Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Eu, Constance Reid, tómote a ti, Clifford Chatterley,
polo meu lexítimo esposo.
Prometo ser fiel na prosperidade e na adversidade,
na saúde e na enfermidade,
ata que a morte nos separe.
- Como te sentes? - Non sei, pregúntame mañá.
- Tes que comer algo. - Teño que sacar este vestido.
Que tal estou?
Non creo que Clifford queira quedar moito no banquete.
A súa madre non o aprobaría?
Non estou moi segura.
Agora falamos do vestido ou da voda, Hilda?
Volve á fronte pola mañá. Imaxina que marchase
e logo pasase algo horrible.
- E non podes só deitarte con el? - Hilda! Falo en serio.
Eu tamén. É menos compromiso e é o que Clifford quere.
El non é así.
Coñécelo. É atento e considerado. Fai que me sinta segura.
A súa familia é máis tradicional que a nosa,
pero creo que ten un punto de vista progresista.
- Ti cres? - Si.
- Sabe o do alemán? - Sabe, e di que non lle importa.
Foi antes da guerra, non conta.
Non tes que convencerme. Eu tiven o meu alemán, lembras?
Pois o meu está morto.
Ves? É iso.
O que?
Non quero que che fagan dano.
Abres o teu…
- corazón moi facilmente. - Hilda!
- Clifford! - Chegaron os reforzos.
Líchesme a mente.
Case a bebo polo camiño.
- Saúde. - Sáúde.
- E agora? - Os padres van facer o brinde.
Afrontámolos xuntos?
Por suposto.
Estás impresionante, Con.
Grazas.
Lista?
Por Clifford e Connie,
a nosa esperanza para un herdeiro de Wragby.
Por Clifford e Connie.
Padre, non casamos por iso.
Por que ía casar se non un baronet?
- Casei porque atopei a Connie. - E eu a ti.
Grazas aos que doastes as racións de azucre e manteiga
para esta celebración.
Polo herdeiro de Chatterley.
Polos Chatterley!
Meu Deus. "Por que ía casar se non un baronet?"
Incríbel.
Queres ter fillos, Clifford?
Si, algún día.
Por nós, non por padre.
- Supoño que queres. - Iso creo, si.
Estás ben?
Si, claro, perdoa.
É que…
Non paro de pensar en ir á fronte.
- Sei que estarei ben. - Estarás.
- Non temos que facer nada. - Quero.
Non queres que vaia á estación?
Grazas.
Non fagamos que sexa máis complicado.
Quérote, Con.
Abur.
Agardo as túas cartas.
Escribireite tódolos días.
Querida Hilda, sabía que a guerra nos cambiaría,
pero non sabía canto.
Semella que rematou hai media vida,
non hai seis meses.
Xa marchamos de Londres.
Chegamos a Wragby,
a propiedade de Clifford.
Cando nos instalemos, voute escribir decote.
A túa irmá que te quere, Connie.
Grazas.
Benvido, señor Clifford. Rezamos por vostede.
Grazas, señor Warren.
Moi ben.
Grazas, podo eu só.
Señora e señora Warren, a miña esposa,
Lady Chatterley.
Encantada, milady.
Hai moito que facer.
Contrate os traballadores que poida.
- Moi ben estaba antes. - Ímola mellorar.
Pode usar o estudio do seu padre como cuarto principal
para non subir as escaleiras.
Grazas, señora Warren.
Non.
Poñamos aquí o equipaxe.
Usaremos a biblioteca.
Durmir entre libros é co que soñan os escritores.
Aquí atoparon a padre. Non lle resistiu o corazón.
Morreu dun desgusto.
Clifford, agora xa pasou.
A vida é o que fagamos dela.
- Señora? - Si?
Abre as cortinas, que entre luz.
Claro, milady.
Bota unha ollada.
Xa vou.
Podes usar o cuarto de riba da biblioteca cos retratos da familia.
Tes a segunda planta para ti.
Benvido, Clifford.
Estás ben? Xa te teño. Apóiate en min.
- Lista? - Si.
Xa o vou collendo.
Encántame.
Sabes…?
Pensei en continuar a historia que escribín en Cambridge.
Que sexa unha novela.
- É estupendo. - Ti cres?
- Serás a miña editora? - Claro.
Correctora e mecanógrafa. Presentareime para o posto.
Voute recomendar.
- Estás ben? - Si.
Esta cama é branda.
- Primeira noite en Wragby. - Benvida.
- Perdoa. - Non pasa nada, tranquila.
Que?
Síntoo, Con.
É que xa non podo.
Síntoo moito.
Xa, non te preocupes.
Estaremos ben.
Si.
Quérote, Con.
É un infortunio, superarémolo.
Seremos felices aquí,
en Wragby.
Boas, señor.
Son un home traballador e non o defraudarei.
Lily Wheedon. Madre traballou para o sir Geoffrey.
De verdade?
Oliver Mellors?
Traballou para padre antes da guerra.
Así é, señor.
- E eras tenente. - Si, señor.
De verdade cres que ser un gardamontes
será satisfactorio logo de ser militar?
Vénme ben a tranquilidade.
Xa vin abondo da guerra.
Tamén eu.
Logo coñecerás a facenda mellor ca min.
Non podía ver nada mentres ela traballaba.
Moi ben. Benvido, señor Mellors.
Señor.
Nese caso teremos que coñecela xuntas.
Grazas, Lily.
Son Kelly Martin, milady.
- Grazas. - Fun serventa cinco anos.
Querida Hilda…
Son unha desconsiderada por non escribirche.
Pero Wragby precisaba unha gran cantidade de coidados.
Pero xa temos serventes
que fixeron marabillas con este lugar.
Clifford xa ten forza.
Son a única que deixa que o axude,
pero cada día poder facer máis cousas só.
Escribe todo o tempo.
Iso levántalle o ánimo, e case rematou a súa primeira novela.
"Coñecín a señora Gertrude nunha cea, coma,
a do lord Witherby."
Witherby, W, h, i, t, h, e, r, b, y.
"Co tipo de compañeiro…" Moi satisfeito con isto.
No campo hai moita tranquilidade.
Boto de menos a vida de Londres,
e bótote de menos a ti.
Pero supoño que a vida continúa
a pesar de todas as desgrazas.
Tivemos convidados.
Vellos amigos de Clifford.
Non me sorprende que a maioría sigan solteiros, creme.
De vez en cando visítannos escritores
aos que Clifford pide consello.
Pero as miñas amigas
pensan que o infortunio é contaxioso.
Owen mais ti estades de viaxe dende que rematou a guerra,
pero cando regreses, encantaríame verte.
- Interrompo? - Para nada.
Pensei en ir a Londres un par de días
a visitar a Hilda.
E teño que amañarme eu só?
Na casa hai moitos serventes.
Necesítote a ti, non a eles.
Invita a Hilda á casa. Aquí é ben recibida.
Xa o fixen. Pode vir dentro dun par de semanas.
Alégrome de que poida vir.
Vou dar un paseo.
Por que? Pode ir a señora Warren buscar o que precises.
Non preciso nada, Clifford. Quero ir dar un paseo.
Moi ben.
- Como queiras. - Meu Deus.
Ola.
Flossie, ven aquí.
Veña.
Moi ben, pequena.
Afasteime un pouco
e atopei un regato no medio do bosque.
Creo que sei onde é. Dubido que poida volver alí.
Se queres ir, atoparemos a maneira.
- Veña. - Quizais.
Aló imos.
- Listo? - Si.
Moi ben.
Vai ben.
- Todo ben? - Si.
Non me deixes caer.
Non te deixo caer.
Logo…
Iso é.
Case estou, moi ben. Déixame a min só.
Grazas.
- Xa estou. - Ves? Non precisas a miña axuda.
- Debes odiarme ás veces. - Non.
Non te culpo.
Xa creo que era mellor non volver.
Clifford.
Non digas iso.
Estaría perdido sen ti, sábelo.
Vou abrir a fiestra, que entre aire.
Que despexado está o ceo.
Non hai fume no ceo. Cerran as minas pola festa dos maios.
Debías ir a Tevershall.
Ver a feira. Ti podes.
Volve á hora do té.
Si, podo.
- Boas. - Boas, lady Chatterley.
Encantada, lady Chatterley.
Que amable.
Grazas.
Feliz festa dos maios.
Igualmente.
Quen é? É preciosa.
- É Josephine. - Ola, Josephine.
Saúda a lady Chatterley.
Hoxe teño ese efecto na xente.
Son a señora Flint. Son mestra na vila.
Son Connie, encantada.
O meu marido alúganos a granxa Marehay da súa facenda.
- A granxa Marehay? - Non queda lonxe.
Sempre loitamos cóbado con cóbado. Se somos máis, detéñense.
Temos que seguir xuntos.
Que foi iso?
Os mineiros. Están protestando de novo.
- De novo? - Déixao!
Iso… pasa decotío?
Deben ser doutra mina.
Se se manifestan na súa vila perden o seu traballo.
Logo os mineiros de Tevershall protestan en outras vilas?
Non lle sei.
Igual aprendo os nenos,
pero non coñezo as mulleres dos mineiros.
Xa somos dúas.
- Boas, lady Chatterley. - Boas.
Debía vir a Marehay.
- É ben recibida. - Encantaríame.
Grazas.
Onde imos?
Querías que te acompañase a pasear.
Quero ensinarte un lugar.
A cadeira non é para isto.
Mellors, podes botarnos unha man coa cadeira?
Si, señor.
Connie, coñeces a Mellors, o gardamontes?
Quieta, Floss.
Só quere xogar.
Veña logo.
Estiveches en Wragby, señor Mellors?
Crieime aquí, súa señoría.
Precisa axuda?
Mellors é perfectamente capaz de empuxar el só. Iso é.
Xa está.
Nada máis, señor?
Nada máis. Bo día.
Moi amable. Espero que non pesase moito.
Non pesa.
Bo día, súa señoría.
De pequeno botaba aquí horas. Das mellores vistas das Terras Medias.
Quero recuperar os bosques.
Se non se preserva isto, non quedará Inglaterra.
A nosa forma de vida rematará e dará igual ó que renunciemos.
Incomódame non poder ter un fillo xustamente aquí.
Sinto que non poidamos.
Pero poderías ter un fillo con outro home.
É en serio?
- Por que non? - Pois porque…
Estamos casados.
Casei contigo.
Como suxires tal cousa?
Sei que che encantaría ter un fillo.
Así poderías aloumiñalo e estar con el.
Dentro do que cabe, podería ser un bo pai.
Se o criamos en Wragby, sería noso.
Falas en serio?
Por suposto non quero que te entregues completamente a el,
pero o acto sexual non é nada comparado cunha vida xuntos.
Se controlas as emocións,
organizámolo como unha viaxe ao dentista.
Unha viaxe ao…
E non che importa que home sexa?
Confío no teu xuízo. Non deixarías que te tocase calquera.
Con discreción. É o apelido Chatterley.
Tería que dicirche quen é?
Mellor que non.
Significa tanto un herdeiro?
Para a xente si.
Podes facelo por eles e polos Chatterley.
Estás de acordo comigo?
Voume adiantar.
Vale.
Todos falan do teu libro en Londres. Bo traballo.
Iso cres?
Quería escribir algo especial.
Non só popular, algo de primeira clase.
Todo o colectivo de compañeiros do nordés,
todos xuntos, asegurándose de que teñen…
Síntoo, pode perdoarme un momento?
Si.
Cres que resolveron os problemas do mundo?
