Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Yavaşla, lütfen.
Yavaşla!
Senin neyin var böyle?
Ne yapıyorsun? Daha yavaş, lütfen.
Deli misin sen?
Bu zor bir durum.
Gözlerin kötüye gidiyor.
Gel, otur.
Korkarım modern tıp bu hastalık karşısında
çaresiz. Sana bir reçete yazacağım
ama ilaçlar hastalığı sadece erteleyecek.
Hepsi bu.
Çok üzgünüm...
ama çok yakında görme yeteneğini kaybedeceksin.
Çok daha kötüsü olabilirdi.
Kanser olup da öleceğini öğrenen insanları düşün.
En azından sen yaşayacaksın.
Bir şeyler söylesene! -Ne dememi istiyorsun?
Şehirdeki tek doktor o değil.
Ya yanılıyorsa?
Başka bir doktor bulalım. -Başka bir doktor mu?
Bak, bu işin çaresi yok!
Ve çaresi olmayan şeyin, çaresi yoktur,
ve sen mucize yaratacak bir doktordan bahsediyorsun.
Hadi ama, bana acıma. -Neden bana bağırıyorsun?
Bağırmıyorum, sadece konuşuyorum.
-İnsanlar böyle konuşmazlar. -Öyle mi? Ben konuşurum!
Ne zamandan beri?
Neden burada olduğunu bile bilmiyorum.
Neden benimle... olduğunu bile bilmiyorum.
Hayır, ben kör olana dek bekleme, sonra ne yapacaksın?
Bana bakacak mısın?
Bak, özellikle de içten içe hiç umursamadığını
biliyorken. -Hiç utanmıyorsun.
Madem böyle düşünüyordun, bunca sene
neden bununla yaşadın? Neden bir şey söylemedin?
Evet, söyledim aslında.
Sadece...kendi kendime.
Ve gerçeği şimdi söylüyorsun.
Benim de sana verecek vaktim yok.
Hey.
Hey, hey!
Uyan.
Son durak.
İstersen bekleyebilirsin,
ama şehre bir saat sonra döneceğiz.
Otobüs durağını mı kaçırdın?
-Zor bir gündü de. -İçer misin?
Yok,
ben içmiyorum. -Ormanda sigara içemezsin.
Bu sene şimdiden yedi yangın çıktı.
3700 ağaç yandı. -Bunu nasıl biliyorsun?
Elektrikçiyim. Yüksekte çalışıyorum.
Yukarı tırmanınca her şeyi görüyorum.
Yani, tanrısın.
O da orada mı? -Tanrı değilim,
ama bir adım altında çalışıyorum.
Ama bugünlük işim bitti, yani içebilirim.
Neredeyim ben?
Aslında hiçbir yerde.
Ama gözlerini kapatırsan...
...istediğin yerde olabilirsin.
Çok güzel patikalar var.
Git hadi.
Vaktin varken keşfet.
Hey, iyi misin? Canın acıdı mı?
Gel. Sana yardım edeyim.
İyi misin?
-Buraya nasıl geldin? -Otobüsle.
Evet, bir otobüs getirdi beni buraya.
-Peki nereye gidiyorsun? -Belki de buraya,
ya da belki de sana yardım etmeye geliyormuşum.
Yardımın için sağ ol.
Sanırım evime gelmelisin.
Tehlikeli değilsin, değil mi? -Tehlikeli mi? Hayır, hayır.
Ne bileyim. Katil, hırsız, ya da manyak olabilirsin.
Evet, ama neyse ki...
O şeylerin hiçbiri değilim.
Hayır, ben sadece ormanda...
kaybolmuş bir adamım. -Güzel.
Misafirim ol.
Aç olmalısın, lütfen ye.
Utanma.
Tabii ama ben sadece... biraz rahatsız hissediyorum.
Neden?
Bilirsin, çocukluğumdan beri
yemek yerken seyredilmekten hoşlanmam.
Arkamı dönebilirim.
Beğendin mi?
Çok güzel. Gerçekten çok iyi.
Şu anda Frambuazlı Melek Pastası yiyorsun.
Frambuaz.
Küçükken pazarda seyyar satıcılar satardı.
Sürekli "frambuaz" diye bağırırlardı.
"Frambuaz, frambuazlarım var."
Hatırlıyor musun?
Hatırlıyorum.
Bilirsin, daha önce hiç bu kadar tuhaf bir şekilde
yemediğimi söylemeliyim.
Rahat olmak istedin.
Şey, bunların hepsini sen mi yaptın?
Evet.
Çok güzeller.
Teşekkür ederim.
Bana kendine dair bir şey söyle.
Şey, ben...
Barmenim.
Evet ama asıl tutkum; mimarlık.
Senelerdir, dünyadaki bütün şehirleri
dönüştürecek yeni bir konsept üzerine çalışıyorum.
Ama işte, kimse...
bana inanmıyor. -Ben inanıyorum.
Hayır, hayır.
Üzgünüm.
Yapamam.
Bu şekilde olmaz.
Hazır değilim.
Üzgünüm. Bak, ben çok özür dilerim, ben...
Özür dileme.
Söylesene...
güzel miydi?
Ne? Pasta mı?
Evet,
pasta.
Çok lezzetliydi. Teşekkür ederim.
Bak, ben gitsem iyi olacak sanırım.
Tamam, misafir.
Yine geleceksin, değil mi?
Bilemiyorum.
Adını bile bilmiyorum.
Adın ne?
Adım yok.
Anlıyorum.
Söylemek istemiyorsun ve hiç sorun değil.
Hayır.
Gerçekten adım yok.
Ama nasıl olur?
İkimize de hiçbir şey diyelim.
İnan bana, böylesi daha iyi.
-Gittiğini sanmıştım. -Eczaneye gittim.
Sabah bir, akşam bir.
Bak, dün için özür dilemek istiyorum.
Bilirsin, iyi hissetmiyordum. -Destek olmaya çalışıyordum.
Evet, beni bırakıp, çektin gittin.
Çekip gitmeme izin verdin.
Evet, sinirlenince hep öyle çekip gidiyorsun.
-Hadi bakalım. -Hadi ama, yine başlama.
Pekâlâ, lütfen. Bak...
Bunun için ne halim, ne de vaktim var.
Vaktin olsa ne olurdu? Ne yapardın?
Hâlâ evli olur muyduk?
Cevap ver bana. Benimle yaşıyor olur muydun?
Bir kerecik olsun uzatmasan olmaz mı?
Bak, bu sabah uyandım ve yanımda yoktun.
Nasıl hissettiğimi hayal edebiliyor musun?
İlacı iç. Sana bir gün bile verse,
ya da bir ay ya da bir yıl, geleceğin için hazırlanabilirsin,
artık nasıl ve kiminle olacaksa.
Pekâlâ, bak, ben sadece kendimi toplamaya çalışıyorum, oldu mu?
Şimdi lütfen gel de eskizlerime yardım et.
Kör olunca çalışamayacağım.
Senin yaptığın mimarlıktan para kazanabileceğini mi sanıyo
Hayır, benimle böyle konuşma.
Düne dair çok düşündüm.
Hayatını başka bir şeyi umarak ve başka bir şey hayal ederek
geçirdin. Kendine de bana da yalan söylediğini
fark etmen gerekiyor.
Bu işi tam da bu yüzden yapmam gerekiyor.
İşe geç kaldım.
Karar senin.
Evlat, bana başka bir balta getir.
Sen devam et.
Bunlar bitecek.
Şimdi. Hadi.
Dur!
Ne biçim erkeksin sen?
Gücün nerede senin?
Sabaha kadar bitiremesen de sana yardım etmeyeceğim.
Seni adam edeceğim, olmazsan nehirde boğacağım,
anladın mı? -Ne yapıyorsun?
Dur! O daha çocuk, bu işi yapamaz.
Keşke ne işe yaradığını görseydim.
Çok güzel resim yapıyor ve okulda çok iyi.
Resim yaparak ev geçindirilmez.
Bizim bir adama ihtiyacımız var, Da Vinci'ye değil.
Lütfen, elinden geleni yapıyor.
Gel, bakayım.
Biliyorsun, çok yakında çalışamayacağım.
Ben sana yardım ederim.
Maaşımın üçte birini veririm.
-Hangi maaşının? -Olsa veririm ama değil mi?
Asla.
Hadi. Hazır hâlâ görüyorken striptiz bara gidelim.
Bir sürü koca meme ve popo. Unutmuşum...
Sen sadık bir kocasın ve öyle yerlere gitmezsin.
O zaman sinemaya falan gidelim.
Kör olduğunda özleyeceğin bir yerlere.
Ama sakın şu müzeye götürme beni.
Şunu anlamalısın, hiçbir şey bu sergi salonu kadar
trajedik değil.
Eninde sonunda hepimiz mezarda kör kör yatacağız.
Evet, senin için demesi kolay.
Kör olacak olan sen değilsin.
Ve bu felsefene rağmen kesin panik olurdun.
-Hayır, olmazdım. Gülerdim. -Gerçekten mi? Ne yani?
Cenazemde ağlamaz mısın? -İstersen ağlarım.
Senin için ne fark eder ki?
Sonunda herkes ölür, budur yani.
Bütün Shakespeare oyunları ölümle bitmiyor mu?
Evet de sen ne zamandan beri Shakespeare okuyorsun?
Bir belgesel izledim.
Evet, bilirsin, gerçek şu ki hayat bir trajedi.
70'lerin Amerika'sında doğmalıymışım.
O dönem bu gezegenin tarihindeki en müthiş dönem.
Evet, yaptıkları müzikler, orada yaşayan insanlar,
çektikleri filmler, cinsel özgürlük.
Bence o zamanın havası bile değişikti.
Hiç gitmediğin bir ülkeyi nasıl sevebilirsin?
Evet, bilirsin, bazen ben...
gözlerimi kaparım
ve orada olduğumu hayal ederim.
Artık... kör olacağım için,
orayı hiç göremeyeceğimi biliyorum.
-İyi misin? -Evet, evet. Ama ben...
pek göremiyorum gibi.
Hiçbir şey göremiyorum. -Ne? Hiçbir şey mi?
Hayır, ciddiyim. Hiçbir şey göremiyorum.
Neler oluyor? -Buradayım. Sakin ol.
Neler oluyor? Hiçbir şey göremiyorum.
-Buradayım, tamam, sakin ol. -Kör oldum gibi sanki...
-Seni pislik! -Ne oldu? Korktun mu?
-Evet. -Korktun, değil mi?
Ne oldu? Hani her şey yolundaydı.
Abarttım. Hiç komik değildi!
Peki, az da olsa görecek misin yoksa bir anda
tamamen kör mü olacaksın? -Bilmiyorum.
Evet, sanırım
bir anda olacak.
Ve bir anda her şey... kayboluverecek.
Müzelere bayılırım. Çok severim.
En sevdiğim şeydir. Sanatın hastasıyım. Hastası.
-Neyin var böyle? -Bak, bir şeyler görüyorum.
Ne demek istiyorsun? Kör olacağını sanıyordum?
Hayır, hayır, görmemem gereken şeyler.
Anlamıyorum.
Bak, benim için bir şey yapmanı rica edeceğim.
Bak, bir kızla tanıştım.
Bana bir şey olmadan önce bunu ona vermeni istiyorum.
Kız mı? Karına sadık olduğunu sanıyordum.
Hayır, lütfen. Pekâlâ, eğer arkadaşımsan...
o kızı bulacak ve bunu ona vereceksin.
-Telefon etsene. -Hayır, şehrin dışında,
ormanda yaşıyor ve telefonu yok bende.
Bak, 102 numaralı otobüse bin ve son durakta in.
Ormanın içindeki patika seni onun evine götürecek.
Onu bulacaksın. Bir kuş evi var
ve kocaman bir ağaç ve bir Alman Çoban köpeği.
Çok güzel bir yer.
Masal aleminde falan mısın?
Söz ver bana.
Çok geç olmadan onu görmem lazım.
Adı ne?
Bilmiyorum.
Kaltak, istemiyorsan sen bilirsin.
Büyükelçi şimdi müsait.
Teşekkür ederim.
Bir şey söyleyecektim.
Otursana.
Bir şey içer misin?
Kocana benim için çalıştığını söyledin mi?
Hayır. Henüz değil.
Ona temizlikçi olduğunu söylemeye utanıyor musun?
Yaptığım işlerin tamamını bilmez.
Umursamadığımı, her gece çıktığımı sanıyor.
Bana sadece eve geldiğimde ilgi gösterir çünkü içiyorum.
Seninle olduğu için şanslı.
Başka bir hayatta...
Muhtemelen çok iyi arkadaş olurduk seninle.
İstersen, ekstra iş verebilirim.
Diğerlerinin ödediğinin de iki katını ödeyebilirim.
Tabii, olur.
Harika.
Perşembeleri de gel. -Teşekkür ederim.
Tabii esas soru şu: Onu seviyor musun?
Sadece görüneni değil, içini de seviyor musun?
Sevmiyorsan sadece ev arkadaşısınız demektir.
Lanet pislik.
Merhaba, kimse yok mu?
Bir arkadaştan...
mektup getirdim.
Cici köpek. Orada dur, dur dedim, git başımdan.
Buluşamayız dedim.
Çünkü gerçekten hasta.
Sen nasıl endişelenmiyorsun?
Ne zaman bilmiyorum. Belki de asla, bilmiyorum.
O günü anımsıyorum
Hiç acı duymadan Ağladığımız o günü
Ve Tanrı biliyor ya Kalmak istiyorum
-Al. Yerime sen bak. -Olur.
Selam.
Geldin.
Davet edildim.
Sana yer ayırdım, buyur.
Pekâlâ, sana bir şey ikram edebilir miyim?
Bir bardak soğuk su.
Tabii, hemen.
Hiç acı çekmeden
Ve bu aşkı yaşamak İstediğimi biliyorum
Acaba onları neler bekliyor?
Belki aşık olurlar.
Belki de olmazlar.
Neden öyle dedin?
İlişkiler zordur.
İlk başta herkes melek gibidir,
sonra diğer yanları ortaya çıkar. -Diğer yanları.
Kötü yanları yani.
Senin kötü yanın var mı? -Hem de çok kötü.
Senin diğer yanın nasıl?
Bilirsin, bazen yalan söylüyorum.
Evet, kendimi tutamıyorum.
Sanırım olduğum kişi olduğumu kabullenmek için yalan söylüyorum.
Evet, çoğunlukla olmuş olmam gerektiğini bildiğim kişiden
saklanmak için yalan söylüyorum.
Pek çok açıdan benziyoruz.
Nasıl benziyoruz? Yani, sen yalnız yaşıyorsun.
Hiç kimseye hesap vermek zorunda değilsin.
Ama ben...
Benimki bir illüzyon.
Ve sana yalan söylemek istemiyorum.
-Herkes yalan söyler. -Sen bile mi?
Ben bile.
Sanırım sana söylemem gereken bir şey var...
Ben evliyim.
Bir karım var.
Seni rahatsız eden şey bu mu?
Yanlış bir şey yapmadık ki. Şu anda birlikte
bir bardak su içiyoruz. -Doğru.
Görünüşe göre...
yine yalnızım. Eşimin başka planları var.
Merak etmeyin. Buraları ben hallederim.
Teşekkür ederim.
Bu da maaşın.
Geç oldu.
Eğer geceyi burada geçirmeyi
tercih edersen yeterince boş odamız var.
Söylesene, gerçekten fark eder mi
Kelimeler sevmekten daha güzel
Çünkü bence sen gayet iyi biliyorsun
Birbirimizin isimlerini bilmiyor olmamız hoşuma gidiyor.
Benim de.
Bazen gerçekten de hiç kimse olduğuma inanıyorum.
Biz hiç kimseyiz.
İşte biz buyuz.
Ama yine de merak ettiğimi söylemem lazım.
Sorun yok.
Merak etme.
Yakında her şey ortaya çıkacak.
Hiçbir şey gizli kalmayacak.
-Sen tuhaf bir kızsın. -Sandığından da tuhaf.
Seninle olmak istiyorum.
Benimlesin.
Hiç acı duymadan Ağladığımız o günü
Ve Tanrı biliyor ya Kalmak istiyorum
Eve gitmelisin.
Seni merak edecekler. -Önce seni bırakayım.
Bırakırsan kalman gerekecek.
Hayır, kalmam. Kalmama gerek yok.
Gitmeye kalkarsan çakallara yem olursun.
Ben seni tekrar görmek istiyorum, gerçekten.
Beni nerede bulacağını biliyorsun.
Ya artık bulamazsam? Ya yolumu bulamazsam?
Beni bulmak için pek çok yol var.
Gerçekten önemli mi bunlar
Merdiveni inşa eden kelimeler
Çünkü bence sen gayet iyi biliyorsun
Ne demek istediğimi
Evde misin?
Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır.
Olamaz!
Sen...sen... ne yaptın?
Ne yaptın böyle?
Lütfen. Tanrım.
Bir, iki, üç, dört.
Bir...
...on üç, on dört, on beş.
Yedi, altı,
beş, dört...
üç, iki, bir.
Bizden saklanıyor musun?
Bu da neymiş?
Bu sefer kimden sopa yedin?
Muhtemelen köydeki şu çocuklar.
O ne? Yüzündeki şey ne?
Ruj.
Çocuklar yüzüme ruj sürdüler.
Kim yaptı bunu?
Kim yaptı?
Defol.
Lütfen ayağa kalk.
Ayağa kalk
ve defol.
Derhal!
Sen bu ailenin... -Oğlum?
...yüz karasısın. Sen dur.
Bakalım ne kadar uzağa gidecek.
Hey, oynamak ister misin?
Neredeyim ben?
Bunu sana veremem. Çok ağır.
Ama senin için taşırım.
Merak etme,
onlardan ben rica ettim. Ve onlar da, tamam, dediler.
Kim onlar?
Ağır insanlar.
Ağır mı?
Çok zayıflar.
Ağırlık o balonlarda.
Bütün acılarının ağırlığı.
Peki neden acı çekiyorlar?
Bilmiyor musun?
Peki senin balonun neden o kadar küçük?
Bir saniye.
O benim, değil mi? -Evet.
Lütfen, onu bana ver.
Sana söyledim. Bu sana çok ağır gelir.
Yakında, her şey ortaya çıkacak.
Hiçbir şey gizli kalmayacak.
Ne...ne oldu?
-Tanrım, oldu işte. -Ne yapıyorsun?
Saymam lazım.
İki, üç. -Dur, otur şuraya.
Bir yerine bir şey olacak, dikkat et.
-Oldu işte. Körüm! -Tamam. Sakin ol.
-Tanrım. -Sorun yok.
-Tanrım. -Tamam.
Seni dinlemeliydim. O ilacı içmeliydim.
-Sakin ol. -Oldu işte.
Lütfen, oldu işte. -Tamam.
Evet, oldu.
O kadar çok hata yaptım ki.
Ve çektiğim bütün acılar için seni suçladım.
Tanrım.
Hayır, çok şey gördük.
Çok şey gördük, geçirdik.
Biz ev arkadaşıyız.
Ne?
Yok bir şey, yok.
Bir saniye. Dur, bir şey görüyorum.
Bir çayır.
Çok güzel. -Çayır mı? Evdeyiz.
Sen bunu göremiyor musun yani?
Hadi. Hadi, aç gözlerini.
Kes şunu. Kes. Beni korkutuyorsun.
Bunu nasıl göremezsin?
Kendine gel. Deli gibi davranıyorsun.
Daha önce hiç bu kadar kendimde olmamıştım.
Bir saniye,
sen de duyuyor musun?
Neyi? -Sus...
Şu ses.
Ne sesi?
Sessizliğin sesi.
Sessizliğin nasıl bir sesi olabilir ki?
-Var. Var. -Olamaz.
Sağır edici bir ses.
Berbat bir şey. Sağır edici bir ses.
Hayır, hayır. Ne sesi?
Ne oldu?
Ne? -Kimsin sen?
-Karınım. -Seni göremiyorum.
Yüzünü göremiyorum. Bedenini görüyorum
ama yüzünü göremiyorum.
Yüzünü neden göremiyorum?
Bilinci, görme yeteneğini kaybettiğini kabullenemiyor,
bu yüzden de duyduğu seslere dayanarak,
birtakım imgeler uyduruyor,
zihninde bir takım görüntüler yaratıyor.
-Yani, hepsi hayal. -Evet, kesinlikle.
-Başın. -Yok bir şey. Ne gördün?
-Başına ne oldu senin? -Hiçbir şey. Sorun yok.
Bak, şu dosyaya bak? -Ne?
Neden bana silah doğrulttun? -Bu silah değil.
-Evet, silah! -Hayır, değil.
-O bir silah. -Hayır, değil!
Neler oluyor?
Dediğim gibi, hepsi hayal.
Bunun tıpta bir adı var, sinestezi deniyor.
Böyle olan insanlar, sesleri görürler,
renklerin tadını alırlar, hatta kokuları duyarlar.
Zihni, görme yeteneğinin yerine bir şeyler koyuyor.
Bunlar hayal değil. Bu...gerçek.
Gerçek.
Neden ofisinde devasa bir top mermisi var?
Ne yapacağım ben?
Dur, ne yapıyorsun?
-Eve gidiyorum. -Körsün,
yalnız yürüyemezsin, gördüklerin gerçek değil.
Bir kamyonu devasa bir baston şeker sanabilirsin!
Ya da belki de benim gördüğüm gerçektir.
Geri geldin.
Gelsene.
Evde işler nasıl?
Sana hâlâ eziyet ediyor mu?
Birazcık...
Birazcık yumuşadı.
Öldüğünde,
mezarına da cenazesine de gelmeyeceğim.
Lütfen böyle deme.
Neden?
Ayrıldığımda hiçbir şeyim yoktu.
Uzun süre zorluk çektim,
hatta dilendim.
Sana bir şey getirdim.
Bir çanta?
Hâlâ o çantayı mı kullanıyorsun?
Evet.
Kendine saygısı olan bir kadın
nasıl olur da 12 senedir aynı çantayı kullanır?
Tek çantam bu.
Ben sana yenisini alacağım.
Senin paran kendine bile zor yetiyor.
Önemli değil,
yeter ki o şeyi bir daha görmeyeyim.
Kaç seneni heba ettiğinin farkında mısın?
Kaç senedir aynı ayakkabıları, aynı kıyafetleri giydiğinin
farkında mısın?
Bu lanet çanta sadece bir örnek.
Karısını umursamayan bir adamı kim ne yapsın!
Affedersin.
Üzgünüm. Benim hatam.
Artık bilemiyorum.
Her gece kendime senin neden burada olduğunu soruyorum
ve kendimi suçluyorum.
Kolay değil.
Sensiz geçirdiğim her günden nefret ediyorum.
Her sabahtan ve her geceden.
Yatağımdan, yemeğimden,
ertesi gün uyanma fikrinden nefret ediyorum.
Keşke...
Keşke sana bu yemeği
hazırlarken ne kadar mutlu olduğumu hissedebilseydin.
Üzgünüm.
Seni seviyorum.
-Lazım olmadığına emin misin? -Eminim.
Gayet iyi görüyorum.
Teşekkür ederim.
Elma ister misin? -Hayır, aç değilim.
Belki de başka bir gün gelmeliyiz.
Ama neden? Şimdi ne güzel vaktimiz var.
Yardım istemekten çekinme, ben bu yüzden yanındayım.
Hayır, çekinmem.
Merak ediyorum.
Ormandaki kız ne oldu?
Onu bir daha gördün mü? -Hayır.
Bu halimle canını sıkmak istemedim.
Kör bir adamla sevişmek hoşuna giderdi belki.
Kötü bir durumun ekmeğini yiyebilirsin.
Trajedini zafere dönüştürebilirsin.
Evet, tavsiyen için sağ ol.
Bu arada...
bilirsin, Shakespeare ve sen yanılıyorsunuz.
Ne?
Evet, sonunda ölmüyoruz.
Hayır, yaşıyoruz.
Daha ölmeden nereden biliyorsun?
Evet...
çünkü görüyorum.
Kendini iyi hissedeceksen, katılıyorum, diyeyim.
Bir masalın içinde yaşadığımı sanıyorsun?
Ben sadece gözümle gördüklerime inanırım.
Tam da bu işte.
Ya gözlerin yanılıyorsa? Ya gördüklerin...
Ya gördüklerin sadece yüzeydekilerse?
Etrafına bak.
Bu ressamlar bu tabloları neden yaptılar sence?
-Ünlü olmak için. -Hayır.
Hayır, gerçek dünyayı bize göstermek için.
Onlar elmayı gözleriyle görmüyordu,
onlar elmanın altında yatan şeyi görüyordu,
bilirsin, malzemeyi, formu, özü.
İçsel olan. Bunu yaşarken
görebilecek kadar şanslıydılar.
Anlamıyorum.
Çayır.
İyi tahmin.
Ben...
Burayı biliyorum.
Şu anda konuşamam. Ne kadar olduğu umurumda değil.
Bak...konuşamam.
-Hey, hadi. -Bırak beni.
Ben iyiyim.
İzin ver yardım edeyim.
Eşinle konuşabilirim. Ne dersin?
Bırakmak zor.
Bazen...
bazen onların gitmesi lazım.
Hayatta kalmak için gitmeleri lazım.
Hayatta kalmamızı sağlamak için.
Neredeydin?
-İşteydim. -Bugün çalışmıyorsun sanıyordum.
Evet, artık, iki işte birden çalışıyorum.
Ne zamandan beri iki işte çalışıyorsun?
Kalem ve kağıtlarının parasını ödemek, bize yemek almak
ve faturaları ödemek zorunda olduğumdan beri.
Bilmiyordum. Affedersin.
-Yeni bir çizim yapmışsın. -Evet.
Beğendin mi?
Hayır, sanırım senin dünyanda göremiyorsun.
Benim dünyam mı?
Başka ne dünyası var ki? -Bak, yaptıklarımı ciddiye
almadığını biliyorum. Hatta çizimlerimi yırtmışsın.
Evet, belki de yıllar önce yırtmalıydım,
belki daha iyi olurdu. -Evet ama yapmadın.
Yaptın mı? Yapmadın. Bu da demek oluyor ki;
yaptıklarıma hâlâ inanan bir yanın olmalı.
Hadi ama, yanılıyor muyum?
Kapıya bakayım.
Ne arıyorsun burada? -Kaç kere aradım,
ama benimle konuşmayı reddediyorsun.
Sessiz ol. İyi bir zaman değil, dedim sana.
-Nerede? -Oturma odasında.
-Kör o, bizi göremez. -Gitmen lazım.
-Hayır. Konuşana kadar hayır. -Pekâlâ. Dur.
Kimmiş?
Komşumuz.
Televizyonuyla ilgili bir sorun varmış da.
Bir saniye gidip baksam olur mu?
Evet, tabii. Tabii, git, git.
Tamam.
-Ne konuşmak istiyorsun? -O kör.
Sana ben bakmak istiyorum.
Benim başkaları tarafından bakılmaya ihtiyacım yok.
Neyim ben, başkası mı? Seni seviyorum. Görmüyor musun?
Gel bana. -Dur.
-Neden? -Yapma.
Çünkü ona yalan söylemeye devam edemem.
Ne?
Ondan nefret ettiğim için seninle ilişkiye girdim.
Evliliğimden nefret ediyordum.
Ama artık işler değiştir. Onun için üzülüyorum.
Ona acıyorum.
Ona yıllar önce söylemeliydim.
-Bırak da sana sarılayım. -Yapma.
Kes şunu.
Yapma, içeri girebilir. -Ne görecek ki?
Bilmiyorum ama bir şeyler görüyor.
Gevşe biraz.
Bir şey olmaz. Bu hep istediğin şey.
Onun sana veremediği şey. -Bunu yapamam.
Yapamam.
Uzun zamandır yapıyorsun.
O seni sevmiyor.
Neler oluyor?
Kim var burada?
Kim var? -Kes şunu.
-Yanında kim var senin? -Kimse yok.
-Kim o? -Kimse değil!
Kim olduğunu söyle.
Kimsin?
Kimsin sen? -Kimse yok.
-Kimsin, söyle. -Kes şunu!
Neredesin?
Yazıklar olsun sana.
Tamamen kör olana dek bekleyecek miydin?
Arkadaşımı ara ve gelip beni almasını söyle.
Ara dedim! -Tamam.
Olabildiğince çabuk geldim.
Kafana dikkat et.
Belki de bir süre bende kalmalısın.
Bir şeyler düşünürüz. -Sadece sür, tamam mı?
Lütfen...sadece sür.
Biliyorsun, beni anlayan tek kişisin sen.
Sonuçta o... mutlu değildi.
Onu suçlamıyorum.
Keşke biri olsa.
Bilirsin, keşke birlikte olabileceği biri olsa,
ve bu beni dünyanın hem en mutlu
hem de en üzgün insanı yapar.
Tanrım,
ne düşüneceğimi bilmiyorum.
-Bu düşünmeni sağlar. -Neden? Neymiş o?
Böylece ikimiz de insanları tuhaf şekillerde görürüz.
Evet. Koku almak yetimi kaybetmediğim kesin.
İstiyor musun?
Hayır, istemem.
Tabii istemezsin. Senin kafan zaten iyi, değil mi?
Deli adam.
-Şu anda neye benziyorum? -Ne?
Şu anda neye benziyorum, dedim.
Vücudunu görebiliyorum ama
yüzünü göremiyorum. -Yüzümü görmüyorsun? Çok iyi.
Sigaran var mı?
Hadi, bana bir sigara ver. -Veriyorum. Al.
Yok bir şey, tamam. Sadece...
yandım da.
Geri dön. -Neden?
Geri dön işte. Nereye gideceğimi biliyorum.
Beni oraya götür. -Orası neresi?
Daha önce götürdüğün yer, hatırlıyor musun?
-Ormana mı? -Evet.
Evet, ormana.
Her şey yolunda mı?
Senden bir şey rica edeceğim.
Eşyalarımı taşımam lazım.
Kocam...
Evimizde bir gece daha kalamam.
Otur.
Tabii ki eşyalarını buraya getirebilirsin.
Teşekkür ederim.
Gördüğün gibi, taşınıyorum.
Tekrar Birleşik Devletler'de görevlendirildim.
Merak etme. Hizmet...hizmetlerini
tavsiye edebileceğim pek çok meslektaşım var.
Teşekkür ederim. Çok cömertsiniz.
İstersen,
sen de Amerika'ya gelip
benimle, olup...
çalışabilirsin orada.
-Geldik mi? -Evet.
Yardım ister misin? -Hayır, ben hallederim.
Tamam.
Bak, biliyorum, bu senin için zor olabilir.
Ama onu bıraktığında,
ve bırakacağını biliyorum,
onu bir kenara fırlatıp, atma, ona nazik davran.
Lütfen.
Benim için.
Kimsiniz?
Sana içki ikram etmiştim.
Hatırladın mı? -Evet.
Neden sizi göremiyorum? -Körsün.
Ama herkesi görüyorum. Ve sizi göremiyorum.
Ve her şeyi hissediyorum ama sizi hissedemiyorum.
Evet, biliyorum.
Gel, seni gideceğin yere doğru götüreyim.
Aynada kendine bakınca...
korkuyorsun.
O imgeye direkt baktığında...
yalnız olduğunu hissediyorsun ama asla yalnız değilsin.
-Başka kim var ki? -Başka bir sen.
Devam et...
artık bana ihtiyacın yok. Hadi yürü.
Merhaba.
Misafirim.
Gelebilir miyim?
Tabii.
Bir bardak soğuk su?
Evet. Lütfen, evet.
Kahretsin.
-Ne oldu? -Çok üzgünüm.
Umarım bir şeyleri kırmadım. Nasıl oldu, anlamadım.
-Nasıl düştün? -Bilemiyorum.
İyiyim.
Çok özür dilerim.
Körüm ben.
Kör oldum.
Gitsem iyi olacak. -Hayır, kal.
Yavaş. Kal.
Seni bekliyordum.
Neden bana söylemedin?
Korkuyordum.
Bilirsin, bir daha seni görememekten korkuyordum,
ama görüyorum.
Seni görüyorum.
Tam olarak...
ne görüyorsun?
Her şeyi...
...görüyorum.
Her şeyi.
-Almak istediklerim bu kadar. -Şoför aşağı indirir.
Bunu kocam çizdi.
Kördür.
Ne demek bilmiyorum.
Gideceğimiz yer burası.
Merhaba.
Adın ne?
Ben kör adam,
ya sen?
Ben hiç kimse.
Merhaba, baba.