Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
RANDKA, BEZ ODBIORU
PRZEDMIEŚCIA WASZYNGTONU
ODRZUĆ - WIADOMOŚĆ - ODBIERZ
Zniknęłaś. Byłyśmy umówione.
Wezwały mnie góry.
Sadie, to normalne, że wpłynęło na ciebie to, co się stało.
Śmierć rozbudza w nas poczucie niepokoju.
Nie chodzi o to, co się stało.
Prawie jej nie znałam, ale...
Była taka jak ja.
Ten sam wiek, ta sama praca.
Raz byłam u niej w domu i był taki sam jak mój.
Ładny, ale zimny.
Pusty, z wyjątkiem jednej smutnej rośliny, a to i tak więcej niż u mnie.
Zmarła samotnie.
Sadie, bądź obecna tu i teraz. Żadnych dużych ruchów czy zmian.
Nie wychodzić za instruktora raftingu, którego właśnie poznałam?
Może zacznij od rośliny.
Pewnie bym ją zjadła.
Mój zimny, pusty dom ma zimną, pustą lodówkę.
Zatrzymam się i zrobię zakupy.
- Pogadajmy jutro. - Tak.
Zero pestycydów, więcej składników odżywczych. Lepiej smakuje.
Wydam z dwudziestu.
Przepraszam.
KASA
Pięć, sześć, siedem. Miłego dnia.
Musisz kupić udziały w tej firmie od trackerów.
Zgubiłbyś własny tyłek, gdyby nie był przymocowany.
Ty zgubiłeś włosy, a były przymocowane.
Sam się prosiłem.
Hej, Cole. Wszystko okej?
Właśnie, ponoć zostałeś rzucony. Ciężka sprawa.
- Edna. - Plotkuję z nudów.
To była wspólna decyzja.
Mówi tak każdy, kto zostaje rzucony.
To prawda.
Spróbuj być trochę mniej nachalny.
Dziewczyny za tym nie przepadają.
Nie jestem nachalny.
Oddaliliśmy się od siebie.
I nie chcę o tym rozmawiać.
Może chcesz trochę zioła?
Mam w furgonetce żelki.
Nie, dzięki.
Dobra. Popilnuj mojej budki. Ja idę na zioło.
Baw się dobrze.
- Chodź. - Tylko to.
- Ten jeden. - Też wezmę.
Łosoś. Halibut. Wszystko świeże.
Pomóc w czymś?
Tak, dziękuję. Poproszę to.
Begonia. Dobry wybór.
- Tak to się nazywa? - Tak.
Ładna.
Tak.
Nie pozwól zwierzakom jeść liści. Są lekko toksyczne.
Ładne i lekko toksyczne.
Co z tymi współlokatorami?
Nie wiedziałem, że mieszkasz z moimi byłymi.
Jak często ją podlewać?
Co drugi dzień. Begonie potrzebują odrobiny miłości.
Często wyjeżdżam służbowo.
Okej.
Okej, jasne. Mniej miłości.
To może sansewieria?
Podlewa się je tylko raz na dwa tygodnie.
Czasem wyjeżdżam na dłużej, na miesiąc albo dwa.
Okej.
To czemu chcesz roślinę, skoro nigdy nie ma cię w domu?
Nie to, że nigdy nie ma mnie w domu...
Może dobierzesz mi coś, co ma trochę mniej potrzeb?
No tak. To może kupisz plastikową roślinę?
To smutne.
Nie tak smutne jak zabicie rośliny.
Te nowe wyglądają jak prawdziwe.
Nie zabiją ich żadne zaniedbania.
Zaniedbania?
Wiesz co? Wezmę ją.
- Dobra. - Dziękuję.
Wybacz. Nie mogę sprzedać ci tej rośliny.
Nie mogę ci jej sprzedać z czystym sumieniem.
Z czystym sumieniem? Jesteś patronem roślin?
Źle bym się czuł, sprzedając roślinę komuś,
komu obojętny jest
- żywy organizm. - Obojętny?
Mówisz tak do wszystkich klientów?
Jestem w szoku, że cokolwiek sprzedajesz.
Tak się składa, że to nawet nie jest moje stoisko.
Nie chcę być współwinnym...
Nie chcesz sprzedać mi rośliny, która nawet nie jest twoja?
- Zgadza się. - Cole.
- Co się dzieje? - Hej.
- To twoje rośliny? - Tak.
Świetnie. Ten Rolnik-Pajac nie chce mi nic sprzedać.
- Zabawne. - Dziesięć dolarów.
Edna...
Wiesz co? Chcesz roślinę? Masz. Kaktus.
Wymaga absolutnego minimum miłości,
więc go zabijesz.
Powinnaś go zwolnić.
- Ona po prostu... - Miłego dnia.
Spoczywaj w pokoju, mały.
- Dasz wiarę? - Nie.
Myślałam, że wymienicie się numerami.
- Co? - Tak.
Myślałam, że ta głupia kłótnia to tak naprawdę flirt.
- Chwila, flirtowaliśmy? - Żartujesz?
Jesteś na haju? Aż tryskało napięciem seksualnym.
Popilnuj mi stoiska.
Hej...
- Przepraszam. - Cholera.
Hej. Tak... to ja.
Wybacz. Po prostu...
Chcesz ratować roślinę?
Nie. Nie o to chodzi. Zabawne.
Nie, po prostu...
Zastanawiałem się, czy chciałabyś...
się kiedyś umówić.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Tak, to znaczy...
Wiem, że trochę...
się kłóciliśmy,
ale pomyślałem, że może to tak naprawdę...
Coś.
Coś?
Tak.
Myliłem się, prawda?
To dość krępujące.
Wybacz. Źle to odczytałem.
Napiłabym się kawy.
Kawy? Chcesz pójść na... To znaczy teraz?
Tak, teraz.
Wsiadaj.
Tak, cóż... Dobra.
- Tak w ogóle, jestem Cole. - Pasy.
Tak, tak. Przepraszam.
Będę się trzymał.
Okej.
Podoba mi się ten kanał. Przypomina mi Amsterdam.
Kuratorki dużo podróżują?
O tak. Po całym świecie.
Uwielbiam to.
Wskakujesz do samolotu w ostatniej chwili,
a potem wysiadasz w zupełnie innym miejscu.
O rany.
Nie mów, że jesteś jednym z tych dużych twardzieli,
którzy boją się wyjechać za granicę.
Po pierwsze dziękuję, że nazwałaś mnie dużym twardzielem.
Oby tak dalej. Poza tym podróżuję. Całkiem sporo podróżuję.
- Serio? - Tak.
To te podróże, które najmniej planujesz, dają ci najwięcej.
Zgadzam się.
Do Lincolna strzelano po drugiej stronie ulicy, zmarł tuż obok.
Chyba jesteś fanem Lincolna.
Raczej historii.
Robiłem specjalizację z rolnictwa, ale studiowałem też historię.
To moja prawdziwa pasja.
Piszę książkę.
- Naprawdę? - Tak.
Historia rolnictwa?
Nie, to książka o rozwoju i upadku imperiów
i kluczowej roli rolnictwa...
Tak, jest o rolnictwie.
I jak ci idzie?
Cóż... zrobiłem sobie przerwę.
Mój tata doznał kontuzji kilka lat temu, więc wróciłem pomóc mu w gospodarstwie.
Nie mam zbyt wiele czasu na pisanie.
Przykro mi.
Nic nie szkodzi. Skończę ją.
Nie oglądałaś Egzorcysty? To klasyka.
To jeden z najstraszniejszych filmów, a nakręcono go tutaj.
No nie wiem, filmy mnie nie przerażają.
Bo nie widziałaś Egzorcysty.
Nie, po prostu możesz wybrać, żeby się nie bać.
Dobra. Załóżmy się. Ścigamy się na górę.
Jeśli cię pokonam, powiesz mi, czego się boisz.
- Podoba mi się to. - Doceniam tę pewność siebie.
Czekaj, chwila. Daj mi... Zaraz.
Daj spokój. Wrzuć to tutaj.
Będziesz niosła moje rzeczy? Okej. Czekaj.
Chcesz wzbudzić litość?
Dokładnie o to mi chodzi.
Och, przyjacielu.
- Gotowa? - Tak.
Start!
Zgaduję, że trenujesz.
Wszystko okej?
O tak.
O Boże. Kocham Moneta.
Więc możesz wybrać, żeby się nie bać?
Gdy miałam sześć lat,
uciekłyśmy z mamą z naszej ojczyzny...
na tratwie.
O rany. To musiało być...
Gorsze niż sobie wyobrażasz.
Słońce, fale, rekiny, krzyki i płacz ludzi.
Byłam przerażona. Wszyscy byli.
Chcieli zawracać, ale... moja mama była taka silna.
Dodawała nam otuchy przez pięć dni,
aż dotarliśmy na miejsce.
Pamiętam, jak patrzyli na nią na tamtej plaży.
Chciałam być taka jak ona,
silna i odważna.
Tamtego dnia zdecydowałam, że nigdy więcej nie będę się bać.
I się nie boję.
Wierzę ci.
Ale to słodkie, że boisz się filmu z małą dziewczynką.
- O Boże. To moja wina. - Jaki to był tytuł?
- Egzorcysta. - Teraz muszę go obejrzeć.
Jeden z najstraszniejszych filmów. Będziesz miała koszmary przez miesiąc.
- O rany. - Zobaczysz.
Niesamowity dzień.
Było świetnie.
Nie chcę być zbyt bezpośredni,
ale gdybyś miała kiedyś ochotę na drinka...
Może teraz?
Okej.
Znam świetne miejsce.
Hej!
Dziękuję.
Jesteś niesamowita.
Jak sprawiłaś, że to tak świetnie wyszło?
To rockaoke. Zero godności.
A teraz atmosferę podkręci Cole Turner.
- Zaśpiewa „20th Century Boy”. - Co się stało?
- Nie, nie. - Możliwe, że cię zgłosiłam.
- Dawaj, Cole. - Sadie.
Stresuję się, śpiewając pod prysznicem.
- Spróbuj. - Nie umiem występować.
- Cole! - Cole Turner.
- Gdzie jest Cole Turner? - Proszę.
Nie mogę.
On tego nie zrobi. Weź kogoś innego.
Daj mikrofon.
Dziękuję.
Podróżujesz, poznajesz świat
i ciekawych ludzi. Masz świetne życie.
Ostatnio sama nie wiem.
Ktoś, kogo znałam, niedawno zmarł. Współpracownica.
Dało mi to do myślenia.
Pragniesz w życiu tylu rzeczy...
...i tak trudno znaleźć kogoś, kto...
Szkoda, że ludzie nie są tacy jak twój kaktus.
Nie potrzebują ciągłego podlewania?
Właśnie. Dokładnie tak.
- Żyją własnym życiem. - Tak.
Nie potrzebują, żeby ktoś inny ich wzbogacał.
To ma sens.
Dzień dobry.
- Co? - Nic.
No to dobranoc.
A raczej dzień dobry.
To dopiero była randka.
Całodobowa.
Tak, to... Oficjalne. To dla mnie nowość.
Dla mnie też.
Cóż, żegnaj.
Żegnaj.
Czekam na nasz następny wspólny dzień.
- Pa. - Pa.
Bądź kaktusem.
Żadnych dużych ruchów. Żadnych dużych ruchów.
Bądź kaktusem.
O rany.
Pierwszy rolnik?
Tak.
Ta moc, którą poczułaś, płynie prosto z ziemi.
Hej, Coleslaw.
Hej, tato.
Dzięki, że wczoraj zwinąłeś za mnie stragan.
Nie ma sprawy. Edna mi pomogła. Była na haju.
A któż to wrócił wreszcie do domu?
Mamo, wyluzuj.
Uprawiał seks z nieznajomą,
a nie walczył z Niemcami.
No dawaj. Opowiadaj.
Cóż... ma na imię Sadie i jest...
Jest niesamowita. Wiem, że brzmię jak szaleniec,
ale to może być ta jedyna.
Naprawdę? Szybko poszło.
Nie mogę się doczekać, aż ją poznam.
Mówiłeś jej, że w liceum uprawiałeś zapasy?
- Nie. - Co to jest?
Zrobiłeś selfie w łóżku, kiedy ona spała?
Stary, to dziwaczne.
Seryjni mordercy robią tak przed zamordowaniem ofiar
i wycięciem im powiek.
Byłem szczęśliwy. Chciałem zachować tę chwilę.
- Znów to robi? - Co robię?
Chodzi o to... Cole, bywasz nieco...
Osaczający, nachalny, żałosny,
- zdesperowany, szalony. - Co?
Tak właśnie jest. Durne prezenty, zasypywanie wiadomościami.
Dlatego nie ułożyło ci się z Fioną.
Fiona była suką.
Jesteś beznadziejnym romantykiem, jak twoja mama.
Powiedz jej, że w liceum uprawiałeś zapasy.
Nie jestem nachalny ani osaczający.
Wysłałem dziś Sadie jedną wiadomość. Jedną.
Trzy. I jakieś drobne emoji, ale to się nie liczy.
Emoji się liczy.
Schrzani to. Zapamiętajcie moje słowa.
Nie...
Naprawdę jest świetna.
Zobaczycie.
TO BYŁA NAJLEPSZA RANDKA!
Hej. Skup się, Coleslaw. Dawaj. Mamy masę miodu do zebrania.
ZNALAZŁEM TEŻ ANIMOWANEGO HAHA
Potrzebujesz przerwy?
W porządku. Czekaj. Muszę go tylko przyczepić. Sekunda.
Odebrać? Mogę odebrać. Jest tutaj. Nie ma problemu.
Halo?
Dobre wieści.
Stopy refinansowania kredytu hipotecznego nigdy nie były niższe.
Odzywała się?
Może padł ci telefon.
Właśnie, zrób twardy reset.
Mojemu telefonowi nic nie dolega.
O nie. Chodziło mi o twoje życie.
Ogarnij się, wyprowadź się z domu rodziców.
To domek dla gości.
Na pewno istnieje logiczne wytłumaczenie.
Istnieje.
Był zbyt nachalny, więc go olała. Typowy ghosting.
Ghosting?
Tak się mówi, kiedy ktoś zrywa wszelki kontakt.
Powiedzmy, że młoda dama popełnia pewnej nocy
straszny błąd,
a potem ten chłopak zasypuje ją
wiadomościami i emoji.
Nie olała mnie.
- Olała. - Podniesiesz to?
Nie.
Hej, strasznie dyszysz. Może się trochę zaciągniesz?
No już, hej. Dawaj.
O Boże.
Żartujesz. Chciałeś coś u niej zostawić i wybrałeś inhalator?
Twoja astma nie jest wystarczająco żałosna?
Nie zrobiłem tego celowo. Zostawiłem go w jej torebce.
I jest na nim jeden z tych nadajników, których używam.
Dobra. Werble, proszę.
Kobieta moich marzeń jest w...
- Londynie. - W Anglii?
- O, Londyn. Dama we Mgle. - Nikt go tak nie nazywa.
- Szara Dama. - Nie, to New York Times.
- Na pewno? - Tak.
Często wyjeżdża służbowo.
No widzisz. To ma sens.
Pewnie wezwali ją w ostatniej chwili i musiała tam polecieć.
Wiecie, połączenia międzynarodowe i tak dalej.
Pewnie nawet nie odczytała twoich wiadomości.
Tak, to ma sens. Okej.
- No właśnie. - Czyli jest w porządku?
- Absolutnie. - Tak.
Cole, powinieneś tam polecieć.
- Co? - Tak, pojaw się tam i ją zaskocz.
Romantyczny gest. Coś, o czym opowiadalibyście wnukom.
Mamo, nie mówisz poważnie. Cole ma lecieć do Londynu? Nie.
Czemu nie? To doskonała okazja,
żeby chwycić życie za rogi.
Uzna cię za psychola.
Albo za faceta,
który jest gotów w każdej chwili wskoczyć do samolotu.
Ale nie jesteś takim facetem. Nie podróżujesz.
- Nawet nie wyjeżdżałeś z kraju. - Nieprawda.
Został poczęty w Ontario.
Cole, dasz radę.
A co z gospodarstwem? Jest tyle do zrobienia.
- Nie mogę cię z tym zostawić. - Coleslaw, nie martw się.
- Właśnie. - Za rogi. Dawaj.
Leć do niej.
Wiecie, co mam?
Pamiętacie te ferie, kiedy miałem lecieć do Hiszpanii,
ale zrezygnowałem i dostałem voucher?
Dokładnie o to mi chodzi, Cole.
Przegapiłeś ferie wiosenne, żeby dostać durny voucher,
którego nigdy nie wykorzystałeś.
Właśnie takim jesteś facetem.
Nie dzisiaj.
- Wciąż masz... - Mam gęsią skórkę.
Dzięki za ostrzeżenie.
Lecę do Londynu.
LONDYN ANGLIA
To nie jest żadne dziwne śledzenie. To tylko romantyczny gest.
Niesamowite, stary. Podziwiam twoją pewność siebie.
Osiem tysięcy kilometrów, żeby zaskoczyć dziewczynę, którą widziałeś tylko raz.
Czysty romantyzm, stary.
Dokładnie tak. Rozumiesz to.
Tym bardziej, że to ona cię olała.
Byłem... Chwila, co? Nie olała mnie.
Po prostu nie ma połączeń międzynarodowych.
Jasne.
Podróżująca po świecie kuratorka nie ma połączeń międzynarodowych.
To bardzo nietypowe.
Co do romantycznych gestów,
to co tam masz?
- To mały kaktus, co? - Tak.
Tak, to taki nasz żart.
Mały kaktus. Na pewno będzie pękała ze śmiechu.
Prawie jesteśmy na miejscu. Tower Bridge.
To będzie 137 funtów.
- To chyba sporo, nie? - O tak, skandaliczna cena.
Nigdy nie jeździ się taksówkami z lotniska do centrum Londynu.
To kosztuje fortunę, stary. To nara.
LONDYN
Na razie. Dziękuję.
Miłego wieczoru. Dobranoc.
Posłuchaj mnie.
Nie wierzę, że cytuję tekst piosenki.
Żałosne. Zmieniam się we własnego ojca.
To, co mówią, to prawda.
Kiedy poznajesz gwiazdę, twoje IQ spada o 50 punktów.
- Gdzie ja jestem? - Jesteś legendą.
Blokada naszej dostawy w Turcji,
zabójstwo w Berlinie,
a teraz ta sprawa z Eleną i kodem dostępu.
Szef w kółko o tobie mówi. Stałeś się jego obsesją.
„Poborca zabił Elenę. Poborca ma kod dostępu.
Och, ależ bym chciał znaleźć i zamordować Poborcę”.
I oto jesteś.
Nie... Nie jestem poborcą. Jestem rolnikiem.
Przyleciałem do Londynu, żeby zaskoczyć dziewczynę, a oni mnie porwali.
Podręcznikowy unik.
Szczerze mówiąc, trochę rozczarowujący. Ale ten występ?
Doskonały.
Tak jakbyś naprawdę wierzył w to, co mówisz.
Bo mówię prawdę.
Pomyliliście mnie z kimś. Nazywam się Cole Turner.
Mój paszport jest w torbie, w przedniej kieszeni.
Doskonałe. To zaszczyt, móc cię dzisiaj torturować.
Okej, zaczekaj.
- Zwykle zaczynam od ciosów. - Chwila.
Widzisz, mnie też to trochę boli.
Lubię współdzielić doświadczenie.
Moja terapeutka mówi, że jestem empatą,
co oznacza, że jestem dostrojony do uczuć innych ludzi.
Niestety szef denerwuje się sprawą kodu dostępu.
Kojarzysz skalę bólu Schmidta?
Zaraz, co? Zaczekaj.
To system oceny natężenia bólu wywołanego przez użądlenia i ukąszenia owadów.
Od zwykłego ukłucia pszczoły,
aż po katusze zadawane przez południowoamerykańską paraponerę.
Mrówki tego gatunku czekają, zwarte i gotowe, w pudełku na stole.
Zasada jest taka: „Zaszczaj gacie
i módl się o miłosierną śmierć”.
Przepraszam,
czy mógłby mi pan szybko podać tę torbę?
To wszystko nieporozumienie...
Zwykle lubimy działać powoli i stopniowo się rozkręcać.
Ale jesteś wyjątkowy,
więc zaczniemy od szerszenia azjatyckiego.
O cholera. Cholera.
Chyba że zechcesz ujawnić kod dostępu.
Nie znam żadnego kodu dostępu! Mówię wam, to pomyłka.
Nazywam się Cole Turner.
Sprawdźcie paszport. Jest w torbie.
Świetnie. To będzie dobra zabawa.
Dla mnie, nie dla ciebie.
Ja pierdolę. Czekaj...
O Boże. O cholera! Kurwa!
Ty.
Możesz chodzić?
- Co? - Możesz chodzić, Cole?
Sadie.
Głowa w dół, nic nie mów. Chodź za mną, zanim uruchomią alarm.
- Umiesz używać broni? - Tak. Ale...
Zastrzel każdego, kto nie jest mną. Trzymaj się za mną. Ruszajmy.
Sadie. Jezu.
Co się, do cholery, dzieje? Kim są ci ludzie?
To źli ludzie.
Zastawili pułapkę na jednego z naszych agentów, a ty w nią wpadłeś.
Agentów. Kuratorów?
- Tutaj. - Padnij!
Nie jesteś kuratorką. Łapię.
Wybacz, sporo się dzieje. Poza tym ci faceci mnie odurzyli.
Kim jesteś?
CIA. Przynajmniej do czasu, aż dowiedzą się o tej porażce.
Nie zatrzymuj się.
Boże, jesteś szpieżką!
Wiesz w ogóle, dokąd idziesz?
Padnij!
Za tobą!
Ranny?
Nie, to... najbardziej niesamowita rzecz, jaką...
Pogubiłem się. Ciągle pytali mnie o Poborcę.
- Pytali cię o Poborcę? - Myślą, że jestem Poborcą.
Myślą, że to ty jesteś Poborcą?
Że Poborca wpadłby w tę żałosną pułapkę?
Złapali Poborcę i to niby jesteś ty?
- To ty jesteś Poborcą! - Boże.
O mój Boże!
Sprawdźcie tutaj.
Stać!
Zastrzel go!
- Hej! - Zastrzel go!
Ręce do góry.
Mówiłeś, że umiesz strzelać!
Do puszek, nie do ludzi.
Przepraszam.
Tutaj.
Tam! Naprzód!
- Ruchy! - Gdzie oni są?
Kuratorka, ja pierdolę.
Ja też myślałam, że jesteś inny. Słodki, zabawny, nienachalny.
Nie wierzę, że zamierzałam zadzwonić po powrocie.
Kryj mnie.
Cole.
Naprawdę zamierzałaś zadzwonić po powrocie?
Tak, dopóki nie wysłałeś mi jedenastu wiadomości w dwa dni.
- Siedmiu. Emoji się nie liczą. - Liczą się.
Emoji się liczą. Ruchy.
PRZEŁĘCZ CHAJBERSKA PAKISTAN
- Chodź. - Gdzie my, do cholery, jesteśmy?