Iso pensan, seguro.
Á alba xa esquecen as solucións.
Es escritor. Debías tomar nota.
Non son benvido nese círculo.
Tranquilo, eu tampouco son parte deste mundo.
- Pero creciches nel, non? - Non. Meu pai é artista.
Crecín en casas de campo
e espertaba cada mañá co olor da trementina.
Un estilo de vida bohemio.
Debe haber días nos que non te sentes como unha señorita.
Volvo á casa pola mañá. Con sorte, invítame de novo.
Non volvemos invitar o dramaturgo irlandés.
Michaelis?
Escribe ben, sabe vestir,
pero compórtase como unha rata.
Se cadra sabe que só está aí porque a xente o considera útil.
Sabemos a nosa posición.
Debías comer algo. Cóntanseche os ósos.
Non me atopo ben.
Non me atopo ben dende a nosa conversa.
Clifford.
Mira, aí estou.
Saio no xornal.
"A novela de Chatterley tivo atención pola súa análise xocosa da xente,
malia non ter unha perspectiva alegre da sociedade moderna,
senón vella e ofensivamente presuntuosa."
- Deixa de ler. - "Unha marabillosa mostra de nada."
É só unha recensión.
Teñen razón.
Caláronme perfectamente.
Non é nada.
Unha casa, amor, sexo, matrimonio, amizade, todo.
Non é verdade.
Creo que si.
O propósito de vivir
é aprender a aceptar o baleiro da vida.
Voume vestir.
Connie. Connie, son eu.
Grazas a Deus, viñeches.
- Que pasa? - Eu…
Que pasa?
Dime que pasa.
Pero que andas facendo?
Que é isto?
É que… quería un cambio e…
Estás enferma.
- Non, estou ben. - Ninguén mira por ti?
Eles.
Estou cansa de que me miren.
É inexorable, é…
Estou cansa.
Xa está.
Grazas.
LITERATURA O DEBUT DO LORD CHATTERLEY
Connie non está ben.
Ti cres?
Está esgotada. Mira o fraca que está.
Non lle senta ben ser medio virxe.
A min esta cadeira tampouco me senta ben.
Que suxires? Atoparlle outro soldado alemán?
Ten que vela un doutor. Coñeces algún por aquí?
Buscareino.
Non. Vouna levar a un de confianza.
Namentres,
contrata a alguén para que coide de ti.
- Estou perfectamente. - Non me preocupas ti.
Quen coida dela mentres che coida a ti?
- Xa o falarei con Connie. - Xa o falei eu.
Coñecerás a esta muller.
A señora Bolton. Coidou de ti cando eras un cativo.
Connie non te vai coidar máis.
Moitas grazas por vires, de verdade.
Debe ser duro para el.
Sufriu moito, será esixente con vostede.
Cres saber como será a vida, e de súpeto sorpréndeche.
Só estiven co meu Ted tres anos antes de que o matasen nas minas.
Non o sabía, síntoo.
Tranquila.
Siga as ordes do doutor e eu ocúpome de coidar a Clifford.
Clifford, a señora Bolton.
Lembro a señora Bolton.
- Todas conformes? - De momento.
Eu vou volver a Londres e Connie vai dar un paseo.
Ben. Tede coidado.
Connie, podes ir xunta do gardamontes? Pregúntalle se os faisáns puxeron ovos.
Claro.
Lady Chatterley.
- Necesita axuda o señor? - Non, envioume a min.
- Non quería importunar. - Non.
Quere pasar?
- Perdoe, non estou ben vestido. - Non te preocupes.
Só quería…
Sir Clifford quere saber se os faisáns xa puxeron ovos.
Si, milady, así é.
Haberá unha chea de pitiños nunhas semanas.
É unha cabana preciosa. Vives só?
Así é, milady.
Les a James Joyce?
Custoume moito atopalo.
Les moito?
Acae ben coa miña natureza solitaria.
Abofé.
Non hai demasiada calma por aquí?
Non, Flossie faime compañía.
Ben, direillo a Clifford.
O dos faisáns.
E grazas.
- Acompáñoa. - Vale.
Desculpe.
Bonitas flores.
Colla algunhas.
- Non podo. - Por que?
Son súas.
- Seguro? - Si, cóllaas.
Bo día.
Señora Flint, tróuxenlle flores.
- Que bonitas! É moi considerada. - Non é nada.
Vou por un vaso. Sente.
Crecen polos campos preto da cabana do gardamontes.
Toma estas.
É un home interesante, non cres?
Ao principio parece arisco, pero…
Os mestres máis antigos falan do intelixente que era de pequeno.
Non é de estrañar que volvese como tenente.
E agora vive alí só?
Estivo casado.
Pero a súa muller, Bertha,
cando non estaba con el andaba con outros homes.
Era horrible. Sabíao todo o mundo.
E agora están divorciados?
Creo que propiamente non.
Pero Bertha Coutts xa nunca foi moi correcta.
Está vivindo con outro home en Stacks Gate.
Ned creo que se chama.
O señor Mellors estaría mellor se non soubese nada deles.
Esta é Wendy.
Ola, Wendy.
É fermosa.
Houbo unha explosión nas minas,
e Ted tiña só 28 anos.
A empresa dixo que fora culpa súa.
Botou a correr en vez de tombarse.
E a indemnización foi de 300 libras.
Nunca os perdoarei.
Chamar covarde a Ted.
Non era covarde, señora Bolton.
Intentaba sobrevivir.
Deixa que Lily faga iso.
Es enfermeira, non servente.
Non me importa. Mans ocupadas, mente distraída.
A campá. Teño que ir.
Que fas co martelo?
Preparo o poleiro para os pitos.
Hai unha cadeira?
Entre.
Grazas.
Acéndolle o lume, milady.
- Non te molestes. - Insisto.
Queza un pouquiño.
- De acordo? - Grazas.
Non sabía deste caseto.
Non moitos saben.
Por iso me gusta.
Está pechado cando non estás?
Ás veces, milady.
A chave?
Quere unha chave?
Gustaríame sentar aquí.
Non sei se hai outra chave.
Voume asegurar logo.
Moito paseaches.
Perdoa. Chego tarde?
A señora Bolton podía facer o té.
Non a vexo presidindo esta mesa.
Non lembro nada do té nos votos matrimoniais.
Hai outra chave do caseto onde se crían os faisáns?
Si, hai unha no estudio. Por que?
Gustoume moito. Podía ir ler alí.
Libros do irlandés dexenerado?
James Joyce?
Prohibiranlle o próximo por obsceno.
Que mágoa. Tiña moita gana de lelo.
Estaba Mellors?
- Non lle gustou a intromisión. - Que dixo?
Nada, só os seus modos.
Igual non lle gusta que teña tanta liberdade.
Iso pasa cando un tenente volve ser gardamontes.
Que esperas ao darlle a un tipo rango e importancia
e logo sacarllos?
Querida Hilda.
Espero que non chovera moito en Londres.
Aquí choveu.
Ata agora podía saír e explorar os campos canto quería.
Pero esta última semana estiven engaiolada,
anhelando saír.
Estou escribindo dende un caseto.
Un sitio secreto onde me agocho do mundo.
Aquí só vén outra persoa.
Tranquilo, eu xa me ía. Só me resgardaba da choiva.
Tome.
Déixolle esta ata que atope outra.
Mírate. Podías ser o lord do pazo.
É un xogo sinxelo.
Empezas cunha baralla de 32 cartas do sete ao ás…
Foi o último en morrer, tiña 83 anos.
- Os pitos saíron da casca. - Ben.
Isto é en Madrid. Escoita.
- …malia a evidencia… - Que din?
Contra!
Perdín o sinal.
Contra!
Ben, os novos…
A maioría abandonaron Tevershall e o carbón esgótase.
A vila logo ha estar arruinada.
Arruinada? De verdade din iso?
Señora Bolton, pode ir ás minas?
- O señor Linley vén cear connosco. - Por suposto, señor.
Oxalá estar contigo en Venecia,
pero Clifford non se amaña sen min.
Aínda non.
Pero as próximas vacacións irei.
Con cariño, a túa irmá, Connie.
Aumentarán os beneficios
e permanecerán no negocio polo momento.
- Podemos modernizarnos tamén. - Clifford, e a escritura?
A literatura non me precisa.
A mina vai a pique. Precisa un capitán que a salve.
Os mineiros xa tiveron vidas nefastas.
Non podes axudalos a saír adiante?
E que supliquen?
"Axudalos a saír adiante." Falas como unha muller.
E dío un home.
Señor Linley, canto nos custaría
construír unha industria química?
En principio diría que unhas 500 ou 700 libras.
Obviamente hai continxencias…
Vin ver os pitos.
Cantos hai agora?
- Dezaoito. - Dezaoito.
Podo tocalos?
Si, claro.
E se me peteiran?
Devólvallo.
Vostede…
Iso é, con coidado.
- Está tremendo. - Treme vostede máis.
Iso é.
Milady?
Veña.
Quere sentar dentro un pouco?
- Síntoo. - Tranquila.
Perdoa.
Non está ben?
Non chore.
Veña xunta do lume.
- Preciso máis leña. - Vale.
Non marches.
Acompáñoa.
Está ben, milady?
E ti?
Debería seguir soa.
Abur.
Abur, milady.
Aquí está, milady. Pensei que se perdera.
Non, estou ben.
Por que pechaches? Só fun ver os pitos.
Perdoe.
Está molesto Clifford? Non me despedín.
Non dixo nada. Segue co señor Linley.
Non se decatou de que non estaba?
Milady, xa coñece o sir Clifford.
Boa noite.
Non, é moi similar ao outro.
- Boa noite, Con. - Boa noite.
Agardaba por ti.
Non cre que sospeitarán
se segue vindo aquí?
Imaxine como a humillarían, vostede co gardamontes do marido.
Tes medo?
Abofé que si.
Non do que pensen de min, milady.
Pero se en algún momento lamenta o que…
Rápido.
- Necesítote. - Que necesitas?
Isto.
Non podo quedar moito. Daranse conta.
Míreme.
Teño que ir.
Para ti somos descoñecidos?
Perdoe?
Somos descoñecidos?
Non coma outros que coñezo.
Veña mañá á cabana.
Se podo.
Boa noite.
Boa noite, súa señoría.
- Oliver. - Si?
Se producimos aquí o combustible…
Connie?
Connie, estás ben?
- Non te atopas ben? - Non, estou ben. Que dicías?
Sei que ultimamente só falo da mina.
Pero Tevershall perténceme.
Algún día terá un herdeiro.
A mina precisa axuda.
Debemos modernizarnos.
Ti mais eu.
Querida irmá, pensei moito no que me dixeches na voda.
Que abro o corazón moi facilmente.
Antes da guerra igual era verdade,
pero creo que agora xa non.
Ultimamente volvino abrir de novo.
Malia os avisos.
E asegúroche
- que non foi nada sinxelo. - Míreme.
Míreme.
Lady Chatterley.
- O libro! - Non o preciso, grazas.
Así cabalga o granxeiro…
- É perfecta. - Que non a engane.
Non nos deixa durmir polas noites.
Paga a pena.
Estamos moi contentos de terte, Josephine.
A que si?
Clifford mais eu falamos de ter un fillo.
Si?
Aínda que non poida usar as pernas,
podemos ter fillos igual.
Que marabilla, non?
Así tería con quen xogar Josephine.
Gustaríache?
Ser nai é o que máis recomendo no mundo.
Mentinlle.
É perfecta.
- Que fai o gardamontes aquí? - Vén por leite.
- Boas, señor Mellors. - Señora Flint.
Lady Chatterley.
- Pode quedar con ela? - Claro.
Josephine, ola.
Que tes aí, cousiña?
Dixo que viría á cabana.
Intentaríao.
Vai vir logo?
Que é isto?
- Aí ten. - Xenial, grazas.
- Debo ir. - Moi ben.
Gustoume verte, Josephine.
- Acompáñoa á casa? - Non fai falla.
Gustoume verte, Flint.
- Volva! - Volverei.
Grazas de novo. Cóidese.
Di abur.
Abur.
Ei!
Escapa de min, non?
A que te refires?
Perdoe?
A que te refires?
Non veu á cabana.
E a forma en que marchou de alí.
Estaba a señora Flint. Toleaches?
Logo veña á cabana.
Non.
Se imos alá, farase tarde.
Ven por aquí.
Veña.
Aquí?
Así é, milady.
Xusto aquí.
- Non me chames así. - Non queres ser lady?
Contigo non.
Queres que sexa máis agreste contigo?
Saca isto.
Desabotoa os pantalóns.
Si.
Déitate.
Non.
Non apartes a vista, mírame.
Quero que me fodas.
Que te foda?
Si.
Si, iso é.
Iso é, Connie.
Acabamos os dous á vez.
É bo cando pasa.
Algunha xente vive sen saber como se sinte.
En serio?
Isto como…? Ah, si. Quen sabe.
Vasme ter que axudar, Connie. Ven.
Sabes que tes?
Tenrura.
Non dixen que foras cabaleiro.
Diso xa tiven abondo.
- Son unha raza distinta. - Como?
A morte.
Tes que esquecerte dos actos que non son correctos
se vas enviar homes ás minas,
ás fábricas ou…
á batalla.
Ou iso ou vives co que fixeches.
Non es coma os homes que coñecín.
Nin ti como outras mulleres.
Por que?
Es preciosa.
Non era consciente da miña soidade ata agora.
Grazas.
Tes que ir.
Dez de espadas. Vale, e eu vou co rei.
- Eu, Connie… - Eu, Oliver…
- …tómote a ti, OIiver… - …tómote a ti, Connie…
- …na forza… - …e na liberdade…
- …e en éxtase.
É moi fondo?
Por favor.
"Por que me gustas?"
"O froito é negro."
Súa señoría, perdoe, non quería molestala.
- Vin a luz e… - Non te preocupes.
Senta. Gústame ter compañía.
De verdade.
Que fas esperta?
O sir Clifford non durme ben.
E vin mirar por el.
Era igual co meu marido.
Aínda que só agarrase un constipado, preocupábame toda a noite.
Ted.
Botaralo de menos.
Pasaron 25 anos,
pero aínda así, ás veces, na cama,
esperto e penso: "Non está comigo na cama."
Quere sentilo.
Si.
É incríbel, non?
Que poidan penetrar na túa alma.
É.
Estás resentida.
Se non fose pola mina, Ted estaría aquí.
Detestábaa.
Pero que podía facer? Estaba atrapado.
Todos o estamos dalgunha maneira.
- Non quixeches volver casar? - Meu Deus.
- Ted era o único? - Era.
Pero vostede mais o seu home crecen xuntos.
Hai alguén máis?
Os nenos, claro, pero…
- Perdoe, que desconsiderada. - Non.
Tranquila, está ben.
Mellor que ben.
Pode haber esperanzas.
Para vostede e Clifford?
Recupérase estupendamente.
Quen sabe.
Podo estar encinta.
Espero e rezo para que así sexa.
Quere unha manta?
Non, estou ben, grazas.
Garde algúns segredos para a próxima conversa.
Boa noite.
Veña, cadeliña.
O mellor está fóra.
Veña.
Así.
A súa señoría non se ergueu?
Antes ca min xa.
Logo xa almorzou.
Si. Foi dar un dos seus paseos.
Eu tamén me erguín cedo.
Había moita xente esta mañá.
- O gardamontes… - Tráesme nata fresca?
- Si, señor. - Grazas.
Chegou sir Clifford
e os mineiros traballan como escravos.
Pensaba que as máquinas facilitaban o traballo.
Máis diñeiro e menos traballadores.
Non ten xa diñeiro abondo?
A señorita necesita lilainas e seda
para alardear da súa posición.
Non, non é así.
Trata os traballadores
co mesmo respecto que a un lord ou lady.
A miña Lily di o mesmo dela.
Merece algo mellor logo.
É duro o que lle tocou.
Pode que o sir Clifford non estea tan acabado como pensabamos.
Non lle funcionan as pernas, pero o resto pode que si.
A súa señoría suxeriu que pode que haxa un rapaciño pronto.
Que?
Non!
- É fantástico. - Oístes algo diso?
PERFORADORA
Canto duran?
Se están en bo estado, debían durar xeracións.
E falando diso, señor, quería facerlle unha pregunta.
É certo o rumor
de que pode haber un herdeiro en Wragby?
Hai rumores?
Si.
Todos me preguntan o que sei.
Podo aclarar as cousas se o rumor non ten fundamento.
Claro.
Pois…
pode haber esperanza.
Ola, Con.
Acabo de ter unha conversa interesante co señor Linley.
Oíches o rumor
de que vas traer un herdeiro a Wragby?
Non.
É unha broma?
Esperaba que fose unha profecía.
Teño unha carta de padre.
Invitárono a Venecia en xullo e agosto,
e díxonos a Hilda mais a min que fósemos con el.
Xullo e agosto.
Non necesito ir tanto tempo.
Tres semanas son abondas
para o que falamos.
Xa está todo en marcha?
Aínda non.
Quererías volver comigo de todas formas?
Pois claro.
Non quero saber o nome.
Ninguén pode.
Nese caso penso que debería saír ben, non?
Sabes o que significas para min, non si?
E ti para min.
Teño que marchar un tempo.
- A onde? - Venecia.
Co sir Clifford?
- Canto tempo? - Uns meses.
Pero non con Clifford.
Non lle gusta viaxar.
Xa, pobre del.
- Non te esquezas de min. - Esquecer?
Ninguén esquece.
Non é algo da memoria.
Mira…
Díxenlle a Clifford que se cadra estou encinta.
En serio?
Creo que xa estou… encinta.
Oliver?
Que dixo?
Que lle gustaría
sempre e cando pensaran que o fillo é seu.
E de onde supón o sir Clifford que vén este rapaz?
- Deixeille caer unha aventura en Venecia. - Por iso vas alá.
Non para tela, para finxir tela.
Por iso me querías.
Para ter un fillo.
Claro que non, Oliver.
Nunca planeei estar contigo nin nada disto.
Logo cal era o plan, Connie?
Cal era o plan?
- Cal era o plan? - Eu…
- Non o sei. - Non o sabes?
Logo estou ben fodido.
Manda carallo.
Como desexe a súa señoría.
Se tes un fillo, o sir Clifford recíbeo.
Non perdería nada.
Ao contrario, é unha boa experiencia.
- Non fales así. - Se me usaches,
xa non sería a primeira vez, non?
Non creo que fose tan agradable como agora.
Pero claro, un non pode sentirse moi decoroso por iso.
Non te usei, Oliver.
Como queira a súa señoría.
Esqueces o libro.
Ou usáchelo tamén?
Coas novas xeracións reduciremos os traballadores.
- Non poderán manifestarse. - E os traballadores?
Non os obrigo a traballar nin eles a min a contratalos.
- Normal que te detesten. - Non me detestan.
Dependen de min. Deben estar agradecidos.
Morren de fame se non me ocupo deles.
Falas deles como un rabaño.
Non todos.
Algún sae da manda de vez en cando.
A moitos gobérnanos dende sempre.
E gobérnalos ti?
Si, porque me criaron e formaron para iso.
É o meu papel na sociedade, teñen que servirme.
E non compartes un pouco de humanidade?
Todos comemos e respiramos, pero nada máis.
Imos ata o manancial?
Bo día, señor Mellors!
Boas.
Agarda, empurro.
De que vale se hai que empuxalo?
- Estalo empeorando! - Cala un momento.
Me cago na cona!
Para!
Mellors.
- Si, sir Clifford? - Sabes de motores de merda?
- Non. Estragouse? - Parece ser!
Mira que non haxa nada roto.
Ben…
Parece que todo está ben.
Pois lisca.
- Se o empurro… - Non, vai ir só.
Si?
Ves? Ben.
Díxenche que non empurrases.
- Se non, non vai. - Que o intente!
Clifford, o freo.
- Vale. - Clifford!
Estou á mercé de todo Deus.
Señor Mellors, parece que hai que empurralo.
- Impórtalle? - Non, señor.
Moi ben.
Espere.
Dous, tres.
Aí vamos.
Iso é.
Por Deus, pero que che pasa?
Teño os pulmóns feitos po.
Un recordo da guerra.
Pero que raios fas?
- Precisa axuda. - Meu Deus!
Estás ben?
Coido que lle hai que cambiar as rodas á outra cadeira.
Quen te cres?
Como podes tratar así a alguén?
O gardamontes?
Tamén o danaron na guerra.
Se estivese el na cadeira, que terías feito?
É unha comparación de mal gusto.
A túa falta de compaixón é do peor gusto posible.
Ti mais a túa clase dominante.
Pensei que eras diferente.
Falos traballar por dúas libras ou que morran de fame.
Iso non é gobernar, Clifford.
É abusar.
Entra.
Síntoo.
Por facerte dano.
Non te quero para ter un fillo, Oliver.
Quérote a ti.
Vale?
Vale.
Clifford ten que crer que intentei que estivésemos xuntos,
que foi idea súa,
pero que non saíu ben.
Para que me divorcie e poidamos estar xuntos
ten que crer iso.
Quero estar contigo.
Se é o que queres.
Non é cuestión de querer. Xa sabes o que quero.
Aínda teño que divorciarme de Bertha.
Que pasou con Bertha?
Fun á guerra e marchou con outros homes.
E négase a divorciarse.
- E o outro home? - Ned?
É un tipo grande.
Ela intimídao.
Beben e envíao aquí para esixir a miña pensión da guerra.
Non quero pelexar.
Síntoo.
Por que non os deixamos atrás?
Australia.
Vaiamos…
a onde sexa.
- Os tres? - A nosa familia.
Ninguén nos xulgaría.
Semella algo amargo traer un rapaz a este mundo.
- Non é en serio. - Si.
- Non. - Non, falo deste mundo.
Estou feliz por nós.
Faime feliz que sexas feliz.
Pero cando penso neste lugar, no que os homes lles fan aos homes,
o que os líderes lle fan aos supostos semellantes.
Reducidos a menos que a humanidade.
Medio cadáveres, e só pensan no diñeiro.
Viven para gañar diñeiro.
Non todos temos a liberdade de vivir como queiramos.
Non todos podemos facer…
Connie.
Que fas?
Veña!
Onde vai? Leva horas fóra.
Seguro que non pode vir pola choiva.
Estará refuxiada no caseto.
- Enviarei a Warren e a Betts. - Non, non faga iso.
A xente falará.
Vou ao caseto axiña a ver se está.
- E déixasme só? - Non se preocupe.
Volveremos nun santiamén.
- Ola. - Ola.
- Boas. - Boas.
Marcho a Venecia o xoves.
Virei á cabana esa noite.
Milady?
Milady, aquí está.
Sir Clifford pediume que a buscase. Pensou que lle pasara algo.
Non, estaba refuxiada no caseto da choiva.
Señora Bolton.
A súa señoría estará ben con vostede.
Boa tarde. Boa tarde, súa señoría.
Non son unha nena. É unha vergoña que me sigan.
Súa señoría, non diga iso.
Clifford supoñía que a collera a tormenta.
Non é culpa túa. É ridículo que el se preocupe.
Agora vaiamos á casa.
Ocúpome eu do resto.
Non teñen que vir mirar por min.
Onde estiveches?
Levas horas fóra e con esta tormenta.
- Que raios fixeches? - E se escollo non dicircho?
Fun ao caseto.
- Mira que aspecto do cabelo. - Saín á choiva. Espida.
Estás tola?
Seguro que Mellors te viu por alí sen nada posto.
Si, seguro que me viu.
Tes razón, Clifford. Debería ir lavarme.
Connie!
Chegou miña irmá!
Hilda.
- Alégrome de verte. - Canto tempo!
Alégrome de verte.
Coñecín a alguén, sábelo?
Deducino polas cartas, si.
Eu dicíame que non era nada, que tiña que afastarme.
Pero non podo.
El…
Quéroo de verdade.
E… xa o sei.
Prometinlle que iría xunta del esta noite.
Vasme dicir quen é?
Oliver Mellors.
O gardamontes.
Non, Hilda. É un encanto.
Compréndeme coma ninguén e é moi tenro.
É case a excepción.
Esperaba que atopases outra persoa.
- Pero un dos serventes? - Non renunciarei a el!
Escóitate. É o mesmo conto que co alemán aquel.
- Non é para nada o mesmo! - Si que é!
Confundes sexo con amor, e pensas que pode seguir
porque é o que queres.
Ven a Venecia e tómate o tempo preciso para pensar no que queres.
Sei o que quero!
- Si? - Si!
Se non o vexo esta noite, non vou a Venecia.
Pensei que ti, especialmente ti, o entenderías!
Abur.
- Abur. - Espero as túas cartas.
Páseo ben, logo volva e cóntenolo todo.
Claro, coidádevos.
Oliver.
Esta é miña irmá, Hilda.
- Boas. - Hilda, este é Oliver Mellors.
- Ola. - Encantado.
Séntese.
Hilda.
Que queres que diga?
O que esteas pensando.
Moi ben.
Unha cousa é ter citas na cabana,
pero cando volves ao mundo real, que?
Cando os seus amigos a eviten pola rúa.
Non é xusto.
Caloume ben logo.
Como sabe tanto? Foi algo que dixen?
Señor Mellors.
Como pensas coidar dela cando perdas o teu traballo?
De verdade cres que a podes facer feliz?
Preguntas á persoa equivocada.
Eu só sei que ela me fai moi feliz.
- Sequera pensaches na túa felicidade. - Abonda!
Coido que entendes mellor que ela
o mal que pode acabar isto.
Pensa no que significa para ti.
Recollereite pola mañá, Connie. Cedo.
Non quero esperar.
- Mellors. - Hilda.
Síntoo moito. Non tiña que tela traído aquí.
Que non te incomode.
Quere protexerme.
Ten razón.
Non pensamos máis alá de mañá.
Clifford non quererá divorciarse.
Quererá quedar co noso fillo.
Nunca tiven que preocuparme diso ata que apareciches.
Vaiamos arriba.
Si, iso é.
Si.
A que carallo xogas, Ned?
Cálmate, Mellors. Non veño pelexar. Mandoume Bertha.
É o teu problema.
Non o meu.
Ela non o ve así.
É a túa muller e ten dereito á metade da pensión.
Eu teño dereito a divorciarme e non vai ser.
Pois vai rañala.
Vale, xa marcho.
Xa marcho.
Marchou?
A non ser que o cabalo non corra.
Queda aí ata que se vaia.
Que estará pensando?
Veña.
Connie.
Polo amor de Deus, Connie.
Mañá imos a Venecia. Tes que estar tan deprimida?
Creo que estou encinta.
Claro.
E non é de Clifford, claro.
Non.
Aínda que dixo que lle gustaría que tivese un fillo doutro home.
De verdade?
Non sei canto máis podo aguantar.
Aguantar o que?
Que pasou?
Estou namorada
doutro home.
Tes un amante.
Vale, ben.
Coñezo o home?
Non.
Pero creo que quero divorciarme de Clifford.
Polos teus sentimentos polo outro.
A ver, se queres a miña opinión,
síntoo, pero non vas gañar moito rompendo esa relación.
Os sentimentos van e veñen.
Agora quererás a un e logo a outro,
pero a vida segue.
E Wragby seguirá aí.
Comprácete.
Non abandones a Wragby.
E Wragby non te abandonará.
Vaiamos a Venecia, si?
ESTE LIBRO PERTENCE A CONSTANCE REID
VIRGINIA WOOLF FIN DA VIAXE
Volve á casa pensando que é mellor que moitos de nós.
Fai que pensemos que a culpa toda é da pobre Berta
e logo non a apoia.
- Desgraciado. - Xa.
Bertha foille á cabana para amañar as cousas.
Ten sentido.
Atopou un camisón de seda no lume.
Por iso é reservado, agocha unha muller.
Déixalle un libro ao gardamontes
e agora acúsana de… Iso é indignante.
Xa. Eu non vou dicir nada máis do tema.
Todos falan diso, gústalles rexoubar.
Señor, ninguén quere ter esta conversa, pero debemos tela.
E non ten sentido ningún.
Pero o gardamontes está levantando rumores.
Canto antes o bote, mellor.
Agradézoche que mo contes, Linley.
Tomo nota.
Ola…
Un número de Londres, por favor.
Lady Chatterley.
- Ola, señora Bolton. - Boas.
Clifford pregunta por min.
Si, está no seu estudio.
Vale, grazas.
Señor Mellors.
Chamei á súa señoría e está de camiño.
- Cando vén? - Esta tarde.
En canto dea chegado.
Dixo de ir ao caseto para decidirdes que facer.
Veñen…
Veñen días escuros, señora Bolton.
É mellor afastarse.
Entra.
Es un servente
que vive nas miñas terras á miña discreción.
E agora as túas indecencias son obxecto de rumor.
Debía calarlles a boca…
Sabe que difamou o nome de lady Chatterley?
Na súa cabana ten un libro co seu nome.
E teño unha foto da raíña María de Teck.
Tamén estará no meu harén.
Non me gusta o teu sarcasmo, Mellors.
Tes ata que acabe o día.
Logo non quero que volvas poñer un pé aquí.
- Queda claro? - Perfectamente.
Vou recoller logo.
Señora Flint, un momento.
- Vou durmir a Josephine. - Oíu cousas.
Non podo facer isto. Clifford alúganos a granxa.
E así será.
Coñeceuno aquí o día que trouxo leite, non?
- Pensei que viña vernos. - E viña.
Vinlle o coche aparcado.
- Foi unha vez. - Non quero sabelo.
Boa tarde, lady Chatterley.
Que fas?
Onde vas?
Oliver.
Botaron ben a lingua a pacer.
Todos falan.
Botáronme.
Non te poden ver aquí, Connie. Tes que ir a Venecia.
- Podemos marchar xuntos agora. - Mírame.
Non teño que darche.
Non teño traballo, casa, nin propósito na vida.
Non digas iso.
Es todo para min.
Mellors!
Tes que marchar!
Mírame.
Prométeme que compartiremos as nosas vidas.
- Si. - Prométemo.
Si, miña nena.
Cando chegue o momento.
Mellors!
Si, ho, podo coller o abrigo ou…?
Atopareite.
Alá onde esteas, atopareite.
- Non debería estar aquí. - Non, señora Bolton.
Connie.
É verdade.
Por que o fixeches?
- Foi idea túa. - Idea miña? Non.
Sabías perfectamente o que supoñía.
Cun home axeitado. Dixen cun home axeitado!
Oliver Mellors é a mellor persoa que xamais coñecín.
Fun ben claro, Connie.
- Acordamos regras. - Vou ter o bebé.
Vas…
Segura?
Pero… sábeo todo o mundo.
Non pretenderás que diga que o fillo é meu.
Non…
Non o espero.
Quero o divorcio, Clifford.
Déixote.
Non podes.
Sinto moito como acabou todo isto,
pero sabemos que este matrimonio
non funciona dende hai moito tempo.
Para min si.
Claro.
Porque ti ditabas as normas.
E eu intentei seguilas.
Intentei apoiarte de todas as formas posibles.
Pero non obtiven nada a cambio.
Nin unha gota de afecto ou amabilidade.
E o peor, fixeches que me avergoñara por querer esas cousas.
Sempre me preocupei por ti, Connie.
Preocupaches, si.
Igual que te preocupas polos libros e pola radio,
pero nunca como eu o precisaba.
Quérote, Connie.
Quérote da única forma que sei.
Deite todo o que sei dar.
Non abonda.
Fala comigo, Con.
Axúdame a entender.
Ensíname como demostrarche o que sinto.
Déixame ir.
Por favor.
Déixame ir.
Vai.
Que saibas
que nunca che vou dar o divorcio.
Rompiches a túa palabra.
Porque ridiculizaches a miña vida en Wragby.
Non estou disposto a darche nada nunca máis.
Xa nunca o estiveches.
Milady.
Non quería usmar, pero estaba preocupada.
Estou ben.
Escoita.
Non saberás a onde foi Mellors?
Non.
Podes preguntarlles ás túas amigas se teñen algunha noticia?
E por que digo que pregunto?
Porque o quero.
- Dilles iso. - Si, milady.
Milady…
Espero que atope o seu cabaleiro.
Grazas, señora Bolton.
Eu tamén.
É verdade?
Deixou ao sir Clifford?
A súa señoría pediu
que compartan calquera información de Mellors.
Dixo: "Porque o quero".
Renunciou a todo por el.
Ao seu título, á riqueza e á súa posición.
Agora perdeuno.
Non quero oír falar mal deles.
É unha historia de amor.
Este lugar perde o encanto, non?
Que?
Volvamos a Londres.
Moi ben.
Connie Reid. Creo que non nos coñecemos.
Que teñan boa tarde.
Cantas veces liches esa páxina?
Que?
Ben, parece que te atopou.
- Meu Deus. - Si.
Has querer o meu vehículo.
Sorprenderache saber que a túa partida de Wragby
xa chegou ata a miña aldea en Escocia.
Un home que veu traballar ás minas contounos a historia.
Contoulles a todos que unha lady namorou dun servente
e non lle importaba que se soubese porque o quería.
Non dixo nomes, claro.
Eu era "o gardamontes".
Ti "a lady namorada".
Perdoe, busco a Oliver Mellors.
Coñéceo?
Coñezo, si.
Ó final do camiño.
Grazas, moitas grazas.
Era unha boa historia, e pregunteime
se a historia continuaba.
Un tipo do Exército conseguiume traballo aquí.
Trinta xilins á semana e aloxamento nunha cabana.
Precisaba un propósito
antes de traervos á miña vida.
Non podo dicir que atopase algo na granxa,
pero é o meu fogar.
Non me podo imaxinar todo polo que pasaches
e a canto renunciaches.
E renunciarías a moito máis se viñeses vivir aquí comigo, pero…
Oliver!
…o que somos cando estamos xuntos
é diferente, algo que nunca sentín.
Hai unha chama entre nós que sempre arde.
E creo que coidar unha chama así
é un bo propósito para calquera.
BASEADO NO LIBRO DE D. H. LAWRENCE
Subtítulos: María Suárez Seijas