Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ĆWICZENIA ZEBRANIE ZARZĄDU
SPRAWDŹ BUDOWĘ ZATWIERDŹ PLAN
KOLACJA Z PARTNERAMI
Witamy w najnowszym odcinku naszego programu.
Gościem programu jest dziś bohater naszego artykułu z okładki,
i nowa gwiazda architektury.
- Salvador Campodónico. - Dziękuję za zaproszenie.
Nie jesteś nowy.
Twoje dzieła wpisały się w hiszpański krajobraz.
W zaledwie pół roku przebudowałeś 24 hotele.
Jak ci się to udało?
Mało spałem i dużo planowałem.
Opowiedz nam, jak wygląda twój dzień.
Wstaję o piątej i codziennie ćwiczę.
O szóstej wychodzę z domu. Lubię trzymać się planu dnia.
I to dość sztywno.
Jutro wychodzę o 5.55 zamiast o 6.
To dlatego nadal jesteś singlem?
Znasz mnie.
Nie znalazłem kobiety, która zaakceptowałaby mój grafik.
Twoje prace zdobywają nagrody.
Jesteś dziedzicem firmy wartej miliony euro,
która wciąż się rozwija.
Mówi się, że będziesz odpowiedzialny za budowę nowego hotelu Campodónico.
Pierwszego obiektu tej sieci poza Hiszpanią,
i to siedmiogwiazdkowego.
Czy to prawda?
Chciałbym go zbudować, ale to nie zależy ode mnie.
Ale jeśli go zbuduję, będzie to kolejny cud świata.
Zamierzasz podbić świat?
Dla mnie nie ma granic.
Proszę o oklaski.
HOTELE CAMPODÓNICO
Dzięki za zaufanie, tato.
To też odpowiedzialność. Nie zawiedź mnie.
WKRÓTCE WYLATUJESZ
WSZYSTKO GOTOWE SPRAWDŹ PLAN PODRÓŻY
NETFLIX PRZEDSTAWIA
CUZCO, PERU 3339 M N.P.M.
„Klucze są za tablicą”.
Patrz, tato. To widok ze zdjęć, które od nich dostaliśmy.
Na żywo wygląda to dużo lepiej.
To idealne miejsce na nasz cud.
To Plaza de Armas w Cuzco.
A hotel wybudowalibyśmy na tej działce.
Oby ci się spodobało.
Dziękuję wam za przybycie.
Dzisiejszy dzień to punkt zwrotny w naszym życiu,
a przede wszystkim w turystyce Cuzco.
Za nasz sukces.
- Zdrowie. - Zdrowie!
Nie!
HOSTEL TUPANANCHISKAMA
Szukam cię
Bo moje usta tęsknią Za twoim płomiennym pocałunkiem
Wołam cię
Błagam cię tak usilnie
Potrzebuję cię
Gdy cię nie widzę Moje życie jest bez znaczenia
Więc wędruję Wędruję przez świat
Moje zagubione ślady
Poszukują drogi
Do twojego serca
Zlituj się nade mną
Jeśli masz serce
Wsłuchaj się w bicie serca
I odgłos mojego bólu
Ale wróć
By wypełnić pustkę, którą zostawiłeś
Wróć do mnie
Choćby po to, by się pożegnać
Nie pozwól mi umrzeć
Bez pożegnania
Czas na imprezę!
Dalej!
Ruszaj się!
Tak jest!
Moja randka z Tindera?
- Słucham? - Facet z Tindera?
Nie mam Tindera. Właśnie przyjechałem.
- Zna pani tę blondynkę? - Jest mi jak córka.
A to co?
Kiedy kobiecie podoba się facet, pozwala mu zapalić rulonik.
- Jaki rulonik? - Z papieru.
- Zapalaj! - Czekaj chwilę.
Tak będzie lepiej.
Ale uważaj, matadorze. To moja siostrzenica.
Daj mi to.
I idź tam.
- Dziękuję. - Idź.
No śmiało. I ruszaj się.
Ach tak?
Poparzysz się.
Nawet nie umiesz zapalić!
Brawo!
Moje wy skarby!
Będę tęsknić!
Byłyście tak krótko.
Musimy tyle jechać, żeby cię zobaczyć. Teraz twoja kolej.
Uważaj, czego sobie życzysz.
Przyjaciele!
Oby wasze datki były tak obfite, jak wasze brawa!
Bo muzyką nasycimy dusze, ale nie nasze żołądki.
Dlatego zapełnijcie ten kapelusz.
Pieniędzmi. Dolarami.
Jeden dolar, przyjacielu.
Ariano, przynieś farbę.
Dziś będziemy malować przy świetle księżyca.
Hej!
Dajcie nam forsę!
Daj mi forsę, mój gringo!
Śmiało.
Nie mów do mnie w obcym języku, tylko wyskakuj z kasy!
Przepraszam.
Nie zauważyłam cię.
Przepraszam!
Wiesz, ile kosztował ten płaszcz?
Serio?
Chyba przepłaciłeś.
Był wart ceny. Przynosi mi szczęście.
W tym przypadku nie przyniósł.
Wybacz, zagapiłam się.
Potrzebujesz czegoś?
Nie. Albo tak.
Podobało mi się, jak tańczyłaś i śpiewałaś.
- I te rytmy flamenco grane na cajónie. - No tak.
Cajón to peruwiański instrument.
Kiedy zjawili się tu twoi rodacy i go zobaczyli,
zabrali nam go.
Razem z innymi rzeczami.
Ale on pochodzi stąd. Z miasta Ica.
Znów czegoś się nauczyłem.
Pracujesz tu?
Na razie.
Nie zatrzymałeś się tu, co?
Bo nie szykowałam apartamentu prezydenckiego.
Mieszkam w domu obok.
- Salvador… - Campodónico.
Dlatego wyglądałeś mi znajomo
i myślałam, że mam z tobą randkę.
Był moim gościem z Airbnb.
Czyli to pani.
Tak, to ja.
Lichi Campos. Prowadzę ten hostel.
Właścicielka ziemi, na której stoisz.
Wszystko w porządku z domem? Znalazłeś klucz?
Tak, znalazłem, ale złamał się w zamku.
Dorobię go rano, ale teraz szukam wolnego łóżka.
Zaoferowałabym swoje, ale ma stare sprężyny.
Nie dałoby ci rady.
Zajmiesz się tym? Potraktuj go jak prawdziwego księcia.
Zapłacił z góry kupę forsy.
Zostawiam was. Mam randkę z Tindera.
- Miło było poznać. - Owszem.
- Pa. - Pa, ciociu.
Jutro zaniosę twoją marynarkę do pralni.
Może ją uratują.
Nie martw się. Mam więcej marynarek… płaszczy.
Ale potrzebuję łóżka.
Pokój prywatny czy wspólny?
Zależy, z kim mam się podzielić.
To keczua, prawda?
Znasz ten język?
Nie tak dobrze, jak bym chciała. Przyjaciółki mnie uczą.
Co już znasz?
Na przykład, że w keczua nie ma odpowiednika „żegnaj”.
To jak oni się żegnają? Nie robią tego?
Używają specjalnego określenia.
Tupanachiskama.
To znaczy „do następnego razu”.
- Dopiero się uczę. - Tupanachiskama. Podoba mi się.
Fajnie.
Nie jesteś…
typem tancerza, co?
Nieźle tańczę, ale przy tobie się wygłupiłem.
Fajnie jest się wygłupiać.
Ja cały czas to robię.
Poza tym jesteś zbyt spięty.
Musisz się wyluzować.
O szóstej otwiera się recepcja.
- Dzięki. - Jeśli czegoś ci trzeba, daj znać.
W porządku? Miłych snów.
O której kończysz pracę?
To zależy.
Sama układam sobie grafik.
A co?
Może wyjdziemy na drinka?
Nie lubię przystojniaków.
No popatrz. Ja też nie.
Jesteś pewien? Ani trochę?
Zależy, ile wypiję.
No to zobaczmy.
Lubisz pisco?
Nie, dziękuję. Nie chcę mieszać z piwem.
Ile ty masz lat?
Poza tym jesteś w Cuzco!
Spróbuj czegoś nowego.
Dobrze. Pierwszy raz spróbuję z tobą.
Serio?
Myślałam, że masz więcej doświadczenia.
W tym hostelu mamy pewien rytuał zwany „kielichem powitalnym”.
- Serio? - Tak.
- Trzy kieliszki pisco. - Dobrze.
- Gotów? - Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Choroba wysokościowa? - Skąd. Czuję się świetnie.
Codziennie biegam 15 kilometrów.
Dobra.
- Numer dwa? - Śmiało.
Oczywiście.
To dla ciebie.
Choroba wysokościowa to nie żarty. Lepiej uważaj.
Przyjechałeś tu sam?
Sam jak palec.
Singiel czy krętacz?
Singiel chętny do zabawy.
A ty?
Singielka chętna tylko do zabawy.
A ty?
Ja też.
Powiedz, wędrowniczko.
Masz jeszcze jakieś inne talenty poza śpiewem, tańcem,
grą na peruwiańskim cajónie
i malowaniem twarzy?
Jeszcze kilka.
Nie było trzech?
No tak.
Jesteś pewien?
W Cuzco trzeba próbować nowych rzeczy.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Nie całuję na pierwszej randce.
Ale to przecież nie jest randka.
Wiadomości ekonomiczne. Kurs akcji Campodónico zwyżkuje
po ogłoszeniu przez firmę planów budowy siedmiogwiazdkowego hotelu w Cuzco.
Oczekiwania wobec tego projektu są duże,
zwłaszcza że architektem jest…
- Dzięki, Lau. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Dzień dobry!
Dobry, dobry.
Dzień dobry.
- Od lat nie spałem do tak późna. - Nie ma za co.
Jest tu sklep z narzędziami?
Coś ci się poluzowało?
Chyba nie tylko mi.
Dajcie spokój.
Wszyscy słyszeliśmy was w nocy.
- Ja ciebie też. - Serio?
No cóż.
- Damom nie wypada o tym paplać. - Jasne.
Przepraszam.
Dżentelmenom także nie wypada.
Nie kumam. Jak masz na imię?
A ty?
Ostatnie wezwanie!
Mów teraz albo zamilcz na wieki! Szybko, bo wychodzę!
- Proszę! - Szybko.
Dzięki, Ariano. Zapłacimy później.
Byle były wyprasowane.
Załatw mi zniżkę!
To normalne?
Oczywiście.
Wiesz…
pralnia jest obok sklepu z narzędziami.
Mogę iść z tobą?
Jeśli chcesz.
Jak długo tu będziesz?
Rok, góra dwa lata.
Rany. Robisz sobie urlop?
Nie.
Mam tu zbudować hotel.
Spójrz.
To jego projekt.
Cud architektury na tle cudu świata. Co ty na to?
Ten też zaprojektowałeś?
Tak, to renowacja z 2017 roku, ale firma odrzuciła ten projekt.
Wiem dlaczego.
Słucham?
Cóż…
chciałeś wznieść takie betonowe monstrum
na tej pięknej plaży?
- Słyszałaś o Burdż al-Arab w Dubaju? - Jasne.
Ale tamten hotel wzniesiono na sztucznej wyspie.
Owszem.
Nie zachwyca cię to, co potrafią architekci?
Ależ tak.
Nie do wiary.
Chcesz zbudować coś takiego w Cuzco?
To przyciągnie rzesze turystów. Dziś tylko jeden hotel ma tyle gwiazdek.
A Machu Picchu jest jedno.
I nie da się go przebudować.
Nie sądzisz, że mamy dość hoteli w Cuzco?
Ale one są inne od naszego.
Rozumiem.
Czyli jest z ciebie taki współczesny Francisco Pizarro?
Przybyłeś, żeby znów nas podbić.
Co? Nie.
Chwila. Powiedziałem coś nie tak?
Zdenerwowałem cię? Myślałem, że się lubimy.
Lubię każdego, póki nie da mi powodu, by go nie lubić.
Ostatnie pytanie.
Interesuje cię ten dom i ta ziemia, bo chcesz tu wybudować ten hotel?
Z hostelu są najlepsze widoki w mieście.
Nie jest na sprzedaż.
Przecież nie jesteś jego właścicielką.
Należy do mojej ciotki i mówię ci, że ona nigdy go nie sprzeda.
Słuchaj. Wszystko ma swoją cenę.
Nie.
Ludzie nie mają ceny.
Nie ci, którzy są mi bliscy.
To chyba jasne, że wczorajsza noc to jednorazowa sprawa.
Rozumiem.
- Gotówką? Kartą? - Dzięki, Lichi.
- Użyję kodu. - Dobrze.
Opowiadaj o swoich nocnych przygodach.
- Nie ma o czym. - Było jak z Shakirą i Piqué?
To nie jest śmieszne.
Skarbie! Co to za mina?
Widziałam, jak wychodzisz o trzeciej,
i od tamtej pory czekam, aż wszystko mi powiesz.
Spałam z wrogiem.
To zboczeniec?
Nie jestem w nastroju!
A co mnie to obchodzi? Chcę usłyszeć pikantne szczegóły.
O nie.
Chciał zrobić coś okropnego? Jeśli tak, to go zabiję.
Uświadomił mi, że jestem idiotką.
Też mi nowość.
Mówię serio, ciociu!
Kto przy zdrowych zmysłach
wolałby polerowany beton od czegoś takiego?
Cegieł, kamienia, drewna?
To Cuzco, nie Dubaj!
Cuzco ma najbogatszą tradycję,
mitologię i dziedzictwo kulturowe w całym Peru.
Ale to miasto znika, bo ludzie chcą mieć klimę w pokoju!
Zgubiłam się na polerowanym betonie.
Co cię ugryzło?
Skup się!
Chodzi o tego hiszpańskiego robala!
Z całym szacunkiem dla owadów.
Ale ten hiszpański robal…
Za kogo on się uważa?
Jest przystojny, ale gdybym wiedziała, że chce nas zalać betonem,
to myślisz, że bym z nim poszła?
Kazałabym mu się odp…
Ciociu.
Tak?
On chce kupić hostel, ale ty się nie zgodzisz.
- Co? - Mówię, że…
Wiesz, jak ważne jest to miejsce dla mnie i całej naszej rodziny?
- Ciociu! - No co?
Ciągle myślisz o tym Hiszpanie, co?
Nie mówię o tobie. Zaraz przyniosę sok.
Mój Boże.
Tak, trzy do czterech milionów turystów rocznie.
Wszystko skalkulowałem. Wyślę wam obliczenia.
Dzięki.
TATA NUMER PRYWATNY
WŁAŚCICIELKA ZIEMI Z CUZCO
Słucham?
Ulica Purgatorio 420.
Jestem tu.
To ziemia należąca do pani byłego męża.
A to działka, na której stoi hostel, prawda?
Tak.
Co znowu?
Woda w prysznicu za zimna dla księcia?
Skądże. Ten podgrzewacz obsłużyłby cały hostel.
- Mogę spytać co to za plany? - Możesz.
Co to za plany?
- Jakie plany? - Te tutaj.
O co ci chodzi?
Coś ty taka upierdliwa?
Tak to jest dokładnie, gdy bzykasz, kogo popadnie.
Wybacz, ale nawet dobry seks ma swoje konsekwencje.
- Co to za plany? - Co?
Plany.
Powiedz jej.
Sprawdzamy, czy ziemia nadaje się pod budowę.
- Sprzedasz ją? - Gdyby była moja, dałabym mu ją.
Jestem zdumiona.
Wspaniale!
Cóż za urocza z was parka!
Słyszałeś? Urocza z nas…
Nie do wiary.
Do kogo należy ta działka, której tu nie ujęto?
Wyłożę się tak.
- Któż to nas zaszczycił? - Nie mam prawa do sjesty?
Cały dzień leżałaś w łóżku. Od wczoraj cię nie widziałam.
Wciąż jesteś zła?
Wiesz, że w Hiszpanii sjesty nie są już popularne?
Sjesty są bardzo ważne.
Wiedziałbyś to, gdybyś nie był robotem-pracoholikiem.
- Zawsze jest taka? - Czasami gorsza.
Czuję się, jakbym był na wakacjach i pracował zdalnie.
Biedactwo.
Biedny, bogaty dzieciak. Nie mogę go znieść.
Zjem u siebie.
Przerwano nam.
- Podmieniłaś je! - Nie.
- Oszukujesz. - Czemu miałabym to robić?
- Widziałem. - Przeszukaj mnie.
Przeszukam!
Gramy w kłamczucha?
- Co? - To gra kostkami.
Nie mam szans.
- Nie znasz tego? - Nie.
Wy, Hiszpanie.
Patrz.
Co jest?
Pokaż to szefowi.
Znaleźliśmy to.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Znaleźli to. Chyba należy do ciebie.
Zupełnie o nim zapomniałam.
Uznałem, że powinnaś je dostać.
Dzięki za wygrzebanie moich wspomnień.
Zamknij za sobą drzwi.
No nie!
Jesteś ostatnią rzeczą, jaką widzę w nocy, i pierwszą nad ranem.
- Wiele kobiet by ci zazdrościło. - A inne współczuły.
Nikogo nie było w recepcji.
O szóstej ktoś się tam zjawi.
Jest 6.13. Chcesz pożyczyć mój zegarek?
Potrzebuję informacji o wycieczkach.
Nie są dla ciebie.
- Nie? - Nie.
- Skąd wiesz? - Bo trzeba na nich znieść zimną wodę.
Podczas wycieczki trzeba się kąpać?
Warto zwiedzić Machu Picchu, prawda?
Jasne. Musisz mieć fotkę na Instagrama.
Właśnie.
A góra Salcantay?
To pięciodniowa wyprawa. Alternatywa dla szlaku Inków.
Nie dałbyś rady. To jedna z moich ulubionych wypraw.
A kto jest przewodnikiem?
A jak myślisz?
To mi wystarczy. Jak się zapisać?
- Pomóc ci? - Nie.
- Weź to i to. - Co mam z tym zrobić?
Włóż je do plecaka.
- To też? - Po co tyle koszul?
Cóż…
- A to co? - Do pielęgnacji brody.
Zapomnij.
- Gotowe. - Ja zamknę.
Cześć!
Dobra. Janice León i Fernando Espósito?
Nazywaj mnie „Nandito”.
- Nie cierpię „Fernanda”. - Było was sześcioro.
Tak, ale nie wszyscy mogą pojechać,
bo nie czują się za dobrze.
Wczoraj widziałem najbrzydszego penisa w życiu.
Nie możecie odwołać w ostatniej chwili.
Pozwól, że wyjaśnię.
Chodzi o to, że…
Stało się coś…
Muszę jej powiedzieć.
Cóż…
już mówię.
Na przykład wczoraj…
Przepraszam.
Zjedliśmy wczoraj coś nieświeżego.
Dzięki za pomoc.
Następna wyprawa za miesiąc, bo musi zebrać się pięć osób.
- Żeby pokryć wydatki. - Zarezerwowałem sobie te dni.
Odwołałem spotkanie z ojcem i zarządem.
Nie można mieć wszystkiego.
Kto tak mówi?
Zapłacę za wszystkich.
Za sześć osób?
Ze mną siedem.
- Skoro tatuś płaci… - To moja ksywka?
Ludzie tutaj lubią używać zdrobnień.
Mówią „pieniążki” zamiast „pieniądze”. Naprawdę urocze.
Myślałam, że wymiociny cię wystraszą.
Aż tak łatwo się nie zrażam.
A mnie wydawałeś się bardzo łatwy.
Siedem soli?
Przyda się do sporządzenia planu hotelu, który tu buduję.
To oczyści cię ze złej energii.
Daj mi całą paletę. Wezmę, ile się da.
Jej się to przyda. Ma w sobie mnóstwo złej energii.
Jeszcze plecy. Obróć się.
Jeszcze te owoce miechunki.
Dziękuję.
- Ładnie pachną? - Są świetne na cukrzycę.
Skoro spędzimy razem pięć dni, to mogę zadać ci pytanie?
A musisz?
Nie podoba ci się, że buduję hotel? Dzięki turystyce to miasto żyje.
- A hotel… - Nie, nie.
To nie turystyka utrzymuje je przy życiu, tylko kultura i tradycje.
Turystyka jest ich efektem.
Mówisz tak, a sama mieszkasz w hotelu.
Mam prawo protestować przeciwko temu, by jakiś rozpieszczony synalek
zbudował betonowe paskudztwo w miejscu domu mojej rodziny.
To chyba jasne, dlaczego cię nie lubię.
Twoja ciotka nadal będzie mieć hostel, który dostała po byłym mężu.
I dostanie kupę forsy.
Za co mam ci dziękować?
Może za to, że za dwa lata będę mieć obok ogromny budynek
zamiast widoku na góry?
Nie mieszkasz tam. Co ci do tego?
Chodzi o zasady.
Pytałeś ludzi, czy chcą mieć tu siedmiogwiazdkowy hotel?
Kto chciałby coś takiego?
No powiedz!
Powiem ci,
ale to, że mamy różne poglądy, nie usprawiedliwia twojego tonu.
Dobra.
Może powinnam zachować się bardziej dojrzale.
Może ustalmy, że w tym się różnimy, i postarajmy się dobrze bawić.
Skoro jesteśmy przed tym wspaniałym kościołem,
to może spróbujmy się pogodzić.
Nie wierzę w żadną religię.
Dobrze. To w co wierzy pani wędrowniczka?
Mama wierzyła w Maryję.
A ty?
Wierzę w moją mamę.
Uber przyjechał.
- Uberto! - Ariana!
Co tam?
Arianacha!
- Tęskniłam. - Jak leci, kochana?
- Co u ciebie? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
- Salvador Campodónico. - Miło mi. Dokąd?
- Na Salcantay. - Na dziką górę?
- Owszem. - Biały chłopak wycierpi.
- Zasłużył sobie. - Macie liście koki?
- Tak. - Proś Abu o pomyślność.
- Dobrze. - Nie idziemy pieszo?
Tak, ale nie stąd.
Nie masz pojęcia, dokąd idziesz, prawda?
Z jakiegoś powodu ci ufam, Arianacho.
Lepiej uważaj.
- Ile lat ma to auto? - Jest z 1979 roku.
Zdoła nas dowieźć tak daleko?
- Dobrze. - Tędy.
- Co? - Nic.
Ale dlaczego masz na szyi wytatuowane słowo „egzema”?
„Elena”, nie „egzema”.
Dzieło tatuażysty z Kolumbii.
Tatuuje tylko ludzi, których historie go wzruszają.
Kiedy opowiedziałam swoją, wytatuował mi imię mojej babci,
bo zachęcała mnie do studiowania sztuki,
mówiąc, że tylko w tym jesteśmy lepsi od maszyn.
Te maszyny tak go wzruszyły?
Nie, tego mu nie powiedziałam.
Powiesz mi?
Nie.
Nie lubię współczucia.
W porządku.
Zrobisz mi zdjęcie?
To proste.
Proszę z krajobrazem.
Rozłóż ręce.
- Tak? - Tak.
Odbieram energię?
- Poza odkrywcy. - Jesteś superodkrywcą!
O tak.
Dostaniesz mnóstwo polubień na Instagramie.
Jeszcze jedno.
Jakbym wyglądał na zamyślonego.
Dobra.
Patrzę w pustkę i rozmyślam o życiu.
Ładnie, co? Chcesz zdjęcie z „egzemą”?
Co?
- Nie boisz się, że się poparzysz? - Nie.
Uwielbiam ogień.
To mój ulubiony żywioł, choć jestem Wagą.
Czemu „choć”?
Bo Waga to znak powietrza.
Powinnam więc bardziej lubić powietrze albo wiatr.
Wiatr i ogień to niebezpieczne połączenie.
Ostrzegam.
Ile gwiazdek dałbyś temu hotelowi?
Nigdy nie słyszałem takiej ciszy.
Cisza jest piękna.
Daleko jeszcze?
Nie bądź Osłem ze Shreka. Pytałeś już z dziesięć razy!
Jezu!
Na pewno się nie zgubiliśmy?
Według zegarka przeszliśmy 32 kilometry.
Mówiłaś, że całość to 16 kilometrów, a razem z wczoraj pokonaliśmy już 32.
Co jest?
Nie lubię matematyki.
- To dziwne, bo lubisz muzykę. - No i?
Dzięki matematyce muzyka trwa dłużej niż tylko chwilę.
Jest dla muzyki tym, czym pulsary dla gwiazd.
No co ty?
Zawsze lubiłem liczby.
Jako dziecko uwielbiałem muzykę, potem matematykę.
A studiując architekturę, zająłem się finansami i inwestowaniem.
A tak dobrze ci szło.
Owszem. A czy my dobrze idziemy?
- Chodź! - Ariano!
Oczyść swoje myśli i skup się na oddechu.
Nie wiem, jak oczyścić umysł.
Nigdy nie medytowałem. Nie potrafię nie myśleć.
Nie chcę być namolny, ale powinniśmy iść dalej,
bo zegarek prognozuje deszcz.
Możesz spróbować?
Dobrze?
- Zgoda. - Śmiało.
Usiądź tak.
Wyprostuj się.
Skup się na swoim oddechu.
Wdech.
Wydech.
I znowu: wdech.
Wydech.
O niczym nie myśl.
Poczuj szum wody.
Poczuj wiatr na twarzy.
- Spałem w ciągu dnia! - Wiem.
Nie robię tak.
Widzisz?
Trzeba próbować nowych rzeczy.
Przywykłem do ciągłego myślenia.
Nie sądziłem, że mogę przestać myśleć.
I odczuwać wszystko naraz.
Chodźmy, bo wkrótce zapadnie zmrok, a ten dżentelmen nigdy się nie spóźnia.
Pora ruszać dalej.
„Pora ruszać dalej”.
- Chodźmy. - Tak.
Zwykle nie mam czasu, by przestać myśleć.
Ty żyjesz, żeby zarabiać.
Ja, żeby mieć czas dla siebie.
To mój majątek.
PRZEŁĘCZ SALKANTAY WYSOKOŚĆ 4600 M N.P.M.
Cztery tysiące sześćset metrów.
Udało się! Tak!
Zrobić ci jedno?
Nie, chodź.
- Tak? - Tak, razem.
Musimy to uwiecznić.
Zrobić wam zdjęcie?
Jasne! Mógłby pan?
Oczywiście.
Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze jedno. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
Jesteście parą?
Jesteśmy w podróży poślubnej.
Ładna z was para.
Dziękuję. Z was również.
Dzięki. Do zobaczenia!
Miłej zabawy!
Dziękujemy!
Jesteś pełen niespodzianek.
Nie tylko ty jesteś tu tajemnicza, choć tylko ty uprzedzona.
Przez tę wysokość mówisz od rzeczy.
Co oni mówili?
Pogratulowali nam ślubu i mówili, że urocza z nas para.
Nie kłam.
Kłamiesz!
Powiedziałem im, że to nasza podróż poślubna.
Miesiąc miodowy?
Raczej lodowy.
Dlaczego ludzie gratulują, gdy słyszą o czyimś ślubie?
Czemu ludzie się pobierają?
Bo się kochają?
Zakochanie się to błąd.
To takie zaborcze przywiązanie.
Tak jak z tymi kłódkami na mostach.
Czy może być gorsza metafora miłości
od zardzewiałej kłódki na starym moście?
Co cię zmieniło w kamień, wędrowniczko?
Nie jestem z kamienia.
Po prostu nie wierzę w miłość.
A na pewno nie w małżeństwo.
Wolę tatuaże. To mniej boli, dłużej trwa.
- Serio? Dobra, kolejne. - W porządku: cumbia czy reggae?
- Cumbia. - Bardzo dobrze.
Cumbię.
Słuchałeś kiedyś cumbii?
Nie do wiary.
No nie. Nie ma zasięgu!
ZARZĄD
TATA NUMER PRYWATNY
Co robisz?
ASYSTENT
Rozłącz się.
Chwila.
ADMINISTRACJA
Daj mi to.
- Zaraz. - Daj!
- Chwila. - Nie odbieraj.
Wybacz. To naprawdę był wypadek.
Nie chciałam. Przepraszam.
Potraktuj to jako szansę na przezwyciężenie nałogu.
Nałogu?
Od pięciu dni nie miałem zasięgu.
To moja praca.
Ale teraz nie pracujesz. Poświęć trochę czasu samemu sobie.
Ciągle pracuję. Ojciec kazał mi być pod telefonem.
Mam być na bieżąco, jeśli będą kontaktować się z firmy.
Teraz nie musisz być pod telefonem.
Połącz się z samym sobą. Potrzeba ci tej więzi.
Ty masz z kimś więź oprócz samej siebie?
Łatwo ci mówić.
Kroczysz przez życie bez walizek, obowiązków, planów.
Z kim jesteś związana?
- Aż tak potrzebujesz telefonu? - Nie chodzi o telefon!
Ciągle tylko krytykujesz, ale co sama budujesz?
Co po sobie zostawisz? Powiedz.
Jak się nudzisz, ruszasz w drogę. Takie życie jest prostsze.
Nie wytrzymałbyś tak tygodnia.
Salva.
Nie potrafisz się przymknąć. Po prostu nie potrafisz. Cholera.
Salva.
Nadal jesteś zły?
Widzisz? Niewiele się różnimy.
Zboczymy nieco z trasy. Może to cię trochę rozweseli.
Pójdziesz ze mną?
Lepiej się czujesz?
Fajna niespodzianka?
Nie sądziłem, że będą tu gorące źródła.
Nie widziałem tej blizny pod tatuażem.
Blizny niosą pozytywny przekaz.
Cierpiałaś, ale wyzdrowiałaś.
Co się stało?
Miałam wypadek.
- Gdzie się udasz po Cuzco? - Nie wiem.
- Nie? - Nie.
Jak żyć, nie wiedząc, dokąd się zmierza?
Właśnie to lubię w podróżach.
Nie boisz się podróżować sama?
- Faceta zapytałbyś o to samo? - Tak.
Ja byłbym przerażony. No może nie całkiem…
Ale nie podobałaby mi się ta niepewność.
Ja to lubię.
Nie mając celu, nigdy się nie spóźniasz
i nie gubisz.
Zawsze jesteś tam, gdzie trzeba.
Najważniejsza jest podróż.
Tak jak dzisiaj.
Mogliśmy wziąć pociąg do Machu Picchu, popijać herbatę i siedzieć w upale.
Ale ominęłoby nas coś takiego.
Niczego bym nie zmienił.
Lepiej nie.
Nie.
Jesteśmy tam, gdzie powinniśmy być.
Ale wiesz, że stąd wyjeżdżam.
Nie chcę się w nic wplątać.
To nie sieć, byś miała się wplątać.
Nie chcę związku ani niczego w tym stylu.
Dobrze się bawimy.
Lubimy się.
Cieszmy się, póki to trwa.
Ty też lubisz igrać z ogniem, prawda?
Obiecuję, że się nie spalę.
Nie pytam, gdzie zamieszkasz za kilka lat, tylko o twój kolejny przystanek.
Następny cel. Dokąd chcesz się udać?
Chcę jechać do Puno.
Nigdy tam nie byłam.
Ale chciałabym też mieszkać przy plaży.
Na północy są cudowne plaże.
- Czyż ocean nie jest wspaniały? - Leczy wszystko.
Cóż…
to ostatni odcinek.
Gotowy na spotkanie z peruwiańskim cudem?
Myślałem, że już go poznałem.
Peru podbiło moje serce.
Poetycka sprawiedliwość.
Albo karma, jeśli jesteś pesymistą.
No co?
- Okazałaś mi uczucie? - Nie zaczynaj.
Muszę uważać, żeby się w to nie wplątać.
Ale z ciebie idiota. Nigdy nie będę z kimś takim jak ty.
Ustaliliśmy, że się we mnie nie zakochasz.
Wiem, że to trudne, ale obiecałaś.
Doprawdy?
Powrót do prozy życia.
Co z panem?
Proszę jechać ostrożnie!
W porządku?
Tak…
Proszę pana! Może pan trochę zwolnić?
Proszę usiąść i zapiąć pas!
Jaki pas?
- Jest pani ranna? - Nie. Dziękuję.
Mój Boże! Wszyscy zginiemy.
- Na pewno nic ci nie jest? - Tak.
Na tej drodze trochę się denerwuję.
Ale dam radę.
Nie tak blisko!
Ma pan jakiś problem? Jak można tak jeździć?!
Wszyscy są cali? Zaczekamy, aż grad ustanie.
Dzień dobry!
Co jest? Znowu się poprztykaliście?
Dajcie spokój.
Tej dziewczynie z każdym dniem coraz bardziej odbija.
Czemu się jeszcze nie pobraliście?
Nie o to chodzi, Lichi…
Ona źle się czuje.
Coś jej się stało?
Nie.
Cóż…
sam nie wiem.
Wracaliśmy i zaczęło padać.
Kierowca autobusu stracił kontrolę i niemal wypadliśmy z drogi.
Wyszliśmy z autobusu…
a potem Ari nie chciała znów wsiąść.
Czy to ma związek z wypadkiem Eleny?
Moja mama nie zginęła w wypadku. Zmarła ze starości.
We śnie.
Ale Ari powiedziała mi o wypadku.
Tak zginęła moja siostra.
Jej mama.
I jej tata.
Tylko ona przeżyła.
Miała 13 lat.
Dzięki, że przy niej byłeś.
- Serio. - Oczywiście.
Naprawdę dziękuję.
ZARZĄD CAMPODÓNICO
TATA NUMER PRYWATNY
ADMINISTRACJA
EGOISTYCZNA SIEĆ HOTELOWA…
Czemu zaplanowałeś 200 pokoi, skoro miało być 300?
Musiałem zrezygnować z trzech pięter.
Kup więcej ziemi, rozbuduj hotel wszerz.
Sąsiedzi nie chcą sprzedawać. To tylko sto pokoi mniej.
Sto pokoi po 400 euro za noc
to 1 200 000 euro miesięcznie.
Przez tę wysokość nie umiesz liczyć czy mam ci to odjąć ze spadku?
Zadzwoń do mnie po spotkaniu z facetem z ratusza.
Pokaż, że poradzisz sobie w najwyższej lidze.
Sam błagałeś mnie o szansę.
I nie wyłączaj na długo telefonu. Masz być w kontakcie.
- Pan Campodónico? - Tak. Pan z ratusza?
- Dla przyjaciół „Toño”. - Miło mi.
Dla jasności, nie jestem tu oficjalnie.
- Nie? - Nie.
Pański ojciec mówił,
że potrzebuje pan pozwolenia na budowę więcej niż czterech pięter.
Zgadza się. Tu jest projekt.
Nasz wniosek dwukrotnie odrzucono. Co możemy zrobić?
Na szczęście jestem władny wam pomóc.
I uwielbiam hiszpański futbol.
Wspaniale. Fantastycznie.
Co więc musimy zrobić?
Proszę posłuchać.
Nie chodzi o „co”, tylko o „ile”.
Rozumie pan?
Tak.
Proszę kawę po amerykańsku.
Dziękuję.
Porozmawiamy o interesach?
Już dobrze.
Chodź tu.
Co jest? Siedzisz tu cały dzień.
Chciałam być sama.
Czas nie leczy wszystkich ran.
Można udawać, ale one nadal są.
Jeszcze herbatki z muñi?
- Chętnie. - Tak?
Zaparzyć ci ją teraz czy może później?
Trochę później.
Zostanę tu.
Już dobrze.
Rozumiesz, prawda?
Może będę się do ciebie zwracał po imieniu?
Czy ty mnie słuchasz?
Może być Margarita albo María?
Weszła nieproszona na spotkanie zarządu.
Serio? Odkąd to mamy salę konferencyjną?
Odkąd mamy podgrzewacz.
- Mają jakieś imiona? - Tak.
To jest Pulpecik, a to Baryłka. Są parą.
Pasują do rodziny.
- Znaczy, że jestem gruba? - Nie!
- Nie o to mi chodziło! - Dobrze.
Co tam?
Wszystko dobrze?
Zdalna praca jest stresująca?
Dokuczasz mi, ale tak. Trzeba podjąć ważne decyzje.
Ciężko wybrać między płytkami a kamieniem…
Wyluzuj. Takie mam poczucie humoru.
To poczucie humoru czy sposób na to, by nikt się do ciebie nie zbliżył?
O właśnie tu.
Jeśli jednak to poczucie humoru, to mało wyszukane.
Auć.
Ale ci dogryzł.
Jeden punkt dla Hiszpanii!
Gol!
Dzięki, Lichi.
Jeśli chcesz, zrobię ci jutro masaż.
Nie, dziś.
Dziś jest impreza u Uberta.
Racja. Zaprosił mnie.
- Nie zaprosił. - Nie.
Ale mógłbym ci towarzyszyć.
- Przyjść po ciebie o 16? - To randka?
To na razie. Nie spóźnij się.
- Dobrze. - W porządku.
Gdy miałam 15 lat, zasadziliśmy je z Uberto.
To niesamowite. Jak znajdujesz te miejsca?
Niewiele jeszcze widziałeś.
Arianacha!
Uber!
Arianacha!
Skarbie!
Cześć!
Jak leci?
- Salvador? - Tak.
Znacie się.
Z wycieczki.
To Urpi, taka moja młodsza siostra.
Miło cię poznać.
- Przyniosłam muñę do huatii. - Dzięki, skarbie.
Zabierzmy się za huatię.
- Co to huatia? - Posiłek gotowany w ziemi.
Włożymy to do pieca.
- Wszystko naraz? - Tak, wszystko naraz.
Wiesz, że w Peru mamy trzy tysiące odmian kartofli?
- Trzy tysiące? - Tak.
- Wy nazywacie je „ziemniakami”? - Owszem.
- Połóżcie to tam. - Tutaj?
Cześć, jak leci?
- Cześć, Donato. - Witaj!
- Zabierzmy się za to. - Dobry pomysł.
Poszerz nieco.
- Jak sobie życzysz. - Dobrze.
- Z lewej i z prawej. - Rozumiem.
Tak lepiej.
Jest słodki. Spróbuj.
Słodki, co?
Poproszę ten.
Coś pysznego.
Kartofelka?
- To faszerowana papryka. - Mogę?
W górę.
I na dół.
Teraz jestem stąd.
Teraz jesteś prawie jak rodzina.
Słyszałaś?
- Jestem niemal jak rodzina. - Właśnie.
Wydaje mi się…
że dobrze tańczyłem.
- Przyglądałem się koledze Uberta. - Byłeś świetny.
Jesteś ze mnie dumna?
- Szybko się uczysz. - Staram się.
Idę już spać.
- Co jest? - Co?
Mówiłam: nie całuję na pierwszej randce.
Racja.
Czasem zapominam.
Mam wybiórczą pamięć. Wybacz.
Wybaczam ci.
Do jutra.
Śpij dobrze.
Ty też.
Dzięki za wszystko.
WYŚLIJ MI PODPISANĄ UMOWĘ!
WCIĄŻ NEGOCJUJEMY. JESZCZE NIE MA PODPISU.
JESTEŚ TAM OD WIELU MIESIĘCY.
JEŚLI DO JUTRA NIE BĘDZIE UMOWY, POŻEGNAJ SIĘ ZE SWOIM CUDOWNYM PROJEKTEM.
Krzyk Edwarda Muncha?
Tak, ale to moja wersja. Oryginał jest zbyt dramatyczny i smutny.
Wolę komedię.
Wiesz, że inspiracją dla tego dzieła była mumia z kultury Paracas?
Nie wiedziałem.
- To blisko Limy? - W Ica. Trzy godziny drogi od Limy.
Kultura Paracas była przed kulturą Nazca.
- Kojarzysz rysunki z Nazca? - Tak.
Chciałbym je zobaczyć.
Kiedyś zobaczysz.
O co chodzi?
Chcesz coś powiedzieć?
Jestem czarownicą,
choć tak się nie ubieram, bo mamy złą reputację.
Ale teraz cię czaruję, a ty chcesz coś powiedzieć, prawda?
Posłuchaj…
Nie sprzedam hostelu.
To tylko 400 metrów.
Nawet mniej niż pół tego ogrodu.
Nikt nie mówi, że starość jest cudowna.
Ale to prawda.
Chcę tu umrzeć.
Powstać z popiołu i odrodzić się jako drzewo w dolinie Valle Sagrado.
Wymyśliłbyś coś lepszego?
Dzięki temu kupisz tyle doliny, ile zechcesz, i odrodzisz się jako las.
Dlatego Ari jest z tobą ostrożna.
Oby to coś dało.
Nie chcę cywilizowanej miłości
Żadnych paragonów Ani czasu spędzonego na kanapie
Nie chcę, żebyś cofał się w czasie
I wracał z targu cały we łzach
Nie chcę niedzielnych popołudni
Nie chcę huśtawki w ogrodzie
Bo to, czego chcę
Ty mój tchórzu
Czego chcesz?
To żebyś ryzykował dla mnie życiem
Umarłabym z tobą, gdybyś się zabił
Zabiłabym się, gdybyś umarł
Bo gdy miłość nie umiera, to zabija
Bo miłość, która zabija, nigdy nie umiera
Umarłabym z tobą, gdybyś się zabił
Zabiłabym się, gdybyś umarł
Bo gdy miłość nie umiera, to zabija
Bo miłość, która zabija, nigdy nie umiera
Jak leci, ciociu?
Co tam?
Uważajcie na te korzenie.
O nie, ciociu!
- Jesz kuzyna Pulpecika? - Trochę boczku nikomu nie zaszkodzi.
- Gdzie pędzle od Salvadora? - W warsztacie.
Sprzedasz ziemię?
Nie wiem. Raczej nie.
Nie wiesz?
Powiedziałam też „raczej nie”, ale ty usłyszałaś tylko to pierwsze.
Rozważasz to.
Ariano.
W życiu nie widziałam takich pieniędzy.
Dobrze.
Okazuje się, że wszystko ma swoją cenę.
Nie sprzedaję hostelu, tylko część ogrodu.
Kupimy za to ziemię w dolinie.
Będziemy mieć zwierzęta
i większy ogród warzywny.
Chyba czas się pożegnać, ciociu.
- Ari. - Jestem tu od ośmiu miesięcy.
Nie planowałam zostać tak długo.
Czemu wyjeżdżasz?
Nie chcę patrzeć, jak moje wspomnienia giną.
One zawsze z tobą będą.
- Uciekasz… - Wcale nie uciekam!
Ciągle się żegnasz.
Twoje życie to pasmo pożegnań. Porzucasz innych ludzi!
A jeśli tracisz tu coś dobrego?
Ty też w młodości spędziłaś 20 lat podróżując.
Coś cię ominęło?
Nie bój się zapuścić korzeni. Wyrosną z ciebie tylko dobre rzeczy.
Nie podoba mi się, co tu wyrośnie.
- Ariano! - Nie rozmawiam z tobą.
- Zaczekaj. - Nie chcę cię widzieć. Spadaj.
- Chwila! - Nie rozmawiam z tobą!
- Co się stało? - Chcesz wiedzieć?
Nie lubię kłamców. To się stało.
Spadaj.
- Dokąd idziesz? - Odejdź!
Ariano, zaczekaj!
Ariano!
Co się dzieje?
- Co to za wariatka? - Co tu robisz?
- Miłe przywitanie. - Pytam poważnie.
Przyleciałem naprawić to, czego ty nie potrafisz.
Poradzę sobie.
Wyświadczam ci przysługę.
Niektórzy nasi partnerzy
myślą o inwestycji w Egipcie, bo jest tam tańsza siła robocza.
Jak tego nie naprawimy, stracę inwestycję,
a ty zyskasz „świetną” reputację.
Czy to dostateczna motywacja?
Chodź.
Opowiedz mi wszystko. O co chodziło z tą kobietą?
Ten dom kosztuje marne grosze. Zaoferuj jej więcej.
Pieniądze to nie wszystko.
Przepraszam.
Nie chciałam przeszkadzać.
Szanowna pani, jestem Alberto Campodónico.
- Chcę porozmawiać. - Nie sprzedam ziemi.
Złożymy jeszcze lepszą ofertę.
Tato, to niewłaściwa pora!
- Dokąd pojechała? - Nie powiedziała.
Jesteśmy największą siecią w Hiszpanii.
Powiedziałem: nie teraz. Odpuść.
Przez 35 lat pracy w tej korporacji
nikt mi nie odmówił.
Jestem gotów podwoić ofertę mojego syna.
Ale chcę dostać konkretną odpowiedź.
Odpowiedź brzmi: nie.
Zrozumiał pan?
Przykro mi, Salvadorze.
Nie.
Lichi.
Dokąd idziesz? Po czyjej jesteś stronie?
Po raz pierwszy nie po twojej. Nie możesz tak traktować ludzi.
Odmówiła ci. Uszanuj to.
Za kogo ty się uważasz?
Robię to, co słuszne.
Przez tę wariatkę?
Myślałem, że umiesz rozdzielić te sprawy.
Biznes to biznes!
Nie o to chodzi.
Wiesz, że mówimy o milionach?
Masz dość pieniędzy. Istnieją różne modele biznesowe.
Ta korporacja nie zainwestuje w nic mniejszego.
Zatem odchodzę.
To twoje rozwiązanie?
Nie utożsamiam się z tą firmą.
Dziękuję za szansę.
NAJGROŹNIEJSZE ZWIERZĘ ŚWIATA
Nie wiesz, dokąd pojechała?
Niektórych nie da się uwiązać.
Mówiła o północy i o Puno.
- Nie może być daleko. - Zabrała wszystko.
Powinienem jej szukać?
Zechce mnie zobaczyć? Ty wiesz najlepiej.
Życie potrafi zaskoczyć, ale musisz chcieć, by cię zaskoczyło.
Co to znaczy? Proszę, Lichi!
Wyglądaliście na szczęśliwych, a to rzadkość.
Wielu nigdy tego nie doświadcza.
O coś takiego trudniej niż o jakąkolwiek pracę.
Prawda.
Zatem?
Moim zdaniem powinieneś użyć planu B.
- Jaki to plan? - Plan B.
- Czyli? - Ten drugi.
Plan B. Rozumiesz?
- Czyli? - Plan A to „zostań”, a plan B to…
„Jedź”! Dokąd mam jechać?
Na północ musiałaby polecieć samolotem.
Bilety są drogie, a ona biedna, więc…
- Puno! - To było jej marzenie.
Stacja kolejowa.
- Dziękuję! - Powodzenia.
Dam ci znać.
To na pewno tu?
Dzięki, Javierze!
- Dzień dobry. - Czy pociąg do Puno odjechał?
Dziesięć minut temu.
- Kiedy następny? - Za dwie godziny.
- Poproszę jeden bilet. - Dobrze.
- Proszę. - Dzień dobry.
- Witamy. - Dziękuję.
PUNO, 3827 M N.P.M.
WIESZ COŚ O ARIANIE?
NIC A NIC
UBERTO, WIDZIAŁEŚ ARIANĘ?
NIE OD CZASU HUATII
Niestety nie widziałam tej kobiety. Ciekawe, gdzie ona może być.
Czyli nie?
Nie widziałyśmy jej.
I tak dziękuję.
Miłego dnia.
Fajnie było?
O tak!
- Super! - Chodź!
Ale było fajnie?
No pewnie!
Macie wszystko?
Tak.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Widzieliście ją?
Nie.
Zaginęła?
Nie, ale szukam jej.
Ładna. Jak ją znajdę, nie oddam.
Jesteś na wakacjach?
Poniekąd. Wkrótce wracam do Hiszpanii.
A wy?
Uprawiamy SUP.
Mamy kanał na YouTube.
O sportach ekstremalnych. Potem jedziemy na wybrzeże.
Podążymy nim na północ aż do Meksyku.
Dosłownie.
Świetnie. Też bym tak chciał.
Możesz.
W aucie jest miejsce. Dołącz do nas, białasie.
Dzięki, ale mam już bilet na lot.
Podobał ci się mój kraj?
Zakochałem się.
Nie ty jeden.
Nie dziwi mnie to.
Dzięki za wszystko.
Powodzenia.
- Woda zimna? - Lodowata.
Idealna do pływania.
- Dzięki. - Trzymaj się.
WYKRYTO LOKALIZACJĘ
Tak!
ZNALEZIONO URZĄDZENIE
POŁOŻENIE: PARACAS - ICA, PERU 1064 KM, 6 M N.P.M.
- Patrz. - Co jest?
- Nagrać to? - Zobaczymy.
Co tam, białasie?
- Macie jeszcze to wolne miejsce? - Nawet dwa!
- Dziesięć! - Jedziesz na wybrzeże?
Do Paracas w Ica.
Niedaleko rysunków Nazca.
Wiemy, bo jesteśmy stąd.
Znalazłeś swoją wędrowniczkę?
Chyba jest w Paracas. Włączył się GPS w jej telefonie…
- No to wsiadaj! - Na co czekasz?
Wskakuj!
Ruszamy!
Kręć to!
Porwaliśmy Hiszpana!
KRAINA MAŁEGO BYKA ŻEGNA
Wszystko zaczęło się od tego, że chciałem wybudować tu hotel.
- Ale go nie zbuduję. - Przekonała cię!
Nie.
- Ależ tak! - Przekonała cię.
- Dałeś się złapać w jej sieć. - Właśnie!
Tutaj jest! Inés!
Mam prośbę.
Zastąp nas w recepcji.
- Znaleźliśmy niebieskiego smoka. - Tutaj?
Tak, tutaj.
To coś takiego jak smok morski?
Nie, to gatunek endemiczny dla Peru. Często się tu pojawia.
Występuje tylko w pięciu zatokach. Teraz jest tutaj.
Błagam cię.
Od czterech lat jestem hotelowym biologiem
i nigdy nie prosiłem o wolne.
Bardzo proszę.
Dobra, leć.
Wspaniale.
Czemu tak trudno znaleźć te niebieskie smoki?
Bo wolą spokojne wody zatoki i trudno im złożyć jaja.
Samiec buduje gniazdo.
Następnie wykonuje rytuał godowy, którym wabi samicę do gniazda.
Kiedy samica daje się skusić i wchodzi do gniazda,
składa w nim jaja,
po czym się ulatnia.
- Czyli jest szalona. - O tak.
Powinnyśmy się od niej uczyć.
- Gotowy na spotkanie z Memo? - Tak!
To do dzieła!
Podoba ci się twój pokój? Wygodny?
Wszystko mi się tu podoba.
Cieszę się, że jestem tu z tobą.
Wspaniale.
Mały morski książę…
On symbolizuje dwoistość, bo jego obie strony są symetryczne.
Jest niczym most.
Schody, które w sposób symboliczny łączą dwa przeciwieństwa.
Świat na górze i na dole. Dzień i noc.
Światło i ciemność.
Super!
Krzyż Inków to starożytny symbol.
Hiszpan wie o moim kraju więcej niż ja.
Miałem okropnych nauczycieli historii.
Jako dziecko uwielbiałam biszkopciki.
Ile ich kupiłeś?
Dziesięć opakowań.
Uznałem, że to idealna przekąska na tak długą drogę.
Jesteśmy już blisko.
- Teraz tędy. - Mogę?
- Szczęściarz! - Chcesz moją gumkę?
- Opaskę. - Jasne.
Będziemy tam za dwie minuty.
Mariano, nadchodzimy!
- Mariano? - Ariano!
- To Ariana. - Już blisko.
Zobaczmy.
- To tutaj. - Jest kropka!
- Nie ma czasu do stracenia. - Dzięki.
Zaraz zobaczysz miłość twojego życia!
Powodzenia!
Rozładowujemy się?
Ta chyba ci się spodoba.
Co tutaj robisz?
Myślałaś, że tak po prostu wyjedziesz?
Nie chciałam cię słuchać.
I teraz też nie chcę rozmawiać.
Może dlatego, że boisz się tego, co powiem.
Ja boję się ciebie?
Odszedłem z firmy.
Rzuciłem pracę.
To po pierwsze.
Po drugie, Lichi za tobą tęskni i nie rozumie, czemu wyjechałaś.
A Pulpecik i Baryłka właśnie zostali rodzicami
trojga dzieci, które jedzą jak prosiaki.
Wspaniale.
Hotel siedmiogwiazdkowy jednak nie powstanie.
I jeśli cię to obchodzi,
chcę zrobić sobie rok wolnego.
Chciałbym zamieszkać na plaży.
Fajnie.
Brzmi całkiem przyjemnie.
Ponoć ocean leczy wszystko.
To zasługa soli.
Wyobraź sobie dom na tej plaży.
Drewniany.
Ze szklanym dachem, żeby móc patrzeć na gwiazdy.
I z ogrodem.
Z materiałów przyjaznych środowisku.
Z odzysku.
Miałeś zrobić sobie wolne.
Próbowałaś kitesurfingu?
Nie.
Wznosisz się w niebiosa.
Dajesz się porwać wiatrowi.
Polecisz ze mną?
Jesteś tego pewien?
Wytrzymasz ze mną?
Nie wiem.
A ty ze mną?
Raczej nie.
Świetnie. Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz