Downloaded from YTS.MX
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตอนกลางดึกในโอคลาโฮมาซิตี เดือนเมษายน ปี 1990
ผู้ชายสองสามคนอยู่ในรถกระบะ กำลังขับไปตามถนน
แล้วพวกเขาก็เห็นเศษซากอะไรบางอย่าง
พอมองไปที่ข้างถนน ก็เห็นร่างหนึ่ง
ดูเหมือนเป็นร่างของหญิงสาว ผู้หญิงผมบลอนด์
พวกเขาเลยเรียกรถพยาบาล
เธอถูกรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล
แล้วคลาเรนซ์ สามีของเธอก็มา
เขาบอกว่าเธอชื่อทอนย่า ฮิวจ์ส และเธอเป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้าในทัลซา
และพวกเขามีลูกชายชื่อไมเคิล
(ห้ามเยี่ยม)
เขาแก่กว่าเธอมาก
และดูเป็นผู้ชายแปลกๆ
พอหมอตรวจร่างกายเธอ
ก็เห็นรอยช้ำเก่าๆ มากมาย
เห็นบาดแผลเก่าๆ
เรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติแน่นอน
สุดท้ายแล้วเธอก็เสียชีวิต
ผู้หญิงที่ทอนย่าทำงานด้วย อยากตามหาครอบครัวของเธอ
พวกเขาจึงโทรหาผู้หญิงคนหนึ่ง บอกว่าลูกสาวของเธอตายแล้ว
เธอตอบว่า "คุณพูดเรื่องอะไร"
"ลูกสาวฉันตายไป 20 ปีแล้ว ลูกฉันอายุแค่ 18 เดือนเอง"
พวกเขาจึงได้รู้ว่าคนที่พวกเขาเพิ่งฝังศพไปนั้น ไม่ใช่ทอนย่า ฮิวจ์ส
ตอนนี้เลยมีคำถามว่า
"เกิดอะไรขึ้น"
"และเธอเป็นใครกันแน่"
(ซีเคร็ทส์ คลับสุภาพบุรุษ)
ฉันเจอทอนย่าที่แพชชั่นส์ ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1989
(ทัลซา โอคลาโฮมา ปี 1989)
เรากลายเป็นเพื่อนกันเพราะเราเด็กที่สุดในกลุ่ม
เราก็เลยถูกคอกัน
เราไม่ใช่พวกสาวห้าวขี่มอเตอร์ไซค์
เราเป็นเด็กสาวที่ไปโรงเรียน เรียนจนจบ
ตอนนั้นฉันกำลังเรียนวิทยาลัยอยู่
เราเลยมีอะไรเหมือนกันมากมาย
ฉันดูออกว่าเธอฉลาด
เธออ่านหนังสือประจำ ขวนขวายหาความรู้เสมอ
เราคุยกันเป็นประจำ
ทอนย่าเป็นเพื่อนรักฉัน
ตอนที่ฉันเจอทอนย่า ฉันก็เจอคลาเรนซ์ สามีของเธอด้วย
เขาสูงวัยกว่า
พวกเขามีลูกชายวัยสองขวบชื่อไมเคิล
ลูกชายเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ
เขาเป็นโลกของเธอ
เขายิ้มร่ามีความสุขตลอดเวลา เขารักเธอมาก
ทุกครั้งที่ฉันเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน ไมเคิลจะนั่งตัวติดกับแม่
เขาไม่ยอมนั่งข้างคลาเรนซ์เลย
ฉันถามเธอว่า "เราพาไมเคิลไปสวนสัตว์กันมั้ย"
เธอตอบว่า "ไม่ได้"
ไมเคิลไปไหนมาไหน
กับเธอสองคนไม่ได้
เวลาที่เราใช้ห้องแต่งตัวก็จะได้เจอกัน
เธอมีรอยฟกช้ำ
เต็มหลังเลย
เธอบอกว่า เธอลื่นล้ม แต่ฉันรู้ว่าไม่ใช่
มันเลวร้ายมาก
แล้วก็ยิ่งหนักขึ้น
ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
วันหนึ่ง ทอนย่ามาหาฉัน บอกว่า
คลาเรนซ์ทำประกันชีวิตให้เธอ
เธอกลัวมาก
เธออยากหนีไป แต่เธอมีไมเคิล
และคลาเรนซ์เก็บไมเคิลไว้แน่นหนา
แน่นหนามากๆ
ฉันคิดว่าเธอกลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอและลูก
ฉันคิดว่าเธอไม่น่าจะพาไมเคิล หนีไปจากคลาเรนซ์ได้
เธอติดอยู่กับที่
และไม่รู้จะหาทางออกยังไง
คลาเรนซ์โทรมาหาฉันวันที่ 25 เมษายน 1990
บอกว่าทอนย่าเกิดอุบัติเหตุชนแล้วหนี ที่โอคลาโฮมาซิตี
เธอไม่ได้บอกฉันเลยว่า พวกเขาจะออกไปนอกเมือง
ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันล่ะ
รู้สึกไม่ดีเลย
ทอนย่า ฮิวจ์สมาถึงตอนประมาณหลังเที่ยงคืน
ด้วยอาการกะโหลกศีรษะแตกแบบปิด รุนแรงปานกลาง
เธอต้องเข้าห้องไอซียู และเราก็รักษาเธอเต็มที่
ด้วยการให้ของเหลวทางเส้นเลือด และยาเพื่อควบคุมความดันเลือด
และยาที่บรรเทาอาการสมองบวม
คลาเรนซ์บอกฉันว่าเธออยู่ในห้องไอซียู
และไม่ได้รับอนุญาตให้มีคนเยี่ยม
ฉันไม่ควรจะไปหาเธอ ไม่ควรมีใครไป แต่ฉันก็ไปอยู่ดี
แล้วพยาบาลก็เข้ามาหา
พวกเขาบอกฉันว่า รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
พยาบาลบอกฉันว่ามันไม่ใช่เหตุชนแล้วหนี
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเอะใจคือรอยข่วนตรงนี้
เหมือนมือใครบางคนข่วนเธอ
มันดูเหมือนเธอต่อสู้กับใครมา
สภาพเธอค่อนข้างดี แม้ว่าจะโดนรถชนมา
สัญญาณชีพของเธอคงที่
แต่อาการเธอยิ่งทรุด
มันเป็นปริศนาสำหรับผมมาก
ฉันกลับบ้าน แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น โรงพยาบาลโทรมา
บอกว่าเธอจากไปแล้ว
เธออายุ 20 ปีตอนที่ตาย
แล้วเราก็ค้นพบว่า ชื่อนั้นไม่ใช่ชื่อของเธอ
ที่จริงแล้วเธอไม่ได้ชื่อทอนย่า ฮิวจ์ส
และตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใคร
(ทอนย่า ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ)
เราถึงได้ใส่แค่ "ทอนย่า" ที่ป้ายหลุมศพของเธอ
และฉันคิดว่าไมเคิลไม่ปลอดภัยเลย เมื่ออยู่กับคลาเรนซ์
โรงพยาบาลถามฉันถึงอาการของไมเคิล และบอกว่าเขาไม่ยอมพูด
ฉันก็บอกว่า "ไม่ใช่นิสัยไมเคิลเลย"
พวกเขาให้ข้อมูลฉัน ให้ไปกรมสุขภาพและบริการมนุษย์
กรมฯ มาหาและเอาตัวไมเคิล ไปฝากที่บ้านอุปถัมภ์
(เมืองช็อกทอว์ รัฐโอคลาโฮมา ปี 1990)
(ยินดีต้อนรับ)
- เขาอยู่นั่นไง - นั่นแหละ
- มิกกี้เมาส์คลับ - ใช่
วันนั้นเราต้องใส่หมวกมิกกี้เมาส์
เราได้ไมเคิลมาอยู่ด้วย วันที่หนึ่ง พฤษภาคม 1990
แม่ของไมเคิลเสียไปวันก่อนหน้านั้น
เขาเพิ่งฉลองวันเกิดครบสองขวบไป
เราได้รับคำสั่งจากนักสังคมสงเคราะห์
ว่าเขายังดื่มนมขวดอยู่ และดื่มแต่เป๊ปซี่เท่านั้น
ถ้าเราปฏิเสธเขา
เขาจะโวยวายร้องคลั่งเลย
เขาจะนอนลงบนพื้น ที่พื้นกระเบื้องตรงนั้น
แล้วเอาหัวโขกพื้น
เขาชูหัวขึ้นสูงถึงนี่
เรากลัวว่าเขาจะทำตัวเองเจ็บ
มันน่ากลัวมาก แต่เขาเป็นเด็กดี
คืนแรกนั้น ฉันให้เขาเลิกดื่มเป๊ปซี่
ให้เขาเลิกดื่มนมขวด
แล้วก็เอานมใส่แก้วให้แทน
ฉันคิดว่า "เฮ้อ ทำอะไรอยู่เนี่ย"
พอทำให้เด็กเลิกดื่มนมขวด เด็กจะงอแงในสองสามคืนแรก
แล้วเขาก็เริ่มสงบลง
พอปลายสัปดาห์…
เขาก็เป็นคนละคนเลย
ฉันไม่นึกว่าจะเห็นวันที่เขาทำอย่างนั้น
เราได้ไมเคิลมาอยู่ด้วยสี่ปี
แค่ในช่วงสองปีแรก
เขาเริ่มโตขึ้นทั้งด้านอารมณ์ ร่างกายและจิตใจ
ตลอดเวลาที่เรามีไมเคิลอยู่ด้วย
พ่อของเขาพยายามเอาตัวไมเคิลคืนไป
ลูกชายผมถูกลงโทษเพราะอยากเจอพ่อเขา
ถูกขังอยู่ในห้อง ถูกยึดของเล่น
และมีคนบอกเขาว่าพ่อของเขาเป็นคนใจร้าย
เราจะอนุญาตให้นำตัวเด็ก ออกจากบ้านที่ไม่โหดร้ายและไม่ทารุณไม่ได้
เพียงเพราะผ้าอ้อมเลอะ และการมองว่าขาดความรัก
ซึ่งผมไม่สามารถมอบให้ลูกได้ ในช่วงเวลาที่อ่อนแอ
เมื่อภรรยาของผมเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า
เขามีสิทธิ์มาเยี่ยมนะ
ไมเคิลถูกสั่งให้ไปเยี่ยมเขา
ไมเคิลไม่ชอบเลย
เราบอกไมเคิลว่าเขาต้องไปเจอพ่อ
เขาจะคลานเข้าไปข้างใต้เก้าอี้เปียโน แล้วเอาแต่พูดว่า
"ผู้ชายใจร้ายๆ"
มันไม่ใช่วันที่ดีสำหรับไมเคิลเลย
ผมขอฝากความคิดนี้ไว้
บ้านที่แตกแยกและความโหดร้าย
ที่กระทำต่อเด็กทำให้เกิดอาชญากรได้
ทุกคนเข้าใจกันว่า
เขาเป็นพ่อไมเคิล
กรมฯ โทรหาฉันและบอกว่า
เราต้องพาไมเคิลไปตรวจพิสูจน์บุตร
พอผลตรวจออกมา
และพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ใช่พ่อเด็ดขาด
ไม่มีความสัมพันธ์ทางชีวภาพเลย
(กรมสุขภาพและบริการมนุษย์)
(ไม่ใช่บิดาทางชีวภาพของไมเคิล)
และพวกเขาก็ยกเลิกสิทธิ์ความเป็นพ่อ ของคลาเรนซ์
แล้วการเยี่ยมก็หยุดลง
ในสัปดาห์เดียวกันนั้น
มีรถกระบะขับเข้ามา
ผู้ชายคนนี้ขับด้วยความเร็ว แปดถึงยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
เขาเอาแต่มองฉันตลอดเวลา
ฉันก็คิดว่า "เขามองอะไรกันนะ"
ฉันมีลางสังหรณ์ ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร
แต่ฉันโทรหากรมสุขภาพฯ แล้วบอกว่า
"บอกได้มั้ยว่าคลาเรนซ์ ฮิวจ์สขับรถแบบไหน
หรือเขาหน้าตาเป็นยังไง"
พอพวกเขาบรรยายให้ฟัง ฉันก็บอกว่า "ผู้ชายคนนั้นเพิ่งผ่านมาที่บ้านฉัน"
พวกเขาบอกว่า "คุณระแวงเกินไป" ฉันตอบว่า
"ไม่ ฉันรู้สึกเป็นลางว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น"
(วันที่ 12 กันยายน ปี 1994)
เมื่อวันที่ 12 กันยายน ปี 1994
เราได้รับแจ้งว่ามีผู้ชายถูกมัดติดกับต้นไม้ในป่า
ถูกใส่กุญแจมือ พันเทปกาว
ผู้ต้องสงสัยเดินดุ่มเข้ามา ถามหาครูใหญ่
เขาบอกว่าเขามารับลูกชาย
เขาควักปืนออกมาจากกระเป๋าเขาเล็กน้อย
พูดว่า "ผมอยากได้ตัวไมเคิล และคุณจะต้องช่วยผม"
เขาบอกผมว่าเขาพร้อมจะตายแล้ว
ถ้าผมไม่ช่วยเขา ผมก็จะไม่รอดชีวิต
แล้วเขาก็เดินเอาปืนจี้ครูใหญ่ไปที่ห้องเรียน
ลักพาตัวไมเคิลพร้อมกับครูใหญ่ ออกจากโรงเรียนไป
เขาบอกว่า "เราจะเดินออกไปจากที่นี่ เอารถกระบะคุณไป"
"และผมอยากให้คุณขับลึกเข้าไปในถนนลูกรัง"
ในที่สุดพวกเขาก็หยุด
ครูใหญ่โดนพาตัวเข้าไปในป่า
เขาถูกจับใส่กุญแจมือติดกับต้นไม้ พันเทปกาวรอบหน้าและปาก
หลังจากผ่านไปสักพักนึง
มีคนไปพบเขาและโทรแจ้งตำรวจ
พอเราตรวจที่เกิดเหตุ เราก็แจ้งเอฟบีไอ
วันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่โจ ฟิทซ์แพทริค มาที่ทำงานผมและแนะนำตัว
ผมสู้กับอาชญากรรม ระหว่างทางกลับบ้านในนิวยอร์ก
มากกว่าทั้งเมืองโอคลาโฮมาซิตีอีก
เราไม่ค่อยมีคดีลักพาตัวในโอคลาโฮมามากนัก
แต่ถ้ามีขึ้นมา ผมก็รู้ว่าต้องถึงมือผม
ในการลักพาตัว เราอยากได้ตัวเหยื่อคืนมา ภายใน 48 ชั่วโมงแรก
ไม่งั้นโอกาสสำเร็จก็จะลดฮวบเลย
สิ่งแรกที่เราทำคือ แจ้งรายละเอียดให้ตำรวจทุกคน
ทุกหน่วยงานในโอคลาโฮมา คอยสอดส่องหาเด็กผู้ชาย
ชื่อไมเคิล ฮิวจ์ส
ที่ถูกลักพาตัวไปโดยผู้ชาย ที่อ้างว่าเป็นพ่อของเด็ก
คลาเรนซ์ ฮิวจ์ส
เราเอาแฟ้มเขามาดู และพบว่าในปี 1990
เขาพยายามทวงเงินประกันชีวิตของภรรยา
แต่หมายเลขประกันสังคมที่เขาให้ไว้ เป็นของชายชื่อแฟรงคลิน ฟลอยด์
ดังนั้นชื่อจริงของคลาเรนซ์ ฮิวจ์สคือ แฟรงคลิน เดลาโน่ ฟลอยด์
แฟรงคลิน ฟลอยด์มีนามแฝงมากมาย
เทรนตัน เดวิส วอร์เรน มาร์แชลล์ และคลาเรนซ์ ฮิวจ์ส
เรารู้อีกว่าแฟรงคลิน ฟลอยด์ เคยอยู่ที่บ้านกึ่งวิถี
แปลว่าเขาเคยต้องโทษจำคุก
ผมจึงดึงประวัติอาชญากรรมของเขามาดูทันที
ในปี 1962 เขาลักพาตัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาปล้นธนาคารในปี 1963
ถูกปล่อยตัวไปอยู่บ้านกึ่งวิถีในปี 1972
และในปี 1973 เขาทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาถูกจับ ขอประกันตัว
แล้วก็ไม่มาขึ้นศาล
เขาหลบหนีมาตั้งแต่ตอนนั้น และเป็นนักโทษหลบหนีมาเกือบสองทศวรรษ
จากข้อมูลทั้งหมดนี้ วิเคราะห์ได้ง่ายมาก ว่าเรามีปัญหาหนักแล้ว
แฟรงคลิน ฟลอยด์ถูกจำคุกสิบปีในช่วงยุค 60
เมื่อออกมา เขาไม่ไปรายงานตัว กับเจ้าหน้าที่ทัณฑ์บน
และหายตัวไปอีก 17 ปี
เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการหลบหนี และรู้วิธีปกปิดตัวตน
(สำนักงานสอบสวนกลาง)
(นักโทษรัฐหลบหนี)
และมีคำถามเกี่ยวกับแม่ของเด็กผู้ชายคนนี้
แม่ที่ตายไปสี่ปีก่อนหน้านั้น
เริ่มมีการชี้ความผิด ไปที่แฟรงคลิน เดลาโน่ ฟลอยด์
เมื่อเพื่อนร่วมงานของทอนย่า จากคลับเปลื้องผ้าชื่อแพชชั่นส์ในเมืองทัลซ่า
ไปแจ้งเรื่องกับตำรวจ
ตอนแรกที่ผมรู้ว่า ทอนย่าโดนฆ่าโดยคนขับรถชนแล้วหนี
มีความเป็นไปได้มากว่า เป็นฝีมือของแฟรงคลิน ฟลอยด์
ผู้ชายคนนี้จะใช้ความรุนแรง การจับเขาให้ได้อาจเป็นเรื่องยาก
(เอฟบีไอสรุปประวัติการลักพาตัว "แปลกประหลาด")
("เขาเป็นคนอันตรายมาก")
นักพฤติกรรมศาสตร์บอกว่า ผมมีเวลาหนึ่งสัปดาห์
หลังจากนั้น เป็นไปได้ว่าฟลอยด์จะเบื่อเด็กคนนี้
เด็กจะกลายเป็นภาระและฟลอยด์จะฆ่าเขาทิ้ง
เชื่อว่าฟลอยด์และเด็กผู้ชาย
ใช้รถกระบะฟอร์ด ปี 1994
ป้ายทะเบียนคิวซีเอ็นสามศูนย์ห้า ทะเบียนโอคลาโฮมา
ทอนย่า ฮิวจ์สเป็นแม่ของเด็ก ที่ถูกลักพาตัวจากโรงเรียนในช็อกทอว์
แต่เธอถูกรถชนในโอคลาโฮมาซิตีในปี 1990
หากมีเบาะแสเกี่ยวกับไมเคิล ฮิวจ์ส ส่งไปที่เอฟบีไอ หมายเลข 842-7471
ปี 1994 มีข่าวใหญ่เกี่ยวกับการลักพาตัว
แม่ฉันดูข่าวอยู่แล้วพูดว่า
"พวกเขาบอกว่าเธอใช้ชื่ออื่น ว่าเธอชื่อทอนย่า"
"แต่นั่นชารอนนะที่เป็นข่าว"
ฉันก็ถามว่า "มีอะไร ชารอนเป็นข่าวเหรอ"
"พวกเขาสัมภาษณ์เธอเหรอ เกิดอะไรขึ้น"
แม่ฉันบอกว่า "ไม่ใช่"
"เธอ… ชารอนตายแล้ว"
(ทอนย่า ดอว์น ฮิวจ์ส)
ฉันโทรหาเอฟบีไอ โทรหาสายด่วนแล้วบอกว่า
"เราดูรายงานข่าว
เรื่องผู้หญิงชื่อทอนย่า"
"ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร"
"เธอชื่อชารอน มาร์แชลล์"
"เธอเป็นเพื่อนรักสมัยม.ปลายของฉัน"
(ช็อกทอว์ รัฐโอคลาโฮมา 1994)
(ฟอเรสต์พาร์ก รัฐจอร์เจีย 1984)
ฉันเจอชารอนในปี 1984 ที่ค่ายสภานักเรียน
ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของชารอน มาร์แชลล์
เราอยู่ในโครงการห้องเรียนพิเศษด้วยกัน ที่มัธยมปลายนอร์ธพาร์ก
ชารอนอยู่รุ่นปี 1986
ผมอยู่รุ่น 1987
ผมมีเธอเป็นเพื่อนสนิทถึงสองปีเต็ม
มันเป็นโรงเรียนมัธยมทั่วไป
ทางเดินคึกคัก เด็กทำตัวบ้าบอ
คนแอบไปสูบบุหรี่ที่หลังลานจอดรถกัน
เราไปเดินห้างเพื่อส่องหนุ่มๆ
ทุกคนผมฟูฟ่อง แต่งตัวหลุดโลก
เป็นบรรยากาศมัธยมปลายยุค 80 ทั่วไป
ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อฉันเจอกับชารอนที่ค่ายฤดูร้อน
เราสนิทกันทันที
ตั้งแต่วันแรกนั้น ฉันรู้สึกว่าฉันรู้จักเธอมาทั้งชีวิต
ฉันจำเธอได้ตั้งแต่วันแรก ที่เธอเดินเข้าห้องเรียนมา
เพราะเด็กผู้ชายทุกคนร้อง "ว้าว"
เธอฉลาดมาก และอยู่หน่วยฝึกอบรมทหารสำรองด้วย
และเธออยู่ชมรมวิทยาศาสตร์ ในโครงการห้องเรียนพิเศษ
เธอมีจุดเด่นมากมาย
เพื่อนของชารอนเป็นพวกนอกคอก
เราไม่ใช่กลุ่มเด็กป๊อป เราเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์
ปกติเด็กที่มีพรสวรรค์มักไม่ใช่เด็กป๊อป
"เชอร์รี่ หนังสือรุ่นของเธอหาที่เซ็นยาก พอๆ กับของฉันเลย"
"เธอเป็นเด็กสาวที่อ่อนหวานและเพี้ยนมาก"
"เป็นแบบนี้ต่อไปนะ"
"รักษาสไตล์ที่โดดเด่นของเธอ และเป็นตัวเองไว้"
"รักนะ ชารอน มาร์แชลล์"
เธอคบคนที่ไม่มีใครสนใจเสมอ
เธอเป็นคนอย่างนั้น
สำหรับผม ม.ปลายมันแย่มาก ผมตัวเล็กกว่าผู้ชายคนอื่น
ผมทำงานศิลปะ
เกือบโดนซ้อม โดนด่าว่าเป็นตุ๊ด
นั่นเป็นเรื่องปกติ
และผมมีความสุขในช่วงม.สี่และม.ห้าได้
แค่เพราะคนสองสามคนเท่านั้น
และหนึ่งในนั้นคือชารอน มาร์แชลล์
สมัยเรียน มีกระดาษโน้ตเขียนถึงผมเสมอ
เขียนว่า "ไงจ๊ะ เรย์เพื่อนรัก"
"หวังว่าเธอกำลังมีวันที่ดีนะ รักนะ ชารอน"
เธอเป็นผู้ใหญ่มากสำหรับวัยนั้น
เธอมุ่งมั่นตั้งแต่วันแรกว่าจะไปเรียน สถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย
และเธออยากเป็นวิศวกรการบินอวกาศ
ฉันจำตอนที่เธอโทรมา กรี๊ดใส่โทรศัพท์ว่า
"ฉันทำได้แล้ว ฉันเข้าได้"
"ฉันได้รับเข้าเรียนจอร์เจียเทค
และได้ทุนเต็มรูปแบบด้วย
ฉันจะเรียนสาขาวิศวกรรมการบินอวกาศ"
เธอตื่นเต้นมาก นั่นเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตเธอเลย
เธอดีใจมากจริงๆ เธอเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้
(ชารอน มาร์แชลล์)
พ่อของเธอซื้อโฆษณาเต็มหน้าในหนังสือรุ่น
เพื่อแสดงความยินดี ที่เธอได้ทุนเรียนสถาบันเทคโนโลยีจอร์เจีย
พ่อพูดว่า "คอยดูนะจอร์เจียเทค"
"สวัสดี ว่าที่นายพลกองทัพอากาศ และอาชีพวิศวกรรมการบินอวกาศ พ่อ"
มีพ่อแม่ที่ซื้อโฆษณาเต็มหน้า
แต่ใช้รูปสมัยเด็ก และ…
ทำไมคนเป็นพ่อถึงเลือกรูปเซ็กซี่ของลูกสาวมาลง
ไม่สมเหตุสมผลเลย
เราแค่คิดว่าพ่อของเธอเข้มงวดและประหลาด
ครั้งแรกที่ฉันเจอพ่อของเธอ คือตอนที่เขาพาชารอนมาที่บ้านฉัน
เขาชวนพ่อฉันไปคุย และขอกู้เงิน
พ่อฉันบอกว่า "ไม่มีทาง"
"ไม่ได้"
และนั่นก็ทำให้พ่อแม่ฉันรู้สึกไม่ดีกับเขาไปเลย
และนั่นแค่วันแรกนะ
เธอบอกฉันว่า แม่ของเธอถูกรถชนบนสะพาน
และตายตอนเธออยู่ป.สอง
เธอเป็นคนทำมื้อเย็นทุกคืน
เธอไม่ได้รับอนุญาตให้คุยโทรศัพท์
เธอบอกว่า "อย่าโทรมา นอกจากฉันจะรู้ล่วงหน้าว่าเธอจะโทร"
"แต่ฉันโทรหาเธอได้"
ทันทีที่พ่อเธอกลับบ้าน น้ำเสียงของเธอก็กระวนกระวายทันที
เธอพูดว่า "โอเคๆ แค่นี้นะๆ" แล้วก็วางไปเลย
ฉันจำได้ตอนที่เธอโทรมา ร้องไห้ฟูมฟาย
แล้วบอกว่าเธอตั้งครรภ์
ฉันจำได้ว่าตกใจมาก
ร้องไห้ไปด้วยพอเธอบอกว่าเธอท้อง
แล้วถามว่า "แย่แล้ว เธอจะทำยังไง"
เธอตอบว่า "ฉันจะคลอดลูก แล้วยกให้คนอุปการะ"
"แต่ตอนนี้ป๋าไม่ยอมให้ฉันไปเรียนวิทยาลัยแล้ว"
"เธอต้องไปนะ เธอได้ทุน เธอฉลาดจะตาย"
"เธออยากเป็นวิศวกร เธอต้องไป"
เธอตอบว่า "ต้องมีคนคอยอยู่ดูแลป๋า"
ผมคิดว่ามันทำให้เธอใจสลาย ที่ไม่ได้ไปเรียนจอร์เจียเทค
เพราะเธอทุ่มเทมาเพื่อที่นี่
เธอทุ่มเทมาเพื่อที่นี่เท่านั้น
วันนึงชารอนโทรมาแล้วบอกว่า "เราจะไปจากแอริโซนา"
บอกว่า "ฉันจะไปคลอดลูกที่นั่น"
แล้วก็บอกฉันว่า เธอจะยกลูกให้คนอุปการะ
เธอบอกว่า ป๋าไม่ยอมให้เธอเก็บเด็กไว้
(ปี 1986)
(โอกลาโฮม่าซิตี ปี 1994)
ตำรวจกล่าวว่า แฟรงคลิน ฟลอยด์วัย 51 ปี เข้าไปที่โรงเรียนอินเดียนเมริเดียน…
รายการอเมริกาส์โมสต์วอนเท็ดตอกย้ำข่าว
คดีลักพาตัวไมเคิล ฮิวจ์สสองครั้งแล้ว
หลังจากตอนที่ฉายเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว รายการได้รับเกือบ 20 สายจากผู้ชม
ที่อ้างว่ารู้บางอย่างเกี่ยวกับที่อยู่ของเด็กผู้ชาย
เบาะแสหนึ่งในนั้นจะเป็นเบาะแส ที่พาเราไปพบไมเคิล ฮิวจ์ส
เมื่อไมเคิลหายตัวไปก็เป็นข่าวไปทั่วเลย
และฉันคิดว่านั่นเป็นตอนที่ ฉันพบกับโจ ฟิทซ์แพทริค
ฉันนั่งคุยกับเขาหลายชั่วโมง
เขาพูดว่า "เจนนี่ เธอตายไปแล้ว และเธอไม่ใช่คนที่คุณคิดว่าเธอเป็นด้วย"
เราให้เธอดูภาพถ่ายของทอนย่า ฮิวจ์ส
และเธอบอกว่านั่นเป็นคนที่เธอรู้จัก ในชื่อชารอน มาร์แชลล์
และผู้ชายคนนี้ที่เรารู้จักในชื่อคลาเรนซ์ ฮิวจ์ส
เป็นคนที่เธอรู้จักในฐานะพ่อของชารอน วอร์เรน มาร์แชลล์
พวกเขาคิดว่า นี่คือภรรยาเขา
พวกเขาบอกว่า "พวกเขาแต่งงานกัน"
ฉันก็บอกว่า "ไม่ นั่นพ่อของเธอ พวกเขาไม่ได้แต่งงานกัน"
พวกเขาบอกว่า "ไม่ใช่ พวกเขาแต่งงานกัน"
ฉันก็แย้งว่า "ไม่ นั่นพ่อของเธอ"
เรามีภาพที่แตกต่างกันมากว่าชารอนเป็นใคร
เราได้รู้หลังจากคุยกับเจนนี่ ฟิชเชอร์
ว่าทอนย่าก็มีนามแฝง
เราค้นพบว่าในปี 1989 หนึ่งปีก่อนเธอตาย
พวกเขาเปลี่ยนชื่อ
ชารอน มาร์แชลล์กลายเป็นทอนย่า
และวอร์เรน มาร์แชลล์ กลายเป็นคลาเรนซ์ ฮิวจ์ส
และชื่อที่พวกเขาใช้ก็มาจากป้ายหลุมศพ ในแอละบามา
พวกเขาแต่งงานกันด้วยชื่อใหม่ที่นิวออร์ลีนส์
ซึ่งแปลว่าผู้ชายคนนี้แต่งงานกับลูกสาวตัวเอง
มันเหลือเชื่อจริงๆ
คำถามหนึ่งนำไปสู่อีกคำถาม
ในไม่ช้าตำรวจก็สงสัยว่า พวกเขากำลังเจออะไรอยู่กันแน่
การสืบสวนเผยว่าเธอใช้ชื่อหลายชื่อ
เช่น ทอนย่า ด. ฮิวจ์ส และทอนย่า ดอว์น แทดล็อค
แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่และใครฆ่าเธอ
นั่นเป็นคำถามสำคัญ
เกิดอะไรขึ้นกับชารอน มาร์แชลล์ ในช่วงเวลาระหว่างมัธยมปลาย
จนกระทั่งเธอถูกพบว่าเป็นศพอยู่ข้างถนน
การตายของเธอมีพิรุธ
แต่ไม่มีหลักฐานว่าฟลอยด์ฆ่าเธอ
เกิดอะไรขึ้นกับชารอน มาร์แชลล์
(เปลือย)
ฉันได้ข่าวจากเธอครั้งนึง
เธอบอกว่า "เรากำลังจะย้ายบ้าน เราจะไปทางตะวันตก"
แต่ยังไงไม่รู้ พวกเขากลับไปจบที่แทมปา
เธอทำงานเป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้า ในคลับหนึ่งที่นั่น
(มอนส์วีนัส บาร์เปลือย)
มอนส์วีนัส ในช่วงปลายยุค 80
เป็นที่เดียวที่ต้องไป เพื่อความบันเทิงแบบผู้ใหญ่
ที่นี่ขึ้นชื่อว่ามีสาวๆ สวยที่สุด
ในโลก
เราไม่ได้แค่ใส่ชุดชั้นใน
เราใส่ชุดชั้นในฝรั่งเศสที่สวยงาม
เราดีที่สุดในทุกด้าน
มีผู้คนมากหน้าหลายตามาที่นี่
ทั้งผู้หญิง
นักกีฬา
นักดนตรี
นักธุรกิจ
ทุกคืนรู้สึกเหมือนเป็นปาร์ตี้
(แทมปา ฟลอริดา ปี 1988)
ฉันจำวันที่ชารอน มาร์แชลล์เดินเข้าประตูมาได้
เธอเหมือนเป็นตุ๊กตามีชีวิตเลย
แต่งตัวไร้เดียงสามาก
เธอใส่ชุดลูกไม้คลุมตัว
เธอจึงไม่เคยเดินเปลือยล่อนจ้อนเหมือนคนอื่น
เธอดูเหมือนเป็นเด็กผู้หญิง
เธอขี้อายมาก
เธอไม่พูดถึงอดีตเลย
ไม่พูดถึงตัวเองด้วย
แต่เธอกับฉันก็เริ่มเป็นเพื่อนกัน
แล้วสาวๆ คนอื่นในคลับก็เริ่มบอกฉัน
ถึงพ่อของเธอ กับความสัมพันธ์แปลกประหลาดของพวกเขา
พ่อของชารอนบอกเธอว่าเธอต้องถาม
เรื่องปาร์ตี้ที่ฉันกำลังจะจัด
และเธอต้องบอกฉันว่าเธอว่างทำงาน
ที่นี่มีคลับของเศรษฐี
และปาร์ตี้ของพวกเขาทำงานง่ายที่สุดแล้ว
เต้นสามเพลง ไม่ต้องเต้นหน้าตัก
ไม่มีใครแตะต้องตัวคุณ
แล้วก็ได้ไป 500 ไม่ก็ 1,000 ดอลลาร์
และนั่นเป็นปาร์ตี้แรกที่ฉันพาชารอนไป
ผู้ชายคนหนึ่งบอกฉันว่า
"ไปตามตัวชารอนและพาเธอออกไปเดี๋ยวนี้"
"เธออยู่หน้าห้องน้ำหญิง"
เธอยืนอยู่ข้างนอกประตู
เสนอบริการทางเพศให้ผู้ชายพวกนี้ ในราคา 50 ดอลลาร์
เธอบอกว่า "พ่อบอกให้ฉันทำ พ่อเอาถุงยางมาให้ฉันด้วย"
มันน่าสะอิดสะเอียน
ฉันไม่อยากเชื่อเลย
ว่าผู้ชายคนนึง
จะทำให้ลูกสาวตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์นั้น
ชารอนไม่เคยบอกฉันว่าเธอท้อง
แต่มันก็เห็นได้ชัด
ความสัมพันธ์ของชารอนกับไมเคิล ลูกชายของเธองดงามมาก
เธอเป็นแม่ที่ดีมาก
เธอเอาใจใส่ลูก
และแค่ได้เห็นสายตาที่เขามองเธอ
ฉันคิดว่านั่น…
นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเธอ
ตอนฉันอายุ 15 ฉันเริ่มเป็นพี่เลี้ยงให้ไมเคิล
เขาเป็นเพื่อนตัวน้อยของฉัน
(มิเชล คัพเพิลส์ พี่เลี้ยงของไมเคิล)
เขามักเอาหัวชนฉัน เอาหน้าผากชนกัน
เราจ้องตากัน
เขาเอาปากมาประกบแก้มฉัน
เขาเป็นเด็กที่น่ารักมาก
ฉันอยู่ในลานจอดบ้านเคลื่อนที่ โกลเด้นแลนเทิร์นในฟลอริดา
ฉันอยู่ห่างจากชารอนและวอร์เรน มาร์แชลล์ ประมาณหนึ่งช่วงตึก
รถพ่วงของชารอนกับวอร์เรนดูปกติ
สองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ ขนาดปานกลาง
วอร์เรนนอนในเตียงพับได้ในห้องนั่งเล่น
ชารอนมีห้องอยู่ด้านหลัง
แล้วห้องตรงกลางด้านหน้าก็เป็นของไมเคิล
เขาไม่มีเตียงนอนเด็ก ฉันคิดว่ามันแปลก
เขามีเปลเด็กเล็กๆ
สิ่งที่แปลกคือพวกเขาไม่มีครอบครัว และมีเพื่อนแค่คนสองคน
ชารอนมีเพื่อนชื่อเชอริล
เธอมักมาที่บ้านของชารอนกับวอร์เรน ประมาณสัปดาห์ละหนึ่งถึงสามครั้ง
และมักแต่งตัวสวย ทำเล็บสวย
และเธอนิสัยดีมาก
เธอมักมาที่ลานจอดรถพ่วง ในรถคอร์เว็ตต์ของเธอ
มันเป็นรถที่สวยมาก
พอเห็นฉันอยู่ที่สระว่ายน้ำ เธอก็โบกมือให้
สำหรับเด็กอายุ 15 คนที่สวยขนาดนั้น
มันทำให้ฉันรู้สึกดี
ที่คนระดับเธอ ดูดีมีสไตล์ทักทายฉัน
เชอริลสวยมาก
เธอเป็นคนอิตาเลียน
ผมดำยาวสลวย
ท่าทางเธอดูเปรี้ยว แต่เธอไม่ได้เปรี้ยวเลย เธอไร้เดียงสามาก
เธอเป็นนางงามที่ชนะการประกวด
และเธอมองว่ามอนส์วีนัสเป็นทางผ่าน
เธอหวังว่าจะได้เป็นนางแบบ
อยากได้ลงเพลย์บอย
แล้วฉันก็รู้ว่าเชอริลไปไหนมาไหน กับชารอนและพ่อของเธอ
ฉันจึงเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ
คืนหนึ่งเราดูมวยปล้ำกันอยู่
วอร์เรนเอาวิดีโอไปใส่ในเครื่องเพื่ออัดไว้
นั่นคือตอนที่ฉันเห็น
ชารอนกับเชอริลบนชายหาด
เปลือยอก
และเต้นรำกัน
ฉันจำได้ว่านั่งอยู่ตรงนั้น คิดว่า "นั่นชารอนนี่"
"เขาอัดวิดีโอลูกสาวตัวเองเหรอ"
แล้วเขาก็รู้ตัว "เวรละ!"
"ห้ามพูดเรื่องนี้นะ นี่ไม่ใช่เรื่อง…"
"นี่แค่สนุกๆ" อะไรไปเรื่อย ฉันตอบว่า "โอเค"
"อือ หนูต้องไปละ ได้เวลากลับบ้าน"
สาวๆ คนหนึ่งบอกฉันเรื่องวิดีโอ
พอเชอริลเข้ามา ฉันโมโหเธอมาก
เธอเล่าว่าพ่อชารอนบอกว่า "ขอถ่ายรูปเธอหน่อย"
"ฉันจะถ่ายวิดีโอนี้ ส่งไปให้เพลย์บอย์
แล้วเธอจะได้เป็นดาราดัง"
(เล่น)
เธอตอบว่า "เขาพยายามมีเซ็กซ์กับฉัน"
"ฉันไม่อยากมีเซ็กซ์กับเขา"
"ฉันต้องสู้ปัดเขาออกไป"
"แล้วก็เหมือนกดเปิดสวิตช์
เขากลับกลายเป็นคนที่รุนแรงมาก"
ฉันบอกเธอว่า "ฉันปกป้องเธอจากพวกเขาไม่ได้"
"เธอต้องอยู่ห่างๆ จากพวกเขา"
แต่อยู่ดีๆ ชารอนกับพ่อของเธอก็หายตัวไป
เธอไม่มาทำงาน ไม่บอกอะไรเลย
ฉันนึกว่าพวกเขาจากไปเพราะมีเสียงนินทา
แล้วเราก็พยายามพาเธอหนีไปจากเขา
แต่ลูกไม่เคยคลาดสายตาเขาเลย
และเธอก็กลัวมาก
ไม่มีทางที่เธอจะทิ้งไมเคิลไว้ได้
(แทมปาเบย์ ฟลอริดา ปี 1989)
(โอคลาโฮมาซิตี รัฐโอคลาโฮมา ปี 1994)
เจนนิเฟอร์ ฟิชเชอร์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กับชารอนตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ฉันบอกว่าตอนนั้นเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราคิดว่าพ่อของเธอเป็นคนประหลาด
ฉันจำได้ว่าวันหนึ่ง ชารอนอยากให้ฉันไปนอนค้างที่บ้านของพวกเขา
พ่อของฉันไปนอกเมือง
แม่ฉันบอกว่า "แค่ครั้งนี้นะ ที่แม่จะยอมให้ลูกไปค้างคืนที่นั่น"
"อย่าบอกพ่อเด็ดขาด"
แม่ไปส่งฉัน
เรากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวเข้านอน
เธอเปิดลิ้นชัก แล้วหยิบชุดชั้นในที่เซ็กซี่มากออกมา
เธอบอกว่า "ป๋าซื้อชุดนี้ให้ฉันและยอมให้ฉันใส่"
ฉันพูดว่า "พระเจ้า สวยจังเลย แต่เดี๋ยว ทำไมเธอถึงมีชุดนี้"
เธอตอบว่า "ฉันเก็บไว้ในนี้เพราะมันสวย"
แล้ว…
เขาก็ถือปืนเดินเข้ามา
ที่บ้านพวกเขาไม่มีประตู มีผ้าม่านแต่ไม่มีประตู
เขาเดินถือปืนเข้ามา
เล็งปืนมาที่เรา พูดว่า "ทำอะไรกันอยู่"
เขาตะคอกสุดเสียง
ฉันก็กรีดร้อง
เราใส่แต่ชุดชั้นใน กำลังเปลี่ยนชุดกัน
ฉันไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เลยหยิบทุกอย่างขึ้นมาปิด
แล้วเขาก็เริ่มหัวเราะบ้าคลั่งชั่วร้ายมาก
เขาพูดว่า "เดี๋ยวฉันมา" แล้วเดินออกไป
ฉันมองชารอน เธอก็หัวเราะ
"ป๋าแค่ทำตัวติ๊งต๊องน่ะ"
เราเปลี่ยนชุด เขาก็กลับมา
ยังถือปืนอยู่
เขาสั่งให้ฉันนอนลง
ที่พื้น บนถุงนอน เอาหมอนปิดหัวตัวเอง
ฉันทำตาม
เขาข่มขืนเธอขณะเอาปืนจ่อหัวเธอ
ฉันอยู่ในห้องนั้นด้วย
เราไม่ได้คุยกันหลังจากนั้น เขาลุกขึ้นแล้วออกไป
ฉันก็… นอนอยู่ตรงนั้น
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอเข้ามาหา กอดฉัน
แล้วพูดว่า
"ป๋าก็เป็นแบบนี้แหละ"
เธอบอกว่า "ฉันไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไรนะ"
เธอพูดว่า "ช่างมันเถอะ"
ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย เพราะฉันกลัวมาก
มันยากมากเพราะหลายปีที่ผ่านมานี้
นี่เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตฉัน
มันเปลี่ยนแปลงตัวตนของฉันไปเลย
เปลี่ยนมุมมองที่ฉันมีต่อโลก
เปลี่ยนทุกอย่างเกี่ยวกับตัวฉัน
ผมไม่รู้จักใครที่มีชีวิตอาภัพเท่าเธอ
นานเท่าเธออีกแล้ว
ผมเกลียดเรื่องที่
เธอถูกล่วงละเมิดทางเพศตั้งแต่เด็ก
แล้วเขาก็พาเธอตระเวณไปตามบาร์เปลือย
เพื่อแสดงและหาเงินให้เขา
ผมเจ็บปวดกับเธอมาก
ผมเสียใจกับเธอเหลือเกิน
นึกไม่ออกเลยว่า ใครจะอยู่กับสถานการณ์อย่างนั้น
ในเวลานานขนาดนั้นได้
เรารู้ว่าฟลอยด์ก่ออาชญากรรมทางเพศต่อชารอน
และเรารู้ว่าเขามีประวัติก่อเหตุลักพาตัว ข่มขืนและใช้ความรุนแรง
นี่เป็นรูปแบบพฤติกรรมตามเดิม
เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดในปี 1962
โทษฐานลักพาตัวเด็กผู้หญิงวัยสี่ขวบ และกระทำชำเราเธอ
เขาเป็นพวกใคร่เด็กที่ถูกตัดสินว่ามีความผิด
ในช่วงยุค 1990 เขาทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งอีกครั้ง
เราจึงเริ่มเห็นรูปแบบ การใช้ความรุนแรงและการทารุณ
(ชายหนุ่มต้องโทษจำคุก 10-20 ปี หลังลักพาตัวเด็กผู้หญิงวัยสี่ขวบ)
แต่พอเริ่มขุดคุ้ยประวัติของฟลอยด์
ก็เห็นชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ
มีเจ้าหน้าที่พาเพื่อนบ้านเขามาหาผม
เพื่อนบ้านที่รู้จักแฟรงคลิน ฟลอยด์ ในยุค 70 ที่โอคลาโฮมาซิตี
และเพื่อนบ้านคนนี้มีภาพถ่าย
ของฟลอยด์กับชารอน ตอนเธออายุประมาณห้าหรือหกขวบ
เจ้าหน้าที่พฤติกรรมศาสตร์บอกว่า นี่เป็นรูปเด็กที่ถูกทารุณกรรม
เพราะเธอดูโศกเศร้า ไม่ยิ้มเลย
พอเราดูลำดับเวลา
เราก็รู้ว่าชารอนอายุ 20 ปี ตอนเธอตายในปี 1990
ซึ่งแปลว่าเธอน่าจะเกิด ประมาณปี 1969 หรือ 1970
ฟลอยด์ติดคุกตั้งแต่ปี 1963 ถึง 1972
ไม่มีทางที่เขาจะเป็นพ่อทางสายเลือด ของชารอนไปได้
เขาไม่น่ามีลูกได้
มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่เด็กผู้หญิงเป็นลูกของเขา
ฟลอยด์เคยมีประวัติลักพาตัว
พอผมเห็น ผมก็พูดว่า "พระเจ้า เขาคงลักพาตัวเธอเหมือนกัน"
เรากังวลว่าเธออาจจะเคยถูกลักพาตัวตั้งแต่เด็ก
และอยู่ในความดูแลของแฟรงคลิน ฟลอยด์
มาตลอดระยะเวลานี้
เขาเก็บเธอไว้นานกว่า 15 ปี
ถึงตอนนี้ ผมรู้ว่าชื่อจริงของเธอ ไม่ใช่ชารอน มาร์แชลล์หรือทอนย่า ฮิวจ์ส
แต่ผมไม่รู้เลยว่าตัวจริงเธอเป็นใครกันแน่
พ่อแม่ของเธอคือใคร
เธอมาจากไหน
เธอมีชื่อจริงว่าอะไร
เราไม่รู้อะไรเลย
ผมถึงกับคลื่นไส้พะอืดพะอมเมื่อรู้ว่า
คดีที่น่าขยะแขยงนี้ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น
(เหยื่อคดีลักพาตัว ไมเคิล แอนโทนี่ ฮิวจ์ส)
ดังนั้น เราคิดว่าไมเคิลกำลังตกอยู่ในอันตราย
เรารู้ว่าเราต้องรีบลงมือกันแล้ว
แฟรงคลิน ฟลอยด์ เป็นนักโทษหลบหนีของรัฐมา 17 ปี
เรารู้ว่าเขาจะหาตัวยาก
เขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง
และขอให้พระเจ้าคุ้มครองเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
ที่รับช่วงต่อคดีนั้น และตัดสินใจว่า "เราต้องทำงานนี้"
โจ ฟิทซ์แพทริคคิดแผนขึ้นมา
คดีอาชญากรรมแบบนี้
สิ่งบ่งชี้ที่ดีที่สุดว่าคนนั้นจะทำอะไรในอนาคต
คือดูจากสิ่งที่เคยทำในอดีต
ผู้ชายคนนี้มีนามแฝงมากมายหลายชื่อ
และคนแบบนั้นมักจะทำอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พวกเขามักมีรูปแบบ
ผมคิดได้ว่าเขาใช้นามแฝงเดิมๆ
ผมคิดว่าเขาจะไปที่ที่เขาเคยไปมาแล้ว
ฟีนิกซ์ ฟลอริดา จอร์เจีย เคนทักกี
ผมเลยทำให้เขาต้องเลิกใช้นามแฝงเหล่านี้
พวกเขาแจ้งเตือนไปยังรัฐต่างๆ
ที่เขาได้ใบขับขี่ในชื่อพวกนี้
คิดว่าเขาน่าจะพยายามต่ออายุใบขับขี่
(มาร์แชลล์, วอร์เรน 991 ถนนแกรนต์)
(เทรนตั้น เดวิส 6405 เชอร์ล็อกเวย์)
แน่ละ
เราต่ออายุใบขับขี่ในชื่อวอร์เรน มาร์แชลล์
ที่เมืองหลุยส์วิลล์ รัฐเคนทักกี
(กรมการขนส่ง)
ผมก็บินไปเคนทักกี
เรามีเจ้าหน้าที่ที่เมืองหลุยส์วิลล์ ใส่ชุดเครื่องแบบพนักงานส่งไปรษณีย์
ขั้นตอนการจับกุมคือ ต้องส่งใบขับขี่ให้เขา
และจับกุมเขาตอนนั้นเลย
เราส่งใบขับขี่ไป
เจ้าหน้าที่เข้าปิดล้อมเขา
และควบคุมตัวเขาไว้
(เอฟบีไอ หน่วยสวาท)
ทันทีที่จับกุมเขาได้ เจ้าหน้าที่ไปที่ที่พักของเขา
คุยกับเพื่อนบ้านทุกคน
ฟลอย์อาศัยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ซอมซ่อ
ทางตะวันออกของเมืองหลุยส์วิลล์ ประมาณหกสัปดาห์
ไม่นานพอที่เพื่อนบ้านจะรู้จักเขามากนัก
เท่าที่ผมรู้ เขาไม่คุยกับใครเลย
แค่เข้ามาแล้วก็ออกไป
ไม่คุยกับใครถึงครอบครัวหรืออะไรเลย…
ไม่เคยมีใครเห็นไมเคิล
ผมตรวจสอบกับผู้ว่าจ้างทั้งสองที่ ที่เขาเพิ่งทำงานด้วย
และที่เขาเคยทำงานเป็นช่างทาสี
ไม่เคยมีใครเห็นไมเคิลเลย
เขามีตั๋วรถบัส
จากแอตแลนตา จอร์เจีย ไปหลุยส์วิลล์ เคนทักกี
สำหรับคนเดียวและคนเดียวเท่านั้น
เขาเป็นลูกชายผม และผมรักเขามาก
ผมหวังว่าพวกเขาจะหาเขาเจอ
วันรุ่งขึ้น ผมนั่งคุยกับเขา ถามว่าไมเคิลยังมีชีวิตอยู่มั้ย
เขาอ้างว่ายังอยู่
เขาบอกว่าเขาฝากไมเคิลไว้กับคนรวย
ไม่มีคนรวยที่ไหนอยากพัวพัน กับแฟรงคลิน ฟลอยด์หรอก
เป็นคำพูดที่ไร้สาระ เป็นแค่เรื่องโกหกอีกเรื่องของเขา
("ผมรักลูกชายผมหมดหัวใจ")
(จับกุมแล้วแต่ยังไม่มีเบาะแสเด็ก)
ถึงจุดนี้ ผมรู้สึกแน่ใจว่าไมเคิลตายแล้ว
แต่พอเป็นเด็ก คุณก็ได้แต่หวังว่าจะคิดผิด
เราคิดถึงไมเคิล
เขาเป็นเหมือนลูกชายของเรา
ไมเคิล เรารักลูกนะ
ถ้าเรารู้ว่าจะไปรับตัวลูกได้ที่ไหน เราจะไป แต่เราไม่รู้ว่าลูกอยู่ไหน
หลายครั้งที่เราขับรถไปตามถนน และผมเห็นเด็กอยู่ในรถ
ผมเป็นสีเดียวกับผมไมเคิล
ผมก็พยายามมอง แต่ไม่ใช่ไมเคิลเลย
แต่มันมี
จนกว่าจะรู้คำตอบแน่ชัด
มีความคิดเสมอว่าเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
มีบางอย่างในตัวเขา
สายตาที่เขามอง ตาสีน้ำตาลกลมโตของเขา ที่สื่อถึงความรักที่เขามีต่อเรา
เราก็รักเขาเช่นกันและเราแค่อยากได้เขาคืนมา
(เจซีที ทางหลวงโอคลาโฮมา)
ขณะที่คดีนี้กำลังจะขึ้นชั้นศาล
เราก็รู้ว่าเหตุผลในการตั้งข้อหาฟลอยด์ โทษฐานฆาตกรรมไมเคิลค่อนข้างอ่อน
เพราะเราไม่มีศพ
มันจะเป็นคดีที่เอาชนะได้ยาก
ทำคดีฆาตกรรมโดยไม่มีศพน่ะได้
แต่ถ้าเราต้องการคำตัดสินว่าผิด
เราต้องพิสูจน์ให้ได้โดยปราศจากข้อสงสัย
และถึงจุดนี้
มันยังไม่แน่นอน
ดังนั้นคดีที่ดูเหมือนตรงไปตรงมา และพิสูจน์ง่าย
กลับกลายเป็นไม่ง่ายเลย เรามีอุปสรรคที่ต้องเอาชนะให้ได้
เราจึงตั้งข้อหาลักพาตัวไมเคิล ฮิวจ์ส
ลักรถ ใช้อาวุธปืนขณะลักรถ
ซึ่งบวกโทษขั้นต่ำไปอีกห้าปี
เรายังตั้งข้อหาใช้อาวุธปืนกระทงที่สอง
โทษฐานใช้อาวุธปืนระหว่างการลักพาตัวด้วย
บวกไปอีก 25 ปี
ครั้งแรกที่ผมเห็นเขาคือ ตอนที่เขาถูกพาตัวไปขึ้นศาลของรัฐ
เขามีสายตาที่ว่างเปล่า เย็นชา
สายตานั้นเหมือนสายตาจับจ้องของชาร์ลี แมนสัน
มันน่ากลัวมากสำหรับผม
วันนี้จะมีความยุติธรรมมั้ย คุณฟลอยด์
ฟลอยด์เริ่มแก้ต่างให้ตัวเองและเขาก้าวร้าวมาก
ถามคำถามโง่ๆ
เขารู้ว่าผู้พิพากษาคนนี้อาจจะอนุญาตให้เขา
โต้แย้งคดีตัวเองได้ และมีสิ่งที่เราเรียกว่าการมีตัวแทนผสม
เขาอยากลุกขึ้นไปเล่าเรื่องราวของเขา เขาอยากคุย
ทางเดียวที่เขาจะทำได้โดยไม่ต้องขึ้นเป็นพยาน
คือการได้โต้แย้งกับผู้พิพากษา
เขาพล่ามไปเรื่อยและพูดนอกเรื่อง
มีแต่อัตตา ความหยิ่งผยอง นิสัยหลงตัวเอง
ต่อต้านสังคมโดยแท้
ฉันให้การในคดีการลักพาตัวไมเคิล
สิ่งที่ยากและน่ากลัวที่สุด คือต้องเผชิญหน้ากับเขาในศาล
ให้การทั้งที่เขานั่งอยู่ตรงนั้น
ฉันจำตอนที่อยู่ในคอกพยาน
มองไป จ้องเข้าไปในตาของเขา
และคิดว่า "ฉันจัดการแกได้แล้ว ไอ้ชั่ว"
ฟลอยด์ลุกขึ้นไปถามคำถามเธอ
คุณสรุปความคิดเห็นเอาเองเกี่ยวกับตัวผม
จากข้อมูลที่เอฟบีไอบอกคุณใช่มั้ย
เธอตอบว่า "ไม่ ฉันสรุปความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณ ตอนที่ฉันเห็นชุดชั้นใน
ที่คุณซื้อให้ลูกสาวและวิธีที่คุณสั่งให้เธอแต่งตัว"
นั่นคือตอนที่ ฉันสรุปความคิดเห็นของฉันเกี่ยวกับคุณ
ฉันมองหน้าเขา แล้วพูดว่า "คุณคือป๋าของเธอ"
"เธอเรียกคุณว่าป๋า คุณเป็นพ่อของเธอ"
ทนายความของเขาก็โยนเอกสารขึ้นเลย
พวกเขาทำอะไรไม่ได้แล้ว
นั่นเป็นคดีที่ไม่ง่ายเลย
มีแต่หลักฐานแวดล้อม
คดีนั้นทำให้ผมเสียดท้องเลย
ผมไม่เคยแพ้คดีที่ขึ้นศาล ไม่เคยเลย
แต่ทุกครั้งเมื่อสิ้นสุดการพิจารณาคดี ผมก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน
ผู้พิพากษาออกคำสั่ง และเราก็สำเร็จในทุกข้อหา
(ชายโอคลาโฮมาผิดจริง ในข้อหาลักพาตัวเด็กชายที่หายตัวไป)
หลังจากหลบหนีเงื้อมมือกฎหมายไปได้ 20 ปี เขาถูกตัดสินจำคุก 52 ปี
ไม่มีสิทธิ์ทัณฑ์บน ข้อหาลักพาตัวไมเคิล ฮิวจ์ส
- คุณฟลอยด์ คิดว่าไงบ้าง - ไปตายซะ ไอ้พวกโอคลาโฮมาด้วย ไอ้เวร
- ไปตายซะ ไอ้เช็ดแม่! - เด็กอยู่ไหน
ไปตายซะ!
(เจ้าหน้าที่ศาล)
จากนั้นผมก็ได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่
พวกเขาพบรถกระบะของครูใหญ่ ที่ฟลอยด์ขโมยไปในการลักพาตัว
พวกเขาพบภาพถ่ายที่ติดเทปกาวไว้ข้างใต้รถ
ทั้งหมดเป็น เกือบทั้งหมด…
เป็นภาพอนาจาร
ภาพโป๊
มันแน่นอนว่าเป็นของฟลอยด์ เพราะในรูปเหล่านั้น
บางรูปเป็นรูปชารอนตั้งแต่เธอยังเล็ก
และในรูปเหล่านั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอกำลังถูกถอดเสื้อผ้าและถูกทุบตี
ผมพูดว่า "เขาทุบตีเธอขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ฆ่าเธอ"
เขาต้องฆ่าแน่นอน
เรามีปริศนาอีกข้อ
เธอเป็นใคร
ดูแล้วเธอมีรอยผิวแทน
ผมคิดว่า "พวกเขาน่าจะใช้เวลาอยู่ในฟลอริดา จอร์เจียและเคนทักกี"
ผมจึงส่งรูปถ่ายไปที่สำนักงานตามที่รัฐเหล่านั้น
และขอให้พวกเขาตรวจดูคดีที่ยังไขไม่ได้
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการเหวี่ยงแห
(ฟลอริดา 25 มีนาคม 1990)
เจ้าหน้าที่ทางหลวงค้นพบสิ่งที่น่าสยดสยอง
หัวกะโหลกมนุษย์ที่เน่าเปื่อยไม่เหลือเค้าเดิม
หลังจากขุดมาสี่วัน จึงค้นพบซากโครงกระดูก 90 เปอร์เซ็นต์แล้ว
พร้อมกับซิลิโคนเสริมหน้าอก และเสื้อผ้ากับเครื่องประดับ
เราตรวจสอบหัวกะโหลก พบว่ามีรูกระสุนสองรูที่ด้านหลัง
และกระดูกเบ้าตาใต้ตาข้างหนึ่งแตก
ไม่ใช่การตายตามธรรมชาติแน่นอน
มีส่วนของการฆาตกรรมโดยใช้ความรุนแรง
ถูกจัดให้เป็นคดีฆาตกรรมแทบจะทันทีเลย
เราตรวจกับหน่วยงานท้องถิ่นเกือบทุกหน่วย
เราระบุตัวเจ้าของโครงกระดูกไม่ได้
ประมาณหนึ่งปีต่อมา เราได้รับแจ้งจากเอฟบีไอ
ว่าพวกเขามีรูปถ่ายจากอีกคดี ที่หญิงสาวคนหนึ่งถูกซ้อม
พอเราดูรูป
เสื้อที่พันไว้รอบคอของหญิงสาว
ตรงกับเสื้อที่เรามีที่ผูกเป็นเงื่อน
เราจึงนำประวัติทันตกรรมจากเอฟบีไอมา และหญิงนิรนาม ไอ-275
เธอเป็นที่รู้จักในชื่อนั้น
และเราก็สามารถระบุตัวตน
ของโครงกระดูกที่อยู่ข้างทางหลวงได้
คุณเชอริล คอมเมซโซ่
และระหว่างการสืบสวนของเรา เราพบว่าเชอริลเคยทำงาน
เป็นนักเต้นระบำเปลื้องผ้าที่มอนส์วีนัส
ตำรวจอยากคุยกับใครก็ตาม ที่รู้จักเชอริล คอมเมซโซ่ในปี 1989
(แทมปาเบย์ ฟลอริดา 1989)
หลังจากมีวิดีโอเทปของเชอริลกับชารอน
ก็มีเสียงซุบซิบนินทากันมากมาย
ทุกคนในคลับคุยกันให้แซ่ด
แล้วเชอริลก็โผล่มาที่คลับ
เธอมีรอยช้ำที่แก้ม ตาช้ำ
มีรอยที่คอ
เห็นได้เลยว่าเธอถูกบีบคอ
และตอนนั้นเองฉันก็รู้ว่า วอร์เรนไม่ใช่แค่โรคจิตวิตถาร
แต่เขาใช้กำลังด้วย
เขาหมกมุ่นกับเธอ
เขาโทรมาที่คลับหลายครั้ง
และถามฉันมากมายเกี่ยวกับเชอริล
เขาอยากรู้นามสกุลของเธอ
อยากรู้ว่าพ่อเธออาศัยอยู่ที่ไหน
ทุกครั้งที่เขาโทรมาถามหาเชอริล
ฉันจะบอกว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้ววางสาย
เราทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อแยกพวกเขาสองคน
แต่ไม่นานหลังจากนั้น ฉันกำลังเดินออกจากคลับ
พ่อของชารอนอยู่ในลานจอดรถ
เชอริลยืนอยู่ข้างรถของเขา พวกเขากำลังโต้เถียงกันเผ็ดร้อน
เขาตะโกนใส่เธอ
พูดว่าเขาจะฆ่าเธอ
ฉันวิ่งเข้าไปแทรกแซง
เขาก็โมโหฉันแล้วเร่งเครื่องรถใส่ฉัน
รถก็พุ่งตัวออกมา
เขาทำเหมือนจะขับรถพุ่งชนฉัน
ฉันโอบเธอ พาเธอเดินออกมา
เดินไปส่งเธอที่รถ
ฉันคิดว่าเธอจะกลับบ้านไปหาพ่อของเธอ
และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเชอริล
อยู่ดีๆ ชารอนกับวอร์เรนต้องออกไปนอกเมือง
พวกเขาขอให้ฉันเก็บจดหมาย และคอยเฝ้ารถเทรลเลอร์ไว้ให้
แล้วคืนหนึ่ง เพื่อนบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกชานบ้าน
มีผู้ชายคนหนึ่งในรถกระบะ
เขาลงมาจากรถ เดินไปที่บ้านของชารอนกับวอร์เรน
ห้านาทีผ่านไป เขาก็ออกมาเดินไปขึ้นรถ ขับออกไป
เพื่อนบ้านดีดบุหรี่ กลับเข้าบ้าน เขาบอกว่า…
"อยู่ดีๆ ฉันก็ได้ยินเสียงดังตู้ม!"
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง มันมี…
พุ่งขึ้นไปตรงกลางเลย เตาอบระเบิดออกมาจาก…
ผู้คนพูดคุยกันริมสระว่ายน้ำ ข้างตู้ไปรษณีย์ว่า
วอร์เรนจ้างคนมา ไม่ก็สั่งให้ใครสักคน
มาเผารถเทรลเลอร์ของเขา
ในที่สุดเราก็รู้ว่าทำไม ฟลอยด์รีบร้อนออกจากฟลอริดา
เขาต้องหนีเพราะเขาฆ่าเชอริล คอมเมซโซ่
ฟลอยด์รู้ว่าทางการคงกำลังตามหา
ผู้ชาย ลูกสาวของเขาและลูกของเธอ
ทางการจะไม่ตามหาผู้ชาย ภรรยาและลูกของพวกเขา
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงหยุดแวะและแต่งงานกัน
(แทมปาเบย์ ฟลอริดา 1989)
(เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ฟลอริดา 2002)
เรื่องราวชีวิตอาชญากรของฟลอยด์ ครอบคลุมพื้นที่กว่าครึ่งประเทศ
จากโอคลาโฮมา ที่ที่ภรรยาของเขาเสียชีวิต
เขาลักพาตัวลูกชายตัวเอง และครูใหญ่ของโรงเรียน
มาที่ป่าใกล้ทางหลวงหมายเลข 275
ที่พบซากโครงกระดูกของเชอริล คอมเมซโซ่
มาร์ค ดีซาโร่ อดีตนักสืบกล่าวว่า
ฟลอยด์จะก่อเหตุฆาตกรรมอีกครั้ง ถ้าเขาได้ออกจากคุก
เขาเป็นคนต่อต้านสังคมและเป็นนักล่า
ฟลอยด์ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมคอมเมซโซ่
(รูปถ่ายทำให้ตำรวจในสองรัฐ สาวถึงตัวผู้ชายคนหนึ่ง)
ผมรู้สึกเสมอว่าคดีเราแน่นหนา เมื่อดูหลักฐานทั้งหมด
ส่วนใหญ่อาจจะเป็นหลักฐานแวดล้อม
มันท่วมท้นมาก การที่เรามีหลักฐานว่าเธออยู่ที่นั่น
เขาอยู่ที่นั่น เรามีหลักฐานว่าทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน
เรามีคนเห็นพวกเขามีปากเสียงกัน
แฟรงคลิน ฟลอย์ถูกตัดสินประหารชีวิต ด้วยการฉีดสารพิษ
ในข้อหาฆาตกรรมนักเต้นเมืองแทมปา
(ทางเข้าศาล)
นักสืบขอให้ฉันระบุตัวคนในรูปบางรูป
มีรูปของร่างเชอริลนอนอยู่บนฟูก
ฟูกสกปรกโสโครกอันเดียวกัน
กับเตียงพับได้ในห้องนั่งเล่นของเขา
ฉันเคยอยู่ในบ้านของผู้ชายคนนั้น อย่างน้อยสัปดาห์ละเจ็ดครั้ง
และในเจ็ดครั้งนั้น
เตียงนั้นกางออกอยู่ทุกวัน
ไม่มีทางเข้าใจเป็นอย่างอื่นไปได้เลย
นั่นเป็นฟูกหลังเดียวกันเป๊ะ
ฉันรู้เลย ฉัน…
นั่นแหละ
ฟลอยด์ต้องโทษจำคุกไปแล้ว 52 ปี
แต่ตอนนี้ผมมีโอกาสพิสูจน์ว่า ฟลอยด์มีความผิดข้อหาฆาตกรรม
เป็นอาชญากรรมร้ายแรง ที่เขาอาจได้รับโทษประหาร
แฟรงคลินถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานฆาตกรรม
เขาถูกตัดสินประหารชีวิต
พอได้ฟังคำตัดสิน ผมรู้สึกดีมาก
เป็นความรู้สึกพอใจมาก ที่รู้ว่าฟลอยด์จะอยู่ในที่
ที่เขาจะทำร้ายใครไม่ได้อีก
ส่วนที่แย่ของคดีนี้ แม้ว่าคดีจะจบลงแล้วคือ
ผมไม่รู้เลยว่าศพของ…
ไมเคิลอยู่ไหน
มันเป็นเหตุบังเอิญมากที่เราค้นพบรูปถ่ายพวกนั้น
และในที่สุดเขาก็ถูกตัดสินว่า มีความผิดข้อหาฆาตกรรม
แม้จะไม่ใช่ในคดีที่เราต้องการ
แต่ผมคิดว่าในอาชีพของตำรวจทุกคน มีบางสิ่งที่ค้างคาเสมอ
ผมมีรูปถ่ายของไมเคิล แอนโทนี่ ฮิวจ์ส
และติดรูปนั้นไว้บนคอมพิวเตอร์ ที่ผมต้องมองทุกวัน
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ผมมีความหวัง
มันทำให้ผมสู้ต่อไปได้ทุกวันในที่ทำงาน เหมือน…
เราต้องไม่ปล่อยให้มาถึงจุดนี้ และมันจะเป็นอย่างนั้น
สักวัน
เมื่อผมออกจากงาน รูปนั้นก็ยังติดอยู่
พอผมเก็บกวาดห้องทำงานเพื่อกลับบ้าน ในที่สุดผมก็เก็บรูปนั้น
แล้วเกษียณ
ในช่วง 27 ปีที่ผมทำงานให้เอฟบีไอ
ผมเกือบจะปิดได้ทุกคดีแล้ว
สองคดีที่ผมปิดไม่ได้ก่อนเกษียณ
คือการตามหาไมเคิล และระบุตัวตนชารอน
(ปี 2002)
ในปี 2002 เพื่อนคนหนึ่งส่งรูปถ่ายมาให้ผม
บอกว่าคุณต้องดูนี่
เป็นรูปของสิ่งที่เรียกว่าเครือข่ายนิรนาม
เป็นเว็บไซต์รวบรวมคนหาย
มันเป็นรูปของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
นั่งอยู่บนตักของผู้ชาย ที่ควรจะเป็นพ่อของเธอ
และคำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า เธอถูกลักพาตัว
เลี้ยงให้เป็นลูกสาวเขา แต่งงานกับเขาและถูกฆ่า
ผมร้องว่า "แม่เจ้า"
แต่พอยิ่งดูรูปนั้น ยิ่งมองเธอ
ก็ยิ่งเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติมาก
ผมดูรูปนั้นแล้วพูดว่า "ผมต้องขุดคุ้ยเรื่องนี้"
ผมคิดว่าคนแรกที่ผมคุยด้วยคือโจ ฟิทซ์แพทริค
เขาบอกว่ามีปริศนาสองเรื่อง ที่เขาหวังว่าจะหาคำตอบได้
ชารอน มาร์แชลล์คือใคร
และเกิดอะไรขึ้นกับไมเคิล ฮิวจ์ส
แม้ว่าเขาระวังตัวเมื่อคุยกับผม
ก็ดูออกว่าเขามีเรื่องค้างคาใจอยู่
คดีนี้มีความหมายกับโจ
และเขาสะเทือนใจกับเด็กหญิงในรูปจริงๆ
นั่นแหละเธอ
นั่นคือชารอน
มันคือ
ความดีงาม
มันคือ
วิธีที่คนพูดถึงเธอ
ทั้งความสำเร็จของเธอ
ของหญิงสาวที่งดงามคนนี้
ที่ติดอยู่ในความชั่วร้าย
และเธอถูกลืมไปแล้ว
ผมพูดว่า "นี่ไม่ใช่แค่เรื่องราวอาชญากรรม"
ผมอยากทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อพยายามหาตัวตนที่แท้จริงของชารอน
ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งสำคัญมาก และรู้สึกว่า "เอางี้ละกัน"
"มาเขียนหนังสือกัน"
และคนเดียวที่รู้ตัวตนจริงของเธอคือ แฟรงคลิน ฟลอยด์
ผมพูดว่า "ขอผมลองหน่อย
ว่าจะไปขอสัมภาษณ์แฟรงคลิน ฟลอยด์ได้มั้ย"
(ฟลอยด์)
ผมไปที่นั่น พวกเขาพาผมเข้าไปที่เรือนจำเขต
พาฟลอยด์มาที่ห้องสัมภาษณ์เพื่อพบกับผม
พวกเขาเอาแฟ้มคดีทั้งหมดของเขามาด้วย
มีเจ้าหน้าที่สองคนยืนประกบเขา
แล้วพวกเขาก็จากไป
ตอนนี้ในห้องมีแค่ผมกับเขาแล้ว
เราเริ่มคุยกัน
เอาใหม่นะ เขาเริ่มพูดและไม่หยุดพูดเลย
เขาคิดว่าผมอาจจะช่วยเขาได้สักทางหนึ่ง
ทำสิ่งที่ทนายความของเขาทำไม่ได้
เล่าเรื่องราวของเขา และอาจทำให้เขาถูกปล่อยตัว
พอคุยไป คุณจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับผมมากมาย
ผมไม่สนว่าคุณเขียนอะไร
ผมจะช่วยคุณเล่าความจริง
นี่คือบ้านของผมจริงๆ
ที่แม่ทิ้งผมไป
แฟรงคลิน ฟลอยด์เกิดในปี 1943
พ่อของเขาตาย เขามีพี่ชายและพี่สาว
แม่ของเขาเลี้ยงดูเขาไม่ได้ จึงส่งตัวเขาไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า
ชีวิตของเขาที่นั่นลำบาก
เป็นที่ที่ทรมานที่สุด…
ยัยแก่ที่นั่นเอาน้ำลวกมือผม
แล้วก็ผลักหัวผมเข้าไปในตู้เสื้อผ้า
พวกเขาทุบเท้าผม ผมเดินไม่ได้ เท้าบวมเป่ง
ผมเห็นได้ว่าเขาถูกสร้างมายังไง
ผมเห็นว่าอะไรหล่อหลอมเขา
พวกเด็กผู้ชายข่มขืนผม ซ้อมผม
บังคับให้ผมเป็นทาสพวกเขา
พอพวกเขาอาบน้ำให้ผม
กับเด็กผู้ชายบางคน
พวกเขาจะยัดนิ้วเข้าไปสองนิ้ว
พวกเขารอดตัวไปได้ เพราะผมตัวเล็ก
พอเขาอายุ 18 ก็มีปัญหาทางจิตจริงๆ
พอผมหนีไป ก็ไปเข้าร่วมกองทัพ เร่ร่อนไปทั่วประเทศ
และต้องขโมยของทุกที่ที่ไป
ผมถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรม แล้วเข้าคุก
ถูกทารุณกรรม
ผมถูกตัดสินว่ามีความผิด ข้อหาลวนลามทางเพศ ข่มขืน ลักพาตัว
แต่พวกเขาไม่มีหลักฐานเลย คุณรู้ใช่มั้ย
เมื่อไหร่ก็ตามที่พูดถึงคดีบางคดี เขาจะปฏิเสธ
พวกเขาไม่มีหลักฐาน พยาน หรืออะไรก็ตามที่บอกว่า…
พวกเขาเห็นผมถ่ายรูปคนแหกขา
ไม่เข้าใจที่ผมพูดเหรอ
ผมถามเขาเรื่องชารอน แต่เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น
พอถามถึงไมเคิล เขาก็ไม่อยากพูดถึง
เขาไม่อยากยอมรับอะไรทั้งนั้น
ผมถามว่า "คุณได้ตัวชารอนมาจากไหน"
เขาพูดว่า "ผมไม่ได้ได้เธอมาจากไหน เธอมากับผมเอง"
ฟังนะ…
เธอเป็นคนน่ารัก
และฉลาดมาก
ฟังนะ เธอรักผมไม่ว่ายังไง
เขาปฏิเสธทุกอย่าง
ปฏิเสธว่าฆ่าชารอน
ลักพาตัวเธอ ปฏิเสธว่าฆ่าไมเคิล
และปฏิเสธว่าฆ่าเชอริล คอมเมซโซ่ด้วย
ผมไม่ได้อะไรจากฟลอยด์เลย นอกจากว่าเขาเป็นโรคจิตแน่นอน
ในฐานะนักข่าวสืบสวน ผมพยายามขุดคุ้ยความจริง
มันน่าหงุดหงิดมากทีเดียว
ที่แม้จะเขียนหนังสือจนจบเล่ม ก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
ในตอนนั้น
หนังสือนั้นเขียนเสร็จแล้ว
ตีพิมพ์แล้ว
(ปี 2004)
แมทท์ เบิร์คเบคสัมภาษณ์ผู้ชาย ที่ตอนนี้รู้จักกันในชื่อแฟรงคลิน ฟลอยด์ในเรือนจำ
ฟลอยด์ลักพาตัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนี้เขาต้องโทษประหาร
แมทท์ เบิร์คเบคเขียนหนังสือ อะบิวติฟูลไชลด์
ซึ่งเล่าเรื่องราวการฝ่าฟันอุปสรรค
จนประสบความสำเร็จในโรงเรียน ของเด็กผู้หญิงที่รู้จักกันในชื่อชารอน
พอหนังสือออกมา
ก็เป็นที่สนใจของสองสามเว็บไซต์
เครือข่ายนิรนามและเว็บสลูธส์
พวกเขาเป็นนักสืบมือสมัครเล่น
แล้วก็เห็นว่ามันเป็นกระแสด้วยตัวเอง
เห็นกระทู้มากมาย
ใครคือชารอน มาร์แชลล์ ใช่เด็กสาวที่หายตัวไปในยูทาห์รึเปล่า
จะใช่เด็กสาวที่หายตัวไปในโตรอนโตมั้ย
แล้วก็กระจายออกไปเรื่อยๆ
พอหลายเดือนผ่านไป ผมได้รับอีเมลมากขึ้น
คนในสหรัฐฯ แคนาดา จากต่างประเทศ
ภายในช่วงหกเดือนถึงหนึ่งปี
มีผู้คนมากมายจากทั่วโลก พยายามหาว่าเด็กสาวคนนี้เป็นใคร
คนผิดหวังกัน บอกว่า "แมทท์ โธ่เอ๊ย"
"ฉันกำลังอ่านอยู่ นึกว่าคุณมีคำตอบแล้ว"
แต่ผมไม่มี
และผมก็ตอบอีเมลทั้งหมด
ตอบว่า "คืองี้ ผมทำเรื่องนี้เพราะหวังว่า เราจะค้นพบตัวตนของเธอได้"
เรามีเบาะแสดีๆ หลายอย่างจากมัน
แต่ไม่มีทางตรวจสอบได้เลย
แต่แล้วในปี 2005 เกือบหนึ่งปีหลังจากหนังสือออกมา
เราก็ได้โอกาส
ผมได้รับอีเมลนิรนาม
เขียนว่า
ดีเอ็นเอของลูกสาวชารอนจะช่วยคุณได้มั้ย
ฉันเมแกน
และฉันเป็นลูกแท้ๆ ของชารอน
ฉันรู้มาตลอดว่าฉันถูกอุปการะ
แต่ไม่เคยรู้สึกเอะใจเลย จนกระทั่งฉันค้นพบหนังสือของแมทท์
แล้วมันก็เป็นอะไรมากกว่า การได้รับอุปการะ
ยิ่งฉันรู้มากขึ้น
ฉันก็ยิ่งโมโหและเศร้าใจกับทุกอย่าง
นั่นเป็นความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ตอนนั้น
ตั้งแต่ได้รู้เรื่องนี้ ทุกอย่างก็ยิ่งน่าโมโหและน่าเศร้าขึ้นเรื่อยๆ
และสับสนว่าฉันควรจะรู้สึกยังไง
ฉันไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันรู้ว่าฉันโมโห
แต่ไม่รู้เฉพาะเจาะจงว่าทำไม เพราะเหตุใด
ฉันยังพยายามหาคำตอบและทบทวนอยู่
ฉันได้เรียนรู้ว่า ฉันไม่อยากคิดถึงชีวิตเธอมากนัก
ไม่มีผู้หญิงคนไหนต้องเจอเรื่องแบบนั้น
จากคนแปลกหน้า หรือคนที่ควรจะเป็นพ่อของคุณ
หรือคนที่เปรียบเสมือนพ่อ หรืออะไรก็ตามที่เขาเป็น
นั่นคือสิ่งที่ฉันไม่ชอบคิดถึง
ฉันอยู่ม.ห้าตอนที่ป้าของฉันเจอหนังสือของแมทท์
และบอกแม่ฉัน
ฉันจำได้ว่าเรากำลังขับรถกลับบ้าน จากร้านสโนว์บอลสแตนด์
แม่ฉันบอกว่ามีอะไรมากกว่าเรื่องที่
แม่ผู้ให้กำเนิดฉันตายในอุบัติเหตุรถชน
(นิวออร์ลีนส์ ปี 1989)
สามีภรรยาคู่หนึ่งเดินเข้าไป ในสำนักงานทนายความ
บอกว่าพวกเขาไม่มีปัญญาเลี้ยงดูลูกอีกคน
"หาคนช่วยรับอุปการะเด็กได้มั้ย"
เราเดินเข้าไป ก็เห็นคลาเรนซ์และทอนย่า นั่งอยู่ที่โต๊ะ
เขาแค่อยากจัดการให้จบๆ ไป เขาอยากได้เงิน
เขาคุมบทสนทนาทั้งหมดกับเธอ
ดังนั้นฉันจึงระแวงนิดหน่อย
แต่ฉันรู้สึกเหมือนพระเจ้ากำลังบอกฉันว่า "คราวนี้แหละ"
หกสัปดาห์ต่อมา เมแกนก็เกิด
เราไปถึงโรงพยาบาล
เธอคลอดลูกแล้ว
เธอนอนอยู่บนเตียง ฉันเข้าไปในนั้น มีแค่เราสองคน
ฉันถามว่า "คุณอยากดูเด็กมั้ย" เธอตอบว่า "ไม่ ฉันดูไม่ได้"
ฉันนึกย้อนไปถึงวันนั้น
ทำไมวันนั้นเธอไม่บอกฉันมากกว่านั้น
ทำไมเธอไม่พูดว่า "ฉันต้องการความช่วยเหลือ"
ทำไม ในเมื่อเราอยู่ตามลำพัง เรามีโอกาสแล้ว
คุณถึงไม่พูดว่า
"ช่วยฉันด้วย"
ไม่มีใครรู้เรื่องนั้น เพราะมีแค่เธอกับฉันในห้องนั้น
เพราะทันทีที่ฟลอยด์เข้ามา ทุกอย่างก็หยุดชะงัก
บทสนทนาทั้งหมดหยุดลง
ฉันเคย…
บางครั้งก็ยังทำอยู่
ฉันจะหารูปของฉันตอนเป็นเด็กทารก ในอินเทอร์เน็ต
รูปไมเคิลและรูปชารอน แล้วเปรียบเทียบทุกรูป
เห็นแก้มและจมูกที่ได้จากเธอแน่นอน
สีผมธรรมชาติของฉันที่เหมือนกับผมเธอ
ค่ะ ฉันเห็นตัวเองในตัวเธอแน่นอน
เมื่อโตขึ้น คุณย่อมอยากรู้ว่า คุณหน้าตาเหมือนใคร
คุณควรจะหน้าตาเป็นยังไง
ประวัติครอบครัว
แล้วจากเด็กผู้หญิงก็เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น
ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันมาจากไหน
ในปี 2010 หรือ 2011 ฉันตัดสินใจตรวจดีเอ็นเอ
เพื่อที่
หวังว่าเราจะเจอครอบครัวคนอื่นๆ ในตอนนั้น
มันน่าตื่นเต้น
มีโอกาสที่จะเจอใครสักคน
ชารอนเคยตั้งครรภ์สามครั้ง
ตอนมัธยมปลาย เชื่อว่าเด็กถูกยกให้คนอุปการะ
แล้วก็มีไมเคิล
คนที่สามที่ยกให้คนอุปการะในนิวออร์ลีนส์
และนั่นคือเมแกน
การมีดีเอ็นเอและรู้ว่ามันตรงกัน
หมายความว่าเป็นการเปิดโอกาสอีกมากมายเลย
และนั่นคือตอนที่ศูนย์ช่วยเหลือเด็กหาย และถูกล่วงละเมิด
เข้ามามีส่วนร่วม
ในปี 2011 ฉันได้รับแฟ้มคดีเล็กๆ
เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงชื่อชารอน มาร์แชลล์
ฉันไม่ข้อมูลให้สืบต่อมากนัก
หลังจากอ่านหนังสือ
กับแฟ้มคดีเล็ก ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน
ฉันไม่มีหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย
แต่เห็นชัดว่าโจ ฟิทซ์แพทริค เป็นคนสำคัญในคดีทั้งหมดนี้
เขาบอกฉันว่าเอฟบีไอไม่ได้ตามคดีนี้ต่อแล้ว
และไม่มีการเปิดคดีสืบเรื่องชารอน มาร์แชลล์
เขาแค่สามารถสืบสวนเรื่องนั้น
เพราะมีส่วนพัวพันกับการลักพาตัวไมเคิล ฮิวจ์ส
พอโจเข้ามามีส่วนร่วม และบอกว่าเขาจะช่วยฉัน
ฉันดีใจมาก
ตอนที่ผมได้รับโทรศัพท์ จากศูนย์ช่วยเหลือเด็กหายฯ
ผมตื่นเต้นมากที่ผมจะได้กลับไปทำคดีนี้
มันเป็นเรื่องที่ค้างคา
เป็นเรื่องที่ผมทำคืบหน้าไปได้มาก
แต่ไม่เคยมีโอกาสจัดการให้เสร็จสิ้น เพราะผมเกษียณก่อน
มันทำให้ผมมีความหวังขึ้นมา
แต่เราต้องการโอกาสอีกครั้ง กับแฟรงคลิน ฟลอยด์
เขาอยู่ในแดนประหาร เขามีคำตอบทุกอย่างแน่นอน
เราจึงต้องสัมภาษณ์เขาอีกครั้ง
ได้รับโทรศัพท์จากศูนย์ช่วยเหลือเด็กหายฯ
จากแอชลีย์ โรดริเกซ
ผมเริ่มขุดคุ้ยจากแฟ้มคดี และพยายามศึกษาว่าฟลอยด์เป็นใคร
เขาเป็นเป้าหมายของผม และผมอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา
ผมบอกเขาว่า "เขาจะโกหกคุณ ปั้นน้ำเป็นตัวเลย"
"ถ้าคุณเค้นความจริงจากเขาได้ ก็ถือว่าเป็นบุญ"
ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดีเลย
บอกตามตรง มันเป็นทางเลือกสุดท้ายของเรา
เอฟบีไอจึงเดินทางไปฟลอริดา เพื่อสัมภาษณ์แฟรงคลิน ฟลอยด์
ผมมีสามคำถามที่ต้องการคำตอบ
ข้อแรกคือ "ใครคือชารอน มาร์แชลล์"
"เกิดอะไรขึ้นกับไมเคิล"
และ "คุณมีส่วนรับผิดชอบ ในการตายของชารอนมั้ย"
แล้วผมก็เน้นที่คำถามแรกว่าเธอเป็นใคร
เพราะข้อนี้ตอบง่าย
เขาอาจจะไม่อยากตอบ แต่เขาไม่ได้ยอมรับว่าฆาตกรรม
เขาจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย
เขาปิดปากเงียบ อาละวาดบ้าคลั่ง
เราไม่ทันได้แนะนำตัวว่าเป็นเอฟบีไอเลย ฟลอยด์ก็เริ่มโวยวายแล้ว
เขานึกว่าเราเป็นทนายความของเขา
เราให้เขานั่ง เรายืนอยู่ ระหว่างที่เขาโวยวายไปเรื่อยตั้ง 45 นาที
ในที่สุดผมพูดว่า "เราไม่ใช่ทนายความของคุณ"
เขาถามว่า "งั้นเป็นใครกันวะ"
ผมตอบว่า "เราเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ"
เขาเงยหน้าไปข้างหลัง ถามว่า "ต้องการอะไร"
"ผมกำลังจะเริ่มสืบสวน คดีไมเคิล ฮิวจ์สใหม่อีกครั้ง"
เขาตอบว่า "ผมจะขอบคุณมากถ้าคุณปิดคดีซะ"
ผมบอกว่า "ไม่มีทาง"
ผมบอกว่า "คุณอยากให้เขา เป็นชารอนคนใหม่ของคุณสินะ"
"ชารอนไม่อยู่แล้ว นี่ไงชารอนคนใหม่ของคุณ ไมเคิลคือคนที่จะมาแทนที่เธอ"
ผมพูดไปเรื่อยๆ แล้วเขาก็เริ่มร้องไห้
เขากำลังอารมณ์อ่อนไหว และนั่นเป็นโอกาสของผม
แล้วสก็อตต์ก็ตบโต๊ะเพื่อดึงความสนใจของเขา
"คุณฆ่าเขายังไง ฟลอยด์" เขาก็แกล้งร้องไห้ฟูมฟาย
ผมขึ้นเสียงใส่เขา "คุณฆ่าเขายังไง"
เขามองหน้าผม พูดว่า "อย่าทำอย่างนั้นเชียวนะ"
สุดท้ายผมก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ
"คุณฆ่าเขายังไงฟลอยด์ๆ"
เขาเลิกบีบน้ำตาทันที
"ผมยิงเขาสองนัดที่หลังหัว ให้เขาตายเร็วๆ"
ไม่ใช่เรื่องของคุณว่าเขาอยู่ที่ไหน
กว่า 20 ปี ไม่มีใครรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับเด็กผู้ชายคนนี้
แต่ตอนนี้เอฟบีไอเชื่อว่า พวกเขามีคำตอบแล้ว
มีแต่น้ำตาและความโศกเศร้า จากครอบครัวที่สูญเสียลูกไปกะทันหัน
พระบิดา กรุณาทักทายเขา กอดเขาและจูบเขาด้วยครับ
สักวันเราจะได้เจอเขา
มันเจ็บนะ
การสูญเสียลูกไป
เขาเกือบจะเป็นลูกของเราแล้ว
เอกสารการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ใกล้เสร็จสิ้นแล้ว
เขาถูกลักพาตัวไปก่อนที่เราจะทำสำเร็จ
ลูกๆ ทุกคนถือว่าเขาเป็นน้องชาย
ทุกคนเลยถือว่าเขาเป็นลูกเราคนหนึ่ง
เอฟบีไอกล่าวว่า ผู้ต้องสงสัยในคดีที่ค้างมากว่า 20 ปี
สารภาพว่าฆาตกรรม
ฟลอยด์บอกว่าเขาฝังศพเด็กไว้ ใกล้ๆ กับชายแดนโอคลาโฮมากับเท็กซัส
เราอยู่ที่นั่นกันสองวันเต็มๆ
ทั้งขุดดิน ตรวจหาหลักฐานกันสองวัน
ไม่เจออะไรเลย
เราทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์
แต่ไม่พบอะไรเลย
แต่ผมยังอยากรู้ว่าชารอน มาร์แชลล์เป็นใคร
แล้วเขาก็ยอมทำตาม
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฟลอยด์ชอบพูดถึงตัวเอง
มันตลกดี เขากระโดดโลดเต้น เล่าเรื่องมากมาย
แล้วอยู่ดีๆ เขาก็เริ่มคุยว่า…
เขาหน้าตาดีมาก เขาใส่เครื่องแบบคนขับรถบัส
ที่เมืองเชอร์รีวิลล์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา
ว่าเขาเป็นคนขับรถบัสที่เก่งที่สุดในโลก
ว่าเขาเจอผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแซนดี้
เธอเพิ่งเสียสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกสามคนให้รัฐ
สก็อตต์ถามคำถามที่น่าจะเด็ดที่สุด
เขาถามว่า "ตอนนั้นคุณใช้ชื่อว่าอะไร"
แบรนด้อน คลีโอ วิลเลี่ยมส์ คือชื่อที่เขาบอกเรา
และนั่นเป็นชื่อที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน
พอเขาบอกชื่อนั้นมา เราก็ได้ข้อมูลบางอย่าง
เขาไม่ได้บอกแค่ชื่อ แต่เล่าต่อด้วย
ให้ชื่อคนที่เขาเจอ
ว่าพวกเขาแต่งงานกัน
เขาให้วันที่มา
เขาให้ชื่อลูกสาว
แม้แต่สถานที่เกิดของลูกสาวด้วย
ผมถามว่า "ใครโตที่สุด"
เขาตอบว่า "คนที่คุณมาถามถึงไง"
"เธอเกิดที่ไหน" "ลิโวเนีย มิชิแกน"
"คุณรู้ได้ยังไง" "ผมเห็นสูติบัตร"
เขาพูดว่า "นั่นแหละเด็กผู้หญิงที่คุณมาถามถึง"
ผมถามเขาว่า
"ลูกสาวคนโตชื่ออะไร"
เขาตอบว่า "ซูแซน เซวาคิส"
พอพวกเขาบอกตัวตนจริงของเธอกับผม ผมนั่งอยู่กับที่แล้วก็…
ไม่ถึงกับตกอยู่ในภวังค์นะ ผมแค่…
ดีใจเหลือเกิน
ผมเกือบร้องไห้เลย
พอผมบอกเขา
ให้ตายสิ
เขาพูดว่า "เรารู้ตัวตนของเธอแล้ว"
บอกว่า เธอชื่อ ซูแซน เซวาคิส
ผมอึ้งเลย
"ให้ตายสิ"
พูดว่าโล่งอกก็ไม่ถูกนัก แต่นั่นเป็นความรู้สึกฉัน
รู้สึกว่า มันจบลงแล้ว ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเธอเป็นใคร
(หนังสือรับรองการเกิด ซูแซน มารี เซวาคิส)
วันรุ่งขึ้น พอเราได้สูติบัตรมา
สูติบัตรนั้นมีชื่อพ่อแม่ของเธออยู่
แซนดร้า แบรนเดนเบิร์ก และคลิฟฟอร์ด เซวาคิส
จริงสิ ทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่นะ
เอฟบีไอมาที่ประตู
พวกเขาเอารูปซูซี่ให้ฉันดู ฉันก็บอกว่า "นั่นลูกสาวฉัน"
"คุณรู้เหรอว่าเธออยู่ไหน"
เธอฉลาดมาก
ขี้เล่นมาก
และหัวไวด้วย
ฉันอายุ 18 ตอนตั้งท้อง และอายุ 19 ตอนที่เธอเกิด
ฉันอายุ 17 ตอนเริ่มเดต
คลิฟฟ์กับฉันเรียนมัธยมปลายด้วยกัน
เธอเด็กกว่าผมสองปี
แต่เธอฉลาดและตลก
ผมก็หลงรักเธอเต็มเปา
เราเป็นคู่รักกันตลอดช่วงมัธยมปลาย
เราแต่งงานกันตอนจบมัธยมปลาย
ฉันตั้งท้องไม่กี่เดือนหลังจากเราแต่งงานกัน
ฉันตื่นเต้น
มีความสุข
และรอให้ลูกคลอดไม่ไหวแล้ว
เขาอยู่ที่เวียดนามตอนลูกเกิด
มันยากมาก
ผมมีเวลาพักหนึ่งสัปดาห์
และนั่นคือตอนที่ผมเห็นซูแซนเป็นครั้งแรก
เธออายุหกเดือน
เธอเป็นเด็กน้อยที่แสนน่ารัก
ผมภูมิใจ
หัวใจเราพองโตขึ้นเมื่อมีลูก
แต่เมื่อผมไปเวียดนาม
ผมทิ้งโลกที่เหลือไว้ข้างหลัง ที่นั่นคือทั้งโลกของคุณ
เมื่อกลับมา ผมก็เปลี่ยนไป และเธอก็คบกับผู้ชายคนอื่น
นั่นคือตอนที่แซนดี้บอกผมว่าเธอต้องการหย่า
ฉันเริ่มคบหากับผู้ชายคนอื่น
และตั้งท้องมีแอลลิสันกับเอมี่
แต่เราหย่ากัน
ฉันพาลูกๆ ไปอยู่ในรถเทรลเลอร์ ที่ลานจอดบ้านเคลื่อนที่
ลานจอดบ้านเคลื่อนที่อยู่บนเนินเขา
อยู่ดีๆ พายุทอร์นาโดก็พัดมา ทำบ้านฉันล้มกะเท่เร่เลย
หลังจากเกิดพายุทอร์นาโด
ฉันมีอาการที่ตอนนี้เรียกกันว่า โรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง
ฉันจำได้ว่า
ครั้งนึง ฉันนั่งอยู่กับพื้น ตรงมุมในห้องนั่งเล่น
ลูกๆ ร้องเรียก "แม่จ๋าๆ!" แต่ฉันขยับตัวไม่ได้
ฉันไปหากรมสังคมสงเคราะห์
เพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ควรทำ เพื่อขอความช่วยเหลือ
พวกเขาเอาตัวลูกๆ ไป
ฉันจำได้ว่าพูดกับเธอ ร้องไห้ไป
"มันไม่ปลอดภัย ฉันดูแลลูกๆ ไม่ได้"
ผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าสำนักงานบอกว่า
"ที่รัก ไปโบสถ์เถอะ คุณจะรู้สึกดีขึ้น"
กรมสังคมสงเคราะห์โทรหาผมและบอกว่า
"เราอยากให้เด็กผู้หญิงทั้งสามคน ไปอยู่กับครอบครัวเดียวกัน"
"พวกเขาผูกพันกันมาก และเราไม่อยากจับเด็กๆ แยกกัน"
พวกเขาให้ทางเลือกกับผม
ต้องอุปการะทั้งสามคน ไม่ก็สละสิทธิ์ทั้งสามคน
มันค่อนข้างยากสำหรับผม
ผมใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์
ดื่มเหล้าหนัก และคิดหนักเรื่องนี้
ตอนนั้น ผมอาศัยอยู่กับพ่อแม่
ผมไม่มีงานทำ
ตอนนั้นผมอายุ 23 ปี
และผมคิดว่าในตอนนั้น ผมไม่อาจเป็นผู้ปกครองที่ดีได้
ผมยังบอบช้ำจากเวียดนามอยู่
ตอนฉันไปที่โบสถ์ ฉันรู้ว่าร้องไห้อยู่
เพราะฉันร้องไห้ตลอดเวลา หยุดร้องไม่ได้เลย
แล้วฉันก็เจอเขาที่นั่น
เขามานั่งข้างๆ ฉัน
เริ่มคุยกับฉันด้วยน้ำเสียงสงบเสงี่ยม
ถามว่า "เป็นอะไรเหรอ"
"พระเจ้าส่งผมมาให้ช่วยคุณ"
เขาบอกว่า "เราจะไปรับลูกคุณกัน"
"เราจะแต่งงานกัน แล้วผมจะดูแลคุณและลูกๆ เอง
และทุกอย่างจะเรียบร้อย"
หลังจากเราเริ่มกัน เขาก็ทำหลายอย่างที่น่ากลัว
พอฉันรู้ตัวว่าตกอยู่ในอันตรายกับเขา ฉันไม่รู้จะทำยังไง
เขามีมีดที่เขาพกติดตัวตลอดเวลา
เขามักเอื้อมลงไปตรงที่เก็บมีดไว้
พูดว่า "คิดว่าจะทิ้งฉันไปได้เหรอ"
ไม่มีทางซะล่ะ
ครั้งหนึ่งฉันต้องซื้อผ้าอ้อมให้ลูกๆ
ฉันจ่ายเช็คเด้งที่เซเว่นอีเลฟเว่น
เลยต้องติดคุก 30 วัน
แล้วตอนนั้นเอง เขาก็เอาลูกๆ ฉันไป
ฉันไปที่สถานีตำรวจทันที
บอกตำรวจว่าเขาเอาลูกๆ ฉันไป
ตำรวจถามว่า "คุณแต่งงานตามกฎหมายกับเขารึเปล่า"
ฉันตอบว่าใช่
ตำรวจบอกว่า "นั่นเป็นเรื่องทางแพ่ง คุณต้องจัดการเอาเอง"
ฉันเริ่มพูดเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
พวกเขาก็พาตัวฉันออกจากสถานีตำรวจ
จนครั้งหนึ่ง ฉันไม่รู้วันที่แน่ชัด
เขาพาแอลลิสันกับเอมี่ไปส่งไว้ ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
แล้วเอาตัวซูซี่ไป
คุณกลับไปพูดไม่ได้ว่า
"ถ้าฉันไม่…"
"ถ้าฉันหาทางขอความช่วยเหลือได้"
"เพื่อหนีจากสถานการณ์นั้น มันก็คงจะไม่เกิดขึ้น
ฉันควรจะเป็นแม่ของเธอ และปกป้องเธอจากปีศาจนั่น
แต่ฉันไม่ได้ทำ
ที่จริงฉันโกรธแม่ของชารอนมาก
ฉันไม่เชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่า
ว่าเธอหาลูกไม่พบตั้งแต่ตอนนั้น
ฉันถูกลักพาตัวในปี 1976
แม่ฉันติดต่อหาทุกคนเกือบห้าปี
ทั้งวุฒิสมาชิก
นายกเทศมนตรี แม่ออกทีวี
แม่ทำทุกอย่างที่ทำได้
และแม่ไม่ใช่คนร่ำรวย
แต่แม่ใช้เงินทั้งหมดที่มีเพื่อตามหาฉัน
แม่ฉันทำทุกอย่าง
ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไม
ทำไมเธอไม่พยายามมากกว่านี้
บอกตามตรงนะ ฉันติดต่อไปหายายของเมแกน
มันไปได้ไม่ดีเลย
เธอมีทัศนคติว่า "ฉันไม่สน"
เมื่อเราติดต่อไปหาใครสักคน และคนนั้นไม่สนใจเลย
สำหรับฉัน…
ไม่สนเลยเหรอ
ไม่อยากรู้เลยเหรอ คุณเป็นคนยังไงกัน
ฉันไม่พอใจเลย
เมื่อปี 2003 ตอนผมไปทัลซาแล้วไปเยี่ยมที่สุสาน
ผมคิดว่า "คงดีมากนะ
ถ้าได้กลับมาที่นี่สักวัน แล้วเปลี่ยนป้ายหลุมศพนี้"
ป้ายสลักไว้แค่ชื่อเดียว ทอนย่า มันรบกวนจิตใจผมมาก
ดังนั้นหลังจากรู้ตัวตนของเธอ
เราตัดสินใจกัน และผมคุยกับเมแกนแล้ว
ผมบอกว่า "เอางี้ละกัน"
แมทท์อยากได้ความคิดเห็นของฉันว่า ควรเขียนอะไรบนป้ายหลุมศพ
ฉันคิดว่า "แย่ละ ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง"
เธอสร้างความประทับใจให้ผู้คนมากมาย และฉันอยากทำให้เห็นชัดเจน
ว่าเธอเป็นทุกอย่างสำหรับทุกคน
(วันที่ 3 มิถุนายน 2017)
พระบิดา ลูกขอบคุณสำหรับโอกาสนี้
ลูกภาวนาขอให้พระองค์นำความสบายใจ ความเข้มแข็ง ความรัก
มาสู่ชีวิตของทุกคนที่อยู่ที่นี่
ไม่เพียงแค่ในวันนี้ แต่ทุกที่ไม่ว่าจะอยู่ไหน
เธออยู่นั่น
เธออายุแค่ 20 ปีตอนที่เธอเสียชีวิตในปี 1990
และกว่าเราจะเปลี่ยนป้ายหลุมศพได้ ก็เป็นเดือนมิถุนายน 2017
และในที่สุดก็ได้ใส่ชื่อจริงของเธอลงไป
เธอเป็นนิยามของคำว่าเพื่อนสำหรับทุกคน
เป็นปากเสียงและเป็นกำลังใจให้ทุกคน
ซึ่งไร้สาระสิ้นดี เพราะเธอไม่มีอะไรอย่างนั้นที่บ้านเลย
และเธอทำทุกอย่างด้วยความมั่นใจ
(แม่และมิตรที่ซื่อสัตย์)
ในที่สุดเธอก็มีพิธีรำลึกที่เธอสมควรได้รับ
นั่นทำให้ผมดำเนินชีวิตต่อไปได้
และในที่สุดเธอก็ได้พักผ่อน
แต่เธอยังมีชีวิตอยู่ในใจผม
และเมื่อผมจากไป นั่นก็คงจะเป็นจุดจบ
มันงดงามมาก
มันวิเศษมากที่ได้รู้ว่าเธอเป็นใคร
ฉันจำได้ว่า
"เพื่อนรัก ฉันดูแลเธอเอง"
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมสะเทือนใจที่สุดคือ เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
การได้รู้จักคนที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ ช่วยผมได้มาก
เพราะทุกคนมีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับเธอ
รู้สึกได้ว่าบางครั้ง เธอกำลัง
ใช้ชีวิตที่มีให้คุ้มค่ามากที่สุด
ฉันตื่นเต้นที่
เราใส่ชื่อจริงของเธอไว้บนป้ายหลุมศพ ที่เป็นเธอจริงๆ
มันสำคัญกับเราทุกคน
มันเป็น…
นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเธอ นี่คือพ่อแท้ๆ ของเธอ
นี่ก็ลูกสาวแท้ๆ ของเธอ
เธออยู่ตรงนี้ นอนพักอยู่ที่นี่
และนี่คือชื่อจริงของเธอ
(เซวาคิส, ซูแซน มารี 6 กันยายน 1969-30 เมษายน 1990)
(แม่และมิตรที่ซื่อสัตย์)
นายอำเภอคะ ขอบคุณนะคะ
ฉันมีความสัมพันธ์ใหม่ๆ และมีครอบครัวมากกว่าที่ฉันต้องการ
และหวังว่าฉันจะเป็นแม่ได้ครึ่งนึง ของแม่ที่เธอเคยเป็นหรืออยากเป็น
การเป็นแม่คนทำให้ ฉันเคารพแม่ผู้ให้กำเนิดมากขึ้น
เพราะแม่ต้องสละลูกสองคน
อาจจะมากกว่านั้น
เพราะรู้ว่าเป็นการดีกว่าสำหรับลูกๆ
ลูกชายฉันชื่อไมเคิล ตั้งชื่อตามน้องชายของฉัน
ไมเคิลไม่ได้อยู่ใช้ชื่อเขา และฉันอยากสานต่อชื่อนี้
สิ่งที่ผมทำได้คือ ผมคุยกับซูแซนไม่ได้ แต่ผมคุยกับเมแกนได้
และนั่นก็เพียงพอแล้ว
ฉันพยายามค้นหาตัวเองอยู่
แต่ฉันรู้ว่าเรื่องนี้จะช่วยใครสักคน
ฉันแค่ต้องหาชิ้นส่วนต่างๆ ให้ครบ ว่ามันหล่อหลอมฉันอย่างไร
และเมื่อนั้นฉันรู้ว่าฉันจะแบ่งปันสิ่งนี้ได้
ฉันรู้ว่าถ้าเธอมีโอกาส
เธอจะเป็นคนหนึ่งที่
สามารถเอาชนะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอได้
ถ้าเธอหนีไปจากเขาได้
เธอต้องเป็นผู้รอดชีวิตที่น่าทึ่ง
เธอมีศักยภาพมากมาย
เธอมีสิ่งที่จะมอบให้โลกได้
เธอมีพรสวรรค์มากและ…
ฉันจะจดจำเธอไว้อย่างนั้นตลอดไป
(ด้วยรักและอาลัย ซูแซน มารี เซวาคิส)
(และไมเคิล แอนโทนี่ ฮิวจ์ส)
(หากคุณหรือคนรู้จักเคยประสบ การใช้ความรุนแรงทางเพศ)
(ดูข้อมูลและแหล่งข้อมูลได้ที่ www.wannatalkaboutit.com)
คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