Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ออกกำลังกาย ‪ประชุมคณะกรรมการ)
‪(ดูไซต์งานที่มาดริด ‪ยืนยันแบบพิมพ์เขียว)
‪(ประชุมผู้ลงทุน ‪ทานมื้อค่ำกับหุ้นส่วน)
‪ยินดีต้อนรับสู่ตอนล่าสุดของรายการเรา
‪วันนี้เรายินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้พูดถึง
‪คนในประเด็นร้อนของเรา
‪ดาวดวงใหม่ในวงการสถาปัตยกรรม
‪ซัลวาดอร์ กัมโปโดนิโก
‪- ยินดีจริงๆ ‪- ขอบคุณที่เชิญผมมานะครับ
‪คุณไม่ใช่ดาวรุ่ง
‪แต่เป็นตัวจริงของสถาปัตยกรรมสเปนแล้ว
‪คุณรีโนเวทโรงแรมไปแล้ว 24 แห่ง
‪ภายในเวลาเพียงหกเดือน
‪เป็นไปได้ยังไงคะเนี่ย
‪นอนน้อยและวางแผนเยอะครับ
‪เล่าเรื่องกิจวัตรในแต่ละวันของคุณให้ฟังทีสิคะ
‪ผมตื่นตอนตีห้าเพื่อออกกำลังทุกเช้า
‪พอหกโมง ผมก็ออกจากบ้านแล้ว ‪ผมชอบทำตามตาราง
‪จะบอกว่าผมเข้มงวดก็คงได้
‪พรุ่งนี้เราจะออกเดินทาง ‪ตอน 5.55 น. ไม่ใช่ 6.00 น.
‪นั่นเป็นเหตุผลที่คุณยังโสดอยู่หรือเปล่าคะ
‪ครับ คุณก็รู้ว่าผมเป็นยังไง
‪ผมยังไม่เคยเจอ ‪ผู้หญิงคนไหนที่รับตารางงานผมได้เลย
‪ผลงานรีโนเวทของคุณได้รับรางวัล
‪คุณเป็นทายาทบริษัทมูลค่าหลายล้านยูโร
‪ที่ยังเติบโตต่อเนื่อง
‪และมีข่าวลือว่า
‪คุณจะได้รับมอบหมาย ‪ให้สร้างโรงแรมแห่งใหม่ของกัมโปโดนิโก
‪แห่งแรกที่ตั้งนอกสเปน
‪และจะเป็นโรงแรมเจ็ดดาวอีกด้วย
‪ข่าวลือนั่นเป็นความจริงไหมคะ
‪ผมปฏิเสธไม่ได้ว่าผมอยากสร้างมัน ‪แต่มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมครับ
‪แต่รับรองได้ว่าถ้าผมได้สร้าง มันจะต้องเป็น ‪สิ่งมหัศจรรย์ของโลกแห่งต่อไปแน่นอน
‪นี่คุณวางแผนจะครองโลกเหรอคะ
‪ไม่มีสิ่งไหนเป็นไปไม่ได้ครับ
‪ปรบมือให้เขาทีค่ะ
‪(โรงแรมกัมโปโดนิโก)
‪ขอบคุณที่ไว้ใจผมครับ พ่อ
‪ความไว้ใจก็มีราคาของมันนะ ‪อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ
‪(คุณกำลังต้องไปขึ้นเครื่อง)
‪(ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ‪เช็กรายละเอียดการเดินทาง)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(กุสโก เปรู ‪3,339 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล)
‪"กุญแจอยู่หลังกระดานดำ"
‪ฟังนะครับพ่อ ‪นี่คือวิวจากรูปที่พวกเขาส่งมาให้เรา
‪แต่พอเห็นของจริงแล้วสวยกว่าเยอะ
‪ที่นี่มันสมบูรณ์แบบเลยล่ะ
‪นั่นคือจตุรัสกลางเมืองกุสโก
‪และโรงแรมจะตั้งเต็มพื้นที่นี้เลย
‪หวังว่าพ่อจะชอบนะครับ
‪ขอบคุณทุกคนที่มาครับ
‪ผมมั่นใจว่าวันนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเรา
‪และเหนือสิ่งอื่นใดในการท่องเที่ยวของกุสโกด้วย
‪แด่ความสำเร็จของทุกคนครับ
‪- ไชโย ‪- ไชโย
‪ไม่นะ!
‪(ทูปานาชิสกามาโฮสเทล)
‪ฉันเฝ้าใฝ่ฝันถึงเธอ
‪ริมฝีปากนี้เฝ้ารอจุมพิตเร่าร้อนนั้นของเธอ
‪ฉันเพรียกหาเธอ
‪ด้วยเสียงอันแสนเศร้าจนแปรเป็นคำอ้อนวอน
‪ฉันต้องการเธอ
‪เพราะหากไม่เห็นเธอ ชีวิตฉันก็ไร้ซึ่งค่าใด
‪ฉันจึงได้แต่รอนแรม
‪ไปทั่วทิศโลกา
‪เฝ้ามองหาเส้นทาง
‪สู่หัวใจเธอ
‪เวทนาฉันเถิด
‪หากเธอยังพอมีหัวใจ
‪ฟังเสียงมันร่ำร้อง
‪เสียงแห่งความเจ็บช้ำของฉัน
‪แต่จงกลับมา
‪เติมเต็มความว่างเปล่าที่เธอทิ้งไว้
‪จงกลับมา
‪แม้ว่าจะมาเพียงเพื่อบอกลา
‪อย่าทิ้งให้ฉันตาย
‪โดยไม่ได้บอกลากันเลย
‪ได้เวลาปาร์ตี้แล้ว!
‪มาเร็ว!
‪โยกหน่อยน้อง!
‪นั่นแหละ!
‪คุณใช่คนที่นัดฉันในทินเดอร์หรือเปล่า
‪- อะไรนะครับ ‪- นัดทินเดอร์
‪ไม่ ผมไม่เล่นทินเดอร์ แค่มา…
‪- คุณรู้จักสาวผมบลอนด์ที่ร้องเพลงเมื่อกี้ไหม ‪- รู้จักดีอย่างกับคลอดมาเองเลยล่ะ
‪นี่เอาไว้ทำอะไรครับ
‪ตำนานว่าไว้ว่า ‪ถ้าผู้หญิงชอบผู้ชายเธอจะให้เขาจุดไฟตรงกรวย
‪- กรวยเหรอ ‪- กระดาษน่ะ
‪- จุดเลย! ‪- กระดาษน่ะ ขอยืมเดี๋ยวนะคะ
‪นี่ค่ะ ดีขึ้นละ
‪แต่ระวังให้ดีนะคะ ‪พ่อมาทาดอร์ เธอเป็นหลานฉันนะ
‪ส่งมานี่
‪ไปตรงนั้นไป
‪- ขอบคุณครับ ‪- ไม่เป็นไร
‪เร็วเข้า สะบัดหน่อย
‪งั้นเหรอ
‪แต่เดี๋ยวมันจะลวกคุณนะ
‪คุณจุดมันไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪บราโว่!
‪ที่รักจ๋า
‪ฉันต้องคิดถึงเธอแน่
‪เธออยู่แป๊บเดียวเอง
‪นี่เราต้องถ่อมาเจอเธอถึงนี่เลยเหรอ ‪ไม่เอาล่ะ ตาเธอบ้างแล้ว
‪ระวังสิ่งที่ขอไว้ให้ดีนะ อะไรก็เกิดขึ้นได้นะจ๊ะ
‪เพื่อนๆ
‪หวังว่าทุกคนจะใจกว้าง
‪โปรยเงินลงมาในนี้ให้ดังพอๆ กับเสียงปรบมือนะ
‪เสียงเพลงทำให้อิ่มอกอิ่มใจ แต่ไม่อิ่มท้อง
‪ช่วยใส่เงินลงมาหน่อยนะ
‪เงินน่ะ หนึ่งดอลลาร์
‪หนึ่งดอลลาร์จ้ะ หนึ่งดอลลาร์
‪อาเรียนา ไปเอาสีมา
‪คืนนี้เราจะระบายสี
‪กลางแสงจันทร์กัน
‪นี่!
‪ขอดูเงินหน่อยซิ!
‪ขอดูเงินหน่อยจ้ะ พ่อละติน
‪มาเร็ว!
‪ใส่ลงมาเลย! อย่าพูดภาษาอื่นกับฉันนะ ตาเบื๊อก
‪โทษที ผม…
‪ฉันไม่ทันเห็นคุณน่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪อืม รู้ไหมครับว่าเสื้อนี่ราคาเท่าไร
‪ถามจริง
‪ฉันว่าคุณน่าจะซื้อมาแพงเกินจริงนะ
‪ไม่นะ มันคุ้มราคาดีเลย นี่คือเสื้อนำโชคผม
‪น่าจะไม่นำโชคเรานะคะ
‪โทษที ฉันไม่ทันเห็นคุณ
‪อยากได้อะไรหรือเปล่าคะ
‪ไม่ครับ ที่จริงก็มี
‪ผมอยากบอกว่าคุณร้องและเต้นได้ดีแค่ไหน
‪- ผมชอบคาฮองลายฟลามิงโกมาก ‪- ใช่ คาฮองลายฟลามิงโก
‪คาฮองเป็นเครื่องดนตรีของชาวเปรู
‪เรื่องของเรื่องคือชาวเมืองแบบคุณมาที่นี่
‪เห็นแล้วก็ฉกมันไป
‪พร้อมกับของอื่นๆ
‪แต่มันเกิดที่นี่ ในอิกานี่แหละ
‪คุณได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทุกวันเนอะ
‪ทำงานที่นี่เหรอครับ
‪ตอนนี้นะคะ
‪คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ใช่ไหม
‪เพราะฉันจำไม่ได้ว่าเตรียม ‪ห้องเพรสซิเด็นเชียลสวีทไว้ให้คุณนะ
‪เปล่า ผมพักบ้านหลังข้างๆ นี่
‪- ผมซัลวาดอร์… ‪- กัมโปโดนิโก
‪มิน่าล่ะถึงได้คุ้นๆ
‪ฉันก็ดันนึกว่าเขาเป็นคู่เดตฉัน ที่ไหนได้
‪เป็นแขกแอร์บีเอ็นบีต่างหาก
‪คุณนี่เอง
‪ใช่แล้วค่ะ ฉันเอง
‪ลิชี กัมโปส ฉันดูแลที่นี่
‪เป็นเจ้าของและเจ้านายที่ดินที่คุณยืนอยู่นี้
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ บ้าน กุญแจ
‪ครับ ผมเจอกุญแจแล้ว ‪แต่มันหักคาแม่กุญแจเลย
‪ผมจะเปลี่ยนให้ตอนเช้า ‪แต่คืนนี้คงต้องขอที่พักอื่นสักคืน
‪ฉันยินดีให้นอนเตียงฉันนะ ‪แต่สปริงมันย้วยหมดแล้ว
‪คงนอนสองคนไม่ไหว
‪งั้น…
‪ช่วยจัดการให้ทีได้ไหม ‪ดูแลเขาให้เหมือนเจ้าชายเลยนะ
‪เขาจ่ายมัดจำล่วงหน้ามาเยอะเลย
‪ฉันขอตัวไปก่อนนะคะ คู่เดตทินเดอร์มาละ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‪- ใช่เลยค่ะ
‪- บาย ‪- บายค่ะ ป้า
‪ฉันเอาเสื้อแจ็กเก็ตคุณไป ‪ร้านซักรีดพรุ่งนี้ก็ได้
‪บางทีพวกเขาอาจจะแก้ไขมันได้
‪ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมมีเสื้อตัวอื่นอีก
‪แต่ผมอยากได้เตียง
‪เอาห้องเดี่ยวหรือห้องรวมดีคะ
‪ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะต้องรวมกับใครนะ
‪ภาษาเกชัวใช่ไหมครับ
‪คุณพูดได้ไหม
‪อยากจะพูดเก่งกว่านี้นะคะ เพื่อนฉันสอนให้อยู่
‪คุณเรียนอะไรไปแล้วบ้าง
‪อย่างเช่น ในภาษาเกชัวมันไม่มีคำว่า "ลาก่อน"
‪งั้นพวกเขาบอกลากันยังไงน่ะ ไม่บอกเหรอ
‪พวกเขาใช้คำแสดงอารมณ์
‪ทูปานาชิสกามา
‪แปลทำนองว่า "จนกว่าจะพบกันอีก"
‪ฉันก็ยังเรียนอยู่
‪ทูปานาชิสกามา ออกเสียงแบบนั้นสินะ
‪ใช่
‪ไม่ค่อย
‪ชอบเต้นเท่าไรสินะคะ
‪ผมก็เต้นได้ดีพอตัวนะ ‪แต่เมื่อกี้คุณแอบทำให้ผมดูเด๋อน่ะ
‪เด๋อบ้างก็สนุกดีไม่ใช่เหรอคะ
‪คุณเห็นฉันแล้ว ฉันก็ทำตัวเด๋อด๋าตลอดแหละ
‪แถมคุณยังดูเครียดๆ ด้วย
‪ต้องผ่อนคลายหน่อยนะ
‪อย่าลืมนะคะ เดี๋ยวจะมีคนที่ฟรอนต์ตอนหกโมง
‪- ขอบคุณครับ ‪- ถ้าอยากได้อะไรก็บอกฉันได้
‪โอเคนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
‪คุณเลิกงานกี่โมงเหรอ
‪ก็แล้วแต่
‪ฉันหมายถึงฉันจัดตารางเองน่ะค่ะ
‪ทำไมเหรอคะ
‪คุณอยากจะดื่มกันหน่อยไหมน่ะครับ
‪ฉันไม่ชอบผู้ชายหล่อๆ
‪บังเอิญจัง ผมก็ไม่ชอบ
‪เหรอคะ ไม่ชอบเลยสักนิดเหรอ
‪ก็ขึ้นอยู่กับว่าดื่มไปเยอะแค่ไหนน่ะ
‪เดี๋ยวเราก็รู้ค่ะ
‪คุณชอบปิสโกไหม
‪ไม่ล่ะ ผมไม่อยากดื่มปนกัน ก่อนนี้เพิ่งดื่มเบียร์ไป
‪อะไรกัน อายุเท่าไรเนี่ย
‪แล้วอีกอย่างนะ ตอนนี้คุณอยู่กุสโก
‪ลองอะไรใหม่ๆ ซะบ้างสิ
‪ก็ได้ ผมจะได้ลองครั้งแรกกับคุณ
‪เหรอคะ
‪นึกว่าคุณจะมีประสบการณ์โชกโชนซะอีก
‪ที่โฮสเทลนี้เรามีธรรมเนียมต้อนรับอยู่นะ ‪เป็นเครื่องดื่มต้อนรับ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪- ปิสโกสามช็อต ‪- โอเค
‪- พร้อมนะ ‪- ครับ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪- แพ้ที่สูงหรือยัง ‪- แพ้… ยังเลย สบายดีนะ
‪ผมวิ่งวันละ 15 กิโลเมตร
‪โอเค
‪- ช็อตสองเลยนะ ‪- จัดมา
‪แน่นอนๆ
‪นี่ของคุณ
‪โรคแพ้ที่สูงมันไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪ระวังให้ดี
‪มาคนเดียวเหรอคะ
‪คนเดียวไม่เปลี่ยวใจ
‪โสดหรือนอกใจ
‪โสดและพร้อมเปิดใจ
‪แล้วคุณล่ะ
‪โสดและรักสนุกไม่ผูกพัน
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมด้วย
‪งั้นบอกทีสิ คุณแบ็กแพ็กเกอร์
‪มีความสามารถพิเศษซ่อนไว้อีกไหม ‪นอกจากร้องเพลง
‪เต้น
‪เล่นคาฮองเปรู
‪และเพนต์หน้าน่ะ
‪มีอีกนิดหน่อย
‪ทั้งหมดสามช็อตใช่ไหม
‪ใช่
‪แน่ใจเหรอ
‪มากุสโกทั้งทีนี่คนสวย ก็ต้องลองอะไรใหม่ๆ บ้าง
‪ดื่ม
‪ฉันไม่จูบในเดตแรก
‪ใช่ แต่นี่มันไม่ใช่เดตอยู่แล้วนะ
‪กลับมาที่ข่าวธุรกิจค่ะ ‪ราคาหุ้นของบริษัทกัมโปโดนิโกยังคงทะยานขึ้นอีก
‪หลังจากบริษัทได้ประกาศ ‪ว่าจะสร้างโรงแรมเจ็ดดาวแห่งแรกที่กุสโก
‪ทุกคนต่างคาดหวังกับโปรเจกต์ ‪ของบริษัทที่ทรงอิทธิพลเช่นนี้
‪โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสถาปนิกคือ…
‪- ขอบคุณค่ะ เลา ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- แหม อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- ผมไม่ได้ตื่นสายแบบนี้มาหลายปีแล้ว ‪- ยินดีค่ะ
‪รู้จักร้านขายอุปกรณ์ดีๆ ไหมครับ
‪สกรูหลวมเหรอ
‪นิดหน่อย
‪นี่ทั้งสองคน เบาๆ หน่อยนะ
‪เบาหน่อย เมื่อคืนนี้เราได้ยินกันหมดแล้ว
‪- หนูก็ได้ยินป้าเหมือนกัน ‪- เหรอ
‪ใช่
‪สุภาพสตรีกินแล้วไม่เมาท์ต่อจ้ะ
‪ไม่แน่นอนครับ
‪ขอตัวนะ
‪หวังว่าสุภาพบุรุษก็จะไม่เมาท์เหมือนกันนะ
‪ผมตามไม่ทันแฮะ คุณชื่ออะไรนะ
‪แล้วคุณล่ะ
‪เรียกครั้งสุดท้าย! ‪ไม่ส่งตอนนี้ก็จัดการเองนะ จะไปแล้ว!
‪- นี่! ‪- เร็วเข้าสิ
‪- ขอบคุณนะอาเรียนา ไว้จะจ่ายให้ ‪- ขอบคุณ
‪ซักรีดมาเลยนะ
‪ลดราคาให้ด้วย!
‪นี่เรื่องปกติเหรอ
‪ขอบคุณสำหรับบรรยากาศดีๆ นะที่รัก
‪นี่ก็…
‪ฉันต้องไปเอาชุดชั้นในตัวสวยๆ กลับด้วย
‪ร้านซักรีดมันอยู่ข้างร้านอุปกรณ์พอดี
‪งั้นผมไปกับคุณได้ไหม
‪ถ้าอยากไปนะ
‪คุณจะอยู่นี่นานแค่ไหนเหรอ
‪อย่างน้อยก็ปีนึง อย่างมากก็สองปี
‪ว้าว หยุดสะบาโตเหรอ
‪เปล่าเลย
‪ผมมาสร้างโรงแรมที่นี่น่ะ
‪ดูนะ
‪นี่คือโปรเจกต์
‪สิ่งมหัศจรรย์ทางสถาปัตยกรรม ‪พบกับสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ว่าไง
‪อันนี้ก็ผลงานคุณเหรอ
‪ใช่ งานรีโนเวทตอนปี 2017 ‪แต่สุดท้ายทางบริษัทก็ปัดตกไปน่ะ
‪พอเข้าใจอยู่นะ
‪อะไรเหรอ
‪คือ มันแค่แบบ…
‪คือคุณอยากสร้างปีศาจคอนกรีตนี่
‪บนหาดสวยๆ นี่งั้นเหรอ
‪รู้จักบุรจญ์อัลอาหรับที่ดูไบไหม
‪แน่สิ
‪โรงแรมที่สร้าง
‪บนเกาะปลอมที่มนุษย์สร้างขึ้น
‪ใช่เลย
‪คุณไม่ทึ่งกับสิ่งที่สถาปนิกทำได้เหรอ
‪ทึ่งสิ
‪เหลือเชื่อเลย
‪นี่คุณจะสร้างอะไรแบบนั้นในกุสโกเหรอ
‪รู้ไหมว่ามันจะกระตุ้นการท่องเที่ยวได้แค่ไหน ‪ทุกวันนี้มีโรงแรมเจ็ดดาวแค่แห่งเดียวนะ
‪มาชูปิกชูก็มีแห่งเดียว
‪และคุณสร้างมันใหม่ไม่ได้ด้วย
‪ไม่คิดเหรอว่ากุสโกมันมีโรงแรมเยอะแล้วน่ะ
‪ก็ใช่ แต่ไม่มีที่ไหนเหมือนของเรา
‪อ๋อ โอเค
‪เดี๋ยวนะ งั้นคุณคือ ‪ฟรันซิสโก ปิซาร์โรแห่งศตวรรษนี้เหรอ
‪คุณมายึดเมืองเราอีกแล้ว
‪อะไรนะ ไม่ใช่
‪เดี๋ยวนะ ผมพูดอะไรผิดไปเหรอ
‪ผมพูดอะไรที่ทำร้ายความรู้สึกคุณเหรอ ‪ผมนึกว่าเราชอบพอกันซะอีก
‪ฉันก็ชอบทุกคน จนกว่าจะมีเรื่องให้ไม่ชอบแหละ
‪คำถามสุดท้าย
‪คุณสนใจบ้านและที่ดินตรงนี้ ‪เพราะอยากสร้างโรงแรมที่นี่เหรอ
‪ที่นี่มันสมบูรณ์แบบเลย ‪วิวมันสวยที่สุดในเมืองแล้ว
‪โฮสเทลนี้ไม่ได้มีไว้ขาย
‪คุณคือเจ้าของเหรอ ‪แค่มาทำงานที่นี่ชั่วคราวไม่ใช่หรือไง
‪ป้าฉันเป็นเจ้าของและฉันก็บอกเลยว่า ‪ป้าไม่ขายและจะไม่มีวันคิดขายมันแน่
‪ฟังนะ… ‪ทุกอย่างในชีวิตคนเรามันซื้อได้ทั้งนั้น
‪ไม่
‪เงินซื้อคนไม่ได้
‪ไม่ใช่คนใกล้ตัวฉันแน่
‪หวังว่าเมื่อคืนฉันจะพูดชัด ‪เรื่องไม่ผูกพันกันแล้วนะ
‪ชัดเจนแล้ว
‪- เงินสดหรือบัตรคะ ‪- ขอบคุณครับ ลิชี
‪- ผมจะจ่ายด้วยคิวอาร์โค้ดนะ ‪- โอเค
‪รีบเล่าวิวรณ์อันเจิดจรัสของแกให้ฉันฟังเร็ว
‪- ไม่มีอะไรจะเล่าทั้งนั้นแหละ ‪- เธอคือชากีร่า ส่วนเขาคือปิเก้ไหม
‪ไม่ตลกนะ ป้าลิชี พูดจริงๆ
‪ยัยหนู! ทำไมทำหน้าบูดแบบนั้นล่ะ
‪ฉันเห็นนะว่าแกออกมาตอนตีสาม
‪และนี่ก็รอให้แกมาเล่าใจจะขาดแล้ว ‪รีบเล่ามาเร็วๆ
‪หนูนอนกับศัตรูไป
‪เป็นพวกวิตถารเหรอ
‪บอกว่าไม่มีอารมณ์เล่าไง ป้า!
‪ไม่สนหรอก ‪ฉันอยากรู้รายละเอียดนี่ เล่ามาเร็วเข้า
‪ไม่นะ
‪อย่าบอกนะว่าเขาอยากให้แกทำอะไรวิตถารน่ะ ‪ฉันจะไปฆ่ามันซะ
‪เขาทำให้หนูรู้ตัวว่าเป็นคนโง่
‪ตกใจมากเหรอ
‪พอได้แล้วน่าป้า! ขอร้องล่ะ!
‪ก็ได้ ป้าบอกทีสิว่าคนสติดีๆ ที่ไหน
‪จะชอบคอนกรีตขัดเงามากกว่าพวกนี้
‪อิฐ อิฐดินดิบ หิน ไม้
‪ที่นี่คือกุสโกนะ ไม่ใช่ดูไบ!
‪กุสโกมันเต็มไปด้วยประเพณี
‪ตำนาน เป็นมรดกทางวัฒนธรรมในเปรู
‪และมันก็กำลังเลือนหายไป ‪เพราะคนอยากจะนอนในห้องติดแอร์
‪ฉันงงตั้งแต่ "คอนกรีตขัดเงา" แล้ว
‪ไปโดนตัวไหนมาเหรอ
‪ตั้งสมาธิหน่อยสิ!
‪ไอ้ตัวนั้นไง! ตัวสเปนนั้นน่ะ!
‪แต่เจ้าตัวสเปนนั่น
‪หมอนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะหล่อก็เหอะ
‪ถ้าหนูรู้ว่าเขาจะมาฝังเราในคอนกรีต
‪ป้าคิดเหรอว่าหนูจะ… หนูคงตะเพิดเขาไป…
‪ป้า
‪อะไร
‪เขาอยากซื้อโฮสเทลนี่นะ แต่ป้าไม่สนเหรอ
‪- อะไร ‪- หนูบอกว่า…
‪ป้า รู้ไหมว่าที่นี่มันมีความหมายกับหนู ‪กับครอบครัวเราแค่ไหน
‪- ป้า! ‪- นี่!
‪ไอ้หนุ่มสเปนมันกวนใจแกใช่ไหม
‪ไม่ใช่คุณนะ
‪เดี๋ยวเอาน้ำไปเสิร์ฟจ้ะ
‪ให้ตายสิ
‪ครับ มีนักท่องเที่ยวปีละสี่ล้านคน ‪ผมคำนวณเรียบร้อยแล้ว
‪เดี๋ยวจะส่งไฟล์อ้างอิงไปให้ ขอบคุณครับ
‪(เบอร์ส่วนตัวของพ่อ)
‪(ซัพพลายเออร์ประจำกุสโก)
‪ฮัลโหลครับ
‪ครับ 420 ถนนเปอร์กาโตริโอ
‪ครับ ผมอยู่นี่
‪งั้นส่วนนี้เป็นที่ดินของสามีเก่าคุณ
‪และตรงนี้เป็นที่โฮสเทล ‪ที่ยังไม่ได้ทำอะไรใช่ไหมครับ
‪ใช่
‪อะไรอีกล่ะ
‪เจ้าชายอาบน้ำเย็นไม่ได้เหรอ
‪นี่ เครื่องทำน้ำอุ่นนั่น ‪สามารถจ่ายน้ำให้โฮสเทลได้ด้วยเถอะ
‪ขอหนูถามเรื่องแปลนได้ไหม
‪เอาสิ
‪แปลนสร้างอะไรน่ะ
‪- สร้างอะไร ‪- แปลนนั่นน่ะ
‪เป็นอะไรไป
‪ทำไมทำตัวบึ้งตึงแบบนั้น
‪กินแซ่บไม่ดูตาม้าตาเรือก็เป็นยังงี้แหละ
‪โทษทีนะคะ แต่เซ็กซ์ดีๆ มันมีราคาที่ต้องจ่าย
‪- สร้างอะไร ‪- อะไร
‪แปลนนั่นน่ะ
‪บอกสิ ซัลวิตา
‪เรากำลังวิเคราะห์พื้นที่สำหรับการก่อสร้าง
‪ป้าจะขายเหรอ
‪ถ้ามันเป็นของป้า ป้าจะยกให้เลย
‪หนูล่ะทึ่งจริงๆ
‪เยี่ยมไปเลย
‪ทั้งสองคนดูเข้าขากันดีนะ เลิศมาก
‪งั้นเหรอ เราดูเข้ากันนะ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪- ยังไงก็ตาม… ‪- ใครเป็นเจ้าของที่ดินส่วนที่ไม่อยู่ในแปลนครับ
‪แล้วถ้าไพ่เรียงแบบนี้ล่ะ
‪- เสด็จออกมาได้ซะทีนะ! ‪- อะไร หนูงีบกลางวันบ้างไม่ได้เหรอ
‪งีบกลางวันเหรอ แกนอนแหมะบนเตียงทั้งวัน ‪เจอแกครั้งสุดท้ายก็เมื่อวานนี้
‪นี่ยังงอนอยู่เหรอ
‪การงีบไม่ใช่เรื่องปกติในสเปนแล้วนะครับ
‪งีบกลางวันเป็นเรื่องสำคัญมาก
‪ถ้าคุณไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เอาแต่ทำงานก็คงจะรู้
‪- เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ ‪- บางครั้งก็หนักกว่านี้อีก
‪ผมรู้สึกเหมือนได้มาเที่ยวเลย ‪เป็นข้อดีของการทำงานทางไกลน่ะ
‪น่าสงสารจัง
‪เด็กบ้านรวยผู้น่าสงสาร ทนไม่ไหวละ ‪ขอไปกินข้าวคนเดียวในห้องดีกว่า
‪ไหนๆ เราก็โดนขัดจังหวะไปแล้ว
‪- คุณสลับมันนี่! ‪- เปล่านะ!
‪- คุณโกงนะ ‪- ฉันจะทำแบบนั้นทำไม
‪- ผมเห็น ‪- ค้นตัวได้เลย ฉันจะหลับตาไว้
‪ค้นแน่ครับ
‪เล่นเกมลูกเต๋าโกหกดีกว่า
‪- อะไรนะ ‪- ลูกเต๋า เกมคอร์นโฮล
‪- คุณชนะผมแน่ ‪- เกมนี้ก็ไม่รู้จักเหรอ
‪- ไม่ครับ ‪- แล้วที่สเปนเล่นอะไรกัน
‪ดูนี่สิ
‪อะไร
‪เอาไปให้หัวหน้าดูซะ
‪โทษนะครับ เราพบสิ่งนี้
‪- ขอบคุณ ‪- ด้วยความยินดีครับ
‪พวกเขาเจอนี่เข้า ผมว่ามันเป็นของคุณนะ
‪ฉันลืมมันไปสนิทเลย
‪ผมแค่คิดว่าถ้าให้คุณก็คงจะดี
‪ขอบคุณที่ช่วยขุดความทรงจำฉันขึ้นมาให้นะคะ
‪ตอนออกไปช่วยปิดประตูด้วยล่ะ
‪ไม่เอาน่า!
‪ทำไมฉันถึงเห็นคุณเป็นคนสุดท้ายเมื่อคืน ‪และเป็นคนแรกในตอนเช้าเนี่ย
‪- สาวๆ หลายคนน่าจะคิดว่าคุณถูกหวยนะ ‪- ไม่ก็บอกให้ฉันรีบไปขึ้นเงิน
‪ตรงฟรอนต์ไม่มีคนเลย
‪ตอนหกโมงจะมีคนเองแหละ
‪นี่ 6.13 น. แล้ว เอานาฬิกาผมไปยืมไหม
‪ผมอยากรู้ข้อมูลเรื่องทัวร์นิดหน่อย
‪คุณไม่เหมาะหรอก
‪- ไม่เหมาะเหรอ ‪- ค่ะ
‪ทำไมล่ะ คุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะมันสำหรับคนที่ทนน้ำเย็นเฉียบได้
‪จะไปทัวร์ต้องอาบน้ำด้วยเหรอ
‪ผมแค่คิดว่าต้องไปชมมาชูปิกชูน่ะสิ
‪โถ คุณต้องถ่ายรูปไปลงอินสตาแกรมนี่เนอะ
‪ใช่เลย
‪หรือจะไปทัวร์ซัลคันเตย์ดี
‪ซัลคันเตย์เป็นทริปห้าวัน ‪ที่คนเลือกไปแทนเส้นทางอินคานะคะ
‪มันคงโหดไปสำหรับคุณ แต่ฉันชอบที่สุดเลย
‪แล้วไกด์คือใครเหรอ
‪คิดว่าใครล่ะ
‪งั้นไม่ต้องพูดอะไรละ ผมจะลงชื่อได้ที่ไหนเหรอ
‪- ให้ช่วยถือไหม ‪- ไม่
‪- ใช่นี่ นี่แหละ นี่ด้วย ‪- ให้ผมเอาไปทำอะไร
‪ใส่ไว้ในนี้ เราจะแบกไป
‪- นั่นด้วย ‪- เอาเสื้อไปทำไมเยอะแยะ
‪ก็แหม…
‪- นี่อะไร ‪- นั่นก็ของสำคัญ ไว้แต่งเครา
‪ลืมไปได้เลย
‪- เรียบร้อย ‪- ไม่ ผมทำเอง
‪สวัสดีค่ะ
‪ไหนดูซิ ญานีซ ลีอง ‪และก็เฟอร์นานโด เอสโอซิโตเหรอคะ
‪นานดิโต้ครับ เรียกผมว่า "นานดิโต้" เถอะ
‪- ไม่ชอบชื่อ "เฟอร์นานโด" ‪- ค่ะ กลุ่มคุณมีหกคนไม่ใช่เหรอ
‪ค่ะ คือเรามากันได้ไม่ครบ
‪เพราะไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ
‪เมื่อวานผมได้เห็นจู๋ ‪ที่น่าเกลียดที่สุดที่เคยเห็นมาเลย
‪ค่ะ แต่คุณจะยกเลิกกันนาทีสุดท้ายไม่ได้นะคะ
‪ฉันขออธิบายนิดนะคะ
‪เรื่องของเรื่องคือ…
‪เรื่องมันมีอยู่ว่า… ฉันต้องบอกเขานะ
‪คือว่า…
‪ฉันจะบอกคุณละนะ
‪อย่างเช่นว่าเมื่อวานนี้…
‪โทษค่ะ
‪อาหารที่กินกันเมื่อวานมันแสลงน่ะค่ะ
‪ขอบคุณที่ช่วยนะคะ
‪ทัวร์ต่อไปจะจัดเดือนหน้า ‪เพราะต้องมีคนไปอย่างน้อยห้าคน
‪- อย่างนั้นถึงจะคุ้มทุนค่าใช้จ่าย ‪- แต่ผมเคลียร์งานไว้แล้วนะ
‪ผมยกเลิกประชุมกับพ่อและคณะกรรมการไป
‪ชีวิตมันไม่ได้ดั่งใจเสมอไปแบบนี้แหละค่ะ
‪ใครว่ากัน
‪ผมจะจ่ายแทนทุกคนเอง
‪แทนหกคนเนี่ยนะ
‪เจ็ดคน รวมผมด้วย
‪- ได้สิ ในเมื่อป๋าจ่าย… ‪- นั่นฉายาใหม่ผมเหรอ
‪ผมชอบที่คนที่นี่ชอบใช้คำสร้อยกันนะ
‪คุณพูดว่า "นะคะนะ" ‪แทนที่จะ "นะคะ" เฉยๆ น่ารักดี
‪ให้ตายสิ นึกว่าเห็นคนอ้วกแตก ‪แล้วคุณจะหลอนซะอีก
‪ไม่หรอก ผมไม่ได้หลอนง่ายเบอร์นั้นนะ
‪แต่คุณก็ดูง่ายอยู่นะ
‪เจ็ดโซลเหรอ
‪ผมเอาไปใช้ร่างแบบโรงแรม ‪ที่ผมจะสร้างบนที่ดินคุณได้นะเนี่ย
‪นี่จะช่วยกำจัดสิ่งไม่ดีออกจากตัวคุณ
‪ขายให้ผมทั้งลังเลยนะ ผมจะขนไปทั้งคันรถเลย
‪ใช่ เธอก็ต้องทำหน่อย ‪เอาเลย เธอมีแต่พลังงานร้ายๆ
‪ข้างหลังเขาด้วยค่ะ หันมาสิ
‪นั่นน่ะ! เคปกูสเบอร์รี่ตรงนั้น
‪ขอบคุณครับ
‪- หอมใช่ไหมล่ะ ‪- ช่วยลดน้ำหนักด้วยนะคะ
‪ไหนๆ เราก็จะต้องอยู่ด้วยกันห้าวัน ‪ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
‪คำถามนี้นับไหม
‪ทำไมคุณถึงไม่พอใจนักที่ผมจะสร้างโรงแรม ‪การท่องเที่ยวช่วยหล่อเลี้ยงเมืองนี้นะ
‪- มันดีสำหรับ… ‪- ไม่ๆ
‪การท่องเที่ยวไม่ได้ช่วยหล่อเลี้ยงเมืองนี้ ‪วัฒนธรรมและประเพณีต่างหาก
‪การท่องเที่ยวคือผลพลอยได้
‪คุณคิดว่าการที่คุณได้อยู่ในโรงแรม ‪ก็คือผลพลอยได้งั้นเหรอ
‪ฉันว่าฉันมีสิทธิ์คัดค้าน ‪ลูกแหง่ติดพ่อที่มาที่นี่
‪เพื่อจะทำลายบ้านฉันทิ้ง ‪แล้วสร้างปีศาจคอนกรีตขึ้นมาแทน
‪ฉันว่ามันชัดเจนออกว่าทำไมฉันถึงไม่ชอบคุณ
‪ป้าคุณอาศัยอยู่ในโฮสเทลที่เป็นบ้านของสามีเก่า
‪เธอมีความสุขดีอยู่ในโฮสเทล ‪แถมยังจะได้เงินเป็นกอบเป็นกำอีก
‪โอเค งั้นคุณอยากให้ฉันขอบคุณงั้นเหรอ
‪คุณอยากได้คำขอบคุณ ‪เพราะในอีกสองปีฉันต้องตื่นมามองตึก
‪แทนที่จะได้เห็นวิวภูเขางั้นเหรอ
‪คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ จะสนทำไม
‪มันเป็นเรื่องของหลักการ
‪อีกอย่างนะ คุณได้ถามชาวบ้านเขาหรือยัง ‪ว่าเขาอยากได้โรงแรมเจ็ดดาวไหม
‪ใครจะไปอยากได้โรงแรมเจ็ดดาวบ้าง
‪บอกมาสิ
‪ผมจะบอกให้นะ
‪แต่การที่เรามีความเห็นไม่ตรงกัน
‪ไม่ได้แปลว่าคุณจะใช้น้ำเสียงยังงี้ได้
‪โอเค
‪ฉันน่าจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่กว่านี้หน่อย
‪ฟังนะ ทำไมเราไม่ยอมรับความเห็นต่างไป ‪แล้วมาสนุกกับช่วงเวลานี้กันล่ะ
‪ไหนๆ เราก็มาอยู่ที่หน้าโบสถ์อันงดงามนี่แล้ว
‪ผมว่าเราน่าจะมาปรองดองกันได้นะ
‪ฉันไม่เชื่อในศาสนา
‪โอเค งั้นแม่สาวแบ็กแพ็กเกอร์เชื่อในอะไรล่ะ
‪แม่ฉันเชื่อในพระแม่
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฉันเชื่อในตัวแม่
‪อูแบร์มาแล้ว
‪- อูแบร์โต! ‪- อาเรียนา!
‪อะไรเนี่ย
‪อาเรียนาชา
‪- คิดถึงจัง ‪- ที่รัก เป็นไงบ้าง
‪- สบายดีไหม ‪- ก็ดี
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪- ซัลวาดอร์ กัมโปโดนิโกครับ ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ไปไหนกันล่ะ
‪- ตรงไปที่ซัลคันเตย์เลย ‪- ภูเขาป่าเหรอ
‪- พนันได้เลย ‪- หนุ่มขาวจั๊วะนี่ได้ทรมานแน่
‪- ให้เขาโดนซะบ้าง ‪- มีใบโคคามาหรือเปล่า
‪- มีสิ ‪- เธอต้องขออนุญาตท่านอาปูนะ
‪เราจะไม่เดินไปหรอกเหรอ
‪ใช่ แต่ไม่ได้จะเดินจากนี่ไปนะ
‪นี่ไม่ได้รู้เลยเหรอว่ากำลังจะไปไหนน่ะ
‪ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ‪แต่ผมเชื่อคุณนะ อาเรียนาชา
‪ระวังไว้แล้วกัน
‪- รถคันนี้เก่าแค่ไหนเหรอครับ ‪- ตั้งแต่ปี 1979
‪ตั้งแต่ปี 1979 และมันจะพาเราไปไหนนะ
‪- โอเค ‪- ทางนั้นนะ
‪- อะไร ‪- เปล่า…
‪ขอถามได้ไหมว่าทำไมคุณถึงได้สัก ‪ว่า "สวนทวาร" ไว้ที่หลังคอน่ะ ไม่แปลกเหรอ
‪มันเขียนว่า "เอเลน่า" ไม่ใช่ "สวนทวาร"
‪ช่างชาวโคลอมเบียเป็นคนสักให้
‪เขายอมสักให้แค่คนที่เล่าเรื่องให้เขาร้องไห้ได้
‪ฉันเล่าให้เขาฟัง
‪และเขาก็สักชื่อยายฉันให้
‪เพราะท่านเป็นคนเดียวที่บอกให้ฉันเรียนศิลปะ
‪ท่านบอกว่านั่นเป็นสิ่งเดียว ‪ที่เครื่องจักรจะไม่ชนะมนุษย์
‪เรื่องเครื่องจักรนั่นทำให้เขาร้องไห้เหรอ
‪เปล่า ฉันไม่ได้เล่าเรื่องนั้น
‪คุณจะบอกผมไหม
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ฉันไม่ชอบให้ใครมาสงสาร
‪โอเค งั้นคุณช่วยถ่ายรูปให้ผมได้ไหม
‪ง่ายๆ นะ
‪แนวนอนนะครับ
‪กางแขนอีกทีสิ
‪- แบบนี้เหรอ ‪- ใช่
‪ผมกำลังได้รับพลังงานไหม
‪- ท่านักสำรวจ ‪- คุณดูเป็นนักสำรวจสุดๆ
‪- ใช่เลย ‪- แบบนี้
‪รูปนี้ต้องมีคนกดไลก์เยอะมากแน่ๆ
‪ขออีกรูปนะ
‪ให้เหมือนผมกำลังครุ่นคิดนะ
‪โอเค
‪เอาแบบเผลอๆ ให้เห็นทั้งหมดนี่นะ ให้ครบล่ะ
‪สวยไหม อยากให้ผมถ่ายรูป ‪ให้ติด "สวนทวาร" ด้วยไหม
‪อะไรนะ
‪กลัวไฟลวกไหม
‪ไม่
‪ฉันชอบไฟ
‪เป็นธาตุโปรดของฉันเลย ทั้งที่ฉันราศีตุลย์นะ
‪ตุลย์แล้วยังไงเหรอ
‪ราศีตุลย์เป็นสัญลักษณ์ของธาตุลม
‪ดังนั้นถ้าฉันชอบอากาศหรือลมจะเข้าเค้ากว่า
‪ลมและไฟมาเจอกันได้เป็นเรื่องใหญ่แน่
‪ฉันเตือนล่วงหน้าเสมอ
‪คุณจะให้คะแนนโรงแรมนี้กี่ดาว
‪ไม่เคยเจออะไรเงียบสงัดได้แบบนี้มาก่อนเลย
‪ความเงียบเป็นสิ่งที่สวยงามนะ
‪เราถึงแล้วหรือยัง
‪เลือกทำตัวเป็นไอ้ลาในเรื่องเชร็คได้ไหม ‪นี่ถามเป็นสิบรอบแล้วนะ
‪ให้ตายสิ
‪แน่ใจนะว่าเราไม่ได้หลงน่ะ
‪นาฬิกาผมบอกว่า ‪เราเดินมาได้ 32 กิโลเมตรแล้ว
‪เมื่อวานคุณบอกว่าน่าจะประมาณ 16 กม. ‪บวก 16 กม.จากเมื่อวาน… ก็ 32 กม.แล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪ฉันไม่ชอบคณิตศาสตร์
‪แปลกนะ ก็คุณชอบดนตรีนี่
‪เกี่ยวกันยังไง
‪คณิตศาสตร์ทำให้ดนตรี ‪คงอยู่นานขึ้นกว่าแค่ชั่วพริบตา
‪คณิตศาสตร์สำหรับดนตรี ‪ก็เป็นเหมือนพัลซาร์สำหรับดาวกระพริบ
‪น่าสนใจดีนะ
‪คณิตศาสตร์อยู่ในหัวผมตลอด
‪ตอนเด็กๆ ผมชอบดนตรี แล้วก็คณิตศาสตร์
‪จากนั้นก็เรียนสถาปัตย์แล้วก็สนใจเรื่องลงทุน ‪ธนาคาร พันธบัตร อัตราดอกเบี้ย
‪เมื่อกี้มาถูกทางแล้วแท้ๆ
‪โอเค เมื่อกี้ใช้ได้
‪- แล้วตอนนี้ล่ะ ‪- มาเร็วเข้า
‪อาเรียนา!
‪ทำจิตให้ว่างและกำหนดลมหายใจ
‪ผมทำจิตว่างไม่เป็น
‪ผมไม่เคยนั่งสมาธิ ไม่คิดอะไรไม่เป็น ‪ที่จริงผมคิดว่า…
‪ผมไม่ได้จะกวนประสาทนะ ‪แต่เราน่าจะเดินต่อ
‪เพราะนี่มันบอกว่าฝนกำลังจะตก
‪ลองหน่อยได้ไหม
‪นะ
‪- ก็ได้ ‪- มาเร็ว
‪นั่งแบบนี้
‪หลังตรง
‪โอเค กำหนดลมหายใจ
‪หายใจเข้า
‪หายใจออก
‪อีกครั้ง หายใจเข้า
‪หายใจออก
‪ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น
‪สัมผัสถึงเสียงสายน้ำ
‪สัมผัสถึงลมกระทบใบหน้า
‪- ผมนอนกลางวัน! ‪- ใช่
‪ผมไม่เคยทำแบบนั้นเลยนะ
‪เห็นไหม
‪ได้ลองอะไรใหม่ๆ มันดีออก
‪ผมชินกับการคิดตลอดเวลา
‪ไม่เคยนึกเลยว่าจะหยุดคิดได้
‪แต่จงระวังทุกอย่างด้วย
‪เอาล่ะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดแล้ว ‪เราก็รู้ดีว่าคุณผู้ชายไม่ชอบไปสาย
‪ได้เวลาไปต่อแล้ว
‪"ได้เวลาไปต่อแล้ว"
‪- ไปกันเถอะ ‪- ใช่
‪ปกติมันไม่มีเวลาให้ผมได้หยุดคิดเลย
‪คุณมีชีวิตอยู่เพื่อหาเงิน
‪ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อหาเวลาให้ตัวเอง
‪ฉันถึงได้ร่ำรวย
‪(อะบรา ซัลคันเตย์ ‪4,600 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล)
‪สี่พันหกร้อยเมตร
‪เราทำได้แล้ว!
‪อยากให้ฉันถ่ายให้ไหม
‪ไม่ๆ เข้ามาสิ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่ ถ่ายด้วยกัน
‪เราต้องทำให้มันเป็นอมตะนะ
‪ให้ผมถ่ายให้ไหมครับ
‪ครับ! ช่วยถ่ายให้หน่อยได้ไหมครับ
‪แน่นอนครับ
‪พร้อมนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪อีกรูปนึง หนึ่ง สอง สาม
‪หนึ่ง สอง สาม
‪พวกคุณเป็นคู่รักกันเหรอคะ
‪ครับ เรามาฮันนีมูนกัน
‪ดูเป็นคู่รักหน้าตาดีเชียวค่ะ
‪ขอบคุณครับ พวกคุณก็เหมือนกัน
‪ขอบคุณค่ะ ไว้เจอกันนะคะ!
‪ขอให้สนุกนะครับ ขอบคุณ!
‪- ขอบคุณครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณมีแต่เรื่องให้ประหลาดใจนะ
‪เห็นไหม คุณไม่ใช่คนเดียวที่ลึกลับนะ ‪แต่เป็นคนชอบอคติมากกว่า
‪อยู่ที่สูงแล้วอารมณ์ขันเยอะนะ
‪พวกเขาว่าอะไร
‪พวกเขายินดีให้กับการแต่งงานของเรา ‪บอกว่าเราเป็นคู่รักที่หน้าตาดี
‪อย่ามาโม้นะ
‪คุณโกหกแล้ว
‪จริงๆ นะ ผมบอกไปว่าเรามาฮันนีมูนกัน
‪ฮันนีมูนเหรอ
‪ฮันนีโม้น่ะสิ
‪ทำไมเวลาเราบอกว่าแต่งงานกันแล้ว ‪คนถึงชอบยินดีกับเรานะ
‪ทำไมคนถึงยังแต่งงานกัน
‪บางทีพวกเขาอาจมีความรักมั้ง
‪การตกหลุมรักมันมีข้อเสีย
‪เหมือนความยึดติดผูกพัน
‪เหมือนเวลาที่คนเอาแม่กุญแจไปล็อกบนสะพาน
‪มีการเปรียบเปรยความรักไหนที่น่าเกลียด
‪กว่าแม่กุญแจสนิมเขรอะบนสะพานเก่าๆ อีกเหรอ
‪อะไรที่ทำให้ใจคุณกลายเป็นหินเหรอ ‪แม่สาวแบ็กแพ็กเกอร์
‪ฉันไม่ได้ใจหินนะ
‪แค่ไม่เชื่อในความรัก
‪การแต่งงานยิ่งแล้วใหญ่
‪ไปสักยังดีซะกว่า เจ็บน้อยแต่อยู่นาน
‪- อะไร ขออีกข้อนะ ‪- อืม… คุมเบียหรือเร็กเก้
‪- คุมเบีย ‪- เก่งมาก!
‪คุมเบีย
‪เคยฟังเพลงคุมเบียไหม
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ผมสิไม่อยากจะเชื่อ มันมีสัญญาณด้วยแฮะ
‪(คณะกรรมการบริหาร)
‪(เบอร์ส่วนตัวของพ่อ)
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪(ผู้ช่วย)
‪นี่ ปิดเครื่องไปสิ
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪(ทีมบริหาร)
‪ส่งมานี่เลย
‪- ไม่นะ เดี๋ยวก่อน ‪- ส่งมา
‪- เดี๋ยวนะ ‪- ไม่ต้องตอบก็ได้น่า
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ นะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น ฉันขอโทษ
‪คิดซะว่าเป็นโอกาสดี ‪ที่คุณจะได้เลิกติดมือถือไง
‪ติดมือถือเหรอ
‪อาเรียนา มือถือผมไม่มีสัญญาณมาห้าวันแล้ว
‪นี่มันงานผมนะ
‪ใช่ แต่ตอนนี้คุณไม่ได้ทำงานนี่ ‪ใช้เวลากับตัวเองหน่อย
‪ผมทำงานตลอด ‪พ่ออยากให้ผมติดต่อได้เสมอ
‪เขาบอกว่าผมต้องเช็กอีเมลตลอด ‪หรือถ้าบริษัทโทรมา
‪หรืออะไรก็ตามน่ะ
‪แต่ตอนนี้ไม่ต้องติดต่อได้ก็ได้นี่นา
‪ติดต่อกับตัวเองบ้าง นั่นต่างหากที่คุณต้องการ
‪บอกทีซิ คุณได้ติดต่อกับอะไรบ้างนอกจากตัวเอง
‪คุณก็พูดง่ายสิ คุณพบเจอชีวิต
‪ไม่มีสัมภาระ ความรับผิดชอบ ‪แผนการ ความผูกพัน แล้วคุณติดต่อกับใครบ้าง
‪อยากใช้มือถือขนาดนั้นเลยเหรอ
‪มันไม่เกี่ยวกับมือถือ
‪คุณเอาแต่วิจารณ์ไง แต่คุณสร้างอะไรบ้างล่ะ
‪ของของคุณ มรดกคุณน่ะ บอกให้ฟังที
‪คุณเบื่อก็คว้ากระเป๋าไปเลย ‪ชีวิตมันง่ายแค่นั้นเอง
‪คุณทนได้ไม่ถึงอาทิตย์หรอก
‪ซัลวาร์
‪หุบปากไม่เป็นเลยเว้ยเรา ‪รู้จักหุบปากบ้างจะตายไหม ให้ตายสิ
‪ซัลวาร์
‪ยังหงุดหงิดอยู่เหรอ
‪เห็นไหม เราก็ไม่ต่างกันนะ
‪ฉันว่าจะอ้อมไปหน่อยนะ ‪บางทีนี่อาจจะช่วยให้คุณอารมณ์ดีขึ้นบ้าง
‪ไปด้วยกันไหม
‪รู้สึกดีขึ้นไหม
‪ชอบเซอร์ไพรส์นี่ไหม
‪คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีบ่อน้ำร้อนตรงนี้
‪ผมเพิ่งเห็นว่าใต้รอยสักคุณมีแผลเป็น
‪ผมชอบนิยามของแผลเป็นนะ
‪คุณเคยบาดเจ็บ แต่ดีขึ้นแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪อุบัติเหตุ
‪- ต่อจากกุสโกคุณจะไปไหนต่อเหรอ ‪- ไม่รู้
‪- ไม่รู้เหรอ ‪- ไม่
‪คุณใช้ชีวิตยังไงเนี่ย ไม่รู้เลยว่าจะไปไหนต่อ
‪นั่นคือสิ่งที่ฉันชอบที่สุดในการเดินทางเลย
‪ไม่กลัวการต้องไปคนเดียวเหรอ
‪- ถ้าฉันเป็นผู้ชาย คุณจะถามแบบนั้นไหม ‪- ถามสิ
‪เป็นผมคงสติแตกแน่ อาจจะไม่ขนาดนั้นแต่…
‪แต่ผมไม่ชอบความไม่แน่นอน
‪แต่ฉันชอบออกนะ
‪ถ้าไม่มีจุดหมาย ‪ก็จะไม่มีทางสาย ไม่มีทางหลง
‪ได้อยู่ในที่ที่ต้องอยู่เสมอ
‪การเดินทางต่างหากที่สำคัญ
‪อย่างเช่นตอนนี้
‪เราจะนั่งรถไฟไปมาชูปิกชูก็ได้
‪ไปจิบชา นั่งรับแดด
‪แต่เราจะพลาดทั้งหมดนี่ไป
‪ผมจะไม่ยอมแลกมันกับอะไรทั้งนั้น
‪เราบอกว่าไม่แล้วไง
‪ไม่
‪ผมว่าตอนนี้เราได้อยู่ในที่ที่ควรอยู่แล้ว
‪แต่คุณก็รู้ว่าฉันกำลังจะไม่อยู่แล้ว
‪ไม่อยากมีพันธะ
‪ผมก็ไม่เห็นว่าจะมีด้ายแดงมาผูกเรานะ
‪ให้ตายสิ ฉันไม่อยากมีแฟน
‪หรืออะไรทำนองนั้นเลย
‪เราสนุกด้วยกัน
‪ชอบกัน
‪มีความสุขกับมันในปัจจุบันเถอะนะ
‪คุณก็ชอบเล่นกับไฟเหมือนกันสินะ
‪สัญญาว่าผมจะไม่ทำไฟลวกตัวเอง
‪ผมไม่ได้ถามว่าคุณจะลงหลักปักฐานที่ไหน ‪แค่ว่าจะไปไหนต่อ
‪จุดหมายต่อไปน่ะ คุณอยากไปที่ไหนเหรอ
‪ฉันอยากจะไปปูโน
‪ไม่เคยไป แต่อยากไปมากเลย
‪แต่ก็อยากไปอยู่ริมทะเลเหมือนกัน
‪ทางเหนือมีชายหาดสวยๆ
‪- ทะเลนี่สุดยอดเลยเนอะ ‪- มันเยียวยาทุกอย่างได้
‪แหม
‪โค้งสุดท้ายแล้ว
‪พร้อมจะพบกับสิ่งมหัศจรรย์ของเปรูหรือยัง
‪ผมนึกว่าได้เจอแล้วซะอีก
‪เปรูเอาชนะใจผมไปแล้ว
‪ก็สมควรแล้วล่ะ
‪แต่จะเรียกว่ากรรมตามทันก็ได้ ‪ถ้าคุณมองโลกในแง่ร้าย
‪อะไร
‪- นั่นคือความรักเหรอ ‪- อย่ามาเริ่มนะ
‪ผมต้องระวังนะ อาเรียนา มาเรีย ‪ผมจะไม่เผลอใจไปกับมันหรอก
‪คุณนี่มันโง่จริงๆ ‪ฉันไม่เคยเจอใครแบบคุณเลย
‪ไหนบอกว่าคุณจะไม่ตกหลุมรักผมไง
‪ผมรู้ว่ามันยาก แต่คุณสัญญาแล้วนะ
‪งั้นเหรอ
‪กลับสู่ความเป็นจริง
‪เป็นอะไรไป
‪ไม่เอาน่า ขับดีๆ หน่อยสิ!
‪คุณโอเคไหม
‪อืม
‪คุณคะ ช่วยขับช้าลงหน่อยได้ไหม
‪นั่งก่อนคุณผู้หญิง คาดเข็มขัดด้วย!
‪เข็มขัดอะไร
‪- เจ็บเหรอ ‪- ไม่หรอกพ่อหนุ่ม ขอบคุณนะ
‪พระเจ้าช่วย เรากำลังจะตาย
‪แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร
‪ใช่
‪ทางหลวงทำให้ฉันวิตกน่ะ
‪แต่ไม่เป็นไร
‪ใกล้เกินไปแล้ว!
‪คุณมีปัญหาอะไร ‪ตาบอดเหรอ ใครขับรถแบบนั้นกัน
‪ทุกคนสบายดีไหม ‪เราจะรอจนกว่าจะถึงจุดพักรถถัดไปนะ
‪อรุณสวัสดิ์!
‪เป็นอะไรไป ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪ยัยเด็กคนนี้สติสตังไปหมดละ ‪บ้าขึ้นทุกวันๆ
‪ทำไมถึงยังไม่แต่งงานกันอีกเนี่ย
‪ไม่ใช่แบบนั้นครับ ลิชี
‪เธอไม่ค่อยสบาย
‪มีอะไรเกิดขึ้นกับอารีเหรอ
‪เปล่าครับ
‪คือ…
‪ผมก็ไม่รู้
‪เรากำลังนั่งรถกลับ แล้วฝนก็เริ่มตก
‪คนขับรถบัสเสียหลัก
‪และเราเกือบไถลตกถนนไป
‪เราทุกคนลงมาจากรถ
‪และเธอก็ไม่ยอมกลับขึ้นรถอีก
‪นั่นเกี่ยวกับอุบัติเหตุของเอเลน่าหรือเปล่าครับ
‪แม่ฉันไม่ได้เสียเพราะอุบัติเหตุ ‪เธอเสียเพราะโรคชรา
‪หลับแล้วก็ไปเลย
‪แต่เธอเล่าเรื่องอุบัติเหตุให้ผมฟัง
‪ใช่ น้องสาวฉันเสียไปในอุบัติเหตุน่ะ
‪แม่ของเธอ
‪และพ่อเธอด้วย
‪เธอรอดมาคนเดียว
‪อายุแค่ 13
‪ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเธอนะ
‪- จริงๆ นะ ‪- แน่นอนครับ ลิชี
‪ขอบคุณจริงๆ
‪(คณะกรรมการกัมโปโดนิโก)
‪(เบอร์ส่วนตัวของพ่อ)
‪(ทีมบริหาร)
‪(เครือโรงแรมที่เห็นแก่ตัว)
‪ทำไมแกถึงตั้งงบ 200 ห้อง ‪ทั้งที่เราบอกไปว่าเอา 300 ห้อง
‪ผมต้องลดชั้นลงสามชั้น ‪เราสร้างหมดนั่นไม่ได้ครับ
‪ซื้อที่ดินเพิ่มสิ ขยายไปด้านข้าง ทำให้มันได้
‪เพื่อนบ้านไม่ยอมขาย ‪ลดไปแค่ 100 ห้องเองนะครับ พ่อ
‪หนึ่งร้อยห้องที่ราคา 400 ยูโรต่อคืนนะ
‪นั่นเท่ากับเดือนละ 1,200,000 ยูโร
‪นี่ที่สูงมันทำให้ระบบคำนวณแกล่ม ‪หรือให้ฉันตัดจากมรดกแกดี
‪ประชุมกับคนจากศาลากลางเสร็จแล้ว ‪โทรมาหาฉันด้วย
‪ทำให้ฉันเห็นว่าแกทำงานใหญ่ได้
‪ในเมื่อแกเป็นคนขอโอกาสฉันเอง
‪ห้ามปิดมือถือไปนานๆ แบบนั้นอีก ‪ฉันอยากให้แกติดต่อได้ตลอด
‪- คุณกัมโปโดนิโก ‪- ครับ
‪- คุณเป็นตัวแทนศาลากลางเหรอ ‪- โตโน่ครับ
‪- เพื่อนๆ เรียกผมว่า "โตโน่" ‪- ยินดีที่ได้พบครับ
‪พูดให้ชัดเจนเลย ‪ผมไม่ได้มาที่นี่ในนามทางการ
‪- ไม่เหรอครับ ‪- ครับ
‪พ่อคุณแจ้งผมว่า
‪คุณอยากได้ใบอนุญาตก่อสร้างมากกว่าสี่ชั้น
‪ใช่ครับ นี่คือโปรเจกต์เรา
‪ใบคำร้องของเราถูกตีกลับสองรอบ ‪เราพอจะทำอะไรได้บ้างไหมครับ
‪โชคดีที่ผมอยู่ในตำแหน่งที่สามารถช่วยคุณได้
‪แถมผมยังชอบฟุตบอลสเปนด้วย
‪เยี่ยมเลยครับ
‪เยี่ยมเลย งั้นช่วยบอกทีสิครับ ‪ว่าผมต้องทำอะไร
‪ฟังนะครับ ซัลวาดอร์ ‪มันไม่ใช่เรื่องของ "อะไร"
‪แต่เป็น "เท่าไร"
‪เข้าใจไหมครับ
‪ครับ
‪คุณครับ ขออเมริกาโน่แก้วนึงครับ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาล่ะ เรามาคุยเรื่องธุรกิจกันเลยดีไหม
‪เอาล่ะ
‪มานี่สิ
‪เป็นอะไรไปถึงได้นอนแกร่วในนี้ทั้งวัน
‪หนูอยากอยู่คนเดียว
‪เวลามันลบรอยแผลเป็นไม่ได้
‪จะเสแสร้งยังไงก็ได้ แต่มันก็ยังอยู่
‪เอาชามูญาหน่อยไหม
‪- ค่ะ ‪- เหรอ
‪โอเค แต่อยากดื่มเลยตอนนี้
‪หรือเอาไว้ก่อน
‪ไว้ก่อน
‪งั้นฉันจะอยู่นี่นะ
‪ไม่เป็นไร
‪เข้าใจใช่ไหมฮึ
‪เข้าใจไหม ตั้งชื่อกันดีกว่า ‪เราจะได้คุยกันรู้เรื่อง
‪ฟังอยู่หรือเปล่า
‪เอาชื่ออะไรดี มาร์การิตาหรือมาเรียไหม
‪มันมาป่วนการประชุมกรรมการผมน่ะ
‪จริงเหรอ เรามีห้องกรรมการเมื่อไหร่เนี่ย
‪เมื่อเราได้เครื่องทำน้ำอุ่นไง
‪พวกมันมีชื่อไหม
‪มีสิ
‪เจ้านี่ปอร์กี้ และนั่นโรซิต้า เป็นคู่รักกันน่ะ
‪อย่างกับคนในครอบครัวเลยเนอะ
‪- เขาด่าว่าฉันอ้วนเหรอ ‪- เปล่า!
‪- ผมพูดว่า "ครอบครัว" ต่างหาก ‪- อ๋อ โอเค
‪มีอะไรเหรอ
‪คุณโอเคไหม
‪ทำงานทางไกลแล้วเครียดเหรอ
‪คุณจะแซะผม แต่มันก็ถูกแหละ ‪มันมีเรื่องสำคัญต้องตัดสินใจ
‪จะเลือกอะไรดี ‪ระหว่างกระเบื้องกับหินนี่มันยากเนอะ
‪ไม่เอาน่า คุณก็รู้ว่าฉันหยอกเล่น
‪นี่หยอกหรือเป็นวิธี ‪ทำให้ทุกคนออกห่างของคุณกันแน่
‪โอ้… ตรงนั้นแหละ
‪ถ้าคุณอยากเรียกว่า "หยอก" ‪ผมก็ยอมหยวนให้ก็ได้
‪อุ๊ยตาย!
‪โดนแซะกลับซะแล้วนะเรา
‪เขาแซะเราแน่ะ ยัยหนูแบ็กแพ็กเกอร์
‪สเปนได้ไปหนึ่งแต้ม
‪เข้าเป้า
‪- ขอบคุณครับ ลิชี ‪- ปาปี้
‪ถ้าคุณต้องการ ฉันนวดให้คุณพรุ่งนี้ก็ได้นะ
‪เอาวันนี้เลย
‪วันนี้มีปาร์ตี้ของอูแบร์โต
‪ใช่ เขาเชิญผมด้วย
‪- ไม่จริงล่ะ ‪- ไม่จริง
‪แต่ถ้าคุณอยากมีคนไปเป็นเพื่อน ผมก็ยินดีนะ
‪- ฉันจะไปหาตอนสี่โมงนะ ‪- นี่นัดเดตเหรอ
‪ไว้เจอกัน มาให้ตรงเวลาด้วยนะ
‪- โอเค ‪- โอเค
‪ตอนอายุ 15 ฉันปลูกดอกไม้พวกนี้กับอูแบร์โต
‪สุดยอดเลย… คุณเจอที่แบบนี้ได้ยังไง
‪นี่ยังไม่เท่าไรนะ
‪อาเรียนาชา!
‪อูแบร์!
‪- อูแบร์โต! ‪- อาเรียนาชา
‪ที่รัก!
‪สวัสดี
‪สบายดีไหมครับ
‪- ซัลวาดอร์ใช่ไหมครับ ‪- ครับ
‪เจอกันแล้วใช่ไหม
‪- ตอนปีนเขา ‪- อูแบร์คะ นี่ซัลวาร์
‪นี่คืออูร์ปี เป็นเหมือนน้องแท้ๆ ฉันเลย
‪ยินดีที่ได้รู้จักครับ อูร์ปี
‪- ฉันเอามูญามาด้วย สำหรับฮัวเตียน่ะ ‪- ขอบใจนะ ที่รัก
‪มาเริ่มงานฮัวเตียกันเลยดีกว่า
‪- มันคืออะไรเหรอครับ ‪- เป็นอาหารที่เราทำบนดินน่ะ
‪เอาทั้งหมดนี้ใส่เตา
‪- พร้อมกันเลยเหรอ ‪- เราใส่ทุกอย่างพร้อมกัน
‪รู้ไหมว่าในเปรูนี่ ‪เรามีสปุด 3,000 พันธุ์เลยนะ
‪- มันฝรั่ง 3,000 พันธุ์เหรอ ‪- ใช่
‪- ในสเปนเรียกว่ามันฝรั่งสินะ ‪- ใช่ครับ
‪- วางไว้ตรงนั้นเลย ‪- ตรงนี้เหรอ
‪นี่ สบายดีไหม
‪- ไง โดนาโต้ ‪- นี่โดนาโต้!
‪- เป็นไงบ้าง เราจะเริ่มกันแล้วนะ ‪- เข้าท่าเลย
‪เคลียร์ตรงนี้หน่อย
‪- แบบไหนก็ได้นะ ‪- โอเค ลุยเลย
‪- จะใช้มือซ้ายหรือขวาก็ได้ ‪- โอเค
‪แบบนั้นดีกว่านะ
‪หวานมากนะ ลองสิ
‪เป็นไง หวานใช่ไหม
‪นั่นด้วยครับ
‪อร่อยมากเลยนะ
‪เอาสปุดไหม
‪- พริกยัดไส้ ‪- "พริกยัดไส้" เหรอ ขอชิ้นนึงนะ
‪ยกขึ้น
‪- เอาลง ‪- เอาลง
‪ผมเป็นคนที่นี่แล้ว
‪เกือบจะเป็นคนในครอบครัวแล้วล่ะ
‪ได้ยินไหม
‪- ผมน่ะ… ‪- เกือบจะเป็นคนในครอบครัวแล้ว
‪เพราะผมว่า…
‪ผมว่าผมเต้นเก่งนะ
‪- ผมเห็นเพื่อนอูแบร์โต… ‪- เก่งมากเลย ไม่มีใครเทียบ
‪คุณภูมิใจในตัวผมไหม
‪คุณเรียนรู้เร็ว
‪ผมพยายาม
‪แต่ฉันต้องไปเข้านอนแล้ว
‪- อะไร ‪- อะไร
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่จูบในเดตแรก
‪ก็จริง
‪บางครั้งผมก็ลืมน่ะ
‪ความจำเสื่อมเฉพาะจุดน่ะ โทษที
‪โอเค ฉันยกโทษให้
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪หลับฝันดี
‪คุณด้วย
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ
‪(ส่งสัญญาที่ลงนามแล้วมาซะที!)
‪(ยังเจรจาอยู่ครับ ยังไม่ได้ลงนาม)
‪(แกเป็นแบบนี้มาหลายเดือนแล้วนะ)
‪(ถ้ายังไม่ส่งมาภายในพรุ่งนี้เช้า ‪บอกลา "โปรเจกต์มหัศจรรย์" นี่ไปได้เลย)
‪ภาพเสียงกรีดร้องของเอ็ดเวิร์ด มุงก์เหรอ
‪ใช่ แต่นี่เป็นมุมมองของฉันน่ะ ‪ต้นฉบับมันดราม่าและเศร้าเกินไป
‪ฉันชอบแนวตลกๆ มากกว่า
‪คุณรู้ไหมว่าแรงบันดาลใจของงานชิ้นนี้ ‪คือมัมมี่จากวัฒนธรรมปารากาส
‪ผมไม่รู้เลยครับ
‪- ใกล้ๆ ลิมาใช่ไหม ‪- ใช่ อยู่ในอิกาน่ะ ห่างจากลิมาไปสามชั่วโมง
‪วัฒนธรรมปารากาสมีมาก่อน ‪วัฒนธรรมนาซกา
‪ที่ทำเส้นนาซกาขึ้นน่ะ
‪- ผมรู้ครับ ‪- ใช่
‪ผมอยากไปเห็นมากเลย
‪เดี๋ยวสักวันก็ได้ไป
‪อะไร
‪อยากพูดอะไรเหรอ
‪ฉันเป็นแม่มดน่ะ
‪ฉันไม่แต่งตัวเป็นแม่มด ‪เพราะคนไม่ค่อยปลื้มเราเท่าไร
‪แต่ฉันกำลังใช้พลังแม่มดกับคุณ ‪และคุณมีอะไรอยากจะพูดใช่ไหม
‪ฟังนะครับ
‪ฉันไม่ขายโฮสเทลหรอก
‪ลิชี มันแค่ 400 เมตรเอง
‪แค่ครึ่งเดียว ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ แค่ตรงสวนนี่
‪เคยได้ยินใครบอกบ้างไหมว่า ‪การแก่ตัวขึ้นมันดีแค่ไหน
‪มันดีมากเลย
‪ฉันอยากตายที่นี่
‪และอยากจะฟื้นขึ้นมาจากเถ้า
‪เกิดใหม่เป็นต้นไม้ในหุบเขาศักดิ์สิทธิ์
‪มันจะมีอะไรดีไปกว่านั้นอีก
‪เงินก้อนนี้จะทำให้คุณ ‪ซื้อหุบเขาได้เท่าที่ต้องการ
‪และเกิดใหม่เป็นป่าได้เลยนะครับ
‪ฉันเข้าใจแล้วว่า ‪ทำไมอาเรียนาถึงได้สงสัยในตัวคุณ
‪ผมหวังว่าเธอจะมีเจตนาดีนะ
‪ฉันไม่ต้องการความรักอันศิวิไลซ์
‪ที่มีทั้งใบเสร็จและโซฟา
‪ฉันไม่อยากให้เธอย้อนเวลา
‪และกลับมาจากตลาดพร้อมน้ำตา
‪ฉันไม่ต้องการยามบ่ายวันอาทิตย์
‪ไม่ต้องการมีชิงช้าแกว่งไกวในสวน
‪สิ่งที่ฉันต้องการ
‪คือใจอันขลาดเขลาของเธอ
‪เธอต้องการสิ่งใด
‪ให้เธอเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน
‪และหากเธอสิ้นชีพตัว ฉันจะตายตามไป
‪และหากเธอตาย ฉันจะสิ้นชีพตัวเอง
‪เพราะรักที่ไม่ตาย มันก็จบสิ้นกัน
‪เพราะรักที่สิ้นชีพวายจะไม่มีวันตาย
‪และหากเธอสิ้นชีพตัว ฉันจะตายตามไป
‪และหากเธอตาย ฉันจะสิ้นชีพตัวเอง
‪เพราะรักที่ไม่ตาย มันก็จบสิ้นกัน
‪เพราะรักที่สิ้นชีพวายจะไม่มีวันตาย
‪เป็นไงบ้าง ป้า
‪ดีนะ
‪ระวังรากมันหน่อยนะคะ
‪ไม่เอาน่า ป้า
‪- ป้ากินญาติหนู ปอร์กี้ได้ยังไง ‪- กินเบคอนปีละครั้งไม่ตายหรอกน่า
‪แปรงทาสีที่ซัลวาดอร์ซื้อมาล่ะคะ
‪ในห้องทำงานฉันน่ะ
‪ป้าจะขายเหรอ
‪เปล่า ไม่รู้สิ น่าจะไม่ขาย
‪ไม่รู้เหรอ
‪ฉันก็บอกว่า "น่าจะไม่ขาย" ไง ‪ไม่ได้ยินท่อนนั้นเหรอ
‪"ไม่รู้ น่าจะไม่ขาย"
‪แต่ป้าก็เก็บมาคิดอยู่
‪อาเรียนา!
‪ฉันไม่เคยเห็นเงินเยอะแบบนั้นมาก่อน
‪โอเค
‪สงสัยเงินจะซื้อทุกอย่างได้จริงๆ
‪ฟังนะ ฉันจะไม่ขายโฮสเทล ‪แค่ขายสวนไปส่วนนึง
‪เราจะเอาเงินนี่ไปซื้อที่ในหุบเขา
‪เลี้ยงสัตว์
‪และก็สวนผักที่กว้างกว่านี้
‪หนูว่าคงถึงเวลาที่หนูต้องบอกลาแล้วล่ะ ป้า
‪- อารี ‪- หนูอยู่ที่นี่มาแปดเดือนแล้ว
‪ไม่ได้คิดจะอยู่นานขนาดนี้เลย
‪แกจะไปทำไมล่ะ
‪หนูไม่อยากเห็นความทรงจำหนูถูกฝังไป
‪พวกมันจะตามติดตัวแกไปเสมอแหละ
‪- แกกำลังหนี… ‪- หนูเปล่าหนีนะ! ใครหนีกัน
‪แกชอบบอกลาตลอด
‪ชีวิตแกมีแต่การบอกลา แกทิ้งคนอื่นเอาไว้
‪แล้วถ้าเกิดแกต้องเสียใครไปจริงๆ ล่ะ
‪ป้าก็เที่ยวไปไหนต่อไหนอยู่ตั้ง 20 ปี ‪ก่อนจะมาลงหลักปักฐานที่นี่
‪แล้วป้าเสียอะไรบ้าง
‪อย่ากลัวการหยั่งรากลึกที่ไหนเลยนะ ‪มันจะมีแต่สิ่งดีๆ งอกเงยตามมา
‪หนูไม่ชอบสิ่งที่งอกเงยจากที่นี่
‪- อาเรียนา! ‪- ฉันไม่อยากคุยกับคุณ
‪- เดี๋ยวสิ ‪- ฉันไม่อยากเห็นคุณ ไปซะ
‪- เดี๋ยวก่อนสิ ‪- ฉันไม่คุยกับคุณหรอก!
‪- เป็นอะไรไป หยุดก่อน มีอะไรเหรอ ‪- "เป็นอะไรไป" งั้นเหรอ
‪ฉันไม่ชอบจอมบงการหลอกลวงไง
‪ไปตายซะ!
‪- คุณจะไปไหน ‪- ไปให้พ้น!
‪อาเรียนา รอก่อนเถอะ!
‪อาเรียนา!
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ ซัลวาดอร์
‪- ยัยบ้านั่นใคร ‪- พ่อมาทำอะไรที่นี่
‪ดีใจที่ได้เจอนะ ไอ้ลูกชาย
‪ถามจริงๆ พ่อมาทำไม
‪ทำไมเหรอ ก็มาแก้ไขเรื่องที่แกจัดการไม่ได้ไง
‪ผมบอกว่าจะจัดการเองไง
‪ฉันมาช่วยแกนะ
‪หุ้นส่วนบางคนเขา… มีสมาธิหน่อย!
‪พวกเขาอยากจะลงทุนสร้างโปรเจกต์นี้ ‪ในอียิปต์แทน เพราะค่าแรงถูกกว่า
‪ถ้าเราไม่รีบแก้ไขมัน ฉันจะเสียเงินทุนไป
‪และแกก็จะได้เป็นราชาแห่งการรีโนเวท
‪ตกลงแกเข้าใจหรือยังล่ะ
‪ไปเร็ว!
‪มานี่
‪เร็วสิ ไหนอัปเดตให้ฉันฟังซิ ‪ผู้หญิงคนนี้มันยังไงกัน
‪ทิชชูในสเปนยังราคาพอๆ กับบ้านนี้เลย ‪เสนอราคาเพิ่มไปสิ
‪มันไม่เกี่ยวกับเงิน ‪เงินไม่ใช่ทุกอย่างนะครับ
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ลิชี
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ
‪คุณผู้หญิงครับ ผมขอแนะนำตัวเองก่อน
‪ผมอัลแบร์โต กัมโปโดนิโก ‪ผมอยากคุยกับคุณครับ
‪ฉันไม่ขายอะไรทั้งนั้นแหละ
‪เรายินดีให้ข้อเสนอที่ดีกว่าเดิมนะครับ
‪พ่อ อย่าเพิ่งพูดตอนนี้
‪- เธอไปไหนครับ ‪- ไม่ได้บอกไว้
‪เราเป็นเครือโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในสเปน
‪พ่อ ผมบอกว่าอย่าเพิ่งไง พอได้แล้ว
‪ตลอด 35 ปีที่ฉันทำงานนี้มา
‪ฉันไม่เคยรับคำปฏิเสธ
‪คุณผู้หญิง ผมยินดี ‪เพิ่มข้อเสนอของลูกผมเป็นสองเท่าเลย
‪แต่ผมต้องการคำตอบในตอนนี้
‪คำตอบคือไม่
‪ไม่ค่ะ เข้าใจไหม
‪ขอโทษนะ ซัลวาดอร์ ขอโทษ
‪ไม่ครับ
‪ลิชี…
‪นี่แกจะไปไหน อยู่ข้างใครกันแน่
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่อยู่ข้างพ่อครับ ‪พ่อจะทำแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้นะ
‪เธอปฏิเสธแล้ว หัดเคารพคนอื่นบ้าง
‪นี่แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร
‪ผมกำลังพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪เพราะนังบ้าคนเดียวน่ะเหรอ ‪ไม่เอาน่า! ฉันนึกว่าแกจะแยกแยะได้ซะอีก
‪ธุรกิจก็คือธุรกิจ
‪ไม่ใช่อย่างนั้นครับ
‪นี่รู้ใช่ไหมว่านี่มันเรื่องเงินเป็นล้านๆ นะ
‪พ่อมีเงินมากพอแล้ว เราทำธุรกิจรูปแบบอื่นได้นะ
‪บริษัทขนาดใหญ่จะไม่ลงทุนทำธุรกิจที่เล็กลง
‪งั้นผมลาออก
‪นี่คือทางออกของแกเหรอ
‪ผมไม่เหมาะกับบริษัทนี้
‪ขอบคุณสำหรับโอกาสครับ
‪(สัตว์ที่อันตรายที่สุดในโลก)
‪คุณไม่รู้เหรอครับว่าเธอไปไหน
‪คนบางคนเราก็ไปขังไว้ไม่ได้หรอก
‪เธอพูดถึงทะเลทางเหนือ ปูโนอะไรสักอย่าง
‪- เธอคงไปไม่ไกลหรอก ‪- เธอเอาของไปหมดแล้ว
‪ผมไปตามหาเธอดีไหมครับ
‪เธอจะอยากเจอผมไหม คุณรู้จักเธอดีที่สุดนี่
‪ฟังนะ ชีวิตมันมีแต่เรื่องประหลาดใจ
‪แต่คุณต้องพร้อมจะประหลาดใจด้วย
‪มันหมายความว่ายังไงกัน ลิชีครับ ได้โปรด
‪คุณกับเธอดูมีความสุขกันมาก ‪และนั่นก็เป็นเรื่องหายาก
‪บางคนก็ไม่เคยเจออะไรแบบนั้น
‪มันเป็นเรื่องยากมากครับ ยากกว่างานไหนๆ
‪- ใช่ไหมล่ะ ‪- แน่นอนเลย
‪แล้วยังไงครับ
‪ถ้าถามความเห็นฉัน เลือกแผนสองแล้วกัน
‪- แผนสองเหรอ ‪- แผนสอง
‪แผนสองยังไงล่ะ
‪- แผนสองอะไรล่ะ ‪- แผนสอง
‪ไปตามหาเธอเร็วเข้า
‪โอเค แล้วผมต้องไปหาเธอที่ไหน
‪ถ้าจะไปทางเหนือ ก็ต้องนั่งเครื่องไป ‪แต่ตั๋วเครื่องบินมันแพง
‪เธอไม่มีตังค์ ก็น่าจะไปปูโน
‪- ปูโน! ‪- เธออยากไปมาตั้งนานละ
‪สถานีรถไฟ
‪- ขอบคุณนะ ลิชี ‪- โชคดี
‪ผมจะคอยบอกข่าวนะ!
‪แน่ใจเหรอครับ
‪ขอบคุณนะ ฮาเวียร์
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ยินดีต้อนรับ ‪- สวัสดีครับ รถไฟไปปูโนออกแล้วเหรอ
‪ออกไปสิบนาทีแล้วค่ะ
‪- รอบถัดไปกี่โมงครับ ‪- อีกสองชั่วโมงค่ะ
‪- โอเค ขอที่นึงครับ ‪- โอเคค่ะ
‪- นี่ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪(กุสโก - ปูโน)
‪(กุสโก)
‪(ปูโน 3,827 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล)
‪(มีข่าวเรื่องอาเรียนาบ้างไหม ลิชี)
‪(ไม่เลย)
‪(อูแบร์โต ได้เจออาเรียนาบ้างไหม)
‪(ไม่เจอเลยตั้งแต่งานฮัวเตีย)
‪ฉันไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นนะ ‪ฉันเป็นชาวไอมารา เธอไปไหนกันล่ะ
‪ไม่เห็นเหรอครับ
‪- เราไม่เห็นเธอเลย ‪- โอเคครับ
‪โอเค ขอบคุณนะครับ
‪โชคดีครับ
‪สนุกไหม
‪ใช่เลย!
‪- เยี่ยม! ‪- มาเร็ว!
‪เจ๋งไหมล่ะ
‪ใช่เลย
‪ถ่ายครบไหม
‪ใช่สิ
‪สวัสดี
‪โทษทีนะครับ
‪คุณเห็นผู้หญิงคนนี้ไหม
‪ไม่เห็นเธอเลย
‪เธอหลงทางเหรอ
‪- เปล่าครับ ผมมาตามหาเธอ ‪- เธอสวยนะ
‪ถ้าเจอคงฮุบไว้เอง
‪มาเที่ยวเหรอคะ
‪ประมาณนั้น เดี๋ยวผมต้องกลับสเปนแล้ว
‪แล้วคุณล่ะ
‪- เล่นแพดเดิลบอร์ด ‪- เรามีช่องยูทูบน่ะ
‪กีฬาเอ็กซ์ตรีม เราถ่ายทำกันที่นี่ ‪แล้วก็มุ่งหน้าไปทางชายฝั่ง
‪และก็ไปถึงเม็กซิโก
‪จริงๆ นะ
‪แผนเจ๋งมาก ผมก็อยากทำแบบนั้น
‪ก็ทำสิครับ
‪ที่จริงแล้วรถเรายังมีที่เหลือนะ มากับเราสิ
‪ขอบคุณครับ แต่ผมเพิ่งซื้อตั๋วเครื่องบินไป
‪คุณชอบประเทศของฉันไหม
‪ผมตกหลุมรักมันเลย
‪คุณไม่ใช่คนแรกหรอกนะ
‪ก็น่าจะแบบนั้น
‪ขอบคุณนะครับ ทุกคน
‪โชคดี
‪- น้ำเย็นไหมครับ ‪- เย็น
‪- เย็นยะเยือกเลยล่ะ ‪- เยี่ยมเลยล่ะ ลองว่ายดูสิ
‪- ขอบคุณครับ ‪- โชคดี
‪(เจ้าชายน้อย)
‪(เงารักใต้ธงรบ)
‪(ตรวจพบสถานที่)
‪ใช่เลย!
‪(ตรวจพบสถานที่)
‪(สถานที่: ปารากาส - อิกา เปรู ‪1,064 กม. หกเมตรเหนือระดับน้ำทะเล)
‪- ใช่ไหม ‪- อะไร
‪- ถ่ายเก็บไว้ดีไหม ‪- เดี๋ยวรู้กัน
‪ว่าไง พ่อหนุ่มขาว
‪ยังมีที่ว่างสักที่ไหมครับ
‪ว่างสองเลย!
‪- ได้อีกสิบคนเลย ‪- ไปทางชายฝั่งเหรอ
‪ไปปารากาส ในอิกาน่ะครับ
‪แถวๆ เส้นนาซกา ห่างจากลิมาไปสามชั่วโมง
‪เรารู้จักน่า เราเป็นคนเปรูนะ
‪แล้วนี่เจอสาวแบ็กแพ็กเกอร์แล้วเหรอ
‪ผมว่าเธออยู่ในปารากาส ‪เธอเปิดโลเคชั่นในมือถือ…
‪- โอเค ขึ้นมาเถอะ! ‪- ไปเร็ว!
‪ขึ้นมาเลย!
‪- ขับเลย ‪- ลุยเลย!
‪เปิดกล้องได้!
‪- เราลักพาตัวหนุ่มสเปนมา! ‪- เราเจอหนุ่มสเปนจ้า!
‪(ปูโน - ปารากาส)
‪(ขอบคุณที่แวะมาดินแดนแห่งกระทิงน้อย)
‪เรื่องมันเริ่มต้นขึ้น ‪เพราะผมอยากจะสร้างโรงแรมที่นี่
‪- ผมไม่ได้สร้างแล้ว ‪- เธอเกลี้ยกล่อมคุณได้สินะ!
‪เปล่าหรอก คือเธอ…
‪- ใช่เลยเถอะ! ‪- เธอเกลี้ยกล่อมคุณได้
‪- คุณติดอยู่ในใยแมงมุมของเธอ ‪- ใช่เลย!
‪เธออยู่นั่นไงล่ะ อิเนส ได้โปรดเถอะ
‪ได้โปรดเถอะนะ
‪ผมอยากให้คุณไปช่วยเราดูแลฟรอนต์ที
‪เราเจอทากทะเลสีน้ำเงิน
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ที่นี่
‪- ที่นี่
‪มันใช่มังกรทะเลสีน้ำเงินไหม
‪ไม่ นี่มันเป็นพันธุ์เฉพาะถิ่นในเปรู ‪มักจะถูกพบที่นี่
‪เจอแค่ในห้าอ่าวเท่านั้นนะ ‪ตอนนี้มันมาอยู่นี่แล้ว ผมขอร้องล่ะนะ
‪ผมเป็นนักชีววิทยาที่โรงแรมนี้มาสี่ปี
‪ผมไม่เคยขอลาหยุดเลย ‪ผมขอร้องล่ะนะ
‪ก็ได้ ไปเถอะ
‪เพอร์เฟกต์
‪ทำไมมันถึงได้หายากเหรอ
‪พวกมันชอบน้ำสงบๆ ที่อ่าว ‪และมันก็วางไข่ได้ยากมาก
‪ตัวผู้จะสร้างรัง
‪แล้วก็ทำพิธีเพื่อให้ตัวเมียเข้ามาในรัง
‪แล้วถ้าตัวเมียยอมแพ้ ก็จะเข้าไปในรัง
‪จากนั้นก็วางไข่
‪และหายตัวไป
‪ตัวเมียมันบ้าสินะ
‪- ใช่แล้ว ‪- เราอาจเรียนรู้จากมันได้นะ
‪- พร้อมไปเจอเมโม่ไหม ‪- ครับ!
‪ไปเจอเมโม่กัน!
‪ชอบห้องตัวเองไหม สบายหรือเปล่า
‪ฉันชอบทุกอย่างเลยจ้ะ
‪ดีใจจังที่ได้มาอยู่ที่นี่กับเธอ
‪เยี่ยมเลย
‪เจ้าชายน้อยแห่งท้องทะเล
‪อันที่จริงแล้วมันแทนถึงทวินิยม ‪ซึ่งสมมาตรกันโดยสมบูรณ์
‪เหมือนกับสะพานน่ะ
‪บันไดที่เชื่อมโยงสองฝั่งซึ่งอยู่ตรงข้ามกัน
‪โลกข้างบนและโลกข้างล่าง กลางวันกลางคืน
‪สว่างและมืด
‪เจ๋งแฮะ!
‪ไม้กางเขนอินคาเป็นสัญลักษณ์เก่าแก่
‪พ่อหนุ่มต่างชาตินี่ ‪รู้จักประเทศของฉันมากกว่าฉันเองอีก
‪ครูสอนประวัติศาสตร์ผมห่วยแตกมากน่ะ
‪ตอนเด็กๆ ฉันชอบคุกกี้ปาเซียนเซียพวกนี้นะ
‪คุณซื้อมากี่ชิ้นน่ะ
‪สิบครับ
‪ผมว่าชื่อของมันเป็นเชิงสัญญะนะ ‪เราต้องมีความอดทน
‪ผมว่าเราใกล้ถึงแล้วล่ะ
‪- ทางนี้แหละ ‪- ขอ…
‪- คุณโชคดีนะเนี่ย! ‪- จะถึงแล้ว!
‪มัดผมเหรอ
‪- อ๋อ ยางรัดผม ‪- ครับ
‪อีกสองนาทีถึงครับผม
‪มาเรียนา เรากำลังไปแล้ว!
‪- มาเรียนาเหรอ ‪- อาเรียนาหรอก!
‪- อาเรียนา ‪- เกือบถึงแล้ว!
‪- นี่ ‪- ไหนดูซิ
‪- นี่แหละ ‪- จุดอยู่ตรงนี้ไง!
‪- อย่าเสียเวลาเลย ‪- ขอบคุณมากครับ
‪ไงล่ะ เขาไปแล้ว!
‪โชคดีนะ!
‪ได้เวลาขนของแล้ว
‪ผมว่าคุณน่าจะชอบเล่มนี้นะ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪คิดจริงๆ เหรอว่าจะหนีไปแบบนั้นได้น่ะ
‪ฉันไม่อยากคุย
‪ไม่อยากคุยกับคุณด้วย
‪เป็นเพราะคุณกลัวเรื่องที่ผมกำลังจะพูดหรือเปล่า
‪ฉันเนี่ยเหรอกลัวคุณ
‪ผมออกจากบริษัทแล้ว
‪ลาออกจากงาน
‪นั่นเรื่องแรก เรื่องที่สองคือลิชีคิดถึงคุณมาก
‪และไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงหนีมา
‪เรื่องสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ‪ปอร์กี้กับโรซิต้ามีลูกแล้วนะ
‪ลูกน้อยสามตัวที่กินเยอะอย่างกับหมู
‪เยี่ยมเลย
‪ดูเหมือนว่าโรงแรมเจ็ดดาวจะล้มเลิกแล้วนะ
‪และถ้าคุณอยากรู้
‪ผมคิดว่าจะพักร้อนสักปีนึง
‪ผมว่าได้ใช้ชีวิตริมทะเลก็เข้าท่าดี
‪ใช่
‪ใช่ แล้วทำไมมันถึงเข้าท่าเหรอ
‪เคยได้ยินมาว่า ‪ทะเลมันช่วยเยียวยาได้ทุกอย่างนะ
‪อะไรที่มีเกลือก็เป็นยาทั้งนั้น
‪นึกภาพบ้านบนชายหาดนี่ออกไหม
‪สร้างจากไม้
‪หลังคากระจก
‪เอาไว้ดูดาวได้
‪สวน
‪ใช้แต่วัสดุที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
‪รีไซเคิลได้
‪คุณจะพักร้อนแค่ปีเดียวไม่ใช่เหรอ
‪เคยเล่นไคท์เซิร์ฟไหม
‪ไม่เคย
‪คุณแค่ต้องปล่อยให้ตัวเองลอยไป
‪ให้สายลมพัดพา
‪อยากลอยไปกับผมไหม
‪คุณแน่ใจเหรอ
‪จะทนฉันได้เหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฉันว่าไม่นะ
‪งั้นก็เยี่ยมเลย เราเหมาะสมกันดีนะ
‪คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร