Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Era unha vez, nas afastadas terras de Oriente,
tres sabios iniciaron unha longa viaxe
guiados por unha cegadora estrela:
A estrela de Belén.
Ó lombo dos seus camelos, montaron día e noite sen descanso
ata chegar a Belén para asistir ó nacemento do Neno Xesús.
Ó chegar á corte, axeonlláronse ante o recentemente nado
para facerlle entrega de tres presentes.
O primeiro digno dun rei: ouro.
O segundo apropiado para un home: mirra.
E o terceiro, a ofrenda que un Deus merece: incenso.
Nese intre foron bendicidos
co don de repartir agasallos a todos os nenos e nenas do mundo.
E os seus nomes deviñeron motivo de celebración.
Desde entón, ano tras ano,
Melchor, Gaspar e Baltasar, os tres Reis Magos,
non deixaron de levar amor, felicidade e harmonía alí onde van.
NA ACTUALIDADE
Veña, home! Tira, tira pa' diante, que nos van dar aquí as uvas!
Calma e sosego, Melchor, un chisco de paciencia.
Eh, ti, quieto. Onde vas?
Para!
22 DE DECEMBRO
Pero tira xa, home!
Cago no mundo! Tedesme ata a coroa!
Xa sabía eu que o 22 era mal día para cruzar.
Ah, si? E entón, por que pezuño non dixeches nada?
Claro que cho dixen, varias veces,
mais como a min non me escoitas... Nin a min, nin a ninguén.
A ver, levo máis de 2000 anos escoitándote.
Non fagas iso, que os estresas!
Por fin!
Boas noites. Cando poida, a documentación.
Pero isto que é?
Pero será posible? Aquí tamén?
Vanse cagar!
Xa veñen os Reis
co aguinaldo!
Ollo con estes que van bos.
Xa lle traen ó neno
moi lindos agasallos!
Estripeiros verdes, follas de limón.
A Virxe María, madre do señor.
Documentación.
Paco, Felipe e Oriol.
-Algo que declarar? -Non, señor.
Que foi iso?
-É o meu móbil. -As miñas tripas.
-As súas tripas. -O seu móbil.
Baixen do vehículo e abran a parte de atrás.
Vou abrir a porta.
Aquí a Garda Civil.
Pero que cara...?
Non faga iso, que se estresan.
Fai o favor de devolverlles...
Rapaz, solta a pistola.
-Non dispares! -Se non podo!
-Dígollo a el, hostia! -Foi sen querer.
Teño muller e dous fillos.
Non, non, se xa o sabemos, Mari Carmen, Rebe e Juancar.
Pero, oe, non temos intención de ferirvos.
-Verdade, amigos? -Verdade, verdade.
Iso si, vai esquecendo a tableta full HD,
as zapatillas speedcross e o disco de Rosana, Juaniño, guapo.
Pero ti coñécelos?
Como os vou coñecer!
Isto que é, maxia?
Que carallo...?
Os da furgoneta, están rodeados,
levanten as mans.
E isto?
Juaniño,
queres ver maxia da boa?
Mira.
E estes? Onde están, onde foron?
Avisa o comandante.
Que pasou aí, hostia?
Xesús, María e Xosé,
que benvida.
Polos pelos.
Non vos lembra a algo?
Si.
Que tempos aqueles, eh?
Boas noites.
Pero, isto que é?
Iso, señora, é mirra.
Para que serve?
É que nin Deus sabe para que serve.
REIS CONTRA SANTA
23 DE DECEMBRO
PENSIÓN BELÉN CAMAS
Recorremos todos os rincóns deste mundo
e este segue a ser o meu sitio favorito.
Si, si... Mira, eu vou á cama que teño as costas rotas de tanto camelo.
Ademais, lembrade que mañá temos comisión.
Pois peor aínda. Veña, e ti coidado con Belén, eh?
Só faltaría que descubra quen es.
Pero, que dis? Belén mais eu só somos amigos.
Ademais, sei perfectamente
que non nos debemos meter nos asuntos do mundo non máxico.
Fixeches algo no cabelo?
Pois... Tendo en conta que hai un ano que non nos vemos,
corteino unhas catro ou cinco veces.
-Pois estás moi guapa. -Grazas.
Ti tamén estás moi guapo.
E que? Como che vai a vida, Belén?
Non tan ben como a vós, a verdade.
É que é incrible, non cambiastes nada en anos.
Es ti, Belén, que nos miras con bos ollos.
Non, eu sei que tedes un segredo
e quero saber cal é.
Xa viñeron!
-Corre! -Sede boas, non corrades!
Sofía!
Bea! Que tal estás?
-Sofía, que grande. -Ola, Felipe!
Ola! Que ben verte!
Ola! Como estades, pequenas?
-Ben, e ti que tal? -Ola, meniña.
Ola, Paco.
Que levas aí? Non me digas que é a carta para os Reis Magos.
É a carta para Santa, é o mellor.
E por que no lles escribes ós Magos de Oriente?
Son o plan B. O que non che trae Santa, pídesllelo a eles.
Os Reis non son o plan B, son o plan A.
O prato principal.
Papá Noel é coma as olivas que poñen mentres agardas a que che sirvan.
Mira, Oriol, seguín o teu consello e levo todo o ano lendo.
Ah, moi ben, Sofía! Nada coma un bo libro, un libro de... AH!
OS MITOS DO KRAMPUS
Sofía, que fas lendo isto?
O Krampus é un ser maligno que detesta o Nadal.
Aliméntase do odio e rapta e castiga a nenos e nenas coma vós.
Non che dá medo?
Eu non creo no Krampus e esas babecadas.
Porque son contos para cativos.
Como Santa, os Reis Magos, Harry Potter...
Como que non cres nos Reis Magos?
-Eu si creo neles. -Así me gusta.
-E dime, cal é o teu favorito? -O que sexa menos o do medio.
Como que "o do medio"?
Iso depende de como se coloquen.
Non sabemos se hai vida no espazo exterior!
ALCALDE
Pero o que si podemos asegurar é que se a hai,
quedarán cegados cos 15 millóns de luces
que decorarán as nosas rúas!
A este sempre lle encantou o Nadal. Case máis que a nós.
Cada ano sae elixido, a xente adórao.
A ver, seguro que era a esta hora?
Agarda, que o miro outra vez. A ver ti, que tes mellor vista...
"Tra-pe-co ardu-bialen..."
Mais iso non é a hora.
Estaba por aquí, que o vin eu.
Ten que estar máis abaixo, non sei.
Eses camelos...
Está máis abaixo, está máis abaixo.
Lotaría do Neno. Toca seguro.
Moitas grazas, mais non nos interesa.
Si, ás 12.
Dixen: "toca seguro".
A ver, e contestamos que moitas grazas, que non nos interesa.
Desculpa,
es a nova paxe?
É a nova paxe.
Perdoa, mudan o contrasinal todo o tempo.
-Ana Ruiz, para servir as súas maxestades. -Que fas? Érguete.
-Ai! Que me tocou Melchor! -Sé discreta, rapaza.
Estou moi emocionada, sabes? É que es o meu rei favorito desde sempre.
E ti es Baltasar, o rei da miña irmá.
Admírote tanto...
E ti es Gaspar.
Que tal? Todo ben?
Moi ben, moi ben.
Non perdamos máis tempo.
Tes moito que ver, vamos.
Non creo que estea a piques de entrar no Mundo Máxico.
Isto é alucinante. Xúrovos que é o mellor día da miña vida.
Sempre me preguntei coma se vai ó Mundo Máxico
e en clase ese tema é un segredo. Ten que ser incrible.
É aquí?
E como funciona?
Escanea o iris, recoñece a voz, le as pegadas?
Mira.
A chave.
Coa chave.
-Son unha auténtica paxe. -En prácticas.
Si, si, claro.
Son chulísimos os traxes!
Chulísimos? Incómodos!
Oe, a min este pantalón méteseme aquí na...
Menos mal que só nos transformamos no Mundo Máxico.
Excepto o 5 de xaneiro,
o día da cabalgata, que repartides os agasallos.
Todo ese día tamén vos podedes transformar no mundo real, non si?
Benvida á cidade dos Reis Magos.
Ala!
Maxestades...
-E onde imos agora? -Paciencia, xa o verás.
Esta é a sala de lectura.
Aquí examinamos todas as cartas que nos chegan
e cotexamos o informe anual de comportamento.
"Son Silvia Martínez e quero o xogo de cartas Dobble,
e tamén o xogo de mesa Hotel, se pode ser".
E se pode ser tamén terminas as lentellas,
que cando chas pon a túa nai, queda o prato cheo.
Veña, cede un chisco.
Non, non, que ceda Silvia coa súa nai.
Que duros son, non?
Non, se te portaches ben.
Alucino!
Facédelo a man! Pensei que era un mito.
Pois claro, Ana, somos verdadeiros artesáns.
Como a nós nos gusta dicir: Non hai modernidade...
Sen unha boa tradición!
Nesta calella prepáranse os pedidos que previamente se leron nas cartas.
Que chulo!
E aí diante, prepáranse outro tipo de pedidos.
Ese é o paxe Carbonilla.
Prepara o carbón para os nenos e nenas
que non se portaron ben este ano.
Non é o mellor traballo do mundo mais alguén o ten que facer, non si?
-Supoño. -E isto?
-Para David Pastor Junior. -Tres sacos de carbón, que barbaridade.
Agora entendo por que o seu pai pediu unha grella.
E aquí é onde os nosos leais amigos, os falcóns mensaxeiros
depositan todas as cartas que nos envían ós Magos de Oriente.
Mira, Ana, ves esa morea?
Son cartas para min.
Todas son para ti?
E esa de aí é a miña.
Alucinante!
E a túa, Gaspar?
Esa de aí.
As miñas cartas chegan no último intre,
porque... os meus fans confían.
Non pode ser! É Roscón?
É,
sempre á espreita,
supervisando que non se perda ningunha carta.
Encantada, o pracer é meu.
-Falas falconés? -Si, nivel C1 falado e escrito.
Impresionante.
Seguimos?
Por agora e ata que sexas unha paxe oficial,
virás con nós a todas partes.
Tes que coñecer a C.H.U.S.M.A.
Polos Reis, un paso de bois!
Que, está ben, non si?
C.H.U.S.M.A. - COMITÉ DE HABITANTES DO UNIVERSO DE SERES MÁXICOS E ASOMBROSOS
Diantre, como impresiona!
Bo día, rapaza! Bo día a todos!
Bo día.
Bo día, que tal as vacacións?
Curtas, coma sempre.
Eu este ano fun ás Seychelles.
Todo o día ó sol!
A primeira bruxa á que lle gusta torrarse.
É verdade!
Aupa, Reis! Que tal? Todo ben?
Pois aquí, un ano máis repartindo ilusión e felicidade.
Son a Befana, a bruxa italiana
e o Olentzero, o carboeiro do País Vasco e Navarra.
E esa quen é?
Esa é a cabra Yule, un ser máxico do Nadal nos países nórdicos.
Non deixa de ser un adorno.
Son unha cabra, mais non son xorda.
Xorda non estou.
Que incrible é todo!
Pois aínda che queda por ver o mellor.
Befana, oe, agarda!
Que teitos tan altos!
Altezas, están na lista.
Adiante!
Bo día. O seu nome?
Deberías saber que o meu nome é Melchor.
Rei Melchor.
Ah, si... Desculpe, maxestade.
Adiante!
Ana Ruiz, paxe en prácticas.
Ana Ruiz, si, estabamos avisados.
-Eu son... -Ah, xa sei quen!
Que tal, irmán? Como estás?
Ben!
Eu son o Rei Gaspar.
Está ben...
Síntoo, mais con Gaspar non temos a ninguén.
Mimadriña! Canta xente!
E todos eles traen agasallos no Nadal?
Todos, aínda que a función desta comisión
é organizármonos, protexérmonos e chegarmos a acordos.
Que é esa flor?
Iso é a flor de pascua. No seu interior vive o espírito do Nadal.
-Coidado! -Ollo, que pisas o Amigo Invisible.
Perdoa.
-Que pasa? -Canto tempo sen verte.
Si, é que non me deixo ver moito ultimamente.
-Mais a ver se nos vemos máis este ano. -Veña, vémonos.
Espera que me boto a un lado.
E quen son os de arriba?
Eses son o grupo mixto:
O Esteru, cántabro; L'Anguleru, asturiano;
o Apalpador, galego
e o Tió, que caga agasallos en Cataluña e Aragón.
Como que os caga?
Os nenos e nenas baten nel para que defeque agasallos.
Non me fodas, Tomte.
Tomte, cada ano igual, eh!
-Imos acabar a paus...! -Veña, acouga, tronco!
Esa é Elsa, a de Frozen? Que cría que non era real.
Non, muller,
ela é Snegúrochka, unha fada mensaxeira
que transmite os soños dos nenos e nenas de toda Rusia.
O seu corazón é de xeo, o que a converte no ser máxico máis neutral do mundo.
Por iso é a chanceleresa da C.H.U.S.M.A.
Estás cómoda así?
Nin cómoda, nin incómoda.
E el é Ded Moroz, o Avó das Neves e da chanceleresa tamén.
Parécese moito a Santa Claus.
Non, como comparas a Ded con ese anormal?
Por certo, non o vin.
Encántame non velo.
Decontado, comezaremos a sesión.
Veña, a por eles, Elfo 1!
Isto non está pago.
En serio teño que ler isto?
"Desde o principio dos tempos,
o Nadal foi sinónimo de Santa Claus,
mais agora iso acabou".
Moi ben, xa era hora!
"Preparádevos para recibir como se merece
o novo símbolo do Nadal".
Presentando...
o único, mellorado,
ó favorito dos nenos,
o inigualable:
SANTA 2.0.
Fanfurriñeiro!
Como está a miña C.H.U.S.M.A.?
Non ouzo!
Dixen, como está a miña C.H.U.S.M.A.?
Viva o Nadal!
Love you, guys!
Bo Nadal!
Ciao.
Entón, que? Podo pasar xa?
Síntoo, mais o meu supervisor di
que por Geppetto non hai ninguén rexistrado nos arquivos.
Geppetto? É que eu son Gaspar, o Rei Gaspar.
Oe, que está a pasar aí?
Síntoo, mais
non pode pasar.
Eu chamo outra vez, comprobo, mais...
Mentres algúns prefiren usar pergamiños,
aves mensaxeiras ou ir a camelo, por dicir algo.
Por dicir algo, di. Veña, vai á mirra, home.
Es nenes de hoxe prefiren a tecnoloxía
e non cousas do pasado como a mirra ou o incenso.
É por iso que eu, Santa 2.0,
decidín actualizarme e adaptarme ós novos tempos.
Preséntovos o Santa Watch,
un dispositivo que non só ten unha precisión de ata fifty milliseconds
and holographic projection,
senón que está interconectado coa...
miña nova zorra deportiva TULSA,
one hundred percent electric and long-range.
E cos meus novos amigos,
acabouse o de descender por sucias chemineas.
Iso de emporcarse todos os anos e estar cheo de feluxe
é cousa do pasado.
Agora, eles farán o sucio traballo por min
e estes cacharriños voadores
non protestan.
Tamén decidín que non vou vivir en Laponia
e mudeime a este novo castelo,
para o único e indiscutible: Rei do Nadal!
Rei?
Dicídeme que non dixo rei.
Si, si, díxoo, díxoo.
Mais iso non é todo.
I am so happy, so proud, so excited,
de compartir isto con vostedes hoxe aquí.
É un novo capítulo na historia do Nadal.
The future.
Non pode ser, estase a pasar tres presebes,
pero quen cre que é,
senón un boneco deseñado para vender refrescos.
Acouga, compañeiro.
O que temos que facer é ignoralo.
El ten o seu público e nós, o noso.
Non entremos en comparacións innecesarias nin descalificacións persoais.
-Farei a miña propia cabalgata! -Pero que carallo di o gordo este?
Pero ti escoitáchelo? Ti escoitáchelo?
Baila, Elfo 1. Sé feliz.
Protesto. Véxome obrigado a interrumpir
esta papanoeleira exhibición de ego.
A cabalgata sempre foi nosa,
dos Magos,
e por iso é a noite máis máxica do Nadal.
Tédeo en conta, tédeo en conta.
Si, si, o que ti digas, mais chanceleresa,
non deberiamos revisar as bases deste comité?
Iso é ridículo!
Bro, chill.
Ridículo é levar os agasallos o 6 de xaneiro.
That's not Christmas, C.H.U.S.M.A.
Chamoume bro?
Os coitados nenos non teñen tempo para xogar
porque dous días despois regresan ó cole.
They go back to school! Come on!
Chanceleresa, de verdade vas permitir esta usurpación?
Que che parece facer unha votación?
Non me parece nin mal, nin ben.
A favor de permitir a cabalgata de Santa?
Home, acougade que xa o estou solucionando eu.
Solucionar o que? Librándote? Non amoles, home.
Ó final conseguiu o que quería, ganounos.
Ganounos o que? Quen?
Este ano a cabalgata vaina organizar Cacaclaus.
Santa roubounos a cabalgata?
Que che dixen?
E ten o apoio de toda a C.H.U.S.M.A.
Pero isto é incrible.
Xa nos gaña terreo cada ano
pero que quede co que é noso... Pero isto que é?
Oe, e non vos decatastes de que eu non estaba dentro convosco?
Que?
Que os nenos me esquezan, doe
pero que os meus mellores amigos tamén me esquezan, de verdade...
Home!
Os tres Reis de Matuxalén!
Gustouvos o da miña cabalgata? Algunha suxerencia?
Mira, Santa, agora non me veñas coas túas merdas, si?
Merdas? Que linguaxe é esa?
Que dirían os nenos se te escoitan falar así?
Dirían: "mamá, quen é ese?".
Son o Rei Gaspar.
Son o Rei Acagar.
Déixao, déixao.
-Rei Gaspar. -Quen?
Digo que eu son o Rei Gaspar.
E eu digo que a quen lle importa.
-Gaspar, veña, vamos, veña. -Non fagas caso, vamos.
O camiño que leva a Belén
baixa ata o val que a neve cubriu
os pastorciños queren ver o seu Rei,
tráenlle agasallos no seu humilde zurrón.
Naceu nun portal de Belén
o Neno Deus.
Eu quixese poñer ós teus pés
algún presente que che agrade, Señor.
Mais ti xa sabes que son pobre tamén
e non posúo máis ca un vello tambor.
Abonda!
Dixen que xa abonda!
Seica non sabedes o que podedes espertar?
Segundo a lenda,
o Krampus era un ser maligno que, durante moito tempo,
axexaba nenos e nenas de todo o mundo durante o Nadal,
ata que un día foi derrotado.
Contan que ese día perdeu todos os seus poderes
e o seu corpo esvaeceu no aire,
aínda que unha pequena parte del logrou sobrevivir:
A súa sombra!
Hoxe en día, aínda segue algures,
durmido baixo o poder do Nadal.
Demasiado feble para poder espertar.
Pero se un día o espírito do Nadal murcha,
a sombra do Krampus espertará do seu letargo forzado
e tratará por todos os medios de acabar co Nadal para sempre,
porque só así recuperará o seu corpo orixinal e os seus poderes.
A súa sombra percorrerá as rúas,
buscando a persoa perfecta á que posuír.
Pero que fas aínda aquí, Marquiños?
Vai para casa, que son datas para pasar en familia.
Agradézollo, señor alcalde.
-Bo Nadal. -Igualmente.
Ah! E Marquiños, non esquezas darlle un bico a Ester da miña parte.
Séntese ben, señor alcalde?
Mellor ca nunca.
E o único xeito de rematar con el,
será atravesando o seu corazón coa Estrela do Nadal orixinal,
unha reliquia inmensamente poderosa.
A que vén isto?
Se ti dicías que xa non cres nestas cousas, non?
Xa, mais ti si e gústame amedrentarte porque es unha cagarolas.
Eu non son unha cagarolas.
Decatádesvos do grave que é isto?
Isto é a C.H.U.S.M.A., vós sodes a C.H.U.S.M.A.
e se queredes seguir sendo C.H.U.S.M.A.,
tédesvos que comportar coma C.H.U.S.M.A., entendido?
-Non é xusto! -Pero se empezou el!
Deixádeslle facer o que lle peta.
-Dubidas da miña imparcialidade? -Coido que si o fixo.
-Por que non calas? -Calade todos!
Suxírovos que lisquedes agora mesmo.
Porque calquera cousa que poidades dicir ou facer a partir de agora,
só empeorará a vosa situación.
Por certo, meus queridos Kings, unha preguntiña antes de que marchen.
Que cren que debo ceibar na miña cabalgata?
Chocolates...
ou caramelos macizos para mancar os nenos como fan vostedes?
Pagarás por todo isto, asno rastreiro, óuvesme?
Xúroche que isto non vai ficar así.
Silencio!
Fóra de aquí!
O Nadal é a mellor época do ano,
non cres, meu amiguiño Elfo 1?
Si, encántame o Nadal.
Elfo,
ven a min!
Que foi esa voz?
Que voz?
De que falas?
Has de estar canso, non si?
Vai repousar, pequeno lampantín.
Sei que odias o Nadal tanto coma min.
Axúdame e o destruiremos xuntos.
Non entendo, pensaba que os seres máxicos vos levabades ben.
Non, é que nos levamos ben,
pero este Santa do demo leva séculos sementando o xoio.
Normalmente, non nos comportamos así. Verdade, Gaspar?
Que si,
o que ti digas.
Boas noites.
Rudolf, musiquiña.
Activando música.
Alcalde, emocióname presentarlle o meu proxecto de cabalgata.
Coido que se bulimos,
os meus elfos poden ter todo listo para mañá, día 25.
Quero unha cabalgata diúrna
para que os nenos e nenas poidan gozar dos agasallos
mentres os pais e nais toman un vermuciño, un tequila...
Quero que sexa unha cabalgata ó grande porque...
Rudolf, musiquiña.
Rudolf, música!
Pechando cortinas.
Que fai?
Rudolf, abre as cortinas e pon música!
I'm sorry, isto normalmente non nos acontece.
Sorpresa.
24 DE DECEMBRO NOITEBOA
Cantar non está entre os seus talentos.
Non, non, non moito.
Oe,
coidas que Gaspar está tan afectado polo que pasou na C.H.U.S.M.A.?
-Entre outras cousas. -Xa.
En fin, hai que entendelo.
Non saes con Paco e con Oriol de festa?
Non me apetece.
Unha mágoa.
Porque...
a min si me apetecería bailar.
Mira, Balta,
levamos máis de 2000 anos metidos nisto.
Somos e seremos reis para sempre,
-para o bo... -E para o malo.
Non te preocupes, vello amigo.
Pasaráselle.
Iso espero.
Temos un problema.
Segues a pensar que a maxia non existe?
Imos quedar toda a noite espertas
para poder ver a Santa cando traia os agasallos.
Estás tola ou que?
Que pasa? Ah! Xa o sei.
Tes medo de que eu teña razón e ti non, non si?
Apetéceche unha copiña?
Si.
Volvo agora.
Non te movas.
Gaspar,
vimos buscarte. Reclámannos no mundo máxico.
Que? E non pode ser nun chisco?
Non, código vermello. Vamos.
Código vermello.
Oe, Felipe...
Gústache a tónica?
Preguntádelle ó voso Rei.
Que dis ti do noso Rei?
Eh, eh, non sinales, non sinales.
Tranquilidade!
Tranquilidade.
Estamos todos de acordo
en que é algo preocupante
que Santa Claus non estea localizable,
sendo hoxe a noite de Nadal.
Vós sabedes algo?
Non.
-Seguro? -Seguro.
Desculpe, chanceleresa,
chamounos porque cre que temos algo que ver?
-Si. -Si.
Si?
Non.
Chameivos porque esta noite
é a noite máis máxica do Nadal.
E todos os nenos e nenas do mundo
agardan a chegada de Santa Claus,
mais se mañá descobren que non chegou,
iso poría en grave perigo o espírito do Nadal
e a todos nós.
Hai que repartir os seus agasallos.
Vós non traballades esta noite.
-Desculpe, chanceleresa, mais nós podemos... -Non!
Vós dirédelles como o fai Santa, entendido?
Si, señora.
Isto si que non.
Por que nos humillariamos facendo algo así?
Porque, se mañá
cando saia o sol,
os nenos non atopan
os agasallos de Papá Noel baixo a árbore,
quedaredes expulsados de forma
inmediata e permanente da C.H.U.S.M.A.
Ah, por iso.
Está ben, pois nada.
É que cando che deixan as cousas claras...
Clarísimas.
Onde estou? Onde estou?
Axuda!
Alguén, axúdenme, son Santa!
Que é isto?
Axuda, por favor!
Krampus.
Vexo que, a pesar de todo,
non te esqueciches de min, vello amigo.
Krampus, é Nadal, os nenos agardan agasallos.
Por favor, que queres?
Dime que queres, que queres?
Sábelo de sobra.
Isto fixéstemo vós.
Arrebatástesme os peus poderes e o meu corpo.
Cando remate co Nadal para sempre,
recuperarei o meu corpo orixinal e todos os meus poderes
e entón ningún neno nin nena do mundo,
volverá a estar a salvo de min xamais.
Non vas saír coa túa, Krampus.
Coidas que secuestrándome vas acabar co Nadal?
Iso non vai pasar.
Non!
Só con iso está claro que non.
Mais cando os nenos e nenas esperten mañá
e vexan que Santa non veu,
estarei máis preto de cumprir o meu propósito.
Bo intento,
mais aquí non hai cobertura para os teus dispositivos modernos.
Non podes facer nada.
Compañeiros,
ha de haber unha explicación
para que Santa nos abandonase no peor momento posible.
Non, non choredes.
Non.
Mentres a descubrimos,
terémonos que conformar cos tres paquetes que nos endosou a Comisión.
Perdoa, peitearrenos, mais
os Magos xa repartiamos agasallos desde moito antes que ese Santagaitas.
Para nós, isto é pan comido.
Si, mais, é realmente necesario que vaiamos vestidos coma paparóns?
A ver, como cho explico?
Os rapaces agardan a Santa, así que será Santa quen entregue os agasallos.
E bulide, eh? Apenas queda unha hora para saír o sol.
Agarda.
Non corras.
Hai tempo abondo, mais só se o facemos ó noso xeito.
De acordo.
De acordo, está ben.
Amigos, é hora de repartir agasallos.
Vamos.
Stop!
A escaleira!
Estades de broma, non?
Ti suxeita, mira e aprende.
Ides tardar media vida repartindo.
Tanto ten, non ves que temos parado o tempo?
Poderíase retroceder o tempo con ese método voso?
Poderíase. Mais non nos peta.
Sería moi perigoso.
As consecuencias serían catastróficas.
Enfrontariámonos a un paradoxo capaz de xerar unha reacción en cadea
que reformularía a continuidade espazo-tempo.
Xesús, María e Xosé.
Que chispa levo!
Que teima con poñer alcohol polas casas.
Eu, por non desbotalo, entendes?
Entendédeme un chisco tamén a min.
Que pasa?
Isto é normal?
-Non. -Raro.
Marchemos de aquí.
Agora si que xa estamos nela.
Á merda.
25 DE DECEMBRO NADAL
Xa é de día.
Aínda agardas que veña Santa?
Xa verás como veu!
Díxencho.
A maxia non existe.
Mais ten que...
Non, vale?
Déixao.
Como puidestes fallar na vosa misión?
Só tiñades que facer o que levades facendo dous mil anos.
Algo ou alguén nos sabotou.
Non sabemos.
Eu si o sei.
Esta bruxa pensa que isto non é un accidente.
Cre que vós sodes os responsables da desaparición de Santa.
Zoscáronlle!
Matóns!
Sempre lle tiveron envexa!
Iso sábeo todo ser máxico, eh?
Agardade un momento!
Vós non credes que sexamos capaces de facer algo así, non si?
Si, seguro que foron eles.
Abofé que foron eles.
-Verdade? -Eu non creo nada.
Nin nun sentido, nin no outro.
Benqueridos compañeiros.
A ver.
Por que fariamos nós algo así?
Hai tempo que non o aturades.
Ti mesmo dixéchesme un día que estabas farto da invasión cultural.
Non podiades aturar que ós nenos e nenas
cada vez lles chiste máis escribir a Santa que a vós.
Así que, fixestes que desaparecese!
Endexamais se viu algo así na C.H.U.S.M.A.!
Traizón! Dixen traizón!
Traizón! Traizón!
Traizón!
Debilitastes enormemente o Espírito do Nadal.
Todos sabemos o perigoso que iso pode chegar a ser.
As terribles consecuencias que algo así podería chegar a ocasionar se...
-Non me queda outra que expulsar... -Chanceleresa!
Quizais deberiamos refrescar ós aquí asistentes
o Principio Indubidus Pronatale,
recollido no artigo 11.3 do Convenio do Nadal,
pois talvez non todos o teñen tan presente coma nós.
Claro.
Mais refréscao ti, que eu teño a voz un chisco tomada.
Todo acusado é inocente
ata que se probe a súa culpabilidade,
e xa que non hai evidencia da culpabilidade dos Reis,
asumo que a C.H.U.S.M.A. iniciará unha investigación
antes de emitir un xuízo.
Claro, por suposto.
Que ben preparada vén esta rapaza.
Preparadísima.
Grazas.
Ía dicir xusto iso
antes de que me interrompeses.
Non hai outro remedio que iniciar
unha investigación sobre o acaecido.
Misión cumprida.
Os Reis...
Fracasaron.
Mira quen está aquí.
Coñeces o meu amigo elfo?
Unha chanza.
Xa sei que vos coñecedes.
El era amigo teu, el te traizoou, bla, bla, bla...
E agora déixovos, que tedes moitas cousas das que falar.
Como puideches, Elfo 1?
Es o meu amigo.
O teu amigo?
Non me fagas rir.
Sempre me trataches coma un escravo.
E iso de "Elfo 1" non o soporto.
Mais chámote Elfo 1 porque para min es o mellor.
You're number one!
Nunca me viches coma a un amigo.
Para ti significo o mesmo que calquera dos teus drons cotrosos.
Xúroche que se me portei coma un parvo, é porque son parvo.
Non porque non te considere o meu amigo.
Mais, aliarte co Krampus?
Que che aconteceu?
En que intre abandonaches a razón pola tolemia?
A tolemia era traballar para ti.
O Krampus trátame coma un amigo, coma un igual.
Somos como Batman e Robin.
Como Timón e Pumba.
Como Frank e Nstein.
Entendes?
El si me respecta.
Hobbit, xa tiveches leria dabondo!
Veña, que temos traballo!
Ves?
Ata temos alcumes entre nós.
Pódese saber onde se meteu o panoco de Santa?
Credes que lle puido pasar algo malo?
Algo malo a Santa? Por favor. Agora mesmo estase a rir de nós.
Como estades tan seguros?
Preocuparse por el é unha perda de tempo.
Coñecémolo.
Ide subindo, vou agora.
Ola.
-Ola. -Ola.
Onde...?
E logo, que pasou? Estaba preocupada.
Non, todo ben. É que nos xurdiu un imprevisto e...
Nada, non te preocupes.
Pois semella que...
que este ano o Nadal botouse a perder.
Si. Algo ouvín, si.
Oe,
podemos falar do que aconteceu onte á noite?
Si. Mira...
Gústasme.
Gústoche?
A que se refería Snegúrochka con que debilitar o espírito do Nadal
tería consecuencias terribles?
Verás,
o espírito do Nadal é máis importante e poderoso do que poidas imaxinar.
Non só pola existencia dos seres máxicos,
senón que tamén protexe o mundo do mal
e das criaturas perversas
que, se non existise o Nadal,
sementarían o caos e o terror por toda a Terra libremente.
Cando as nosas accións non son exemplares,
o espíritu do Nadal murcha e a nosa maxia faino con el.
De verdade credes que Santa puido correr un risco tan grande
só para amolarvos?
-Si. -Estades de broma?
-Credes que poría en risco o Mundo Máx...? -Sen dúbida.
E a existencia dos seres máxicos?
Abofé.
E credes que tamén á persoa á que máis quere no mundo?
A el mesmo, a Santa Claus.
En serio?
Vedes? Temos que atopalo.
Non só para demostrar a vosa inocencia,
senón para salvar o espírito do Nadal.
E que facemos?
Pouca cousa.
É algo imposible.
Imposible? Falades en serio?
Os mesmos que hai dous mil anos cruzaron un deserto
á procura dun bebé, son os mesmos
que non dan atopado un home barbudo con poderes,
que viaxa en zorra deportiva?
Aquilo non estivo nada mal, eh?
Nada mal.
-Foi mítico. -Único.
-Épico. -Espectacular.
A ver.
No suposto de que o fixésemos,
poderiamos enviar os falcóns
na procura de pistas por todo o mundo.
Ben.
E se os nosos paxes sinalaran as pistas nun mapa,
poderiamos obter un padrón.
-Iso é, Melchor. -Moi ben, Baltasar. Vamos.
Mais es o tipo que vexo unha vez ó ano
durante dúas semanas e volve marchar.
As miñas fillas son o máis importante para min
e non merecen que deixe pasar a alguén que non vén para quedar
e que sempre ten algo máis urxente que facer noutro lado.
Mais...
Enténdeme un chisco a min tamén.
Felipe.
Veña, vamos!
Agora?
Felipe!
Pero por que agora?
É moi urxente.
Como sabedes, Santa Claus desapareceu.
Mandamos falcóns por aquí para buscalo,
así que, preciso que vós miredes ó norte e vós o sur, si?
-Si, vamos. -Veña, vamos, rapaces.
26 DE DECEMBRO
Onde?
28 DE DECEMBRO
31 DE DECEMBRO NOITEVELLA
Após a terrible perda do Nadal,
agora tamén quedamos sen Noitevella
debido a un estraño fallo no reloxo.
Axuda!
2 DE XANEIRO CIDADE DE MÉXICO
Guíanos, Señor, e axúdanos a atopar a Santa.
Xa sabía eu que non nos abandonaras!
Após dous milenios por fin te lembras de nós!
É El?
A ver, policía federal!
Tiren os seus sacos e baixen dos camelos!
Atopamos pistas por todos estes lugares.
Dinos, Zambomba.
Di que é aquí.
MONARQUÍA TIRANÍA REIS FÓRA
E isto a que vén?
4 DE XANEIRO
Santa!
Alguén me axuda?
Acabou o Nadal!
Elfo...
axuda.
Roscón?
Es ti?
SANTA DESÉXAVOS UN BO NADAL UN QUE VALE POR TRES
Baldroeiro.
Pois nada, outra pista falsa.
"Un que vale por tres".
Que badanas.
Sigo sen crer que a C.H.U.S.M.A. dixese que o odiamos por envexa.
-Envidia? De que? -De que?
É que é un cero á esquerda, non para de amolar.
O único que fixo é amargarnos a vida.
Non o aturo nin un día máis.
Malpocado.
Ha resultarlle moi duro ser o preferido de absolutamente ninguén.
Ninguén.
Non tal, ten algún fan.
Catro gatos.
Ademais, pola súa culpa poden botarnos da C.H.U.S.M.A.
El comezou a pelexa, non nós. Pois que o boten a el.
Perdoe, señor. Ten un minuto para axudar a nosas amigas as baleas?
Túas amigas as baleas?
Vouche dicir algo.
Ás veces cres que as baleas son amigas túas,
mais ollo, que nunca sabes o que van dicir de ti por detrás.
Envexa nós a Santa...
Non hai por onde collelo.
Terlle envexa por que? A ver?
-Por ser famoso en todo o planeta? -Porque a súa zorra voa?
-Envexa, de que? -De que?
E habería que levar os falcóns ó oftalmólogo,
porque non é normal non diferenciar a unha persoa real dunha foto.
Entregando mensaxe.
Melchor! Gaspar! Baltasar!
O Krampus espertou!
Ten posuído o alcalde
e quere rematar co Nadal para sempre!
Tenme secuestrado aquí, no soto do concello.
Sofía!
Non hai tempo! Come on, Reis!
Podes vir?
Melchor! Gaspar!
Que queres?
O Krampus espertou!
Veu Santa!
Está no salón!
Que dis?
Para de inventar cousas xa, de verdade, que é que es moi pesada.
Non hai tempo! Come on, Reis!
Melchor! Gaspar! Baltasar!
O Krampus espertou!
Ten posuído o alcalde
e quere rematar co Nadal para sempre!
Corre, que foxe!
Pero, e mamá?
Agora esquécete de mamá.
Mira, aí está! Corre, corre, que se nos escapa!
-Corre, que foxe! -Fago o que podo, si?
Bea, por alí, por alí, corre!
Díxencho, a maxia existe!
Belén?
Belén!
Que acontece?
-Dime. -Belén...
Decidín que quero ficar aquí.
Acabáronse as urxencias.
Quero...
quedar contigo. E coas nenas
Belén,
este é o meu lugar.
Síntoo.
Teño que marchar.
Pero, por que? Que pasa?
Porque as nenas non están.
-Pero... -Non están.
-Vale... -Non sei onde están.
Está ben, vou contigo. Acouga, si?
Melchor! Gaspar! Baltasar!
O Krampus espertou!
Ten posuído o alcalde
e quere rematar co Nadal para sempre!
Aí está.
Tenme secuestrado aquí, no soto do...
Un...
-Correde, non hai tempo! -Dous...
Come on, Reis.
Agora!
Pero... que fuxiu!
E agora que facemos? Santa precisa a nosa axuda.
Tenme secuestrado aquí, no soto do concello.
Non hai tempo. Come on, Reis.
E vaina ter.
-Pero onde se meteu este home? -Non o sei.
-Non é posible que marchase para sempre, non? -Non.
-Verdade? -Estou chamando a Belén.
Ola, Belén, que tal? Desculpa, quería saber se...
Como?
Que as nenas fuxiron, non sabe onde...
-Mamá! -Estamos aquí.
Belén, acouga, si, que están aquí.
Non te preocupes, quedamos con elas ata chegares ti.
Vimos a Santa, o Krampus teno secuestrado no seu soto.
Precisa a axuda dos Reis Magos para salvar o Nadal.
Rapazas, semella que tedes moita imaxinación, eh?
Melchor! Gaspar! Baltasar! O Krampus espertou!
Ten posuído o alcalde
e quere terminar co Nadal para sempre!
Tenme secuestrado aquí, no soto do concello.
Non hai tempo! Come on, Reis!
Merda, non podo crer que lles estea pedindo axuda a estes tres.
Segue gravando?
Elas teñen razón.
O Krampus.
Volveu.
Ana, queda coas nenas ata que volva Belén.
-Melchor, vamos, non hai tempo que perder. -Que acabas de dicir?
Que non hai tempo que perder.
Non, non, ti acabas de chamalo Melchor.
-Non, non. -Non.
-E ti es Baltasar... -Non, non.
-E Felipe é Gaspar. -Non!
Son os Reis Magos!
-E adeus a dous mil anos de misterio. -Incrible!
E despois din que es o máis listo dos tres. Veña, tira.
-Se volve Gaspar... -Cóntollo, si.
Moita sorte.
E vós, rapazas...
Veña.
Son os Reis Magos!
Seres do Nadal,
as novas son terribles.
O espírito do Nadal morre.
Quédanos pouco tempo.
OS MITOS DO KRAMPUS
Aquí di que a única maneira de acabar co Krampus
é atravesándolle o corazón coa Estrela de Nadal orixinal.
Temos que atopala.
Como? Seica sabes onde está a Estrela?
Pois...
A Estrela de Nadal orixinal atópase no Mundo Máxico.
Rúa do Palacio da C.H.U.S.M.A., número 1.
E pódesnos levar alí?
O acceso está restrinxido, non estou autorizado para iso.
Claro, é que que preguntas tes.
Se é un simple reloxo, como ía poder?
Non son un simple reloxo.
Se quixese, podería facelo perfectamente.
Vouvolo demostrar.
Activando zorra.
Xúroche que este ano quedan sen Reis.
Acouga, Belén. Están no cuarto, a salvo.
Non te preocupes.
Alá vamos!
Sorpresa!
-Que está pasando? -Nin idea.
Estou tan sorprendido coma ti.
Coido que só nos queda unha opción.
-Vamos. -Adiante.
Espero que Gaspar non estea con ninguén coñecido.
5 DE XANEIRO NOITE DE REIS
Xúroche que non sei nada disto.
Home, a ver...
Ó mellor...
algo si sei.
Xa veñen os Reis
co aguinaldo,
xa lle traen ó neno
moi lindos agasallos.
O alcalde estavos a agardar.
Como?
Vaia!
E o outro?
Tanto ten.
Benvidos, Reis Magos.
Pódese saber onde levou esa zorra as miñas fillas
e por que estades vestidos así?
É longo de contar, mais están ben, non te preocupes.
Seguro que vai todo ben. Agora vou por elas...
Non! Ti non vas ningures.
Perdoa?
Vas con Melchor e Baltasar, que precisan a túa axuda.
Non. Que se amañen sós.
Dixo Melchor e Baltasar?
-Si. -Pero a ti que che pasa?
Como? Son os teus amigos e necesítante.
Os amigos no se rin de ti nin te chaman infeliz e patético.
Quen dixo iso de ti?
Os meus supostos amigos: Melchor, Baltasar e a nova amiguiña!
-Entón ti es...? -Si.
A ver, unha cousiña...
Un intre, Belén.
-Cando dixemos iso? -Na estación de servizo.
Non disimules. Escoiteino ben.
-Na estación? -Na de servizo.
-Isto é incrible. -Isto é bastante incrible, si.
-Agora entendo todo. -O que?
Ías deixar de ser Rei Mago por min?
Pois si.
Non falabamos de ti, senón de Santa.
Por favor, de unha en unha.
Pero como o ías deixar?
Pero se tes o mellor traballo do mundo.
As nenas e nenos adórante.
O Krampus espertou.
Posuíu o alcalde e secuestrou a Santa Claus.
Melchor e Baltasar foron rescatalo, mais non o van poder facer sós.
Sabes unha cousa?
Ti sempre fuches o meu Rei favorito.
E sempre o serás.
Veña, tira.
-O concello? -Está por alí.
Non te preocupes, Belén, eu vou polas nenas.
-A maxia existe! -E chístame un mundo!
Mira, a Estrela do Nadal!
Boa noite desde a praza do concello.
Como podedes ver, centos de persoas
achegáronse á porta do edificio
para protestar ante a falta de novas sobre a cabalgata dos Reis.
Esta noite o Nadal corre perigo
e todo está en mans de tres persoas:
os Reis Magos.
Sinceramente, sinto que vaiades perder o espectáculo.
Mais quero que saibades que vos estou eternamente agradecido.
De non ser pola vosa pelexa,
xamais podería espertar.
Que teñades un feliz Non-Nadal.
Síntoo, de verdade.
Todo isto é culpa miña.
A miña necesidade de humillalos foi o que espertou o Krampus.
Xa sabes o que din:
dous non pelexan se un non quere.
Envexa.
Si, recoñezámolo, tiñámosche envexa.
Non soubemos aturar que cada ano nos superases en todo.
De que falas?
Son eu quen vos ten envexa a vostedes.
Vostedes son os orixinais,
os tres de sempre, os tres Reis Magos.
The Kings!
Sempre tan amigos, tan unidos...
Pois...
Xa non tanto.
Gaspar abandonounos.
Marchou.
E quizais non o volvamos ver nunca.
Un home tan sensible e humilde.
Un corazón con patas.
Só ten un defecto e é que é...
-moi susceptible. -Moi susceptible.
Que?
-Falando outra vez mal de min? -Gaspar!
Vou ver se atopo algo para sacarvos de aquí.
O ambiente aquí na praza do concello
comeza a estar axitado.
A cabalgata tiña que ter comezado hai horas
e seguimos sen novas dos Reis Magos.
Estou dentro.
O noso querido amigo Gaspar.
Volviches.
Claro, hai que salvar o Nadal.
E só podo facelo coa axuda...
dos meus amigos.
Credes que isto servirá?
Agora o saberemos.
A ver...
Podes facelo, Gaspar.
Con todas as túas forzas!
Hobbit, recolle todo. Xa falta menos.
CO SEU MELLOR AMIGO ELFO 1
SEMPRE XUNTOS
Agarda!
Agarda.
Esta vez, por que non comezas por Baltasar?
-Que? -Pero non confiabas en min?
E confío.
-Confío. -Vale.
Confío moito! Pero...
el tamén. A que ti tamén confías?
-Por suposto. -Empeza por Baltasar.
Está ben.
Chiquilín!
Regresaches.
Si.
Tiñas razón.
Non é que non sexas o meu amigo,
simplemente es idiota.
Si, é o que che dicía, son idiota.
Temos que bulir.
Hai que deter o Krampus antes de que saia e cancele a cabalgata.
Se o fai, recuperará a súa forma orixinal
e non teremos nada que facer.
Quen sodes vós e que facedes coa zorra de Santa?
Levaron a Santa.
Santa foi secuestrado polo Krampus.
Iso non pode ser. A C.H.U.S.M.A. rematou con el séculos atrás.
Todo isto é mentira!
Non tal!
Por terrible que sexa, están no certo.
O Krampus espertou
e precisamos a Estrela do Nadal para derrotalo.
Estás cen por cen segura?
Si.
Víchelo cos teus propios ollos?
Pois a ver, non, mais...
Entón como podes afirmar algo así con esa afouteza e rotundidade?
A decisión está tomada.
A estrela queda no seu lugar,
onde debe estar, no Mundo Máxico.
Quen vos dá ese dereito a decidir sobre o futuro do Nadal?
Somos os seres do Nadal.
Credes que o Nadal vos pertence?
O Nadal non pertence nin a Santa, nin ós Reis, nin a ningún de vós.
É de todos os nenos e nenas do mundo.
Nós somos os protagonistas.
Onde vas, Sandoval?
Como escapastes vós?
Considérao un milagre de Nadal.
Ah, si?
Traizón?
Vaia, vaia...
Que pretendedes exactamente?
Falar contigo antes de que cometas o maior erro da túa vida.
Ese é o voso gran plan?
Cala, Krampus! Non sexas tan egocéntrico.
Non todo xira arredor de ti, you know?
Sabemos que estás aí dentro, Ignacio.
E que ti non queres acabar co Nadal.
Iso é o último que quererías facer.
Por suposto que non,
porque ti gozas do Nadal más que ninguén.
Como cando eras cativo.
Cada ano, toda a familia reuníase no Nadal,
na casa dos teus avoíños.
Cada ano montabades o belén ti mais teu irmán.
Ata que viña o tío Juan, acendía a cheminea
e sentabades todos xuntos cantando:
Ande, ande, ande, a marimorena...
Ande, ande, ande, que a noite é boa.
E seguro que te lembras moi ben desa mañá,
cando fuches a abrir o teu agasallo.
Sen saber como, apareceu a túa primeira bicicleta.
A BMX vermella de cross.
Con lamias brancas.
De verdade queres acabar con todo isto para sempre?
Non.
Eu non quero.
Eu non quero!
Non quero, non!
Mais eu si!
E agora, se me desculpan,
teño que rematar co Nadal.
Acaba de saír o excelentísimo alcalde, Sandoval
semella que vai dicir algo. Agardamos que sexan boas novas.
Xa é oficial!
Os Reis Magos...
non farán a cabalgata!
Papexón!
Os tres Reis Magos de Oriente
tamén nos abandonaron.
Xa vou vello para isto.
Estamos perdidos sen a nosa maxia.
É el.
-Somos nós! -E traemos axuda!
-Mais cómpre que o distraiades. -Precisamos tempo.
Rematou o Nadal!
Agora xa teño todo o meu poder.
Xa non podedes facer nada contra min.
Agora ningún neno estará a salvo
das gadoupas do Krampus.
Non podes pasar.
Que vas facer para impedilo?
Se ó abrir a persiana,
unha cor porcelana...
A que vén isto?
Reflexa o lugar,
é un sinal de que xa chegou o Nad...
Se contemplas un neno,
recibindo cari...
Tío, tío, tócache.
Se volve nevar,
é un sinal de que xa chegou o Nad...
Abonda!
Fóra, fóra!
Perdoa, neniña, desculpa. Vamos buscalos.
Abonda.
Aceptade a vosa derrota.
O Nadal morreu.
Se escoitas panxoliñas ó lonxe...
E a xente ri ó camiñar...
Todas as cousas
traen lembranzas...
Será porque chegou o Nadal.
Non terei piedade convosco.
Se ó pechar as ventás,
un olor de abelás
cobre o teu fogar,
é un sinal de que xa chegou o Nadal.
De que xa chegou o Nadal.
De que xa chegou...
o Nadal!
Isto é unha broma ou que?
Non! É unha distracción!
Ti quen es?
Ana Ruiz,
paxe en prácticas.
Sandoval.
Amigos, por fin vencemos o Krampus.
Por fin!
Ben!
Que fan aquí?
-Vou ó meu despacho. -Si, mellor.
Que lindos!
Alcalde, benvido.
-Vedes algo? Védelos? -Non.
Rapaces, isto aínda non rematou.
Debemos recuperar o Nadal.
Están agardando fóra.
Miña nai querida, vannos linchar.
Pode ser, mais trátase de salvar o Nadal
e alguén nos lembrou
que o máis importante do Nadal non somos nós.
Ana, bonita, por que non saes ti primeiro
e calmas un chisco eses ánimos? Anda.
-Eu? -Si, si, ti!
Vamos, veña, vamos.
Aí vén, aí vén.
É Ana!
Fóra! Fóra!
Ola?
Ouvídesme?
Supoño que vos estaredes a preguntar...
-Lisca, apaiolada! -Iso!
Fóra! Fóra!
-Como ía dicindo... -Tanto nos ten!
Queremos ver os Reis!
A ver, se me deixásedes rematar, ó mellor...
Queremos ver os Reis! Queremos ver os Reis!
Mira, eu paso...
Con todos vós...
Os Reis Magos!
Bo Nadal!
Pídovos, por favor, un forte aplauso
para o noso gran amigo: Santa Claus.
Non o podo crer, é o seu momento. Gocen!
Santa, Santa, Santa!
Como está a miña xente?
Bo Nadal!
Santa, Santa, Santa!
PROHIBIDO O PASO
Pois, meus kings,
foi un pracer pasar o Nadal xuntos, mais temos que liscar.
E onde vas?
Como que onde? Pois a entregar os meus agasallos.
Non podo deixar que as nenas e nenos
queden sen agasallos de Santa no Nadal,
estamos tolos, ou que?
Santa, sabes que hoxe é día cinco?
Ti tranquila.
Vou facer un truquiño que teño co reloxo para ir atrás no tempo.
Mais sabes o perigoso que pode chegar a ser iso?
As consecuencias serían catastróficas.
Enfrontariámonos a un paradoxo capaz de xerar
tal reacción que reformularía a continuidade espazo-tempo.
Non, non... Ah, é unha broma!
Nunca o fixen!
Vai ser a primeira vez que o faga de novo.
Mais enténdanme a min,
non podo deixar que os nenos e nenas queden cos vosos agasallos cotrosos.
Non mo perdoaría.
Veña, bo proveito, kings.
Vamos, Chiquilín, a traballar. Deica, carrozas.
Adeus.
Pois..
Haberá que querelo como é, non si?
Non sei por que, mais coido que isto traerá problemas.
Let's go! Ó pasado, Elfo 1!