Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Późny wieczór w Oklahoma City. Kwiecień 1990 roku.
Dwóch czy trzech facetów jedzie samochodem.
Nagle zauważają jakieś szczątki.
Potem dostrzegają leżące na poboczu ciało.
Ciało należy do młodej kobiety, blondynki.
Wzywają pogotowie.
Kobieta jedzie do szpitala.
W końcu pojawia się jej mąż, Clarence.
Mówi, że żona nazywa się Tonya Hughes i jest striptizerką w Tulsie.
Mają małego syna o imieniu Michael.
ZAKAZ ODWIEDZIN
Jest dużo starszy
i ogólnie dość dziwny.
Gdy lekarze ją badają,
zauważają stare siniaki.
Zauważają stare rany.
Coś jest nie tak.
Ostatecznie kobieta umiera.
Dziewczyny, z którymi Tonya tańczyła, chcą znaleźć jej rodzinę.
Dzwonią do kobiety i mówią jej, że jej córka zmarła.
Ona na to: „O czym wy mówicie?
Moja córka zmarła 20 lat temu. Miała zaledwie 18 miesięcy”.
Zdają sobie sprawę, że osoba, którą pochowały, to nie Tonya Hughes.
Zastanawiają się teraz:
„Co się stało?
Kto to, do diabła, jest?”.
SECRETS KLUB DŻENTELMENÓW
Poznałam Tonyę w Passions jesienią 1989 roku.
TULSA, OKLAHOMA, 1989 R.
Zaprzyjaźniłyśmy się, bo byłyśmy najmłodsze.
Po prostu się polubiłyśmy.
Nie byłyśmy jak te motocyklistki.
Byłyśmy tym typem dziewczyn, które uczyły się, skończyły szkołę.
Szłam wtedy na studia.
Miałyśmy wiele wspólnego.
Czułam, że była inteligentna.
Ciągle czytała. Zawsze chciała wiedzieć więcej.
Rozmawiałyśmy non stop.
Była moją najlepszą przyjaciółką.
Gdy poznałam Tonyę, poznałam też jej męża, Clarence’a.
Był starszym facetem.
Mieli dwuletniego syna, Michaela.
Jej syn był dla niej wszystkim.
Był jej całym światem.
Zawsze się uśmiechał. Był radosnym dzieckiem. Bardzo ją kochał.
Zawsze gdy widziałam ich razem, Michael był blisko mamy.
Nigdy nie był blisko Clarence’a.
Zaproponowałam jej zabranie Michaela do zoo.
Powiedziała: „Nie”.
Michael nie mógł nigdzie pójść
z nią samą.
W przebieralni wszystko widać.
Miała siniaki. Na całych pośladkach.
Mówiła, że się poślizgnęła i upadła, ale ja wiem swoje.
Było źle.
A potem gorzej.
Było coraz gorzej.
Któregoś dnia Tonya powiedziała mi,
że Clarence wykupił jej polisę na życie.
Była przerażona.
Bardzo chciała uciec, ale miała Michaela,
a Clarence trzymał go pod kluczem.
Bardzo pod kluczem.
Myślę, że bała się, że skrzywdzi ją i syna.
I nie sądzę, że mogła uwolnić Michaela od Clarence’a.
Była w potrzasku
i nie umiała się wydostać.
Clarence zadzwonił do mnie 25 kwietnia 1990 roku i powiedział,
że Tonya miała wypadek w Oklahoma City.
Nie mówiła mi, że wyjeżdża.
Dlaczego by mi nie powiedziała?
To wszystko było podejrzane.
Tonya Hughes została przywieziona trochę po północy.
Miała umiarkowany zamknięty uraz głowy.
Musiała trafić na oddział intensywnej terapii,
dostać kroplówkę, leki regulujące ciśnienie
i środki przeciwobrzękowe.
Clarence powiedział, że jest na oddziale intensywnej terapii
i nie można jej odwiedzać.
W teorii nikt nie mógł jej odwiedzić, ale i tak do niej poszłam.
Wtedy podeszły do mnie pielęgniarki
i powiedziały mi, że myślą, że doszło do przestępstwa.
Powiedziały mi, że to nie był wypadek.
Moją uwagę przyciągnęły ślady po zadrapaniach.
Jakby ktoś ją podrapał.
Wyglądało to, jakby z kimś walczyła.
Była w dobrym stanie jak na potrącenie pieszego.
Parametry życiowe były w normie.
Ale jej stan zaczął się pogarszać,
co było dla mnie zagadką.
Wróciłam do domu i zadzwonili do mnie ze szpitala.
Powiedzieli, że zmarła.
Miała 20 lat.
Wtedy dowiedziałyśmy się, że miała fałszywe nazwisko.
Nie nazywała się Tonya Hughes
i nie wiedziałyśmy, kim tak naprawdę była.
ZAWSZE BĘDĘ Z WAMI
Dlatego na jej nagrobku jest tylko „Tonya”.
Myślę, że Michael nie był bezpieczny z Clarence’em.
W szpitalu pytali mnie o stan Michaela. Powiedzieli mi, że nie mówi.
A ja: „To do niego niepodobne”.
Wtedy skierowali mnie do Wydziału Pomocy Społecznej.
Pracownicy wydziału umieścili Michaela w domu dziecka.
CHOCTAW, OKLAHOMA, 1990 R.
WITAMY
- Tu jest. - Tak.
Klub Myszki Miki.
Musieliśmy założyć czapki z Myszką Miki.
Michael trafił do nas 1 maja 1990 roku.
Jego mama zmarła poprzedniego dnia
i dopiero co skończył dwa lata.
Dostaliśmy informację z wydziału,
że nadal nie odstawił butelki i pije tylko Pepsi.
Jeśli się mu odmówiło,
wpadał w histerię.
Kładł się na podłodze, tutaj, na tej ceramicznej podłodze,
i walił głową o ziemię.
Podnosił wysoko głowę…
Baliśmy się, że zrobi sobie krzywdę.
Miał problemy, ale był dobrym dzieckiem.
Pierwszej nocy odstawiliśmy Pepsi.
Odstawiliśmy butelkę.
Daliśmy mu kubek z mlekiem.
Pomyślałam sobie: „Co ja wyprawiam?”.
Gdy się odstawi butelkę, dziecko nie jest szczęśliwe.
Zaczął się oswajać.
Pod koniec tygodnia…
- Był innym dzieckiem. - …był innym dzieckiem.
Nie sądziłam, że doczekam dnia, w którym to zrobi.
Michael był z nami cztery lata.
Przez pierwsze dwa lata
zaczął się rozwijać emocjonalnie, fizycznie i mentalnie.
Przez cały czas, gdy Michael był u nas,
jego tata próbował go odzyskać.
SĄD
Mój syn jest karany za to, że chce zobaczyć tatę.
Zamykają go w pokoju, odbierają mu zabawki
i mówią mu, że jego tata to niemiły pan.
Nie możemy pozwolić na zabranie dziecka z nieprzemocowego domu
ze względu na mokrą pieluchę czy dostrzeżony brak czułości.
Nie byłem w stanie dać tego synowi w trudnym okresie
tragicznej śmierci mojej żony.
Floyd miał prawo do odwiedzin.
Michael był zmuszany do odwiedzin.
Nie lubił ich.
Mówiliśmy Michaelowi, że musi zobaczyć się z tatą.
Chował się pod ławą do pianina i powtarzał:
„Niemiły pan”.
To nigdy nie był dla Michaela dobry dzień.
Zostawię państwa z tą myślą.
Przez rozbite domy i okrutne rzeczy robione dzieciom
rodzą się przestępcy.
Wszyscy zakładali,
że on jest ojcem.
Zadzwonili do mnie z Wydziału Pomocy Społecznej,
że musimy zabrać Michaela na test na ojcostwo.
Dostaliśmy wyniki.
Okazało się, że Clarence nie był ojcem. Nie było żadnego pokrewieństwa.
WYDZIAŁ POMOCY SPOŁECZNEJ
NIE JEST BIOLOGICZNYM OJCEM MICHAELA
Pozbawili go władzy rodzicielskiej.
Odwiedziny się skończyły.
W tym samym tygodniu
pod dom podjechał mężczyzna w pick-upie.
Jechał jakieś 10-15 kilometrów na godzinę.
Patrzył na mnie cały czas. Zastanawiałam się, na co się patrzy.
Miałam jakieś przeczucie.
Zadzwoniłam do wydziału i powiedziałam:
„Czy możecie mi powiedzieć, jakim autem jeździ Clarence Hughes
albo jak wygląda?”.
Gdy mi go opisali, powiedziałam: „Ten człowiek był przy moim domu”.
Oni na to, że mam paranoję.
A ja:
„Nie, naprawdę czuję, że coś tu nie gra”.
12 WRZEŚNIA 1994 R.
12 września 1994 roku dostaliśmy zgłoszenie
o mężczyźnie przywiązanym do drzewa, w kajdankach, z taśmą na ustach.
Podejrzany wszedł i chciał się widzieć z dyrektorem.
Mówił, że przyszedł po syna.
Częściowo wyciągnął broń z kieszeni.
Powiedział: „Chcę zabrać Michaela, a ty mi w tym pomożesz”.
DYREKTOR SZKOŁY
Powiedział, że jest gotowy umrzeć. I jeśli mu nie pomogę, nie przeżyję.
Potem wszedł do klasy, celując do dyrektora,
i porwał Michaela razem z dyrektorem.
Powiedział: „Wyjdziemy stąd i weźmiemy twoje auto.
Chcę, żebyś pojechał na polną drogę”.
W końcu się zatrzymali.
Zaprowadził dyrektora do lasu,
przykuł go kajdankami do drzewa i zakleił mu usta taśmą.
W końcu, po jakimś czasie,
ktoś go znalazł i zadzwonił na policję.
Po zabezpieczeniu miejsca przestępstwa skontaktowaliśmy się z FBI.
Następnego dnia agent Joe Fitzpatrick przyszedł do mnie i się przedstawił.
Złapiesz więcej przestępców
w Nowym Jorku w drodze do domu niż w całym Oklahoma City.
Nie mamy tu wiele porwań,
ale gdy już jakieś było, wiedziałem, że trafi do mnie.
Chcesz odnaleźć ofiarę w ciągu pierwszych 48 godzin.
Po tym czasie szanse drastycznie maleją.
Zaczęliśmy od powiadomienia wszystkich funkcjonariuszy.
Wszystkie służby w Oklahomie szukały młodego chłopca,
Michaela Hughesa,
który został porwany przez osobę podającą się za jego ojca,
Clarence’a Hughesa.
Sprawdziliśmy go i zobaczyliśmy, że w 1990 roku
próbował wypłacić pieniądze z polisy na życie żony.
Ale podał numer ubezpieczenia, który należał do Franklina Floyda.
Clarence Hughes tak naprawdę nazywał się Franklin Delano Floyd.
Franklin Floyd miał dużo tożsamości.
Trenton Davis, Warren Marshall i Clarence Hughes.
Odkryliśmy też, że Franklin Floyd był w ośrodku resocjalizacji.
To znaczy, że był w więzieniu.
Natychmiast sprawdziłem jego akta.
W 1962 roku porwał dziewczynkę.
Napadł na bank w 1963 roku.
Trafił do ośrodka resocjalizacji w 1972 roku.
W 1973 roku zaatakował kobietę.
Został aresztowany, wpłacił kaucję,
ale potem nie pojawił się w sądzie.
Od tamtej pory uciekał przed policją. Był zbiegiem przez prawie dwie dekady.
Analiza tych informacji nie była trudna. Mieliśmy prawdziwy problem.
Franklin Floyd spędził dziesięć lat w więzieniu w latach 60.
Po wyjściu z więzienia nie zgłosił się do kuratora.
Ukrywał się przez kolejne 17 lat.
Był ekspertem w uciekaniu przed policją i wiedział, jak ukryć tożsamość.
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE
ZBIEGŁY WIĘZIEŃ
ŻYCIE I ŚMIERĆ MATKI CHŁOPCA OWIANE TAJEMNICĄ
Pojawiały się pytania dotyczące matki chłopca,
która zmarła cztery lata wcześniej.
O jej śmierć zaczęto obwiniać Franklina Delano Floyda,
gdy współpracowniczki Tonyi z klubu ze striptizem w Tulsie
poszły na policję.
PODEJRZANY O ZABICIE MATKI CHŁOPCA
Gdy dowiedziałem się, że Tonya została potrącona przez kierowcę,
przypuszczałem, że zrobił to Floyd.
Ten człowiek był agresywny. Złapanie go mogło być trudne.
FBI PRZEDSTAWIA HISTORIĘ „DZIWNEGO” PORWANIA
„TO BARDZO NIEBEZPIECZNA OSOBA”.
Według behawiorystów miałem tydzień.
Po tygodniu Floyd pewnie zmęczy się chłopcem,
uzna go za problem i zabije.
Floyd i młody chłopiec poruszają się pick-upem marki Ford, rok produkcji 1994.
Numer rejestracyjny to QCN305. Tablica jest oklahomska.
Tonya Hughes była matką chłopca porwanego ze szkoły w Choctaw,
ale została potrącona przez samochód w Oklahoma City w 1990 roku.
Informacje dotyczące Michaela Hughesa należy przekazywać FBI na numer 842-7471.
W 1994 roku w wiadomościach był głośny reportaż o porwaniu.
Mama oglądała telewizję i powiedziała:
„Pokazują ją pod innym imieniem. Jakaś Tonya.
Ale to przecież Sharon”.
Zapytałam: „Co się stało? Sharon jest w wiadomościach?
Udziela wywiadu? Co się dzieje?”.
Moja mama na to: „Nie.
Sharon nie żyje”.
Zadzwoniłam do FBI i powiedziałam:
„Widziałam w telewizji reportaż
o dziewczynie imieniem Tonya.
Wiem, kim ona jest.
Nazywa się Sharon Marshall.
Była moją przyjaciółką”.
CHOCTAW, OKLAHOMA, 1994 R.
FOREST PARK, GEORGIA, 1984 R.
Poznałam Sharon w 1984 roku na obozie samorządowym.
Chodziłam do klasy z Sharon Marshall.
Byłyśmy w grupie uzdolnionych uczniów w liceum w Forest Park.
Sharon skończyła szkołę w 1986 roku.
Ja rok później.
Przyjaźniliśmy się przez całe dwa lata.
To typowe liceum.
Głośne korytarze, zwariowane dzieciaki.
Ludzie wymykający się na papierosa.
Chodziłyśmy do galerii dla chłopaków.
Wszyscy mieliśmy wielkie fryzury i szalone ciuchy.
Normalny klimat liceum z lat 80.
Poznałam Sharon na obozie. Od razu się zaprzyjaźniłyśmy.
Już na początku czułam, jakbym znała ją całe życie.
Pamiętam, jak pierwszy raz weszła do klasy,
bo chłopcom opadły szczęki.
Była bardzo mądra i przeszła szkolenie wojskowe w ROTC.
Była w klubie naukowym, w programie dla uzdolnionych.
Była bardzo zdolna.
Przyjaciele Sharon byli wyrzutkami.
Nie byliśmy popularni. Byliśmy uzdolnionymi dzieciakami.
Uzdolnione dzieciaki rzadko są popularne.
„U ciebie też ciężko znaleźć miejsce na podpis.
Jesteś słodką i dziwną dziewczyną.
Nie zmieniaj się.
Zachowaj swój unikalny styl i bądź sobą.
Kocham cię, Sharon Marshall”.
Zawsze lubiła wyrzutków.
Po prostu taka była.
Było mi ciężko w liceum. Byłem mniejszy niż pozostali chłopcy.
Zajmowałem się sztuką.
Bili mnie, wyzywali od pedałów.
To było normalne.
W pierwszej i drugiej klasie było mi lepiej
tylko dzięki paru osobom.
Jedną z tych osób była Sharon Marshall.
W szkole zawsze zostawiała mi karteczkę z napisem: „Hej, słodki Rayu.
Liczę, że masz dobry dzień. Kocham cię, Sharon”.
Była bardzo dojrzała jak na swój wiek.
Od początku wyraźnie mówiła, że chce iść na Georgia Tech
i chce zostać inżynierką lotnictwa.
Pamiętam, jak do mnie zadzwoniła i krzyczała przez telefon.
„Udało się. Dostałam się. Przyjęli mnie na Georgia Tech.
Dostałam stypendium.
Będę na Wydziale Lotnictwa”.
Była taka podekscytowana. To był najlepszy dzień w jej życiu.
Była bardzo szczęśliwa. Mówiła tylko o tym.
Jej tata wykupił stronę w księdze pamiątkowej,
żeby pogratulować jej stypendium w Georgia Tech.
Napisał: „Uważajcie, Georgia Tech!
Nadchodzi przyszła generałka Sił Powietrznych. Tata”.
Niektórzy rodzice wykupowali strony, ale na zdjęcia z dzieciństwa…
Dlaczego tata wybrał seksowne zdjęcie córki?
To nie miało sensu.
W naszych oczach jej tata był surowy i dziwny.
Pierwszy raz poznałam ojca Sharon, kiedy przyprowadziła go do mojego domu.
Wziął mojego tatę na bok i poprosił o pożyczkę.
Tata powiedział: „Nie ma mowy”. Odmówił.
To zrobiło bardzo złe wrażenie na moich rodzicach.
I to od razu.
Powiedziała mi, że jej matkę potrącił samochód na moście,
gdy była w drugiej klasie.
Musiała codziennie przygotowywać jedzenie.
Nie mogła rozmawiać przez telefon.
Mówiła: „Nie dzwoń bez uprzedzenia.
Ja do ciebie zadzwonię”.
Gdy on wracał do domu, w jej głosie słychać było niepokój.
Mówiła: „Muszę lecieć” i rozłączała się.
Pamiętam, jak zadzwoniła z płaczem
i powiedziała, że jest w ciąży.
Pamiętam, że byłam w szoku.
Płakałam, gdy mi to powiedziała.
Spytałam: „O Boże, co teraz zrobisz?”.
Ona na to: „Urodzę je i oddam do adopcji.
Ale tatuś nie puści mnie na studia”.
„Musisz iść na studia. Masz stypendium.
Jesteś mądra. Chcesz być inżynierką”.
A ona: „Ktoś musi zajmować się tatusiem”.
To, że nie mogła iść na Georgia Tech, załamało ją.
Tylko na to pracowała.
Któregoś dnia zadzwoniła i powiedziała: „Wyjeżdżamy do Arizony.
Urodzę tam dziecko”.
I mówiła, że odda je do adopcji. Tatuś nie pozwolił jej go zatrzymać.
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA, 1994 R.
Według policji 51-letni Franklin Floyd wszedł do szkoły…
W America’s Most Wanted już dwa razy omawiano porwanie Michaela Hughesa.
Po sobotnim odcinku zadzwoniło prawie 20 widzów
z informacjami na temat miejsca pobytu chłopca.
Jeden z tych tropów będzie tropem, który doprowadzi nas do Michaela.
Gdy Michael zaginął, było o tym głośno.
Chyba wtedy poznałam Joe Fitzpatricka.
Rozmawiałam z nim wiele godzin.
Powiedział: „Sharon nie tylko nie żyje, ale nie jest tym, kim myślisz”.
Pokazaliśmy jej zdjęcia Tonyi Hughes.
Powiedziała, że znała ją jako Sharon Marshall.
I że mężczyznę, którego znaliśmy jako Clarence Hughes,
ona znała jako ojca Sharon, Warrena Marshalla.
Myśleli, że jest jego żoną.
Powiedzieli, że są małżeństwem.
Ja na to: „Nie, to jej ojciec. Nie są małżeństwem”.
Powiedzieli: „Są małżeństwem”.
Ja na to: „Nie. To jej ojciec”.
Mieliśmy zupełnie inny obraz tego, kim była Sharon.
Rozmowa z Jenny Fisher uświadomiła nam,
że Tonya też miała różne tożsamości.
Odkryliśmy, że w 1989 roku, rok przed jej śmiercią,
zmienili imiona i nazwiska.
Sharon Marshall stała się Tonyą,
a Warren Marshall stał się Clarence’em Hughesem.
Ich imiona i nazwiska były wzięte z nagrobków w Alabamie.
Pobrali się pod nowymi nazwiskami w Nowym Orleanie,
co znaczy, że ten człowiek poślubił własną córkę.
ŚWIĘTY ZWIĄZEK MAŁŻEŃSKI
To było niewiarygodne.
Z czasem policja zaczęła się zastanawiać, z kim ma do czynienia.
Śledztwo wykazało, że miała wiele nazwisk,
takich jak Hughes albo Tadlock.
Ale kim była ta kobieta i kto ją zabił?
Pozostaje pytanie.
Co się działo z Sharon Marshall po tym, jak skończyła liceum,
do czasu, aż znaleziono ją martwą na poboczu?
Jej śmierć była podejrzana.
Ale nie mieliśmy dowodów na to, że Floyd ją zabił.
Co się stało z Sharon Marshall?
NAGIE
Odezwała się do mnie.
Powiedziała mi: „Przeprowadzamy się niedługo na zachód”.
Jakoś trafili do Tampy.
Pracowała jako striptizerka w jednym z tamtejszych klubów.
MONS VENUS NAGIE
Mons Venus w późnych latach 80.
był najlepszym lokalem oferującym rozrywkę dla dorosłych.
To miejsce było znane z tego, że miało najpiękniejsze dziewczyny
na świecie.
Nie tylko nosiłyśmy bieliznę.
Nosiłyśmy wspaniałą francuską bieliznę. Byłyśmy najlepsze we wszystkim.
Wszyscy tu przychodzili.
Kobiety.
Sportowcy.
Muzycy.
Biznesmeni.
Każda noc była imprezą.
TAMPA, FLORYDA, 1988 R.
Pamiętam dzień, w którym pojawiła się Sharon Marshall.
Wyglądała jak żywa lalka.
Ubierała się bardzo niewinnie.
Miała koronkową narzutkę.
Nigdy nie chodziła kompletnie naga tak jak wszyscy inni.
Wyglądała jak mała dziewczynka.
Była bardzo nieśmiała.
Nie mówiła o swojej przeszłości.
Nie mówiła o sobie.
Ale zaczęłyśmy się przyjaźnić.
Wtedy dziewczyny z klubu zaczęły mi mówić
o jej tacie i ich dziwnej relacji.
Tata Sharon kazał jej mnie zapytać
o imprezy, które organizuję,
i powiedzieć mi, że jest dostępna.
Jest tu taki klub milionerów
i ich imprezy były najłatwiejsze.
Tańczysz do trzech piosenek, żadnych tańców erotycznych.
Nikt cię nie dotyka.
Po wyjściu masz 500-1000 dolarów w kieszeni.
To była pierwsza impreza, na którą zabrałam Sharon.
Jeden z mężczyzn powiedział mi:
„Idź po Sharon
i każ jej stąd wyjść.
Stoi przed damską toaletą”.
Stała przy drzwiach
i proponowała tym mężczyznom usługi seksualne za 50 dolarów.
Powiedziała: „Tata kazał mi to zrobić.
Kupił mi prezerwatywy”.
To było obrzydliwe.
Nie mogłam uwierzyć,
że mężczyzna
postawiłby swoją córkę w takiej sytuacji.
Nie powiedziała mi, że była w ciąży,
ale zaczęło to być widoczne.
Sharon miała piękną relację z synem.
Była wspaniałą matką.
Była bardzo zaangażowana.
Widziałam, jak Michael na nią patrzył.
Myślę, że to była…
najlepsza rzecz, jaka jej się przydarzyła.
Gdy miałam 15 lat, zaczęłam opiekować się Michaelem.
Był moim kumplem.
OPIEKUNKA MICHAELA
Zderzaliśmy się czołami.
Wpatrywaliśmy się w siebie.
Robił mi coś takiego ustami na policzku.
Był słodziakiem.
Mieszkałam na osiedlu domków kempingowych na Florydzie.
Mieszkałam mniej więcej jedną uliczkę dalej niż Sharon i Warren.
Dom Sharon i Warrena był normalny.
Dwa pokoje i łazienka. Dom średniej wielkości.
Warren spał na kanapie w salonie. Sharon miała pokój z tyłu.
Środkowy pokój był Michaela.
Nie miał normalnego łóżeczka. To było dziwne.
Miał łóżeczko turystyczne.
Nie mieli żadnej rodziny. Mieli tylko jednego czy dwoje znajomych.
Sharon miała przyjaciółkę, Cheryl.
Przychodziła do nich do trzech razy w tygodniu.
Zawsze ładnie się ubierała i miała zrobiony manicure.
Była bardzo miła.
Przyjeżdżała na osiedle swoim chevroletem corvette.
To był piękny samochód.
Widziała mnie przy basenie i machała do mnie.
Jak masz 15 lat, jest ci miło, gdy ktoś tak ładny,
ktoś na jej poziomie, stylowy, z klasą, wita się z tobą.
Cheryl była śliczna.
Była Włoszką.
Miała długie, piękne, grube, ciemne włosy.
Wyglądała dziko, ale nie była taka. Była bardzo naiwna.
Wygrała konkurs piękności.
Mons Venus był dla niej czymś przejściowym.
Chciała zostać modelką.
Chciała być w Playboyu.
Ale potem dowiedziałam się, że spędzała czas z Sharon i jej ojcem,
i zaczęłam martwić się o jej bezpieczeństwo.
Któregoś dnia oglądaliśmy wrestling.
Warren poszedł włożyć kasetę, żeby nagrać mecz.
Wtedy zobaczyłam
Sharon i Cheryl na plaży
bez koszulek.
Tańczyły.
Pamiętam, że siedziałam tam i pomyślałam: „To Sharon.
Czy on nagrywa własną córkę?”.
Zorientował się i powiedział: „O kurwa!
Nikomu o tym nie mów. To nie jest…
To tylko dla zabawy”. Ja na to: „Jasne.
Muszę iść. O tej porze powinnam być w domu”.
Jedna z dziewczyn powiedziała mi o kasecie.
Gdy Cheryl przyszła, byłam na nią zła.
Powiedziała mi, że tata Sharon chciał zrobić jej zdjęcia.
„Nagram cię i wyślę kasetę do Playboya.
Zostaniesz gwiazdą”.
Powiedziała: „Próbował uprawiać ze mną seks.
Nie chciałam uprawiać z nim seksu.
Odpychałam go.
Nagle coś się zmieniło
i zrobił się bardzo agresywny”.
Powiedziałam jej: „Nie mogę cię przed nimi ochronić.
Trzymaj się od nich z daleka”.
Ale nagle Sharon i jej tata zniknęli.
Nie przyszła do pracy. Nic nie powiedziała.
Myślę, że wyjechali, bo tyle się o nich mówiło.
I próbowałyśmy ją od niego uwolnić.
Ale nigdy nie spuszczał wzroku z dziecka.
Bała się tego.
I nie było szans, żeby zostawiła Michaela.
ZATOKA TAMPA, FLORYDA, 1989 R.
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA, 1994 R.
Jennifer Fisher nie wiedziała, co się działo z Sharon przez te lata.
Nie mieliśmy wtedy pojęcia, co się działo. Myśleliśmy, że jej tata to dziwak.
Któregoś dnia Sharon chciała, żebym została u nich na noc.
Mój tata wyjechał.
Mama powiedziała: „Ten jeden raz pozwolę ci u nich nocować.
Nie mów ojcu”.
Mama mnie zawiozła.
Zaczęłyśmy się przebierać i zbierać do spania.
