Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ja, Constance Reid, biorę ciebie, Cliffordzie Chatterley,
za męża i ślubuję, że cię nie opuszczę
w dobrej i złej doli,
w bogactwie i biedzie,
w zdrowiu i chorobie.
KOCHANEK LADY CHATTERLEY
- I jak się czujesz? - Nie wiem, spytaj mnie jutro.
- Musisz coś zjeść. - Muszę zdjąć tę kieckę.
I jak wyglądam?
Clifford pewnie nie wytrzyma do końca wesela.
Jego matka by tego nie pochwaliła?
Też nie wiem, co o tym myśleć.
Mowa o sukience, Hildo, czy o ślubie?
Rano wraca na front. Co, gdybyśmy to odłożyli,
a jemu coś się stało?
- Nie wystarczyło się z nim przespać? - Hilda! Nie żartuj.
Poważnie! Nie musisz się wiązać, a Clifford tylko by się ucieszył.
On taki nie jest.
Znasz go. Jest miły i troskliwy.
Opiekuje się mną.
Jego rodzina jest bardziej konserwatywna niż nasza,
ale on sam jest całkiem postępowy.
- Naprawdę? - Tak.
- Wie o tym twoim Niemcu? - Tak. I mówi, że to bez znaczenia.
To było przed wojną, więc się nie liczy.
Nie musisz mi mówić. Też takiego miałam, pamiętasz?
Cóż, mój nie żyje.
O tym właśnie mówię.
O czym?
Nie chcę, żebyś znów cierpiała.
Zbyt łatwo otwierasz…
swoje serce.
Hilda!
- Clifford! - Nadeszły posiłki.
Czytasz mi w myślach.
Prawie wypiłem po drodze.
- Zdrowie! - Zdrowie.
- Co znowu? - Ojcowie chcą wznieść toast.
Pójdziemy razem?
Oczywiście.
Wyglądasz oszałamiająco.
Dzięki.
Gotowa?
Wznieśmy toast za Clifforda i Connie,
oby sprawili Wragby dziedzica.
Za Clifforda i Connie!
Nie tylko po to się pobraliśmy.
Po co innego baronet brałby ślub?
- Zrobiłem to, bo znalazłem Connie. - A ja ciebie.
Dziękujemy wszystkim, którzy podzielili się masłem i cukrem,
by pomóc nam świętować.
Za dziedzica rodu Chatterleyów!
Za Chatterleyów!
Boże. „Po co innego baronet brałby ślub?”
Nie do wiary.
Chcesz mieć dzieci?
Tak. Pewnego dnia.
Dla nas, nie naszych ojców.
O ile ty chcesz.
Raczej tak.
W porządku?
Tak, oczywiście. Wybacz.
Tylko…
Wciąż myślę o powrocie na front.
- Wiem, że dam sobie radę. - Jasne.
- Nie musimy tego robić. - Ale ja chcę.
Nie odprowadzić cię na stację?
Dzięki.
Nie róbmy z tego ceregieli.
Kocham cię.
Pa.
Czekam na listy.
Będę pisał codziennie.
Najdroższa Hildo. Przewidywałam, że wojna nas zmieni.
Nie wiedziałam, jak bardzo.
Wydaje się, że od jej końca minął wiek,
nie ledwo pół roku.
Wynieśliśmy się już z Londynu.
Teraz jesteśmy we Wragby,
rodzinnej posiadłości Clifforda.
Gdy się tu urządzimy, będę pisać częściej.
Twoja kochająca siostra, Connie.
Dziękuję.
Witamy w domu. Modliliśmy się za pana.
Dziękuję, panie Warren.
Właśnie tak.
W porządku.
Dziękuję. Poradzę sobie.
Państwo Warren, to moja żona.
Nowa lady Chatterley.
Miło panią poznać.
Czeka nas mnóstwo pracy.
Skompletujmy personel, pani Warren.
- Staruszka nieco podupadła. - Tchniemy w nią życie.
Urządziliśmy sypialnię w gabinecie pana ojca.
Nie będzie kłopotu ze schodami.
Dziękuję.
Nie.
Wnieśmy walizki tutaj.
Wolę sypialnię w bibliotece.
Cóż lepszego dla pisarza niż spanie pośród książek?
To tu znaleźli ojca. Jego serce nie wytrzymało.
Pewnie umarł z goryczy.
Cliffordzie. Było, minęło.
Życie jest w naszych rękach.
- Pani Warren. - Tak?
Odsuńmy zasłony, wpuśćmy tu światło.
Już się robi.
Rozejrzyj się.
Dobrze.
Możesz wziąć pokój nad biblioteką. Z portretami przodków.
W sumie masz dla siebie całe piętro.
Witaj w domu.
W porządku? Trzymam cię. Oprzyj się na mnie.
- Gotowa? - Tak.
Wprawiam się.
Wspaniale.
Wiesz co?
Chyba rozwinę to opowiadanie, które napisałem w Cambridge.
Zrobię z niego powieść.
- Wspaniały pomysł. - Myślisz?
- Będziesz moją redaktorką? - Jasne.
Korektorką, maszynistką. Złożę podanie.
Rozważę je poza kolejnością.
- Dobrze? - Tak.
Jest miększe, niż myślałam.
- Pierwsza noc we Wragby. - Witaj.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Co?
Przepraszam.
Już nie mogę.
Tak mi przykro.
To nic. Nie martw się.
Będzie dobrze.
Tak.
Kocham cię.
To niefortunne, ale zobaczysz.
Będziemy tu szczęśliwi.
We Wragby.
Uszanowanie.
Jestem silny i pracowity. Nie zawiodę pana.
Lily Wheedon. Mama pracowała dla sir Geoffreya.
Naprawdę?
Oliver Mellors?
Przed wojną pracował pan dla mojego ojca.
Tak jest.
- Służył pan w stopniu pułkownika. - Owszem.
Sądzi pan, że powrót na stanowisko gajowego
zdoła zadowolić byłego oficera?
Przyda mi się ciche życie.
Widziałem, co wojna robi z ludźmi.
Ja też.
Pewnie znasz to miejsce lepiej niż ja.
Nie, milady. Nie mogłam odwiedzać jej w pracy.
W porządku. Witam z powrotem, panie Mellors.
W takim razie wspólnie będziemy je odkrywać.
Dziękuję, Lily.
Nazywam się Kelly Martin.
- Dziękuję. - Pokojówka od pięciu lat.
Droga Hildo…
Małpa ze mnie, że tak długo nie pisałam.
Na swoją obronę powiem, że Wragby całkiem mnie pochłonęło.
Ale służba jest już w komplecie
i wszystko powraca do dawnego stanu.
Clifford odzyskał siły.
Nadal tylko mnie pozwala sobie pomóc,
ale stopniowo odzyskuje niezależność.
Pisze. Bez przerwy.
Dodaje mu to otuchy. Prawie ukończył swoją pierwszą powieść.
„Panią Gertrudę poznałem na kolacji, przecinek,
którą wydał lord Witherby”.
Witherby, W-I-T-H-E-R-B-Y.
„Z kompanem pokroju”… To mi się udało…
Wieś jest bardzo cicha.
Tęsknię za życiem w Londynie
i, oczywiście, za tobą.
Ale trzeba żyć dalej, jak sądzę,
wbrew przeciwnościom losu.
Miewamy tu gości.
Głównie znajomych Clifforda.
Uwierz, trudno się dziwić, że większość to starzy kawalerowie.
Czasem odwiedzają nas też pisarze,
których Clifford pyta o porady.
Moi znajomi sądzą chyba, że pechem można się zarazić.
Wiem, że ty i Owen od końca wojny podróżujecie,
ale jak już wrócicie, chciałabym cię zobaczyć.
- Przeszkadzam? - Nie, skądże.
Chciałabym na parę dni pojechać do Londynu,
by odwiedzić Hildę.
Porzucisz mnie na pastwę losu?
Masz dom pełen służących.
Nie potrzebuję ich, tylko ciebie.
Zaproś Hildę tutaj. Będzie mile widziana.
Próbowałam. Przez parę tygodni nie może opuścić Londynu.
Zatem w końcu nas odwiedzi.
Pójdę się przejść.
Po co? Poślemy panią Warren, jeśli ci czegoś trzeba.
Niczego mi nie trzeba. Chcę się tylko przejść.
Dobrze, kochana.
- Jak wolisz. - Chryste.
Cześć.
Flossie, do nogi.
Chodź.
Dobry pies.
Poszłam dalej
i natknęłam się na strumień w lesie.
Chyba wiem gdzie. Wątpię, że dam radę tam dotrzeć.
Znajdziemy sposób, jeśli chcesz.
- Dobrze. - Może.
Już.
- Gotowy? - Tak.
W porządku.
- Dobrze? - Tak.
Nie upuść mnie.
Nie upuszczę.
Może…
Dobrze.
Już. Wystarczy. Możesz mnie puścić.
Dziękuję.
- Już. - Widzisz? Obyłeś się beze mnie.
- Pewnie czasem mnie nienawidzisz. - Nie.
Nie dziwiłbym się.
Czasem żałuję, że przeżyłem.
Cliffordzie.
Nie mów tak.
Przepadłbym bez ciebie, wiesz?
Otworzę okno. Wpuszczę świeże powietrze.
Niebo jest takie przejrzyste.
Bo kominy nie dymią. Pierwszy Maja. Kopalnie zamknięte.
Zajrzyj do Tevershall.
Na jarmark. Jeśli chcesz.
Tylko wróć na herbatę.
Może tak zrobię.
Witam, lady Chatterley.
Miło panią poznać, lady Chatterley.
Jak miło.
Dziękuję.
Wesołej majówki, milady.
Nawzajem.
A to kto? Co za słodycz.
- To moja Josephine. - Cześć.
Przywitasz się z lady Chatterley?
Każdy dziś tak na mnie reaguje.
Nazywam się Flint. Uczę w wiejskiej szkole.
Connie. Miło panią poznać.
Mąż dzierżawi od majątku farmę Marehay.
- Farmę Marehay? - Niedaleko od was.
Ramię w ramię, wieczny bój. Razem gnębić się nie damy.
Wspólnie pokonamy znój…
O co chodzi?
To górnicy. Znów demonstrują.
- Znów? - Zostawcie go!
Często się to zdarza?
Pewnie przyszli tu z innej kopalni.
Straciliby pracę, gdyby przeszli tak przez własną wieś.
To znaczy, że górnicy z Tevershall demonstrują gdzie indziej?
Tego nie wiem.
Uczę ich dzieci,
ale żony górników mają mnie za obcą.
No to coś nas łączy.
- Witam, lady Chatterley. - Dzień dobry.
Proszę zajrzeć do Marehay.
- Ugościmy panią. - Chętnie.
Dziękuję.
Dokąd idziemy?
Zawsze chciałaś, bym się przyłączył.
Pokażę ci pewne miejsce.
Twój wózek chyba nie podoła.
Mellors. Pomógłbyś nam? Wózek się zaciął.
Jasne.
Poznałaś Mellorsa, naszego gajowego?
Waruj, Floss.
Chce się przywitać.
No dobrze.
Od dawna jest pan we Wragby?
Tutaj się wychowałem, jaśnie pani.
Pomóc?
Mellors sam da radę. Proszę bardzo.
Chwila.
To wszystko?
To wszystko. Na razie.
Dziękuję za pomoc. Mam nadzieję, że się pan nie przeciążył.
Nie, skądże.
Do widzenia, jaśnie pani.
Przesiadywałem tu godzinami. Jeden z najlepszych widoków w Midlands.
Chcę przywrócić te lasy.
Jeśli je zaniedbamy, po Anglii nic nie zostanie.
Zaprzepaścimy wartości, dla których tyle poświęciliśmy.
Tutaj tym bardziej mi żal, że nie mogę mieć syna.
Mnie też jest przykro.
Może lepiej, gdybyś miała go z kimś innym.
Nie mówisz serio.
- A to czemu? - Czemu? Bo…
Bo jesteśmy małżeństwem.
Wyszłam za ciebie.
Jak możesz coś takiego sugerować?
Mówiłaś, jak bardzo pragniesz dziecka.
Mogłabyś go doglądać, miałabyś zajęcie.
Niech inni myślą, że wciąż mam potencję.
Wychowalibyśmy go jak wspólnego syna.
Mówisz poważnie?
Oczywiście nie chciałbym, by zdołał cię całkiem uwieść,
ale sam akt seksualny jest niczym wobec wspólnego pożycia.
Utrzymaj emocje na wodzy,
a będzie to jak zwykła wizyta u dentysty.
Wizyta u…
I byłoby ci obojętne, z kim bym to zrobiła?
Ufam twojej roztropności. Nie zadałabyś się z byle kim.
To wymaga dyskrecji. Chodzi o honor Chatterleyów.
Miałabym ci powiedzieć, kto to taki?
Lepiej nie.
Aż tak ci zależy na dziedzicu?
Wszystkim tu na nim zależy.
Zrobiłabyś to dla nich i dla Chatterleyów.
Przyznasz mi rację, prawda?
Pójdę przodem.
Dobrze.
Głośno o twojej książce w Londynie. Dobra robota.
Tak sądzisz?
Chciałem, by była wyjątkowa.
Nie tylko popularna, ale wysokich lotów.
Całe towarzystwo na terenie północnego wschodu
dba o spójność, by zapewnić wszystkim…
Przepraszam. Wybaczysz na moment?
Tak.
Rozwiązali już problemy całego świata?
Pewnie tak im się zdaje.
O świcie wszystkie idee wyparują im z głów.
Jesteś pisarzem. Rób notatki.
Nie dopuszczą mnie do swojego pijackiego kręgu.
Nie przejmuj się. Też nie należę do tego światka.
- Ale w nim dorastałaś, prawda? - Skądże. Mój ojciec jest artystą.
Dorastałam w wynajętych willach i co rano budził mnie zapach terpentyny.
Prawdziwa bohema.
Pewnie miewasz dni, gdy nie czujesz się jak wielka dama.
Rano wracam do domu. Może znów mnie tu zaprosi.
Nie będziemy już zapraszać tego Irlandczyka.
Michaelisa?
Ma dobre pióro i gustowny styl,
ale zachowuje się jak szczur z Dublina.
Może wie, że ludzie zapraszają go, tylko gdy go potrzebują.
Każdy zna swoje miejsce.
Zjedz coś. Marnie wyglądasz.
Źle się czuję.
Od naszej poprzedniej rozmowy.
Cliffordzie.
Proszę. Popatrz!
Moje zdjęcie jest w gazecie.
„Nowela Chatterleya przyciąga
dowcipną analizą ludzkiego zachowania,
choć jego poglądy na współczesne społeczeństwo nie są świeże,
lecz zdumiewająco przestarzałe i gorsząco zarozumiałe”.
- Nie czytaj tego. - „Cudowna demonstracja nicości”.
To tylko recenzja.
Ale trafna.
Przejrzeli mnie.
To sama nicość.
Dom, miłość, seks, małżeństwo, przyjaźń. Wszystko.
Tak myślisz?
Chyba tak.
Tak. Cały sens życia
polega na pogodzeniu się z jego nicością.
Pójdę się ubrać.
Connie. To ja.
O Boże, przyjechałaś.
Co się stało?
Powiedz mi.
Co ty wyprawiasz?
Co to?
Chciałam tylko coś zmienić.
Jesteś chora.
- Nie. - Nikt się o ciebie nie troszczy?
Troszczą się.
Nie spuszczają mnie z oczu.
Czuję się osaczona.
Męczy mnie to.
Już dobrze.
Dziękuję.
LITERATURA. NOWOŚCI. DEBIUT LORDA CHATTERLEYA
Connie źle się czuje.
Tak myślisz?
Jest wykończona. Zobacz, jak wychudła.
Obawiam się, że półdziewictwo jej nie służy.
Ten wózek też zbytnio mi nie służy.
Co proponujesz? Kolejnego niemieckiego żołnierza?
Musi pójść do lekarza. Macie tu jakiegoś?
Zajmę się tym.
Nie. Zabiorę ją do kogoś zaufanego.
W międzyczasie
zatrudnisz kogoś, kto się tobą zajmie.
- Dzięki, daję sobie radę. - Nie o ciebie się martwię.
Kto troszczy się o nią, gdy ona troszczy się o ciebie?
- Pomówię o tym z Connie. - Już z nią rozmawiałam.
Znasz tę kobietę.
Pani Bolton. Była twoją nianią.
Connie nie będzie twoją opiekunką.
Dziękujemy, że się pani zjawiła.
Pewnie nie jest mu łatwo.
Tyle wycierpiał. Pani też musi być ciężko.
Człowiek układa sobie życie, aż nagle wszystko przepada.
Byłam ze swoim Tedem zaledwie trzy lata, zanim zginął w kopalni.
Nie wiedziałam. Przykro mi.
Nie szkodzi.
Proszę słuchać lekarza, a opiekę nad sir Cliffordem zostawić mnie.
Cliffordzie, to pani Bolton.
Pamiętam panią.
- Wszyscy są zadowoleni? - Jak na razie.
Ja wracam do Londynu, a Connie idzie na długi spacer.
Dobrze. Bezpiecznej drogi.
Connie, wstąpiłabyś do gajowego?
Spytaj, czy bażanty zaczęły się nieść.
Dobrze.
Lady Chatterley.
- Pomóc sir Cliffordowi? - Nie. Przysłał mnie.
- Przepraszam za najście. - Skądże.
Wejdzie pani?
- Przepraszam za ten strój. - Nic nie szkodzi.
Chciałam tylko…
Sir Clifford pyta, czy nowe bażanty zaczęły się nieść.
Tak, milady.
Za parę tygodni pojawią się pisklęta.
Przytulna chata. Sam pan tu mieszka?
Owszem, milady.
Książka Jamesa Joyce’a?
Trudno ją było znaleźć.
Dużo pan czyta?
Zajęcie w sam raz dla samotnika.
Tak czy owak…
pewnie przeraźliwie tu cicho.
Nie, mam Flossie do towarzystwa.
No dobrze. Przekażę wieści Cliffordowi.
O bażantach.
Dziękuję.
- Odprowadzę panią. - Dobrze.
Przepraszam.
Urocze kwiaty.
Proszę sobie narwać.
- Nie mogłabym. - Czemu?
Są pani.
- Na pewno? - Śmiało.
To do widzenia.
Pani Flint. Przyniosłam kwiaty.
- Jakie ładne! Dziękuję za pamięć. - Nie ma za co.
Przyniosę wazon. Proszę usiąść.
Rosną na polu przy chacie gajowego. Mnóstwo ich tam.
Proszę, to dla pani.
Interesujący człowiek, prawda?
Z początku wydaje się szorstki, ale…
Starsi nauczyciele wspominają, jaki bystry był z niego chłopak.
Nic dziwnego, że zdobył rangę pułkownika.
A teraz mieszka tam sam?
Był żonaty.
Ale jego żona, Bertha,
podczas jego nieobecności zadawała się z innymi.
Okropne. Wszyscy o tym wiedzieli.
Rozwiedli się?
Chyba nie załatwili tego porządnie.
Ale Bertha Coutts nigdy nie była porządna.
Mieszka z innym mężczyzną w Stacks Gate.
Ma na imię Ned, zdaje się.
Pan Mellors pewnie nie chce mieć z nimi nic wspólnego.
To Wendy.
Hej, Wendy.
Piękna klacz.
W kopalni był wybuch.
Ted miał tylko 28 lat.
Spółka oświadczyła, że sam sobie zawinił.
Ponoć uciekał, zamiast się położyć.
Odszkodowanie wynosiło zaledwie 300 funtów.
Nigdy im nie wybaczę.
Zrobili z Teda tchórza.
Nie był tchórzem.
Próbował się ratować.
Lily powinna to robić.
Nie miała mu pani usługiwać.
Nie szkodzi. Praca odpędza natrętne myśli.
Już dzwoni. Muszę iść.
To stąd ten hałas.
Szykuję woliery dla piskląt.
Jest tu jakieś krzesło?
Zapraszam.
Dziękuję.
Napalę w kominku.
- Nie trzeba. - Nalegam.
Rozgrzeje się pani.
- Dobrze? - Dziękuję.
Nie wiedziałam o tej chacie.
Mało kto o niej wie.
Dlatego ją lubię.
Zamyka ją pan po wyjściu?
Czasem.
Dostanę klucz?
Chce pani klucz?
Chciałabym tu czasem posiedzieć.
Nie wiem, czy jest zapasowy.
Spróbuję się dowiedzieć.
Ładny mi spacer.
Przepraszam. Spóźniłam się?
Pani Bolton mogła podać herbatę.
Jakoś nie widzę jej z filiżanką.
Nie przyrzekałam ci herbaty na ślubnym kobiercu.
Mamy zapasowy klucz do chaty, w której trzymamy bażanty?
Chyba jest w gabinecie. Po co ci?
Urocze miejsce. Poszłabym tam czasem poczytać.
Tego irlandzkiego degenerata?
Jamesa Joyce’a?
Wycofali mu książkę za obsceniczność.
Wielka szkoda. Chciałam ją przeczytać.
Mellors tam był?
- Zdenerwowało go to najście. - Co powiedział?
Nic. Ale widać było po nim.
Nie podobało mu się, że się tak panoszę.
Tak to jest, gdy pułkownik wraca na posadę gajowego.
Najpierw dostał rangę i poczucie ważności, a potem mu je odebrano.
Droga Hildo.
Mam nadzieję, że w Londynie tak nie pada.
U nas tak.
Wcześniej mogłam wychodzić i zwiedzać okolicę, ile chciałam.
Ale większość poprzedniego tygodnia spędziłam wewnątrz,
marząc o tym, by móc wyjść.
Piszę to z chaty, którą tu znalazłam.
Mogę tu ukryć się przed światem.
Poza mną bywa tu tylko jedna osoba.
Bez obaw, już idę. Skryłam się tylko przed deszczem.
Proszę.
Zostawię go tu, aż dorobię sobie nowy.
Patrzcie go. Pan na włościach.
Zasady są proste.
Zaczynamy od talii 32 kart, od siódemek do asów…
Przewrócił się i zmarł w zeszłym roku. Miał 83 lata.
- Pisklęta się wykluwają. - Świetnie.
Złapałem Madryt. Posłuchaj.
Co mówią?
Szlag!
Straciłem sygnał.
Szlag!
Młodzi ludzie
ponoć wynoszą się z Tevershall, bo węgiel się kończy.
Wkrótce miasteczko całkiem się wyludni.
Wyludni się? Naprawdę tak mówią?
Zajrzałaby pani do kopalni?
- Chcę zaprosić pana Linleya na obiad. - Jak najbardziej.
Chciałabym być z tobą w Wenecji,
ale Clifford nie poradzi sobie beze mnie.
Jeszcze nie teraz.
Przyjadę na pewno następnym razem.
Ściskam, twoja siostra, Connie.
Gdy zwiększą zyski,
to na jakiś czas się ustawią.
- Nie możemy się zmodernizować? - A twoje książki?
Literatura obędzie się beze mnie.
Kopalnia idzie na dno. Potrzebuje kapitana, który ją ocali.
Nie sądzisz, że górnicy dość już wycierpieli?
Nie lepiej pomóc im znaleźć nowe zajęcie?
Jakie? Żebranie?
„Nowe zajęcie”. Kobiece gadanie.
Stwierdził mężczyzna.
Panie Linley, ile kosztowałaby,
w przybliżeniu, budowa przetwórni chemicznej?
Początkowy koszt to 500-700 funtów.
Oczywiście z uwzględnieniem rezerw…
Przyszłam do piskląt.
Ile już mamy?
- Osiemnaście. - Osiemnaście.
Mogę pogłaskać?
Proszę bardzo.
A jak mnie udziobie?
To mu pani odda.
Wystarczy…
Tak. Delikatnie.
- Trzęsie się. - Nie tak jak pani.
Właśnie tak.
Milady?
Proszę…
Usiądzie sobie pani na chwilkę?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Przepraszam.
Aż tak?
Nie ma co płakać.
Tutaj, przy kominku.
Przyniosę drewno.
Zostań.
Odprowadzę panią.
Dobrze się pani czuje?
A ty?
Dalej pójdę sama.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia, milady.
Nareszcie. Myślałam, że się pani zgubiła.
Nic z tych rzeczy.
Po co zamykać drzwi? Poszłam zobaczyć pisklęta.
Przepraszam.
Clifford się gniewa? Nie pożegnałam się z gośćmi.
Nic nie mówił. Wciąż jest z panem Linleyem.
Nawet nie zauważył, że mnie nie ma?
Wie pani, jaki on jest.
Dobranoc.
Nie. Wygląda podobnie…
- Dobranoc, Con. - Dobranoc.
Czekałam na ciebie.
Nie zaczną czegoś podejrzewać,
że tak tu pani przychodzi?
Cóż to by było za poniżenie. Przyłapana z gajowym małżonka.
Boisz się?
Pewnie, że tak.
Pewnie.
Nie boję się, co o mnie pomyślą.
Ale jeśli ma pani żałować tego, co…
Szybko.
- Co robisz? - Czego potrzebujesz?
Tego.
Nie zostanę długo.
Ktoś coś zauważy.
Patrz na mnie.
Muszę iść.
Wciąż jesteśmy sobie obcy?
Co proszę?
Jesteśmy sobie obcy?
Jeszcze o takich nie słyszałem.
Zajdź jutro do chaty.
Jeśli będę mogła.
Dobranoc.
Dobranoc, jaśnie pani.
- Oliver. - Tak?
Produkując paliwo na miejscu…
Connie?
Connie, nic ci nie jest?
- Znów ci coś ci dolega? - Nie. Wybacz. Co mówiłeś?
Wiem, że w kółko nawijam o kopalni.
Ale Tevershall należy do mnie.
Kiedyś przejmie je dziedzic.
Kopalnia nas potrzebuje.
Musimy ją zmodernizować.
Wspólnie.
Kochana siostro. Myślałam o tym, co powiedziałaś mi na ślubie.
Że zbyt łatwo otwieram serce.
Przed wojną może tak było,
ale teraz już nie.
Ostatnio poczułam, że znów coś drgnęło.
Pomimo ostrzeżeń.
I zapewniam cię,
- że wcale nie jest to łatwe. - Popatrz na mnie.
Popatrz na mnie.
Lady Chatterley.
- Książka! - Nie trzeba. Dziękuję.
Jedzie rolnik na traktorze
- Jest idealna. - Łatwo się nabrać.
Zafundowała nam wiele nieprzespanych nocy.
Warto się poświęcić.
Sprawiasz nam wiele radości, prawda, Josephine?
Prawda?
Planujemy kiedyś dziecko z Cliffordem.
Tak?
Paraliż nóg nie znaczy,
że nie możemy mieć dzieci.
To cudownie, prawda?
Josephine miałaby się z kim bawić.
Prawda?
Jako matka polecam to z całych sił.
Kłamałam.
Jest idealna.
- Co robi tu gajowy? - Przychodzi po mleko.
- Witam, panie Mellors. - Pani Flint.
Lady Chatterley.
- Popilnuje jej pani? - Oczywiście.
Josephine. Cześć.
Hej, smyku, co tam masz?
Mówiłaś, że przyjdziesz.
Że spróbuję.
Zajrzysz później?
Co to?
Co tu masz?
Proszę.
Dziękuję.
- Pójdę już. - Dobrze.
Miło cię widzieć, Josephine.
- Odprowadzić panią? - Nie. Nie trzeba.
Miło panią widzieć.
- Zapraszam znowu! - Przyjdę!
Jeszcze raz dziękuję. Na razie.
Pożegnaj się.
Pa, pa.
Unikasz mnie.
Jak to?
Słucham?
Jak to?
Nie przyszłaś do chatki.
I przed chwilą też zrobiłaś unik.
Pani Flint mogła zobaczyć. Oszalałeś?
To przyjdź do chatki.
Nie.
Zanim dojdziemy, zrobi się późno.
Chodź tędy.
No chodź.
Tutaj?
Tak, milady.
Tutaj.
- Nie nazywaj mnie tak. - Nie chcesz być damą?
Nie przy tobie.
Chcesz, bym traktował cię ostrzej?
Zdejmij to.
Rozepnij mi spodnie.
Połóż się.
Nie.
Nie odwracaj się. Patrz na mnie.
Zerżnij mnie.
Mam cię zerżnąć?
Tak.
Tak jest.
Tak, Connie.
Oboje szczytowaliśmy jednocześnie.
To dobra rzecz.
Niektórzy przez całe życie czegoś takiego nie doznali.
Naprawdę?
Jak to… No dobra. Chuj wie.
Musisz mi pomóc, Connie. Skarbie.
Wiesz, jaki jesteś?
Czuły.
Nie powiedziałam „delikatny”.
Mam dość dżentelmenów.
- To odmienny gatunek. - Co masz na myśli?
Martwy.
Trzeba zabić w sobie zdolność odczuwania,
by posyłać ludzi do kopalni czy…
fabryk albo…
na wojnę.
Albo żyjesz z tym na sumieniu.
Nie spotkałam jeszcze takiego mężczyzny jak ty.
A ja kobiety takiej jak ty.
Czyli?
Jesteś piękna.
Nawet nie wiedziałam, jaka dotąd byłam samotna.
Dziękuję.
Lepiej już idź.
Dziesiątka pik.
Przebijam ją królem.
- Ja, Connie… - Ja, Oliver…
- …przyrzekam ci, Oliverze… - …przyrzekam ci, Connie…
- …siłę… - …i wolność…
- …i ekstazę. - …i ekstazę.
Głęboko?
Proszę.
„Za co cię lubię?
Owoc jest czarny”.
Jaśnie pani, przepraszam, przestraszyłam panią.
- Zobaczyłam światło… - Nic się nie stało.
Proszę usiąść. Przyda mi się towarzystwo.
Naprawdę.
Jeszcze pani nie śpi?
Sir Clifford źle sypia.
Wciąż do niego zaglądam.
Z mężem było to samo.
Wystarczyło, że się przeziębił, a z troski całą noc nie spałam.
Ted.
Brakuje go pani.
Minęło 25 lat,
ale nadal zdarza się, że jestem w łóżku
i budzę się zdziwiona, że go obok nie ma.
Tylko jego dotyk.
Tak.
Niesamowite, prawda?
Jak można na wskroś kimś przesiąknąć.
To prawda.
Aż żal ściska.
Gdyby nie ta kopalnia, Ted nadal by żył.
Nie znosił tam schodzić.
Nienawidził tego. Ale cóż począć? Utknął w pułapce.
Jak każdy z nas na swój sposób.
Nie szukała pani nowego męża?
Boże.
- Ted był tym jedynym? - Tak.
Ale pani ułoży sobie z mężem życie.
Czegóż więcej chcieć?
Dzieci, oczywiście, ale…
- Przepraszam, nie pomyślałam. - Nie.
Nie szkodzi. Żaden problem.
Wręcz przeciwnie.
Chyba wciąż jest nadzieja.
Dla pani i sir Clifforda?
Według lekarza poczynił postępy.
Więc kto wie?
Może urodzę dziecko.
Modlę się o to.
Przynieść pani koc?
Nie trzeba, dziękuję.
Dobranoc. Zachowajmy sekrety na następną rozmowę.
Dobranoc.
Chodź, psinko.
Lepiej wyjdźmy na dwór.
Chodź.
No już.
Jaśnie pani jeszcze śpi?
Wstała przede mną.
Pewnie zjadła już śniadanie.
Tak. Wyszła na spacer.
Też wcześnie wstałam.
Sporo ludzi się tu rano kręciło.
- Gajowy… - Przyniosłaby mi pani śmietankę?
- Dobrze. - Dziękuję.
Od czasu sir Clifforda
biedni górnicy harują jak woły.
Maszyny miały ułatwić im pracę.
To tylko sposób na większe zyski.
Jeszcze im mało?
Kupuje cacka i jedwab swojej pani,
żeby mogła się nad nami wywyższać.
Ona taka nie jest.
Okazuje służbie
taki sam szacunek jak ludziom jej stanu.
Moja Lily mówi to samo.
To zasługuje na coś lepszego. Los jej nie oszczędził.
Okazuje się, że z sir Cliffordem nie jest aż tak źle.
Może stracił władzę w członkach, ale nie we wszystkich.
Jaśnie pani napomknęła, że może niebawem pojawi się dziecko.
Co?
Nie!
- Niesamowite. - Coś podobnego!
SCHEMAT WIERTŁA
Długo będą działać?
Jeśli będziemy o nie dbać, to przez kilka pokoleń.
Skoro o tym mowa, jeśli wolno zapytać.
Czy to prawda, co mówią plotki,
że Wragby może spodziewać się dziedzica?
Krążą plotki?
Tak.
Wszyscy pytają, czy coś o tym wiem.
Jeśli są bezpodstawne, chętnie je rozwieję.
Zaiste.
Cóż…
jest taka nadzieja.
Hej, Con.
Odbyłem właśnie
ciekawe spotkanie z panem Linleyem.
Słyszałaś plotkę,
że sprawisz Wragby dziedzica?
Nie.
To jakiś żart?
Oby przepowiednia.
Dostałam list od ojca.
Zaproszono go do Wenecji na lipiec i sierpień
i chce, bym ja i Hilda pojechały razem z nim.
Lipiec i sierpień.
Niekoniecznie na tak długo.
Trzy tygodnie wystarczą, by zrobić,
co ustaliliśmy.
Czy plan jest już w toku?
Jeszcze nie.
Miałbym pewność, że do mnie wrócisz?
Oczywiście.
Nie mów mi jego imienia.
Ani nikomu.
W takim razie to powinno się udać, prawda?
Wiesz, ile dla mnie znaczysz.
Prawda?
A ty dla mnie.
Muszę wyjechać na trochę.
- Dokąd? - Do Wenecji.
Z sir Cliffordem?
- Na jak długo? - Parę miesięcy.
Ale bez Clifforda.
Nie znosi podróży w jego stanie.
No tak. Biedaczysko.
- Nie zapomnisz o mnie? - Zapomnę?
Nikt niczego nie zapomina.
Tu nie chodzi o pamięć.
Słuchaj…
Powiedziałam Cliffordowi, że mogę zajść w ciążę.
Tak?
Możliwe, że już… zaszłam.
Oliver?
Co on na to?
Że byłoby wspaniale,
o ile będziemy udawać, że to on jest ojcem.
A według niego skąd weźmie się to dziecko?
- Mogę mieć romans w Wenecji. - Możesz? Więc po to tam jedziesz.
Tylko po to, żeby tak mu się zdawało.
To do tego byłem ci potrzebny.
Żeby zajść w ciążę.
Oczywiście, że nie.
Nie planowałam ciebie ani tego wszystkiego.
To co planowałaś? Co tak naprawdę planowałaś?
Jaki miałaś plan?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
No to ja tym bardziej.
Ja pierdolę.
Wedle woli jaśnie pani.
Sir Clifford może przywłaszczyć sobie dziecko.
To dla mnie żadna strata. Wręcz przeciwnie, było mi bardzo miło.
- Nie mów tak. - Jeśli mnie wykorzystałaś,
nie pierwszy raz mnie to spotkało.
Przynajmniej tym razem było mi przyjemnie.
Nie to że zachowałem przy tym godność.
Nie wykorzystałam cię.
Jak jaśnie pani uważa.
Zostawiłaś książkę.
Czy też już ci niepotrzebna?
Nowe agregaty zredukują siłę roboczą.
- To położy kres strajkom. - A robotnicy?
Nie mają przymusu pracować, a ja ich zatrudniać.
- Nic dziwnego, że cię nienawidzą. - Nieprawda.
Polegają na mnie. Powinni być wdzięczni.
Dzięki mnie nie głodują.
Mówisz, jakby byli stadem zwierząt.
Są wyjątki.
Niektórym zdarza się wybić.
Większość wymaga, by ktoś nimi rządził.
Czyli ty?
Tak. Bo tak zostałem wychowany.
Taką mam rolę. Ich rolą jest służyć.
Więc nie mamy z nimi wspólnych ludzkich wartości?
Wszyscy musimy jeść i oddychać. Nic poza tym.
Dojdziemy do źródła?
Serwus, panie Mellors!
Czekaj, popchnę cię.
Jaki z tego draństwa pożytek, skoro trzeba je pchać?
- Pogarszasz sprawę! - Nic nie mów, proszę.
Przeklęty szmelc!
Czekaj!
Mellors.
- Tak? - Znasz się na cholernych silnikach?
- Niestety nie. Szwankuje? - Jak widać!
Sprawdź, czy coś się popsuło.
Nie widzę problemu.
Odsuń się.
- Może popchnę. - Obejdzie się bez pomocy.
Tak?
Widzisz? Świetnie.
To ty? Miałeś nie pchać.
- Inaczej nie pojedzie. - Przekonajmy się!
Clifford, pilnuj hamulca.
- No dobra. - Clifford!
Jestem zdany na cudzą łaskę.
Wygląda na to, że trzeba będzie popchnąć.
- Mógłby pan? - Oczywiście.
Dobrze.
Chwileczkę.
Dwa, trzy.
I jedziemy.
Już.
Na litość boską, co z tobą, człowieku?
Płuca mam słabe.
Mała pamiątka z wojny.
A co ty wyprawiasz?
- Muszę mu pomóc. - Szlag by to.
W porządku?
Trzeba będzie wymienić koła w drugim wózku.
Za kogo ty się masz?
Jak można tak kogoś traktować?
Mówisz o gajowym?
On też był ranny na wojnie.
Co byś zrobił, gdyby to on był na wózku?
Twoje porównanie napawa mnie niesmakiem.
Twój brak zwykłego współczucia napawa mnie dużo większym.
Ty i ta twoja klasa rządząca. Myślałam, że jesteś inny. Myliłam się.
Każesz ludziom pracować za dwa funty tygodniowo.
To nie rządy.
To wyzysk.
Wejdź.
Przepraszam.
Że cię zraniłam.
Nie chodzi mi o dziecko.
Tylko o ciebie.
Dobrze?
W porządku.
Ale Clifford musi uwierzyć, że zrobiłam to dla nas,
że to był jego plan,
który po prostu nie wypalił.
Jeśli ma mi dać rozwód, byśmy mogli być razem,
musi w to uwierzyć.
Chcę być z tobą.
Jeśli tego chcesz.
Nie w tym rzecz, Connie. Wiesz, czego chcę.
Ale ja też muszę się rozwieść z Berthą.
Co zaszło między wami?
Poszedłem na wojnę, a ona sypiała z innymi.
Teraz odmawia mi rozwodu.
- A ten, z którym jest? - Ned?
To zwykłe popychadło.
Ulega jej.
Upijają się, a potem przysyła go tu po moją rentę wojenną.
No już, pogódźmy się.
Przepraszam.
Rzućmy to wszystko.
Jedźmy do Australii.
Gdzie indziej…
Gdziekolwiek.
- Nasza trójka? - Nasza rodzina.
Z dala od osądów.
Aż żal sprowadzać dziecko na ten świat.
- Nie wierzysz w to. - Wierzę.
- Nie. - Mówię o tym świecie, tutaj.
Cieszy mnie to, co mamy.
Cieszy mnie to, że ty się cieszysz.
Ale gdy myślę o tym, jak ludzie traktują się tu nawzajem,
co przywódcy uczynili swoim tak zwanym pobratymcom.
Zredukowali ich człowieczeństwo.
Martwi w środku. Myślą tylko o pieniądzach.
Żyją, by zarabiać.
Ale nie każdy może żyć, jak zechce.
Nie każdy, może robić, co…
Connie.
Co robisz?
Chodź!
Gdzie jest? Wyszła parę godzin temu.
Pewnie deszcz ją zatrzymał.
Może schroniła się w chacie.
- Poślę po nią Warren i Betts. - Nie radzę tego.
Ludzie zaczną gadać.
Zajdę do chatki i sprawdzę, czy tam jest.
- I zostanę tu sam? - Bez obaw.
Wrócę czym prędzej.
- Heja. - Heja.
- Heja, złotko. - Heja, złotko.
W czwartek jadę do Wenecji.
Przyjdę wieczorem do chaty.
Milady?
Tu pani jest.
Sir Clifford mnie przysłał. Martwił się, że coś się stało.
Nie. Schroniłam się w chacie przed deszczem.
Pani Bolton.
Jaśnie pani już teraz sobie poradzi.
Miłego wieczoru. Miłego wieczoru, jaśnie pani.
Nie jestem dzieckiem. To podłe, że każe mnie śledzić.
Proszę tak nie mówić.
Sir Clifford myślał, że piorun w panią trafił.
To nie pani wina. Clifford niepotrzebnie się martwi.
Wróćmy do domu.
Resztą sama się zajmę.
Nie musisz posyłać po mnie służby.
Boże. Gdzieś ty się podziewała?
Nie było cię godzinami, do tego podczas burzy.
- Coś ty porabiała? - Nie muszę ci mówić.
Ogrzałam się w chacie.
- Spójrz na siebie. Twoje włosy. - Wyszłam na deszcz… nago.
Oszalałaś?
Co by było, gdyby Mellors cię taką zobaczył?
Właśnie, co by było?
Racja, Cliffordzie. Lepiej pójdę się umyć.
Connie!
Moja siostra tu jest!
Hildo!
- Miło cię widzieć. - Tęskniłam!
Tak się cieszę.
Wiesz, że kogoś poznałam, prawda?
Domyśliłam się z twoich listów.
Wmawiałam sobie, że to nic. Broniłam się przed tym.
Ale nie mogę.
On…
Naprawdę go kocham.
I… No tak.
Obiecałam, że zostanę dziś z nim na noc.
Powiesz mi, kto to taki?
Oliver Mellors.
Nasz gajowy.
Nie, Hildo. Jest uroczy.
Naprawdę. Czuły i wyrozumiały.
Jest wyjątkowy. Sama zobaczysz.
Chciałam, byś sobie kogoś znalazła.
- Ale służącego Clifforda? - Nie porzucę go!
Sama się posłuchaj. Powtarza się ta historia z Niemcem.
- Nieprawda! To nie to samo! - Właśnie że tak.
Mylisz seks z miłością i myślisz, że to przetrwa
tylko dlatego, że tego chcesz.
Proszę, pojedź do Wenecji i zastanów się, czego tak naprawdę chcesz.
Wiem, czego chcę!
- Czyżby? - Tak!
Pójdę dziś do niego albo nie jadę do Wenecji! Nie mogę.
Myślałam, że choć ty jedna potrafisz to zrozumieć!
Do widzenia.
- Do widzenia. - Pisz do mnie.
Proszę się dobrze bawić i przywieźć nam nieco radości.
Dobrze. Do zobaczenia.
Oliver.
To moja siostra, Hilda.
- Dzień dobry. - To Oliver Mellors.
- Dzień dobry. - Miło mi.
Proszę usiąść.
Hilda.
Co mam powiedzieć?
Co pani myśli.
Dobrze.
Schadzki w chacie to jedno,
ale co będzie, gdy się ujawnicie?
Kiedy znajomi zaczną stronić od Connie?
To niesprawiedliwe.
Wyrobiła sobie o mnie zdanie.
Na jakiej podstawie? Co takiego powiedziałem?
Panie Mellors.
Jak ją pan utrzyma, gdy straci pan pracę?
Sądzi pan, że przy panu będzie szczęśliwa?
Nie do mnie to pytanie.
Wiem tylko, że ona mnie uszczęśliwia.
- Przynajmniej o sobie pan pomyślał. - Dość!
Chyba rozumie pan lepiej niż ona,
jak źle się to może skończyć.
Proszę pomyśleć, ile dla pana znaczy.
Wrócę tu jutro. Z samego rana.
Nie każ mi czekać.
- Do widzenia. - Hildo.
Przepraszam. Nie powinnam była jej tu zapraszać.
Nie przejmuj się nią.
Martwi się o mnie.
Ma rację.
Nie pomyśleliśmy o przyszłości, prawda?
Sir Clifford nie da ci rozwodu.
Odbierze nam to dziecko.
Nie myślałem o takich rzeczach, nim się tu zjawiłaś.
Chodźmy na górę.
Tak, dobrze.
Tak.
Odpierdala ci, Ned?
Spokojnie, Mellors. Nie szukam guza. Bertha mnie przysłała.
To teraz twój problem.
Nie mój.
Ona ma inne zdanie.
Jest twoją żoną. Należy jej się połowa twojej renty.
A mnie należy się rozwód. Nie dostanę go, co?
To wypierdalaj.
Dobra. Idę.
Idę już.
Poszedł sobie?
Chyba że serce wysiadło mu po drodze.
Zostań, aż się upewnimy.
Co z nią?
Idź już.
Connie.
Na litość boską, Connie.
Jutro jedziemy do Wenecji. Po co ta smętna mina?
Chyba jestem w ciąży.
No tak.
Raczej nie z Cliffordem.
Nie.
Choć mówił, że chciałby, żebym miała dziecko z kimś innym.
Poważnie?
Nie wiem, jak długo to zniosę.
- Już dobrze. - O co chodzi?
Co się stało?
Zakochałam się
w kimś innym.
Zatem masz kochanka.
No dobrze.
Znam go?
Nie.
Ale chyba chcę się rozwieść z Cliffordem.
Bo żywisz uczucia do kogoś innego.
Jeśli chcesz usłyszeć moje zdanie,
przykro mi, ale niewiele zyskasz, zrywając swój związek.
Uczucia przemijają.
Może za rok pokochasz kogoś innego.
Świat nie będzie się oglądał.
Wragby będzie tam, gdzie jest.
Korzystaj z życia,
ale nie opuszczaj Wragby.
A Wragby nie opuści ciebie.
Jedźmy do Wenecji, dobrze?
TA KSIĄŻKA JEST WŁASNOŚCIĄ CONSTANCE REID
VIRGINIA WOOLF PODRÓŻ W ŚWIAT
Wrócił tu i myśli, że może się wywyższać.
Zrzucił całą winę na biedną Berthę
i odmawia jej pomocy.
- Wstydziłby się. - No tak.
Bertha poszła dziś do niego, żeby się z nim ułożyć.
Słusznie.
Znalazła jedwabną halkę w kominku.
To dlatego stroni od innych. Ukrywa kochankę.
Lady Chatterley pożyczyła gajowemu książkę
i oskarża się ją o… To oburzające.
Racja. Nie chcę więcej o tym mówić.
Ale wszyscy o tym mówią. Plotkarze.
To trudna rozmowa,
ale konieczna.
Wiem, że to czysty absurd.
Ale wokół gajowego krążą różne plotki.
Radzę pozbyć się go jak najprędzej.
Dziękuję, że przyszedł pan z tym do mnie.
Doceniam troskę.
Halo…
Proszę z numerem w Londynie.
Lady Chatterley.
- Pani Bolton. - Dzień dobry.
Sir Clifford chce mnie widzieć.
Tak. Jest w gabinecie.
Dobrze.
Panie Mellors.
Zadzwoniłam do jaśnie pani. Wraca tu.
- Kiedy? - Dziś wieczorem.
Jak najprędzej.
Przyjdzie do chatki, by postanowić, co dalej.
Nadchodzą złe czasy, pani Bolton.
Radzę się trzymać z daleka.
Proszę.
Służysz mi.
Mieszkasz na mojej ziemi z mojej woli.
Tymczasem krążą o tobie nieprzyzwoite plotki.
Zatem proszę je zdusić…
Wiesz, że lady Chatterley została oczerniona?
Podobno jej imię było w książce znalezionej w chacie.
Wisi u mnie kalendarz z królową Marią.
Też należy do mojego haremu.
Daruj sobie sarkazm, Mellors.
Masz czas do wieczora.
Potem nie chcę cię tu więcej widzieć.
- Wyrażam się jasno? - Owszem.
Pójdę się pakować.
Pani Flint, przepraszam.
- Idę położyć Josephine spać. - Wiem o plotkach.
Nie wolno mi. Dzierżawimy farmę od sir Clifforda.
To się nie zmieni.
Tu się spotkaliście? Gdy przyszedł po mleko?
- Nie przyszła pani do nas. - Ależ tak.
Widziałam zaparkowane auto.
- To był tylko jeden raz. - Nie chcę wiedzieć.
Dobranoc, lady Chatterley.
Co robisz?
Dokąd idziesz?
Oliver.
Wszystko się wydało, Connie.
Krążą plotki.
Odprawił mnie.
Nie mogą cię tu zobaczyć. Miałaś być w Wenecji.
- Możemy wyjechać razem. Teraz. - Spójrz na mnie.
Nie mogę ci nic dać.
Nie mam pracy, domu ani celu w życiu. Nic nie mam.
Nie mów tak.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Mellors!
Wynoś się stąd!
Spójrz na mnie.
Obiecaj, że będziemy razem.
- Tak. - Obiecaj.
Tak, moja droga.
Gdy nadejdzie czas.
Mellors!
Mogę chociaż wziąć kurtkę?
Znajdę cię.
Gdziekolwiek będziesz.
- Jaśnie pani miało tu nie być. - Nie, pani Bolton.
Connie.
Więc to prawda.
Czemu to zrobiłaś?
- To był twój pomysł. - Mój? Nie.
Doskonale wiedziałeś, co robię.
Z odpowiednim mężczyzną. Z odpowiednim!
Oliver Mellors to najlepszy człowiek, jakiego znam.
Wyraziłem się jasno.
- Ustaliliśmy zasady. - Noszę jego dziecko.
Nosisz…
Jesteś pewna?
Ale… teraz wszyscy wiedzą.
Nie oczekujesz chyba, że uznam je za swoje.
Nie…
Nie chcę tego.
Chcę się rozwieść.
Odchodzę.
Nie, nie możesz.
Przykro mi, że tak to wyszło,
ale oboje wiemy, że to małżeństwo
już od dawna jest nieszczęśliwe.
Nieprawda. Nie dla mnie.
No tak.
Bo to ty ustalasz zasady.
A ja próbowałam ich przestrzegać.
Próbowałam cię wspierać, jak tylko potrafię.
A ty nic nie dałeś mi w zamian.
Ani krzty czułości czy troski.
Co gorsza, kazałeś mi się wstydzić, że się tego domagam.
Zawsze mi na tobie zależało.
Właśnie.
Tak samo jak na twoich książkach czy radiu,
ale nie dawałeś mi tego, czego potrzebowałam.
Kocham cię, Connie.
Jak tylko potrafię.
Dałem ci wszystko, co tylko potrafię dać.
To za mało.
To powiedz mi, Con.
Pomóż mi zrozumieć.
Pokaż, jak mam ci udowodnić, co czuję.
Daj mi odejść.
Proszę.
Daj mi odejść.
Odejdź.
Ale zapamiętaj.
Nigdy nie dam ci rozwodu.
Bo złamałaś obietnicę.
Bo wystawiłaś moje życie na pośmiewisko.
Nie zamierzam dać ci niczego więcej.
I tak nigdy nie zamierzałeś.
Milady.
Nie chciałam się wtrącać, ale martwię się o panią.
Nie trzeba.
Przepraszam,
nie wie pani, dokąd Mellors się udał?
Nie.
Poprosiłaby pani znajomych, by w razie czego dali pani znać?
A jak spytają dlaczego?
Bo go kocham.
- Proszę im powiedzieć. - Dobrze.
Milady…
Mam nadzieję, że go pani odnajdzie.
Dziękuję, pani Bolton.
Ja też.
Więc to prawda?
Jaśnie pani porzuciła sir Clifforda?
Jaśnie pani poprosiła,
byście przekazały mi wieści o panu Mellorsie.
„Bo go kocham”. Tak powiedziała.
Dla niego poświęciła wszystko.
Tytuł, bogactwo, status.
A teraz go utraciła.
Nie chcę słyszeć o nich złego słowa.
To historia miłosna.
To miejsce traci urok, nie sądzisz?
Co?
Wracajmy do Londynu.
Dobrze.
Connie Reid. Chyba się nie znamy.
Życzę cudownego wieczoru.
Ile razy przeczytałaś tę stronę?
A co?
Cóż, wygląda na to, że cię odnalazł.
- O Boże. - Tak.
Pewnie znów chcesz pożyczyć auto.
Zdziwisz się, ale wieść o tym, że porzuciłaś Wragby,
dotarła do mojej małej wioski w Szkocji.
Przywędrowała tu z górnikiem, który zatrudnił się w miejscowej kopalni
i opowiedział w pubie o możnej pani, która straciła głowę dla najemnika
i nie ukrywała tego przed światem, bo go pokochała.
Nie padły żadne nazwiska.
Ja byłem „gajowym”.
A ty „zakochaną damą”.
Przepraszam, szukam Olivera Mellorsa.
Zna go pan?
Owszem.
Mieszka tam.
Dziękuję. Bardzo dziękuję!
Ciekawa historia. Zastanawiałem się,
czy kryje się w niej coś więcej.
Znajomy z wojska załatwił mi pracę na farmie.
Trzydzieści szylingów na tydzień i przyzwoita chata za rogiem.
Chciałem mieć jakiś cel,
zanim zaproszę was do swojego życia.
Nie powiem, że odkryłem tu jakiś większy sens, ale…
odnalazłem dom.
Nie wyobrażam sobie, co przeżyłaś
i jak wiele musiałaś poświęcić.
Jeszcze więcej poświęciłabyś, by tu ze mną zamieszkać, ale…
Oliver!
…łączy nas coś,
czego nigdy dotąd nie doświadczyłem.
Niczym płomień, który wiecznie się tli.
I wierzę, że dbanie o to, by nigdy nie zgasł,
potrafi nadać życiu wystarczający sens.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI D. H. LAWRENCE’A
Napisy: Ewa Nowicka