaz mıydı?" diye düşünmüştüm.
Üstünde bir isim vardı, Tonya. Bu beni rahatsız ediyordu.
O yüzden kimliğini öğrenir öğrenmez karar verdik ve Megan'la konuştum.
"Hadi, yapalım şu işi" dedim.
Mezar taşında ne yazsın diye Matt benden fikir almak istedi.
"Vay be. Bu büyük sorumluluk" oldum.
Birçok insanın hayatında rol oynamıştı
ve herkes için çok değerli olduğunu gösteren bir şey olmasını istedim.
3 HAZİRAN 2017
Tanrım, bu imkân için teşekkürler.
Buradakilerin hayatına huzur, güç ve cesaret katman için
sana dua ediyorum.
Burada olan ve olmayan herkese.
İşte burada.
1990'da öldüğünde sadece 20 yaşındaydı.
Mezar taşını da anca Haziran 2017'de değiştirebildik.
Nihayet oraya gerçek adını yazdık.
O herkesin gözünde bir dosttu.
İnsanlara akıl verir, onlara destek olurdu,
ki bu gerçekten çılgınca çünkü kendi evinde hiç öyle biri yoktu.
Her şeyi ağırbaşlılıkla yapardı.
SADIK ANNE VE DOST
Nihayet hak ettiği cenaze töreni yapıldı.
Böylece kendi adıma oraya bir noktalı virgül koymuş oldum.
Nihayet huzura erdi.
Ama o, hâlâ kalbimde yaşıyor.
Belki ben öldükten sonra da noktayı koyarız.
Çok güzeldi.
Kim olduğunu öğrenmek harikaydı.
Hatırlıyorum da…
"Arkandayım kızım" işte.
Beni en çok etkileyen bir şey de kim olduğunu hiç bilmemesiydi.
Hayatına dâhil olan kişileri tanımak bana çok yardımcı oldu.
Çünkü onunla ilgili hepsinin güzel anıları var.
Bazen insana şey gibi geliyor,
elindeki hayatı değerlendirmeye çalışmış.
Adını mezar taşına yazdığımıza
ve kim olduğunu öğrendiğimize çok sevindim.
Hepimiz için önemliydi.
Eğer…
Bu gerçekten oysa bu da onun babası.
Bu da onun kızı.
Yaşadığı yer burası, mezarı burası, gerçek adı da bu.
6 EYLÜL 1969 - 30 NİSAN 1990
SADIK ANNE VE DOST
Şerif, çok teşekkürler.
Bir sürü yeni dostum ve fazlasıyla akrabam oldu.
Onun olduğunun ya da olmak istediğinin yarısı kadar iyi bir anne olurum umarım.
Anne olunca öz anneme karşı saygım daha da arttı
çünkü en az iki evladından vazgeçmişti
çünkü böylesinin onlar için daha iyi olacağını biliyordu.
Oğlumun adı Michael. Kardeşimin adını verdim.
Michael adıyla yaşayamadı, ben onun adını yaşatmak istedim.
Suzanne'le konuşamam ama Megan'la konuşabilirim.
Bu da kâfi.
Kendimi çözmeye çalışıyorum
ama bu hikâyenin birine faydası olacağını biliyorum.
Sadece parçaları ve o parçaların bana nasıl şekil verdiğini anlamam lazım.
Ondan sonra bunu paylaşabilirim.
Keşke bir şansı olsaydı onun da.
Yaşadığı her şeyin üstesinden gelen
o güçlü insanlardan biri olurdu o da.
Ondan kurtulmayı başarabilseydi
muhteşem bir şekilde hayatta kalırdı.
Çok fazla potansiyeli vardı.
Dünyaya sunacağı bir şey vardı.
Gerçekten çok yetenekliydi…
Ben de onu hep böyle hatırlayacağım.
SUZAANNE MARIE SEVAKIS VE MICHAEL ANTHONY HUGHES'UN
SEVGİ DOLU ANISINA
Cinsel şiddete maruz kaldıysanız veya kalan birini tanıyorsanız
www.wannatalkaboutit.com'da bilgi ve kaynaklara ulaşabilirsiniz.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün