Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przejdziemy całe osiedle?
Budynki są połączone. Weszliśmy od strony Róży Wiatrów.
Teraz przejdziemy do Konwalii.
- Durne nazwy. Tu nie ma żadnej konwalii. - Zaufaj mi.
Wywodzę się od Tuaregów.
Tędy.
I byłem skautem.
Delta jeden do bazy.
Podajcie lokalizację.
Chodzimy korytarzami. Ousmane, gdzie jesteśmy?
Prawo, lewo, niebieskie drzwi, a teraz w prawo…
Prawo i zielone drzwi. Tutaj.
Zielone drzwi.
- Gotów ująć największego zbira Europy? - Nie.
Za późno.
- Diaz tam jest? - Tak.
Wzywamy resztę?
Najpierw go namierzmy.
Chucherko. Timothée Chalamet, tylko brzydszy.
Minęły trzy lata. Pewnie dostał robotę.
Gdzie to chucherko?
Gdzie się chowasz?
Jak tam, rodzinko?
Zapytałem: „Jak tam?”.
Niepokonany…
Jordan Diaz!
Nie słyszę, głośniej!
Timothée się posunął.
- Ile ma to zdjęcie? - Trzy lata.
To przez fryzurę. Fryzura wszystko zmienia.
Nie mam wzywać reszty?
Powtarzam: pięć zwycięstw!
- Słychać mnie? - Szlag.
Aplauz dla mojej mordeczki, Diaza!
Głośniej!
Wielkie brawa!
- Fajny wieczór? - Tak!
Wracajcie do domów. Aresztujemy gwiazdeczkę.
Policja okrążyła budynek. Nie róbmy scen.
Spokój, Jordan. Wszyscy do domów.
Nie zgrywaj gościa z dzielni.
Chcesz się bić? Proszę bardzo.
- Co? - Wzywaj resztę.
- Co? - Reszta.
Wzywaj resztę.
Chłopaki, teraz. Szybko!
W drogę!
Idziemy!
Poszliśmy w prawo…
Miało być prawo i lewo.
- Niebieskie drzwi. - W lewo.
- Są niebieskie. - Szare.
Wykończ go, Ousmane!
Policja!
Ręce do góry! Co to?
- Śmieci. - Wyrzucaj!
Plastik do lewego!
Sortuję, przysięgam!
- To nie on. - Wychodzimy!
Nie cackają się ci od recyklingu.
- Policja! - Ruchy!
Nie ruszać się!
Ręce do góry!
Policja!
Nie ruszać się!
Tak jest.
Nie puszczę cię.
- Puść! - Za późno.
- Tak! - Ani drgnij!
- Zajmijcie się tym. - Chodź.
Ty z mikrofonem!
Chodź i ogłoś, kto dziś wygrał.
- Zwycięzcą wieczoru… - Jest policja!
Policja.
- Nie. Zwycięzcą wieczoru… - Zwycięzcą wieczoru…
Jest policja!
- Policja! - Policja!
Kapitanie Monge.
Jest pan obecnie zastępcą komendanta na 12. komisariacie.
- No, zastępcą… - Mylę się?
Jestem drugim komendantem.
- Zastępcą. - Tak…
Trzy razy starał się pan o stopień komisarza. Nic z tego.
Nie tak zupełnie nic.
Wnioski o przeniesienie do kryminalnych, antyterrorystów, ochrony…
Bezskuteczne.
Jakiś komentarz?
Jak powiedział Amin Maalouf:
„Miłość karmi się cierpliwością tak samo jak pożądanie”. Piękne.
Zna pani Maaloufa?
Mowa o pana karierze.
- Tak. - Wie pan, czemu tu jest?
- Nie. - Przecież pan wie.
Kłamiemy, by poznać prawdę.
A jaka jest prawda?
Pani mi powie.
- To nie przesłuchanie. - Na pewno?
- Powołam się na piątą poprawkę. - To nie USA.
A na terapii prawo do milczenia sporo utrudni.
Znam ją?
- Osobiście? Z pracy? - Z pracy.
To ułatwia sprawę.
Nie, nie pamiętam.
- Clarissa Malbec. Zatrzymana za włamania. - No tak.
Wyjątkowo przebiegła.
Podczas przesłuchania
powiedział pan:
„Wydaj wspólnika, to zaproszę cię na kaczkę do Tour d’Argent”.
Możliwe.
- I co pan na to? - Nic. Pani jest wegetarianką?
Według kolegów naraża pan śledztwa.
Martwią się, że ma pan kompleks wyższości.
Nie mam żadnych kompleksów.
Uważa pan,
że kolacja z panem to lepsza zachęta niż wycofanie zarzutów?
Tę filozoficzną debatę chętnie podejmę z panią
podczas posiłku w dowolnej restauracji pani wyboru.
Świetnie. Usłyszałam już dość.
- Dziękuję. - Podziękuje pani potem.
To znaczy?
Nie szarp tak.
To kaszmir.
- Dobrze. - Tak.
Ta dupcia…
Tędy!
Wyglądasz jak ojciec.
To ten nos. Nos Monge’ów.
- Nie krępujesz się w ich sypialni? - Nie, czemu?
Skończ z tym Freudem.
Nigdy ich tu nie ma. Nie płacę czynszu. I jestem przyzwoity.
Zawsze zmieniam pościel.
Włączysz muzykę? Niepokoję się.
Wiesz, czemu Enzo Ferrari nie miał radia w aucie?
Nie.
Żeby słyszeć silnik.
Zawsze jesteś taki skrupulatny?
Nie.
Zrywanie ubrań to tylko igraszki, tak?
- Tak. - Zgadzasz się?
- Tak. - Nie wymusiłem tego?
- Nie. - Niczego nie obiecałem w zamian?
- Już? - Nie, ale…
- Dziś niczego nie wolno. - Cicho.
Wychodzisz?
Mam wędzonego łososia. Dziki, ręcznie krojony. I szampan.
To miłe, ale idę.
No to cześć i dziękuję.
Nie ma za co. Ja dziękuję.
Numer masz w moich aktach.
Dzwoń śmiało.
Bez obaw.
Cieszę się, że tak to odbierasz. Mężczyźni często obrywają.
Ludzie za dużo myślą.
Narcystyczna ochota na zaliczenie miłej dupci? Czemu nie?
Masz więcej niż tylko dupcię.
Nie mówię o sobie.
To cześć.
Cześć.
Dobrze, Diakité.
- Bójka. Już tłumaczę. - Nie musi pan.
Oczywiście. Rozumiem.
To wyrwane z kontekstu. Trzeba zobaczyć, co było wcześniej.
Bo na początku…
To chwila wcześniej. Ma być jeszcze wcześniej.
- To za daleko. - Kontynuować?
- Nie. - Ma 500 000 wyświetleń.
Niepokorny maniak, który poszedł… Jak to się mówi?
W viral.
Wie pan, co na to ministerstwo?
Że przyciąga pan uwagę.
Policja ma obecnie kiepski wizerunek, zwłaszcza wśród pewnej grupy społecznej.
Zawsze tak mówiłem. Problem z wizerunkiem.
Je jestem tylko gliną, nie całą policją.
Właśnie. I to zmienimy.
Będzie pan twarzą policji w całym kraju.
Méaux?
Dzień dobry.
Oto Benoît Méaux, który odpowiada u nas za komunikację.
Chcemy wypromować w kampanii bohatera.
Przystępnego, normalnego, ale z niezwykłymi umiejętnościami.
Policjanta 2.0.
Liczymy, że wcieli się w niego ktoś,
z kim można się utożsamić i kto ma już społeczność fanów.
Pan.
Ja?
Stworzymy cały cyfrowy ekosystem wokół pańskiej osoby.
Konto na YouTubie, Facebooku, Instagramie, Snapchacie i TikToku.
Ludzie będą oglądać pańskie życie.
Jak dobrzy przyjaciele.
A to wszystko ukoronuje
reklama przeznaczona na wiele platform.
Komunikat Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Złodziej!
Zaangażowanie.
Dyscyplina.
Pokonywanie własnych granic.
Odwaga.
Oddanie.
Uczciwość.
Siła.
Policja rekrutuje.
Przeżyj przygodę. Dołącz do nas.
No…
To co pan sądzi?
- On tak poważnie? - Bardzo.
Jeszcze raz. Jestem niepokornym maniakiem.
Pani słowa. Czemu ja?
Ludzie lubią buntowników. Jest pan dobrym ojcem. Sympatycznym.
No właśnie.
Już rozumiem!
Dobra. Sympatyczny, czyli…?
- No dalej. - Czyli…
- Cool? - Nie.
Podpowiedź? Tutaj.
- Uśmiech. - Nie, chodzi o całość.
- Całość. Czyli ujmujący, uroczy… - Druga wskazówka: „cz”.
- Czarny. - Nie.
Sympatyczny czarny, tak?
Dość. To rozkaz.
Nie będę zgrywać miłego czarnego gliny dla PR-u.
Przesadza pan. Chcemy, żeby był pan sobą.
Symbolem udanej integracji mniejszości w instytucji.
Symbol to sobie pani może wetknąć.
Jest.
I jak poszło?
Świetnie. Okazuje się, że mnie obmawiano.
Narażam śledztwa?
Śmiało, powiedzcie mi to w twarz. Kto pierwszy?
Nikt?
To nie tak…
Za dużo gadasz.
Za dużo gadam?
- I? - Zadzierasz nosa.
- Jesteś lubieżny. - Co? Wybaczcie, że o was dbam.
Nie słuchasz nas.
- Co? - Nie milkniesz.
- Gapisz mi się na tyłek. - Nie gapię się. Chciałabyś.
Jesteś męczący.
Wybacz, ale jesteś.
Maczo, nieśmieszny
i zarozumiały.
- Zarozumiały? - I za dużo wody toaletowej.
To woda perfumowana CK One.
Pachnie jak auto Ubera.
Przestań się przechwalać i wkurzać nas brodą i rurkami.
- Jesteś za duży. - Nie rurki, tylko slim fit.
Przepraszam, ale chyba mogę być elegancki.
A niech to!
Macie mnie.
Dobrzy jesteście. Prawie się nabrałem.
Zwątpiłem przy wodzie toaletowej. Khadija, ten żart z Uberem.
Należą się wam Oscary.
De Niro, chapeau bas!
Do roboty.
Zgrywusy.
Zarozumiały…
Yves?
Przyniosłem zakupy. Pomożesz je rozpakować?
Yves, płaczesz?
- W porządku? - Czekaj…
Szlag.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Do widzenia. - Do widzenia, tak.
- Dzięki. - Co jest, tato?
- Nie miałeś iść do pracy? - Miałem.
Ale…
- Kupiłem mrożonki. - Masz płatki?
Yves? Nic mi nie powiesz?
- Ktoś w tym mieszkaniu powinien poruchać. - Co?
Ktoś powinien tu pouprawiać miłość.
Jak ty się do mnie odzywasz?
Nie jesteśmy kolegami.
- Racja. Przepraszam. - Proszę cię.
W porządku?
- Przepraszam, korki. - Nie musiałeś. Zamówiłem taksówkę.
- Mówiłem, że was odbiorę. - Mówiłam mu.
Myślałem, że będzie miał lepsze zajęcia.
- To przyjemność. - Jutro wolny wieczór?
- A co? - Urodziny żony Didiera.
W ministerstwie. Tata cię przedstawi.
- Umiem zdobywać przyjaciół sam. - Zostaw go. Jest zadowolony.
Przepraszam, dzieciaki!
Przestań!
Przepraszam. Odsunąć się.
Przepraszam.
- Tak? - Coś na Gare de Lyon. Szybko.
Jadę.
Djimo!
- Jestem. - Czekają z 12. komisariatu.
Dobra.
- Proszę udawać, że mnie nie ma. - Dobra.
Jestem z nimi.
Widzisz tamtego?
To dealer. Zajmiesz się nim? Dzięki. Dzień dobry.
- Proszę się odsunąć. - Jesteśmy tu razem.
- Jestem z policji. Z cyfryzacji. - Rozstaw nogi.
Niczego pan nie słyszał?
Ktoś zgłosił hałas.
W którym miejscu?
Zaczekaj.
- Młody człowieku, ja się tym zajmę. - Jestem z policji.
François Monge.
- Ousmane! Nie wierzę! - Cześć.
- Co tu robisz? - Słuchaj…
- Kopę lat! - Owszem.
- Cześć. - Miło mi.
Długo się znacie?
Współpracowaliśmy…
Tak.
Nie powiem, że dzięki mnie awansował…
Nie powiesz.
- Przesłuchasz świadków? - Tak.
- Dziękuję. - Możemy pomówić?
Miło cię widzieć.
- Co tam? - Dobrze wyglądasz.
Jesteś w formie. Przytyłeś?
Starość. Ja się pilnuję.
- Nie aż tak. Ciasną masz tę koszulę. - Serio?
No tak. Co u ciebie?
Normalnie. Nic nadzwyczajnego.
Komisarz w kryminalnych. Od roku mam własny zespół.
Tyle.
- Gratuluję. - Dzięki.
A ty?
Dwunasty komisariat. Jest super.
Fajnie.
Fantastycznie. Chciałem wrócić do początków.
To mnie ubogaca.
- Powiesz? - Co?
- Czyją żonę bzyknąłeś? - Co?
Odszedłeś z kryminalnych na komisariat? To była jakaś kara.
Mówiłem, że mnie to ubogaca.
- Tak? - Kariera to nie wszystko.
Rozumiem.
Nie wszyscy za nią gnają, panie komisarzu.
- Tak? - Nie mówię, że ty gnasz.
Ale praca to nie wszystko.
Jest tylko jedna pani Monge – twoja mama?
Nie urodziła się taka, żeby mnie uwiązać.
To niech się wreszcie urodzi, bo różnica wieku będzie ogromna.
Dojrzałem.
Z dzikiego kota w samotnego wilka.
- Nieźle. - A ty?
Tak samo.
Jestem sam.
- Mam spokój. - Tak.
Świetnie.
A gdzie prokuratorka?
Był zastępca, ale zemdlał na widok zwłok.
- Co jest ze zwłokami? - Zobacz.
Brak papierów. Nieznana przyczyna śmierci.
- A druga połowa? - Jest tylko tyle.
Może pan dokończyć. Dziękuję.
Zdzwonimy się? Miło było.
Oprowadzisz mnie po wydziale? Ponoć jest kapitalny.
Nic szczególnego.
- Słyszałem co innego. - Poważnie.
Dziękuję. Będzie mi miło.
Duża siedziba.
Ale jest trochę zimno, wiesz?
Mniej kameralnie niż na komisariacie.
Dzwonili z Saint-Julien-en-Genevois.
Znaleźli nogi na torach przy Valergnes.
- Kevin Marchal. - To dla mnie.
Kto to?
Kapitan Monge, 12. komisariat.
- Dzień dobry, siedźcie. - Dzień dobry.
Znalazł zwłoki.
Pewnie jakiś samobójca.
- Nie. Znaleziono dwie kule w udach. - Zabójstwo. Biorę.
Co?
Pokaż.
POLICJA: GDY WZYWA OBOWIĄZEK
Dobra. Dzwoń do Valergnes.
Pojadę tam na dwa, trzy dni.
Super. Otworzymy się na resztę Francji.
Ty nie jedziesz.
To zbyt groźne. Nie mogę narażać cywili.
To tajna misja.
Idź.
Cały Ousmane! Śmiały, porywczy!
Znowu razem.
Że co?
To moja sprawa. Nie rób tego.
- To zły moment. - Dobry. Ja znalazłem zwłoki.
Są w dwóch kawałkach. Jeden na głowę.
François?
Ja jestem z wydziału, ty z komisariatu.
Współpraca?
Nie ma takich procedur.
Taką masz wymówkę? Kiedyś byłeś mniejszym formalistą.
Wiem!
- Chodzi o Yasmine? - Że niby o co?
O naszą małą przygodę.
Mam to gdzieś.
Szalałeś za nią.
- Nie. To tylko koleżanka. - Ousmane.
- Co? - Tyle wystarczyło, żebyś zerwał kontakt.
Ja? Nie rób ze mnie głupka!
Dzwoniłem po egzaminie na komisarza.
Nigdy nie oddzwoniłeś.
Śmiałeś się z jej żartów i wpatrywałeś w nią, ale byłeś bierny.
Wybacz, że przejąłem inicjatywę.
Szkoda, że na egzaminie tego nie sprawdzali.
- Może byś zdał. - Ty mały…
Nie, to jest małe.
Przynajmniej się nie parzę od kostki toaletowej.
Sikasz kodem Morse’a. Nietypowe.
Idź do lekarza.
- Ousmane. - Zostawiam cię.
Czekaj!
Szlag…
Ousmane! Cholera.
Przecież byliśmy świetną ekipą.
Partnerami. Duetem.
Byliśmy kolegami! Kumplami!
- Jeszcze synonimy? - Oddaliliśmy się. Moja wina i twoja.
- Moja? - Nie w tym rzecz.
Beze mnie nie dasz rady poza Paryżem.
Potrzebny ci ktoś zaufany.
- Jak ty? - Urodziłem się w Bordeaux.
Studia w Rennes.
Mam kuzynów w Lyonie, wujka w Aix. Znam te rejony.
François, patrz mi na usta.
Widzisz, kiedy mówię?
Słyszysz co?
Ja jadę, ty zostajesz.
Czujesz to świeże powietrze? Góry, roślinność!
Młodzi lecą na wyspę Réunion, a wszystko mają we Francji.
To francuska wyspa.
Powiedzmy.
Długo będziesz się dąsał?
- Trzy godziny bez słowa. To infantylne. - Jakie?
- Nie ty dzwoniłeś skarżyć się ojcowi? - Ojcu.
- Nie dzwoniłem. - A do kogo?
- Do mamy. - No i proszę.
Zna żonę dyrektora…
- Nieważne. Zagrałeś, przegrałeś. - Użyłeś wpływów.
- Co? - Użyłeś wpływów.
Zabraniam ci tak mówić.
Nic nie wiesz o moim życiu. Ja się nie urodziłem po dobrej stronie.
Mów dalej. To będzie dobre.
Niełatwo być białym, wykształconym gościem ze znajomościami.
- Racja. - Śmiej się.
My nie mamy parytetów. Musimy walczyć.
Czarnym i biednym jest o wiele łatwiej.
Czy ja tak mówię?
Ktoś po nas przyjedzie?
- Alice Gauthier, zastępczyni komisarza. - Alice? Imię z lat 90.
Ma 25-35 lat. Dziewczyny spoza Paryża są nieskomplikowane.
- To znaczy? - Dla kiepskiego podrywacza to okazja.
Że co? Po prostu nie myślę o tym tyle, co ty.
To ty masz problem. Idź do psychologa.
Byłem wczoraj. Sympatyczna.
Niepunktualna ta Alice.
Czekałam po drugiej stronie.
- Kupiłam kawę. Alice. - Dziękuję.
- Alice Gauthier. - Monge. Tu się całuje?
Nie.
Komisarzu Diakité, to zaszczyt.
Miło mi, dzień dobry.
Ja też. To znaczy: wzajemnie.
Jestem podniecony.
- Idziemy? - Ruszajmy do Krainy Czarów.
Żartuję.
- Mówiłeś coś? - Nic.
I dobrze, kolego.
- Jest pani stąd? - Thonon-les-Bains.
To, no… fajnie.
Jaką architekturę można podziwiać w regionie?
WARSZTAT SAMOCHODOWY MARÉCHAL
Niezły poziom dostępności usług.
MARSYLIANKA
Jeszcze kebab „Marine” i palarnia „Joanna D’Arc”.
RZEŹNIK CZYSTA KREW
To patriotyczne miasto.
Skąd.
Kilka lat handlowano tu narkotykami.
Obywatele zaczęli szanować prawo i pielęgnować wartości.
Chcą kogoś, kto to rozumie.
Jego?
Faszola z France Vive?
NASZE MIASTO, NASZA WALKA
Bo prawicowiec? Czemu nie nazista?
Przypomnij mi różnicę.
Faszyzm to okres historyczny oczywiście nieco ponury, ale ciekawy…
Przestań!
Gość nie lubi czarnych, Arabów, Żydów,
gejów, Europy, Me Too ani rapu.
Jak go nazwać?
Patriotą.
- Wasze miny! - Nabrałem się.
Od czego zaczynamy?
No dobrze.
Kolejny, który stracił dla pani głowę.
Kevin Marchal, 26 lat, mieszkał z matką, skazany za prochy.
Odsiedział osiem miesięcy.
- W porządku? - Tak.
Tak, jest świetnie.
Spadł z wiaduktu i pociąg go przeciął?
Nie. Ostry metalowy przedmiot.
Siekiera? Piła?
Raczej stara barierka.
To nie wyjaśnia kauteryzacji ran.
Niesłychane. Wszystko przypalone.
Jak boczek. Albo méchoui.
Czekamy na wyniki toksykologii.
Dwie rany postrzałowe.
Strzelano z trzech, pięciu metrów.
Wyraźnie widać dziurę.
Jedna z kul utknęła w kości.
- Kaliber 7,62. - Tak.
- Tokarev? - Broń dilerów. Możliwe.
- Co robisz? - Narkomani ukrywają ukłucia…
- Potwierdzi pan? - Tak.
Wstrzykują narkotyki…
Tu nic nie ma.
- Przestań! - Odkładam tylko.
- W porządku? - Tak.
- Dziwne. Jest tu sporo miejsca. - To góry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Piękne miejsce zbrodni. Oznakowane.
Zabezpieczone.
Precyzja, skrupulatność.
- Nie macie czego zazdrościć Paryżowi. - Nie zazdrościmy.
- Dzień dobry. - Co my tu mamy?
- Pogadasz z nimi? - Czemu?
Zaoszczędzimy czasu. Ja pójdę z nią.
- Czemu nie na odwrót? - Bo nie.
To nie argument.
Jestem komisarzem, a ty kapitanem, jasne?
- Wydajesz mi polecenie? - Zgadza się.
- No tak. - Jestem wyższy stopniem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Kapitan Monge, wydział kryminalny w Paryżu.
Ale urodziłem się poza stolicą. Jak panowie.
Zmiana klimatu jeszcze tu nie zawitała.
- Mamy motor Marchala? - Tylko nogi, ślady opon, krew i szkło.
Uderzył w barierkę i spadł?
- Tu wpadł w poślizg. - Ślady postrzału.
Stąd poślizg.
Tu go zabito.
Dwie kule. Kaliber 7,62.
Ślady krwi na drodze to potwierdzają.
Dziwne, że facet, który go ścigał, zatrzymał się po strzałach.
Żeby dokończyć robotę.
Albo zatrzeć ślady. Zabrać motocykl.
Nie udźwignąłby go sam.
Zapomniał o jednym.
O porannym pociągu do Paryża.
- To nie barierka go przecięła. - Tylko kable.
Stąd poparzenia.
Wchodzę!
- Tak? - Nie, nie.
O co chodzi?
- Coś mam? - Nie.
Nie, jest pani… świetna.
Słucham?
Znalazłem ząb.
- Pewnie jego. - Nie brakowało mu zębów.
Nie?
To ta sama wykałaczka?
Nie.
Czeka nas papierologia.
Chcieliśmy jechać do matki ofiary.
Możemy wziąć auto?
- Nie wie o śmierci syna. - Nie szkodzi.
- Powiadomimy ją. - Dobrze.
Sylvain, daj im auto!
- Dobra. - Pana numer? 07…?
- Mój numer? - W celach służbowych.
Zaczyna się jeszcze od „06”.
I tak poproszę.
- W takim razie: 06… - Tak.
…39 98
32 15.
- Zawsze odbiorę. - Dobrze.
Mój to: 06…
Nie trzeba. Zawsze są panowie razem.
- Dobrze. - Pa.
Do zobaczenia.
- Nie podoba mi się. - Co?
Jest jakaś dziwna.
Bo ja się jej podobam, a nie ty?
Oczywiście.
Dzięki, Sylvain. Miłego dnia.
Jesteś niemożliwy.
- Jesteś zazdrosny? - O co?
- O to. - O co?
- O to. - Jedźmy.
- Nie. - Jesteś zazdrosny.
A co?
No wyjaśnij. Nie masz argumentów?
Mam 37 lat. Jestem za stary na takie historie.
Co robisz?
- Biorę broń. - Nie.
Przestraszy się. Schowaj ją.
Łamiesz regulamin.
Patrz.
- Łatwizna. - Wbrew procedurom.
Bądź delikatny.
Znam się na psychologii.
Dzień dobry. Komisarz Diakité, wydział kryminalny.
- To kapitan Monge. - Też z wydziału.
- Nieprawda. - Nie chcę się tłumaczyć.
O co chodzi?
Możemy wejść?
- Tak. - Dziękuję.
- Co ty robisz? - A ty?
- Wchodzę. - Ja też.
- Do tyłu. - Czemu?
- Bo tak. - Dobra.
- Dzięki. - Śmieszny jesteś.
Mogę skorzystać z toalety?
- Tak. Tamtędy. - Dziękuję.
A my przejdźmy do salonu.
Proszę.
Niech pan siada.
Nieźle. Przyroda.
Pani Marchal…
Dobra i zła wiadomość.
Mój syn się znalazł?
- To ta dobra wiadomość. - Jest cały?
Przepraszam, źle zacząłem.
Jest ranny?
Ma dwie kule w nodze.
Nie będzie chodzić?
Nie, nie będzie.
- Jak…? - To szczegół.
CHEMIA ORGANICZNA
LE CHERRY: STRIPTIZ
- Ale jest cały? - Nie pomaga pani.
No dobrze, prosto z mostu. Jak na depilacji.
Kevin nie żyje. Przykro mi.
- Nie. - Współczuję.
Nie! Nie…
Nie!
- Nie! - Przykro mi.
- Nie! - Spokojnie.
- Już dobrze. - Coś ty zrobił?!
- Worek. - Po co?
Przyspieszony oddech. Niech pani oddycha przez nos.
To nieprawda!
Co to? Nie!
Brudne!
Ohyda.
Głęboki oddech.
Proszę.
Do worka.
Właśnie tak.
Zrobimy wszystko, żeby znaleźć sprawców.
Wciąż czuję jego zapach.
To był dobry chłopak,
ale zawsze wpadał w złe towarzystwo.
Przestań!
Na przykład?
Miał kolegę, Nadera.
Tak zwanego Kapusia.
