Downloaded from YTS.MX
EEN NETFLIX-DOCUMENTAIRE
Official YIFY movies site: YTS.MX
Het is laat 's nachts in Oklahoma City in april 1990.
Twee of drie mannen rijden over een weg.
En ze zien een soort puin.
Dan zien ze dat er verderop een lichaam ligt.
Het lijkt een jonge vrouw te zijn, met blond haar.
Ze bellen een ambulance.
Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht en haar man Clarence komt opdagen.
Hij zegt dat ze Tonya Hughes heet, dat ze stripper is in Tulsa…
…en dat ze een jonge zoon hebben die Michael heet.
GEEN BEZOEKERS
Hij is veel ouder en hij is een nogal rare vent.
De artsen blijven haar onderzoeken en zien oude blauwe plekken.
Ze zien oude verwondingen.
Er is iets mis met dit plaatje.
Uiteindelijk overlijdt ze.
De meiden met wie Tonya danste willen haar familie vinden.
Ze bellen een vrouw en zeggen dat haar dochter dood is.
Zij zegt: 'Waar heb je het over?
M'n dochter is al 20 jaar dood. Ze werd maar 18 maanden oud.'
Ze beseffen dat de vrouw die ze begroeven niet Tonya Hughes was.
Dus nu vragen ze: 'Wat is er gebeurd? En wie is ze echt?'
SECRETS HERENCLUB
Ik ontmoette Tonya bij Passions in de herfst van 1989.
TULSA, OKLAHOMA 1989
We werden vrienden omdat we de jongsten waren.
Zo vormden we vanzelf een kliekje.
We waren anders dan de motormeiden.
We waren het type meisje dat haar schooldiploma haalde.
Ik studeerde in die tijd. We hadden veel gemeen.
Ik zag dat ze slim was.
Constant aan het lezen. Ze wilde altijd meer kennis vergaren.
We praatten veel met elkaar.
Tonya was m'n beste vriendin.
Toen ik Tonya ontmoette, ontmoette ik haar man Clarence ook.
Hij was een oudere man en ze hadden een zoon van twee, Michael.
Haar zoon betekende alles voor haar.
Hij was haar hele wereld.
Hij was altijd vrolijk en gelukkig. Hij hield zoveel van haar.
Altijd als ik ze samen zag, bleef Michael dicht bij z'n moeder.
Hij bleef bij Clarence uit de buurt.
Ik vroeg haar: 'Zullen we met Michael naar de dierentuin gaan?'
Dan zei ze meteen nee.
Michael mocht nergens heen…
…alleen met haar.
Als je de kleedkamers gebruikt, zie je elkaar.
Ze had blauwe plekken. Over haar hele achterste.
Ze zei dat ze was uitgegleden, maar ik wist wel beter.
En het was erg.
En het werd erger.
Het werd steeds erger.
Op een dag vertelde Tonya me…
…dat Clarence een levensverzekering voor haar had afgesloten.
Ze was doodsbang.
Ze wilde echt vluchten, maar ze had Michael…
…en hij hield hem achter slot en grendel.
Echt achter slot en grendel.
Ik denk dat ze bang was dat hij hen allebei iets zou aandoen.
Ik denk niet dat ze Michael bij Clarence weg kon krijgen.
Ze zat vast…
…en wist niet hoe ze weg kon komen.
Clarence belde me op 25 april 1990 en zei dat ze betrokken was geweest…
…bij een aanrijding in Oklahoma City.
Ze had me niet verteld dat ze de stad uit gingen.
Waarom zou ze dat niet vertellen?
Alles eraan voelde verkeerd.
Tonya Hughes werd na middernacht binnengebracht.
Ze had een gematigd ernstige inwendige schedelverwonding.
Ze ging naar de IC, waar we haar zo goed mogelijk behandelden…
…met infusen, medicatie om haar bloeddruk te beheersen…
…en medicatie om zwellen van de hersens in te perken.
Clarence vertelde me dat ze op de intensive care lag…
…en geen bezoek mocht ontvangen.
Ik mocht haar eigenlijk niet zien, maar ik ging toch.
Toen kwam de verpleging binnen.
Ze vertelden dat ze dachten dat er kwade opzet in het spel was.
Ze vertelden me dat het geen aanrijding was.
Wat mijn aandacht trok, waren de krassen hier.
Krassen van iemands nagels.
Het leek alsof ze had gevochten.
Ze was er vrij goed aan toe voor een voetganger die was aangereden.
Haar vitale functies waren stabiel.
Maar ze leek achteruit te gaan en dat was een raadsel voor me.
Ik was thuis en de telefoon ging. Het was het ziekenhuis.
Ze was overleden.
Ze was 20 jaar oud toen ze overleed.
Zo ontdekten we dat haar naam niet haar naam was.
Ze heette niet echt Tonya Hughes. We wisten op dat punt niet wie ze was.
TONYA IK ZAL ALTIJD BIJ JE ZIJN
Daarom zetten we alleen 'Tonya' op haar grafsteen.
Ik denk dat Michael niet veilig was bij Clarence, helemaal niet.
Het ziekenhuis vroeg me naar Michaels toestand. Hij sprak niet.
Ik zei: 'Dat is niets voor hem.'
Ze hielpen me om naar DHS, de kinderbescherming, te gaan.
De DHS haalde Michael op en plaatste hem in een pleeggezin.
CHOCTAW, OKLAHOMA 1990
Daar is hij. -Dat is het.
De Mickey Mouse Club.
Hij moest z'n Mickey Mouse-pet op.
We kregen Michael op 1 mei 1990.
Michaels moeder was de dag ervoor overleden.
Hij had net z'n tweede verjaardag gevierd.
Z'n maatschappelijk werker zei…
…dat hij nog de fles kreeg en alleen Pepsi dronk.
Als je hem ooit iets weigerde…
…werd hij hysterisch.
Hij ging op de vloer liggen, daar op die tegelvloer…
…en sloeg z'n hoofd tegen de vloer. -Hij tilde z'n hoofd op…
Tot het punt waarop hij zich verwondde.
Hij was in de war, maar het was een lieve knul.
Die eerste avond liet ik hem stoppen met Pepsi.
Nam hem z'n fles af.
Ik gaf hem gewoon een beker met melk.
Weet je, ik dacht: man, waar ben ik mee bezig?
Als je een baby van de fles haalt, is hij de eerste nachten niet blij.
Nou, hij begon tot rust te komen.
Toen de week om was…
Was hij een ander kind. -Inderdaad.
Ik had nooit gedacht dat ik zou meemaken dat hij dat zou doen.
We hadden Michael vier jaar.
In de eerste twee jaar begon hij daadwerkelijk te groeien.
Emotioneel, fysiek, mentaal.
In de hele tijd dat we Michael hadden…
…probeerde z'n vader hem terug te krijgen.
RECHTBANK
M'n zoon wordt gestraft omdat hij z'n vader wil zien.
Hij moet op z'n kamer blijven, z'n speelgoed wordt afgepakt…
…en ze zeggen hem dat z'n pa gemeen is.
We kunnen niet toelaten dat een kind wordt weggehaald uit een veilig huis…
…vanwege een natte luier of een vermeend gebrek aan genegenheid…
…die ik m'n zoon niet kon geven in de tijd van de tragische dood van m'n vrouw.
Hij had bezoekrechten.
Michael ging gedwongen bij hem op bezoek. Hij vond dat niet leuk.
We zeiden Michael dat hij bij z'n vader op bezoek moest.
Dan kroop hij onder de pianobank en zei hij keer op keer: 'Die gemene man.'
Het was nooit een fijne dag voor Michael.
Ik zal met deze gedachte afsluiten.
Ontwrichte gezinnen en wrede dingen maken van een kind een crimineel.
Iedereen nam aan dat hij de vader was.
De DHS belde me en zei…
…dat we moesten laten testen wie Michaels vader was.
De resultaten kwamen en toonden aan dat hij absoluut niet de vader was.
Geen biologisch verwantschap.
MAATSCHAPPELIJK WERK
NIET MICHAELS BIOLOGISCHE VADER
Ze zegden z'n ouderlijke rechten op.
Dus toen stopten de bezoeken.
In diezelfde week reed er een pick-up voorbij.
Die man reed stapvoets. Hij bleef de hele tijd naar me kijken.
Ik dacht: waar kijkt die man naar?
Ik had een vermoeden. Ik weet niet waarvan.
Ik belde de DHS en vroeg:
'Kun je zeggen wat Clarence Hughes voor auto rijdt of hoe hij eruitziet?'
Toen ze hem omschreven, zei ik: 'Die man kwam net langs m'n huis.'
Ze zeiden: 'Je bent paranoïde.' Ik zei: 'Nee, ik denk echt dat er iets is.'
12 SEPTEMBER 1994
Op 12 september 1994…
…kregen we een melding dat een man in het bos was vastgebonden.
Met handboeien en ducttape.
De verdachte liep nonchalant naar binnen en vroeg naar de schooldirecteur.
Hij zei dat hij z'n zoon kwam halen. Hij trok een pistool deels uit z'n zak.
Hij zei: 'Ik wil Michael ophalen en jij gaat me daarmee helpen.'
Hij zei dat hij bereid was te sterven.
Als ik hem niet hielp, zou ik het niet overleven.
Toen liep hij het lokaal binnen met de directeur onder schot…
…en ontvoerde Michael uit de school, samen met de directeur.
Hij zei: 'We gaan hier weg met jouw pick-up.
Ik wil dat je een stukje rijdt naar een zandweg.'
Ze stopten uiteindelijk.
De directeur werd naar de boomgrens gebracht…
…waar hij aan een boom werd geketend en ducttape over z'n mond kreeg.
Na een tijd vond iemand hem. Die belde de autoriteiten.
Toen de plaats delict was ontruimd, belden we de FBI.
De dag erop kwam agent Phil Fitzpatrick zich aan me voorstellen.
Je bestrijdt meer misdaad op weg naar huis in New York…
…dan hier in heel Oklahoma City.
We hebben niet veel ontvoeringen in Oklahoma…
…maar als ze er waren, wist ik dat ik ze behandelde.
Bij ontvoeringen wil je het slachtoffer binnen 48 uur terughebben.
Als dat niet lukt, nemen je kansen dramatisch af.
Als allereerste vaardigden we een opsporingsbericht uit.
Alle instanties in Oklahoma waren op zoek naar een jongetje…
…dat Michael Hughes heette…
…en was ontvoerd door de man die beweerde dat hij z'n vader was.
Clarence Hughes.
We pakten z'n dossier en zagen dat hij in 1990…
…had geprobeerd om de levensverzekering van z'n vrouw te innen.
Maar hij gaf een BSN op van iemand die Franklin Floyd heette.
De echte naam van Clarence Hughes was dus Franklin Delano Floyd.
VERDACHTE REISDE MET VALSE ID
Franklin Floyd had zoveel aliassen.
Trenton Davis, Warren Marshall en Clarence Hughes.
We beseften ook dat Franklin Floyd in de reclassering had gezeten.
Hij had dus in de gevangenis gezeten.
Dus ik vroeg z'n strafblad meteen op.
In 1962 had hij een meisje ontvoerd.
Hij had een bank overvallen in 1963.
Hij werd in 1972 overgedragen aan de reclassering.
En in 1973 had hij een vrouw aangevallen.
Hij werd gearresteerd, kwam op borgtocht vrij…
…maar verscheen niet voor z'n rechtszaak.
Sindsdien was hij op de vlucht. Bijna twee decennia voortvluchtig.
Er was maar één conclusie mogelijk: we hadden een groot probleem.
Franklin Floyd zat in de jaren 60 tien jaar in de gevangenis.
Na vrijlating ging hij niet naar z'n reclasseringsambtenaar.
Hij verdween de volgende 17 jaar van de radar.
Hij was een expert in op de vlucht zijn en kon z'n identiteit vervalsen.
ONTSNAPTE FEDERALE GEVANGENE
MYSTERIE OMTRENT LEVEN EN DOOD VAN DE MOEDER
Er waren grote vragen over de moeder van de jongen…
…die vier jaar eerder was gestorven.
De verdenking viel op Franklin Delano Floyd…
…toen Tonya's collega's bij de stripclub Passions in Tulsa…
…hun verhaal deden bij de politie.
FLOYD VERDACHT IN AANRIJDING MOEDER
Toen ik hoorde dat Tonya overleed na een aanrijding…
…leek Floyd de waarschijnlijke dader.
ZOEK NA ONTVOERING
Die vent was gewelddadig. Hem vangen kon lastig worden.
FBI ZET 'BIZARRE' ONTVOERING UITEEN
'HIJ IS HEEL GEVAARLIJK.'
Volgens de gedragswetenschap had ik een week.
Na een week zou Floyd de jongen waarschijnlijk beu zijn.
Hij zou een blok aan het been worden en Floyd zou hem doden.
Floyd rijdt vermoedelijk met de jongen in een pick-up van Ford uit 1994.
Het kenteken, QCN305, is uitgeschreven in Oklahoma.
Tonya Hughes was de moeder van de jongen die in Choctaw op school is ontvoerd.
Ze werd doodgereden door een auto in Oklahoma City in 1990.
Met tips over Michael Hughes belt u de FBI op 842-7471.
ONTVOERING
In 1994 was er een groot nieuwsbulletin over de ontvoering.
M'n moeder keek naar het nieuws en zei:
'Ze noemen haar anders. Tonya. Maar dat is echt Sharon op het nieuws.'
En ik zei: 'Wat is er mis? Is Sharon in het nieuws?
Spreken ze haar? Wat is er aan de hand?' M'n moeder zei nee.
'Sharon is dood.'
Ik belde de FBI. Ik belde de hotline en zei:
'Er was een nieuwsbericht over…
…een meisje dat Tonya heet. Ik weet wie ze is.
Haar naam is Sharon Marshall.'
Ze was m'n beste vriendin op school.
CHOCTAW, OKLAHOMA 1994
FOREST PARK, GEORGIA 1984
Ik ontmoette Sharon in 1984 in het kamp voor de leerlingenraad.
Ik was een klasgenoot van Sharon Marshall.
We volgden samen het vakkenpakket voor begaafde leerlingen.
Sharon zat in de eindexamenklas van 86.
Ik in die van 87. Ik had twee hele jaren met haar als m'n beste vriendin.
Het is een typische highschool.
Wilde gangen, maffe kinderen.
Mensen die stiekem rookten op de parkeerplaats.
We gingen jongens kijken in het winkelcentrum.
We hadden allemaal groot haar en maffe kleren.
De sfeer was gewoon typisch voor een highschool in de jaren 80.
Het begon toen ik Sharon ontmoette op kamp.
Het was meteen dikke mik.
Het voelde meteen alsof ik haar al m'n hele leven kende.
Ik weet haar eerste binnenkomst nog, want alle jongens gingen van: 'Wauw.'
Ze was superslim en ze zat bij de reservisten.
Ze zat in de natuurkundeclub en het programma voor begaafde leerlingen.
Er was veel wat voor haar sprak.
Sharons vrienden waren de outcasts.
We waren niet zo populair. We waren de slimme leerlingen.
De slimme leerlingen zijn niet per se populair.
'Sherry, ik vind in jouw jaarboek ook amper plek om te tekenen.
Je bent een heel lieve en rare meid.
Blijf zo. Behoud je unieke stijl en wees jezelf.
Hou van je. Sharon Marshall.'
Ze koos altijd underdogs.
Zo'n iemand was ze gewoon.
Voor mij was de highschool zwaar. Ik was kleiner dan de rest.
Ik was een creatieveling.
Ik werd bijna in elkaar geslagen, een flikker genoemd. Dat was normaal.
En de vierde en vijfde klas waren alleen maar fijn door een paar mensen.
Een van die mensen was Sharon Marshall.
Op school schreef ze me altijd briefjes. Dingen als: 'Hé, lieve Ray.
Hopelijk heb je een fijne dag. Ik hou van je. Sharon.'
Ze was erg volwassen voor haar leeftijd.
Ze was er vanaf dag één op gebrand dat ze naar Georgia Tech wilde…
…om ruimtevaartingenieur te worden.
Ik herinner me het telefoontje. Ze stond te krijsen.
'Het is me gelukt. Ik ben toegelaten. Ik mag naar Georgia Tech…
…en ik krijg een volledige beurs voor de richting ruimtevaarttechniek.'
Ze was zo opgewonden. Het was de beste dag van haar leven.
Ze was zo ontzettend gelukkig. Ze praatte nergens anders over.
Haar vader kocht een grote advertentie in het jaarboek…
…om haar te feliciteren met haar beurs. Er stond: 'Pas op, Georgia Tech.
Hallo, toekomstige luchtmachtgeneraal en ruimtevaarttechniekcarrière. Pap.'
Meer ouders hadden zo'n grote advertentie, maar zij kozen babyfoto's en… Nou ja.
Waarom zou een vader een sexy foto voor z'n dochter kiezen?
Dat is niet logisch.
We vonden haar vader erg streng en raar.
Ik ontmoette haar vader voor het eerst toen hij Sharon naar m'n huis bracht.
Hij nam m'n vader apart en vroeg om een lening.
M'n vader zei: 'Absoluut niet.' Weet je? Nee.
Dat liet een slechte indruk achter bij m'n ouders. En dat was dag één.
Ze zei dat haar moeder op een brug was doodgereden toen ze zeven was.
Zij moest elke avond koken.
Ze mocht niet echt aan de telefoon kletsen.
Ze zei: 'Bel mij niet tenzij ik er van tevoren van weet.
Ik kan jou wel bellen.'
Zo gauw hij thuiskwam, werd haar stem erg nerveus.
Dan zei ze: 'Oké, ik moet gaan,' en hing ze op.
Ik weet nog dat ze belde en keihard moest janken.
Ze zei dat ze zwanger was.
Ik herinner me dat ik geschokt was.
Weet je, ik huilde toen ze zei dat ze zwanger was.
En ik zei: 'Mijn god, wat ga je doen?'
Ze zei: 'Als de baby er is, sta ik hem ter adoptie af.
Maar ik mag niet meer studeren van papa.'
'Je moet wel. Je hebt een beurs. Je bent zo slim.
Je wilt ruimtevaartingenieur worden.'
Ze zei: 'Iemand moet voor papa zorgen.'
Ik denk dat het haar brak dat ze niet naar Georgia Tech ging…
…want dat was het enige wat ze wilde.
Echt het enige wat ze wilde.
Sharon belde op een dag en zei: 'We vertrekken naar Arizona.'
Ze zei: 'Ik ga daar bevallen.'
Ze vertelde dat ze hem ter adoptie zou afstaan.
Van papa mocht ze hem niet houden.
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA 1994
Volgens de politie ging de 51-jarige Franklin Floyd de school…
America's Most Wanted heeft twee keer aandacht besteed aan Michael Hughes.
Na de aflevering van zaterdag belden er 20 kijkers…
…die iets dachten te weten over z'n verblijfplaats.
Een van die tips wordt de tip die ons naar Michael Hughes leidt.
Toen Michael verdween, was het steeds in het nieuws.
En ik geloof dat ik Joe Fitzpatrick toen heb ontmoet.
Ik heb uren met hem zitten praten.
Hij zei: 'Jenny, ze is niet alleen dood, maar ze is ook niet wie jij denkt.'
We lieten haar foto's van Tonya Hughes zien.
Ze zei dat zij haar kende als Sharon Marshall.
En dat de man die wij kenden als Clarence Hughes…
…de man was die zij kende als Sharons vader, Warren Marshall.
Ze dachten dat ze z'n vrouw was. Ze zeiden: 'Ze zijn getrouwd.'
En ik zei: 'Nee, dat is haar vader. Ze zijn niet getrouwd.'
Ze zeiden: 'Nee, lieverd, ze zijn getrouwd.'
En ik zei: 'Nee. Dat was haar vader.'
We hadden een heel ander beeld van wie Sharon was.
We beseften na het gesprek met Jenny Fisher…
…dat Tonya ook aliassen had.
We ontdekten dat ze in 1989, een jaar voor haar dood…
…hun namen hadden veranderd.
Sharon Marshall werd Tonya en Warren Marshall werd Clarence Hughes.
Die namen hadden ze van grafstenen in Alabama gehaald.
Toen trouwden ze onder hun nieuwe namen in New Orleans.
Die man trouwde dus met z'n eigen dochter.
TROUWAKTE
Het was ongelooflijk.
Van de ene vraag kwam de andere.
De politie wist niet met wie ze te maken hadden.
Uit onderzoek blijkt dat ze veel namen gebruikte.
Onder meer Tonya D. Hughes en Tonya Dawn Tadlock.
Maar wie was deze vrouw en wie doodde haar?
De grote vraag is: wat gebeurde er met Sharon Marshall…
…tussen haar schooltijd en het moment waarop ze dood langs de weg werd gevonden?
Haar dood was verdacht.
Maar er was geen bewijs dat Floyd haar had vermoord.
Wat gebeurde er met Sharon Marshall?
NAAKT
Ik hoorde één keer van haar.
Ze zei: 'We gaan binnenkort verhuizen, richting het westen.'
Op de een of andere manier belandden ze in Tampa.
Ze werkte als stripper in een van de clubs daar.
Mons Venus was in de late jaren 80…
…de enige plek waar je entertainment voor volwassenen kon vinden.
Dit stond bekend als een plek waar de mooiste meiden ter wereld werkten.
We droegen niet zomaar lingerie.
We droegen fantastische Franse lingerie. We waren de allerbesten.
Iedereen kwam hier.
Vrouwen.
Atleten.
Muzikanten.
Zakenmannen.
Elke avond voelde als een feest.
TAMPA, FLORIDA 1988
Ik herinner me de dag waarop Sharon Marshall binnenkwam.
Ze zag eruit als een levende pop.
Ze kleedde zich heel onschuldig.
Ze droeg een kanten jurkje.
Dus ze liep nooit helemaal naakt rond zoals alle anderen.
Ze leek echt een klein meisje.
Ze was erg verlegen.
Ze praatte niet over haar verleden.
En ze vertelde niet over zichzelf.
Maar zij en ik begonnen bevriend te raken.
En toen begonnen de meiden in de club me te vertellen…
…over haar vader en hun vreemde relatie.
Sharons vader zei tegen haar dat ze navraag moest doen…
…naar de feesten die ik organiseerde en me moest zeggen dat ze beschikbaar was.
Er is hier een miljonairsclub en hun feesten waren het makkelijkst.
Je danst drie nummers, geen lapdancing. Niemand raakt je aan.
En je gaat naar huis met 500 tot 1000 dollar.
Dat was het eerste feest waar ik Sharon mee naartoe nam.
Een van de mannen zei tegen me:
'Je moet Sharon gaan halen. Ik wil dat ze onmiddellijk vertrekt.
Ze staat voor de damestoiletten.'
Ze stond buiten, bij de deur…
…en bood die mannen seksuele diensten aan voor 50 dollar.
Ze zei: 'Het moet van m'n vader en hij heeft me condooms gegeven.'
Dat was weerzinwekkend.
Ik kon niet geloven…
…dat een man…
…z'n dochter in die situatie zou brengen.
Sharon vertelde niet dat ze zwanger was, maar het werd duidelijk.
Sharons relatie met haar zoon Michael was prachtig.
Ze was een geweldige moeder. Ze was zo betrokken met hem.
Je zag het in hoe hij naar haar keek.
Ik denk dat dat…
…het beste was dat haar ooit was overkomen.
Toen ik 15 was, begon ik op Michael te passen.
Hij was m'n maatje.
MICHELLE CUPPLES MICHAELS OPPAS
Hij gaf me soms een kopstoot. Voorhoofd tegen voorhoofd.
We staarden elkaar aan.
Of hij deed dat met z'n mond tegen m'n wang.
Hij was zo'n lieverd.
Ik woonde in trailerpark Golden Lantern hier in Florida.
Ik woonde ongeveer één blok van Sharon en Warren Marshall af.
Hun stacaravan was normaal.
Twee slaapkamers, één badkamer. Doorsnee formaat.
Warren had een opklapbed in de woonkamer. Sharon had de achterkamer.
En de middelste kamer was van Michael.
Hij had geen wieg. Dat vond ik vreemd. Hij had een kleine box.
Het aparte is dat ze geen familie hadden. En maar één of twee vrienden.
Sharon had een vriendin, Cheryl.
Ze kwam één tot drie keer per week naar het huis van Sharon en Warren.
Ze kleedde zich altijd goed en had een mooie manicure.
En ze was zo aardig.
Ze kwam door het trailerpark met haar Corvette.
Het was een mooie auto.
Als ze me bij het zwembad zag, zwaaide ze.
Als 15-jarige gaf het je een goed gevoel dat iemand die zo knap was…
…iemand van dat niveau, met klasse en stijl, hallo zei.
Cheryl was prachtig.
Ze was Italiaans.
Ze had lang, mooi, dik, zwart haar.
Ze zag er wild uit, maar ze was niet wild. Ze was heel naïef.
Ze had missverkiezingen gewonnen.
Ze zag Mons Venus als springplank.
Ze hoopte dat ze model zou worden.
Ze wilde in Playboy komen.
Maar toen hoorde ik dat Cheryl omging met Sharon en haar vader.
Ik maakte me zorgen over haar veiligheid.
Op een avond keken we naar worstelen.
Warren pakte een videoband zodat we het konden opnemen.
Toen zag ik…
…Sharon en Cheryl op het strand zonder topjes aan.
Ze dansten.
Ik weet nog dat ik daar zat en dacht: dat is Sharon.
Filmt hij z'n eigen dochter?
En toen besefte hij het. 'O, shit.
Geen woord hierover. Het is niets.
Het was voor de lol.' Blabla. Ik zei: 'Oké.
Ja, ik moet gaan. Ze verwachten me thuis.'
Een van de meiden vertelde me over de video.
Toen Cheryl aankwam, was ik ziedend op haar.
Ze zei dat Sharons vader had gezegd: 'Laat me foto's van je maken.
Ik zal een video maken om naar Playboy te sturen.
Je wordt een ster.'
Ze zei ook: 'Hij probeerde om seks met me te hebben.
En ik wilde geen seks met hem.
Ik probeerde hem af te houden.
En er ging een knop om…
…en hij werd heel gewelddadig.'
Ik zei tegen haar: 'Ik kan je niet tegen ze beschermen.
Je moet uit hun buurt blijven.'
Maar plotseling verdwenen Sharon en haar vader.
Ze kwam gewoon niet meer opdagen. Ze zei niets.
Ik dacht dat ze vast waren vertrokken omdat er zoveel werd gepraat.
En omdat we probeerden om haar bij hem weg te krijgen.
Maar de baby was nooit uit zijn zicht.
Dat vond ze eng.
En ze ging Michael echt niet achterlaten.
TAMPABAAI, FLORIDA 1989
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA 1994
Jennifer Fisher wist al die jaren niet wat er met Sharon was gebeurd.
Ik zei dat we in die tijd geen idee hadden van wat er gaande was.
We vonden haar vader gewoon maf.
Maar ik herinner me een dag waarop Sharon me te logeren vroeg.
M'n vader was de stad uit.
M'n moeder zei: 'Voor deze ene keer mag je daar logeren.
Niet tegen je vader zeggen.'
M'n moeder zette me af.
We begonnen ons om te kleden om naar bed te gaan.
Ze trok een lade open en haalde er erg sexy lingerie uit.
Ze zei: 'Papa koopt dit voor me en ik mag het houden.'
Ik zei: 'Mijn god, dit is mooi. Maar hallo, waarom heb je zoiets?'
Ze zei: 'Ik hou het gewoon omdat het mooi is.'
En…
Hij kwam binnen met een pistool.
Ze hadden geen deuren in huis. Gordijnen, maar geen deuren.
En hij kwam binnen met een pistool.
Hij richtte het op ons en zei: 'Wat doen jullie?' Hij brulde het echt.
Ik gilde.
We droegen alleen ondergoed. We waren ons aan het omkleden.
Ik had geen kleren aan. Ik greep alles om het voor me te houden.
En hij begon te lachen. Een maniakale, kwade lach.
Toen zei hij: 'Zo terug.' En liep hij weg.
Ik keek naar Sharon en ze lachte alleen maar.
'Papa doet gewoon gek.'
We kleedden ons om. Hij kwam terug.
Nog steeds met het pistool.
Hij zei dat ik moest gaan liggen.
Op een slaapzak op de vloer, met een kussen over mijn hoofd.
En dat deed ik.
Hij verkrachtte haar onder schot.
Ik was in de kamer.
Daarna spraken we niet. Hij stond op en vertrok.
En ik was… Ik lag daar gewoon.
De volgende ochtend kwam ze me een dikke knuffel geven.
Ze zei:
'Zo is papa gewoon.'
Ze zei: 'Ik ben in orde. Jij bent in orde.'
Ze zei: 'Vergeet het gewoon.'
Ik vertelde er niemand over, want ik was bang.
Het is zwaar, omdat dit al die jaren…
…het pijnlijkste ding in m'n leven is geweest.
Het heeft me veranderd als persoon.
Veranderd hoe ik de wereld zie.
Het heeft alles aan me veranderd.
Ik ken niemand die zo lang zo'n akelig leven had als zij.
Ik haatte het feit dat…
…ze als kind seksueel was misbruikt.
En toen bracht hij haar naar stripclubs…
…om daar geld voor hem te verdienen.
Dat deed me pijn voor haar. Ik voelde veel pijn voor haar.
Ik kan me niet voorstellen hoe iemand onder die omstandigheden kan zijn…
…en dan ook nog zo'n lange tijd.
We wisten dat Floyd zedendelicten had begaan tegen Sharon.
We wisten dat hij een verleden had van ontvoering, verkrachting en geweld.
Zoals altijd was dit een patroon.
Hij was in 1962 veroordeeld…
…voor het ontvoeren en verkrachten van een vierjarige.
Hij was een veroordeelde pedofiel.
TRUCKER, 19, BESCHULDIGD
In de jaren 90 viel hij weer een vrouw aan.
We begonnen dus een patroon van geweld en misbruik te zien.
JONGEMAN KRIJGT 10-20 JAAR NA ONTVOERING MEISJE, 4
Als je door Floyds verleden ging…
…was het duidelijk dat er iets niet spoorde.
Een agent vond een buur…
…die Franklin Floyd in de jaren 1970 kende in Oklahoma City.
Die buurtgenoot had een foto…
…van Floyd met Sharon toen ze ongeveer vijf of zes was.
Onze gedragswetenschapper zei dat ze een typisch misbruikt kind lijkt.
Ze kijkt droevig, ze glimlacht niet.
Toen keken we naar de tijdlijn.
We beseften dat Sharon 20 was toen ze overleed in 1990.
Wat betekende dat ze was geboren omstreeks 1969 of 1970.
Floyd zat in de gevangenis tussen 1963 en 1972.
Hij kon onmogelijk Sharons biologische vader zijn.
Hij kon geen kind hebben.
Het was niet logisch dat het meisje van hem was.
Floyd had een verleden van ontvoeringen.
Dus toen ik dat zag, zei ik: 'God, hij heeft haar vast ook ontvoerd.'
We vrezen dat ze is ontvoerd als jong kind…
…en tijdens die hele periode door Franklin Floyd werd vastgehouden.
MEER DETAILS…
Hij hield haar meer dan 15 jaar vast.
…IN BIZARRE ZAAK VERDWENEN JONGEN
Ik wist inmiddels dat haar naam niet Sharon Marshall of Tonya Hughes was.
MICHAEL HUGHES BIJ MOEDERS ONTVOERDER
Ik had geen idee wie ze echt was.
Wie haar ouders waren.
Waar ze vandaan kwam.
Wat haar echte naam was.
We wisten het gewoon niet.
Je wordt een beetje onpasselijk omdat je beseft dat…
…deze afgrijselijke zaak zojuist nog erger werd.
SLACHTOFFER VAN ONTVOERING MICHAEL HUGHES
Daarom dachten we dat Michael echt in gevaar was.
We wisten dat we snel moesten handelen.
Franklin Floyd was al 17 jaar een voortvluchtige.
We wisten dus dat hij moeilijk te vinden zou zijn.
Hij liep gewoon ergens rond.
En God zegene de FBI-agenten…
…die de zaak overnamen en besloten: 'We moeten dit doen.'
Joe Fitzpatrick bedacht een plan.
In dergelijke strafzaken…
…kun je het beste voorspellen wat iemand in de toekomst gaat doen…
…met wat hij in het verleden deed.
Die vent had zoveel aliassen gehad.
Zulke mensen hebben de neiging om keer op keer hetzelfde te doen.
Ze hebben vaak een patroon.
Ik vermoedde dat hij oude aliassen gebruikte…
…en naar plekken ging die hij kende. Phoenix, Florida, Georgia, Kentucky.
Dus liet ik al z'n aliassen volgen.
Er was een meldingsplicht in de staten…
…waar hij onder valse namen een rijbewijs had aangevraagd.
Mogelijk zou hij proberen om een rijbewijs te verlengen.
En ja hoor.
Hij verlengde het rijbewijs van Warren Marshall…
…in Louisville in Kentucky.
DIENST WEGVERKEER
Ik vloog naar Kentucky.
We lieten een agent in Louisville zich vermommen als een pakketbezorger.
Onze arrestatieprocedure was z'n rijbewijs bij hem bezorgen…
…en hem vervolgens arresteren.
We leverden het rijbewijs af.
Agenten omsingelden hem…
…en namen hem in hechtenis.
Direct na z'n arrestatie gingen agenten naar z'n verblijfplaats.
Ze spraken alle buren.
Floyd woonde in dit vervallen appartementencomplex…
…dicht bij het centrum van Louisville. Hij was er zes weken.
Z'n buren kenden hem niet lang genoeg om veel over hem te weten.
Volgens mij praatte hij überhaupt met niemand. Hij kwam en ging alleen maar.
Sprak met niemand over familie of iets dergelijks, dus…
Niemand had Michael gezien.
Ik ging langs bij de bedrijven waar hij op dat moment werkte…
…en waar hij had gewerkt.
Niemand had Michael gezien.
Hij had een buskaartje…
…van Atlanta in Georgia naar Louisville in Kentucky…
…voor één iemand. Slechts één persoon.
Hij is m'n zoon en ik hou veel van hem.
Ik hoop dat ze hem vinden.
De volgende dag ging ik met hem praten en vroeg ik of Michael nog leefde.
En hij beweerde van wel.
Hij zei dat hij met een rijk iemand was meegegaan.
Geen rijk mens bemoeide zich met Franklin Floyd.
Het waren belachelijke verklaringen. Dit was weer een van z'n leugens.
'IK HOU MET HART EN ZIEL VAN M'N ZOON'
ARRESTATIE LEVERT GEEN AANWIJZINGEN OVER DE JONGEN OP
Ondertussen was ik ervan overtuigd dat Michael dood was.
Maar het is een kind en je hoopt dat je het fout hebt.
We missen Michael.
MICHAELS PLEEGVADER
Hij is als een zoon voor ons.
MICHAELS PLEEGMOEDER
Michael, we houden van je.
Als we wisten waar je was, kwamen we je meteen halen.
Het kwam vaak voor dat we ergens reden en ik een kind in een auto zag…
…met dezelfde haarkleur als Michael.
Dan probeerde ik goed te kijken. Het was nooit Michael.
Maar er is altijd…
Weet je, tot je uitsluitsel krijgt…
…denk je altijd dat hij misschien nog ergens is.
Er is gewoon iets aan hem.
Hoe hij kijkt, met die grote bruine ogen die de liefde uitstralen die hij voelt.
Wij voelen dezelfde liefde voor hem en willen hem gewoon terug.
Toen het proces werd voorbereid…
…beseften we dat we Floyd niet op de moord op Michael konden pakken…
…omdat er geen lichaam was. Dat zou moeilijk te winnen zijn geweest.
Je kunt een moordzaak bepleiten zonder lichaam.
Maar voor een veroordeling…
…moesten we het overtuigend en wettig bewijzen. En op dat punt…
…spande het erom.
Wat een vrij ongecompliceerde en simpele zaak om te bewijzen leek…
…bleek dus helemaal niet zo simpel. We moesten over wat obstakels heen.
We beschuldigden hem van het ontvoeren van Michael Hughes…
…en van overval op een bestuurder met een vuurwapen.
Dat voegde een verplichte straf van minimaal vijf jaar toe.
We beschuldigden hem ook van een tweede misdrijf met vuurwapen…
…voor gebruik van het wapen bij het begaan van de ontvoering.
Dat voegde een aanvullende straf van 25 jaar toe.
Ik zag hem voor het eerst toen hij de rechtszaal in werd gebracht.
Hij had een lege, dodelijke blik.
Die blik was een Charlie Manson-blik.
Ik vond het eng.
Zal hier gerechtigheid geschieden?
Floyd begon zichzelf te verdedigen. Hij was agressief en stelde domme vragen.
Hij wist dat de rechter hem toestemming kon geven…
…om zelf te pleiten met een vorm van hybride vertegenwoordiging.
Hij wilde z'n verhaal vertellen. Hij wilde praten.
Dat kon alleen zonder te getuigen door voor de rechter te pleiten.
Hij raaskalde en dwaalde af.
Het was gewoon ego, hoogmoed, een narcistische persoonlijkheid.
Een sociopathische persoonlijkheid.
Ik getuigde in het proces over Michaels ontvoering.
Het was zwaar, doodeng, om hem onder ogen te komen.
Om te getuigen terwijl hij erbij zat.
Ik weet nog dat ik in de getuigenbank…
…zijn kant op keek en recht in z'n ogen staarde.
Ik dacht: ik heb je te pakken. Ik heb je te pakken, klootzak.
Floyd stond op om haar een vraag te stellen.
'Je hebt je mening over mij en hoe ik ben gevormd…
…op basis van de informatie die de FBI je gaf, toch?'
En ze zei: 'Nee, ik vormde m'n mening over jou toen ik de lingerie zag…
…die je voor je dochter kocht en hoe ze zich moest kleden.
Toen vormde ik m'n mening over jou.'
Ik keek hem recht aan en zei: 'Je bent haar vader.
Ze noemde je papa. Je was haar vader.'
En z'n advocaat gooide z'n papieren gewoon in de lucht.
Ze konden niets doen.
Kijk, het was geen makkelijke zaak. Het was allemaal indirect.
Ik bedoel, dat gaf mij maagzuur.
Ik heb nog nooit een zaak verloren. Nooit.
Maar aan het eind van de zaak krijg je altijd de kriebels.
De rechter kwam met het vonnis. We wonnen op alle aanklachten.
MAN UIT OKLAHOMA SCHULDIG BEVONDEN AAN ONTVOERING
Na twee decennia de wet omzeilen, kreeg hij 52 jaar onvoorwaardelijk…
…voor de ontvoering van Michael Hughes.
Meneer Floyd, wat denkt u? -Val dood en Oklahoma kan stikken.
Rot op, klootzak. -Waar is de jongen?
Val dood.
Toen werd ik gebeld door een agent.
De auto van de schooldirecteur waarmee Floyd hem ontvoerde was terecht.
Ze vonden foto's die onder de auto waren vastgeplakt.
Ze waren allemaal, bijna allemaal…
…obsceen.
Pornografie.
MISDRIJF: PORNOGRAFIE
Ze waren duidelijk van Floyd, want tussen die foto's…
…zaten foto's van Sharon als klein kind.
Er waren ook foto's van een jongedame die we niet eerder hadden gezien.
NAAM SLACHTOFFER: ONBEKEND
Ze was steeds verder ontkleed en afgeranseld.
Ik zei: 'Hij had haar niet zo erg kunnen mishandelen zonder haar te doden.'
Het moest wel.
We hadden nog een mysterie. Wie was ze?
Je kon zien dat ze flink gebruind was.
Ik zei: 'Ze kunnen in Florida, Georgia of Kentucky zijn geweest.'
Ik stuurde de foto's dus naar die afdelingen…
…en vroeg ze om hun onopgeloste zaken te bekijken.
Dit is wat je een slag in de lucht noemt.
FLORIDA 25 MAART 1995
Een team wegwerkers deed een akelige vondst.
Een schedel in vergaande staat van ontbinding.
Na vier dagen graven, vond men 90 procent van een skelet…
…een borstimplantaat en wat kleding en sieraden.
Toen we de schedel onderzochten, troffen we twee kogelgaten aan.
De oogkas was gebroken onder een van de ogen.
Het was zeker geen natuurlijke dood.
Het ging absoluut om moordzuchtig geweld.
Het werd meteen als moord beschouwd.
We keken naar alle lokale instanties.
We konden het skelet niet identificeren.
Een jaar later liet de FBI ons weten…
…dat ze foto's hadden van een zaak van een jonge vrouw die werd mishandeld.
We zagen dat het shirt om de nek van dat meisje…
…overeenkwam met het shirt dat wij hadden.
We vroegen gebitsgegevens van hen op…
…en van Jane Doe I-275, zoals ze werd genoemd.
Zo konden we een identiteit verbinden…
…aan het skelet bij de snelweg. Het was Cheryl Commesso.
STOFFELIJK OVERSCHOT COMMESSO ZES JAAR LATER GEVONDEN
Tijdens ons onderzoek ontdekten we dat Cheryl had gewerkt…
…als danseres bij Mons Venus.
De politie wil iedereen spreken die Cheryl Commesso kende in 1989.
TAMPABAAI, FLORIDA 1989
Na de video van Cheryl en Sharon…
…werd er gewoon veel geroddeld. Iedereen in de club had het erover.
Toen kwam Cheryl opdagen in de club.
Ze had een blauwe plek op haar wang, een blauw oog.
Ze had plekken op haar nek. Je kon zien dat ze was gewurgd.
Toen wist ik dat Warren niet langer alleen maar een getikte viezerik was…
…maar dat hij ook gewelddadig was.
En hij was geobsedeerd door haar.
Hij belde vaak naar de club…
…en hij stelde me veel vragen over Cheryl.
Hij wilde haar achternaam weten. Hij wilde weten waar haar vader woonde.
Elke keer dat hij belde en naar Cheryl vroeg…
…zei ik dat ze er niet was en hing ik op.
We deden alles wat we konden om hem bij haar weg te houden.
Maar kort daarna kwam ik op een avond uit de club.
Sharons vader was op de parkeerplaats.
Cheryl stond naast zijn auto en ze hadden een verhitte discussie.
Hij schreeuwde tegen haar.
Hij zei dat hij haar ging vermoorden.
Dus ik rende erheen. Ik kwam tussenbeide.
Toen werd hij kwaad op mij. Hij liet de motor opkomen…
…en de auto schoot naar voren. Hij deed alsof hij me ging aanrijden.
Ik hield haar vast terwijl we wegliepen.
Bracht haar naar haar auto.
Ik dacht dat ze naar haar vader zou gaan.
Dat was de laatste keer dat ik Cheryl zag.
Plotseling moesten Sharon en Warren de stad uit.
Ze vroegen mij de post te halen en hun huis in de gaten te houden.
Op een avond ging de overbuurman een sigaret roken op de veranda.
Hij zag een man in een auto.
Die man stapte uit en ging naar het huis van Sharon en Warren.
Vijf minuten later kwam hij buiten, stapte hij in en reed hij weg.
De buurman gooide z'n peuk weg… Hij zei: 'Plotseling hoorde ik een knal.'
Hij keek uit het raam en er was een enorme…
Recht door het midden. De kachel ging letterlijk door het…
Mensen kletsten bij het zwembad, bij de brievenbus…
…dat Warren iemand had ingehuurd of gedwongen…
…om z'n caravan af te branden.
We wisten eindelijk waarom Floyd zo gehaast uit Florida vertrok.
Hij vluchtte omdat hij Cheryl Commesso had vermoord.
Floyd wist dat de wetshandhaving op zoek zou zijn…
…naar een man, z'n dochter en haar kind.
Ze zouden niet op zoek zijn naar een man, z'n vrouw en hun kind.
En daarom zijn ze onderweg getrouwd.
TAMPABAAI, FLORIDA 1989
ST. PETERSBURG, FLORIDA 2002
Het verhaal van Floyds criminele leven gaat door het halve land.
Van Oklahoma, waar z'n vrouw dood eindigde…
…en hij z'n zoon en het schoolhoofd ontvoerde…
…tot dit kreupelhout bij de snelweg I-275…
…waar het skelet van Cheryl Commesso werd gevonden.
Volgens voormalig rechercheur Mark Deasaro zal Floyd weer moorden als hij vrijkomt.
Hij is een sociopaat en een pedofiel.
Floyd werd aangeklaagd voor de moord op Commesso.
FOTO'S LEIDEN INSTANTIES IN TWEE STATEN NAAR ÉÉN MAN
MAN BESCHULDIGD VAN MOORD OP JANE DOE I-275
Ik vond dat we met alle bewijs een goede zaak hadden.
Ook al was het merendeel indirect.
Het was overweldigend dat we haar daar konden plaatsen…
…en hem ook. We konden ze bij elkaar plaatsen.
Mensen hadden ze zien ruziën.
Franklin Floyd kan de doodstraf krijgen voor de moord op een stripper uit Tampa.
INGANG RECHTBANK
De rechercheurs vroegen me om foto's te identificeren.
Er is een foto waarop Cheryls lijk op dat matras ligt.
Precies hetzelfde vieze, smerige matras als op het opklapbed in de woonkamer.
Ik was minstens zeven keer per week in het huis van die man.
En altijd was dat bed uitgeklapt.
Er was geen onjuiste voorstelling.
Dat was hetzelfde matras.
Ik wist het. Ik was…
We hadden Floyd voor 52 jaar.
Maar nu had ik de kans om Floyd te laten veroordelen voor moord.
Een halsmisdaad waarvoor hij de doodstraf kon krijgen.
Franklin werd schuldig bevonden.
MAN VEROORDEELD VOOR MOORD OP 'JANE DOE'
Hij werd ter dood veroordeeld.
MOORDENAAR BLIJFT TARTEN
Het voelde heel goed om het vonnis te horen.
Het gaf veel bevrediging om te weten dat Floyd uiteindelijk…
…niemand meer kwaad kon doen.
Het slechte aspect van de zaak was dat ik zelfs na de rechtszaak…
…geen idee had waar Michael… Waar het lichaam was.
Het was een bizar toeval dat die foto's werden gevonden…
…en hij uiteindelijk werd veroordeeld voor moord.
Het was niet degene die we wilden hebben.
Maar ik denk dat er in de carrière van elke agent iets is dat blijft hangen.
Ik hing een foto van Michael Anthony Hughes op…
…boven m'n computer, waar ik er elke dag naar moest kijken.
Het was iets wat me hoop gaf. Dat deed het.
Het spoorde me elke dag aan op kantoor. Het idee van…
We hebben een uitkomst nodig en het gaat gebeuren. Op een dag.
Toen ik vertrok, hing die foto er nog.
Toen ik m'n kantoor uitruimde, haalde ik die foto eindelijk weg.
En ging ik met pensioen.
In de 27 jaar die ik voor de FBI heb gewerkt…
…heb ik bijna alle zaken kunnen sluiten.
Twee ervan die ik nog niet had gesloten toen ik met pensioen ging…
…waren Michael vinden en Sharon identificeren.
In 2002 stuurde een vriend me een foto. Hij zei: 'Dit moet je zien.'
Het was een foto die van The Doe Network kwam.
Een website voor vermiste mensen.
Het was een foto van een meisje…
…dat op schoot zat bij een man die zogenaamd haar vader was.
Eronder stond dat ze was ontvoerd…
…als z'n dochter was opgevoed, met hem was getrouwd en toen vermoord.
En ik zei: 'Mijn god.'
Hoe meer je naar de foto keek, hoe meer je naar haar keek…
…hoe meer je zag dat er iets vreselijk mis was.
Ik keek ernaar en zei: 'Dit moet ik uitzoeken.'
Volgens mij was Joe Fitzpatrick de eerste die ik sprak.
Hij zei dat er twee mysteries waren die hij had willen oplossen.
Wie is Sharon Marshall en wat is er met Michael Hughes gebeurd?
Hoewel hij in ons gesprek eerst vrij wantrouwig was…
…kon je merken dat die zaak hem nog bezighield.
Deze zaak betekende iets voor Joe.
Hij was echt getroffen door dat meisje op de foto.
Zij was het.
Het was Sharon.
Het was…
…de goedheid. Het was…
…hoe mensen over haar spraken.
Het waren haar prestaties…
…en het was gewoon een mooie jonge vrouw…
…die gevangen zat in het kwaad.
En ze was vergeten.
Ik zei gewoon: 'Dit is meer dan zomaar een misdaadverhaal.'
Ik wilde alles doen wat ik kon om Sharons identiteit te vinden.
Ik vond het heel belangrijk en ik zei: 'Weet je wat?
Laten we dit boek doen.'
De enige die wist wie ze echt was, was Franklin Floyd.
Ik zei: 'Laat mij een poging wagen…
…en zien of ik Franklin Floyd kan interviewen.'
Ik ging erheen en ze brachten me naar een gevangenis.
Ze haalden Floyd naar een verhoorkamer om me te spreken.
Ze hadden al z'n dossiers ook meegenomen.
Er stonden een paar cipiers naast hem.
Toen gingen ze weg.
Nu was ik alleen met hem.
We begonnen te praten.
Dat moet ik anders zeggen. Hij begon te praten en hield niet op.
Hij dacht dat ik hem misschien kon helpen.
Waar z'n advocaten dat niet konden. Dat z'n verhaal hem zou bevrijden.
Gaandeweg zul je veel over me leren. Het boeit me niet wat je schrijft.
Ik zal je helpen om de waarheid te vertellen.
Dit is waar ik in het tehuis ging waar m'n moeder me achterliet.
Franklin Floyd werd geboren in 1943.
Z'n vader stierf. Hij had broers en zussen.
Moeder kon niet voor hem zorgen, stuurde hem naar een kindertehuis.
Hij had daar een moeilijk leven.
De meest kwellende plek… Die oude vrouw daar brandde m'n handen.
Dan duwde ze m'n hoofd in de kast.
Ze ranselden m'n voeten af. Ik kon niet lopen. Ze zwollen op.
Ik kon zien hoe hij werd gemaakt. Hoe hij zo was geworden.
Jongens verkrachtten me, sloegen me…
…maakten me hun slaaf en al die dingen.
Als ze me wasten…
…met bepaalde jongens… Ze namen twee vingers en staken die erin.
Ze kwamen ermee weg omdat ik klein was.
Tegen z'n 18e had hij zware mentale problemen.
Toen ik vluchtte, ging ik in het leger. Ging het land door.
Overal waar ik kwam, moest ik stelen.
Toen werd ik van een misdaad beschuldigd en vastgezet, werd ik misbruikt…
Ik ben veroordeeld voor misbruik, verkrachting, ontvoering.
Ze hadden er geen bewijs van. Dat weet je, hè?
Elke specifieke misdaad ontkende hij.
Ze hebben geen bewijs, getuige, of iets wat zegt…
…dat ze me iemand met gespreide benen zagen fotograferen. Snap je me?
Ik vroeg hem naar Sharon en daar wilde hij niet over praten.
Over Michael wilde hij ook niet praten. Hij wilde niets toegeven.
Ik zei: 'Waar haalde je Sharon vandaan?'
Hij zei: 'Nergens. Ze kwam gewoon met me mee.'
Luister. Ze was een schat.
En ze was zo slim.
Luister. Ze hield van me. Hoe dan ook.
Hij ontkende alles.
Hij ontkende de moord op Sharon.
Haar ontvoering. Hij ontkende de moorden op Michael en Cheryl Commesso.
Ik werd van Floyd niets wijzer, al was hij duidelijk psychotisch.
Als onderzoeksjournalist probeer je de waarheid te achterhalen.
Het was erg frustrerend.
Ik wist aan het eind van het boek nog niet wie ze was.
Op dat punt was het boek af.
En gepubliceerd.
Matt Birkbeck interviewde Franklin Floyd in de gevangenis.
Floyd ontvoerde Sharon als klein meisje. Hij zit nu in de dodencel.
Matt Birckbeck schreef het boek A Beautiful Child…
…dat beschrijft hoe Sharon, tegen alle verwachtingen in…
…opbloeide op school.
Toen het boek uitkwam…
…trok het de aandacht van twee websites.
The Doe Network en Websleuths. Dat zijn amateurspeurders.
Toen zag je een organische groei. Je zag verschillende onderwerpen ontstaan.
'Wie is Sharon Marshall?' 'Is ze verdwenen uit Utah?'
'Kan ze dit meisje zijn dat verdween uit Toronto?'
En het bleef maar groeien.
Ik kreeg steeds meer e-mails. Mensen in de VS.
Mensen in Canada en overzees.
Binnen zes maanden tot een jaar…
…probeerden mensen overal ter wereld te ontdekken wie ze was.
Mensen waren gefrustreerd. Ze zeiden: 'Matt, kom op.
Ik lees dit nu. We dachten dat je het wist.'
En ik was het niet te weten gekomen. Ik beantwoordde al die e-mails.
Ik zei: 'Hé, ik deed dit in de hoop zo haar identiteit te vinden.'
Het leverde ons een aantal goede aanwijzingen op…
…maar we konden ze niet testen.
Maar in 2005, bijna een jaar na publicatie, was er een doorbraak.
Ik kreeg een anonieme e-mail.
Daarin stond:
'Zou het DNA van Sharons dochter je helpen?'
Ik ben Megan…
…en ik ben Sharons biologische dochter.
Ik wist altijd dat ik was geadopteerd…
…maar het voelde nooit raar, tot ik Matts boek ontdekte.
Toen werd het veel meer dan alleen maar geadopteerd zijn.
Hoe meer ik ontdekte…
…hoe kwader en droeviger ik overal over werd.
Ik bedoel, dat is sindsdien het verloop van de emoties.
Alles sinds ik het te weten ben gekomen, is meer woede en meer verdriet…
…en verwarring over hoe ik me zou moeten voelen.
Ik weet niet wat m'n gevoelens zijn. Ik weet dat ik boos ben…
…maar ik weet niet specifiek op wat, of waarom.
Ik probeer het nog uit te zoeken en te verwerken.
Ik heb veel geleerd over haar leven waar ik niet graag aan denk.
Geen meisje zou dat moeten doorstaan.
Van een vreemde of iemand die zogenaamd je vader is…
…of vaderfiguur of wat hij ook was.
Aan die dingen denk ik niet graag.
Ik zat in de vijfde toen m'n tante het boek van Matt ontdekte…
…en m'n moeder erover vertelde.
We hadden een ijsje gehaald en waren op weg naar huis­
…toen m'n moeder me vertelde dat er meer achter het verhaal zat…
…dan alleen dat m'n biologische moeder was verongelukt.
En stel kwam bij een advocaat omdat ze zich niet nog een kind konden veroorloven.
'Kunt u adoptieouders vinden?'
Wij kwamen binnen en zagen Clarence en Tonya aan tafel zitten.
Hij wilde het gewoon gehad hebben. Hij wilde geld.
Hij beheerste het hele gesprek met haar.
Dus ja, ik was een beetje wantrouwig.
Maar het voelde alsof God me zei: 'Dit is het.'
Zes weken later werd Megan geboren.
We gingen naar het ziekenhuis.
Ze was al bevallen.
Ze lag in bed en ik ging naar binnen. We waren alleen.
Ik zei: 'Wil je haar zien?' Ze zei: 'Nee, dat kan ik niet.'
En ik denk terug aan die dag. Waarom kon ze me niet meer vertellen?
Waarom zei ze niet: 'Ik heb hulp nodig'?
Waarom zei je niet, toen we alleen waren en de kans hadden:
'Help me'?
Niemand weet daarvan. Alleen zij en ik waren in die kamer.
Want zo gauw Floyd binnenkwam, stopte alles. Het hele gesprek stopte.
Ik haalde vaak…
Soms doe ik het nog.
Ik haal foto's van internet van mij als baby…
…en foto's van Michael en van Sharon en dan vergelijk ik ze.
Je ziet dat ik de wangen en de neus echt van haar heb.
En m'n echte haarkleur is dezelfde. Dus ja. Ik zie mezelf absoluut in haar.
Als kind wil je weten op wie je lijkt. Hoe je eruit hoort te zien.
Familiegeschiedenis.
En dan begin je aan je tienerjaren als meisje.
Ik wilde weten waar ik vandaan kwam.
In 2010 of 2011 besloot ik m'n DNA te laten testen.
Het was…
…zodat we hopelijk andere familieleden konden vinden.
Het was spannend.
Er was een kans dat ik mensen zou vinden.
Sharon was drie keer zwanger geweest.
Op school. Die baby zou zijn geadopteerd. Toen van Michael.
De derde was ter adoptie afgestaan in New Orleans. En dat is Megan.
Dat DNA hebben en weten dat het een match was…
…betekende dat er een wereld van mogelijkheden openging.
Toen kwam het National Center for Missing and Exploited Children in beeld.
ALEXANDRIA, VIRGINIA 2011
In 2011 erfde ik een erg dun dossier over een meisje, Sharon Marshall.
Het had weinig aanknopingspunten.
Nadat ik het boek had gelezen, kon ik nergens heen met m'n dossier.
Geen aangewezen instantie.
Maar Joe Fitzpatrick was hier duidelijk een grote speler in.
Hij vertelde me dat de zaak inactief was bij de FBI…
…en er nooit echt een zaak was geopend over Sharon Marshall.
Hij kon alleen aan dat onderzoek werken door de ontvoering van Michael Hughes.
Toen Joe bereid was om me te helpen, was ik extatisch.
Toen het National Center for Missing and Exploited Children belde…
…werd ik enthousiast van het feit dat ik de zaak kon voortzetten.
Dit was een onvoltooide zaak.
Dit was iets waarmee ik veel vooruitgang had geboekt…
…maar nooit had kunnen afmaken omdat ik met pensioen ging.
Het gaf mij een beetje hoop.
Maar we hadden nog een kans nodig met Franklin Floyd.
Hij zat in de dodencel en had duidelijk de antwoorden.
Dus we hadden nog een gesprek met hem nodig.
Ik werd gebeld door het National Center for Missing Children.
Ik sprak met Ashley Rodriguez.
Ik begon in het dossier te graven en echt te bestuderen wie Floyd was.
Hij was m'n doelwit en ik wilde al het mogelijke over hem weten.
Ik zei: 'Hij gaat liegen dat het gedrukt staat.
Als hij iets waars zegt, heb je geluk.'
Ik was helemaal niet optimistisch. Eigenlijk was het onze laatste toevlucht.
De FBI ging naar Florida om Franklin Floyd te verhoren.
Ik wilde antwoorden op drie vragen.
Wie is Sharon Marshall?
Wat is er met Michael gebeurd?
En: ben jij verantwoordelijk voor de dood van Sharon?
Toen richtte ik me vooral op de eerste vraag, wie ze was.
Die is makkelijk te beantwoorden.
Hij wil misschien niet antwoorden, maar hij bekent er geen moord mee.
En hij wilde er niet over praten.
Hij begon dicht te klappen en te tieren.
We hadden nog niet gezegd dat we FBI waren voor hij ging tieren.
Hij zag ons aan voor advocaten.
We lieten hem zitten. Wij stonden terwijl hij 45 minuten lang tekeerging.
Uiteindelijk zei ik: 'We zijn niet je advocaten.'
Hij zei: 'Wie dan verdomme wel?'
Ik zei: 'We zijn FBI.'
Hij trok z'n hoofd terug en zei: 'Wat willen jullie?'
'Nou, ik ga het Michael Hughes-onderzoek heropenen.'
Hij zei: 'Ik heb liever dat je dat sluit.'
Ik zei: 'Ga ik niet doen.' -Ik zei: 'Je wilde hem als nieuwe Sharon.
Sharon was er niet meer, dus verving je haar door Michael.'
Ik bleef praten en toen begon hij te huilen.
Hij was emotioneel en dat was een kans voor me.
Scott sloeg op tafel, hard genoeg om z'n aandacht te krijgen.
'Hoe heb je hem vermoord?' Z'n krokodillentranen vloeiden.
Ik verhief m'n stem. 'Hoe heb je hem vermoord?'
Hij keek me aan en zei: 'Laat dat.' Ik sloeg met m'n vuist op tafel.
'Hoe heb je hem vermoord, Floyd?' De waterlanders stopten.
'Twee kogels in z'n achterhoofd om het snel te maken.'
Het gaat je niks aan waar hij is.
Meer dan 20 jaar wist niemand wat er met de jongen was gebeurd…
…maar nu gelooft de FBI dat ze antwoorden hebben.
Tranen en verdriet bij een gezin dat abrupt een kind verloor.
Vader, zeg hem hallo. Geef hem een knuffel en een kus.
We zullen hem ooit weerzien.
Het doet pijn…
…om een kind te verliezen.
Hij was bijna ons kind.
De adoptiepapieren waren bijna voltooid.
Hij werd ontvoerd voor we het konden afronden.
Al de kinderen zagen hem als broer.
Iedereen zag hem als een van onze kinderen.
MICHAELS PLEEGMOEDER
De FBI zegt dat de verdachte in een ruim 20 jaar oude cold case…
…de moord heeft bekend.
Floyd zegt dat hij de jongen begroef bij de grens tussen Oklahoma en Texas.
We bleven daar twee dagen.
Twee dagen graven, twee dagen zeven.
En helemaal niets.
We werkten er met man en macht aan.
En vonden gewoon niets.
Maar ik wilde nog steeds weten wie Sharon Marshall was.
En hij werkte mee.
Deels omdat Floyd dolgraag over zichzelf praatte.
Het was grappig. Hij stond te springen met z'n verhalen.
Plotseling begon hij te praten over hoe…
Hoe knap hij was, hoe hij in uniform was als buschauffeur…
…in Cherryville in North Carolina en…
Hij was de beste buschauffeur ter wereld.
Hij vertelde ons dat hij een meisje ontmoette, Sandy.
Ze was haar drie kinderen kwijtgeraakt aan de staat.
En Scott stelde waarschijnlijk een van de briljantste vragen.
Hij zei: 'Wat was je naam in die tijd?'
Hij gaf ons de naam Brandon Cleo Williams.
Die naam hadden we nooit eerder gehoord.
Toen hij ons die naam gaf, gaf dat ons iets.
Hij gaf ons niet alleen die naam, maar hij nam meer met ons door.
Hij gaf ons de persoon die hij had ontmoet en hoe ze trouwden.
Hij gaf ons de datum.
Hij wist ons de namen van de dochters te geven en zelfs waar ze waren geboren.
Ik zei: 'Wie is de oudste?' Hij zei: 'Naar haar kom je me vragen.'
'Waar is ze geboren?' 'Livonia, Michigan.'
'Hoe weet je dat?' 'Ik heb de geboorteakte gezien.'
Hij zei: 'Dat is het meisje naar wie je komt vragen.'
Ik vroeg: 'Wat was de naam van de oudste dochter?'
Hij zei: 'Suzanne Sevakis.'
Toen ze me haar identiteit vertelden, zat ik daar en was ik gewoon soort van…
Ik was niet in trance. Ik was gewoon…
Gewoon zo opgetogen.
Ik moest bijna huilen toen ik het vertelde.
Jeetje.
Hij zei: 'We weten wie ze is.' Hij vertelde dat ze Suzanne Sevakis was.
Ik had zoiets van…
Allemachtig.
Opluchting is niet echt het woord, maar zoiets voelde ik.
Het was gewoon voorbij. We wisten nu wie ze was.
GEBOORTEAKTE SUZANNE MARIE SEVAKIS
De volgende dag kwam de geboorteakte binnen.
Daarop stonden de namen van haar ouders. Sandra Brandenburg en Clifford Sevakis.
Trouwens, ze leven allebei nog.
De FBI kwam aan de deur.
Ze lieten me Susies foto zien.
Ik zei: 'Dat is m'n dochter. Weten jullie waar ze is?'
Ze was heel slim.
Heel grappig.
En heel vlug van begrip.
Ik was 18 toen ik zwanger werd en 19 toen ze werd geboren.
Ik was 17 toen ik begon te daten.
Cliff en ik zaten samen op school.
Ze was ongeveer twee jaar jonger dan ik.
Maar ze was slim en grappig…
…en ik was smoorverliefd.
We waren de hele schooltijd lang samen.
We trouwden meteen nadat we van school kwamen.
Ik werd een paar maanden later zwanger.
Ik was opgewonden.
Ik was gelukkig.
Ik kon niet wachten tot de baby zou komen.
Hij was in Vietnam toen ze werd geboren.
Het was zwaar.
Ik had een week verlof en toen zag ik Suzanne voor het eerst.
Ze was zes maanden oud.
Het was een prachtig kindje.
Ik was trots.
Je hart groeit als je een kind krijgt.
Maar toen ik naar Vietnam ging…
Je laat de rest van de wereld achter en dat is je hele wereld.
Ik was veranderd toen ik terugkwam en zij had iets met een ander.
Toen vertelde Sandy me dat ze wilde scheiden.
Ik had een relatie met een andere man en werd zwanger van Allison en Amy.
Maar we gingen uit elkaar.
Ik verhuisde met m'n dochters naar een stacaravan in een trailerpark.
Het trailerpark lag op een heuvel.
De tornado kwam onverwacht en gooide m'n stacaravan op z'n kant.
Na de tornado had ik wat ze nu PTSS zouden noemen.
Ik kan me herinneren…
…dat ik op een gegeven moment in een hoek van de woonkamer op de vloer zat.
De meiden zeiden: 'Mama,' maar ik kon me niet bewegen.
Ik ging naar de sociale dienst, omdat ik dacht dat je zo hulp kreeg.
Ze namen de kinderen mee.
Ik weet dat ik huilend zei: 'Het is niet veilig. Ik kan niet voor ze zorgen.'
De dame bij de sociale dienst zei: 'Lieverd, ga naar de kerk. Dat helpt.'
De sociale dienst belde me en zei:
'We willen de drie meiden door één gezin laten adopteren.
Ze zijn aan elkaar gehecht en we willen ze niet scheiden.'
Ze lieten me kiezen.
Ik moest ze alle drie adopteren of alle drie afstaan.
Het viel me zwaar. Ik bracht een weekend door…
…met te veel drinken en er te veel over nadenken.
In die tijd woonde ik bij m'n ouders en was ik werkloos.
Ik was 23 jaar oud, geloof ik.
Ik dacht gewoon niet dat ik een goede ouder zou zijn, toen.
Ik was nog steeds behoorlijk verknipt door Vietnam.
Ik weet dat ik huilde toen ik naar de kerk ging.
Want ik huilde continu en kon niet stoppen.
Daar ontmoette ik hem.
Hij kwam gewoon bij me zitten…
…en begon met een kalme stem tegen me te praten.
'Wat is er mis?' en zo.
'God heeft me gestuurd om je te helpen.'
Hij zei: 'We gaan je kinderen halen.'
'We gaan trouwen. Ik zorg voor jou en de kinderen…
…en alles komt goed.'
Toen we eenmaal samen waren, deed hij dingen die eng waren.
Toen ik besefte hoe de situatie was, wist ik niet wat ik moest doen.
Hij had een mes dat hij altijd bij zich droeg.
Hij reikte vaak naar waar hij het mes droeg…
…en zei dan: 'Denk je dat je bij me weggaat?
Dat gaat niet door.'
Ik moest een keer luiers kopen voor de meiden.
Ik schreef een ongedekte cheque uit.
Dus moest ik 30 dagen de gevangenis in.
Toen nam hij m'n kinderen mee.
Ik ging onmiddellijk naar de politie…
…en vertelde dat hij m'n kinderen had ontvoerd.
De politie zei: 'Bent u met hem getrouwd?' Ik zei ja.
De politie zei: 'Dan zijn het burgerzaken die u zelf moet regelen.'
POLITIEBUREAU
Ik ging steeds harder schreeuwen en ik werd naar buiten begeleid.
Op een gegeven moment, ik weet niet wanneer…
…had hij Allison en Amy afgezet bij het weeshuis.
Hij nam Susie mee en vertrok.
Je kunt niet teruggaan en zeggen:
'Als ik niet…'
'Als ik een manier had gevonden om hulp te krijgen…
…en uit die situatie te ontsnappen, dan was het nooit gebeurd.'
Ik hoorde haar moeder te zijn en haar te beschermen tegen dat monster.
En dat deed ik niet.
Ik ben heel boos op Sharons moeder.
Ik geloof geen moment…
…dat ze haar kind niet kon vinden omdat het andere tijden waren.
Ik ben ontvoerd in 1976.
Bijna vijf jaar lang nam m'n moeder met iedereen contact op.
Haar senator…
…de burgemeester. Ze verscheen op tv.
Ze deed alles wat ze maar kon.
Ze was geen welgesteld iemand.
Maar ze gaf alle geld wat ze maar had uit om mij te zoeken.
Mijn moeder deed alles.
Ik wil gewoon weten waarom.
Waarom deed ze niet harder haar best?
Ik zal eerlijk zijn. Ik heb contact met haar grootmoeder gezocht.
Dat ging niet goed.
Het is die 'boeit me niet'-houding.
Als je met iemand contact opneemt en diegene geen interesse heeft…
…is dat voor mij…
Het boeit je niet?
Je wilt het niet weten? Wat voor iemand ben jij?
Daar heb ik gewoon een probleem mee.
Toen ik in 2003 in Tulsa was en de begraafplaats bezocht…
…dacht ik: zou het niet cool zijn om de grafsteen ooit te kunnen vervangen?
Er stond alleen 'Tonya' op. Dat zat me dwars.
Dus toen we haar identiteit wisten, sprak ik met Megan.
Ik zei: 'Hé, laten we dit doen.'
Matt wilde m'n input over wat er op de grafsteen moest komen.
Ik dacht: jemig, dat is veel verantwoordelijkheid.
Ze had in haar leven veel mensen geraakt en ik wilde zorgen…
…dat de steen liet zien dat ze alles voor iedereen was.
3 JUNI 2017
Vader, ik dank u voor deze kans.
Ik bid dat u de troost, de kracht, de moed zult geven…
…aan de mensen hier.
Niet alleen hier, maar waar ze ook zijn.
Daar is ze.
Ze was pas 20 jaar oud toen ze overleed in 1990.
Pas in juni 2017 konden we haar grafsteen veranderen.
En er eindelijk haar echte naam op zetten.
Ze was voor iedereen de definitie van een vriendin.
De verstandige stem en de steun voor mensen…
…wat absoluut waanzinnig is, want thuis kreeg ze daar niets van.
En ze deed het met zoveel waardigheid.
TOEGEWIJDE MOEDER EN VRIENDIN
Ze kreeg eindelijk de herdenkingsdienst die ze verdiende.
Dat zette er voor mij een puntkomma achter.
Eindelijk had ze rust gevonden.
Maar ze leeft nog in mijn hart.
En als ik ga, komt er misschien een punt achter.
Het was prachtig.
Het was geweldig om te ontdekken wie ze was.
Ik herinner me gewoon…
'Meid, ik ben er voor je.' Weet je?
Iets wat me het meest aangreep, was dat zij nooit wist wie ze was.
De weet dat die mensen in haar leven waren heeft me echt geholpen.
Want ze hadden allemaal zulke positieve herinneringen aan haar.
Je krijgt het gevoel dat ze, wanneer het kon…
…het beste maakte van het leven dat ze had.
Ik was blij dat…
…we haar echte naam op een grafsteen konden zetten.
Het was belangrijk voor ons allemaal. Het was…
Dit was ze echt. Dit is haar echte vader.
Dit is haar dochter, weet je?
Hier is ze, hier ligt ze, en hier is haar echte naam.
TOEGEWIJDE MOEDER EN VRIENDIN
Ik wil jullie gewoon bedanken.
Ik heb zoveel nieuwe banden en meer familie dan ik nodig had.
Ik hoop dat ik half zo goed word als moeder als zij was of wilde zijn.
Moeder worden gaf me nog meer respect voor m'n biologische moeder…
…omdat zij twee kinderen afstond, als het er niet meer waren…
…omdat ze wist dat het beter was voor de kinderen.
M'n zoon heet Michael. Hij is naar m'n broer genoemd.
Michael kon z'n naam niet uitleven en ik wilde de naam in stand houden.
Wat ik kan doen… Ik kan niet met Suzanne praten, maar wel met Megan.
En dat…
Dat is voldoende.
Ik probeer te ontdekken wie ik ben…
…maar ik weet dat dit verhaal iemand zal helpen.
Ik moet gewoon uitpluizen wat de stukjes zijn en hoe het mij vormde…
…en dan weet ik dat ik dit zal kunnen delen.
Ik weet gewoon dat ze een kans had.
Ze zou een van die mensen zijn geweest…
…die wat haar werd aangedaan had kunnen overwinnen.
Als ze aan hem had weten te ontsnappen…
…zou ze een geweldige overlevende zijn geweest.
Ze had zoveel potentieel.
Ze had de wereld iets te bieden.
Ze had echt een gave en…
…zo zal ik me haar altijd herinneren.
IN DE LIEFDEVOLLE HERINNERING AAN SUZANNE MARIE SEVAKIS
EN MICHAEL ANTHONY HUGHES
ALS JE IEMAND BENT OF KENT DIE SEKSUEEL GEWELD HEEFT MEEGEMAAKT
VIND JE INFORMATIE EN MIDDELEN OP WWW.WANNATALKABOUTIT.COM