Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak, wiem, że to ważne.
Nie planowałem tego wyjazdu.
Spokojnie.
Mamy ich w kieszeni.
STOP
Pan jest moim pasterzem.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoje imię. Bo Ty jesteś ze mną.
Twój kij i Twoja laska.
Zła się nie ulęknę.
Stół dla mnie zastawiasz wobec mych przeciwników.
Jadę na pogrzeb taty i jestem spóźniony.
Nigdy nie popełniłam wykroczenia.
Na świętej pamięci papę, proszę pomóc.
Dobra, chwila.
Znam pewną sztuczkę. Sekundę.
Szczęściarz z pana, co?
Już pojechał, albo już nie pojedzie.
Wspaniale! Jedziemy!
Jedźmy.
No patrz pan.
Pojechał.
MÓNICA ZAVALA DE ANDA CZERWIEC 1995
Mój tata mawiał,
że pogrzeby go strasznie nudzą.
I nie wiem czemu,
wymyślił sobie, że to ja mam mówić.
A kiedy już coś postanowił,
nie zmieniał zdania.
Więc jestem.
Ale mimo wszystko to był…
Dupek!
Nawet na pogrzeb ojca jesteś spóźniony.
To Meksyk! Jechał pociąg, nie moja wina.
Co z tobą?
Dzieci!
Jezus powiedział:
„Gdy uderzą cię w jeden policzek, nadstaw drugi”.
Gabo!
Łukasz 6,29.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Raz, dwa, trzy!
I co?
Nie spodziewaliście się.
- Uważaj, żeby nie upaść. - Przez ciebie upadnę!
- Tak! - Podaj!
Podaj, Gabi!
Fer! Jeden na jeden!
- Tak! - Uda ci się!
Gol!
Automatycznie porusza torebką.
Po kim jest taka mądra?
- Gratulacje! - Dzięki.
- Wygraliśmy, tato! - Gratulacje, mistrzowie!
Wygraliśmy!
Brawo!
Co to było?
Dobrze?
To ekskluzywne nagranie.
Nie rozpraszaj ich. Najpierw zadanie domowe.
Przyszli nobliści odrabiają zadanie domowe.
Raz, dwa, trzy!
I jak? Nie spodziewaliście się.
Nie, ja chcę ten.
No dobra, daj jej!
Grzeczny chłopiec!
Powiedz tacie.
Podoba ci się?
Tak.
Udało się nam!
Tak, kochanie, udało się nam.
Dobrze, dzieci.
Zostaliśmy w trójkę. Trzeba żyć dalej.
Wystarczy! Wyłączcie to!
Fer, uważaj!
Fer! To było głupie! Ty i te twoje pomysły.
- Dość tych dąsów! - Nudzę się.
To ty chciałeś iść.
A ty, kochanie?
Co robisz?
Naprawiam rurę wydechową.
Tak trudno było włożyć prochy ojca do doniczki?
Posadzilibyśmy je w weekend.
Wysiadaj.
Dobra.
Miałaś szansę się pożegnać?
Gabo!
To jakieś muzeum!
Muzeum klasy średniej lat 80. San Miguel.
Sprzedawaj bilety.
Zarobisz na tym.
Gabo?
Niemożliwe!
To ta sama lodówka?
Powinnaś wymienić.
Nie zamknąłeś drzwi.
Wyluzuj.
O ja cię.
Czad.
Widziałem twoje lampki, fajne.
Dalej sprzedajesz?
Naprawdę? Nie odpowiesz?
Gabo, to nie moja wina!
Lot był opóźniony.
Lotniska w Meksyku są do bani.
W Singapurze za opóźniony lot straciliby pilota.
„Nie przejmuj się, bracie”.
„Ważne, że tu jesteś”.
„Piwko?”, chętnie. Dzięki, siora, zdrówko.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro rano.
Nie kłóćmy się choć jeden wieczór.
Możesz się na mnie wściekać jutro.
Przestań, Gabo.
Nie cierpię twojego „Gabo”.
Słuchaj.
- Nie widziałem Beto na pogrzebie. - Nie przyszedł.
Ale wysłał kwiaty.
A toster, który wam dałem?
Był wypasiony. Nie podziękowałaś.
Tak.
Wytrzymał dłużej niż moje małżeństwo.
Nie był słowny.
Gdy zawodził, przypominał mi ciebie.
Pieprzony Beto.
Że też zdradzał cię z Alicią Plancarte.
Palant.
Tak.
A ty?
Ile kobiet ostatnio zdradziłeś?
Niby kiedy? Nie mam czasu!
Ciągle jestem w biurze.
Zorientowałem się po miesiącu, że mój apartament ma balkon.
Nie bądź dupkiem.
Poważnie!
Nie mam chwili spokoju.
Mamy ważnego klienta,
więc zaraz mam wracać.
A ty?
Nadal w warsztacie?
- Po co pytasz? Przecież wiesz. - Przestań!
Może zajęłaś się czymś innym.
Pewnie było ciężko.
Bardzo przeżyłam koniec.
Rany, schowek.
Zobaczmy.
AUTOMATYCZNY ZAPARZACZ
O rany!
PING-PONG PIERWSZE MIEJSCE
ZAKOŃCZENIE TURNIEJU PING-PONGA JUNIORÓW
Gabriela!
Gabo! Chodź!
Na miłość Boską!
Co?
Sąsiedzi będą się skarżyć.
A niech się skarżą, jesteśmy w żałobie.
Nie. Nie gram.
- Jasne, że grasz. - Jest za późno.
I co z tego? Załóżmy się, żeby było ciekawiej.
Zawsze przegrywasz swoje głupie zakłady.
Stawiam mój zegarek.
- Ten? - Tak.
To plastikowy szmelc ze straganu.
Limitowana edycja.
- Kiedy ostatnio grałaś? - Jak wyjeżdżałeś.
Naprawdę?
Zagrajmy.
Pomóż mi.
Gotowa?
Jesteś do bani!
Czekaj, zasiedziałem się.
Twoi Chińczycy nie grają?
Jezu, Singapur to nie Chiny.
Przygotuj się na to.
Do 20. Kto pierwszy, ten wygrywa.
Dawaj.
Gotowa?
Dobrze.
Dajesz.
Kolejna tequila.
Jaki wynik?
Zdrowie.
Nie weszła!
Dawaj.
Szlag!
Teraz ci pokażę.
Dajesz.
Zdrówko!
Brakło nam piłek.
Niemożliwe.
Niemożliwe, Gabo!
- Co tam robisz? - Patrz!
Pamiętasz to?
Niemożliwe! Sprawdźmy!
Otwórz!
- Chcesz ty? - Dawaj.
Chodź.
- Otwórz. - Tak.
Patrz!
Bez takich.
- Zasady. - Tak.
„Zasady”.
„Zasada numer jeden”.
„Rodzeństwo Medina przysięga udać się na wycieczkę,
gdy skończy 18 lat”.
O rany!
Trochę przeterminowaliśmy.
- Ty bardziej niż ja. - No weź!
„Zasada numer dwa”.
„Wycieczka zacznie się w zabytkowej części San Miguel de Allende,
a zostanie uznana za zakończoną,
gdy uczestnicy dotrą do Acapulco i wysikają się do oceanu”.
- Świnia! - Co?
To miało być symboliczne.
Chciałam Veracruz, bo jest bliżej, ale ty…
Acapulco jest fajne!
Tylko przez Luismi.
Tak, z powodu nagrań Luismi.
A gdzie kręcą sceny meksykańskich oper mydlanych?
O rany, Gabo.
Kiedy to było?
Zanim umarła mama.
Pełna profeska.
Bo ja robiłam.
Dobra już!
„Zasada numer trzy”.
„Na wycieczce
uczestnicy muszą robić na zmianę to,
czego chce towarzysz,
bez wyjątków”.
„Zaczyna najmłodszy”.
Tak, ty to pisałaś.
„Jedyne, co przysięgają zrobić razem,
to zjeść wszystko z hotelowego menu”.
Obżarstwo. No jasne!
Tata nawet minibarku nie pozwoliłby nam otworzyć.
Zdzierają 90 pesos za buteleczkę wody!
Tak, tanio nie jest.
„Zasada numer cztery”.
„Wycieczka odbędzie się na motocyklach”.
Tak.
Ty, co się stało z motorami?
WARSZTAT SAMOCHODOWY
Patrz!
Więcej staroci.
Tak, nie wszystko w życiu można wyrzucić.
Niemożliwe.
Bez jaj!
Pamiętam, jak tata nam je dał.
Chciałem tor wyścigowy.
Nie dał ci tego, czego chciałeś, ale to, czego potrzebowałeś.
Działają jeszcze?
No raczej.
Nie ma mowy.
Bo kto, jak nie ja, co nie?
Skręcisz kark przez te wygłupy.
Próg zwalniający!
Co za uczucie.
Czekaj!
O rany!
Jesteś stuknięty.
Gabo,
widzisz, gdzie jesteśmy?
Stare miasto jest piękne, ale wracajmy już.
Nie ma mowy. Tu zaczyna się wycieczka.
Tak, jasne.
Ty i ja do Acapulco.
- Jesteś pijany. - Ale to świetny pomysł, nie?
Nie!
Jutro wylatujesz, a ja mam kupę roboty.
- Nie możemy. - Gabo!
Przysięgliśmy to zrobić 20 lat temu.
Właśnie.
Nie sprawisz, że 15 lat zniknie ot tak,
wracając i robiąc zamieszanie.
Daj jeden powód.
Chyba nie zgasiłam światła.
Nie, Gabo, poważnie.
Daj mi powód, żeby zostać.
Acapulco!
Jedziemy!
Szlag!
Fernando!
- W porządku? - Co się stało?
Co się stało?
Zamknąłem oczy tylko na chwilę.
I wcale nie jesteś pijany.
Jesteś cały?
Chyba tak.
- Nic nie złamałeś? - Nie.
Dzień dobry, witam.
Dzień dobry, proszę.
Dziękuję.
Proszę.
Witam.
- Pana auto? - Tak.
Zaraz nim podjedziemy.
Nic więcej nie zamawiasz?
Trochę mało tego.
Muszę uważać, co jem.
Co? Nieprzyzwyczajony żołądek.
Odezwał się ten, który zajadał się Cazares i Miguelito.
To było dawno.
Teraz w Singapurze na śniadanie jem rybę z ryżem.
- Boże! - Co?
Singapur to ósme najzdrowsze miasto świata.
I co z tego masz?
Jesteś jak ja. Nie tyjesz, a jesz, ile wlezie.
Codziennie mam dwie godziny cardio.
Jak to robisz, że tyle jesz i trzymasz formę?
Jestem jak homary.
Całe mięso idzie mi w ogon.
Ale szczerze mówiąc, facetom jest łatwiej.
Kobietom po 35 roku życia wszystko opada.
- Proszę cię. - Dzieci to znak.
Wołają „proszę pani”.
Nawet nie „panno”.
Dobijasz się tym…
Czekaj.
Słucham?
Przepraszam, że nie dzwoniłem. Spokojnie.
Tak. Wiem, że to ważne.
Umarł mi ojciec.
To powiedz im, żeby zaczekali!
Przepraszam.
Tak.
Zajmę się tym, ale daj mi trochę czasu.
Halo?
Wal się!
Przepraszam.
Wszystko gra?
Klient jest nerwowy, a idioci nie wytrzymują.
Szlag.
Jak zjesz, wracamy do San Miguel.
Co?
A wycieczka?
Nie mogę robić sobie wakacji, kiedy chcę.
Potrzebują mnie.
Przecież to był twój pomysł.
To była pijacka nostalgia.
Gabo,
słowo, pojedziemy razem na wycieczkę kiedy indziej.
Dobrze.
Za 15 lat?
Bądź rozsądna.
Nie mamy ubrań,
nie wziąłem swoich witamin…
Więc pojadę sama.
- Co? - Inaczej nigdy tego nie zrobię.
Nie, słuchaj, Gabo.
Zaczekaj!
Gabriela!
Gabriela, czekaj.
Nie możesz jechać sama.
- Nie mogę? - Nie.
Sam mówiłeś, że nie mam co robić w San Miguel.
Nie powinnaś, to niebezpieczne.
Daj spokój!
Co?
Wiedziałam, że stchórzysz.
Chodzi o…
Jak mawiał mój tata: „Bez owijania w bawełnę”.
To głupie.
Nigdy się nie zmienisz.
Zawsze mnie zostawiasz.
Gabo.
Gabo!
Obrzydliwe.
Co z tymi obskurnymi toaletami?
W Singapurze w toaletach można jeść z podłogi.
Czemu ktoś miałby jeść z podłogi w WC?
Gabo, tak się mówi.
Słuchaj.
Nie boli cię tyłek?
Boli, a przecież mam grubszy.
Odparzyłem sobie.
Bywa. Najpierw odparzenie, potem odciski i pęcherze.
Super.
Dokąd teraz?
Powtarzałem tysiąc razy:
„Siusiajcie przed wyjazdem, żeby nie robić postojów”.
Wtedy nie musiałam.
A teraz tak. Migiem.
Spokojnie. Nie ma medalu za to, że dojedziemy pierwsi.
Nie o to chodzi, Marisol. Nie wiedzą, co to odpowiedzialność.
Proszę cię, mają 11 lat.
Pospieszcie się, bo odjedziemy!
- Sobie wziąłem klub sikania. - Jak tata.
- Zgasiliśmy światło? - Ty płacisz rachunki.
Więc dokąd?
Nie wiem.
Może festyn w Tequisquiapan?
Festyn?
Możesz wybrać wszystko i wybierasz festyn?
To festyn z winem i serem.
Trzeba było tak od razu. To wszystko zmienia.
Zawsze chciałam pojechać, ale nie było okazji.
Czemu?
Nie wiem, z braku czasu.
Więc jedźmy.
Sprawdzimy trasę na Waze?
Co? Waze?
Nie było tego, kiedy byliśmy mali.
I nie ma tego w zasadach.
Jedziemy w prawo i koniec. Dawaj.
Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Czadowy
był ten festyn.
Sprawdź Waze, nie zaszkodzi.
Patrz.
Pokaż.
Kupiłam mnóstwo różnych rzeczy.
Zobaczmy.
- Zestaw do higieny. - Super.
Bluzy z Tequisquiapan, gdyby zrobiło się zimno.
I jeszcze T-shirty.
To będziemy nosić? Nie mogłaś znaleźć nic lepszego?
Pytałam, czy mają coś
z kolekcji jesień-zima, ale nie mają.
No to szkoda.
Musimy ostrożnie wydawać gotówkę. Nie przyjmują tu kart.
Naprawdę?
Dzień dobry.
- Poproszę Sala Vivé. - Jasne.
- Dziękuję, ile? - Trzysta.
Tak.
Myślałem, że wziąłem…
Przyjmujecie karty?
Nie przyjmujemy kart.
Dzień dobry.
Myślałem, że mam gotówkę, ale…
Spokojnie.
Ja kupię, jeśli chcesz.
Nie! Zwariowałaś? Dzięki, ale nie.
Każdemu się może zdarzyć.
Dobrze, więc poproszę trzy. Nie, żartuję.
To trochę dziwne.
Wiem, ale nie ma sprawy. To pieniądze mojego brata.
Pracuje w banku w Singapurze.
- W banku? - Tak.
- Wreszcie to banki płacą. - Właśnie!
To będzie akt rebelii klasy pracującej.
Tak, dobra.
Świetnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Tobie i bankowi w… - Singapurze.
Singapurze, właśnie.
Dam im znać, że jesteś wdzięczny.
- Ta pani płaci. - Tak.
Wybaczcie. Dzięki.
Cześć.
Ile to będzie?
Otworzyli już.
Wciąż się złoszczą?
Nawet nie napisali. Pewnie myślą, że już jadę.
Nie zadzwonisz do nich?
I co powiem?
„Zajadam się serem, popijając wino z siostrą”?
Co robisz?
Nic.
Nie obracaj się.
- Kto to? Znasz go? - Nie. Nie patrz!
Nie rzucaj się w oczy.
Czemu na niego patrzysz?
Podoba ci się?
Jest przystojny.
Nie obracaj się, nie gap się!
Z kim jest?
- Jest… - Znam się na tym.
- Chyba cię lubi. - Przestań.
Ostatni raz spałam z Beto.
Na 15 urodzinach Marianity Villareal.
Serio?
Ale byłaś też z innymi facetami, tak?
Nie odpowiem na to pytanie.
Martwię się o ciebie!
Rozwiodłaś się dwa lata temu. Czy trzy?
Trzy lata tego nie robiłaś?
Mieszkam w San Miguel.
Drobny flirt i już wszyscy plotkują.
Nie przelecę pierwszego lepszego faceta.
- Wiesz co? Chodź. - Nie! Co robisz?
- To ostentacyjne. - Moja kolej. Robimy, co powiem.
Nie teraz.
Zasady są jasne.
Zasad się przestrzega. Kto, jak nie my?
Czekaj.
Szybko!
- Cześć. - Tak?
Przepraszam.
Nie jesteśmy z siostrą stąd, szukamy kogoś, kto coś nam poleci.
Tak, to rodzeństwo.
Tak.
Kuzyn się zastanawiał.
- Kuzyni? - Kuzyni, tak.
- Siadacie? - Nie przeszkadzamy?
Nie, siadajcie, jeśli chcecie.
- Naprawdę? - Tak.
No i ty zapłaciłeś za tę butelkę.
- I bank w Singapurze. - Tak.
Proszę.
Rany!
To nic.
Kupiłaby ci drugą butelkę,
ale oszczędzamy gotówkę. Prawda, Gabo?
Tak, to prawda.
- Gabo? - Nie, Gabriela.
Gabriela, Lalo.
- Miło mi, Lalo. - Mnie również.
Dobra, chcę…
- Czas jeść! - Zobaczmy.
Niewiarygodne!
- Ten? - Zdrówko!
Zdrówko!
Nasza piosenka.
Tak jest!
Nie, ty!
Chodź, zatańczmy!
Fernando.
Umiem kupować online.
- Świetnie! - Kupuję wszystko.
A ja umiem…
Nakładać szminkę bez lustra i ciągle przy tym gadać.
I to jest talent.
Pięknie, kuzynko!
A ja umiem
pić za darmo.
Wiemy, Lalo, wiemy.
Wielki talent.
A ja umiem…
Mów, co ci przyjdzie do głowy.
Płacić podatki!
Nie, Gabo.
Za wielki zwrot podatku na koniec roku.
Moja siostra umie świetnie trzymać różne rupiecie.
Tworzy cudowne wynalazki.
Wygrała konkurs, kiedy była mała.
Pomagałeś mi. Pamiętasz? Z motorami?
- Tak. - Ale rzadko.
Fajnie, że się dogadujecie.
Tak, stanowimy zgrany zespół.
Wygraliśmy nawet regionalne mistrzostwa w ping-ponga.
Finaliści stepowania.
Tak. Co?
Co?
- Stepowania? - Tak, stepowania.
To popularne w San Miguel.
Nie mówisz poważnie.
Naprawdę.
Trochę dziwne?
Pokażmy im.
- Co? Nie. - Przepraszam.
Nie pamiętam układu.
- Nie? - Nie.
Ćwiczyliśmy codziennie przez dwa lata.
Kapsle do butów.
Z kapslami.
- Będzie super. - Może być?
Pomożesz mi? Wepchnij w rowek.
Zobaczysz, fruwam na scenie.
Mam nadzieję!
Tutaj, w rowek…
- Pasuje. - Mniej więcej.
Jest dobrze.
Znacie „Corro, vuelo, me acelero”?
- Zagracie? - Jasne.
- Super. - Będą do tego tańczyć.
Dobra, przygotuj się.
Rodzeństwo Medina zaraz rozsadzi tę scenę.
I to tylko po kilku drinkach!
Chodź!
Cholerny karzełek!
- Dawno nie słyszałem tego tekstu. - Samobójstwo.
Brawo!
Tak!
Ale wstyd!
Dawno tego nie robiłam.
Tak.
Nie spodziewałam się.
Więc się nie depilowałam.
Nie wiem, co cię tam czeka.
Mówię to, żebyś nie był zaskoczony.
Jesteś doskonała.
- Naprawdę? - Tak.
Tak.
Czekaj.
Coś nie tak?
Wszystko gra.
Ale wolę
powoli.
Jasne.
Powoli, jasne.
- Tak. - Tak.
Tak.
Powoli.
Słyszałaś o seksie tantrycznym?
- Nie? - Nie.
Nie, zaczekaj.
Chodź.
Usiądź.
Rozbierz się.
Tak.
Więc tu nie mieszkasz?
Nie, to dom moich dziadków.
Ale zawsze stoi pusty, chyba że przyjeżdżamy na festyn.
Rozumiem.
Ładny.
Przytulny.
Tak, bardzo.
Pełen wspomnień.
Miałem to samo, kiedy wróciłem do domu rodziców.
Sa!
To mantra.
Pobudza seksualnie mężczyznę.
O rany!
Jak tego używasz?
Ta kryształowa kula zgromadziła energię seksualną.
Gromadziłem ją od paru miesięcy.
Interesujące.
Nie chcę wyjść na cnotkę, ale jeśli mamy robić coś dziwnego,
powinnam przynajmniej wiedzieć,
gdzie wsadzić.
Połóż się.
Nie zdezynfekujesz?
Sa!
Czujesz… wibracje?
Czyli to na baterie.
Czujesz.
Nie wiem, może mi to chwilę zająć,
ale skoncentruję się i dam z siebie wszystko.
Fer, do niczego nie dojdzie.
Czemu?
Nie, chyba pójdę spać.
Nie! Zaczekaj, będzie lepiej.
Co?
Nie chcę wiedzieć, jak by było.
Kontroluj swój orgazm.
Wytrzymaj.
- Tak, chyba… - Sa!
Dam radę. Nie ucieknie.
Wspaniały! Sa!
Dobrze ci było?
To koniec?
I jak było?
Co za noc!
Naprawdę?
Czemu wyłączyłeś?
Nie lubię José José.
Śpiewałeś to.
Tak?
Nie.
To ulubiona piosenka taty.
Naprawdę?
Nie przypominam sobie.
Puszczał to prawie codziennie.
Śpiewał pod prysznicem.
A potem wychodził z niego palant.
Przysięgam.
Rak go pozytywnie odmienił.
Bywał nawet zabawny.
Wiesz, jak potraktował biedną ciocię Enriquetę?
Powiedziała mu: „Francisco, nie bój się, będziesz w lepszym miejscu”.
Wiesz, co odpowiedział?
„Wszędzie, gdzie cię nie ma, jest lepiej”.
To normalne, że czuje się smutek.
Wiesz, że cały czas o ciebie pytał?
- Był taki dumny. - Nigdy nie był ze mnie dumny.
Wiem, że był trudny.
Kochał nas na swój sposób.
Nie radził sobie bez mamy.
Nie miał pojęcia, jak nas wychować.
Starego psa nie nauczysz nowych sztuczek.
Kiedyś nienawidziłam jego powiedzeń. Teraz mi ich brakuje.
Nie wiem, czemu zostałaś w San Miguel.
Nie mogłam zostawić go samego.
Ale zanim zachorował.
Właśnie dlatego.
Bateria naładowana!
Przepraszam.
- Już? - Tak.
To było cudowne.
- Naprawdę? - Tak.
Teraz moja kolej?
Tak.
Było wspaniale.
Najlepsza noc naszego życia.
Sa!
Dzięki za wszystko.
- Na razie. - Cześć.
- Dzięki, kuzyni. - Jasne.
Świetnie się bawiliśmy.
Odwiedźcie nas.
- Jasne. - Tak.
W porządku?
- Tak, a ty? - Super.
- Gotowa? - Jedziemy!
- Skończyłeś? - Tak.
Prawie nie dowiozłem.
ŹRÓDŁA TERMALNE
Żadnej wiadomości?
Poważnie?
A gdyby coś mi się stało?
Najpierw nalegają, żebym wracał, a teraz mają mnie w dupie.
Wczoraj było fajnie, co?
To było doświadczenie,
które na pewno się nie powtórzy.
Nigdy więcej.
Tak, facet miał duże łapy.
Tyle energii.
Oszczędź mi szczegółów.
Jasne.
A jak poszło z kuzynką?
Świetnie.
Przystawiała się,
ale to nie był mój czas.
Miała duże łapy?
Jesteś chora, Gabo.
Nie.
Zatrzymaj się.
Nie. Czemu?
Proszę!
Co jest?
Powinniśmy ich zabrać.
To nie Singapur. Niebezpiecznie podwozić obcych.
Tak, wyglądają na kryminalistów.
Gabo, to dzieci.
Łapią stopa. A jeśli coś im się stanie?
Jadą.
- Obrabują nas? - Nie.
- Kochanie… - To dobrzy ludzie, spokojnie.
Dziękujemy.
Dokąd jedziecie?
Do przyjaciół w Tlaxcala.
Podwieziemy was.
- To nie po drodze. - Chciałaś zobaczyć źródła termalne.
- Ty chciałeś. - Tak, a teraz moja kolej.
Pogódź się z tym.
Chętnie was podwieziemy.
- Na pewno? - Jasne.
Dzięki.
Ale musimy zobaczyć wasze dowody.
Tak, jasne.
- Rany! - Dzięki.
- Dla naszego bezpieczeństwa. - W porządku.
Dobrze…
Zrobimy zdjęcie i prześlemy znajomym.
- I selfie, OK? - Jasne.
- Co słychać? - Co tam?
Witajcie!
Jak leci?
Ludzie!
Witam!
Dziękuję.
Jak się macie?
Mogę dotknąć?
Tak, siostro.
Cześć!
O co chodzi z kozą?
To część rodziny.
Czyli to nie jedzenie.
Jasne, że nie.
Co to w ogóle jest?
Jesteśmy tu, żeby przeżyć zbiorowe doświadczenie.
Dzielimy jeden czas i przestrzeń z naturą.
I z sobą.
Wracamy do źródeł.
Razem. Jako społeczność.
Czyli taka sekta.
Co?
- Nie. - Nie.
To duchowe doświadczenie.
Wierzymy, że wszyscy jesteśmy połączeni.
Nasze dusze są na tym świecie, by się odnaleźć.
Stworzyć swego rodzaju rodzinę.
- Co? - Ręce?
Tak jak wy.
Łączy was coś więcej niż tylko wspólna krew.
Właśnie.
Wasze dusze
wybrały to miejsce i tę chwilę, bo chciały być razem.
No.
Dokładnie to powiedzieliby w sekcie.
Nie słuchajcie go.
W waszym wieku byłem jak wy.
Kiedy byłem na utrzymaniu.
Ale kiedy masz rachunki do opłacenia,
to się zmienia.
Nie chcę żyć dla pracy.
Chcę czegoś więcej.
I wy też chcecie.
Inaczej by was tu nie było z tymi starymi motorami,
tak dziwnie ubranych i po pięćdziesiątce.
Chwila, czterdziestce.
No co!
To wiek duszy. Przepraszam.
Nie przyjechałem tu dla siebie.
- Nie? - Jestem tu dla siostry.
Co? To był twój pomysł.
Potrzebowałaś zmiany.
Było mi dobrze.
Przestań, nie było.
Mogę o coś spytać?
Jesteś sama czy masz dzieci, rodzinę?
Próbowałam… mieć dzieci.
Przez jakiś czas.
Po wielu wizytach u lekarzy i wydaniu fortuny
powiedzieli mi,
że nie mogę.
Nie wiedziałem.
Nie wspomina się o takich rzeczach na czacie grupowym.
Ale w porządku.
Bo rozwody są okropne, a jeszcze gorsze z dziećmi.
Więc byłoby okropnie.
Widzicie?
Może dlatego mieliśmy się spotkać.
Żebyście to sobie powiedzieli.
W życiu zawsze jest jakiś powód.
Zawsze, we wszystkim.
Deser?
- Tak! - Dzięki!
- Pycha! - O to chodzi.
Wezmę dwa.
Jeszcze jedno. Dzięki.
- Pychota. - O rany!
- Co to? - Nie wiem, ale przepyszne.
Uważajcie, są z grzybkami.
Ile zjedliście?
Cześć, śliczna.
Czuję, że łączy nas kosmiczna więź.
Tak.
Dziękuję za ten dar.
Z nikim nie było tak źle.
No.
Słuchaj.
Dzięki.
Dzięki, że mnie tu przyprowadziłeś…
i jesteś ze mną.
Ale byłoby jeszcze lepiej,
gdybyś się nie spóźnił.
A nie tylko wysyłał głupie pieniądze.
Mam syna.
Co?
Wymsknęło się mi.
Ale jak? Syna?
Mam syna.
Czyli mam bratanka?
Mocne!
Mam bratanka? Poważnie?
Mam bratanka.
Niewiarygodne.
Wyłączyć światła, bracia!
Co to?
Świetliki.
Fernando?
Fernando.
Fernando, żyjesz?
Co się stało?
Żyjesz?
Chyba pocałowałem kozę.
Też widziałaś świetliki?
I powiedziałeś, że masz syna.
Naprawdę?
To przez te grzybki.
Nie masz syna, prawda?
Powiedziałbyś mi.
Ale w porządku, jeśli masz.
- Naprawdę? - To twoje życie.
Od kiedy jesteś taka wyrozumiała?
Od kiedy wiem, że nie masz syna.
Nie.
Ale gdybym miał?
Cholerny Fernando!
Co?
Wiedziałam!
Wczoraj zniosłaś to lepiej.
Byłam naćpana!
Nie rozmawiam na głodnego.
- Zjedzmy śniadanie. - Nie masz wymówki.
Śniadanie.
- Nie rozmawiam z pustym żołądkiem. - Jak możesz tak mówić?
No już się nie dąsaj.
Wybacz, wciąż to przetwarzam.
Co tu przetwarzać?
Miałem dziewczynę, zaciążyliśmy.
Ona chciała urodzić, ja robić magisterkę w Londynie.
I tak było. Została z nim, a ja odszedłem.
Takie to Trudne sprawy.
I tyle.
Nic wielkiego.
Wyplułeś to z siebie.
Wiedziałem, że będziesz zła.
Dlatego ci nie mówiłem.
Czego się spodziewałaś?
Byłem głupim gówniarzem.
Nie byłem na to gotowy.
Ile ma lat?
Piętnaście.
Jak się nazywa?
Ricardo.
Jego matka wybrała imię.
Podoba mi się.
Wie o mnie, swoich dziadkach?
Nie wiem.
Nigdy nie rozmawialiśmy.
Zgodziliśmy się,
że jeśli nie będę przy nim, nie powinienem mieć z nim kontaktu.
Gdzie mieszka?
W Meksyku, z matką.
- Świetnie? - Co?
To po drodze.
- Odwiedzimy go. - Odbiło ci.
To nasza jedyna rodzina, Fernando.
Teraz moja kolej. Ty robisz, co każę.
- O nie… - Bez wyjątków!
Takie zasady, bo kto, jak nie my?
Widziałeś?
Tak.
Proszę zjechać.
Na pewno czegoś chcą.
Zajmę się tym. Ty się nie odzywaj.
Czemu?
Masz problem z władzami i wiesz o tym.
Przestań!
Patrz na nich.
W Singapurze policjanci są jak z filmów z Bruce'em Lee.
- Cicho. - No patrz!
Witam, jaśniepanią.
Jak leci, panowie? Wszystko gra?
Dzień dobry.
- Skąd państwo jadą? - Z San Miguel do Meksyku.
Oczywiście bez kasków, jaśniepani.
Tak, to coś pilnego.
Spieszyliśmy się.
Nawet nie miał czasu się ubrać,
a co dopiero zabrać kask.
Kaski ratują życie, proszę pani.
Wiem, ale przeżywamy rodzinną tragedię.
Zmarł nam ojciec.
Coś mu się stało?
Rak.
Straszne, raczysko zabrało mi babcię.
Przykro mi.
- Dziękuję. - Nikogo nie oszczędza.
Nikogo.
Ale to żadne usprawiedliwienie.
Wiem, przepraszam. To się nie powtórzy.
Przysięgam.
Dobra.
Za ile nas puścicie?
No przestańcie!
Wiadomo. To mała mieścina, wszyscy biorą.
Tlaxcala to nie mała mieścina.
W wolnym i suwerennym stanie Tlaxcala
trzeba mieć kask.
Tak, wiemy.
Ale tak już wyszło, więc co teraz?
KONIEC STANU MEKSYK POCZĄTEK STANU TLAXCALA
Ubrany jak tancerka w klubie.
- Zaraz podskoczy. - Tak.
Przestańcie! Walcie się!
Ty przestań!
Czekajcie!
Wypad, jaśniepanie!
Wieśniak!
Niech żyje Tlaxcala, prostaki!
Walcie się!
Niezły ten hotel.
Co nie? Wspaniały.
Posiniaczyłam sobie nogi.
Tak?
Ja czuję plecy.
Proszę!
Zamknąć drzwi?
Nikogo się nie spodziewamy. Zamknij.
O co chodzi? Wyskoczyłam spod prysznica.
Myślałem o czymś i chcę pogadać.
Masz nawet salon?
A ty nie?
Nie!
Dziwne, zapłaciliśmy za te same pokoje.
To był zły pomysł.
No raczej.
Przepuszczanie pieniędzy na hotelowy pokój to głupota.
- Nie to. - Co?
Odwiedzanie młodego.
Tak jak mówiła dziewczyna. Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu.
Deszcz, gliny. Wszechświat nas tu nie chce.
Nie wierzę, że nie chcesz go poznać.
Nie to, że nie chcę.
Ale już za późno.
Na pewno nie chce znać ojca palanta.
Wcale nie jesteś palantem!
Ani seryjnym mordercą, więc nawet spoko.
Lubisz, gdy inni myślą, że jesteś podły,
ale masz dobre serce.
A przecież tu jesteś.
Nie w Singapurze, tylko ze mną.
Nie.
Co?
Wiem, co próbujesz zrobić.
Przekabacasz mnie, żebym go zobaczył.
- Ale nie. - Gdzie idziesz?
- Gdziekolwiek, byle nie tu. - Nie.
- Puszczaj! - Zostajesz!
To mój syn!
Moja sprawa, czy chcę go zobaczyć.
- Chcesz! - Wkurza cię to.
Bo nie możesz mieć dzieci…
Przepraszam.
Nie chciałem.
Kurwa, Gabo!
Ugryzłem się.
Masz rację, jesteś dupkiem.
Oszukuję się, że nie, ale zawsze rozczarowujesz.
Przepraszam.
Nie wierzę, że tego nie żałujesz.
Żałuję.
Żałuję, że go zostawiłem.
Żałuję, że zostawiłem ciebie i tatę.
Nie potrafię sobie tego wybaczyć.
Jeśli masz mi to wypominać, to potrzebuję tequili.
Co chcesz zrobić?
- Dwieście pesos. - Oszuści.
Tak.
Obsługa hotelowa?
Zasada numer trzy.
Ostatni kawałek. Kto, jak nie my?
Spróbuj deseru.
Daj mi.
Nie mogę oddychać.
Zrzygam się w mojej łazience.
Dobranoc.
Cześć.
Daj mi.
Potrzebna mi kurtka?
Jak wyglądam?
Pokaż.
W porządku.
Jak spoko dorosły.
A ty? Czemu kupiłaś tylko adidasy?
Kupiłam też jeansy. Drogo było.
Stchórzyłbyś, gdybym się ociągała.
Nie.
Mogę o coś spytać?
Jeśli to nie głupie pytanie.
Żałujesz czegoś?
To głupie pytanie.
Ja wczoraj grałem swoją rolę. Twoja kolej.
Gdy patrzę na twoje życie,
czuję,
że może mogłam być jak ty.
Oczywiście, że mogłaś.
Myślałem, że będziesz pracować dla NASA.
Ta. Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem.
Co to ma znaczyć?
Że co…
Dasz wiarę, że mam ważny paszport?
Odnawiam go, ale nigdy nie używam.
Ale daje mi nadzieję, że kiedyś będę podróżować.
- Chcesz trochę? - Nie.
Skąd wiesz, że tu mieszkają?
Tutaj mieszkała z mamą. Nigdy się nie przeprowadziły.
Skąd wiesz?
Sieci społecznościowe.
Śledzisz ich?
- To oni? - Tak.
Pozdrów ich ode mnie.
- Jasne. - Nie zapomnij coś zjeść.
Bo czasem nie jesz nic do wieczora.
Kocham cię.
Dobrze, że urodę ma po niej.
Zobaczyliśmy go, możemy iść.
Poproszę rachunek.
Gabo, czekaj. Gdzie idziesz? Czekaj! Zostawiam tutaj.
Czekaj!
Cicho. Przestań gadać.
- Idź normalnie. - Co robisz? Czekaj.
Po prostu idź!
Dzień dobry, jak się pani ma? Miłego dnia.
To gniazdo, prawda? Ptak.
Marny z ciebie stalker.
Trochę gamoniowaty.
Czemu tak mówisz?
Daj mu szansę.
Może jest jak matka?
Daj spokój.
Nadal się nie skapnął, że go śledzimy.
Trzy, dwa, jeden, stop!
- Do mnie! - Podaj!
Zabierz mu piłkę!
- Gol! - Tak jest!
Uważaj!
Atak!
Dobry jest.
Jak Hugo Sánchez z Realu Madryt.
Gol!
Widziałaś?
Lepszy niż ty.
Piłka!
Tutaj!
Może pan rzucić.
Podaj.
Słuchaj.
- Możemy zagrać? - Poważnie?
- Gabo, stój. - Mamy doświadczenie.
Gabo.
Zaczekaj. Jest nas tylko troje.
Właśnie, rozwalicie nas.
Dobra, gram z wami.
Dobra.
- Dawaj. - Gramy.
Kryj go.
Dawaj, Gabo!
Tutaj!
Gol!
To było super.
Jasne. Jest niesamowita!
Koledzy ze szkoły nie daliby rady.
Gabo!
Kryj go!
Tutaj!
Tak.
- Strzelaj! - Gabo!
Gol!
O rany.
Było nieźle, co?
Dobrze grasz.
Dzięki.
Nie, proszę!
Patrzcie. Czy to nie słodkie?
To legenda tego parku.
- Serio? - Tak.
Są małżeństwem od 50 lat.
On zachorował na Alzheimera.
Ona się nim zaopiekowała.
Było jej ciężko, więc trafił do domu opieki.
Potem ona też zachorowała na Alzheimera.
Trafiła tam, gdzie on.
Nie pamiętali siebie.
I najlepsze.
Co dzień poznawali się na nowo.
I co dzień się w sobie zakochiwali.
Niemożliwe, coś ściemniasz.
To prawda!
- Jak w filmach? - Po co bym kłamał?
Naprawdę?
Wiedziałem.
Ale byłoby fajnie, gdyby tak było.
Dobra, musimy lecieć.
- Dobrze graliście. - Na razie.
Pa.
Ty też.
Test na ojcostwo jest chyba zbędny?
Fajny dzieciak.
I jest do ciebie podobny.
Jest przystojniejszy.
I milszy.
I wyższy.
Wystarczy. Pogadaliście i już ci lepiej.
To by było coś, gdybyś mu powiedział.
Może spróbujesz klasycznie.
„Ricardo,
to ja jestem twoim ojcem”.
Nie powiem mu.
Co? Poznaliśmy go.
Jest szczęśliwy.
Niech żyje swoim życiem, a ja swoim.
Więc to wszystko na nic?
Lepiej mu beze mnie.
Fer, widziałam, jak promieniejesz.
Nie widziałam cię tak szczęśliwego.
Nie mów, że nic z tym nie zrobisz.
W sumie
spodziewałam się tego.
- Typowe. - Jak to…
No jak…
Zawsze uciekasz przed odpowiedzialnością.
Niezłe ziółko.
Można czegoś żałować,
ale trzeba naprawiać swoje błędy, tchórzu.
To ty tchórzysz.
Mówisz, że cię zostawiłem. Dobra, zgoda. Po trochu tak.
Ale nie zostałaś w San Miguel z mojego ani taty powodu.
Nie odwracaj kota ogonem.
Niczego nie odwracam.
Zawsze masz jakąś wymówkę.
Chowasz się, bo boisz się coś schrzanić.
Ale kiedy ta wycieczka się skończy,
wrócisz do swojego nudnego życia.
Tak. Akurat.
Tak, to ja robię sobie wymówki.
Świetnie. A ty?
Co ja?
Co robisz?
Udajesz, że nikt cię nie obchodzi,
a prowadzisz gówniane życie.
W pracy wszyscy cię olewają i masz balkon, którego nie używasz.
Przynajmniej to mój balkon.
Myślałam, że jesteście z tatą podobni.
Ale to ty jesteś sukinsynem.
Jesteś chora.
Mam to gdzieś, krzyżyk ci na drogę.
- Idę stąd. - Jasne.
Nudziarz.
Skarbie, klucze.
Halo?
Cześć, Daniela.
Kto mówi?
Fer.
Fernando Medina.
Jak się masz?
Nie chcę być niegrzeczna,
ale jem obiad ze znajomymi.
Zadzwonisz później?
Tak, przepraszam.
Halo?
Okłamałam cię. Nikogo ze mną nie ma.
Nie chciałam z tobą rozmawiać.
Rozumiem.
Wyobrażam sobie.
Jesteś w Singapurze?
Tak, jestem.
Która tam godzina?
Jest około…
Nie, przepraszam.
Nie chcę cię okłamywać.
Jestem tutaj, w Meksyku.
Tak, wiem.
Widzę cię.
Co tu robisz?
Umarł mój ojciec.
Przykro mi.
Byłem ciekaw, co u was. Dobrze wyglądasz.
A ty do dupy.
Zrobiłaś doktorat?
Lata temu.
A Ricardo?
Co chcesz wiedzieć?
Potrzebuje czegoś?
Jak sobie radzi w szkole?
Zaszczepiłaś go?
Martwię się.
Wiesz, nanotechnologia w szczepionkach to…
Czego chcesz, Fernando?
Nie wiem.
Odkąd umarł mój ojciec, nie mogę przestać myśleć o Ricardo.
Raczej wyrzuty sumienia nie dają ci spać.
Chcesz z nim pogadać i poczuć się spełniony.
Wrócić do Singapuru i znowu o nim zapomnieć.
Jeśli chcesz go poznać, to musi być na poważne.
Dasz radę?
Żegnaj, Fernando.
WITAMY W MORELOS
ACAPULCO – MEKSYK
Dziękuję.
MEKSYK – CUERNAVACA
Gabo!
Wal się!
Co?
Powiedziałam, wal się!
Nie słyszę, musisz mówić głośniej!
Wal się.
No już, przepraszam.
Przestań.
Kocham cię!
Zobaczmy.
Sprzęgło się poluzowało.
- Tak właśnie było. - Zaraz.
Nie potrzebujesz pomocy?
Nie.
Miałeś rację.
Tak, wiem.
W czym?
Jestem tchórzliwa.
Czekaj, nie słuchaj mnie.
Tak jest.
Zostałam w San Miguel, bo to moja strefa komfortu.
Jesteś odważniejsza ode mnie.
Jesteśmy tu dzięki tobie. Ja chciałem wracać.
Słuchaj.
W tydzień razem zaliczyliśmy
podróż, biliśmy się, gliny i bratanka.
Był nawet seks tantryczny.
- Co? - Nic.
W życiu bym takich rzeczy nie robiła.
OK, wyjaśnij ten seks tantryczny.
Inspirujesz mnie, by to robić.
OK.
Możemy wrócić do seksu tantrycznego?
Próbuję ci powiedzieć coś miłego.
Też cię potrzebuję.
Bez ciebie
jestem palantem.
To prawda.
Może ta dziewczyna miała rację.
Nasze dusze są połączone i odnajdują się w potrzebie.
Nadajesz się do tej sekty.
- Zagrasz? - Nie.
Dobra, chodź.
- Zostaw łyżkę. - Dzięki.
- Możemy zagrać przeciw wam? - Nie.
Ale szkoda. Wracaj jeść.
- Chodź. - Załóżmy się.
Żeby było ciekawiej.
- 500? - To ma być ciekawiej?
Wiem. Mój zegarek.
To szmelc ze straganu.
Ja ci dam ze straganu! To limitowana…
Wiem, motory.
- Wygracie, będą wasze. - Nie. Co?
- Zwariowałeś? - Tamte?
Tak.
- To złom. - To nie złom. Co z wami?
To Carabele z lat 80.
Klasyka.
Oryginalne części, nowe hamulce. Sama wymieniałam.
Więc są coś warte.
- Nic do stracenia. - Nic?
Nic.
- Umowa? - Umowa.
Stoi.
Dobra. Zróbmy to.
- Chodź. - To było głupie.
Zaczęliśmy wycieczkę jak zabawę i tak ją skończymy.
Piękne słowa, ale nie.
Nie motory.
Nie martw się.
Nigdy bym nimi nie ryzykował.
Patrz, on jest stary.
A dzieciak…
Nie pokonają nas.
A jeśli?
Nie pokonają! Przyglądałem się im, nie są tacy dobrzy. Chodź.
Rozwalimy ich. Chodź.
- OK. - Gotowi?
Do jedenastu.
- Dobra. - Tak.
- Tak jest! - To było dobre!
Jeden do zera.
- Wszedłeś mi w drogę. - Dwa do zera.
- Tak! - Dobrze.
- Rozwalimy ich, co? - Postaraj się.
Dopiero jadłam!
Więc beknij sobie.
Dość tego.
Tak.
- Grajcie, paniusie. - Właśnie.
- Czekamy. - Dawaj.
Punkt!
Zmiana stron.
Tak jest!
To było to!
Tak trzymaj!
Tak jest!
Świetnie!
10:10, meczowa.
Skup się!
- Dobra. - Tato.
Ja zaserwuję.
Dobra.
Nie schrzań tego.
Dobrze.
Dasz radę.
Dawaj!
- Dobrze! - Wygraliśmy!
- Pokonaliśmy ich! - Wygraliśmy!
Tak!
Świetnie!
Co was tak śmieszy?
Nic.
- Dawaj. - Co?
Kluczyki.
Nie, zaraz, możemy renegocjować?
Renegocjować co, dupku? Kluczyki!
Nie ma potrzeby być agresywnym.
- Spadaj. - Nie mieszaj się, wariatko.
- W porządku? - Nie.
- Bardzo boli? - Posmaruj mydłem.
Mydło.
Już?
Złamany?
Nie wiem.
Nie jesteś takim palantem.
- Dałeś im wygrać. - Ty też.
Masz rację.
Tata dał nam motory, bo wiedział, że kiedyś będą nam potrzebne.
Co zrobimy?
Zapasowe.
Chodźmy.
Szybko!
Chodź, szybko!
Biegiem!
Ale kiedy go zobaczyłem…
Szlag.
Wygraliśmy sprawiedliwie.
- Myślałeś, że ją uderzę? - Nie uderzyłbyś.
- Nie chce odpalić. - Co?
A mój?
Motory!
Szlag!
Wskakuj!
Czekaj!
Ruszaj!
Łapcie ich!
Moje motory!
Acapulco!
Nigdy nie jest za późno! Nigdy!
Witaj, siostro.
- Udało się nam! - Udało!
Poza.
Czekaj.
Gotowa?
POTRZEBUJEMY CIĘ ASAP!
Zrobiliśmy to!
Cudownie!
Fajne uczucie?
No.
Czujesz coś ciepłego?
Zsikałaś się?
Zasady to zasady.
Dobra.
Nie! Nie bądź obrzydliwy!
Prąd znosi w tę stronę.
Kto, jak nie my?
Co się stało?
Jesteśmy.
- W domu? - Tak.
Czekaj.
- Misja zakończona. - Zrobiliśmy to.
W porządku?
Wybiłeś mi palec.
Co?
Głupia! Mówiłam. Zostawiłam światło.
Dziękuję.
Patrz.
Na pamiątkę tej wycieczki.
Ja zachowam T-shirt.
Kocham cię, karzełku.
Ja ciebie też.
Będę tęsknić.
Ja też będę tęsknić, bardzo.
Trzymaj się.
Drodzy pasażerowie,
przypominamy o pilnowaniu swoich rzeczy osobistych.
Podejrzane bagaże
proszę zgłaszać…
Dzień dobry. Gdzie pani leci?
Wszędzie.
Fer?
Cześć, Ricardo.
KU PAMIĘCI HÉCTORA SUÁREZA (1954-2020)
ZWIERZĘTA W TYM FILMIE NIE BYŁY MALTRETOWANE
I POZOSTAWAŁY POD KONTROLĄ OPIEKUNÓW.
Napisy: Paweł Zatryb