Sharon otworzyła jedną z szuflad i wyciągnęła bardzo seksowną bieliznę.
Powiedziała: „Tata mi ją kupuje”.
Ja na to: „O Boże, ale piękna. Ale dlaczego ją masz?”.
A ona: „Trzymam ją tu, bo jest ładna”.
I…
Wszedł do pokoju z bronią.
Nie mieli drzwi w domu. Mieli tylko zasłony.
Wszedł do nas z pistoletem.
Wycelował do nas i zapytał: „Co robicie?”.
Wrzeszczał na nas.
Zaczęłam krzyczeć.
Miałyśmy na sobie tylko bieliznę. Przebierałyśmy się.
Nie miałam na sobie ubrań. Złapałam coś, żeby się zasłonić.
A on zaczął się śmiać. To był złowieszczy śmiech.
Potem powiedział: „Wrócę”. I wyszedł.
Spojrzałam na Sharon, a ona się śmiała.
„Tatuś się tylko wygłupia”.
Przebrałyśmy się i wrócił.
Nadal miał pistolet.
Kazał mi się położyć
na podłodze, na śpiworze, i zakryć twarz poduszką.
Zrobiłam to.
Zgwałcił ją, grożąc jej bronią.
A ja byłam w pokoju.
Nie rozmawialiśmy po tym. Wstał i wyszedł.
A ja po prostu tam leżałam.
Następnego dnia przyszła, mocno mnie przytuliła
i powiedziała:
„Tatuś już taki jest.
Nic mi nie jest.
Tobie też nie.
Zapomnij o tym”.
Nigdy nikomu nie powiedziałam, bo się bałam.
To trudne, bo przez te lata
to było najbardziej bolesne wydarzenie w moim życiu.
Zmieniło mnie.
Zmieniło moje spojrzenie na świat.
Zmieniło we mnie wszystko.
Nie znam nikogo, kto miałby tak trudne życie
tak długo jak ona.
To było dla mnie okropne,
że jako dziecko była molestowana seksualnie.
A potem zabierał ją do klubów ze striptizem,
żeby tam występowała i zarabiała dla niego.
Było mi jej bardzo żal.
Jest mi jej bardzo żal.
Nie wyobrażam sobie żyć w takich warunkach
przez tak długi czas.
FEDERALNE BIURO ŚLEDCZE ODDZIAŁ W OKLAHOMA CITY
Wiedzieliśmy, że Floyd popełnił przestępstwa seksualne wobec Sharon.
Wiemy, że w przeszłości dopuszczał się porwań, gwałtu i przemocy.
Jak zawsze był to schemat zachowań.
Został skazany w 1962 roku
za porwanie i zgwałcenie czteroletniej dziewczynki.
Był skazanym pedofilem.
W latach 90. znów zaatakował kobietę.
Zaczęliśmy dostrzegać schemat przemocy i molestowania.
MŁODZIENIEC DOSTAJE 10-20 LAT ZA PORWANIE CZTEROLATKI
Ale patrząc na przeszłość Floyda,
czułem, że coś się nie zgadzało.
Jeden z agentów znalazł sąsiada,
który znał Franklina Floyda w latach 70. w Oklahoma City.
Sąsiad miał zdjęcie,
na którym był Floyd z około pięcio- lub sześcioletnią Sharon.
Według behawiorysty to wyraz twarzy wykorzystywanego dziecka,
bo wygląda smutno, nie uśmiecha się.
Spojrzeliśmy na daty.
Uświadomiliśmy sobie,
że Sharon miała 20 lat, gdy zmarła w 1990 roku.
Co oznacza, że mogła urodzić się w 1969 lub 1970 roku.
Floyd był w więzieniu od 1963 do 1972 roku.
To niemożliwe, żeby był biologicznym ojcem Sharon.
Nie mógł mieć dziecka.
To nielogiczne, żeby Sharon była jego córką.
Floyd był porywaczem.
Gdy to zobaczyłem, powiedziałem: „O Boże, ją też pewnie porwał”.
Mamy obawy, że została porwana jako małe dziecko
i pozostała pod opieką Franklina Floyda przez cały ten czas.
Przetrzymywał ją prawie 15 lat.
Wtedy już wiedziałem, że nie nazywała się Sharon Marshall ani Tonya Hughes.
Nie miałem pojęcia, kim naprawdę była,
kim byli jej rodzice,
skąd pochodziła
ani jak się nazywała.
Po prostu nie wiedzieliśmy.
Ale robiło mi się niedobrze na myśl,
że ta okropna sprawa była jeszcze gorsza.
OFIARA PORWANIA MICHAEL ANTHONY HUGHES
Dlatego myśleliśmy, że Michael był w niebezpieczeństwie.
ZAGINIONY: 12 WRZEŚNIA 1994 R. W CHOCTAW, W OKLAHOMIE
Wiedzieliśmy, że musimy działać szybko.
Franklin Floyd uciekał przed policją przez 17 lat.
Wiedzieliśmy, że będzie ciężko go znaleźć. Mógł być wszędzie.
Dzięki Bogu za tych agentów FBI, którzy przejęli sprawę
i zdecydowali, że trzeba się tym zająć.
Joe Fitzpatrick obmyślił plan.
W takich sprawach najlepszą wskazówką co do tego, co ktoś zrobi w przyszłości,
jest to, co robił w przeszłości.
Ten człowiek miał wiele tożsamości.
Tacy ludzie często robią w kółko to samo.
Mają schemat działania.
Pomyślałem, że może użyć tych samych nazwisk.
I że pójdzie do miejsc, które już zna.
Phoenix, Floryda, Georgia, Kentucky.
Zablokowałem jego tożsamości.
Powiadomili wszystkie stany,
w których wyrobił prawo jazdy pod różnymi nazwiskami,
na wypadek gdyby próbował odnowić prawo jazdy.
Mieliśmy rację.
Odnowił prawo jazdy na nazwisko Marshall
w Louisville, Kentucky.
WYDZIAŁ KOMUNIKACJI
Poleciałem do Kentucky.
Nasz agent w Louisville przebrał się za kuriera UPS.
Plan był taki, żeby dostarczyć mu prawo jazdy
i aresztować go.
Dostarczyliśmy prawo jazdy.
Agenci go otoczyli
i aresztowali.
Natychmiast po aresztowaniu agenci weszli do jego domu,
rozmawiali z sąsiadami.
Floyd mieszkał w zniszczonym budynku na wschód od centrum Louisville
przez sześć tygodni.
To za krótko, by sąsiedzi zdążyli się czegoś dowiedzieć.
Z tego, co wiem, z nikim nie rozmawiał. Wchodził i wychodził.
Nie rozmawiał z nikim o rodzinie ani nic w tym stylu…
Nikt nie widział Michaela.
Sprawdziłem w obu miejscach zatrudnienia,
tym obecnym i tym poprzednim.
Nikt nie widział Michaela.
Floyd miał bilet autobusowy
z Atlanty w Georgii do Louisville w Kentucky
tylko dla jednej osoby.
To mój syn i bardzo go kocham.
Mam nadzieję, że go znajdą.
Następnego dnia zapytałem go, czy Michael jeszcze żyje.
Twierdził, że tak.
Mówił, że zabrała go bogata osoba.
Nikt bogaty nie miał do czynienia z Floydem.
To były absurdalne twierdzenia. Kolejne kłamstwa.
„KOCHAM SYNA CAŁYM SERCEM I CAŁĄ DUSZĄ”
ARESZTOWANIE NIE POMOGŁO W ZNALEZIENIU CHŁOPCA
Na tym etapie byłem pewny, że Michael nie żyje.
Ale to dziecko. Miałem nadzieję, że się mylę.
Tęsknimy za nim.
ZASTĘPCZY OJCIEC MICHAELA
Jest dla nas jak syn.
ZASTĘPCZA MATKA MICHAELA
Michaelu, kochamy cię.
Gdybyśmy wiedzieli, gdzie jesteś, przyjechalibyśmy po ciebie.
Wiele razy było tak,
że jechaliśmy autem i widziałem dziecko w samochodzie,
które miało ten sam kolor włosów co Michael.
Próbowałem sprawdzić, czy to nie on.
Ale zawsze,
dopóki nie masz pewności,
zawsze myślisz, że może on gdzieś tam jest.
Ma coś w sobie.
W jego dużych brązowych oczach widać miłość, jaką nas darzy.
My też go kochamy i chcemy go odzyskać.
SKRZYŻOWANIE, AUTOSTRADA NR 35
Gdy sprawa miała trafić do sądu,
uświadomiliśmy sobie, że oskarżenie Floyda o zabicie Michaela nie ma podstaw,
bo nie znaleźliśmy ciała.
Ciężko byłoby nam wygrać.
Można oskarżyć o morderstwo bez ciała.
Ale wtedy trzeba udowodnić winę ponad uzasadnioną wątpliwość.
W tamtym momencie
nie było pewności.
To, co wyglądało na bardzo prostą sprawę, ostatecznie nie było wcale takie proste.
Musieliśmy pokonać pewne przeszkody.
Oskarżyliśmy Floyda o porwanie Michaela Hughesa,
kradzież samochodu, użycie broni podczas kradzieży,
za co dodatkowo grozi minimalna kara pięciu lat więzienia.
Postawiliśmy mu też drugi zarzut
o użycie broni w trakcie porwania.
To dodatkowe 25 lat więzienia.
Pierwszy raz zobaczyłem go, gdy był prowadzony do sądu.
Miał puste spojrzenie zabójcy.
To było spojrzenie Charliego Mansona.
Było dla mnie straszne.
Czy sprawiedliwość zostanie wymierzona?
Floyd zaczął się bronić.
Był bardzo agresywny, zadawał głupie pytania.
Wiedział, że sędzia może mu pozwolić
występować przed sądem i prowadzić własną obronę.
Chciał opowiedzieć swoją historię. Chciał mówić.
Nie chciał zeznawać, więc zostało mu jedynie reprezentowanie siebie samego.
Mówił bez sensu, odbiegał od tematu.
To było ego, duma, osobowość narcystyczna,
osobowość socjopatyczna.
Zeznawałam w procesie o porwanie Michaela.
Najtrudniejsze i najstraszniejsze było zmierzenie się z nim w sądzie.
Zeznawanie w jego obecności.
Pamiętam, że w trakcie zeznania
spojrzałam mu w oczy.
Jakbym chciała mu powiedzieć: „Mam cię, skurwielu”.
Floyd wstał, żeby zadać jej pytanie.
„Wyrobiłaś sobie o mnie opinię, o tym, kim jestem,
na podstawie informacji od FBI, prawda?”
Odpowiedziała: „Nie, wyrobiłam sobie opinię, gdy zobaczyłam,
jaką bieliznę kupujesz córce i jak każesz jej się ubierać.
Wtedy wyrobiłam sobie o tobie opinię”.
Spojrzałam mu w oczy i powiedziałam: „Byłeś jej tatusiem.
Nazywała cię tatusiem. Byłeś jej ojcem”.
Jego adwokat wyrzucił dokumenty w powietrze.
Nic nie mogli zrobić.
To nie był łatwy proces.
Mieliśmy same poszlaki.
To mnie stresowało.
Nigdy nie przegrałem procesu. Nigdy.
Ale za każdym razem pod koniec rozprawy ściska mnie w żołądku.
Sędzia odczytał wyrok i uznano go winnym wszystkich zarzutów.
MĘŻCZYZNA Z OKLAHOMY SKAZANY ZA PORWANIE CHŁOPCA
Był zbiegiem przez dwie dekady
i został skazany na 52 lata więzienia bez opcji zwolnienia
za porwanie Michaela Hughesa.
- Co pan myśli? - Jebać cię i jebać Oklahomę.
- Spierdalaj! - Gdzie jest chłopiec?
Pierdol się!
SZERYF FEDERALNY
Potem zadzwonił do mnie agent.
Znaleźli samochód dyrektora, który Floyd ukradł podczas porwania.
Znaleźli zdjęcia przyklejone do podwozia.
Prawie wszystkie były
obsceniczne.
Pornograficzne.
Ewidentnie należały do Floyda, bo wśród tych fotografii
były zdjęcia Sharon z wieku dziecięcego.
Na zdjęciach była też dziewczyna, której wcześniej nie widzieliśmy.
DANE OFIARY: NIEZNANE
Była na nich rozbierana i bita.
Powiedziałem wtedy: „Nie mógł jej aż tak pobić i nie zabić”.
Musiał ją zabić.
Kolejna tajemnica.
Kim była?
Na zdjęciach miała widoczną opaleniznę.
Pomyślałem, że mogli być na Florydzie, w Georgii, w Kentucky.
Wysłałem tam zdjęcia i poprosiłem o sprawdzenie nierozwiązanych spraw.
To był strzał w ciemno.
FLORYDA, 29 MARCA 1995 R.
Robotnicy dokonali potwornego odkrycia.
Znaleźli ludzką czaszkę w stanie rozkładu.
Po czterech dniach kopania odkryto 90% szkieletu,
implant piersi, ubrania i biżuterię.
Gdy zbadaliśmy czaszkę, znaleźliśmy dwa ślady po pociskach.
Kości w jednym z oczodołów były złamane.
To nie była naturalna śmierć.
Zdecydowanie doszło do przemocy.
Prawie natychmiast określono to morderstwem.
Sprawdziliśmy wszystkie lokalne służby.
Nie mogliśmy zidentyfikować szkieletu.
Około rok później dostaliśmy informację,
że FBI miało zdjęcia z innej sprawy, na którym była bita młoda dziewczyna.
Zobaczyliśmy, że dziewczyna miała koszulkę owiniętą wokół szyi.
To była ta sama koszulka, którą znaleźliśmy.
Porównaliśmy dane o uzębieniu od nich i od Jane Doe I-275,
bo tak została nazwana.
Mogliśmy zidentyfikować
szkielet znaleziony obok autostrady.
Cheryl Commesso.
Podczas naszego śledztwa odkryliśmy, że Cheryl pracowała
jako tancerka erotyczna w Mons Venus.
Policja chce rozmawiać z każdym, kto znał Cheryl Commesso w 1989 roku.
ZATOKA TAMPA, FLORYDA, 1989 R.
Po sprawie z kasetą Cheryl i Sharon…
pojawiło się dużo plotek.
Wszyscy w klubie o tym mówili.
Potem Cheryl zjawiła się w klubie.
Miała siniaka na policzku i podbite oko.
Na szyi miała ślady.
Było widać, że ktoś ją dusił.
Wtedy wiedziałam, że Warren przeszedł od perwersji
do przemocy.
Miał na jej punkcie obsesję.
Wiele razy dzwonił do klubu
i wypytywał mnie o Cheryl.
Pytał o jej nazwisko
i o to, gdzie mieszka jej tata.
Zawsze gdy dzwonił i pytał o Cheryl,
mówiłam mu, że jej nie ma, i rozłączałam się.
Zrobiłyśmy wszystko, co mogłyśmy, żeby ich rozdzielić.
Ale niedługo później wychodziłam z klubu.
Tata Sharon był na parkingu.
Cheryl stała obok jego samochodu. Głośno się kłócili.
Krzyczał na nią.
Mówił, że ją zabije.
Pobiegłam do nich i stanęłam w jej obronie.
Wkurzył się na mnie, wcisnął gaz i samochód szarpnął w moją stronę.
Floyd zachowywał się, jakby chciał mnie potrącić.
Odeszłam, trzymając ją.
Odprowadziłam ją do auta.
Myślałam, że pojedzie do domu, do taty.
Wtedy ostatni raz widziałam Cheryl.
Nagle Sharon i Warren musieli wyjechać z miasta.
Poprosili, żebym odbierała ich pocztę i miała oko na dom.
Któregoś wieczoru sąsiad po drugiej stronie ulicy
wyszedł, żeby zapalić na ganku.
W aucie siedział mężczyzna.
Wyszedł z samochodu i poszedł do domu Sharon i Warrena.
Pięć minut później wyszedł, wsiadł do samochodu i odjechał.
Sąsiad wyrzucił papierosa, wszedł do domu
i nagle usłyszał wybuch.
Wyjrzał przez okno, a tam…
W samym środku, jakby piec wystrzelił…
Ludzie plotkowali przy basenie i przy skrzynce na listy,
że Warren wynajął kogoś albo zmusił kogoś,
żeby spalił jego dom.
Nareszcie wiedzieliśmy, dlaczego tak szybko wyjechał.
Uciekał, bo zabił Cheryl Commesso.
Floyd wiedział, że policja będzie szukała
mężczyzny z córką i wnukiem.
Nie będzie szukała mężczyzny z żoną i dzieckiem.
Dlatego zatrzymali się i wzięli ślub.
ZATOKA TAMPA, FLORYDA, 1989 R.
ST. PETERSBURG, FLORYDA, 2002 R.
Przestępcza historia Floyda obejmuje pół kraju,
od Oklahomy, gdzie znaleziono ciało jego żony
i Floyd porwał swojego syna oraz dyrektora szkoły,
po zarośla obok autostrady nr 275,
gdzie znaleziono szczątki Cheryl Commesso.
Były detektyw Mark Deasaro mówi,
że Floyd zabije ponownie po wyjściu z więzienia.
Jest socjopatą i drapieżcą.
Floyd został oskarżony o morderstwo Cheryl.
ZDJĘCIA PROWADZĄ WŁADZE W DWÓCH STANACH DO JEDNEGO MĘŻCZYZNY
Zawsze czułem, patrząc na dowody, że mamy spore szanse.
Większość dowodów była pośrednia,
ale mogliśmy ich razem umiejscowić i to było niepodważalne.
Mieliśmy świadków ich kłótni.
Floydowi grozi kara śmierci za morderstwo tancerki z Tampy.
WEJŚCIE DO SĄDU
Detektywi poprosili mnie o obejrzenie zdjęć.
Jest zdjęcie ciała Cheryl leżącego na tym materacu.
Tym samym brudnym, obleśnym materacu
na kanapie w salonie domku kempingowego.
Byłam w domu tego człowieka przynajmniej siedem razy w tygodniu.
Za każdym razem
ta kanapa była rozłożona.
To nie było wprowadzenie w błąd.
To był ten sam materac.
Wiedziałam. Byłam…
Skazaliśmy Floyda na 52 lata.
Ale teraz miałem szansę skazać go za morderstwo.
To przestępstwo zagrożone karą śmierci.
Franklin został uznany za winnego.
MĘŻCZYZNA SKAZANY ZA ZABICIE JANE DOE
Skazano go na śmierć.
SKAZANY NA ŚMIERĆ ZABÓJCA NIE PRZYZNAJE SIĘ DO WINY
To było świetne uczucie, gdy ogłosili wyrok.
Czułem ogromną satysfakcję z tego, że Floyd będzie w miejscu,
w którym już nikogo nie skrzywdzi.
Najgorszą częścią tej sprawy było to, że nawet po rozprawie
nie wiedziałem, gdzie Michael… gdzie jest jego ciało.
To był niezwykły przypadek, że znaleziono te zdjęcia
i Floyd został skazany za morderstwo.
Nie na ten przypadek liczyliśmy.
Myślę, że w karierze każdego policjanta jest jakaś niedokończona sprawa.
Wziąłem zdjęcie Michaela Anthony’ego Hughesa
i przykleiłem je sobie nad komputerem, żebym musiał na nie codziennie patrzeć.
To dawało mi nadzieję.
To motywowało mnie do działania.
Nie możemy się poddawać. Znajdziemy go.
Kiedyś.
Gdy odchodziłem, nadal tam wisiało.
Gdy sprzątałem swoje biurko, w końcu zdjąłem to zdjęcie.
I odszedłem na emeryturę.
Przez 27 lat pracy dla FBI
byłem bliski zamknięcia każdej sprawy.
Dwie sprawy, których nie zamknąłem do czasu emerytury,
to znalezienie Michaela i odkrycie tożsamości Sharon.
W 2002 roku znajomy wysłał mi zdjęcie i powiedział: „Musisz to zobaczyć”.
To było zdjęcie z Doe Network, strony o osobach zaginionych.
To było zdjęcie dziewczynki
siedzącej na kolanach mężczyzny, który podawał się za jej ojca.
Pod spodem było napisane, że mężczyzna porwał dziewczynkę,
wychował jak własną córkę, po czym poślubił i zabił.
Powiedziałem: „O Boże”.
Im dłużej patrzyłem na zdjęcie, im dłużej patrzyłem na nią,
widziałem, że coś było bardzo nie tak.
Wtedy postanowiłem się zająć tą sprawą.
Pierwszą osobą, z którą rozmawiałem, był Joe Fitzpatrick.
Powiedział mi, że są dwie tajemnice, które chciałby rozwikłać.
Kim jest Sharon Marshall
i co się stało z Michaelem Hughesem?
I choć był wobec mnie dość nieufny,
wyczułem, że to dla niego niedokończona sprawa.
Znaczyła coś dla niego.
Dziewczyna ze zdjęcia mocno na niego wpłynęła.
Chodziło o nią.
O Sharon.
O…
jej dobroć.
O to,
jak ludzie o niej mówili.
O jej osiągnięcia.
To była piękna, młoda kobieta
uwięziona przez zło.
Zapomniana.
Powiedziałem sobie: „To coś więcej niż kryminał”.
Chciałem zrobić wszystko, co mogłem, żeby odkryć tożsamość Sharon.
To było naprawdę ważne.
Czułem, że…
chcę o tym napisać.
Jedyna osoba, która znała jej tożsamość, to Franklin Floyd.
Powiedziałem, że chcę spróbować
załatwić wywiad z Franklinem Floydem.
Pojechałem tam i zaprowadzili mnie do więzienia.
Przyprowadzili Floyda do pokoju przesłuchań.
Przynieśli też jego akta.
Obok niego stało kilku funkcjonariuszy.
Potem wyszli.
Zostałem z nim sam.
Zaczęliśmy rozmawiać.
Właściwie to nie. On zaczął mówić i nie przestawał.
Myślał, że może mu jakoś pomogę. Zrobię coś, czego nie mogli jego prawnicy.
Opowiem jego historię i go uwolnię.
Wiele się o mnie dowiesz.
Nie wiem, co napiszesz. Mam to gdzieś. Pomogę ci powiedzieć prawdę.
Trafiłem do tego domu dziecka. Tu porzuciła mnie matka.
Franklin Floyd urodził się w 1943 roku.
Jego ojciec zmarł. Matka nie radziła sobie z dziećmi.
Wysłała go do Baptystycznego Domu Dziecka w Georgii.
Miał tam trudne życie.
Życie tam było torturą.
Stara kobieta parzyła mi ręce.
Potem wciskała mi głowę do szafy.
Bili mnie po nogach. Nie mogłem chodzić. Nogi mi puchły.
Zobaczyłem, jak został stworzony. Zobaczyłem, jak to się stało.
Chłopcy mnie gwałcili, bili,
traktowali mnie jak niewolnika.
Gdy mnie myli,
niektórzy chłopcy wsadzali mi dwa palce.
Uchodziło im to na sucho, bo jestem mały.
Zanim skończył 18 lat, już miał poważne problemy psychiczne.
Uciekłem, wstąpiłem do wojska i snułem się po kraju.
Musiałem wszędzie kraść.
Potem zostałem oskarżony, poszedłem do więzienia,
byłem wykorzystywany.
Jestem skazany za molestowanie, gwałt, porwanie.
Nie mają na to dowodów. Wiesz o tym, prawda?
Zaprzeczał każdemu zarzutowi.
Nie mają żadnych dowodów ani świadków.
Widzieli, jak robiłem komuś nagie zdjęcia. Nie rozumiesz?
Pytałem go o Sharon, ale nie chciał o tym mówić.
O Michaelu też nie chciał mówić.
Nie chciał się do niczego przyznać.
Zapytałem: „Skąd wziąłeś Sharon?”. A on: „Nie wziąłem jej. Poszła ze mną”.
Słuchaj. Była kochana.
I taka mądra.
Kochała mnie bez względu na wszystko.
Wszystkiemu zaprzeczał. Twierdził, że nie zabił Sharon.
Nie porwał jej, nie zabił Michaela
i nie zabił Cheryl Commesso.
Nie dowiedziałem się niczego oprócz tego, że był chory psychicznie.
Jako dziennikarz śledczy próbuję dotrzeć do prawdy.
To było frustrujące,
że wciąż nie wiedziałem, kim była Sharon.
W tamtym czasie
skończyłem książkę.
Wydałem ją.
Matt Birkbeck rozmawiał z Franklinem Floydem w więzieniu.
Floyd porwał Sharon, gdy była mała. Został skazany na śmierć.
Matt Birkbeck napisał książkę Mroczne sekrety.
Opisuje, jak, mimo przeciwności,
dziewczyna znana jako Sharon rozwijała się w szkole.
Książka przyciągnęła uwagę kilku portali,
Doe Network i Websleuths.
To detektywi amatorzy.
Sprawa zaczęła się sama rozwijać.
Pojawiały się różne wątki. Kim jest Sharon Marshall?
Czy to dziewczyna, która zaginęła w Utah? A może ta, która zaginęła w Toronto?
Było tego coraz więcej.
Dostawałem kolejne e-maile.
Od ludzi z USA, z Kanady, z innych kontynentów.
W ciągu sześciu miesięcy do roku
ludzie z całego świata próbowali odkryć, kim była ta dziewczyna.
Ludzie byli sfrustrowani. Mówili: „Matt, no weź!
Czytamy to. Myśleliśmy, że odkryłeś prawdę”.
I nie odkryłem.
Odpowiadałem na wszystkie e-maile.
Odpowiadałem: „Napisałem to w nadziei, że odkryjemy jej tożsamość”.
Dostałem kilka dobrych tropów,
ale nie mogłem ich sprawdzić.
Lecz w 2005 roku, prawie rok po wydaniu książki,
nastąpił przełom.
Dostałem anonimowego e-maila.
Ktoś napisał:
„Czy DNA córki Sharon by pomogło?”.
Nazywam się Megan.
Jestem biologiczną córką Sharon.
Zawsze wiedziałam, że byłam adoptowana,
ale nigdy nie było mi z tym dziwnie, dopóki nie przeczytałam książki Matta.
To było znacznie więcej niż adopcja.
Im więcej się dowiadywałam,
tym bardziej byłam zła i smutna.
Od tamtej pory moje emocje się mocno zmieniały.
Odkąd się o tym dowiedziałam, czułam coraz więcej złości i smutku.
Nie wiedziałam, jak mam się czuć.
Nie wiem, co czuję. Wiem, że jestem zła.
Ale nie wiem, na co ani dlaczego.
Nadal próbuję to zrozumieć i przepracować.
Dowiedziałam się wielu rzeczy, o których nie lubię myśleć.
Żadna dziewczyna nie powinna przez to przechodzić.
Przez obcego czy kogoś, kto ma być twoim ojcem,
czy kim on dla niej był.
O tych rzeczach nie lubię myśleć.
Zaczynałam trzecią klasę liceum, gdy moja ciocia odkryła książkę Matta
i powiedziała o niej mamie.
Pamiętam, że byłyśmy na lodach i wracałyśmy do domu,
gdy mama powiedziała mi,
że historia mojej mamy to coś więcej niż śmierć w wypadku.
NOWY ORLEAN, 1989 R.
Para weszła do kancelarii. Powiedzieli, że nie stać ich na kolejne dziecko.
Chcieli, żeby ktoś je adoptował.
Weszliśmy i zobaczyliśmy przy stole Clarence’a i Tonyę.
Chciał mieć to za sobą. Chciał pieniędzy.
Kontrolował rozmowę.
Byłam trochę podejrzliwa.
Ale czułam, jakby Bóg mi mówił: „Zrób to”.
Sześć tygodni później urodziła się Megan.
Przyjechaliśmy do szpitala
i było już po porodzie.
Tanya leżała w łóżku. Podeszłam do niej. Byłyśmy same.
Zapytałam, czy chce zobaczyć małą. Powiedziała, że nie może.
Wciąż myślę o tym dniu.
Dlaczego nie powiedziała mi więcej?
Mogła powiedzieć, że potrzebuje pomocy.
Byłyśmy same i miała okazję.
Dlaczego nie powiedziała:
„Pomóż mi”?
Nikt o tym nie wie. Byłyśmy same w pokoju.
Jak tylko Floyd wszedł, to był koniec.
Rozmowa się skończyła.
Kiedyś…
Nadal to czasem robię.
Wyszukuję moje dziecięce zdjęcia,
zdjęcia Michaela i zdjęcia Sharon i porównuję je.
Widać, że policzki i nos mam po niej.
Mam taki sam naturalny kolor włosów. Zdecydowanie widzę w niej siebie.
Jako dziecko chcesz wiedzieć, do kogo jesteś podobna.
Poznać historię rodziny. Potem stajesz się nastolatką.
Chcę poznać swoje korzenie.
W 2010 czy 2011 roku postanowiłam zrobić badanie DNA.
Po to,
żeby znaleźć jakąś moją rodzinę.
To było ekscytujące.
Była szansa, że kogoś znajdę.
Sharon była w ciąży trzy razy.
W liceum oddała dziecko do adopcji. Potem urodziła Michaela.
Trzecie dziecko oddała do adopcji w Nowym Orleanie.
To Megan.
Przez to, że znaleźliśmy pasujące DNA,
otworzył się przed nami świat nowych możliwości.
Wtedy pojawiło się NCMEC,
Narodowe Centrum Dzieci Zaginionych i Wykorzystywanych.
ALEXANDRIA, WIRGINIA, 2011 R.
W 2011 roku dostałam niewielką teczkę z aktami
niejakiej Sharon Marshall.
Nie miałam dużo informacji.
Gdy przeczytałam książkę,
nie miałam się do kogo zwrócić.
Nie miałam możliwości,
ale Joe Fitzpatrick był ważnym graczem w całej sprawie.
Powiedział mi, że w FBI sprawa jest zamknięta
i że nigdy nie prowadzili śledztwa w sprawie Sharon.
Joe mógł jedynie prowadzić dochodzenie
w związku z porwaniem Michaela Hughesa.
Gdy Joe powiedział, że mi pomoże,
byłam zachwycona.
Gdy dostałem telefon z NCMEC,
ucieszyłem się, że będę mógł wrócić do tej sprawy.
Była niedokończona.
Zrobiłem w niej duże postępy,
ale nie miałem szansy jej domknąć, bo odszedłem na emeryturę.
Dało mi to trochę nadziei.
Musieliśmy spróbować jeszcze raz z Franklinem Floydem.
Był skazany na śmierć. Wiedział wszystko.
Musieliśmy z nim jeszcze raz porozmawiać.
Dostałem telefon z NCMEC od Ashley Rodriguez.
Zacząłem czytać akta i próbowałem zrozumieć, kim jest Floyd.
Był moim celem. Chciałem wiedzieć o nim wszystko.
Powiedziałem mu: „Będzie opowiadał dużo kłamstw.
Ciężko wyciągnąć z niego prawdę”.
Nie miałam dużych nadziei.
To była nasza ostatnia deska ratunku.
Agenci FBI pojechali na Florydę, żeby przesłuchać Floyda.
Miałem trzy pytania.
„Kim jest Sharon Marshall?”,
„Co się stało z Michaelem?”
i „Czy byłeś odpowiedzialny za śmierć Sharon?”.
Najpierw skupiłem się na tym pierwszym.
To najłatwiejsze pytanie.
Może nie chcieć odpowiedzieć, ale nie przyzna się do winy.
Nie chciał o tym rozmawiać.
Zaczął się zamykać w sobie i wygłaszać tyrady.
Nie zdążyliśmy powiedzieć, że jesteśmy agentami.
Uznał nas za prawników.
On siedział, a my staliśmy. Mówił przez 45 minut.
W końcu powiedziałem: „Nie jesteśmy prawnikami”.
A on: „To kim, kurwa, jesteście?”.
Ja na to: „Agentami FBI”.
Podniósł głowę i spytał: „Czego chcecie?”.
„Wznawiam śledztwo w sprawie Michaela Hughesa”.
A on: „Wolałbym, żebyś je zakończył”.
Ja na to: „Nie”.
Powiedziałem: „Chciałeś, żeby był nową Sharon.
Sharon już nie ma, a Michael miał ją zastąpić”.
Mówiłem dalej, a on zaczął płakać.
Dał się ponieść emocjom i to była moja szansa.
Scott uderzył lekko w stół, żeby przyciągnąć jego uwagę.
„Jak go zabiłeś, Floyd?” Płakał krokodylimi łzami.
Podniosłem głos. „Jak go zabiłeś?”
Powiedział: „Nie rób tak”.
W końcu uderzyłem pięścią w stół.
Krzyknąłem: „Jak go zabiłeś?”.
Przestał płakać.
„Strzeliłem mu dwa razy w tył głowy, żeby szybko umarł”.
Co was to obchodzi, gdzie jest?
Przed ponad 20 lat nikt nie wiedział, co stało się z chłopcem,
ale teraz agenci FBI znaleźli odpowiedzi.
Łzy i smutek rodziny, która nagle straciła dziecko.
Przywitaj się, przytul go, ucałuj.
Kiedyś się z nim spotkamy.
MICHAELU, NIGDY CIĘ NIE ZAPOMNIMY
To boli.
Strata dziecka.
Prawie był naszym synem.
Prawie zakończyliśmy procedurę adopcyjną.
Został porwany, zanim mogliśmy to zrobić.
Nasze dzieci traktowały go jak brata.
Wszyscy traktowali go jak część rodziny.
FBI informuje, że podejrzany w sprawie sprzed 20 lat
przyznał się do morderstwa.
Twierdzi, że zakopał ciało przy granicy między Oklahomą i Teksasem.
Spędziliśmy tam dwa dni.
Dwa dni kopaliśmy i sprawdzaliśmy wszystko.
Niczego nie znaleźliśmy.
Daliśmy z siebie wszystko.
I niczego nie znaleźliśmy.
Ale nadal chciałem wiedzieć, kim była Sharon Marshall.
A on dał się podejść.
Po części dlatego, że Floyd kochał mówić o sobie.
To było zabawne. Podskakiwał, opowiadał historie.
I nagle zaczął mówić o tym…
jaki był przystojny i że nosił strój kierowcy autobusu
w Cherryville, w Karolinie Północnej.
Że był najlepszym kierowcą autobusu na świecie.
Powiedział nam, że poznał dziewczynę. Sandy.
Dopiero co sąd odebrał jej troje dzieci.
Scott zadał mu jedno z najbardziej genialnych pytań.
Zapytał: „Jak się wtedy nazywałeś?”.
Podał nam imię i nazwisko Brandon Cleo Williams.
To coś, czego jeszcze nie słyszeliśmy.
Gdy podał nam to nazwisko, dał nam coś więcej.
Nie tylko dał nam to nazwisko, dał nam też informacje
o osobie, którą poznał,
i o ich ślubie.
Podał nam datę ślubu.
Dał nam imiona córek
i miejsce ich narodzin.
„Która jest najstarsza?”
On na to: „Ta, o którą mnie wypytujecie”.
„Gdzie się urodziła?” „W Livonii, w Michigan”.
„Skąd to wiesz?” „Widziałem jej akt urodzenia.
To dziewczyna, o którą wypytujecie”.
Zapytałem go: „Jak się nazywała najstarsza córka?”.
Odpowiedział: „Suzanne Sevakis”.
Gdy powiedzieli mi, kim była, siedziałem tam i…
Nie byłem w transie, byłem…
po prostu zachwycony.
Prawie się popłakałem,
gdy mu to powiedziałem.
O rany!
Powiedział: „Wiem, kim była”.
Powiedział, że nazywała się Suzanne Sevakis.
Ja na to:
„Ja pierdolę!”.
Ulga to złe słowo, ale czułam coś w tym stylu.
To był koniec. Wiemy już, kim była.
AKT URODZENIA
Następnego dnia zdobyliśmy akt urodzenia.
Były na nim nazwiska rodziców.
Sandra Brandenburg i Clifford Sevakis.
Oboje nadal żyją.
Przyszli do mnie agenci FBI.
Pokazali mi zdjęcie Susie,
a ja powiedziałam: „To moja córka. Wiecie, gdzie jest?”.
Była bardzo mądra.
Lubiła się wygłupiać.
Była bardzo bystra.
Miałam 18 lat, gdy zaszłam w ciążę, i 19 lat, gdy urodziłam.
Miałam 17 lat, gdy zaczęliśmy się umawiać.
Chodziłam z Cliffem do liceum.
Była ode mnie młodsza o dwa lata.
Ale była mądra i zabawna,
a ja byłem zauroczony.
Byliśmy parą przez całe liceum.
Wzięliśmy ślub pod koniec liceum.
Zaszłam w ciążę kilka miesięcy po ślubie.
Cieszyłam się.
Byłam szczęśliwa.
Nie mogłam się doczekać dziecka.
Cliff był w Wietnamie, gdy urodziłam.
Było mi ciężko.
Dostałem zwolnienie na tydzień.
Wtedy pierwszy raz zobaczyłem Suzanne. Miała sześć miesięcy.
Była pięknym cherubinkiem.
Czułem dumę.
Serce rośnie, gdy ma się dziecko.
Ale gdy pojechałem do Wietnamu,
zostawiłem za sobą wszystko i Wietnam stał się moim światem.
Gdy wróciłem, nie byłem sobą, a ona poznała innego faceta.
Wtedy Sandy powiedziała mi, że chce rozwodu.
Zaczęłam spotykać się z innym mężczyzną.
Urodziłam Allison i Amy.
Ale rozwiedliśmy się.
Przeniosłam się z dziewczynkami na osiedle domków kempingowych.
Osiedle było na wzgórzu.
Znienacka przeszło tornado i przewróciło mój dom.
Po tornadzie miałam coś, co teraz nazywają zespołem stresu pourazowego.
Pamiętam,
jak siedziałam w kącie na podłodze w dużym pokoju.
Dziewczynki wołały: „Mamo!”, a ja nie mogłam się ruszyć.
Poszłam do opieki społecznej, bo myślałam, że tam można szukać pomocy.
Odebrali mi dzieci.
Pamiętam, jak mówiłam z płaczem:
„To niebezpieczne. Nie mogę się nimi opiekować”.
Pani z biura opieki społecznej powiedziała:
„Idź do kościoła. Będzie ci lepiej”.
Ktoś z Wydziału Opieki Społecznej zadzwonił i powiedział:
„Chcemy, żeby dziewczynki trafiły do jednej rodziny.
Są do siebie przywiązane i nie chcemy ich rozdzielać”.
Dali mi wybór:
mogłem adoptować wszystkie trzy lub oddać wszystkie trzy.
To było dla mnie trudne.
Spędziłem weekend,
pijąc i myśląc za dużo.
W tamtym czasie mieszkałem z rodzicami,
nie miałem pracy.
Miałem chyba 23 lata.
Nie sądziłem, że byłbym wtedy dobrym rodzicem.
Nie pozbierałem się jeszcze po Wietnamie.
Wiem, że w kościele płakałam,
bo płakałam cały czas i nie mogłam przestać.
Tam go poznałam.
Podszedł do mnie, usiadł obok
i zaczął do mnie mówić spokojnym głosem.
Pytał: „Co się stało?”.
„Bóg mnie wysłał, bym ci pomógł”.
Powiedział: „Odzyskamy twoje dzieci.
Weźmiemy ślub,
zaopiekuję się tobą i dziećmi i wszystko będzie dobrze”.
Gdy byliśmy razem, robił rzeczy, które były straszne.
Gdy zdałam sobie sprawę z sytuacji, nie wiedziałam, co zrobić.
Cały czas nosił przy sobie nóż.
Kładł rękę na boku, przy którym nosił nóż,
i mówił: „Myślisz, że mnie zostawisz?.
Nie ma takiej opcji”.
Pewnego dnia musiałam kupić dziewczynkom pieluchy.
Wypisałam zły czek w sklepie.
Trafiłam na 30 dni do aresztu.
Wtedy zabrał moje dzieci.
Natychmiast poszłam na policję
i powiedziałam, że zabrał moje dzieci.
Policja zapytała: „Jest pani jego żoną?”. Przytaknęłam.
Powiedzieli mi: „To sprawa cywilna. Musi pani się tym sama zająć”.
WYDZIAŁ POLICJI
Zaczęłam krzyczeć
i wyprowadzili mnie z budynku.
W pewnym momencie, nie wiem kiedy,
zostawił Allison i Amy w domu dziecka,
zabrał Susie i wyjechał.
Nie da się nie myśleć:
„Gdybym nie…
Gdybym zdołała poprosić o pomoc.
Gdybym się uwolniła, nigdy by do tego nie doszło”.
Powinnam być jej matką. Powinnam ją ochronić przed potworem.
Nie zrobiłam tego.
Jestem bardzo zła na mamę Sharon.
Nie wierzę,
że przez to, jakie były czasy, nie mogła znaleźć córki.
Ja zostałam porwana w 1976 roku.
Przez prawie pięć lat moja mama kontaktowała się ze wszystkimi.
Z senatorem,
burmistrzem, była w telewizji.
Robiła wszystko, co mogła.
Nie była bogatą osobą,
ale wydała wszystkie pieniądze na szukanie mnie.
Moja mama zrobiła wszystko.
Chcę po prostu wiedzieć dlaczego.
Dlaczego bardziej się nie starała?
Będę szczera. Kontaktowałam się z jej babcią.
Nie poszło dobrze.
W ogóle ją to nie obchodziło.
Gdy się z kimś kontaktujesz i ta osoba nie jest zainteresowana…
To dla mnie…
Masz to gdzieś?
Nie chcesz wiedzieć? Co z ciebie za człowiek?
Mam problem z takim podejściem.
W 2003 roku, gdy byłem w Tulsie i poszedłem na cmentarz, pomyślałem:
„Czy nie byłoby fajnie wrócić tu kiedyś i wymienić nagrobek?”.
Było na nim tylko „Tonya”. Drażniło mnie to.
Gdy odkryliśmy jej tożsamość, podjęliśmy decyzję.
Rozmawiałem z Megan i zaproponowałem to.
Matt spytał mnie, co powinno być napisane na nagrobku.
Ja na to: „Kurczę, to duża odpowiedzialność”.
Wpłynęła na wiele osób w swoim życiu i chciałam mieć pewność,
że nagrobek pokaże, że była dla wszystkich kimś ważnym.
3 CZERWCA 2017 R.
Ojcze, dziękuję ci za tę szansę.
Modlę się, że przyniesiesz wytchnienie, siłę i miłość
wszystkim tu zgromadzonym.
Nie tylko dziś, ale zawsze.
Oto ona.
Miała zaledwie 20 lat, gdy zmarła w 1990 roku.
I dopiero w czerwcu 2017 roku udało nam się zmienić jej nagrobek.
I w końcu umieścić tam jej prawdziwe imię.
Była przyjaciółką dla wszystkich.
Była głosem rozsądku i wsparciem dla ludzi.
Co jest niewiarygodne, bo nie miała tego w domu.
Była przy tym taka opanowana.
ODDANA MATKA I PRZYJACIÓŁKA
W końcu miała pogrzeb, na który zasługiwała.
To było dla mnie jak postawienie średnika.
Nareszcie mogła zaznać spokoju.
Ale w moim sercu żyje dalej.
Gdy umrę, może wtedy postawię kropkę.
Było pięknie.
Wspaniale było odkryć, kim była.
Pamiętam, że…
czułam, że pomogłam.
Było mi bardzo przykro, że nie wiedziała, kim była.
Naprawdę mi pomogło poznanie ludzi, którzy byli częścią jej życia.
Wszyscy tak dobrze ją wspominali.
Mam wrażenie, że czasami starała się
jak najlepiej wykorzystać swoje życie.
Cieszyłam się,
że umieściliśmy jej prawdziwe imię na nagrobku.
To było ważne dla nas wszystkich.
To prawdziwa ona. To jest jej tata.
A to jest jej córka.
Tutaj jest jej grób, a to jest jej prawdziwe imię.
SUZANNE MARIE SEVAKIS 6 WRZEŚNIA 1969 R. - 30 KWIETNIA 1990 R.
ODDANA MATKA I PRZYJACIÓŁKA
Dziękuję.
Nawiązałam tyle nowych więzi i mam więcej rodziny, niż potrzebuję.
Mam nadzieję, że będę w połowie tak dobrą matką jak ona.
Gdy zostałam mamą,
Suzanne zyskała u mnie jeszcze większy szacunek,
bo oddała do adopcji dwoje dzieci
albo więcej,
wiedząc, że tak będzie dla nich lepiej.
Mój syn nazywa się Michael. To imię po moim bracie.
Michael nie przeżył, ale chciałam, żeby jego imię przeżyło.
Nie mogę porozmawiać już z Suzanne, ale mogę rozmawiać z Megan.
To wystarczy.
Próbuję zrozumieć siebie,
ale wiem, że ta historia komuś pomoże.
Muszę tylko połączyć wszystkie elementy i zrozumieć, jak na mnie wpłynęły.
Wtedy będę mogła się tym podzielić.
Wiem, że miała szansę.
Byłaby jedną z tych osób,
która byłaby w stanie przezwyciężyć to, co się jej przydarzyło.
Gdyby się od niego uwolniła,
przetrwałaby i byłaby wspaniałą kobietą.
Miała ogromny potencjał.
Mogła coś zaoferować światu.
Miała prawdziwy dar…
Taką ją zapamiętam.
KU PAMIĘCI SUZANNE MARIE SEVAKIS I MICHAELA ANTHONY’EGO HUGHESA
INFORMACJE NA TEMAT PRZEMOCY SEKSUALNEJ
SĄ DOSTĘPNE NA STRONIE WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Sylwia Szymańska