Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Nie dociągnę do 40.
Dobry wieczór. Poproszę o oklaski!
Klaszczcie, jakbym była naga.
Ale tu miło! Co za radość!
Czuję się jak w roku 2019.
Przedstawię się: wysoka, szczupła,
charyzmatyczna i tajemnicza, z obco brzmiącym nazwiskiem.
Tak, to naprawdę ja.
Emily Ratajkowski.
To byście dostali, gdybyście zamówili ją na eBayu.
Kiedy umrę, chcę jej zdjęcie na moim nagrobku.
I tak będę martwa.
Kogo pozwie? Nie mam dzieci.
Chciałabym mieć synów.
Omamiłabym ich, mieliby na moim punkcie obsesję.
Jak ci faceci, którzy po seksie mówią partnerce:
„Nie dorównasz mojej mamie”.
Ale córki? Nigdy!
Nie chcę, żeby chudsza, normalniejsza wersja mnie
pytała mojego męża:
„Tato, kupisz mi to?”.
Do roboty, darmozjadzie!
Nieważne, że masz pięć lat.
Aplauz dla kobiecej solidarności!
Dla tych z was, którzy mnie nie znają,
tych, którzy mają kiepski gust,
urodziłam się w Rzymie 28 lipca 1987 roku.
Słyszeliście o Rzymie?
To miasto, w którym problemy rozwiązujemy za pomocą ognia.
Autobusy.
Stare mosty. Śmieci.
Ludzie płacący za wszystko zbliżeniowo. „Mogę użyć karty?”
„Jeśli pan musi”.
Telewizja. Kino. Internet.
Byłam wszędzie. Oprócz więzienia.
Ale co się odwlecze…
W końcu zarejestrowałam działalność. Spełniam marzenia.
Skarbówka. Spełniam marzenia.
Wspinałam się po szczeblach kariery.
Tolerowałam molestowanie seksualne. I sama molestowałam.
W końcu osiągnęłam swoje cele.
Znalazłam się na liście 100 kobiet roku magazynu Forbes Italia.
Powiecie: „Michela, nieźle.
Powinnaś być dumna.
Jesteś sławna, więc twoje życie się zmieniło.
W końcu wyszłaś na prostą”.
Nie.
Sława nie oznacza, że twoje życie się zmienia.
Wciąż jesteś do dupy, ale teraz wszyscy to wiedzą.
Życie by się zmieniło, gdybyś stał się kotem.
Bez, kurwa, wątpienia.
Srałbyś do kuwety!
To inny styl życia.
Wciąż robię to, co zawsze.
Każdego ranka wstaję i sprawdzam w lustrze,
czy mój brzuch przypomina już
Fiata Qubo.
Nadal robię to samo, co wcześniej,
tylko przybyło mi problemów.
Na przykład, stoję w kolejce w delikatesach.
A przede mną starsza pani
przez 40 minut
kupuje ser gorgonzola. A ja stoję…
Mówi: „Poproszę gorgonzolę.
I trochę szyneczki
dla mojego wnusia.
I dawkę przypominającą Pfizera.
I jeszcze trochę gorgonzoli!”.
„Do kurwy nędzy, paniusiu!
Zostaw trochę gorgonzoli dla innych klientów!
My też chcemy ser.
Chcesz wyć jak Robert Plant, zaśpiewaj »Whole Lotta Love«
i spierdalaj”.
Ale jeśli powiem coś takiego, pół internetu stwierdzi,
że to ja wynalazłam Holokaust.
„Seniorzy, uważajcie na COVID i Michelę Giraud”.
Mam nadzieję, że nikt się nie obraził. Są tu jacyś seniorzy?
Czy są tu…
jacyś fani Roberta Planta?
Jest tu Robert Plant?
Świetnie, więc nikogo nie uraziłam.
Nie jesteście jak fani Demi Lovato.
Kiedy jesteś w mediach,
musisz uważać na to, co mówisz.
Mówię z doświadczenia.
To był maj roku Pańskiego 2021.
Przeczytałam artykuł.
„Demi Lovato: »Jestem osobą niebinarną. Używajcie zaimka mnogiego«”.
Nie miałam pojęcia, co znaczy słowo „niebinarna”.
Mogłam to wygooglować, ale włączył się mój komediowy mózg
i pomyślałam o tym magiku z telewizji.
Może go znacie.
Divino Otelma studiował kierunki humanistyczne,
mówi o sobie w liczbie mnogiej i jest magikiem.
Nie ma to jak ktoś po socjologii.
Wymyśliłam taki oto dowcip:
„Mamy zwracać się do Demi Lovato jak do Otelma”.
Pomyślałam, że to genialne.
Jestem geniuszką.
Zasłużyłam na tę moją nagrodę dla satyryków.
Mogłam wyszukać w słowniku słowo „niebinarna”,
ale zdobyłam wiele nagród.
Pogięło was?
No jasne…
Mogłam…
Mogłam sprawdzić to słowo w słowniku,
ale moja nagroda wisi na ścianie
między krucyfiksem a plakatem z gołym Tomem Hardym.
Kumacie?
Więc napisałam ten dowcip:
„Mamy zwracać się do Demi Lovato
jak do Divino Otelma”.
Wrzucam to na Facebooka, a ludzie mówią:
„Jesteś super”. „To genialne!”
Zachęcona takim opiniami
wrzucam to na Twittera.
Tak, przyjacielu.
Na Twittera.
Potem zrobiłam coś bardzo mądrego.
Wyłączyłam telefon.
I poszłam na miasto.
Upajałam się życiem.
Pomyślałam, że słońce świeci, dzieciaki się bawią,
staruszka z gorgonzolą włożyła szczęką.
Świat jest cudowny!
Wsiadam do pociągu,
włączam telefon.
Grad obelg.
Jakbym była…
ojcem Britney Spears.
„Zasługujesz na śmierć!
Pierdolona heteryczka!”
Autor: SlodkaBuzka96.
„Zdechnij, przegrywie!
Zatańczę na twoim grobie!”
Landryneczka2001.
Niektóre z tych osób pisały mroczne rzeczy,
ale miały przeurocze zdjęcia profilowe.
W końcu pomyślałam: „Dobra,
chyba dałam dupy.
Sprawdźmy, co znaczy słowo »niebinarna«”.
Tak…
Po fakcie.
Dowiedziałam się, że ten termin ma związek ze społecznością LGBTQI,
a nie, jak sądziłam, ze scjentologią
czy jakąś modną dietą, jak dieta Dukana.
Z kochającej zabawę, nieco zwariowanej Micheli zmieniłam się
w seryjnego zabójcę z filmu M - Morderca.
Niechcący opowiedziałam dowcip, którym obraziłam społeczność LGBTQI,
tuż przed premierą filmu o LGBTQI, w którym wystąpiłam.
Powiem tylko, że zadzwonili z agencji PR: „Halo, czy to Georgia Meloni”?
Chcieli mnie wygumkować z filmu i zastąpić mniej skompromitowanym aktorem,
Kevinem Spaceyem.
No tak.
A zawsze marzyłam, by być skrzyżowaniem
Madonny, Lady Gagi i RuPaula pomykającego po tęczy.
Po dość długich trzech godzinach pomyślałam:
„Michela, jesteś taka bystra.
Napisałaś w życiu tyle niesamowitych dowcipów.
Nie wiedziałaś, że ten może kogoś zranić”.
Skasowałam post. I muszę powiedzieć, że…
Kolejna fala obelg.
Jakbym była mamą Britney Spears!
Usunięcie tweeta niczego nie rozwiązało.
Teraz wkurzyłam wszystkich.
Epitafium na moim nagrobku:
„Wszystkich wkurwiła”.
Pod zdjęciem Emily Ratajkowski.
Pisali do mnie tak:
„Wstydź się, Michelo! Ty tchórzu! Jesteś do bani!
Poddałaś się kulturze politycznej poprawności.
Co z satyrą? Arystofanesem? Lennym Bruce’em?”.
Skąd mam wiedzieć? Lenny nie żyje.
„Halo, Michela? Cześć.
Pogadasz na Insta z Alessandro Zanem, którego nienawidzisz,
o jego ustawie przeciwko transfobii?”
Nie jestem prawicową ekstremistką!
No dobra, napisałam ten dowcip.
Ale potem zamieściłam post popierający ustawę Zana.
To nie wszystko!
Zrobiłam dużo więcej!
Wrzuciłam filmik z napisem „Zan” na obu dłoniach.
Podwójny Zan!
Co jeszcze mogłam zrobić?
Ale to nie koniec historii. Dostałam kolejną wiadomość:
„Nie martw się, Michelo.
Zawsze będziemy wspierać wolność słowa”. Podpisano:
Matteo Salvini.
Było jak wtedy, gdy przeczytałam komentarz: „Michela, rządzisz!”.
Napisała go laska mojego eksa. Zdradził mnie z nią, gdy miałam koronę.
Ludzie wciąż mnie pytają: „Michela, pamiętasz, jak byłaś prawicowa?”.
Jestem ucieleśnieniem powiedzenia Andy’ego Warhola,
że każdy będzie faszystą na Twitterze przez 15 minut.
Ale fajnie było być faszystą przez 15 minut.
Czarny kolor wyszczupla.
Jednak…
odkryłam coś jeszcze.
Odkryłam, że lepiej, żeby cię atakowali, niż żeby cię bronili.
To trochę jak bukkake
podczas lunchu z rodzicami.
Fajna sprawa, ale w złym momencie.
Bycie bohaterką gównoburzy na Twitterze to męczące doświadczenie.
Jest jak jazda flixbusem bez hamulców
z kierowcą kochającym reggaeton.
A ty musisz siedzieć i wysłuchiwać: „Loco, loco…”.
Dość!
Jak bardzo loco można być?
Jeśli jesteś loco, to jesteś i już.
Ale nie wystarczy raz być loco.
Musisz być loco loco.
Musisz udowodnić, że jesteś loco.
Co takiego loco możesz zrobić?
Pomożesz babci z profilem zaufanym? Zapłacisz podatki?
Pójdziesz bez broni na zebranie lokatorów?
Co zrobisz?
Brawo!
Jednak…
Muszę przyznać,
sława ma swoje plusy.
No wiecie, na przykład
dostajesz gratisy, takie jak…
T-shirty, kremy, herbatki odchudzające…
Nie żebym ich potrzebowała.
Dostajesz zaproszenia do programów telewizyjnych
w formie bardzo pochlebnych maili.
Kiedyś dostałam takiego: „Cześć, Michela.
Kochamy Twoją pracę, uwielbiamy Cię,
jesteś wzorem do naśladowania.
Chcemy, żeby temat był bliski twojemu sercu.
Chcielibyśmy, żebyś opowiedziała o tym,
że mimo tego, że nie jesteś chuda,
to cieszysz się życiem i robisz swoje.
Kiedy czytałam tego maila, to w głowie
słyszałam, jak by brzmiał przeczytany przez jego nadawczynię,
scenarzystkę tego programu.
Uwielbiam jej akcent i Mediolan, z którego pochodzi.
„Cześć, Michela!
Jesteś mega!
Chciałabyś przyjść do naszego programu
i pogadać o tym, że mimo, że jesteś tłuściochem,
nie zamierzasz strzelić sobie w łeb jak Kurt Cobain?
Mega!
Posłuchaj.
Hej!
Nie bój żaby, przyjdź do programu.
Będzie bufet.
Gratis. Będą wszystkie rzymskie przysmaki,
węglowodanowa uczta.
Żeby mieć pewność, że wiesz, o co biega,
załączam zdjęcie twojego kolegi Bombolo!”
Widzicie…
nie chowam długo urazy,
więc odpisałam: „Dzięki, droga Mario Grazia.
Chętnie wpadnę do Twojego programu,
by opowiedzieć o moich zmaganiach
i rozmiarze sukienki.
Ale mimo mej niepełnosprawności
robię wiele innych rzeczy.
Nie wstydzę się wychodzić z domu.
Od czasu do czasu noszę nawet
bluzki
z krótkim rękawem.
I mieszczę się w drzwiach.
Pewnie, od czasu do czasu zdarza mi się zablokować Kanał Sueski.
Ale coś Ci powiem.
Gdy jestem sama wieczorem w domu,
tańczę sobie, a dzięki ocierającym się o siebie udom
mogę rozpalić ogień.
Jupi jaj, Maria Grazia”.
„Mega! Uwielbiamy Twoją sztuczkę z ogniem.
Wystąp w Mam talent!”
„Nie, dziękuję. Wrócę do przyjaciół, obsady programu Gruby i grubszy”.
Ale jestem jej wdzięczna.
Powiedziała, że nie jestem chuda.
Nie użyła znienawidzonego przeze mnie słowa
„puszysta”.
Oto jak się je prawidłowo wymawia.
„Puszysta”.
„Zamknijcie lodówki”.
„Nadchodzi puszysta”.
Puszysta tak się ma do mody,
jak ostatni sezon Gry o tron do całego serialu.
Termin „puszysta” oznacza
wszystko, o czym moda wolałaby zapomnieć, jak crocsy
i asystentki pobite przez Naomi Campbell.
Raz poszłam do outletu. Zrobiłam też dużo dobrego.
Wisiał tam napis „Puszyste” wypisany czerwonymi literami.
Po bokach pochodnie. Słychać było werble.
Jak w Parku Jurajskim. Park Jurajski dla Puszystych.
Pełno tam było puszystych ze wzrokiem wbitym w podłogę.
A po drugiej stronie ogrodzenia
stały chude jak szczapa mamuśki.
Mówiły do swych idealnych bąbelków:
„Spójrz na nie.
Polują w stadach”.
A puszyste…
„Mamo!
Wszystkie te panie są w ciąży?
Boję się!”
„Nie, moje dziecko, nie są w ciąży. Są puszyste.
Popatrz tylko.
Pora karmienia.
Pracownicy opuszczają kozę
i kuriera po socjologii”.
„Nie! Proszę!
Nie skończyłem pisać doktoratu
o związkach Manzoniego z Zerocalcarem!
Nie!”
A potem
te puszyste panie były zmuszone
udać się do sprzedawczyni i powiedzieć:
„Jestem zobligowana do oświadczenia, że noszę rozmiar XL”.
„Jasne. Proszę iść tam.
Tam, gdzie umiera godność.
Tam, gdzie żaden fason pani nie pomoże”.
To jest dopiero prawdziwy podział społeczny.
To jak Acheron dla lasek.
Na jednym brzegu normalne chude kobiety, które mają prawa…
Dobra, to Włochy. Pozory praw.
Na drugim puszyste dziewczęta są zmuszane do odprawiania rytuałów,
takich jak podchodzenie w przebieralni do lustra
i wypowiadanie mantr motywacyjnych, w które same nie wierzą.
„I tak się sobie podobam”.
„Mam wspaniałą osobowość”.
„Moim marzeniem jest zagrać koleżankę seksownej bohaterki
w serialu telewizyjnym.
To ja jestem tą grubaską z ładną buzią,
która uwielbia informatykę i Marcela Prousta”.
Puszyste nie mają już normalnych imion, jak Serena czy Luciana. Nie!
Ich imiona muszą odzwierciedlać ich rozmiar.
Mamy Lucianuchę, Serenuchę, Marię Vittoriuchę,
Micheluchę, Manueluchę.
Potem muszą stać bez ruchu,
podczas gdy inne postacie, oszuści podatkowi czy zabójcy,
zawsze szczupli, mówią do nich:
„Lubisz sobie pojeść, co?”.
Chude jak patyk kobiety boją się,
że zrobią się puszyste od kawałka pizzy.
Widzą pizzę i…
Jak Minos, pojawia się groźny dietetyk i mówi:
„Giulia!
Dwa batoniki dzielą cię od puszystości”.
„Ale ważę 70 kg przy 170 cm wzrostu!”
„Ile myślisz, że pożyjesz?
Chcesz skończyć jak ta niechuda aktorka,
która zarabia na życie, ocierając udo o udo w Mam talent?
Przepiszę ci dietę wysokobiałkową
na bazie sinic, porostów
i innych mchów z podręcznika do biologii”.
To świat puszystych.
Trzeba się też mierzyć z koszmarem ciałopozytywności.
Musisz lubić siebie za wszelką cenę.
Nawet jeśli się toczysz.
Inaczej jesteś powierzchownym kapusiem zasługującym na cykutę i śmierć.
Życie nie jest
takie czarno-białe.
To tak nie działa.
Nie możesz ciągle lubić siebie.
Czasem budzę się jak Beyoncé, czasem jak Magalli.
Dzięki temu dowcipowi zdobyłam sławę w gułagach na całym świecie.
Zgadnijcie, kto się nie obraził? Magalli.
Wiedział, że to pozytywne porównanie.
Pozbądźmy się słowa „puszysta”.
To tylko etykietka, a do tego słaba.
Czy wszyscy musimy dostosować się do ustalonego kanonu?
Zastanawia mnie,
kto to wymyślił.
Chcesz mnie zdefiniować?
Bądź odważny.
Nazwij mnie grubaską. Nie jestem idiotką.
Wtedy mam prawo spuścić ci bęcki.
To fair.
Całkowicie. Prawda?
Tak. Spuśćmy im bęcki.
Gdy pozbędziesz się tej etykietki,
dostaniesz inną.
Nie wiem, nazwą cię „twardzielką”.
Za każdym razem, gdy kobieta coś osiąga, jest twarda.
Dlaczego? Jest tekturą? Ciastkiem?
Co robi twardzielka?
Kopie drzwi bez płaczu?
Potrafi znaleźć klucze w torbie?
Chodzi sama do łazienki?
Jest niezła, mimo że nie jest drobna?
W mediach pełno jest takich artykułów:
„To jest Caterina,
twardzielka spełniająca marzenie o własnym biznesie”.
Są opatrzone zdjęciem dziewczyny bez nazwiska,
wciśniętym między przepis dnia
i fotką Lotty, foczki, która śpiewa „Marsyliankę”, machając płetwami.
Cholerna konkurencja!
W dzisiejszym świecie nie jest łatwo być dziewczyną.
Często słyszę też pytanie:
„Jak to się stało, że jesteś w tym zawodzie,
mimo że jesteś kobietą?”.
Współczujesz mi? Masz mnie za żebraczkę?
Dobra, daj mi pięć euro na bawełniane podpaski.
Mam 34 lata i biznes.
Zasłużyłam, żeby nie latać z czerwonym tyłkiem.
Nie sądzicie?
No wiecie…
Dobra…
Dość gadania o kobietach.
Czego chcą kobiety? Prawa do głosowania?
Serio, Merlinie?
Celuj niżej.
Porozmawiajmy o ludziach, którzy mają trudniejsze życie.
O grupie osób żyjących na marginesie społeczeństwa.
O tych, którzy już nie dzierżą żadnej władzy.
Oddajmy im głos.
Biali faceci hetero.
Niewielu już zostało.
Są bardzo nieliczni.
Gdzie się podziali?
Są tu dziś jacyś?
Łapki do góry!
Nie jestem femiaktywistką.
Dwie ręce? Wart dwa razy więcej?
Był pan w Czarnobylu?
Policzmy je.
Raz, dwa, trzy…
Mówiłam pani!
Panowie.
Co się z wami stało?
Biedulki.
Jesteście tacy.
Tak mało znaczycie.
Jak do tego doszło? Kiedyś rządziliście światem.
Imperium, nad którym nigdy nie zachodziło słońce, jak za Karola V.
Teraz znikacie. Jesteście jak…
Jesteście jak Prusy.
Jak dinozaury.
Jak wypożyczalnie wideo.
Gatunek zagrożony.
Właśnie. Umieszczą was w rezerwatach przyrody.
Potem nakręcą serial
Noc żywych hetero.
Gdzie…
W tym programie
będziecie podchodzić do kobiet w ten sposób.
„Posłuchaj mojego podcastu!”
„Przeleciałbym cię”.
„Wszystkie tak łatwo dziś obrazić!”
Wsadzą was do rezerwatu z napisem:
„Uwaga, facetów oaza”. UFO.
Pierwszy ujawni się jakiś odważniak, może youtuber Marco Montemagno.
„Pewnego dnia obudziłem się
z czymś ogromnym pod kołdrą.
To było moje ego.
Jestem tu, by poczuć dreszczyk emocji, poznać, jak to jest
nie mieć racji”.
Ale spokojnie, panowie. Nie wszystko stracone.
Niedługo zaczną pisać też o was.
„Marco to prawdziwy twardziel.
Na ulicy nie gwiżdże, gdy widzi kobiety”.
Inna etykietka, którą się mi przyczepia, to „młoda komiczka”.
Mam 34 lata.
Niezły oksymoron.
Proszę. Jak makiem zasiał.
Ale cieszę się, że zdobyłam sławę w wieku 34 lat,
bo jestem teraz odpowiedzialna
w kwestiach finansowych.
Kupuję leki,
suplementy,
buty ortopedyczne.
Mam stopę wydrążoną.
Jeśli zyskasz sławę w wieku 20 lat, wszystko wydasz na Negroni.
Ja łączę Negroni z Voltarenem i walerianą.
Ale szczerze mówiąc,
niełatwo mi było przywyknąć do sławy,
głównie ze względu na moją rodzinę.
Katolicy, klasa średnia, rodzina wojskowa.
To dużo daje, np. trzeźwość myślenia.
Klasę.
Dobry gust. Przyzwoitość.
Ale dziedziczysz też inne rzeczy.
Lęki, ataki paniki, katolickie poczucie winy.
To Watykan, ale bez moich ulubionych rzeczy,
takich jak odpusty, pieniądze,
szaty, w które można się zlać i nikt nie zauważy.
I halabardy Gwardii Szwajcarskiej.
Ale wracając do rodziny,
nie radziłam sobie dobrze z moją nowo zdobytą sławą
z powodu jednej rzeczy:
bojaźni przed Bogiem.
To było nasze słowo klucz.
„Nigdy nie bądź szczęśliwy,
nie ciesz się tym, co masz, nawet jeśli na to harowałeś,
bo Bóg to zobaczy i cię ukarze”.
Tak, znajdzie nas w Balduinie.
W północnym Rzymie. W latach 90.
Wyobraźcie sobie…
Wyobraźcie sobie Boga.
Prezes świata mówi do serafina: „No dobra.
Podaj mi tę brązową teczkę o Ziemi.
Zobaczmy…
Co my tu mamy?
Wojna w Zatoce Perskiej.
To było złe.
Ale Zachód ma swoje potrzeby. Idziemy dalej.
Pakt państwa włoskiego z mafią.
Tak sobie, ale nakręcili dobry serial. Idziemy dalej.
Co?
Młoda Michela Giraud cieszy się z oceny z matematyki
i świętuje ją, jedząc kanapką z mortadelą?
Piotrze, podaj mi ten bicz!
Mam cię!
Mam cię, grubasko!
Pokarzę cię herbatkami odchudzającymi do końca życia
i mrożonymi kuleczkami serowymi ze szpinakiem,
których twoja opiekunka nie rozmrozi, bo ma wszystko w nosie”.
No i…
Gdy strach przed Bogiem nie wystarczał,
babcie wytaczały cięższe działa.
Matkę Boską.
Tak, szantażowały mnie figurkami Matki Boskiej.
Znały świetnie wszystkie Madonny. Były ekspertkami.
Mówiły:
„Dobra, Michela.
Dziś odmówiłaś ćwiczeń na garbienie.
Zamiast nosić na głowie najcięższy słownik,
nosiłaś na głowie durszlak.
Przez twój grzech popłakała się
Matka Boska z Civitavecchia”.
Jednego dnia była to Matka Boska z Loreto, innego z Pompejów.
Im poważniejsze grzechy, tym bardziej międzynarodowe Matki Boskie.
Jak Matka Boska Częstochowska
albo Matka Boska z Lourdes.
Taka Matka Boska bez Granic.
Oczywiście Matka Boska
oczekiwała od nas odpowiedniego ubioru.
Pochodzę z rzymskiej klasy średniej.
Nosiłam więc z siostrą potwornie drogie sukienki na szelki,
aksamitne bluzki
i lakierki na płaskim obcasie.
Nie byłyśmy dziewczynkami,
tylko agentami ubezpieczeniowymi.
Matka Boska oczekiwała też, że będę uprawiać sport
zgodny z moją główną pasją,
czyli szynką.
Kochałam szynkę i zabawę z innymi dziećmi.
No może nie bawiłam się z nimi.
To było bardziej…
jak bicie.
Byłam grubym i agresywnym dzieckiem,
więc rodzice zapisali mnie na zajęcia,
które miały rozwinąć mój wrodzony talent.
Na balet.
No jasne.
Skurwiele.
Po wielu…
Po wielu miesiącach zajęć
wciąż byłam gruba i agresywna, ale biłam koleżanki w tutu.
Rodzice chcieli, żebyśmy z siostrą
wszystko robiły razem,
ale ona ma ASD.
Mówi, co jej ślina na język przyniesie.
Nie ma hamulców. Nie boi się.
Każe ludziom spierdalać, kimkolwiek są.
Robi wszystko, co byśmy chcieli robić,
ale tylko Vittorio Sgarbi ma odwagę.
Podsumowując,
niełatwo mi było nauczyć się baletu z koleżankami z grupy,
bo były moim zupełnym przeciwieństwem.
Byłe szczupłe, idealne, pewne siebie,
eleganckie i rozpieszczone.
Tak rozpieszczone, że ogarniało je obrzydzenie,
jeśli dostały od mamy podróbkę Barbie.
„Mario Vittorio, mamy rok 1994. Rząd walczy z korupcją,
więc mama musiała ci kupić tańszą lalkę.
Ale i tak cię kocha.
Bądź tego pewna”.
„Mamo, ty możesz być pewna dwóch rzeczy:
gdy dorosnę, też nie będę płacić podatków
i oddam cię do domu starców na jakimś zadupiu”.
Więc…
Więc wyobrażacie sobie, jak to było dorastać z tymi dziećmi,
które później dorosły i zostały…
Zostały…
Nie. Są…
Są sukami.
To…
cholerne suki.
Tak.
Suki.
Chodzenie na lekcje baletu było dla mnie trudne.
Siostra była zdeterminowana. Była Czarnym Łabędziem.
„Zostanę zawodową tancerką!”
A ja…
Ja się turlałam.
Jak kulka po równi pochyłej.
Nie tańczyłam. Przeprowadzałam eksperymenty z fizyki.
Często musiałyśmy robić jedno konkretne ćwiczenie,
które polegało na przechodzeniu z punktu A do punktu B.
Nazwałam je „moją osobistą Hiroszimą”.
Inne dziewczyny tak to robiły.
Super!
A ja tak…
Złapał mnie skurcz.
To ja…
„Proszę pani, nie umiem!” A koleżanki…
„Kevin, nauczyciele by cię nazwali les incompétents.
Moja filipińska służąca tańczy lepiej niż ty”.
W szatni starały się być miłe.
Widziały, że moja siostra i ja jesteśmy inne,
więc mówiły do nas:
„Powiedzcie, jesteście niepełnosprawne?”.
Odpowiadałam: „Nie, mam tylko pulchne ramiona”.
Siostra kazała im spierdalać.
Jeśli nieznajomy powie ci coś takiego,
masz do tego pełne prawo.
Moja siostra ma rentę, ale zasługuje na medal.
Hashtag: „Przemyśl to, włoski rządzie!”.
Nie, chwila. Renta też się przyda.
Rzecz w tym,
że nie było dobrze. Nie byłyśmy urodzonymi tancerkami.
Moja siostra i ja byłyśmy tak skoordynowane,
jak tania kuchnia z gazetki marketu budowlanego.
Z jakiegoś niezrozumiałego powodu
nauczycielka kazała nam stawać z tyłu sali.
Podobno dlatego, że byłyśmy wysokie.
W ostatnim rzędzie byłyśmy my dwie,
trochę kurzu,
Święty Graal,
Elvis,
filmografia Billa Cosby’ego,
i notatnik Paola Borsellino.
Miałam przeczucie, że nie idzie mi dobrze,
bo zasłyszałam kilka uwag.
Nauczycielka baletu powiedziała tacie: „Proszę posłuchać.
Nie chcę pana niepokoić,
ale pana córki są najgrubsze w klasie.
Zwłaszcza Michela.
Może spróbuje czegoś innego, pływania,
lekkoatletyki,
zapasów
lub sumo”.
Nie będę już sobie na to strzępiła języka.
Mam własny program komediowy,
jesteśmy tu, by uczcić mój sukces.
Jestem na okładkach magazynów.
Już o tym nie myślę i nie chowam żadnej urazy.
Ale, pani Pina… Pierdol się!
Brawo!
Pierdol się.
Wal się!
Brawo.
No dobrze.
Widzicie, chodzi o to,
że boję się być osądzana.
Przez kogokolwiek.
Szczególnie boję się, że osądzi mnie moja mama.
Jest tutaj?
Mówię mamie:
„Mamo, może przyjdziesz na mój występ?”.
„Ile to trwa? Godzinę? Tylko ty? Nuda!”
„Jestem na okładce Vanity Fair”.
„I co z tego?”
„Byłam na castingu do programu komediowego.
To może zmienić moje życie”.
„Załatwiam ci posadę.
Możesz ubiegać się o stanowisko strażnika w muzeum w Ariccii”.
A mój tata:
„Nie, nie nadaje się. Musiałaby przecież nosić broń”.
Zawsze, gdy tata widzi mnie na scenie, mówi, że się, kurwa, błaźnię.
Tak nas właśnie wychowywano we Włoszech.
Wzmacniając w nas poczucie własnej wartości.
Powiem wam coś.
Gdyby moja mama była matką Kardashianek,
nigdy nie wypuściłyby linii bielizny,
biżuterii i perfum.
Otworzyłyby na jakimś zadupiu sklep z rajstopami.
Moja mama ma taki nawyk.
Kontroluje mnie,
jakby była Bogiem, Billem Gatesem albo Zuckerbergiem.
Moja mama boi się dwóch rzeczy:
że umrę albo że zajdę w ciążę.
Kiedyś, gdy byłam nastolatką,
znalazłam się na cichej uliczce w Rzymie.
Jednej z tych, które preferują
prostytutki i dilerzy.
Byłam tam z jednym przystojniakiem. Rozmawialiśmy…
o konflikcie na Bliskim Wschodzie.
„Na twojej klacie można zetrzeć ser!”
Dryń, dryń!
„O której będziesz w domu?”
Zamarłam.
Od tamtej pory jestem znana jako David Copperfield erekcji.
Mama też dzwoniła, gdy byłam na wyjazdach,
bo przestępcy nigdy nie śpią.
Wakacje spędzaliśmy w kurorcie w Kalabrii.
Docieraliśmy tam wykończeni,
bo mama jechała z zawrotną szybkością 40 km/h.
Dla bezpieczeństwa między dwoma ciężarówkami.
Jej styl jazdy
wywoływał poruszenie
wśród kierowców ciężarówek,
którzy rzucali w nas świętymi obrazkami.
Zdejmowali je z szyb
i rzucali nas w nimi.
Mój tata mawiał: „Kochanie, przyśpiesz trochę? Ty idioto!”.
„Nie kłóć się z nim. To przyjaciel”.
Pierwszy raz go widziała.
Do nadmorskich kurortów we Włoszech przyjeżdżają najbogatsze,
najbardziej nadziane włoskie dzieciaki.
Najbardziej rozpieszczone.
Największe palanty Włoch.
Wyobraźcie sobie na przykład Andreę z Benevento,
szesnastolatkę z portfelem Fendi.
Vittorię, gorącą laskę z Werony, z włosami do pasa.
A pośród nich ja.
Kręcone włosy, jedna pierś. Aparat na zęby.
Jak z obrazu Picassa.
Byłam tak niezachwiana
jak budynki patodeweloperki Camorry.
W końcu nadchodził czas na dyskotekę.
Zaczynała się o 22.
Zbierałam się na odwagę
do jakiejś 23.40.
W pewnym momencie mówiłam: „Basta!
To mój czas.
To moje życie.
Zaszaleję.
Na parkiecie!”.
Zdejmuję aparat.
Zdejmuję bluzę przewiązaną w pasie, żeby zakryć tyłek.
Na marginesie było 40 stopni.
Po latach baletu
wchodzę zmysłowo na parkiet.
Widzę, że najgorętszy chłopak idzie w moją stronę.
Ciacho z Mediolanu.
Siedemnaście lat, wysoki, biała koszula,
wyżelowane włosy.
Nokia z aparatem. W 2004 roku.
Istny Elon Musk.
Podchodzi do mnie.
Nie wierzę, że chce rozmawiać ze mną,
a nie z Victorią, gorącą laską z Werony.
No nie wierzę!
Podchodzi bliżej.
A ja…
Mówi: „Michela”.
Ja: „Tak?”.
„Twoja mama tu jest”.
DJ gra Carmina Burana.
Podnoszę wzrok i widzę ją.
Mama ma na sobie szlafrok,
a w ręku kapeć,
jak Nikita Chruszczow w siedzibie ONZ w Nowym Jorku.
„O której wracasz?”
Wszyscy tak na mnie patrzą.
Mówię: „Spoko.
Udam, że wracam do domu, a potem znowu się wymknę”.
Wracam do domu,
zostawiając za sobą gniazdo rozpusty i dragów.
To moja biografia na LinkedIn.
Dorastałam w permanentnym stresie.
Zawsze się boję, że ni z tego ni z owego
wyskoczy z widowni moja mama:
„Miałam rację! Mówisz już godzinę! Ta pani umiera z nudów!”.
Tego się boję.
Szkoda, że nie umiem tego olać.
W czasach kanonów piękna i etykietek
nie chcę się przejmować. Mówię to jako…
„młoda, twarda, niechuda kobieta,
nie do końca ładna, ale sympatyczna,
bizneswoman, która ociera udo o udo
we włoskiej edycji Mam talent”.
To nie jest łatwe życie.
Żałuję, że nie umiem olewać opinii innych.
Mamy rok 2022.
Ale widzicie,
ja nie mam siły.
Tylko Cristina, moja siostra, ma.
Bo ma zespół Aspergera.
Nie wiem, ile wiecie o zespole Aspergera.
Nie wiedziałam, co to jest,
aż w 2006 sprawdziłam w wiarygodnym źródle: na Yahoo! Answers.
Odpowiedziała Giovanna z Pordenone.
„Tak, mój kot to miał.
Przez cztery dni wykasływał kłaki,
oglądając telewizję, ale jest już spoko”.
Objawy zespołu Aspergera różnią się
w zależności od osoby.
W przypadku mojej siostry
objawia się on brakiem hamulców.
Jest jak duże dziecko. Szczera do bólu.
Boi się dwóch rodzajów ludzi,
biednych i brzydkich.
Wiem.
Jest niepełnosprawną prawicówką.
Widzicie,
kiedy spotyka biednych ludzi,
myśli o dniu, w którym moi rodzice nie będą się już mogli nią zająć.
Kiedy widzi brzydkich,
to widzi brzydkich. Chciałabym mieć lepsze uzasadnienie.
Jak się możecie domyślić,
dorastanie z nią było prawdziwą przyjemnością,
bo moje życie zmieniło się z mono w stereo.
Nie byłoby mnie tu z wami, gdyby nie ona.
Nie wywnętrzałabym się tu wam,
za niezłe pieniądze, gdyby nie ona.
Zostałabym pewnie chudą prawniczką
z niewiernym mężem zapewniającym często o miłości,
i córką o imieniu Gianmaria.
Mówiłabym: „Michela Giraud jest zabawna,
ale mogłaby zrzucić 20 kilo”.
I głosowałabym na prawicę.
Taka bym była.
Właśnie taka.
Wszystko zawdzięczam siostrze,
ale dorastanie z nią nie było łatwe.
Gdy chciała zapytać kogoś na imprezie, czym się zajmuje,
nerwy zmieniały jej pytanie w coś takiego:
„Ty!
Ty.
Co robisz?”.
„W tej chwili jestem bezrobotny”.
„Michela!
Czemu jesteśmy na imprezie
z jakimiś darmozjadami?”.
Jak w sztuce Goldoniego.
Osiemnastowieczny teatr.
Musiałam…
Musiałam się gęsto tłumaczyć:
„Nie, nie miała tego na myśli.
Po prostu trochę się zdenerwowała”.
Czasem pytała mojego najlepszego przyjaciela:
„Francesco?
Popłyniesz z nami w rejs?”.
„Nie, w tym roku nie mogę”.
„Tatusiu!
Obiecaj, że nigdy tak nie zbiedniejemy”.
Pewnego razu
mój przyjaciel, który nie jest może greckim bogiem,
zapukał do drzwi i moja siostra poszła otworzyć.
Zrobiła tak.
„Ale jesteś brzydki!” Trzask!
Zatrzasnęła mu drzwi przed nosem. Dziesięć minut później wciąż tam był.
Moja siostra jest bardzo zdeterminowana.
Jeśli czegoś chce, to nie popuści.
Jest jak Kim Dzong Un.
Atmosferę w Korei Północnej można porównać do atmosfery w moim domu
podczas rodzinnego obiadu.
Kiedyś na Wielkanoc pojechaliśmy na farmę do Toskanii.
Byłam dumna, że udało mi się zarezerwować stolik z dala od innych,
stał nieomal w kominku.
Jedliśmy świąteczny obiad. Doszliśmy do deseru
bez szwanku.
Wszystko przebiegało spokojnie. A potem dziecko…
Pieprzony bachor
wstaje
i zaczyna śpiewać w ten sposób.
Cały lokal: „Och!”.
Ja tak.
Mój ojciec tak.
Moja mama tak. A siostra…
„Chcę zaśpiewać”.
„Nie. Nie, kochanie.
Nie ma potrzeby śpiewać. Nie musisz.
Jesteś taka utalentowana.
To tylko dziecko.
Nie musisz jej nic udowadniać. Niech sobie pośpiewa”.
A moja siostra: „Dobra”.
A dziewczynka…
Moja siostra…
Można by pomyśleć, że wszyscy zawtórują.
Nie.
Ludzie zamarli.
Kobieta za mną…
Jej mąż…
Pieczeń na ich półmisku…
Wtedy znowu stałam się nastolatką.
Jako nastolatka budziłam się i mówiłam:
„Żyję!
Niestety”.
Moim wrogiem numer jeden było lustro.
Patrzyłam na ciężarówki
z sercem pełnym nadziei, nie strachu.
W tamtym czasie
spędzałam wakacje
w snobistycznym miejscu na obrzeżach Rzymu
zamieszkanym przez snobistyczne dzieciaki tworzące kliki.
Ja chowałam się w krzakach,
jak konto w jakimś banku na Fidżi,
ale moja siostra krzyczała:
„Chłopaki!
Chcecie poznać moją siostrę? Jest tam!
Michela?
Chcesz się z nimi zaprzyjaźnić?
Moja siostra jest zabawna!
Michela?
Zsikałaś się w majtki?”.
W środku umierałam. Gniłam jak Tyber.
Mówiłam: „Jasne.
Cześć, to ja. Normalna siostra”.
W wieku 15 lat udawałam pewność siebie 30-letniej kobiety,
ale nie wiedziałam nawet, jak założyć tampon.
Niełatwo jest mieć niepełnosprawne rodzeństwo.
To tak, jakby się miało za siostrę gwiazdę rocka.
Wszyscy oczekują, że ty też jesteś kimś wyjątkowym.
„Dobra.
Ta jest niepełnosprawna,
a co jest nie tak z tą drugą?”
Miałam 14 lat i buntowałam się:
„Nie będę się uczyć. Buntuję się.
Mam bluzę Nirvany. Jestem buntowniczką”.
„Oblałaś test z matmy”.
„Nie!”
W latach 90. nie było łatwo.
Ludzie nie rozumieli, czym jest niepełnosprawność.
Znali jedynie osoby na wózkach inwalidzkich.
Nie masz wózka, na pewno tylko udajesz.
Ludzie nie mówili mi:
„Jesteś taka piękna.
Jaki jest twój sekret?”.
Nie, patrzyli na mnie i mówili tak:
„Twoja siostra…
Co jej jest?
Ma ją?
Ma kartę parkingową dla niepełnosprawnych?”.
„Nie, moja siostra chodzi”.
„Jak to możliwe?
Jeśli masz orzeczenie, należysz do kasty.
Możesz zaparkować w centrum Rzymu.
Dostaniesz najlepsze miejsce na derby Rzymu.
Pierwszy rząd na koncercie Måneskin.
To złoty bilet!
Masz złoty bilet, a nawet o tym nie wiesz.
Dostajecie zniżki w IKEA?
Złożenie mebli to problem dla normalnych, a co powiedzieć o twojej siostrze.
Na wszystko macie zniżki?
Dostajecie darmowe bilety do kina? Nie żeby siostra znała się na filmach”.
„Nie, to tak nie działa”.
„Co jest z nią nie tak? Jest sprawna inaczej?
Inaczej nie byłaby taka.
Co jej jest? Ma Downa?
Jest bardziej up czy down?
Chciałam rozluźnić atmosferę.
Twoja siostra jest kaleką?”
„Nie”.
„Jest Bamboleiro?”„Co to znaczy?”
„Tak, Bamboleiro!
To ci, co tak śmiesznie chodzą,
a ty im śpiewasz:
Bamboleiro! Bamboleiro!”.
„Może to wina twoich rodziców. Jesteś transseksualistką?”
„Nie o to chodzi”.
„Jesteś puszysta?
Jesteś Żydówką?
Jesteś Romką?”
„To nie ma nic…”
„Mówiłaś, że twój tata jest z Neapolu”.
„Słuchaj, nie waż się…”
„Dobra, rozumiem.
Ale byłaś u dietetyka?
Albo egzorcysty?
Wysłaliście ją do Mam talent?
Wiesz, co?
Współczuję twoim rodzicom.
Jedno niepełnosprawne dziecko i zdecydowali się na kolejne.
I ty się urodziłaś. Nie jesteś chuda jak patyk.
Bez urazy”.
„Mam tylko pulchne ramiona!”
„Nie bądź taka drażliwa. Co ja niby powiedziałam?
Posłuchaj.
Wyznam ci coś. Nie mów nikomu.
To dla mnie trudna sytuacja.
Mój ojciec…
ma wysoki cholesterol.
Na szczęście dostał kartę parkingową.
Musiał się prosić! Niewiarygodne!”
„Powiem ci prawdę.
Tak, moja siostra nosi durszlak na głowie”.
W dzieciństwie nie postrzegałam jej jako innej.
Ale widziałam to w oczach innych.
Widziałam, jak na nas patrzyli.
Gdy gdzieś szliśmy, odchodzili.
W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać.
Spytałam mamy: „Czemu ludzie nas unikają?
Czemu nie zapraszają nas na imprezy?
Na kolacje?
Czemu patrzą na nas jak na…
potwory?”.
Mama powiedziała:
„Nie martw się, kochanie.
Widzisz…
My mamy głowy jak garnek.
Wrzucamy do nich mnóstwo informacji.
Ale twoja siostra nie ma garnka.
Ma durszlak”.
Ponieważ…
Ponieważ sama wkładałam durszlak na głowę,
spytałam, czy mam ten sam zespół co siostra.
„Nie, ty jesteś puszysta”.
No dobrze.
Chciałbym zadedykować ten występ
mojej mamie, babciom, mojej siostrze
i osobie, która tyle dla mnie zrobiła,
że zasługuje na specjalną wzmiankę.
Pierdol się, Pina!
Spierdalaj!
Dziękuję.
Napisy: Tatiana Grzegorzewska