Będzie dobrze.
- Nie. - Rozumiemy panią.
Co robił Kevin? Pracował?
Pracował w aptece.
Ale zwolniono go.
Szef twierdził, że kradł leki, żeby je później odsprzedać.
Wtedy zaczął przesiadywać w swojej pracowni, jak ją nazywał.
Nie wiem, co tam robił, ale przynajmniej był tutaj.
Ze mną.
- Proszę pani. - Będzie dobrze.
- No już. - Właśnie tak.
Dość.
Wiem.
Dość.
Jestem tu.
Puść ją. Właśnie tak.
Już dobrze.
Uwaga na kurze odchody. Można się poślizgnąć.
Tutaj.
Uwaga na psy. Miewają humory.
Aussaresses!
Siad.
- Nie jestem szczepiony na wściekliznę. - Są urocze.
Patrz, nie ma się czego bać. Serio.
Prawda?
I co? Zobacz.
Spokojny pies.
Cholera!
Zwariowały?
Co to ma być? Psy z dwubiegunówką?
Niedźwiedzie z dwubiegunówką istnieją.
- Kevin tresował je do walk? - Nie. Nie wychodziły z domu.
Nie mam kluczy.
Nie są potrzebne.
No, no. Niezłe laboratorium.
- Tak. Nasz mały chemik. - Nieźle, Kevin.
- Dobrze, kolego. - Co to?
Nieźle zorganizowane.
Dobrze.
- Na katar. - Musiał być przewlekły.
Do produkcji metamfetaminy.
To te kryształki.
Studiowałeś chemię?
Nie. Oglądam seriale.
Koka.
- Oksykodon… - Czekaj, nie ruszaj się.
Co robisz?
- Fotkę dla kumpeli z narkotykowego. - Yasmine?
Rozmawiacie ze sobą?
- Co cię to obchodzi? - Nie obraziłeś się na nią?
Ani na ciebie. Przestań mnie tym zamęczać.
Podwójne standardy.
Dawka dla konia.
- Cholera, psy. - Co z nimi?
Były jego królikami doświadczalnymi.
- Pani Marchal? - Tak?
Z kim ostatnio miał kontakt pani syn?
Z taką jedną dziewczyną, Jessicą.
Czasami się z nią spotykał. Pracuje w barze.
Chwila.
Czy to ten bar?
LE CHERRY: STRIPTIZ
- Striptiz. - Tak.
Możemy zobaczyć nagie kobiety.
- No i? - Tak cię tylko ostrzegam.
Wkurzasz mnie.
- Masz chusteczki? - Co?
- Krew ci leci z nosa. - Przestań.
Dzień dobry.
Zamknięte.
A jednak nie.
My do Jessiki.
Gdzie garderoba?
- Na dole. - Dziękuję. Ja idę, a ty…
- Do garderoby? - Tak.
- Na pewno? - Wkurzasz mnie.
Dzień dobry.
Pomóc w czymś?
Tak, policja.
Chwileczkę.
François? Chodź.
Ty idź.
- Czemu? - Tak będzie lepiej.
- Nie mogę. - Co?
- Z ciebie. - Idź.
- Masz problemy. - Jakie? Idź.
Pani Jessica?
Kapitan Monge, wydział kryminalny.
To jakaś parada?
Chodzi o Kevina Marchala.
- Co zrobił? - Nie żyje.
Zamordowano go.
Wiedziałam, że tak będzie.
Plecy?
Jeśli pani chce.
Nie ma sprawy.
W porządku?
- Nie mam zimnych rąk? - Nie.
Wypadałoby odpowiedzieć.
Inaczej będzie nudno.
Ja pytam, pan odpowiada.
Przypomniałeś mi dowcip.
Mówi! Ale nie jesteśmy na „ty”.
To dowcip o…
Jak to się mówi? O osobie niebiałej.
- Nieźle. - Wchodzi do baru z papugą.
Wtedy barman pyta:
„Ładna. Skąd ją masz?”.
I co dalej?
Papuga mówi: „Z Afryki”.
Z Afryki!
- Papuga to mówi. - Tak!
Niezłe. Rasistowskie, ale niezłe.
- Co? - Wobec czarnych.
- Nie. - Tyci, tyci. Znaczy: trochę.
Nie będę się pieścić.
Ale jest rasistowski.
Dobra, Marchal.
Nie rozmawiam z imigrantami subsaharyjskimi.
A ja z rasistowskimi gnojami.
Ale postarajmy się.
Słyszysz?
Dobrze. Teraz mogę.
Zwariowaliście?!
Na początku było świetnie.
Potrafi być naprawdę uroczy.
Rozumiem.
Ale to, co wytwarzał…
Przepraszam. Dilował?
Z kumplem, Kapusiem.
Kapusiem?
Naderem.
Kapuś to ksywka.
Pracuje na strzelnicy w galerii.
Pokłócili się o to, że Kevin produkuje własny towar.
Biznes kwitł.
Dilował w klubach,
na dyskotekach.
Pośladki ja posmaruję.
- Dziękuję. - Proszę.
Dalej!
Widzieliśmy się… Dwa tygodnie temu?
Denerwował się. Jakby…
czegoś się bał.
François!
A jest komisarzem.
Co za gnój!
Oszalał!
Czekaj. Jeszcze nie skończyłem.
Idę!
Idiota!
Nie bez powodu to wbrew zasadom!
Cholera!
Zaraz się wkurzę!
Szlag!
Cholera!
Szlag!
Pierwsze ostrzeżenie! Ręce na głowę!
Drugie ostrzeżenie.
Cholera.
Nie żyje.
Dziwne. Nie odczuwał bólu ani zmęczenia.
Był naćpany.
Skoro tak mówisz.
Co? Był przecież.
Sprał cię. Nie szukaj wymówek.
Wszystko przez żart. Niesmaczny, owszem…
Żaden niesmaczny. Rasistowski. To różnica.
Oryginalna wersja jest z małpą.
Jesteś przewrażliwiony.
A to?
CZARNI I GEJE – WYPAD!
Przewrażliwiony?
Co za gówniane miasto. Serio.
Patrz.
- I szyba! - Szyba?
To naprawdę…
Po co to? Po co stłukli szybę?
„Czarnych” rozumiem. Ale „geje”?
- Powtórz. - Co?
- I tak słyszałem. - Nie zrozumiałeś.
Nie, nie rozumiem. Daj mi kluczyki.
Szlag.
Zostawiłem je pod autem.
- Zostawiłeś je pod autem?! - Tak!
Carl Müller. Nic poza zabranym prawem jazdy.
Pracuje w agencji ochrony, Securitec.
Jedźmy tam.
Miał taki tatuaż na szyi.
- Znajomo wygląda? - Nie.
Nasi przyjaciele ze stolicy.
Dzień dobry. Komisarz Mercier, miło mi.
- Miło mi. - Czekamy na autopsję.
Oby potwierdzili zawał.
To była obrona konieczna?
Zaatakowano mnie. Werbalnie i fizycznie.
Czego jeszcze trzeba?
- Facet był silny. - Naćpany.
Jak dzieciak, któremu odbiło na imprezie.
Bad trip. Trzech gości go opanowało.
Porównajmy wyniki Carla z towarem Kevina.
Dwa ciała w ciągu dwóch dni zawyżają nam średnią.
Powstrzymajcie to i rozwiążcie sprawę jak najszybciej.
Spokojnie i zręcznie.
To cali my.
- Ja jestem spokojny, on… - Zręczny? Widać.
- Gauthier, wszystko zapisuj. - Tak jest.
Myli zastępczynię z sekretarką.
- Znam to. - Serio?
Wiceszef to tak naprawdę drugi szef.
Wyniki Kevina. Kokaina, marihuana.
Nic nadzwyczajnego.
Żaden diler, tylko kucharz.
Nie zgłodniałeś?
Securitec pewnie zamknięte.
Co macie dobrego?
- Pyszne. - Smaczne.
Crozailette trzeba tu spróbować.
- Duża porcja. - Chrupiące i mięciutkie zarazem.
Bardzo dobre.
Jem jak świnia.
Myślałem, że kiełbasa andouillette, makaron i ser raclette będą razem ciężkie.
A nie są.
W ogóle.
A wiesz dlaczego?
Bo zamiast śmietany dodano dżogurtu.
Czego?
- Dżogurtu. - Jogurtu.
- Dżogurt. - Nie, jogurt.
- Czyta się przez „dż”. - Nie.
- A pani jak mówi? - Jogurt.
- Tak? - Proszę.
- Zawsze mówiłem „dżogurt”. - Może „dżougurt”?
- Obie formy są poprawne. - Kto tak mówi?
Dżapończycy na zajęciach dżogi?
Która dżest godzina?
- Dżedenasta. - Dżak późno!
Skończyliście?
Chcesz jeszcze? Mogę na „ty”.
Obaj możecie.
Powiedz, Alice…
Przepraszam.
Co taka dziewczyna jak ty…
robi w policji?
Taka jak ja? To znaczy?
Taka laska.
Słucham?
Nie owijajmy w bawełnę.
Alice jest zachwycająca. To nie zbrodnia to zauważyć.
Ale ty mnie wkurzasz.
Rodzina Veyre!
Jak się państwo mają? Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. Wszystko dobrze? - Tak.
Wasz burmistrz.
To jego restauracja. Prowadzi w regionie sporo interesów.
Rozumiem. Brunner City.
Kupił wszystko, kiedy podupadała lokalna gospodarka.
Stworzył mnóstwo miejsc pracy Podczas wyborów…
- Komisarz. - Pan burmistrz.
Pani komisarz, przepraszam.
- Dzień dobry. - Siedźcie.
Paryżanie, prawda?
W sprawie śmierci Marchala?
- Wieści szybko się rozchodzą. - Biedak.
Okropne. Dlatego tak ciężko pracuję.
By młodzi mieli przyszłość wolną od przemocy i prochów.
Mam nadzieję, że znajdą panowie sprawcę.
A przy okazji popodziwiają region.
- Już panowie zaczęli. - Tak.
Do tego polecam rzemieślniczą chartreuse. Tak?
Mickael? Trzy.
- Znacie okolicę? - Nie, ale dobrze nam tu.
Czysto.
Gościnnie.
Byłem tu parę lat temu.
Razem z babcią,
która przyjechała do sanatorium.
Było magicznie. Co jest?
Poważnie. Nie śmiej się.
- Nie śmieję się. - Wybaczy mu pan.
Życzę wspaniałego wieczoru. Panowie…
- Dziękuję. - Miłego wieczoru.
Sympatyczny. Burmistrz przychodzi do restauracji.
Tak. Dziękuję, Mickael.
Alkohol, klepnięcie po plecach i zagłosowałbyś na Hitlera.
Za współpracę Paryża z prowincją.
Tak jest.
Niemożliwa ta dziura.
Przepraszam.
Za dużo zjadłem.
Przecież znasz umiar.
Za dużo ciasteczek z kawą.
Od cynamonu mam wzdęcia.
Jesteśmy.
- To żart. - Na tyle nas stać.
Świetnie. Dziękuję.
I za wieczór też. Było super.
Wszystko.
Wezmę bagaże.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Padam z nóg. Chodź.
- Dobrze. - No już.
- Do jutra. - Do jutra.
- Idź. - Ty idź.
- Kazałeś mi iść. - A ty mnie.
Nic się nie stało.
W czym mogę pomóc?
Dwa pokoje. Diakité i Monge.
Diaki…
té.
Tak.
Pokój dwuosobowy.
Nie, jest nas dwóch, więc dwa pokoje.
Mam tutaj pokój dwuosobowy.
Nieważne. Dokupię drugi pokój.
Mamy komplet.
Nic wolnego. Jest seminarium…
Komplet.
Trudno.
Oczywiście.
Mogę spać od strony okna?
Jeśli populizm to słuchanie współobywateli i działania na ich rzecz,
to owszem, jestem populistą.
Dumnym populistą.
Jaką wiadomość wysyłamy tym nieszczęśnikom?
„Przyjedźcie do nas. Przyjmiemy was”.
To nieprawda.
Czeka ich tutaj nędza i chaos.
Przestańmy kusić ich marzeniem, którego nie możemy spełnić.
Co robisz?
Już dobrze, przepraszam.
Przepraszam.
- Zadowolony? - Z czego?
Nie będziesz tak obok mnie spał.
- Czemu? - Bo nie.
- Ale czemu nie? - Bo nie.
- Słynne „bo nie”. - Właśnie.
Nie zasnę w ubraniu.
Zostawiłem koszulkę.
I to ma wystarczyć? Jaja masz na wierzchu!
Jak nudysta w markecie!
Co ty sobie myślisz?
Czego się boisz? Tego, że obudzę w tobie ukryte pragnienia?
Tak. Idź, proszę, po gacie i je załóż.
No już.
Musisz się przyzwyczaić do ludzkiego ciała.
Ze swoim nie mam problemu, ale z twoim nagim – owszem.
Jeśli to nie tłumienie…
Tak, tłumienie.
- Teraz dobrze? - Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc.
François.
Dziękuję.
Branża ochroniarska ma się tu dobrze. Gniewasz się?
Co jest?
Trzeba było zjeść śniadanie. Były kiełbaski. Dodają energii.
Sen dodaje energii.
Twój nos wydaje dziwne odgłosy. Powinieneś iść do lekarza.
Mam nos idealny. Nos Monge’ów.
Są wyniki Carla.
Amfetamina i anaboliki. Jak u Kevina.
Mówiłem. Facet był naćpany.
I cię sprał.
- Bo był naćpany. - Tak.
Owszem.
RECEPCJA: GOŚCIE / DOSTAWY
Ousmane.
Ousmane!
Tam są koledzy Carla.
Naćpani czy nie, to ten sam typ.
No i?
Lepiej będzie, jeśli ja przejmę inicjatywę.
Unikniemy prowokacji jak w Cherry.
Jakich prowokacji?
No tak!
Bójka!
- Tak myślisz? - Będzie bezpieczniej.
Racja.
Dobrze.
Siema, mięśniaki!
Nie przerywajcie sobie. To tylko policja.
Tak. Przyszły do was gliny.
Chcemy pomówić z szefem.
Spodziewałem się tego.
Nie ruszać się.
- Chcemy pomówić z szefem. - A „pierwsze ostrzeżenie”?
Racja. Pierwsze ostrzeżenie.
- Miałeś to powiedzieć wcześniej. - Za późno.
Ty możesz się ruszyć.
Goran Jurdik.
Szef. Czego chcecie?
No i jest nasz szef!
- Idź sobie pozwiedzać. - Ale…
Miło mi.
Przepraszam. Do tyłu. Obaj. Zróbcie miejsce.
Zna pan Carla Müllera?
Tak, ale dziś go nie widziałem.
- Ma tu szafkę? - Możliwe.
Tak czy nie?
Tak. Tam.
François, szatnia.
Kevin Marchal.
To mi nic nie mówi.
Oczywiście.
„Czarni i geje – wypad” też nie?
Też nie, ale to dobry początek.
Wydaje mi się czy są nafaszerowani?
No…
Możemy zrobić badanie moczu. To się im spodoba.
Tam są kubki.
Dzień dobry.
Proszę.
Co wy tu wszyscy macie?
To? Symbol Synów Chlodwiga.
- Czyli? - Grupy dyskusyjnej.
Rozmawiamy ze sobą na temat wspólnych wartości.
Mieszanka klubu książki i spotkań anonimowych faszoli.
W porządku?!
Tak!
Chyba pora już iść.
Czemu? Źle się pan bawi?
Tak, przydałoby się trochę koloru.
Za dużo tu białego.
Jasnobiały.
Ciemnobiały.
Co jeszcze?
Dwa razy białawy.
Biały z nutką czerwieni! Smaruj się filtrem 50!
Jesteśmy w górach.
Może przygrzać.
Powiedz, masz jakiś nakaz, że nas tu wkurzasz, czy…
- „Masz”? - Tak myślałem.
Wywalcie tego błazna.
Nie ruszać się!
Pierwsze ostrzeżenie.
To nie takie trudne.
W istocie Carl ma tu szafkę. A co było w środku?
Tokarev.
Carl był klientem Kevina.
Wyrównali porachunki na moście kolejowym.
- Tak. - A Synowie Chlodwiga?
Inne poglądy to nie przestępstwo.
Carl miał pikapa.
Ślady z miejsca zbrodni pasują.
Z badań balistycznych wynika, że znaleźliście narzędzie zbrodni.
Mamy Wielki Szlem.
Gratuluję.
Działacie pośpiesznie, ale skoro są efekty…
Ty też.
- Dziękuję. - Pierwsza pochwała od 18 miesięcy.
Za szybko to minęło.
Będę w Paryżu za miesiąc. Dam znać.
Ousmane?
- Dać ci znać? - Tak.
Tak sobie wychodzą?
Poza brakiem poczucia stylu nic na nich nie mamy.
Odwiozę was.
Nie mów, że się zakochałeś.
Jest miła, ale będą inne.
Załatwiłeś to jak zawodowiec.
Wyrolowali nas.
To taka gra. Zbyt poważnie do tego podchodzisz.
To nie Carl i Kevin.
To zbyt łatwe.
- Broń była w szafce. - Ktoś mógł ją podłożyć.
- Carl? - Lub Synowie Chlodwiga.
Carl to sprawca idealny. Nic już nie powie.
Załatwione, wracamy do domu.
Pominęliśmy poszlaki.
Dokąd idziesz? Pociąg będzie za dwie minuty.
Nie gadaliśmy z Kapusiem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Na partyjkę?
Szukamy Nadera.
- Kapusia. - W śluzie.
Prowadzi grę. Nie możecie wejść!
Mam nadzieję, że zapięliście kamizelki.
Jeszcze ta.
Każde trafienie osoby z waszej drużyny to minus dziesięć punktów.
Nieprzestrzeganie zasad bezpieczeństwa skutkuje wykluczeniem z gry.
Jesteście gotowi?
Tak!
Do boju!
- Podejdź. Policja. - Szlag.
Chodź tu!
Nader!
Nader, chodź tu!
Co ty wyprawiasz? Już go miałem!
Tędy!
- Czekaj! - Tędy!
Świr!
Szlag.
Wracaj!
Nader!
Mamy złe buty.
Stój! Puszczaj!
Nader!
Wypad!
Policja!
Rekwiruję pojazd.
Chory jesteś?
Policja, stój!
Niczego nie zrobiłem!
Łap go! Zablokuj!
- Z drogi! - Łap go!
Miałeś zablokować!
Sam go zablokuj!
No dalej, łap go! Szlag! Co ty robisz?
Policja!
Jestem niewinny!
- Policja! - Jesteśmy przedstawicielami władz!
Zatrzymaj się, to ja też.
Wystarczy, chodź tu!
Nie odpuszczę!
Nader, nie dam ci uciec!
To nie ja!
Skrzywdzisz niewinnych!
Uwaga! Przepraszam panią.
Ślisko tu.
Nader, wracaj! Nader!
Nie bądź głupi!
Policja! Nader!
Uwaga!
Za panem! Po lewej!
Przepraszam.
- Uwaga! - Mój banan!
Nader!
Z drogi!
Rzuca we mnie!
- Prosto w ryj! - Nie odpuszczę!
Co z tobą?
Policja!
Szlag!
Prawie go miałem! Co robisz?
Złapię go przy płatkach. Ty jedź na naczynia.
- W drogę. - Otoczymy go.
Szybko!
Z drogi!
Policja, odsunąć się!
Z drogi!
Proszę się cofnąć.
To nic takiego, róbcie zakupy.
Mają promocję na pieczywo.
- Boli! - Wyłaź albo sam cię wyciągnę.
Źle, że uciekałem.
Ale mam problem z policją. Zawsze gadam.
Mam przez to kłopoty. Wstyd mi.
Czemu mówią na ciebie Kapuś?
- No dlatego. - Mów o Marchalu.
Dilowałeś z nim, ale się wyłamałeś?
- Poszło o to, z kim dilował. - Z Synami Chlodwiga?
- Podpowiadasz? - Nie.
Owszem. Z Synami Chlodwiga?
- Tak. - Proszę.
No właśnie.
Chcą oczyścić dzielnicę.
- To problem. - Są chorzy!
Baliśmy się wyjść z domu. Kevin zadzwonił na policję.
Kevin się bał?
Co zrobiła policja?
Przyszedł jeden gliniarz i obiecał, że pomoże. Komendant.
- Nazwisko? - Morbier.
- Nie… - Mercier?
- Znów podpowiadasz. - Ciągnę go za język.
- Komisarz Mercier? - Tak.
Żartujesz sobie? Serio?
- „Komisarz”? - Ty podałeś nazwisko.
Nie powiedział „komisarz”.
Nie ma potrzeby się kłócić.
- „Komisarz” to szczegół. - Nie!
Mają tylko jednego!
To nie w złej wierze…
Nie kłóćcie się! Na pewno komisarz Mercier! Kevin mi mówił.
- Dzwonił kilka razy. - Dzwonił, a potem?
- Zginął. - Tak.
A komisarz to przemilczał.
- Tak? - Nie dziwi cię to?
- Nie! - Mnie tak.
To komisarz.
Może zapomniał.
- Zapomniał? - Tak.
Mówiłeś coś o złej wierze?
Co?
- Jest pan komisarzem? - Inszallah.
Co?
- Uważaj sobie. - Nie…
Poważnie mówię.
Spadaj.
Wyjątkowo przebiegły świadek.
No dobrze…
POLICJA PAŃSTWOWA
- Głupio tak zostawiać kluczyki. - Nie boją się. Kto tu ukradnie auto?
My.
Nie mamy tu już uprawnień.
Działamy poza prawem.
Prawo to my.
Kradzież auta policyjnego, śledzenie bez upoważnienia.
Niezła chata jak na komisarza.
To z premii.
Dostajecie premie, nie?
Proszę.
Dzień dobry panom.
- Panie burmistrzu. - Tak. Panie burmistrzu.
Są tu panowie w celach rekreacyjnych, skoro zakończyli już dochodzenie?
Mercier złożył sprawozdanie?
Komisarz Mercier to dawny przyjaciel
i rozmawialiśmy o rozbudowie komisariatu.
- To nie panów sprawa. - No i proszę.
- Nie podoba mi się pański ton. - Marchal.
Dostarczał witaminki pana bojówce?
- O czym pan mówi? - Przestraszyli go.
Zadzwonił do Merciera. Myślał, że go ochroni.
Ale Mercier to też członek tej bandy.
I po Kevinie.
Przestań, Ousmane.
Przepraszam za niego.
Mylę się?
Wyczuwam gniew w pańskim głosie, komisarzu.
Rozumiem.
Reprezentuję to, czego pan nienawidzi. Człowiek z ludu jak pan.
Odniósł sukces i nigdy nie narzekał.
Nigdy nie szukał wymówek.
Nigdy o nic nie prosił.
Biały człowiek.
Wieczny ciemiężca.
Widzi pan, ja pana lubię.
Mógłbym poinformować pana przełożonych o tym bezprawnym najściu.
Zasięgnąłem informacji o panu u przyjaciół z ministerstwa.
Piękna kariera.
- Tak, piękna! - Tak.
I mała tendencja do niesubordynacji.
Nie wiem, czy dyskryminacja pozytywna jeszcze pana chroni, komisarzu.
Widzisz?
Dyskryminacja pozytywna.
Fascynuje pana, prawda?
- Wspaniały afrykański samiec. - Co?
Udomowiony przedstawiciel podrzędnej małej burżuazji.
Jego dzika strona.
Nieokiełznana.
Podoba się panu jego dominacja.
„Podrzędna mała burżuazja” i „dominacja”? Nie widzę tego.
A jeśli by mi się podobała dominacja czarnego?
Afrofrancuza. Ciemnoskórego. Zbira.
Pewne rzeczy mogę zaakceptować, ale to już za daleko. Co panu przeszkadza?
Błyszcząca skóra?
Duże mięśnie? Dumny krok? Krągły tyłek?
Spędziliśmy razem noc i to on był zakłopotany!
- Co? - Bronię cię.
Przestań!
Tymczasem są panowie paryskimi funkcjonariuszami,
którzy porwali się z motyką na słońce.
Jeśli zależy panom na karierze,
niech panowie wracają, zanim ich oskarżę o nękanie.
Uprzejma porada.
Do zobaczenia.
Miłej podróży!
- O czym ty mówisz? - Co?
Ja zakłopotany?
- Co? - Idź przede mną.
- Patrzysz mi na tyłek? - Nie.
Dokąd jedziesz, Mercier?
Umiem prowadzić.
Mercier kontaktował się z Kevinem. Wewnętrzni będą zachwyceni.
- Jesteś za blisko. Zauważy nas. - Umiem śledzić.
Wszystko prowadzi do Brunnera.
Świadkowie to striptizerka i diler.
W starciu z burmistrzem…
Dlatego nie możemy zgubić Merciera. Jest dla nas kluczowy.
To już jest eskorta.
Zepchnie nas!
Zepchnij ich!
Wykończ ich!
- Zrób coś! - Co?!
Nie masz broni?!
No tak.
Przestań się ruszać!
- Wciąż tam jest? - Tak. Za bardzo się ruszamy!
Szlag.
- Szybciej! - Nie da się!
To wóz policyjny, nie wyścigowy!
Gnój.
A w wyścigówkach mają to?
Do dzieła! Raz…
Dwa…
Trzy!
Szlag! Zatrzymaj się!
Stój!
- Żyjesz? - Tak, a ty?
Też.
Żyję.
- Tak, Ous? Co tam? - Dobrze.
- Masz coś? - Gadałam z technikami.
- Mów. - Ta metamfetamina to pervitin.
Stosowali ją naziści.
- Żartujesz. - Nie.
Żeby uniknąć uzależnienia,
dodawali kokainę albo oksykodon.
Tak powstał D-IX.
Koniec ze zmęczeniem i bólem.
Właśnie to brał tamten koleś.
Ja bym się martwiła.
Cześć, Yas! Tu François.
- Monge. - Jesteś tam z Monge’em?
- Tak. - Co tam?
Dobrze, ale…
- Przestań. - Witam się.
Już się przywitałeś. Rozmawiam.
Przepraszam. Później wyjaśnię.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Szlag.
- Racja. To nie tylko wściekli faszole. - Nie.
To pieprzona armia.
- Oszaleliście? Kto tak robi?! - To my.
Wyjaśnimy.
Trzeba było włączyć lampkę.
- Wybacz. - No tak.
- Przestraszyłaś się. - Trochę tak.
Pogadamy?
Tylko dlaczego Brunner to robi?
Ma swoją naszprycowaną armię i władzę.
- Pozbywa się takich jak Kevin. - Lub my.
Nie chodzi o porządek.
Po to go wybrano.
Musimy się szybko dowiedzieć.
Dziś niczego nie ustalimy.
Rozłożę wersalkę.
- Możecie spać razem? - Tak.
Przywykliśmy.
Wiesz, co pomyślałem, kiedy byliśmy w aucie?
Dawno nie czułem, że jestem we właściwym miejscu.
Z tobą.
Chciałbym przeprosić za Yasmine.
Przestań.
Masz rację.
Byłem zazdrosny o twój sukces.
Zemściłem się w jedyny możliwy sposób.
To było słabe. Przepraszam.
W porządku.
I to wszystko?
Tak.
Ty nie chcesz mnie przeprosić?
- Za co? - Ty mi powiedz.
Wkurzasz mnie.
Dobrze, ja też przepraszam. Proszę.
Zadowolony?
Za?
Za egzamin na komisarza.
Zrobiłem ci afront.
Z powodu Yasmine.
Wyrzuciłeś to z siebie. Kiedyś ci wybaczę.
Idziemy naprzód.
Fajnie.
Wiesz, co sobie myślę?
Może oblewam egzamin na komisarza, żeby wkurzyć ojca.
Ty zdałeś. Nie może być taki trudny.
Udam, że tego nie słyszałem.
Masz rację. Psychologia dla ubogich.
Zostawię ci Alice. Wycofam się.
Wycofasz? Niepotrzebne mi pozwolenie.
Głupi jesteś.
Dobranoc, chłopcy!
Widzisz? Ale ty mnie wkurzasz.
Dobranoc!
François.
Załóż gacie.
Mamy tyle wspólnego.
Jemy rano to samo.
Niewiarygodne.
Tak. I nie, że truskawki i miód. Truskawki z Dordogne i miód akacjowy.
- To znak. - Która godzina?
- Nie obudziłeś mnie. - Spałeś.
Na co czekałeś?
Wybacz. Co tam?
W porządku.
Rozmawialiśmy z François.
- O? - O tym, co zrobimy.
Brunner jest niebezpieczny.
- Trzeba znaleźć słaby punkt. - Wy tu zostańcie.
Jak poszukam jego akt
i razem je obejrzymy.
Dobrze. Tak zróbmy.
- Tak? - Tak.
Dziś umysłowo, nie fizycznie?
Wykąpię się.
Ja też nie potrzebuję pozwolenia.
Zawiodłem się. Myślałem, że nie będzie taka łatwa.
- Idziemy? - Dokąd?
Zobaczyć, z kim gość toczy wojnę.
Czy wolisz tu wcinać krakersy?
Dobrze. Też tak myślałem.
- A Alice? - To zbyt groźne.
Nie mieszajmy jej.
Jeszcze raz. Bezprawne dochodzenie…
Chcemy je zalegalizować.
- Kradzież radiowozu. - Jesteśmy z policji.
I włamanie.
A to owszem.
Szlag!
Aussaresses!
Tam!
Aussaresses, wystarczy.
Durny pies. Niczego nie rozumie.
Zostajesz. Wiesz przecież.
Nie podoba ci się, to idź do pana.
- Ja góra, ty dół? - Czemu?
- Bo tak. - A nie odwrotnie?
- Już tu stoję. - Niczego tu nie ma.
- Nie. Tam, na dole. - „Tamnadolej”?
- Tam, na dole. - Mów normalnie.
Tam. Na dole.
Natalia, nie mogę już z tym psem. Dam go do uśpienia.
- Co za durne psisko. - Kochanie?
Zaraz będzie nauczyciel pianina. Powtórz gamy.
Nie rozumiem.
Niech cię…
Mów buzią.
- Głośniej. - Wybacz.
Ty idź tam, a ja tam i spotkamy się tutaj.
Które piętro?
- Od? - Twojego początkowego.
Niżej jedno, a wyżej dwa.
Jedno pod tobą i jedno nade mną.
Trzy niżej, dwa wyżej. Dobra.
- Jak wszedłeś? - Drugimi drzwiami.
- I co? - Nic.
- A ty? - Też nic.
Coś przeoczyliśmy.
- Szlag, Brunner. - Co?
Ten jego drąg.
- Nie widziałeś? - Nie patrzyłem.
- Duży był. - Głupi jesteś.
- Trzymał go w dłoni. - Chory jesteś.
Czyli ma stół do bilarda.
Ominęliśmy pokój ze stołem bilardowym.
Nieźle. Brawo. Masz rację.
- François? - Tak?
Co ty robisz?
- Zaraz dojdę. - Widzę cię.
Tak.
No dobra.
- Facet ma swoją man cave. - Co takiego?
Man cave. Swój własny kąt, swoją przestrzeń.
Człowiek o takim guście nie może być taki zły.
Meczet.
Bar z sziszą. Synagoga.
Ośrodek dla migrantów.
Jest wszystko. Godzina rozpoczęcia.
Godzina działania. Cel.
To odkrył Kevin Marchal.
Projekt, który go wystraszył.
Skoordynowane ataki.
Wszystko ma się zacząć o 17.
Którego dnia?
Alice, jest gorzej, niż myśleliśmy.
Zwołaj wsparcie i dołącz do nas w drukarni Lefranc.
Są, ale nie mogę wysłać współrzędnych, bo nie mam jej numeru.
Nie mogę wyjaśnić. Wysyłam współrzędne.
- Buziaki. - „Buziaki”?
Wymsknęło mi się.
Jesteśmy.
Dzięki. Bardzo praktycznie.
Nadeszła pora, przyjaciele!
- Bracia! - Tak!
By wreszcie napisać nową kartę naszej wspólnej historii.
Pora, by powołać do życia nasz nowy świat!
Tak!
Świat, w którym nie będziemy się bać…
Wielki człowiek.
…bo strach i wstyd
należą się drugiej stronie!
Tak!
Nie jesteście potworami!
- Nie! - Jesteście członkami ruchu oporu!
Bohaterami!
Ale nie jesteście…
My nie jesteśmy sami!
Nie!
Mamy przyjaciół w Europie, ale również w Nowej Zelandii,
Rosji i Stanach Zjednoczonych.
Wszyscy są tacy jak my!
Mają nadzieję i stawiają opór!
Jednakże…
sam opór…
nie wystarczy.
Pora zaatakować.
Tak!
Tak, atakować!
Wystarczy iskierka, by wszyscy zrozumieli, że to możliwe.
A tą iskierką będziecie wy!
Za kilka godzin wszyscy dziennikarze
zdadzą sobie sprawę z tego niezaprzeczalnego faktu.
Ten kraj jest nasz!
Tak!
Za dużo ludzi, żeby ich aresztować.
Zwłaszcza jeśli stąd wyjdą. Trzeba ich tu trzymać.
Szlag, nie ma zasięgu.
Wolną bądź, Francjo, wolną bądź
Rodacy muszą prawo w dłonie wziąć
Niech z kraju znikną ci, co sieją zło
Waszej obecności mamy tu już dość
Wolną bądź, Francjo, wolną bądź
Spadkobiercy wiary i historii twej
Białość duszy twej…
Jakoś sobie poradzę. Trzymaj ich w środku.
- Czemu ja? - Bo tak.
Bo co?
Bo ja odstaję wyglądem!
A ja wyglądam na faszola?
Nie jesteś czarny.
Nie jestem?
- A jesteś? - Nie.
- No to co? - Dobrze. Jak chcesz.
- Co? Przecież nie jesteś czarny! - Idę sam!
Co?
- To tam. - Nie pójdę bez niczego.
Wykorzystam to, co tu jest.
Jeśli to nie wypali, hasłem będzie twoje imię.
- „Twoimię”? - Tak.
Dziwne hasło. Coś łatwiejszego?
Twoje imię. Ousmane.
Czyli mnie po prostu zawołasz?
- To żadne hasło. - A jednak.
- Nie. - Wybrałem je, więc wiem lepiej.
- Mówiąc: „Ousmane”, wołasz mnie. - Jak chcesz.
Chciałem zrobić coś miłego. Myślałem, że cię to poruszy.
- Mam ci podziękować? - Nie.
No to dziękuję. François, dziękuję.
Dobra, idź. Do widzenia.
- Albo żegnaj. - „Żegnaj”?
Przestań. Nie martw się.
Jestem tu.
Co ten debil tu robi?
Jeszcze raz!
Brawo! Piękny głos, piękne vibrato. Super.
Kapitanie, pański upór zakrawa na głupotę.
- Tak? - Narzeczony jest niedaleko?
Zerwaliśmy. Rzuciłem go.
Dużo myślałem.
Uważam, że moje miejsce jest pośród was.
Nie wiem, jakie są teraz procedury.
Testy psychologiczne?
Psychologiczne nie. Fizyczne?
Mam dużo atutów. Jestem biały.
Ochrzczony. To się liczy?
Na pewno trochę. Dobrze być katolikiem.
Nie lubię niczego z importu. Afrykanów, Azjatów, Arabów. To podstawa.
- Poza jedzeniem. - Wystarczy.
Jeden krok i wszystko wybuchnie.
- Odłóż to! - Gej!
Tak! Jesteś sama?
Tak. François?
W środku. Skończmy z tym, a potem…
- Stój. - Co robisz?
Czemu zostałeś? Byłoby łatwiej.
- Zastraszyli cię? - Że oni są źli?
- Nie jesteś taka. - Nie jestem.
Nie jestem grzeczną Alice zabujaną w glinie z Paryża.
Miła, uśmiechnięta laska? Ślepy jesteś?
Rozejrzyj się.
Patrole i mecze piłki dla dzieciaków niczego nie zmienią.
- Brunner ma rację. Trzeba zacząć od zera. - I zabić niewinnych?
Ruchy.
Uspokoiliście się?
Wystarczy już!
Wracaj do siebie, sprzedawczyku!
- Oddawaj! - Ostrożnie!
- Głosu szkoda! - No już!
- Zrobiłaś mnie w konia. - Mówiłam tylko to, co chciałeś usłyszeć.
Co, nie uderzysz kobiety?
Wybuchniemy przez nią!
- Przez panią! - Oddawaj!
- Niepodłączone! - Fałszywka!
Ousmane! Nie tak szybko.
Nie zmienisz historii. Jesteś nikim!
Tak…
Poświęcę się dla sprawy, ale nie tu. Lepiej w meczecie albo w KFC.
Nie chcę umierać w jakiejś starej drukarni. Ousmane!
- Ousmane! - To do mnie.
Nie skończyliśmy.
Ousmane!
Łajdak!
Ousmane!
„Twoimię”!
Uciekać!
- Ty… - Za tobą!
Stój! Daj mi wejść!
Barbarzyńca!
A tyle dla was zrobiliśmy! Wracajcie do domu!
Proszę pani, prowadzę!
Saracen!
Musi pani wyjść.
Saracen!
Oszalała pani?
Są wszędzie!
- Złodziej! - To jakiś żart? Chora jest!
Szybko, dajesz! Co robisz?
- Którędy uciekł? - Nie wiem.
- Nie widziałeś? - Nie wiem…
Broniłem się!
W lewo.
Złapiemy go od tyłu.
Szlag!
- Widzisz go? - Nie.
- Co to? - Nie wiem.
Szlag!
Uwaga!
Gdzie on jest? Widzisz go?
Tutaj!
- Gdzie jest? - Tam!
- Szlag! - Strąć go! Wyrzuć!
- No dalej! - Nie mogę!
Nie widzę go! Zobacz, ja prowadzę.
Szlag!
- Gdzie Alice? - Z Brunnerem.
- Co? - Wyjaśnię ci.
Widzisz ich?
Nie ma nikogo.
Prawie jesteśmy.
Mówiłem, że jest dziwna!
Nie widzę ich.
SZWAJCARIA
Nie. Jedźmy do punktu zerowego.
Jadą do Szwajcarii!
Szybko!
Szlag!
To oni!
Masz pasy?
- Nie. - To zapnij.
- Po co? - Zapnij.
Zablokowały się.
No dalej!
- Tam! - Szlag, są tu!
Uwaga na auto!
Uwaga!
Nie widzę ich. Przyspiesz.
Uwaga!
Szlag! Zjeżdżają!
Przyspiesz!
- Szybciej! - Szybciej nie mogę.
Owce!
- Szlag by je! - Są wszędzie!
Co one tu robią? Jasna cholera!
Jadą, szybko!
Uwaga! Tam!
- Skręć! - Szlag! Gdzie gliny?
Z przodu!
Naciskaj. No już!
POŁĄCZENIE NIEMOŻLIWE
Co ty wyprawiasz, Ousmane?!
- Żyjesz? - Chory jesteś?
Co miałem zrobić?
Cokolwiek innego.
Zadzwonię po pomoc. Nie martw się.
Z drogi, odsunąć się!
Ousmane! Tam!
URUCHAMIANIE ODLICZANIA
Proszę bardzo. Iskierka.
Lont podpalony.
UZBROJONO
Mamy trzy minuty!
Policja! Wychodzić!
No już, wychodzić! Bomba w budynku!
Wychodźcie!
- Co jest? - Uciekać!
Nie możecie tu zostać!
Bomba!
- A po afrykańsku? - Jakiemu?
Jakiemukolwiek.
- Sprawdzę wyżej. - Poświęcę się.
Nie wymażę tego, ile cierpieliście przez naszych…
To nie jest dobra pora!
Nigdy nie jest pora.
Tamtędy!
Wychodźcie. Bomba w budynku!
Zabierzcie dzieci!
Szybko, nie ma czasu.
Wychodźcie!
- No już! - Bomba w budynku!
Bomba! Szybko!
- Ruchy! - Wychodzić!
Uciekajcie, bomba! Szybko!
- Wszyscy. - Zostało 20 sekund. Nie zdążymy.
- Patrz! - To ze 20 metrów.
Musimy spróbować. Chodź.
Do dzieła!
Nie chcę umierać. Nie w ten sposób, nie z tobą.
Przepraszam.
Nie mogłem wiedzieć.
Łajdak.
Będzie im potrzebny nowy führer.
Albo führerka.
Racja. Powiedziałbyś „führerka”?
- Führeryni? - Raczej tak.
- Führerzka? - Trudno wymówić.
Führeryni może być, racja.
- Co powiemy kolegom? - Nie wiem.
Po zamknięciu sprawy zwiedzaliśmy region.
Auto przekraczające prędkość zablokowało drogę.
Tak.
Ponieważ zew obowiązku…
Był silniejszy niż zew natury…
- Tak. - Odpowiedzieliśmy.
Prawdziwy wstrząs!
Antoine Brunner, lider partii France Vive, został oskarżony o związki z przestępcami,
i przygotowywanie ataków terrorystycznych.
Najgorszego uniknięto dzięki dwóm policjantom z Paryża.
Kolejny raz policja zadbała o bezpieczeństwo naszych obywateli.
W szczególności dziękuję jednostkom wydziału kryminalnego w Paryżu,
którym mam zaszczyt kierować.
Dziękuję również ministrowi spraw wewnętrznych,
który w związku z tym…
Zawsze robią wywiady z urzędasami.
Po co harować, skoro nikt nas nie widzi?
Czemu nie chciałeś ze mną umrzeć?
Bo w ogóle nie chcę umierać.
Mówiłeś: „Nie chcę umierać. Nie w ten sposób, nie z tobą”.
- Czemu? - Bo tak?
To nie odpowiedź.
Nie?
Nie.
Rozumiem.
Czemu nie ze mną?
Nie z tobą w takim sensie, że ja się nie liczę, bo jestem sam.
A ty jesteś ojcem. Masz syna.
To nie byłoby sprawiedliwe, gdybyś zginął razem ze mną.
- Trzeba było tak od razu. - Budynek się zawalał.
To długie zdanie,
więc użyłem skróconej wersji.
- Bzdura. - Nie musisz mi wierzyć.
Bzdura, że się nie liczysz.
Jesteś dobrym człowiekiem.
I nie jesteś sam.
Masz mnie. A ja nie mam tylko Yves’a.
Mam ciebie.
- Dobra. - Jak wcześniej mówiłeś?
Prawdziwa ekipa? Duet?
Jeszcze jakieś synonimy?
Od nocy w hotelu jesteś sentymentalny.
Głupek z ciebie.
Masz rację.
Dobrze byłoby zobaczyć, kto haruje.
Masz kontakty w telewizji?
Coś lepszego.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH POLICJA PAŃSTWOWA
Złodziej!
Zaangażowanie.
Dyscyplina.
Pokonywanie własnych granic.
Odwaga.
Oddanie.
Uczciwość.
Siła.
Policja rekrutuje.
Przeżyj przygodę. Dołącz do nas.
Cięcie!
- Cięcie. - Świetnie. Idealnie.
To będzie to, zapisz.
Dziękuję.
Było idealnie!
Świetne poszło!
- Jeszcze raz. Dla mnie? - Nie mam czasu.
Teraz scena 50?
- Byłeś tu? Podobało się? - Tak.
- Nieźle. - Prawda?
Zwłoki na wieży Eiffla. Idziesz?
Mam jeszcze jedną scenę. Muszę się skupić.
Przepraszam. Jasne, że idę.
- Zmyję charakteryzację. - Tak.
Podkład i błyszczyk.
Szybko pójdzie.
- Co? - Błyszczyk.
- Żeby chronić usta. - Dużo.
- Tak? - Tak.
Trzeba kręcić drugi raz!
- Czekaj. Tu jest. - Policja!
- I co? - Nieźle.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz