UWAGA: FILM ZAWIERA SCENY, KTÓRE MOGĄ BYĆ ZBYT DRASTYCZNE
Downloaded from YTS.MX
DLA NIEKTÓRYCH WIDZÓW.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Michael był moim starszym bratem.
Był cudownym dzieckiem, kochającym i życzliwym.
Mike był bardzo wesołym chłopcem.
Dobry sportowiec. Miał wielu przyjaciół.
Był jak superbohater.
W razie problemów, szedłem po prostu do Mike'a.
Mikey był niezwykle bystry.
Był na najwyższym poziomie w tym, co robił,
ale nie domyśliłbyś się.
Myślę, że robił to, bo chciał to robić.
Zdobyć najwyższy szczyt świata.
Mike bardzo chciał się sprawdzić.
Sprawdzić, jak daleko może się posunąć. Jak wysoko wspiąć.
Zmarł w wieku 22 lat.
Tuż po tym, gdy jako najmłodszy Brytyjczyk dotarł na szczyt Mount Everestu.
BRYTYJCZYK UMIERA PO REKORDOWEJ WYPRAWIE NA EVEREST
Został sam na górze.
Okropna śmierć.
NASZA TRAGEDIA NA EVEREŚCIE
Dwadzieścia kilka lat później, zupełnie znienacka,
otrzymaliśmy zdjęcie zwłok nieopodal szczytu.
Wygląda na to, że to mógł być Michael.
Serce mówi mi, że powinniśmy po niego pójść.
A jeśli to możliwe,
sprowadzić do domu.
ŚLADAMI MICHAELA
Zuch chłopak! Patrz przed siebie!
Pełne imię Theodore'a to „Theodore Frederick Michael Matthews”.
Oboje chcieliśmy Frederick i Michael jako pierwsze imię,
bo Frederick to imię mojego taty, który zmarł,
a Michael to imię brata Spenny'ego.
Miałem 10 lat, gdy Mike zmarł.
Ostrożnie. Skup się.
To dziwne,
bo teraz mam 33 lata, a on zmarł, gdy miał 22,
więc jestem starszy, niż on był.
Dobra robota, T.T!
Ale widzę go jako starszego brata.
Dam radę.
Pedałuj!
Kiedy się poznawaliśmy,
na początku naszego związku
powiedział mi o Michaelu.
To był dla mnie szok.
Naprawdę smutne.
Myślę, że jego strata była trudniejsza, niż jest w stanie sobie wyobrazić.
Nikt z nas nie brał nawet pod uwagę możliwości odzyskania ciała.
Od śmierci Mike'a minęło około 20 lat
i sytuacja ta pojawiła się znikąd.
Otrzymaliśmy zdjęcie ciała,
które znajduje się na wysokości około ośmiu i pół tysiąca metrów,
czyli na podobnej, na której prawdopodobnie zginął Mike.
Czuję, że możemy po niego pojechać.
HIGHLANDS SZKOCJA
Jeśli mamy to rozważyć,
musimy wszyscy się zgodzić.
Zwłaszcza moja mama, Jane, i siostra, Nina.
PUDEŁKO MICHAELA
Pamiętasz, że wszyscy mieliśmy na sobie na pogrzebie czerwone róże?
Tak. Jak te z…
A potem mnóstwo listów kondolencyjnych.
Mogłabym czytać godzinami.
Tutaj Yorkshire Post.
„Młody Brytyjczyk zaginął po rekordowej wspinaczce. Burza zmieniła ją w tragedię”.
BURZA ZMIENA JĄ W TRAGEDIĘ
Mike miał być na szczycie trzynastego,
ale czternastego nic nie słyszeliśmy.
Zadzwonił telefon.
Zawołano mnie na górę
i jak wszedłem tam,
to czuło się to okropne,
namacalne napięcie.
a rodzice w ogóle nie byli sobą.
Powiedzieli, że przyszła burza i że Mike zaginął,
ale było to już zbyt dawno temu
i wtedy wiedziałam, że to koniec, że nie żyje.
Nie wiadomo, czy wpadł w szczelinę, czy spadł z krawędzi,
czy po prostu upadł
z wycieńczenia.
Chyba nie śmialiśmy się razem jako rodzina
przez okres, który dla dziecka wydawał się trwać latami.
Nie rozumiałem, co się dzieje.
Nie rozumiałem, że już nigdy nie zobaczę brata.
Zakładałem, że nawet jeśli zamarzłby w bryle lodu, to ją roztopi.
- Uwielbiam to zdjęcie. - Tak.
- Jemu też się to podobało, Spen. - Tak.
Świetne zdjęcie.
Siedemnaście lat.
Siedemnaście.
Myślicie, że to już czas?
To było już tak dawno temu.
Myślę, że to idealna pora, by sprowadzić Mike'a do domu, by spoczął.
- Być z nim. - Na pewno by chciał.
Na pewno.
- Bardzo. - Też dla siebie.
- Tak, dla niego. - Jak najbardziej.
To z pewnością jest coś, co chcemy zrobić.
Ale czy trochę nas nie poniosło z marzeniem
o sprowadzeniu Mike'a do domu?
Mamy jedynie to niewyraźne zdjęcie.
GÓRY SKALISTE
KANADA
Jedno nazwisko z ekspedycji Mike'a utkwiło mi w pamięci jako dziecko.
Dave Rodney.
Dave i Mike bardzo się zaprzyjaźnili.
Dzielili namiot i wspinali się razem.
Co ważniejsze, Dave jako jeden z ostatnich widział Mike'a żywego.
- Dave! - Spencer!
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
Tutaj jest twój dom w Albercie.
Dzięki za przyjęcie.
Wejdź, proszę.
Niesamowity widok.
Chciałbym ci pokazać mały fragment historii.
Na tym kręciliśmy filmy w 1999 roku.
- Wspaniale! - Tak. No nie?
Mam coś, co mogę włożyć do środka.
Co tu jest napisane?
Atak szczytowy.
Nie mam żadnego nagrania z Mikiem.
Nigdy nie widziałem...
- Mike'a na wideo. - Naprawdę?
Chcę to zobaczyć.
- Jesteś gotowy? - Tak, absolutnie.
- Zróbmy to. - Dobra.
Czy to lodospad?
To lodospad Khumbu nad Obozem bazowym.
Idziemy do Obozu Pierwszego.
To Mike.
Dobra robota, Mikey!
Dzięki, stary.
Dobra robota.
Robił to jak zawodowiec.
Michael to przetestuje.
Mike idzie po tym, jakby nigdy nic.
- Omija stopnie. - To właśnie on.
Tak?
- Jaki spokojny. - Całkowicie.
- Całkiem nieźle. - Tak.
Co tam, Michael?
Wziąłeś dziś przyjemną kąpiel z innym członkiem grupy,
prawda, Dave?
To byłeś ty.
Nieważne...
Coś ci pokażę.
Rodzina dostała e-mail ze zdjęciami ciała.
O rany.
Z Everestu. Podejrzewali, że to Mike.
Po pierwsze, co o tym myślisz?
Dobrze.
Po drugie, czy myślisz, że to on.
- Dobrze. - Proszę.
- O rany. - To ciało.
Nie chcę go widzieć, tego całego...
Czy to mógłby być...
Możliwe.
Od razu poznaję to.
To mój kombinezon z ataku na szczyt z 1999 roku.
O mój Boże!
Michael miał dokładnie taki sam.
Miał to na sobie tamtego dnia.
Widziałem ten kombinezon na zdjęciach, na których był na szczycie.
- To niesamowite. - Tak.
To dziwne.
To ten sam kombinezon?
Pod tym kątem?
Spójrz na ten czerwony fragment z pętlą i rzepem.
Właśnie tu.
- Ten rzep... - Tak. To jest to.
Nie widać czarnych rękawów,
bo są zasłonięte przez to.
Prawda?
- Rzućmy okiem. - Tak.
Jest też kolor czarny, więc na to wygląda.
To nasza jedyna szansa.
Tak. Tylko to nam zostało.
- O nie. - Wiem.
Ale może być to, co nie?
Posłuchaj. Mój Boże. To daje mi nadzieję, której jeszcze nie zaznałam.
Czuję, że znalezienie Mike'a jest osiągalne.
To może faktycznie się stać.
Musimy pomyśleć, jak to zrobić,
jak to zaplanować.
Chciałabym wejść na Everest.
Ale ani słowa mamie! To byłby problem.
Nie jestem himalaistą,
ale mam dobrego znajomego, którego porady w tej kwestii
bardzo bym docenił.
LONDYN ANGLIA
Pamiętam, że byliśmy w teatrze w czasach szkolnych.
Na sali było około 500 dzieciaków,
i wszedł ten chłopak, który powiedział,
że jest najmłodszym Brytyjczykiem, który zdobył Everest.
- Bear! - Hej!
Jak leci, stary?
- W porządku? - Tak.
Kopę lat!
- Jak się masz? - Ok.
Wskakuj na pokład!
Dzięki.
Spen, to właśnie mieszkanie na rzece w najlepszym wydaniu.
Chciałbym mieć domek na łodzi.
Po powrocie z Everestu
spędziłem mnóstwo czasu pomiędzy ekspedycjami, jeżdżąc po okolicy,
przemawiając w szkołach... Odwiedziłem wiele szkół.
Pamiętam, że pewien raz naprawdę mnie zaskoczył.
Pamiętam, jak siedziałem z kolegami, którzy uważali, że był niesamowity.
A ja pomyślałem, że mój brat jest lepszy.
Byłem zarozumiałym dupkiem.
Jeden chłopak podniósł rękę. Był bardzo pewny siebie.
Spytał: „A znasz Michaela Matthewsa?”.
Powiedziałem chyba:
„Chyba to mój brat był najmłodszym Anglikiem na szczycie”.
Zapadła cisza jak makiem zasiał.
Wiedział dokładnie, kim był Michael, co mnie zaskoczyło.
Podszedłem do niego, przytuliłem
i powiedziałam, że jego brat był świetny.
A jeśli chodzi o ten rekord, to zawsze był jego.
Na koniec objął mnie i mówił,
jak wspaniały był Mike,
jak go poznał i jak mu przykro.
Pamiętam, że mówiłem:
„Nigdy nie wypełnię pustki po starszym bracie,
ale będę cię wspierał”.
To co się dzieje z tym całym Everestem?
W całym moim życiu przewija się Everest.
Z czymś w rodzaju czerwonego iksa na nim.
Tak sobie myślę, że bardzo chciałabym pojechać tam i zabrać go do domu.
Chciałem cię zapytać, dokąd ty byś poszedł?
- Obóz bazowy? - Problem w tym,
że najniebezpieczniejsza część
to ta z Bazowego do Pierwszego przez lodospad Khumbu.
Jeśli pomyśleć o tym jak o wodzie spadającej w wodospadzie,
taki właśnie jest lodospad Khumbu, tyle że zamarznięty.
Nieważne, jak wielki, silny czy zawzięty jesteś –
będąc w złym miejscu i czasie,
kiedy zacznie się jeden z tych wielkich bloków lodu wielkości katedry,
wiesz, że to koniec.
Miałbyś przejść przez
szczęki śmierci na samym początku?
Po co?
By dostać się do Obozu Pierwszego? Bliżej?
Nie kieruj się ego. Zachowaj bezpieczeństwo.
W Obozie bazowym pamiętaj,
że jesteś już na wysokości 5500 metrów, czyli bardzo wysoko.
Musisz zachować spokój ducha.
Im wyżej, tym mniej tlenu, a więc i gorsze decyzje.
Jeśli dojdziecie do Mike'a... Już słyszę jego okrzyk.
Średnio siedem osób,
które rocznie próbują zdobywać Everest, traci życie.
Tego typu statystyki lepiej brać pod uwagę,
gdy próbuje się znaleźć spokój ducha dla swojej rodziny,
by nie przysparzać kolejnych cierpień.
Jedź do Obozu bazowego.
Bądź oporą i pomagaj w zarządzaniu, ale zostań w Obozie bazowym.
Będę miał z tym problem.
- Cały Matthews. - Tak.
Rozumiem to.
Ale żadna góra nie jest warta
drugiej śmierci.
Nie umieraj. Masz po co żyć, wielu ludzi cię kocha.
Tak.
Tylko przez krótki okres w roku można fizycznie wspiąć się na Everest.
I od razu mamy konflikt czasowy.
Czekamy na trzecie dziecko i bardzo się cieszę,
że nie będę już więcej w ciąży.
- Siad. - Siadaj.
- Siad. - Usiądź.
Na świat ma przyjść mały chłopiec, a ja musiałbym go opuścić.
Grzeczny piesek.
Gdyby to było nasze pierwsze dziecko,
to chyba byłoby gorzej.
A jako że to już trzecie, to może nie ma problemu?
Nie wiem.
Gigi. Gigi, chcesz połaskotać Theodora?
Gigi, idź połaskocz Theodora.
Gdyby Spencer sprowadził brata z powrotem,
bardzo by mu to pomogło.
Bo myślę, że jest wiele emocji,
które po prostu zakopał w sobie.
W tak młodym wieku ciężko pogodzić się ze stratą brata.
Nie!
Miałam wspaniałe dzieciństwo,
ale okazywanie słabości, płacz i okazywanie bólu było...
nie było niemile widziane. Po prostu tego nie robiono.
Nasza rodzina miała nastawienie typu
„wstawaj i się nie mazgaj”.
Moja mam też.
Czy widziałam, jak płacze?
Tak, widziałem. On nie płacze przy porodach.
Widziałem, jak płakał może dwa razy.
Włączcie Króla Lwa, to będzie płakał.
Na razie, prosiaczku!
- Na razie. - Dobranoc.
Kocham cię, Gigi.
Kocham mama.
Dobranoc, Gigi.
Gotowe.
Co myślisz o wyjeździe?
Będzie świetny. Będzie ci pewnie ciężko.
- Z czym? - Ciężej,
niż się spodziewasz.
Emocjonalnie?
Tak.
Muszę zidentyfikować ciało.
- Właśnie. - Tak.
Jak się z tym czujesz?
Jeśli ktoś ma to zrobić, to chyba powinienem być ja.
Tak.
Mam nadzieję, że to będzie katharsis.
Mam nadzieję, że będzie to...
- No wiesz. - To wywoła wiele emocji,
o których nawet nie wiesz,
że je miałeś po jego śmierci.
Myślę, że bardzo ciężko będzie ci zobaczyć swojego brata w ten sposób.
Ja chyba miałabym z tym duży problem.
Przygotuj się na to,
że trudno będzie ci patrzeć na niego w ten sposób,
ale ktoś musi.
To wszystko jest dla mnie ekscytujące.
Mike zaginął gdzieś między szczytem a Obozem Czwartym.
To byłaby jedna z najwyższych misji poszukiwawczych w historii.
Potrzebuję najlepszej możliwej ekipy poszukiwawczej.
Rozmawiałem ze wspaniałym wspinaczem, Nimsem Purją.
Zdobył 14 najwyższych szczytów świata w siedem miesięcy.
To będzie trudne zadanie.
Trzeba to dokładnie zaplanować,
bo to nie jest po prostu wejście na szczyt.
Trzeba przeszukać całą górę.
Musimy się przyjrzeć zboczu balkonu.
Trzeba się przyjrzeć stronie północnej
oraz temu zboczu.
Szukanie nawet na poziomie morza,
nawet wokół boiska, jest trudne.
Na tej wielkiej górze człowiek dosłownie umiera,
bo nikt nie przetrwa powyżej 8000 metrów.
Dlatego strefę tę nazywają Strefą Śmierci.
Prawdopodobnie będziemy przeprowadzać co najmniej dwa przeszukiwania,
a żeby to zrobić, musimy cztery razy wejść na wysokość 8000 metrów.
Założenie liny do zjazdu, sterowanie dronami,
przeszukiwanie strefy śmierci.
Dobrze wiemy, jak niebezpieczny jest Everest.
Gdyby komuś coś się stało,
gdy szukał Michaela...
To po prostu nie jest tego warte.
Wszystko, co robimy w życiu, wiąże się z ryzykiem,
ale jestem w tym dobry. I jestem optymistą.
WITAJ NA ŚWIECIE, MAŁY!
WITAJ W DOMU, BRACISZKU!
Otto to ośmiodniowy Spen?
- Tak, ośmiodniowy. - ośmiodniowy.
Już jest przystojny.
Harmonogram jest rzeczywiście niefortunny,
ale jest sezon wejścia na szczyt.
Jeśli nie zrobimy tego teraz, to za rok.
Wolałbym być tu z rodziną.
Ale to, co zamierzamy, jest świetne.
Nie jestem zadowolona z tego, że jedzie.
W porządku, kochanie.
Będę w kontakcie cały czas.
Nie będziesz.
- Będę! - Będziesz na Evereście.
- Teraz jest tam Wi-Fi. - Dobrze.
Zwariuje przez dzieci, gdy cię nie będzie.
Będą chciały, żebyś wrócił.
Będę miała łóżko z trójką dzieci.
To chyba dobrze, że to robimy.
Wrócimy, zanim się obejrzysz.
Mam nadzieję, że z Mikiem.
Obyście go znaleźli.
Chcę, by było po wszystkim.
- Będę za tobą tęsknić. - Ja też, Spenny.
Wróć za trzy tygodnie.
Wrócę, gdy tylko go znajdziemy.
Ale nie potrwa to długo, więc się nie martw.
HIMALAJE NEPAL
To niesamowite być tu na miejscu.
To wymagało wielu przygotowań.
- Witamy w Nepalu. - Dziękuję bardzo.
- Lot się udał? - Tak jest, bracie.
Dobrze. Chodźmy. Tak.
Sonam, czyli mój przewodnik, jest fantastyczny.
Dobrze być w dobrych rękach.
- To nasz zespół. - Tak.
To nasz zespół, który idzie z nami aż do Obozu bazowego.
Silni!
Bierzcie torby i idziemy.
Dziękuj, brachu.
Mamy osiem dni drogi do Obozu,
w którym będziemy się aklimatyzować.
Przejdziemy tą samą trasą, co Mike.
Nie mogę się doczekać, by przeżyć to, co on przeszedł.
- To koła modlitewne. Tak. - Co takiego?
To na szczęście.
- Mam pomyśleć życzenie? - Możesz.
Mike pojechał na Everest z niejakim Jamiem Everettem.
Pracowaliśmy w jednym biurze w Londynie.
Pewnego popołudnia Mikey siedział przy biurku, a ja podszedłem
a ja podszedłem i rzuciłem na biurko broszurę i spytałem:
”Wespniemy się na Everest?”.
Pamiętam to wyraźnie.
Spojrzał tylko na mnie i powiedział: „Pewnie”.
Obaj coś takiego wcześniej robiliśmy.
Najpierw wspinaczka w Szwajcarii,
potem Aconcagua w Ameryce Południowej.
Wywiad z Jamiem Everettem o godzinie 9.00 w Obozie Pierwszym.
Nazywaliśmy go bykiem,
bo jak stary byk
powoli szedł przed siebie cały czas.
Udaliśmy się na Everest.
Wyprawa z Mikiem była niesamowita.
Jakby mieć swój własny mały film w National Geographic.
Musieli się zaaklimatyzować, więc dołączyłam.
Jayne i ja zaręczyliśmy się.
Mieliśmy kamerę wideo.
Jak pięknie!
Jesteśmy w Chaurikharka,
a to mała chatka, w której się dziś zatrzymamy.
Dobrze mieć nagrania tego okresu prowadzącego do ślubu.
Jesteśmy na miejscu. Jest 14.15. Jesteśmy grupą przodującą.
Mike zawsze przybywał jako pierwszy.
A Mike dotarł tu godzinę temu.
Grupa przodująco-przodująca.
Wszyscy byliśmy wykończeni. A on sobie chodził, umył się, przygotował.
Ja byłem tym grubym, powolnym,
a Mikey był tym,
który wspinał się jak szczur po rynnie.
Jaki naprawdę przebiegają przez ten most, co nie?
Bez trzymanki.
Mike mówi, że to jak jacuzzi.
Tutaj pewnie tak samo.
Orzeźwiająca!
Mike wybrał dobre miejsce do pływania.
Jesteśmy obok Namche.
Niesamowite. Jak tu cokolwiek przywożą?
WITAMY W BAZARZE W NAMCHE
Jesteśmy na miejscu.
Miła wspinaczka na wzgórze.
Pamiętam, jak tam doszliśmy. Było tam trochę cywilizacji.
To jak normalna apteka.
- To prawda. Tak. - Szaleństwo.
Jamie i Mike grają w bilard w Namche.
Najwyżej położony stół bilardowy na świecie.
Czytałam o nim w przewodniku
i myślałam, że to stołówka.
Bardzo dobrze.
Nie spodziewałem się, że ta wyprawa będzie aż tak piękna.
Myślałem, że wędrówka będzie
tą nudną częścią.
Ale naprawdę powaliło mnie to, co tu widzimy.
Zaraz zobaczysz Everest.
To ten?
- Czy ten po lewej? - Tak, pośrodku.
Wygląda jak piramida.
Oto i on.
Dokładnie.
Pierwszy widok najwyższej góry świata.
Od razu było jasne, że robimy coś naprawdę wielkiego.
- Idealnie. Niech cię uściskam! - Pięknie!
- Tak. - Dotarliśmy.
- W końcu, nie? - Super.
Od 23 lat nie byłam tak blisko Michaela.
Świadomość, że Mike tam jest,
daje temu, co robimy znamiona wielkości.
Widać, jak szybko wieje wiatr.
Wieje z prędkością 160 km/h.
To klasztor w Tengboche. A tu gęba.
Myślę, że była gotowość zaangażować się w ideę,
że poprzez właściwe postępowanie,
los może okazać się łaskawszy.
Bardzo ważne było dla nich błogosławieństwo mnichów.
To była niemal częścią drogi, która umożliwiła im dalszą wspinaczkę.
Nie bagatelizowali tego.
Modlitwa była niemal konieczna.
Zacząłem się modlić o udaną podróż,
o znalezienie Mike’a.
Był ważny w moich myślach.
Za rogiem jest pomnik upamiętniający tych,
którzy zginęli na Evereście.
Dla wszystkich, którzy tam zaginęli?
Tak.
Piękne.
Ta data.
Boże, sięga aż do lat 20.
1922 to najwcześniejszy odnotowany rok.
Tak.
Sami Sharpa. Wow.
Rok 1924. George Mallory, Andrew Irvine.
Boże, ile ich tu jest.
Proszę. Michael Matthews.
- Brytyjczyk, 13 maja. Sonam, spójrz. - Tak?
- To mój brat, patrz. - Tak?
- Michael Matthews. - Ach tak.
13 maja. To będzie w przyszłym tygodniu.
- Ach tak. - Gdybyśmy go znaleźli 13 maja,
byłoby wspaniale.
Jako rodzina, musieliśmy pogodzić się ze śmiercią Mike'a.
Gdy zobaczyłem jego imię wyryte w zimnym metalu,
obudziło się we mnie stare uczucie gniewu o to, w jaki sposób Mike odszedł.
Obóz bazowy.
OBÓZ BAZOWY 5360 M
Jest ogromny. Jak miasto.
To jest to. Misja się zaczyna.
- Trzymaj się! - Ty też.
- Wielkie dzięki. - Powodzenia.
Najlepszy przewodnik w Nepalu.
Do zobaczenia!
- Do zobaczenia! - Tak.
Udanej podróży.
- Trzymaj się. - Ty też.
Brachu!
- Wyruszam. - Dobra.
- Niezły masz tu obóz. - Pewnie, stary.
Niesamowite.
Dobra, Spence.
- Cześć, jak leci? - Cześć.
Witamy w namiocie planowania.
Chciałbym zacząć od podziękowań za udział w tej misji.
To bardzo ważna misja poszukiwawcza.
Znaczy dla nas wiele.
Więc...
Mike zaginął między
południowym szczytem a tym miejscem.
Plan jest taki: Balkon jest na wysokości 8450 metrów,
a południowy szczyt, jak widać tutaj,
na wysokości 8750 metrów. To ogromny teren.
Gdy zajmiemy pozycję, wyślemy dron.
Mamy Sumana i Brodiego.
- Świetnie. - Suman właśnie był
na wysokości 8600 metrów i jest dobrze zaaklimatyzowany.
Fantastycznie. Dziękuję.
Możemy wypuścić dron 500 metrów od miejsca startu.
Z Obozu Czwartego powinniśmy dostać się na Balkon
i podlecieć blisko góry, by to sprawdzić.
Fantastycznie. W to był ubrany.
Ten sam plecak, kombinezon. Czerwony himalajski kombinezon North Face.
Dokładnie taki sam, jak ten.
Oczywiście kolor będzie wyblakły.
Tak, będzie to inny kolor,
ale żebyście mieli pojęcie, jak wygląda.
Miał rosyjski system tlenowy, ale z brytyjską lub amerykańską butlą
o szaro-niebieskim kolorze.
Miał czarne buty
i niebieską czapkę North Face z czarnym brzegiem.
Miał też Rolexa ze stali nierdzewnej,
z taką bransoletą.
Podobny zegarek. Na lewym nadgarstku.
- Tego potrzebujemy. - Tak.
Z tyłu widzicie zdjęcie, które być może go przedstawia.
Zrobił je ktoś w 2017 roku. To jeden z powodów,
dla których myśleliśmy, że da się w ogóle odzyskać jego ciało.
Powiedzieli, że to zdjęcie było zrobione pod Balkonem.
- Pod. - A ten mówi,
że to ciało Hindusa.
- Czyje? - Hindusa, nie naszego.
- To nie on. - To nie on.
Nasz jedyny trop, który wskazywał na Mike'a,
poszedł z dymem.
Powiedzieli, że to hinduski wspinacz.
Nikt z nas nie miał pewności, że to Michael.
To był tylko obiecujący trop.
Jeśli chodzi o nas, to przeszukamy wszystko,
- co się da. - Tak.
Między Balkonem i południowym szczytem,
krok po kroku.
Fantastycznie.
Powodzenia.
Wierzę, że ekipa jest świetna
i przeczeszą cały obszar.
Powodzenia, chłopie.
Jeśli Mike będzie widoczny, to znajdą go.
Ważne, żeby myśleć pozytywnie.
Musimy się lepiej postarać.
Jest tyle rzeczy, na które trzeba uważać.
Wysokość, warunki pogodowe.
Liczba przeszukań strefy śmierci.
- Dzięki - Jasne. Będę pod radiem.
- Dzięki. - Trzymaj się.
- Sprowadź ich na dół. - Tak.
- Pa, bracie. - Pa.
- Uważaj na siebie. - Tak.
Od razu trzeba przedzierać się przez labirynt lodowych wież,
które walą się bez ostrzeżenia.
LODOSPAD KHUMBU 5500-6000 M
Lodospad Khumbu jest niebezpieczny, ale i niesamowity.
Płynie prosto na ciebie jako rzeka lodu,
średnio jeden metr na dzień, ale może być nieruchomy przez 10 dni,
po czym nagle runie w dół
i całkowicie cię zmiecie.
Dlatego idziemy tak wcześnie, kiedy wszystko jest zamrożone.
Nie wiadomo, co czeka danego dnia.
Nie wiadomo, gdzie się podziała ta długa drabina, która była tam wczoraj –
czy została zniszczona?
A ta lina idąca pionowo?
Może już jej tam nie ma?
Nie wiadomo.
Ja i Mike lubiliśmy ten teren.
Cześć, Michael.
Siema.
Super, co?
Przymocowaliście tę drabinę tutaj?
Tak. Właśnie tak.
Dobrze.
Będzie dobrze. Zobaczymy, czy przejdzie.
Nieźle!
Co ty na to, Mike? Teraz jest dobrze?
- Całkiem nieźle. - Tak.
Po przejściu przez lodospad Khumbu
czeka was powolna wspinaczka do Obozu Drugiego,
zwanego Zachodnim CWM.
ZACHODNI CWM 6100-6400 M
Wiecie co?
Nazywamy go patelnią, bo jest tak gorąco.
Kiedy promienie słoneczne padają na biały śnieg i odbijają się,
to nie jest przyjemne.
- Bez wiatru. Słońce. Za gorąco. - Brak wiatru.
Jestem cały spocony.
Wspinacze doznają poparzeń słonecznych na podniebieniu,
bo wciągają powietrze...
i ultrafiolet parzy ich podniebienia.
Możecie dać się zwariować albo się trochę pośmiać.
OBÓZ DRUGI 6400 M
Cieszymy się, że dotarliśmy do Obozu Drugiego.
Nasz namiot kopułowy jest po prawej.
Dzielę go z Mikiem Matthewsem.
Z Obozu Drugiego do Trzeciego pokonuje się 30, 40, 50, 60, a nawet 90 stopni lodu.
To jest potwornie ciężkie.
Brak energii, muszę jeść i pić.
To będzie dobre.
Musimy przejść przez ścianę Lhotse, która jest bardzo stroma.
Moim wyzwaniem jest wciągnięcie tych dwóch rzeczy po linie...
aż na samą górę.
Przy 25-kilogramowym ładunku ciężko jest iść bez tlenu.
Zaczęliśmy podawać sobie tlen.
Ale różnica!
Wysokość jest niewiarygodnie trudna.
Stało się oczywiste, że Jamie miał poważne problemy.
Doznałem tak zwanego „obrzęku mózgu”.
Ciało zaczęło pompować płyn do mózgu.
Powodowało to coraz większy ból.
Nogi odmówiły mi posłuszeństwa i nie mogłam wstać.
Było tak źle, że musieliśmy wsadzić Jamiego do worka Gamowa.
Jest w nim małe okienko, żeby nie czuć się,
jakby było się w trumnie.
Jamie jest tu od 15 minut.
Nadmuchujemy go, by symulować niższą wysokość.
Zupełnie, jakbyśmy go zwieźli na dół.
Byłem w tym worku przez pięć czy sześć godzin.
Kiedy wyszedłem z worka, pomyślałem: „Jeśli tu zostanę, umrę”.
Więc miałem dość.
Nie chciał przerywać wspinaczki, ale musiał.
Zabrałem parę rzeczy. Pożegnałem się z Mikiem.
I tyle.
Ciężko mu pogodzić się z tym, że wrócił.
Jesteśmy blisko Żółtej Wstęgi.
Następnie przejdziemy przez Żebro Genewczyków i Przełęcz Południową.
Kiedy dojedziemy do Przełęczy Południowej, oniemiejesz.
OBÓZ CZWARTY 8000 M
Nigdy nie zapomnę tego, gdy pierwszy raz zobaczyłem Obóz Czwarty.
Miejsce, do którego ludzie nie powinni pewnie nigdy trafić.
Ludzie dosłownie walczą tu o przetrwanie.
Nic ich nie obchodzi.
Chcą tylko położyć się w namiocie.
Naprawdę martwisz się tu o swoje życie.
Na Ziemi jest tylko 14 gór o wysokości
8000 metrów lub więcej.
To nazywa się strefą śmierci.
Ludzkiego życia nie da się utrzymać tu bez względu na to,
ile poda się tlenu z butli.
To tylko kwestia czasu.
Dzień wypoczynku trwa, choć było sporo nerwów,
przez co nie jest tak spokojnie.
Martwimy się o liczbę butli z tlenem,
regulatorów, masek i tym podobnych.
Kilkoro z nas miało poważne obawy dotyczące tlenu w górach.
Mieli dostać rosyjskie systemy tlenowe, ale okazało się,
że do rosyjskich systemów tlenowych
nie pasują butle z Wielkiej Brytanii i USA, które mieli.
Upewniamy się, że wszystko pasuje.
Mamy tlen, nową maskę i regulator,
ale na razie nie są do niczego podłączone.
W Obozie bazowym słyszałem:
„Jeśli trochę spiłujesz krawędź i założysz regulator,
to powinno zadziałać.”
Co za dzień. Ale zasysałem wiatr.
Gdyby nie mój dobry kumpel, Mike Matthews,
który dodał mi otuchy, nie wiem, czy bym sobie poradził.
Jak się czujesz?
W porządku.
- Na pewno? - Mam kaszel przez powietrze.
Ale zupa Dave'a wszystko naprawi.
Dobrze. Chcesz coś dodać dla widzów?
Zupa wygląda wspaniale.
- Tak, zobaczmy. - Już końcówka.
Wygląda, że podano do stołu!
Przed snem i atakiem szczytowym.
Co nie, Michael?
Jestem pewien, że Mike byłby podekscytowany
i gotowy na atak szczytowy, ale też...
może zdenerwowany albo nawet wystraszony.
Pocieszające jest tylko to, że nie mógł wiedzieć,
że za kilka godzin umrze.
Była chyba dziesiąta wieczorem,
kiedy trzeba było się przygotować.
Wspinałem się z Denisem.
Nadszedł czas. Oby pogoda była dobra.
Świetnie.
Denis i ja byliśmy na górze nieco szybciej od pozostałych dwóch.
Na szczycie Everestu
spojrzałem w dół na cały świat
i zobaczyłem buzujące na dole chmury.
To był kocioł.
Nigdy nie zapomnę chwili,
gdy zobaczyłem Mike'a u dołu Stopnia Hillary'ego.
Schodziłem na dół, a on wciąż szedł do góry.
Spojrzeliśmy sobie w oczy i powiedział mi:
„Udało ci się, kolego?”.
Ja na to: „Jasne. Teraz twoja kolej”.
Zszedłem na południowy szczyt i coś kazało mi odwrócić się
i spojrzeć na niego jeszcze raz.
Wszedł właśnie na Stopień Hillary'ego
i odwrócił się tak jak ja.
Spojrzałem w górę i pokazałem mu tak,
a on zrobił to samo.
Pomachaliśmy sobie.
To miało znaczyć „Do zobaczenia”,
a nie „Żegnaj”.
Nienawidzę patrzeć na to zdjęcie.
Widzę na nim tylko młodego chłopaka,
który wkrótce straci życie.
Wyraźnie się męczy.
Nie może oddychać.
Jest w agonii.
Trzyma się czegoś,
co jest chustą modlitewną.
Ściska ostatnią linę nadziei.
Przeszkadza mi to.
Nie cierpię tego.
Jest 17.15 dnia 14 maja.
Pewnie będzie to najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Leżę tu...
i myślę o Mike'u.
Miał 22 lata.
Najlepszym wyjaśnieniem było to,
że przewodnik szedł przed nim, poniżej,
bo był tak silny wiatr.
Gdzieś między południowym szczytem a Balkonem
przewodnik odwrócił się, a Mike'a nigdzie nie było.
Nadal uważam, że to niesprawiedliwe.
Chętnie bym się z tym pogodził,
ale też nie chcę z tego rezygnować.
Tak mi przykro, Mike.
Pokój z tobą, kolego.
O Boże.
Jesteśmy w Obozie czwartym na przełęczy południowej.
Tam na górze jest nasz obszar poszukiwań.
Jestem pewien, że jeśli Mike będzie widoczny,
to go znajdziemy.
OBSZAR POSZUKIWANIA
SZCZYT POŁUDNIOWY
To jest szczyt południowy.
To tutaj to Balkon, a ten obszar
to Ściana Trójkątna.
Na górze mamy mnóstwo zasobów.
Mamy drona.
Dziesięciu doświadczonych szerpów.
Prowadzimy tu pełne poszukiwania
na wysokości 8000 metrów.
Nie ma sensu rozsyłać chłopców losowo,
jeśli nie wiemy, gdzie jest wskazówka.
Będziemy więc latać dronem godzinami.
Bo, bądźmy szczerzy, nie wiemy, gdzie jest ciało.
Suman wyruszył przodem,
przeleci dronem z odległości ok. 8300 metrów.
OBSZAR POSZUKIWAŃ 8300-8700 M
Działanie na wysokości ośmiu tysięcy metrów to coś niewyobrażalnego.
To wymaga ogromnej energii i siły.
Ludzie mają problem z wyjęciem iPhone'a z kieszeni
i zrobieniem jednego zdjęcia.
Ciężko odróżnić ciało od skał.
Południowy szczyt jest tutaj. Pewnie gdzieś tu.
Nimsdai, słyszysz mnie? Odbiór.
Szukaliśmy z trzema bateriami w dronie,
ale bez rezultatu.
Musimy się stąd zbierać.
Zaczynam myśleć, że proces identyfikacji
może być trudny.
Czerwony kombinezon może mieć teraz inny kolor.
Pomarańczowy, różowy, biały, szary.
Chcesz spróbować kanał 15? Odbiór.
Spencer, Obóz Czwarty? Obóz Czwarty?
Słyszysz mnie?
Prawie już przeszliśmy na drugą stronę,
żeby skierować drona na Balkon.
Chyba coś mamy.
Za tym klifem.
Podlatuję bliżej.
Tu jest jedno ciało.
Zawieś tam liny trwałe, linę do zjazdu i zerknij.
Przeprowadzamy poszukiwania poza szlakiem, więc ryzyko jest ogromne.
To buty Millet. Mie ta marka.
To nie Michael.
Uruchom drona i poszukaj dalej.
Brodie, Nims, słyszycie mnie? Odbiór.
Nic nie słyszę. Odbiór.
Oszczędzajcie baterie dronów.
Tam jest kolejne ciało.
O cholera.
Z rakami.
Nie.
Zupełnie inne ciało.
Z całą pewnością nie jest to Michael.
Wracajmy na drugą stronę.
Nims, czy to ty?
Santosh, czy możesz regularnie, więc co 15, 20 minut, pytać Obóz Drugi,
co się dzieje w Czwartym?
Przekażę wiadomość.
- Będę cię powiadamiał. - Dzięki.
Nic więcej nie zrobię.
Kolory wyblakły.
A pasują?
Są wyblaknięte.
Odkop trochę i zerknij.
Suman przekazał mi wiadomość,
więc wygląda na to, że wszyscy są na misji.
- Wszyscy na misji? - Tak.
Musieli coś zobaczyć.
But mógłby pasować.
Wygląda na to, że fragment pasuje.
Jeśli buty pasują, to idę.
Widać było jakieś ciała? Czy dron widział jakieś ciała?
Z tego, co słyszałem, to może być pozytywny wynik.
- Słucham? - Może nam się udać.
To ten?
Szukaj dalej.
Byliśmy zdezorientowani przez tę nogę.
To stary but i stary kombinezon.
Próbujemy znaleźć rękę z zegarkiem.
To będzie idealny dowód.
Obóz Czwarty do Bazowego. Spencer, tu Mingma. Słyszysz mnie?
Odbiór.
Odezwał się przez radio z Obozu Czwartego.
Powiedział, że znalazł ciała,
ale nas rozłączyło.
Cały dzień nie mieliśmy łączności...
Obóz Bazowy, Obóz Czwarty, odbiór.
Przyjąłem, Spencer. Jak się masz?
Nie mogę się doczekać, aż mi powiesz, co u was.
U nas wszystko dobrze.
Fantastycznie. Poszczęściło się wam?
Mamy tam trzy ciała.
Jedno ciało było podobne.
O Boże.
Ma zegarek.
To on czy nie on?
Główną wskazówką był zegarek.
To nie Rolex.
Dziękuję.
Dobrze.
Czasami mój dziki optymizm
mi nie pomaga.
Miałem nadzieję na mocny przekaz typu: „Znaleźliśmy go”.
Byłem pewien, że znajdziemy ciało.
Ale nie udało się go znaleźć.
To takie frustrujące.
Przepraszam za to.
Jak będzie trzeba wracać do domu i zostawić go na górze,
to wszystko pójdzie na marne.
To będzie totalna farsa.
Nie jest za dobrze.
Gdy będzie mniej śniegu, to może się uda.
Przyjdziemy w przyszłym tygodniu i sprawdzimy raz jeszcze.
Może znajdziemy Michaela.
Oto i on.
- Jak się masz? - Dobrze.
W porządku?
- Tak. - To dobrze.
Brachu!
Dziękuję, dziękuję.
Dużo było teraz śniegu,
cała góra jest pokryta śniegiem.
Tak.
- W porządku? - Tak.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Możliwe, że przeszli tuż obok Mike'a,
ale jeśli on jest pod śniegiem,
to nie spodziewamy się, że przeczeszą górę grzebieniem.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Chętnie przejrzę cały materiał, bo może zobaczę jakiś but,
rękawiczkę lub coś innego,
co pomoże w kolejnym przeszukaniu.
- To Przełęcz południowa. - Tak.
Południowy szczyt.
- To ludzie? - To ludzie, tak.
Co?
Widać tu człowieka. Tu wspinacz i tu też.
Mój Boże. To jest ogromne!
Szukamy ciała tej wielkości?
Jak plamka.
A te dwie części...
- To osoba. - Tak.
Teraz rozumiem, w czym problem.
Oblatywanie dronem nie daje pożądanych rezultatów.
Na całej górze leżą ciała. Mnóstwo poszlak do zidentyfikowania.
Po prostu jest ciężko.
Wciąż mamy wiele pomysłów do sprawdzenia.
Jest jednak bardzo możliwe,
że nie znajdziemy Mike'a.
Nie jest to pewnik.
Natrafiając na inne ciała,
zdaję sobie sprawę, że jest wiele rodzin, które są w naszej sytuacji
i nie mogą zabrać do domu swoich bliskich.
Dwóch Nepalczyków, jeden z USA,
Chin, Korei Południowej, Nowej Zelandii.
Kolejny Nepalczyk.
Na górze wciąż jest dużo ciał.
Zaczynam myśleć sobie, że jeśli nie znajdziemy Mike’a,
ale mamy środki i możliwości, by pomóc innej rodzinie,
to powinniśmy z nich skorzystać.
Zastanawiam się tylko, czy to w ogóle ma sens,
czy nie jest zbyt niebezpieczne. Musimy to omówić.
Wziąć inne ciało.
Rodzina Szerpy, która chciałaby odzyskać zmarłego.
Może wiecie, przy kim moglibyśmy pomóc?
Świetny pomysł.
Niektóre rodziny nie miały tyle szczęścia,
by zabrać ciało.
Nadal szukajcie Mike'a,
ale zrobienie czegoś dobrego dla kogoś innego to plan B.
Tak.
Mam większą nadzieję na drugie poszukiwanie.
Bo zbliża się lato.
Przy takiej pogodzie śnieg oczywiście stopnieje,
a zwłoki zostaną odkryte.
Ale to bardzo niebezpieczne przy tym gorącu.
Cały lodospad Khumbu się topi.
Może pęknąć w każdym miejscu.
Jeśli nie znajdę Michaela,
możemy zrobić coś dobrego przy zejściu.
Trzeba to zaplanować, bo nasi ludzie nie będą w stanie przejść
przez lodospad Khumbu.
Priorytetem jest znaleźć Michaela.
Ale jeśli to niemożliwe,
znanego na górze to odzyskanie ciała
z pewnością jest dobrą opcją.
W ostatnich dniach życia Mike był mocno związany z Szerpami.
Znalazłem na liście Szerpę Wanga Dorchiego.
Zmarł w zeszłym roku.
Zespół Nimsa twierdzi, że jego ciało znajduje się przy Obozie Czwartym.
Znają też jego brata w Katmandu.
- Namaste. - Namaste. Mingma.
Nazywam się Szerpa Mingma. Miło mi.
- Spencer. - Miło mi.
Miło mi cię poznać.
- Dziękuję. - Usiądź, proszę.
- Dzień dobry. - To moja mama.
- Miło mi. - Mi również.
To mój brat.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Powiesz mi, co się stało twojemu bratu?
Gdzie się zgubił? Jak umarł?
W zeszłym roku mój brat z rosyjską grupą wszedł na Mount Everest.
- Tak. - Udało mu się zdobyć szczyt.
- Tak. - Gdy wrócił,
zmarł w Obozie Czwartym.
- Przykro mi. - Dziękuję bardzo.
Próbowaliście go uratować? Ściągnąć na dół?
Jesteśmy bardzo biedni, nie mieliśmy jak.
Nie mamy sponsora,
bo nepalska firma ubezpieczeniowa jest kiepska.
- Nie dało się go ściągnąć. - Rozumiem.
Ile masz lat?
- Teraz mam 33 lata. - Ja też.
- Tak samo. - No.
- Dobrze. - Tak.
- Oboje straciliśmy braci. - Tak.
23 lata temu, gdy miałem 10 lat. On też wszedł na szczyt
i zginął w drodze na dół.
Niedawno podjęliśmy z rodziną wysiłek, by go znaleźć.
Bardzo trudno jest...
- go znaleźć. - Tak, to bardzo trudne.
- Bo 23 lata to bardzo, bardzo długo. - Tak.
Słyszałem o twoim bracie i synu.
Jeśli nie znajdziemy Michaela,
- możemy ci pomóc. - Bardzo miło z twojej strony.
Jeśli to możliwe, chcielibyśmy rozważyć
możliwość sprowadzenia go do was.
Nie martw się.
Martwi się. W porządku.
Już dobrze.
- Moi rodzice... - Moi też.
- bardzo bolesne. - Moi też.
- Przepraszam, jeśli zdenerwowałem mamę. - Nie szkodzi.
- To bardzo ważne. - Tak.
Możesz powiedzieć mi coś więcej o Wangu Dorchim?
Mój brat miał żonę, ale zmarła dwa lata temu na raka.
Miała trójkę dzieci.
Tak, trójkę.
Jedno dziecko ma dziewięć lat, drugie siedem,
a trzecie ma teraz sześć lat.
Mam tutaj zdjęcie. Można?
- Tak. - Tak, tutaj.
- Spójrz. Urodziny. - Tak.
- Kiedy były te urodziny? Niedawno? - Tak.
- A ty masz... - Tak.
Zajmuję się trójką dzieci.
- A to twoje dziecko? - Tak, małe.
Cześć.
Tak. Patrz, jakie słodkie.
Cześć.
Nie gwarantuję niczego.
- Jest wiele czynników... - Tak, dokładnie.
Nadal szukamy Mike'a.
Tak.
Jeśli możemy ci pomóc, Michael by tego chciał.
- Nasza rodzina też. - Tak.
- Tak. Dziękuję bardzo. - Nie ma sprawy.
To właśnie powinniśmy zrobić.
LODOSPAD KHUMBU DRUGIE POSZUKIWANIE
To nasza ostatnia szansa.
Jako brat Mike'a chciałbym go znaleźć.
Oto i góra,
Widać wszystko. Widać szczyt.
Widzę południowy szczyt.
Widzę nawet Balkon, Ścianę Trójkątną.
Prawie nie ma śniegu.
Idealne warunki do poszukiwań.
Brodie jest gotowy do startu drona.
Przyjąłem.
Ostatnio często się zastanawiam,
jak bym się czuł, gdyby znaleziono Mike'a.
Nigdy z nikim nie rozmawiałem w pełni o wpływie,
jaki śmierć Mike'a miała na to, kim jestem.
To może wywołać upust emocji.
Co to?
Żółte z prawej?
Sprawdzimy to?
To tylko tlen.
Coś tam jest?
To namiot.
I nic więcej.
Rano pogoda była dobra, więc lataliśmy już sześć razy dronem.
Teraz pogoda się pogarsza.
Przy takich opadach nie mogę latać dronem.
Jesteśmy na wysokości...
8500 metrów.
Nie jest łatwo tu zostać.
Moje zespoły są tu, na Balkonie.
Dron zawiódł,
więc moja ekipa zjedzie po linie.
Drugie poszukiwanie tak późno w sezonie
miało dać nam szansę na jak najmniejszą ilość śniegu,
a teraz pada.
Spence, Nimsdai. Kontrola radiowa.
Tak, Nims. Odbiór.
Były duże opady śniegu.
Znowu mamy ogromnego pecha.
Ale sprawdzimy tę konkretną okolicę,
i nie znaleźliśmy tu ciała Michaela.
Odbiór.
Powiedziałeś, że nie znaleźliście Michaela?
Nie, kolego.
Uważasz, że ty i twój zespół
daliście z siebie wszystko
podczas poszukiwania Michaela?
Na sto procent.
To nasze drugie poszukiwanie. Przestaniemy szukać Michaela
i przejdziemy do planu B za twoją zgodą, Spence.
To wszystko. Odbiór.
Jeśli doradzasz, by przejść do planu B, zgadzam się.
Zegar tyka. Wciąż jesteśmy na ośmiu tysiącach metrów.
Będziemy kontynuować.
Cześć, kochanie.
Znaleźliście go?
Nie.
To koniec.
I...
Nie znaleźli Michaela. To bardzo smutne.
Tak.
- To smutne. - Myślałam, że go znajdziesz.
Myślę, że twojej mamie będzie bardzo przykro.
Aż chce mi się płakać na myśl o twojej mamie.
Myślałam, że dzwonisz, bo go znalazłeś.
Będzie jej przykro.
Pójdę po chusteczkę.
Jak się czujesz?
Trochę zrezygnowany.
To znaczy...
Co teraz? Zabierzecie Szerpę?
Tak. Ściągniemy Wanga Dorchiego.
To bardzo niebezpieczne i skomplikowane,
ale prostsze niż odzyskanie Mike'a, bo wiemy, gdzie jest.
To niesamowite, co dla nich robicie.
Przykro mi z powodu Mike'a.
Nie na to liczyliśmy.
Nie mogę. Tak mi jej szkoda.
Gdy zobaczyłem, że Vogue tak płacze...
Nie tego się spodziewałem.
Podejmując się tej podróży, nie sądziłem,
że gdy się nie uda, to kogoś skrzywdzę.
Nie chcę doprowadzić mamy do łez.
Vogue napisała: „Dobrze pamiętać, że to jego ciało, a nie dusza”.
A ja czuję, jakbym zawiódł...
jego duszę.
Sądząc po kombinezonie, butach, całym sprzęcie
oraz po informacjach,
to on. Wang Dorchi. To pewne.
Zwiąż szybko liną.
Ciało Wanga Dorchiego wchłonęło dużo lodu.
Jeśli jego ciało ważyło jakieś 65 kg,
to teraz jest to ponad 200 kg.
To bardzo trudne.
Ta skalista część jest bardzo twarda.
Ściągnij na bok.
To, że rodzina Spencera pomogła go ściągnąć,
kiedy rodzina Wanga nie mogła sobie na to pozwolić... to wspaniałe.
Ciągnij!
Bardzo szanuję tę decyzję.
Czyń dobro, a dobro do ciebie wróci. W to właśnie wierzę.
Opuszczam Everest. Być może na zawsze.
Ten rozdział poszukiwań Michaela jest zamknięty.
Dosłownie lecę z kimś innym przez dolinę.
Priorytetem jest oddanie Wanga Dorchiego jego rodzinie
i danie im tego, czego my chcieliśmy.
- Hej. Jak się masz? - Namaste, dziękuję ci za pomoc.
- Przykro mi. - W porządku.
Tak.
Zajmę się tym.
Hej!
- Nic jej nie jest? - Płacze,
bo nie mają rodziców i bardzo im źle.
Mam nadzieję, że będzie teraz mogła
- przebyć żałobę po ojcu. - Tak.
- Dobrze.
Udało się.
- Twój sukces. - Dzięki.
- To jego dzieci? - Tak, jego dzieci.
- To drugie dziecko mojego brata. - Hej.
A ten młody to jego syn.
Moje kondolencje.
- Jeszcze raz dziękuję. - Bardzo mi miło.
Bardzo dziękuję, że mi pomogłeś.
Przykro mi,
- że nie znaleźliśmy twojego brata. - Rozumiem.
Posłuchaj. Przynajmniej misja na coś się przydała.
- Dziękuję. - Dzięki za pomoc.
- Nie ma sprawy, to... - Nigdy nie zapomnę twojej pomocy.
Dziękuję.
Trudno będzie zapomnieć o płaczu jego córki.
To było...
Niesamowicie żywe.
Myślę, że to wspaniałe,
że sprowadzili do domu innego himalaistę,
do jego rodziny.
Przechodzili przez bardzo trudny okres
i myślę, że to przyniosło im spokój.
Wielka szkoda, że...
Mike'a nigdy nie odnaleziono.
Mike był tak hojny i otwarty,
że chciałby, byśmy tak właśnie zrobili z Wangiem Dorchim.
Co więcej,
gdyby był tylko jeden bilet na zejście z góry,
to pewnie by mu go oddał.
Taki właśnie był.
Widok córki Wanga Dorchiego,
jak przeżywała żałobę, pomógł mi,
mimo że ciało nie było Mike'a.
Jakbym zatoczył koło.
Ucałujcie babcię.
- Mamo! - Cześć.
Jak się masz, kochanie?
- Cześć. - Cześć.
Świetnie, że jesteś w domu.
Tak. Właśnie tak.
Hej, kochanie.
Nigdy w życiu nie czułam takiego ładunku emocji jak na Evereście.
Rozmawialiśmy i myśleliśmy tylko o Mike'u,
o tym, co mu się stało, że go straciliśmy.
To pozwoliło mi przezwyciężyć ból
i po tylu latach
dotrzeć do miejsca spokoju.
Teraz lepiej go rozumiem.
Podziwiam go.
Przejście przez lodospad Khumbu o czwartej rano w wieku 22 lat
w środku nocy
wymaga wielkiej odwagi.
Chcieliśmy ci powiedzieć, że cię szukaliśmy, Mikey,
i że zawsze będziemy o tobie pamiętać i kochać cię całym sercem.
To bardzo ważne, by Mike nadal
był częścią naszej rodziny dla następnego pokolenia.
Wujek Mike wszedł na Mount Everest, największą górę świata,
ale miał wypadek i już nie wrócił.
- Tato, to jest Mount Everest? - Nie.
To małe wzgórze w Szkocji.
Spenny pojechał szukać brata,
a podróż Mike'a będzie fascynująca dla dzieci.
On tutaj był żywy.
Tak, żył.
Chciałbym, żeby moje dzieci mogły utożsamiać się z wujkiem Mikiem
i aspirować do tego, by być jak on.
Chciałabym go w nich zobaczyć.
Wiedząc, że jest zakopany i nie jest na widoku,
łatwiej mi zrozumieć, że spoczywa w pokoju.
To, że nie znaleźliśmy ciała,
nie znaczy, że nie znalazłem jego.
PAMIĘCI WSZYSTKICH LEŻĄCYCH NA EVEREŚCIE
Napisy: Paweł Miętkiewicz