Skacz! Cole, dawaj!
- Połknąłem kamień. - Dalej!
Kryj mnie.
Stój!
Wysiadać.
Chodź!
- Nie przebijesz się. - Nie jedziemy tam.
Wiesz, co robisz? Już to robiłaś?
Pozwolę ci założyć, że tak.
Nie wierzę, że przez ciebie porwali mnie i torturowali. Po jednej randce.
Sam przyleciałeś do Londynu.
Ja pierdolę!
- Jesteś niewiarygodny! - Co?
Przestalkerowałeś za mną przez ocean.
Kaktusy się tak nie zachowują!
Nie ma takiego czasownika.
To był romantyczny gest!
Sprawdziłam twoje akta.
Nigdy nawet nie wyjechałeś z kraju.
Sprawdziłaś moje akta? To kto tu kogo stalkeruje?
Sadie!
Uważaj!
- Uduś go. - Zwykle odklepują.
Nie odklepie. Po prostu go uduś.
Cole! Wygodnie ci?
Przepraszam.
Czy to jest to, co myślę?
To miał być żart.
Był dużo zabawniejszy, zanim użyłem go do zabicia człowieka.
Hej.
Czas się przejść.
Wielcy chanowie
przemierzali te ziemie.
Brutalni zabójcy.
Mówiło się, że aby któregoś z nich odnaleźć,
trzeba było przejść po trupach.
Poborca ma twarz. Żadnych wyników w wywiadowczych bazach danych.
Zatrudniają go nieoficjalnie.
„POBORCA”
Sprytnie.
BRAK WYNIKÓW
Mam krew na rękach.
To krew złych ludzi. Zrobiliśmy to, co trzeba było zrobić.
To sobie wmawiasz?
Kłamiesz.
To nie ja tu kłamię.
Powiedziałam ci rzeczy, których nikomu nie mówiłam.
To wszystko była prawda.
Nie wszystko!
Dobra, jedno kłamstwo na temat mojej pracy.
A ja to kupiłem, co?
Zwłaszcza tę łzawą historyjkę o zmarłej współpracownicy.
To naprawdę słabe.
To akurat była prawda. Miała na imię Elena.
I naprawdę nie żyje?
Mogłam ją zabić.
Co?
Była wrogą agentką.
Pracowała dla nich.
Mówiłaś, że to współpracownica.
Tak było. W ogólnym rozumieniu.
O to mi właśnie chodzi.
- Tylko kłamstwa i kłamstwa. - To nie są kłamstwa.
To tylko podkłamstwo do pierwotnego kłamstwa.
- Jesteś niewiarygodna. - Hej.
Dobra, skłamałam na temat swojej pracy.
Ale ty skłamałeś w kwestii tego, kim jesteś.
Wybacz, że przemilczałem parę szczegółów,
żeby zaimponować najbardziej niesamowitej kobiecie, jaką poznałem.
- Proszę cię. - Która morduje współpracowników.
Boże! Ona zabijała niewinnych ludzi, Cole!
Wiesz co? Mam cię dość.
Głowa w dół, zamknij się i idź za mną.
Im szybciej się ciebie pozbędę, tym szybciej wrócę do swojej misji.
Dobra. Wiesz co?
Chcę być jak najdalej stąd, jak najszybciej.
I słusznie.
Miałam już do czynienia z tymi facetami, są bezwzględni.
A teraz myślą, że jesteś mną, więc szukają ciebie, Poborco.
Porozmawiam z Utami. Kupię nam trochę czasu.
A kod dostępu?
Wygląda na to, że Borislav był za wolny.
Jak zwykle.
Ale wreszcie wiem, jak wygląda Poborca,
więc go znajdę.
Co to ma być?
On nic nie wie.
Nie możemy sobie pozwolić na porażkę.
Gra, w którą gramy, jest wyjątkowa.
Jeśli wygramy,
zdobędziemy fortunę, władzę.
Jeśli przegramy, zginiemy.
O ile nam się poszczęści.
Nie, proszę.
- Proszę, pomocy. - Dość już błędów.
Nie.
Przekaż to zdjęcie każdemu łowcy nagród na kontynencie.
Milion dolarów. Za żywego.
Tylko on zna kod dostępu.
Jeśli ktoś zabije Poborcę, to za jego głowę wyznaczę nagrodę.
Zaraz wracam.
Jak na twoim targu.
Chodź.
Dokąd mnie zabierasz?
Na twoją farmę, chyba że wszystko schrzanisz.
Trzymaj się blisko.
Wyluzuj się.
Jak tam?
No co? Przyjaźnie to nie na luzie?
No proszę... Sadie Słoneczniczek.
- Marco. - A niech mnie.
Kim jest twój znajomy?
- Ja... - To cywil, którego właśnie uratowałam.
Wyglądasz na wygłodniałego.
Pozwól, że włożę coś w ciebie.
Chodźcie.
Siadajcie. Proszę.
No tak. Te walki w jaskiniach. Powinien był wiedzieć, że to ty.
To ci sami ludzie, którzy wykradli Azteca.
- Co to jest Aztec? - Broń biochemiczna.
Nieprzyjemna. Na tyle zabójcza, że wyczyściłaby Wschodnie Wybrzeże.
To poufne.
Sprzedadzą ją.
Dzięki za informację.
Wykorzystują te pilnie strzeżone jaskinie.
Tylko jeden facet mógłby tego dokonać.
Leveque. Skompromitowany francuski szpieg.
Działał na tej pustyni przez większą część wojny...
...a potem założył własny biznes. Handel bronią, zabójstwa.
Jeśli to twój cel, uważaj. Jest niebezpieczny.
Najlepsze chaat w okolicy.
Smacznego.
To twoje, Słoneczniczku. Na ostro. Tak jak lubisz.
Więc wy dwoje... jesteście parą?
- Tak. - Nie.
- To było z pięć miesięcy temu. - Dawno.
Wiele nas łączyło. Praca. Nie praca.
Co nie, Mahmoud?
Jasne. Subtelnie.
To nie tak. Po prostu czasem łatwiej spotykać się z kimś z tej samej branży.
Zawsze.
Chociaż tego, co robiliśmy, nie nazwałbym „spotykaniem się”.
Proszę cię. Możemy się skupić?
Uroczo. Pełen luz.
- Okej. - Luzik.
Muszę znaleźć Azteca.
A twoi ludzie muszą odeskortować Cole'a do Stanów.
- Kim on tak naprawdę jest? - Nikim.
Pomyłką.
To ty jesteś pomyłką.
Mówiła, że jest kuratorką.
- Chwila. - Boże.
Powiedziałeś... Co?
To twój chłopak?
Jest bardzo dowcipny.
Biedaku.
Myślałeś, że wyrwałeś laskę, co? A nie Matę Hari.
Ale przynajmniej taniec bez spodni był tego wart.
- O Boże. - Nie był.
Daj spokój. Był...
Dla mnie był.
A straciłem dłoń.
Na zawsze.
- Czekaj. Straciłeś... - Tak. Jest sztuczna.
- Dotknij. - Przez Sadie?
- Tak. Możesz dotknąć. - Nie. Nie trzeba. Jak?
Kiedy byliśmy razem,
wyskoczyliśmy na romantyczną wycieczkę do Mjanmy.
Nie. To była misja.
Przerobiliśmy wiele pozycji.
Nie wiem, czy pamiętasz, ale nieważne. Trochę się posypało.
Zostałem pojmany, a Sadie się zawinęła.
Tajna policja zawinęła mi za to rękę.
- O rany. - Spoko, stary.
Masz dwie ręce, ale tylko jedno życie.
Wiesz, za czym tęsknię najbardziej? Zgadnij.
- No tak. - Robiłem to bez przerwy.
Ale już nie mogę, co?
Chwila. Porzuciłaś chłopaka, a jemu odcięli dłoń.
- Co z tobą, do cholery, nie tak? - Nic.
Zrobiłbym to samo. Misja ważniejsza od człowieka.
Prawda, Słoneczniczku?
Otaczają mnie świry. Chwila.
Wróciłaś po mnie czy po Azteca?
Byłeś drugorzędnym celem.
- O Boże. - Na pewno drugorzędnym priorytetowym.
Zresztą spójrz na siebie teraz. Kwitniesz.
Każde twoje słowo pogarsza sytuację.
- Wiem, że chcesz dobrze. Ale... - Marco.
- Co za koleś. - Hej.
Zabierzesz go do domu czy nie?
Proszę, powiedz „tak”.
Nie chciałbym, żeby jedna z moich kończyn, stanęła Sadie na drodze.
Jasne. Ci, którzy przeżyli Sadie, muszą sobie pomagać.
Dziękuję.
Naprawdę, bardzo dziękuję.
Nie ma za co. Całus?
Nie.
Żegnaj, Cole.
Cieszę się, że przeżyłeś.
Chcę, by to było jasne.
Nigdy więcej się ze mną nie kontaktuj.
- Okej? - Z przyjemnością.
Zapomniałem już, jak masz na imię.
Które na pewno jest fałszywe...
- Niewiarygodne. - No właśnie.
Wybrała sobie normika. Sama siebie okłamuje.
- Tak. - Głowa do góry, stary.
Nie gap się na nią. Nie płacz. Jesteś już bezpieczny.
Mamy na zapleczu jakąś gorzałę.
Nawalimy się razem. Nieźle się naprujemy.
Gorzała w ustach.
To moje miasto. Wiem o wszystkim, co się tu dzieje.
Chyba o wszystkim, poza tym.
Ruszcie się. Oboje.
- Przykro mi w związku z Marco. - Nie gadaj, bo nas pozabijają.
Bez obaw. Chcą go żywego.
Nie wiem, co z tobą, ale za ciebie na pewno też zapłacą.
- Zdecydowanie. - Cole, zamknij się.
Próbuję cię ratować.
Mam mówić, że za ciebie nie zapłacą?
Jakie słodkie. Wynajmijcie pokój.
Musisz wiedzieć, że on nie jest Poborcą.
Jasne, a ja nie jestem Wnukiem Sama.
No wiecie, jak Syn Sama, tylko kolejne pokolenie.
Jestem najlepszym łowcą nagród na świecie.
Był na drugim miejscu.
To było imponujące.
- Idziemy? - Tak, tak.
Rozczarowałeś mnie, Poborco. To było zbyt proste.
Twoja znajoma zginie teraz przez ciebie.
To zabawne. Zwykle jest odwrotnie.
To ty przyleciałeś za mną do Europy.
Zwiodły mnie twoje kłamstwa.
Boże, wynajmijcie pokój.
Zrobiliśmy to. Stąd ten pasztet.
Dobra, wsiadajcie.
Ona prowadzi. Poborco, ty idziesz na środek.
Przesuwać się.
No? Poborco, Spoboruj to.
Nie ma takiego czasownika.
Powiesz nam, kim jesteś?
Nazywają mnie Lampartem.
O Boże.
Nazywali.
Ale nawet lamparty są zabijane. Przez lwy,
hieny, błyskawice.
Wyrzuć go.
Jedź.
A ty? Kim jesteś?
Bóg. Łowca Głów.
Nieźle. W tym waszym fachu macie świetne ksywy.
Jak w WWE, ale groźniejsze.
Raz przekręcę ten pierścień, a 50 000 woltów przejdzie ci przez tyłek.
- Będziesz marzył o śmierci. - Za późno.
Jest świetnie. Dziękuję za to.
Cieszę się,
że mam na szyi krążek hokejowy pod napięciem
- w wysokości 50 000... - Nie dam rady.
- ...woltów... - Zamknij się.
Nieźle.
Powinniście wynająć pokój.
Wiesz co? Zatrzymaj się.
Zjedź tutaj.
Mój wóz jest lepszy.
Nie chcę zachwiać twoją pewnością siebie, Boże,
ale ostatni dwaj nie przeżyli.
Moja pewność siebie jest niezachwiana.
Latami przygotowywałem się, podkręcałem zmysły...
Mam was, frajerzy.
Skoro zamierzałeś odebrać nagrodę, gdzie przyjmują przesyłki?
Słuchaj, ukryję cię w bezpiecznym miejscu.
Jeśli po ciebie nie wrócę, zrobi to ekipa ratunkowa.
Więc sama zaatakujesz samolot pełen uzbrojonych zbirów?
Muszę znaleźć Azteca. Nie mam wyboru.
No nieźle.
Naprawdę przykro mi w związku z Marco.
Boże. Serio?
Staram się zbudować z tobą więź i pogadać o kimś, kto właśnie zginął.
Kimś, kogo dobrze znałaś.
Potrafisz czy robisz to tylko na pierwszych randkach?
Przez resztę czasu jest tylko broń chemiczna, kody dostępu,
kule i śmierć.
Czekaj, jakie kody dostępu? Co masz na myśli?
Gość od robali w jaskini ciągle pytał mnie o kody dostępu.
Jezu!
- Myśli, że mam kod dostępu? - Tak.
I dopiero teraz mi to mówisz?
Wybacz.
Byłem wtedy lekko odurzony i porwany.
Niewiarygodne.
Może zapomniałaś, ale jestem rolnikiem.
Nie jestem superszpiegiem.
Czemu nie spytałaś, w jakiej sprawie mnie torturowali?
Jesteś niewiarygodny!
No co?
Czym są te kody dostępu?
Możesz mi chociaż powiedzieć, za co prawie zginąłem.
Aztec jest w walizce, której nie da się otworzyć bez kodu dostępu.
Elena zdołała ustalić szyfr DNA.
W jakim sensie szyfr DNA?
Kod to cała sekwencja genetyczna żywego organizmu.
- Niesamowicie długa i unikatowa. - O rany.
Dotarłam do Eleny, zanim przekazała to Leveque'owi.
Więc uważają, że masz kod?
Ale go nie mam, bo go zniszczyła.
Skoro Leveque chce go ode mnie,
to znaczy, że też go nie ma.
A to oznacza, że nie może przekazać broni kupcom.
- A to oznacza... - Że wciąż ma Azteca.
A to oznacza zmianę planów.
Ufasz mi?
Jaja sobie, kurwa, robisz?
Dziękuję za szczerość.
Ty... Nie wierzę...
- Łapiesz? - Piosenkę? Bardzo zabawne.
Pozostawiłaś za sobą górę trupów.
- Dobra robota. - Dzięki.
Ale nie płacą mi w komplementach.
Dostaniesz pieniądze.
Więc to ty jesteś Poborcą.
Złoty chłopiec CIA.
Twój pseudonim zapewnił nie mniej rozrywki co ty.
Ale znam cię.
Znam cię, bo byłem tobą.
Byłem zbędny.
Pewnego dnia znalazłem się
w rowie na przedmieściach Kabulu. Wykrwawiałem się.
Otaczały mnie śmieci.
I nagle to do mnie dotarło.
Dałem im wszystko,
wszystko poświęciłem.
Zmarnowałem życie.
A kim my jesteśmy?
Narzędziami.
Zbędnymi.
Zasługujemy na coś więcej.
Podaj kod dostępu i odejdź.
W przeciwnym razie...
Obaj wiemy, jak to się potoczy.
Zdobędę to, czego chcę...
a ty i tak zginiesz.
Za nic.
Przysięgam, nie znam kodu.
Nawet nie jestem Poborcą.
Zamknij się.
Wracamy do interesów?
To moje pieniądze?
Wkrótce dostaniesz przelew.
Krążą pogłoski, że ukradłeś broń, której nie możesz użyć,
więc jesteś niewypłacalny.
A teraz mam pracować na kredyt?
Nie, nie.
Gotówka.
Dopóki jej nie dostanę, nie spuszczam go z oczu.
Albo cię po prostu zabijemy.
I zrobicie ze swojego szefa kogoś, kto dobrze płaci
i zabija każdego dostawcę?
Niech zgadnę.
To ten idiota go zgubił.
Dostaniesz gotówkę po wylądowaniu.
Nazwała cię idiotą.
Tak.
W twarz.
Zabij ją, kiedy wylądujecie.
Zdobądź ten kod.
Oczekuję, że następnym razem walizka będzie otwarta.
Nie lecisz?
Jeśli coś pójdzie nie tak, kiedy otworzysz walizkę...
...wszyscy na pokładzie zginą.
Bez presji.
Tak jest.
Szukamy sekwencji genetycznej.
Wiesz, co znaczy „genetyczna”?
To kaktus.
Chcesz pić?
- Bądź rozsądny. - Socjopatka.
Nie jestem socjopatką.
Wiesz, kto często tak mówi? Socjopaci.
Spotykałem się z różnymi wariatkami, ale ty jesteś naprawdę stuknięta.
To coś większego niż ty i ja.
A mój plan zadziałał.
Lepiej niż zakładałam.
Serio?
A zakładałaś, że wyjdę z tego żywy?
Znaleźliśmy Azteca.
Gdy tylko wylądujemy, unieszkodliwimy tych kolesi.
Będziemy bezpieczni.
Świat będzie bezpieczny. Wszyscy wygrają.
O co chodzi?
Co...
to jest?
Spodziewałbym się większej dyskrecji...
po Poborcy.
Ja też.
Kim jesteś?
Pomocnicą?
A może dziewczyną?
Wierz mi, to nie materiał na dziewczynę.
Nie obchodzi mnie to.
Tak czy inaczej zginiesz.
Hej. Czekajcie.
Kto wychodzi teraz na idiotę?
Mam kod dostępu.
Bzdura.
On go nie ma.
Mam.
Czyżby?
Czyli możemy go zabić.
Hej! Czekaj. Dobra.
Kod dostępu. Już!
Dobra. Mam go w kieszeni.
W porządku.
Serio?
Otwórz.
Cholera!
Nie wierzę, że zrobiłeś mi zdjęcie, kiedy spałam!
Nie tobie, nam!
Wiedziałam, że jesteś zbokiem!
Nie jestem zbokiem!
Wiesz, kto często tak mówi? Zboki!
Pokaż. Pokaż.
O Boże.
Bierz walizkę i uciekaj.
- Jest tu spadochron. - A co z tobą?
Misja ważniejsza niż człowiek.
Nie. Muszę zatamować krwawienie. Tracisz dużo krwi.
- Uciekaj. - Muszę znaleźć...
- Uciekaj! - Sadie, mówię ci...
Uciekaj stąd.
Hej!
Przesuń się, idioto.
Co robisz?
Nie mam pojęcia.
WYSPA SOKOTRA MORZE ARABSKIE
SZEŚĆ GODZIN PÓŹNIEJ...
Sadie?
Boże.
Kazałam ci uciekać.
I tak zrobiłem.
Po prostu zabrałem cię ze sobą.
Długo byłam nieprzytomna?
Jakiś czas.
Zaszalałeś ze spadochronem.
Mam dużo nerwowej energii.
Masz ją.
Tak.
Masz ją.
- Masz Azteca. - Tak.
- Czekaj. Powoli. - Czy masz...
Straciłaś dużo krwi.
To było naprawdę obleśne.
Przepraszam. Nie wiem, co powiedzieć.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Przepraszam.
Halo?
Nie poszło zgodnie z planem.
Dziewczyna uwolniła Poborcę.
Ile razy można gubić jednego człowieka?
Posłuchaj uważnie.
Jeśli nie dostarczysz działającej broni w ciągu 48 godzin,
kupcy nas zabiją.
Jeśli nie znajdziesz Poborcy,
nie zdążą tego zrobić, bo sam cię zabiję.
Szefie. Widziano spadochron.
Dobrze.
AGENTKA SADIE RHODES
W zależności od tego, ile masz sił,
powinniśmy jutro opuścić to miejsce.
W zależności od tego, ile ty masz sił.
Powiedz mi, co to za maź?
To barwinek i Neurolaena lobata.
Znalazłem je na plaży, zmiażdżyłem i cię posmarowałem,
żeby zatrzymać krwawienie i zwalczyć infekcję.
- Skąd wiedziałeś, jak to zrobić? - Czytałem o tym.
Każda kultura w historii miała własny zbiór wiedzy
na temat roślin, ich użyteczności przy produkcji ubrań, leków.
Nie rozumiem, dlaczego nigdy nie wyjechałeś z kraju.
- Znów to samo. - Poważnie.
Ewidentnie ciekawi cię świat.
Chciałem podróżować. Naprawdę. Myślałem, że zrobię to po studiach.
Zacznę badania do książki. Ale mój tata doznał kontuzji...
więc wróciłem do domu.
Nigdy nie doszedł do siebie?
Doszedł. Wszystko z nim dobrze.
Ale wiesz, starzeje się.
Musimy utrzymywać wysoki poziom produkcji, żeby utrzymać się na rynku,
branża się zmienia.
W każdym razie...
Potrzebują mnie tam.
Czyżby?
A co z tobą? Twoja mama musi być dumna.
Córka jest agentką CIA. Prawda?
Chcę myśleć, że byłaby dumna.
Zmarła, kiedy byłam bardzo młoda.
- Przykro mi. Nie wiedziałem. - Nie szkodzi.
To się wydarzyło dawno temu.
Po jej śmierci odnalazłam wojsko.
Miejsce, na którym mogłam się skupić.
A potem agencję. Dali mi cel.
Walka czyni nas silniejszymi. Prawda?
Masz jakąś rodzinę?
W mojej branży lepiej być samotnym.
Czyżby?
Myślę, że każdy rodzic byłby bardzo dumny...
z ciebie.
Wiesz co?
Nie wierzę, że ten mały gnojek wciąż jest w jednym kawałku.
Może jednak potrafisz utrzymać kaktus przy życiu.
Może.
Przepraszam za to selfie.
Przepraszam za knebel.
Jesteśmy kwita?
Umowa stoi.
Biegnij!
Bierzcie Poborcę żywego, zabijcie dziewczynę, a ja zgarnę Azteca.
Ruchy!
Tam jest.
Uwaga. Tu Piechota Morska USA.
Zabezpieczcie broń i rzućcie ją na ziemię.
Cholera.
Gdzie walizka?
Agentko Rhodes. Czas wracać do domu.
Nie trzeba. Dzięki.
Chodźmy.
SIEDZIBA CIA LANGLEY, WIRGINIA
- Nie jest zbyt mocno, prawda? - Nie.
Chcę się tylko upewnić.
Tak dobrze.
Wariograf, Jackson?
Tak rozpaczliwie pragniesz zadbać o awans?
Wykonuję tylko swoją pracę.
Gdybyś ją wykonywał, szukałbyś teraz Azteca.
A gdybyś ty wykonała swoją, nie stracilibyśmy broni.
To nie była jej wina. Próbowała mnie ratować.
Oczywiście.
Chłopak przypadkiem załapał się na zabawę.
Nie pomyślałaś, że może być obcym agentem
i chce spalić twoją misję?
O tak. Wysoki misiaczek, wysłany po to, by wycałować i wydusić z ciebie tajemnice.
Patti, skup się na urządzeniu.
Jasne. Przepraszam.
Oboje wiemy, że go sprawdziłeś. To cywil, jest czysty.
Jakiś cywil.
Wybrałaś jego życie ponad życie tysięcy innych ludzi, których zabije Aztec.
Pozwoliłam, by emocje wpłynęły na mój osąd.
Chwila.
Czyli uważasz, że ratowanie mi życia było błędem?
Tak.
Świetnie.
Po prostu świetnie.
Cole, przykro mi, ale oni mają rację. Jedno życie za tysiące innych.
Nie no, jasne. Misja ważniejsza od człowieka.
Dłoń Marco, wykorzystanie mnie jako przynęty.
- Kumam. - Wykorzystałaś go jako przynętę?
- Tak. - Nie.
Cóż...
Marco miał rację. Powinnaś spotykać się z kimś takim jak on.
Odciętym od własnych emocji i gotowym
- na utratę kończyny. - Co?
Marco miał rację, ale nie w tej kwestii.
Mamy tylko jedno życie, a ty boisz się żyć.
Tak twierdzi jednoręki trup.
Co jest?
Wróciłeś do rodziców, żeby im pomóc.
Ale już cię chyba nie potrzebują.
To tylko wymówka, żeby unikać życia.
I kto to mówi?
Twoja praca, służba, poświęcenia, to twoja wymówka, by odpychać ludzi.
Boisz się zbliżyć do ludzi,
bo mogłabyś ich stracić.
Tak jak straciłaś matkę.
Nie masz prawa o niej mówić!
A ja niczego się nie boję.
Musicie wynająć pokój.
- O Boże. - Patti,
on nawet nie jest podłączony.
Przepraszam, ale to napięcie seksualne jest...
Szef chce cię widzieć.
No i nie zaczęłaś od rośliny.
Wiem, że cię w to wciągnęła...
Ale...
wciąż jesteś po uszy w gównie.
Możesz zostać oskarżony.
O to, że odwiedziłem dziewczynę w Londynie?
Czemu ją chronisz?
Wiem, że to źle wygląda. Mogę to naprawić.
Wciąż możemy dorwać Leveque'a.
Zawsze byłaś moją ulubienicą, Sadie.
Ale zbuntowałaś się. Nic nie mogę zrobić.
Co masz na myśli?
Nie straciła Azteca, co?
Nie, nie. Ma inny plan.
- Nie. - Chce sprzedać broń.
Nigdy by tego nie zrobiła.
Pozwoliłaś, by Aztec wpadł w ręce groźnego przestępcy.
Zostajesz zawieszona. Przeprowadzimy śledztwo.
Wiesz, jak to zwykle przebiega.
Będziesz miała szczęście, jeśli zachowasz posadę.
Spójrz, co ona wyprawia.
A to tylko ostatnich sześć miesięcy.
Jest kłamczuchą i zabójczynią, Cole.
Chcesz chronić taką osobę?
Przedstawić ją mamie?
O Boże.
Na co patrzę? To jakaś roślina doniczkowa?
To nie roślina doniczkowa. To szarłat. Zboże.
Uprawiano je w Amerykach przez tysiące lat,
ale często wykorzystywano je też w azteckich rytuałach.
O Boże. Roślina nie należała do niej. Zabrała ją Horvathowi, naukowcowi.
Miał obsesję na punkcie ludzkich ofiar składanych przez Azteków.
Kodem dostępu jest sekwencja genetyczna tego szarłatu.
A niech mnie.
Macie natychmiast zabrać tę roślinę z mieszkania Eleny.
Możemy tak zwabić Leveque'a. Przekażmy mu wiadomość.
„Poborca jest gotów sprzedać kod dostępu”.
Nigdy na to nie pójdzie.
Chyba że zarzucimy przynętę.
Kod dostępu składa się z czterech części.
Wyślijcie mu pierwszą.
Mamy podać mu część kodu? To szaleństwo.
Właśnie. Agencja by na to nie pozwoliła.
Skoro Poborca to robi, to znaczy, że się zbuntował i oferta jest prawdziwa.
Leveque jest zdesperowany. Połknie haczyk.
To znaczy, że potrzebujemy Poborcy.
Mnie? Nie, nie ma opcji.
Tylko dla pozorów. Nawet się do ciebie nie zbliży.
To po co wam jestem? Użyjcie kukiełki. Przebierzcie Jacksona.
Doskonały pomysł.
Wiem, że nie chce pan tego robić, ale wiem też, że pan to zrobi.
Dopóki Leveque ma cię za Poborcę, jesteś w niebezpieczeństwie.
To zapewnijcie mi ochronę. Do czasu, aż go znajdziecie.
A co z twoją rodziną?
- Co z moją rodziną? - Tacy ludzie nie mają hamulców.
Zapewnisz rodzinie bezpieczeństwo tylko,
jeśli się go pozbędziemy.
Nie, nie.
Hej, Cole. To zbyt niebezpieczne.
Wykorzystują cię.
To zabawne, bo to samo mówił o tobie.
Przypomnij mi, które z was bez przerwy mnie naraża?
Wiem, że jesteś zły, ale to błąd.
Chronienie tych, których się kocha, nigdy nie jest błędem.
Może kiedyś będzie ci zależało na kimś na tyle, że to zrozumiesz.
Rhodes.
Pozwólcie mi kierować misją.
Wiem o operacji Leveque'a najwięcej.
Wracaj do domu, Sadie. I zostań tam.
EKSTRAKCJA KODU DNA
CZĘŚĆ 1 Z 4 ZA 5 MILIONÓW DOSTANIESZ RESZTĘ
Co myślisz?
Co myślę? Że to pułapka.
Sprawdź to.
Działa.
Może to nie pułapka.
A może to bardzo dobra pułapka. Tak czy inaczej, nie mamy wyboru.
Szefie.
Pan Utami. Miło mi pana widzieć.
Zabawne. Przyjmując pierwszą płatność,
nie wspomniał pan, że nie ma kodu dostępu.
Wkrótce będziemy go mieli. Aztec będzie pański, tak jak obiecałem.
To chyba moje.
Spotyka się pan z Poborcą?
Pójdziemy razem.
Jeśli ma kod, sfinalizujemy transakcję. Jeśli nie, zabiję pana.
Panie Utami, mam jeden warunek.
Cokolwiek się stanie, Poborca musi zginąć.
Niech tak będzie.
Turner, idź tam i rób swoje.
Uwiniesz się w dwadzieścia minut.
Nie baw się kołnierzykiem. To brzmi jak cholerna burza.
Przepraszam, nie cierpię garniturów.
- Ilu masz ludzi? - Włącznie ze mną? Trzech.
Trzech? Jak to? Trzech, w sumie?
Masz tylko trzech ludzi? Niemożliwe.
CIA nie może działać na terenie USA. Musimy ograniczać bagaże.
Ograniczać bagaże? Co wy, podróżujecie z plecakiem po Europie?
Jesteście z CIA. Co to w ogóle znaczy? Ograniczać bagaże?
Uspokój się. Ludzie Leveque'a muszą cię tylko zobaczyć.
Aresztujemy go, gdy tylko się pojawi.
Odegraj swoją rolę.
Nie jesteś już rolnikiem. Pamiętasz? Jesteś Poborcą. A teraz idź tam.
Dzień dobry, witamy.
Stolik dla pana Poborcy.
Tak, proszę tędy.
Zdrowie!
Będzie dobrze. Mamy wszystko pod kontrolą,
a bandyci nawet się do ciebie nie zbliżą.
Trzech ludzi.
Przyjechali.
Widzimy cel. Ma broń.
Przygotujmy się.
Jackson. Co to było?
- Cole. - Co?
Wynoś się stamtąd.
Teraz? Okej.
Stracimy Leveque'a?
Jackson, co będzie z moją rodziną?
Zostaję.
Ona się pojawi.
Wiem to.
Cóż za romantyczne miejsce na naszą pierwszą oficjalną randkę.
Na otwarcie przyniosłem nam coś wyjątkowego.
I nasza przyzwoitka. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.
Przykro mi. Twoich przyzwoitek już z nami nie ma.
Tak będzie bardziej intymnie.
Wszystko w porządku, Poborco?
Nie chciałbym, żeby coś zepsuło nam wieczór.
- Dziękuję. - Za co?
Za to, że pomogłeś mi z przyzwoitkami.
Nie będę musiał sam ich zabijać.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Ale jakoś ci nie wierzę.
Nie obchodzi mnie, w co wierzysz.
Zamierzam wyjść stąd bardzo bogaty i zniknąć.
Wielki Poborca zdradza swój kraj.
Dlaczego miałbyś to zrobić?
To, co mówiłeś o marnowaniu życia. Dało mi to do myślenia.
Nie przeciągajmy tego nowego otwarcia.
Kod dostępu.
Najpierw forsa.
Cena się podwoiła.
Negocjacje zakończone.
Negocjacje nigdy nie są zakończone.
Wiesz...
...to mi przypomina o pewnej sytuacji...
Sprzedawałem pociski handlarzowi bronią,
który w kółko się targował. Nie chciał przestać.
Ostatecznie kupił pociski i...
Wraca godzinę później i mówi:
„Za dużo zapłaciłem. Chcę lepszą cenę”.
Odpowiadam: „Nie tak to działa. Nie możesz się targować”.
„Chcę dostać pełen zwrot. Nawet nie chcę już pocisków”.
Mówię: „Słuchaj, nie mogę przyjąć zwrotu.
- Masz je od godziny”. - Dość!
Kod dostępu. Już!
Albo obaj zginiecie.
Jest bardzo nerwowy.
Masz kod dostępu?
Masz go czy nie?
Bo to będzie bardzo bolesne dla nas obu, jeśli go nie masz.
Przyjacielu?
Przepraszam za spóźnienie.
Miło, że dołączyłaś.
Cóż mogę powiedzieć? Powoli się do ciebie przekonuję.
Co to ma być?
Okazja, żebym sprawdziła wszystkich graczy.
Panie Utami, to pan ma pieniądze, więc zwracam się do pana.
Cena za kod dostępu wynosi połowę honorarium Leveque'a.
Proszę przelać kwotę na to konto po otwarciu walizki.
To ty jesteś Poborcą.
Przyszłam pobrać należność.
W takim razie kim jesteś?
Moim chłopakiem.
No ja myślę.
Jeśli masz kod dostępu, przyjmuję twoje warunki.
- Panie Utami... - Otwieraj.
Masz kod dostępu?
Wciąż mam przyjaciół w agencji.
Nie możesz tego otworzyć.
Gdy coś grozi ludziom, których kochasz, robisz, co trzeba.
Voilà.
Aztec. Zgodnie z obietnicą.
Bardzo dziękuję.
Miło robić z panem interesy.
Tak, bardzo dziękuję.
To nie koniec moich interesów, ale to wasz koniec.
Dlaczego sądzisz, że wyjdziecie stąd żywi?
Pomoże nam dziesięć milionów dolarów, które wyznaczyłam za twoją głowę.
Nie wiem, ile jest tu łowców nagród,
ale o tobie wiedzą.
Wiesz, co mnie bawi?
Tak jak ty, jeszcze przed chwilą nie miałam pieniędzy.
Ale łowcy nagród nie musieli o tym wiedzieć.
Musieli tylko wiedzieć, gdzie jesteś.
Dobra, Leveque. Jesteś sporo wart.
- Ja to wezmę. - Broń!
Nie ruszać się!
Już nie żyjesz.
Powiedz swoim ludziom, żeby nie robili nic głupiego.
Jaki masz plan? Co teraz zrobisz?
Ty nic nie zrobisz. Idziesz ze mną.
Jak mogę nic nie robić i iść z tobą?
Ty idioto, jak stąd wyjdziesz?
Dam ci dwadzieścia milionów, jeśli ją zastrzelisz. W tej chwili.
Jesteś gotów?
Czekaj, na co? Zdecydowanie nie jestem.
Wykurz ich do przodu. Ja odetnę im drogę. Zdobądź pojemnik. Już!
Schody.
Dokąd się wybierasz?
Sadie?
Jestem sojusznikiem.
- Jonas? - Tak za tobą tęskniłem.
Nie mogło nam się udać, okej?
Nie. Oczywiście. Traciłem zbyt wiele części ciała.
To mało przyszłościowe. Ale są pozytywy:
wciąż mam doskonały wzrok.
Jonas, jestem trochę zajęta.
Wiem. Słuchaj, kiepsko było stracić oko.
Ale słuchaj, odstrzelenie tego,
to najlepsze, co mi się przytrafiło.
Serio, to zmieniło moje życie. Wreszcie umiem teraz słuchać.
To drugie ucho.
Nie potrzebowałem go. Ruszaj dalej. Rób swoje.
Czekaj, zaraz.
No dobra. To fajnie wyglądało, ale oszukujesz.
Nie jesteś Poborcą. Kim, do cholery, jesteś?
Tak jak mówiła.
Jej chłopakiem.
OSTRZEŻENIE: AWARIA SPRZĘTU
Nie!
Wydostań mnie stąd.
Nie, zostajesz tutaj.
Oddaj mi broń.
Cholera.
Dawaj, Poborco. Oddaj mi broń.
Powinnaś się wstydzić.
Marnujesz taki talent.
- Moglibyśmy tyle osiągnąć... - Nic od ciebie nie chcę.
A czego chcesz? Chłopaka? Co za banał.
On cię nie zna. Nie zna prawdziwej ciebie.
Cole?
Cole!
Złap mnie!
Bosko wyglądasz w tej sukience.
A ty powinieneś częściej nosić garnitury.
- Prawie umarł w lodówce. - Nie zrobiłam tego. To on.
- W lodówce. Jak długo? - To byłeś ty?
- Czemu miałbym wsadzić kota do lodówki? - O czym ty mówisz?
- Nie wsadziłeś go tam. - To jasne.
- Nie zauważyłeś go, zamykając. - Znów ta historia o kocie?
- Zrobił to. - Znów ta historia.
Europa pociągiem. Brzmi romantycznie.
Żeby napisać książkę, trzeba zrobić research.
A co będzie robiła Sadie,
kiedy ty będziesz studiował zakurzone zwoje o rolnictwie?
Bez obaw. Mam całą listę klientów do upolowania.
Na pewno ich wszystkich dorwiesz.
Na pewno.
O tak.
Praca kuratorki jest bardzo ekscytująca.
- O tak. - Tak. Chcę być tobą.
Poza tą częścią, w której sypiasz z moim bratem.
Co?
Błagam.
Nie przy stole.
Zaopiekujecie się tym maluchem?
Tak, kocham sukulenty.
- Chyba łatwo utrzymać kaktus przy życiu? - Bywa ciężej, niż sądzisz.
- Ale warto. - Zdecydowanie.
Rozmawiamy o kaktusie. Prawda?
Podlewasz go raz w miesiącu.
Czy mówimy o... Okej. Podtekst.
- Zgadza się. - To...
- Jest ukryte znaczenie. - Tak.
- I kilka poziomów. - Super.
- Mamy z waszą matką... - Nie ma historii „matka i ja”.
- Nie jest o kaktusie. - Nie.
Tylko o zapasach.
Opowiadał ci, że w liceum uprawiał zapasy?
Pij swoje wino. Pij.
Okej.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ...
- Hej, kochanie. Wybacz spóźnienie. - Fajny samochód.
CIA nie pozwoliło ci jednak zachować kasy Utamiego?
Chciałbyś. Pożyczyłam go tylko.
Jak spotkanie z profesorem Kirklandem?
- Świetnie. - Tak?
Przekazał mi niesamowite badania.
To Raul.
Handlarz bronią.
Ale sprawy zawodowe pozostają w aucie.
Randka.
Mamy czas dla siebie.
Czas dla siebie.
RANDKA, BEZ ODBIORU
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK