Downloaded from YTS.MX
NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Teşekkürler!
Çok teşekkürler.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Evden çıkmak güzel, değil mi?
Evet!
Bu akşam Covid'den bahsetmek istemiyorum.
Birkaç şeyden bahsedeceğim.
Covid boyunca birkaç şey öğrendim.
Öğrendiğim şeylerden biri şu: Gittiğim her yerde maske takınca
ve nefesimi soluyunca
son 30 yılda konuştuğum herkese gidip onlardan özür dilemem gerektiğini anladım.
Hiç sormayın.
Nefesimin bu kadar kötü koktuğunu bilmiyordum.
Bir gün marketteydim.
"Bir inek bağırsak yığınına sıçmış gibi kokuyor.
Bu koku ne yahu?" dedim.
"Olamaz, benden geliyormuş."
Covid boyunca, bilhassa da kapanma döneminde
öğrendiğim şeylerden biri de şu:
Eşimin sohbet ihtiyacını karşılama konusunda yetersizim.
Tabiri caizse bunun için ordu lazım.
Ben tek kişilik orduyum.
Güzel eşimi canımdan çok seviyorum
ama çok geveze. Çan çan öter.
Aynı zamanda sözlü işlemci dedikleri türden biri.
Ne zaman bir fikri olsa
onu düşünmüyor, yüksek sesle söylüyor.
Kapanma döneminde her sabah kalkıp
kendime kahve hazırlardım.
Arkamı döndüğümde orada bekliyor olurdu.
Her sabah şöyleydi:
"Pandemi bitince nereye gideceğimizi düşündün mü?
Bu evden çıkmak istiyorum. Bu ev demişken,
mahalleye taşınan aileyle ilgili öğrendiklerime inanamazsın.
O kadının garip göründüğünü söylemiştim.
Mutfağın lambası patladı. Karanlıkta yemek yapamam.
Yemek istiyorsan lambayı değiştir.
Burası niye sıcak? Sence de sıcak mı? Yanıyorum yahu.
Robin hiçbir yerde tuvalet kâğıdı yok, dedi. Stokluyorlarmış.
Bu stoğu yapanın cehennemde ayrı bir yeri olmalı.
Bu çok yanlış.
Tanrım. Aynada popomu gördüm. Neden bana bir şey demedin?
Kamyon kasası gibi kocaman olmuş. Masadaki lambaları devirmemem mucize.
Dün gece acayip bir rüya gördüm.
Annen ve Will Smith evlenmiş. Üstelik acayip kısmı bu değil.
Acayip kısmı, itfaiyeci şapkasıyla tramplende sıçrarken
evlilik yeminlerini etmeleriydi. Sence bu rüyanın anlamı ne?
Niye bana öyle bakıyorsun? Saçım mı dağılmış?
Odaklan. Kuzenim Kyle'a birini ayarlamama yardım et.
Garibim yapayalnız ve birine ihtiyacı var. İhtiyaç demişken,
arabama bir baksana. Bir süredir motor ışığı yanıyor.
Bir süre dediysem birkaç ay yani. Ne zaman direksiyona geçsem
bir yanık kokusu geliyor. Böyle olmaması lazım.
Tanrım. Ya Kyle geyse ve henüz açılmadıysa?
Chip ve Jennifer'ın torunu için dua et.
Bugün sünnet oluyor. Yüzde 30 indirim demişken
istediğim kolye indirimde.
Yaş günüm için almak istersen çok güzel olur.
Kyle geyse ona ayarlayacak birini tanıyor musun?
Gösteri dünyasında çalışıyorsun. Gösteri dünyasında birçok gey var.
Gözünü devirip daha çok var, diyeceksin ama gelecek sene 4 Temmuz pikniğinde
bu seneki gibi patates salatası mı yapayım
yoksa birkaç sene önce yaptığım ve hoşuna giden
feta peynirli, domatesli makarnayı mı yapayım?
İkisini de yapabilirim. Fark etmez.
Bu aralar kardeşinin nesi var?
Amma afralı tafralı. Onunla konuşasım bile gelmiyor.
Niye ilmik yapıyorsun?
Vantilatördeki ilmiği çöz ve yataktan in.
Tüm yastıkları bozuyorsun."
Kapanma döneminde her günüm böyle geçti.
Covid boyunca güzel şeyler de oldu.
Covid boyunca hayatımda ilk kez dede oldum.
Yani…
Bu dünyada en çok sevdiğim insan o minik oğlan.
Kızım bu işi nasıl becerdi bilmiyorum
ama bir şekilde Jerry Springer Show'a çıkmayı başardı.
Bu sayede cebimizden beş kuruş çıkmadan çocuğun babasını öğrendik.
Harika oldu.
Şaka yapıyorum.
Çocuğun babası kim bilmiyoruz.
Annemin kapaklı telefonunun sonunda bozulması bir başka güzel olaydı.
Bu olayın gerçekleşmesi 20 yıl sürdü.
Covid'in ilk ayında annemin kapaklı telefonu bozuldu
ve ona ilk iPhone'unu aldık.
Bugün bana "Annene mesaj atmayı öğretmeyi mi
yoksa köpeğine kıçını silmeyi öğretmeyi mi yeğlersin?" diye sorsanız
herhâlde "Tuvalet kâğıdını uzatın. Şunu bir deneyeyim." derim.
Mesaj yazma işi oldukça zor oldu.
Kızlarım büyükannelerinin sonunda mesaj atmasına çok sevindi.
Annemle mesajlaşmaya başladılar. Bir gece annem beni aradı.
"LOL ne demek?" diye sordu.
"Neden bahsediyorsun anne?"
"Jordan'ın bana yolladığı mesajın sonunda LOL yazıyordu."
"Nasıl yazılıyor?" dedim. "L, O, L." dedi.
"Anne, LOL 'Çok Komik' demek." dedim.
"Çocuklar böyle yazıyor.
Hepsini yazmak yerine kısaltma kullanıyorlar.
Bilmem yerine IDK gibi.
Tanrım yerine OMG gibi.
Çocuklar böyle yazıyor."
Birkaç gün sonra annem şöyle bir mesaj attı:
"M, G, B, K, A, O."
"Tanrım! Annem felç geçirmiş." dedim.
Onu arayıp "Bana attığın o mesaj da ne?" dedim.
"Kızların yazdığı gibi yazdım."
"Markete gidersen bana ketçap al oğlum." yazdım.
"Tabii ya. Bunu nasıl anlamadım?"
iPhone'a bayıldı
çünkü kapaklı telefonunda o tür özellikler yoktu.
Mesela çekim gücü.
Bir gece beni aradı.
Telefonu açtım çünkü 1,5 saat yapacak bir işim yoktu.
Annemle telefonda konuşurken
mahallesinde birkaç hırsızlık olayı yaşandığından bahsetti.
"Bu endişe verici bir durum." dedim. "Biliyorum." dedi.
"Bu yüzden silah taşıma ruhsatı almayı düşünüyorum."
Annem 85 yaşında.
Gözleri görmüyor, kulakları iyi işitmiyor.
Ruh hâli gece yarısından sonra Ron White'ı aratmaz.
Kalkmış silah almayı düşünüyor.
"Anne, anayasal hakları destekliyorum. Aşırı tedbirli davrandığımı düşünebilirsin
ama acil yardım bilekliği takarken silah alman biraz garip kaçabilir." dedim.
Mermileri düzenlemek için ilaç kutularını kullanabilir.
"Bunu iyice bir düşün.
Dua et de silahı doldurman turşu kavanozunu açmaktan kolay olsun
yoksa başın belaya girer."
Annemin parmaklarında artrit var.
Sonra "Menajerimi arayayım da annemi reklamlarda oynatsın." dedim.
"Artritim iyice kötüleşti.
Silahın ağzına tek mermiyi zar zor veriyordum.
Ama yeni, üstün Bufferin sayesinde mermi yağdırabiliyorum artık.
Anladın mı kanka?"
Telefonu kapatıp eşime şöyle dedim: "Anneme Noel'de ne alacağımı buldum.
Anneme silahı için mıknatıslı tabanca kılıfı alacağım.
Kocasına da annem televizyon izlerken çıldırırsa diye
örgü kazağının altına giyebileceği kurşun geçirmez yelek alacağım."
Şu an eşimle hayatım da böyle.
Çocuklarımız büyüdü. Onları evden yolladık.
Kısa bir mola verdik. Şimdi ebeveynlerimizi büyütüyoruz.
Çocuklar çıktı, yerlerine ebeveynler geldi.
Gençleri baş belası sanırdım.
Yaşlılarla kıyaslandığında gençler çok kolay kalıyor.
Yaşlılar kafayı yemiş.
Geçenlerde arabamı servise soktum. Araba hazır, dediler.
Kayınbabamı arayıp "Beni bırakır mısın?" dedim.
Bayiye giderken benzin almak için durdu.
O küçük molada şunu öğrendim.
Benzincideki çekpasla tüm arabayı yıkamak mümkünmüş.
Yolcu koltuğunda oturmuş onu izlerken bunun mümkün olduğunu öğrendim.
Yan pompadaki adam bunu çekmeye başlayana dek orada oturdum.
Sonra aşağı doğru eğildim
çünkü Instagram'de etiketlenmek istemedim.
Arabaya döndü.
"Benzincide oto yıkama olduğunun farkında mısın?" dedim.
"Evet. Altı dolar." dedi.
"Altı dolar tasarruf etmek için
tüm itibarını yerle bir edip
çekpas ve dünyanın en kirli suyuyla arabanı mı yıkadın?" dedim.
Benzincideki çekpas suyu kadar pis bir kızla çıkma fantezim vardı.
Zırdeli.
Memelerine kadar çekilmiş bir pantolonla dolaşır.
Dünyanın iyice sarpa sardığından
ve eski güzel günlerde her şeyin daha iyi olduğundan bahseder.
Elbette hep zorluklarla geçen çocukluğunu anlatır.
"Evet, elektriğimiz yoktu. Kardeşimle aynı ayakkabıyı giyerdim.
1,5 metre karı aşıp okula giderdik."
"New Orleans'a ne zaman 1,5 metre kar yağdı yahu?" dedim.
Eski güzel günler derken neyi kastettiğini anlıyorum.
Bir düşünsenize.
İnsanlar yaşlandıkça teknoloji tüm hayatlarını değiştirdi.
Ahlak anlayışı değişti.
Toplum değişti. Bir anda kendinizi
size mantıklı gelmeyen bir dünyada yaşarken buldunuz.
Her şeyi çözdüğünüzü sandığınız o dünyayı özlüyorsunuz.
Bu, onlar için eski güzel günler ama kusursuz değildir. Anneme bunu sordum.
14 yaşına dek annemin evindeki tuvalet dışarıdaymış.
"Kışın gece geç vakitte
tuvalete gitmen gerektiğinde ne yapıyordun?" diye sordum.
"Kovayı kullanıyorduk." dedi.
Ona kavanoz veya bal kabı adını vermişler.
Kovayla tuvalete çıkmışlar.
Şöyle düşündüm:
"Eşimin buzdolabında bir gün duran
brokolili güvecin kokusuna nasıl tepki verdiğini biliyorum.
Oturma odasında bir kova kakaya vereceği tepkiyi hayal bile edemiyorum."
Çok gol yeme anlamına gelen deyimlerden biri "kova olmak"tır.
Sanırım o deyimde bunu kastediyorlar.
"Canım, özür dilerim. Oturma odasındaki kovayı devirdim."
Eski güzel günlerde her şey kusursuz olsaydı
Viagra'yı bulan adam milyarder olmazdı
çünkü Tanrı'nın piliniz bittiği dediği eski güzel günlerde
arka bahçeye geçip bahçe işleriyle uğraşırdınız.
Oynaşabildiğiniz tek şey
domatesin otlarını ayıklamada kullandığınız çapa olurdu.
Şimdi Viagra sayesinde insanlar 80'lerinde iş görüyor.
Bu görüntü gözünüzün önünde canlansın.
Her bir yanı ütülenmesi gereken koca bir et yığını.
Bakımevlerinde yaşlılar yataklarından düşmesin diye
her gece yarım hap vermeleri çok hoş.
Bir tür takoz işlevi görüyor.
Artık herkes bu konuları konuşuyor.
Eski güzel günlerde bir adamın bülbülü ötmüyorsa
bunu kendine saklardı.
Şimdiyse ulu orta konuşuluyor.
Geçen gün radyoda şöyle bir reklam dinledim.
Sertleşme sorunu yaşayanlara özel formülleri
erkeklerin 30, 60, hatta 90 dakika iş görmelerini sağlıyormuş.
"90 dakika mı?" dedim.
Tanrım. Ben o kadar odaklanamam.
20 dakika sonra "Sandviç yapacağım. Bir şey ister misin?" derim.
Yıllara meydan okumanın da bir zarafeti olmalı, değil mi?
Gençliğimi özlüyorum.
Genç vücudumu özlüyorum.
Yaşlı kafalı ruhumla genç vücudumu değişmezdim
ama genç vücudumu özlüyorum.
Enerji yakması gereken küçük bir çocuk olduğum günleri hatırlıyorum.
En son ne zaman yakacak enerji fazlanız oldu?
Bir düşünsenize. Çocukken o kadar enerji doluydunuz ki
bir koltukta oturup televizyon izleyemezdiniz.
Kafanızın üstünde durur, koltukta yarım yamalak otururdunuz.
Reklam çıkardı. Reklam bitene dek güreşe tutuşurdunuz.
Evime gelip
beni televizyon karşısında
götüm kanepede, kafam yerde bir hâlde bulursanız
911'i arayın.
Hayatta olsam bile
kendi başıma ayakta durur vaziyete geçemem.
Ama harika bir çocukluk geçirdim. Rekreasyon merkezi için her sporu yaptım.
Ailem bana tek bir spor seçtirmedi
çünkü profesyonel bir sporcu olacağımı düşündüler.
Her sporu yaptım. O zamanlar garipti.
Ödül kazanmak için birinci olmanız gerekiyordu.
İnanılır gibi değil.
Bir sürü harika anım var. Çocukken doktora gitmiştim.
Uslu durur ve iğne olurken ağlamazsanız
hemşire masasının arkasındaki hazine sandığından hediye seçiyordunuz.
Hazine sandığını hatırlayan var mı?
Bu neden son buldu ki?
Hazine sandığından örümcek şekilli yüzük alacağımı bilsem
şu an doktora gidip
doktorun eldivenle prostatımı kontrol etmesinden hiç gocunmam.
"Karanlıkta parlıyor. Işığı söndür de kendin gör."
Çocukken arabanın arka camına yaslanarak ta Florida'ya gittiğimi hatırlıyorum.
Günümüzde çocuk koltuğu yasaları yüzünden
durduğunuz yeri görmek yerine nereye gittiğinizi görmek için
altıncı sınıfta olmalısınız.
Günümüzde en büyük zorluklardan biri de şifre hatırlamak.
Kimse şifresini hatırlamıyor. Bir sürü şifre var.
Eski güzel günlerde büyürken sadece tek şifreyi hatırlardım.
O şifre ormandaki gizli lokalimize girmek için gereken şifreydi.
Çok güzeldi.
"Şifre ne?"
"Meme."
Aklımızda hep o vardı. O yüzden bunu şifre yapalım dedik.
Lokalde her buluşmamızda konuştuğumuz konu buydu.
Şu an galiba hapiste
ama arkadaşlarımdan birinin şöyle bir teorisi vardı:
Cennet kusursuzsa, inci kapılardan geçince dev bir meme tarlasına varılır.
Orada ayakkabı çıkartılır ve biraz dolaşmanıza izin verirler.
Tam o anda "Kiliseye gidiyorum." demiştim.
Günümüzde eğitim daha iyidir.
Öğrenme güçlüğünüz var mı diye teste sokuyorlar
veya üstün yetenekliyseniz hızlı eğitim alıyorsunuz.
Eski güzel günlerde dâhi olmanızın
veya pastel boya yemenizin bir önemi yoktu. Herkes aynı sınıftaydı.
Öğrettikleri şeylere de kafa yormazlardı. Lisede 11. sınıftaydım.
Edebiyat dersinin tek bir yarıyılı şiire ayrılmıştı.
Kasabanın varoşlarından gelen gariban çocukların şiirle ne işi olur ki?
Kocam yok diyor Sinekliği onarmıyor
Kedimiz yerde ölü bir kuş buldu Üzerine kusmuğu kondurdu
Dört çocuğum var Hep karınlarını doyuruyorum
Lütfen sormayın bana Neden marihuana içiyorum
Günümüzde beşinci sınıftan itibaren seks eğitimi veriyorlar.
Eski güzel günlerde bana seksi öğreten olmadı.
Ailem hiçbir şey anlatmadı. Okulum hiçbir şey öğretmedi.
Sekse dair tüm bildiklerimi kendim öğrendim.
Ciddiyim. Ben 11 yaşındayken tavşan besleyen bir amcamız vardı.
Bir hafta sonu çiftliğe gitmiştik.
Bizi alıp tavşanları tuttuğu barakaya götürdü.
Tüm erkekler bir taraftaki kafeste, tüm dişiler de diğer taraftaki kafesteydi.
Erkeklerin kafesini açtı. Birini boynundan tuttu,
dişilerin kafesini açıp oraya bıraktı.
O erkek tavşan dişi tavşanın tepesine bindi
ve beş saniye boyunca
makineli gibi saydırdı.
Sonra da sırtüstü düştü.
Benim dışımda herkes kahkahalar atıyordu.
"Tanrım! Ben o kadar hızlı yapabilir miyim bilmiyorum." diyordum.
Sonra anladım ki endişelenmem gereken bir şey yokmuş.
Eski güzel günlerle
günümüzü kıyasladığımızda
en çok değişen şey herhâlde budur.
Buradaki ufak cihaz.
Bu ufak cihaz dünyayı değiştirdi.
Artık gezegendeki herkesin elinde 7/24, yıl boyunca bu cihaz var.
Fakir bir ülkeden olsanız da gıda sıkıntısı çekseniz de fark etmez.
Telefonunuz vardır. Eski güzel günlerde tüm ailemin tek bir telefonu vardı.
Mutfak duvarına bağlıydı.
Dört renk seçeneği vardı.
Siyah, beyaz, altın ve avokado yeşili.
Bizdeki avokado yeşiliydi. Ebeveynlerim telefonun kablosunu uzattı.
Telefon şirketi kablo uzatma konusunda hile yapmazdı.
Telefonumuzun kablosu yaklaşık 400 metreydi.
Annem sokağa kadar çıkıp posta var mı diye bakarken
kardeşiyle telefonda konuşmasına devam ederdi.
Tüm ailenin tek bir telefonu olduğundan telefon gelince mahremiyet yoktu.
Hünerler öğrenirdiniz. Kordonu kapının altından geçirip
salona veya kilere gider, sevgilinizle konuşurdunuz.
Bu arada kardeşleriniz yakında öpücük sesleri çıkarırdı.
Kabloyu çok uzatmanın olumsuz tarafını hatırlayan var mı?
Evet, kablo hep birbirine dolaşırdı.
Kickboks dersinden sonra Judy Teyze'nin tangası gibi.
Uzatıldığında da ölümcül bir silaha dönüşüyor.
Annem yemek yaparken telefonda konuşurdu. Mutfağın diğer tarafları vardı.
Yemek yaparken telefonda konuşuyordu. Evde kardeşimi kovalıyordum.
Mutfağa girdik.
Telefon kablosunu görmedi. Tam burasına isabet etti.
Ayağı havaya kalktı,
gerdek gecesi donları gibi pat diye yere çakıldı.
Annem yemek yapmaya ve telefonda konuşmaya devam etti.
"Telefondayım."
Şunu söyleyeyim.
Eski güzel günlerde telefon çalınca heyecanlanırdınız.
Telefona bakmak için yarışırdınız çünkü kimin aradığını bilmezdiniz.
Nineniz veya ABD Başkanı arıyor olabilirdi.
Açana dek bilemezdiniz.
Ama günümüzde arayanın kimliği çıkıyor. Bu, telefona bakma keyfini öldürdü.
Günümüzdeyse şöyle oluyor.
"Hayatta olmaz. Açmam."
"Buna vakit ayıramam."
Cebimizde telefonla birlikte cüzdan veya başka şeyler olduğundan
birbirlerine değiyorlar ve kazara aramak istemediğimiz kişileri arıyoruz.
"Buna göt araması" deniyor.
İzleyicilerim ne kadar dürüst göreyim.
Kaçınız göt aramalarını gerçek aramalardan daha dikkatli diyorsunuz?
Bana bir göt araması gelirse ve işim yoksa 20 dakika falan dinlerim.
Mobilyacı bir dostum var. Adı Purdie.
Telefonunu hep kotunun ön cebine koyar. Bu yüzden hep göt araması yapar.
Bir gece ondan göt araması geldi. Yapacak bir işim yoktu.
Dükkânda dolaşmasını dinledim.
10 dakika sonra kapının açıldığını duydum. Kapağı kaldırdı.
İşemeye başladı.
Yetişkin biri olarak koltuğumdan fırlayıp
mutfaktaki eşime koştum ve "Purd işiyor!" dedim.
Hoparlörü açtık. Eşimle oracıkta durup
arkadaşımın işemesini dinledik.
"Tanrım. Umarım sonunda osurur! Ne olur osursun!"
Neyimiz var böyle?
Şöyle bir güzelliği var.
Mutfağımızın duvarına bağlı o şey sadece bir telefondu. Buysa her şey.
Başka yerden temin ettiğimiz her şeyi bu şey sunuyor.
Eskiden 23.00 haberlerini izlemek için beklenirdi.
Maçların skorları ve hava durumu oradan öğrenilirdi.
Artık her dakika bilgi alabiliyor, iki haftalık hava durumunu öğreniyoruz.
Sporla ilgili tüm haberler burada.
Bu şey uçak biletiniz, İncil'iniz, feneriniz, Rolodex'iniz.
Müzik arşiviniz, atari salonunuz, dört dörtlük fotoğraf makineniz.
Bazı gençler bunu bilmez. Fotoğraf makineleri eskiden farklıydı.
Fotoğraf filmi alıp makineye takardınız.
24 fotoğraf çekerdiniz. İyi mi, kötü mü, bulanık mı çıkmış bilemezdiniz.
24 fotoğraf çektikten sonra filmi çıkarır
ve fotoğrafları işlemeleri için eczaneye giderdiniz.
Eczanedeki herkes fotoğraflarınıza baktıktan sonra
sizi ararlardı ve almaya giderdiniz.
Baktıklarını bilirdiniz. "Büyük Kanyon'a ne zaman gittiniz?"
"Seni hergele."
O zamanlar fotoğraflar kıymetliydi.
Bulanık da olsa, birinin kafası çıkmasa da albüme koyardınız
çünkü bir yere gittiğinizin tek kanıtı buydu.
Günümüzde fotoğrafı beğenmezseniz silip yenisi çekiyorsunuz.
Fotoğraflar artık kıymetli değil. Her şeyin fotoğrafını çekiyoruz.
Kızım yediği şeylerin fotoğrafını çekiyor.
Restorana gittiğimizde garson tabağı getirince
kızlarım "Durun. Önce kamera yer." diyor.
Yediklerinin fotoğrafını çekip arkadaşlarına yolluyorlar.
Çocukluğumda güzel bir waffle yediğinizde diğerleri bu konuda sözünüze inanırdı.
Bu şey harika. Kaybolduğunda kendini bulabildiğini biliyor musunuz?
Bunun için çoğumuza İsa lazım ama bu hergeleye lazım değil.
Sadece kendini değil, sizi de bulabiliyor.
Ailenizdeki herkesi bulabiliyor.
Dört dörtlük GPS.
Dünyadaki herhangi bir yeri yazdığınızda sizi oraya götürüyor
ve oraya ne kadar sürede gideceğinizi anında söylüyor.
Eski güzel günlerde GPS'imiz yoktu, haritamız vardı.
Arabanın torpidosunda saklardık.
Kimse haritayı açmak istemezdi çünkü açınca tekrar katlaması ölümdü.
Hep yolumuzu kaybederdik.
Ailecek tatile gittiğimizde tekrar hesaplayan tek şey babamdı.
"Çocuklar, fikrimi değiştirdim.
Disney Dünyası'na gitmek yerine hırdavatçıya gidip etrafa bakınacağız.
Buna ne dersiniz?"
Bu şey harika. Bu ufak şey
1980'in en iyi bilgisayarlarından daha güçlü.
Her türlü bilgi parmağınızın ucunda.
Bir filin ağırlığını merak ediyorsanız telefona sorun.
Tom Cruise'un boyunu merak ediyorsanız telefona sorun.
Eski güzel günlerde bir şeyi merak ettiğimizde
cimri ebeveynlerimizin pes edip ansiklopedi seti almasını beklerdik.
Şöyle bir durum vardı. Hepsini tek seferde alamazdınız.
Ön ödeme yapınca size A harfini verirlerdi.
Ödemeye devam ederdiniz. Birkaç yıl sonra B harfi gelirdi.
İlk yıl Antarktika veya agutiler hakkında
çok bilgili konuşabilirdiniz.
Ama Zimbabve'yle ilgili bir ödev çıkınca o sene sınıfta kalırdınız
çünkü Z harfi anca 30'lu yaşlarınızda elinize ulaşırdı.
Dünyadaki tüm bilgileri bilmek iyi bir şey mi bilemiyorum.
Bu konuda takıntılıyız. Bilhassa tıbbi konularda.
Eski güzel günlerde insanlar ağrı ve sızıyı kabullenirdi.
Yaşlanmaya başladığınızda ortaya çıkan bir şeydi.
Günümüzde bir ağrımız, sızımız olunca hemen Google'da aratıyoruz.
Şeytan tırnağı varsa aratıyoruz. "Şeytan tırnağı nasıl tedavi edilir?"
"Şeytan tırnağı nadiren
tespit edilmemiş bir beyin kanamasının işareti olabilir."
"Amanın!"
"Ne oldu Lloyd?" "Ne olduğunu söyleyeyim Connie.
Bir dakika önce beyin kanaması geçirdiğimi bilmiyordum.
O lanet şey yüzünden çok kan kaybetmişimdir."
Telefondan tıbbi bilgileri öğrenince çok korkuyorsunuz.
Aramanıza bile gerek yok. Geçenlerde bir bildirim geldi.
"Bel ağrısı erken körlüğün habercisi olabilir."
Belim ağrıyor yahu.
Çalışma odasındaki mobilyayı taşırken oldu sanıyordum.
Kanepeyi niye taşıdım ki? Artık ona toslayacağım.
Hâlâ bilgisayarımı bulabiliyorken internetten kılavuz köpek sipariş edeyim.
Bu şey bir televizyon. Artık maç kaçırmanın bahanesi yok.
Dürüst olun. Kaç erkek düğünündeyken
telefonu kucağına koyup sesi kısarak maç izledi?
Evet. Bir de porno var. Aramanıza gerek yok.
Burada bir sürü porno var. Sizi arıyor.
Geçenlerde eşimle nereye yemeğe gideceğimi düşünüyordum.
"Yakında İtalyan restoranı" yazdım. Şu durumdaydım…
Mamma mia.
Bayağı acılı bir köfte.
Eski güzel günlerde
arkadaşlarınızdan biri atılmış bir Playboy dergisi bulunca
elinize porno geçerdi.
Onu gizlice ormandaki lokale götürürdünüz.
Şifre bu yüzden var.
Pornoya meraklıysanız günümüz gerçekten eski güzel günler
çünkü o dergiyi iki elinizle tutmanız gerekirdi
ama telefonu tutmak için tek el yeterli.
Güzel olan her şeyi bozma yeteneğine sahip insanlar
telefonla yaramazlık yapmanın yollarını da buldu.
İnsanlar mahrem yerlerinin resmini çekip başkalarına yolluyor.
Bu gerçekten müthiş bir fikir.
Bu fikrin nesi yanlış olabilir ki?
Eski güzel günlerde
sevgilime mahrem yerlerimin resmini göndermek isteseydim
bir kâğıt parçası bulmam gerekirdi.
Kâğıdı mutfak masasına koyar,
evde kimsenin olmadığı bir anı beklerdim.
Masaya koşar, pantolonumu indirir, ufaklığı kâğıdın üstüne koyar,
kalemi alıp şeklini çizerdim.
Sonra pastel boya seti alırdım.
64 boyalı set olması lazımdı çünkü deri rengi boya sadece onda vardı.
Boyar, kâğıdı katlar, bir zarfa koyardım.
Sonra sevgilimin adresini yazar, üstüne pul yapıştırır,
sokaktaki posta kutusuna atıp ona yollardım.
Sevgilim üç gün sonra beni arayıp "Niye başparmağını çizip yolladın?" derdi.
Beklediğiniz seks etkisini yaratmıyor.
Covid boyunca en çok özlediğim şeylerden biri
turneye çıkmaktı. Seyahat etmeyi seviyorum.
Eşim de seviyor.
Bir süre hiçbir yere gidemeyeceğimiz anlaşılınca
eşim birçok seyahat dergisi sipariş etti.
Bir gün evde dergilerinden birine bakarken bir makaleye denk geldim.
Yazan bir kadındı.
Diğer kadınlara sadece el bagajı kullanarak
10 günlük gezi için nasıl valiz hazırlanacağını öğretiyordu.
Tekrar edeyim. Bir kadın
sadece el bagajı kullanarak
10 günlük gezi için valiz hazırlıyor.
"Hangi kadından bahsediyor?" dedim.
"Barbie mi?"
Eşim nüdist köyüne giderken bile eşyalarını el bagajına sığdıramazdı.
Hava yolları artık tek el bagajına izin veriyor.
Eşimleysem iki el bagajı olacak,
ben de her şeyi cebime sığdıracağım.
Bunu ilginç buldum
çünkü insanların her şeyi cinsiyetçi yaptığı bir devirdeyiz.
Bu makale sadece kadınlar için yazılmış. Erkekler dememiş.
Erkekler el bagajıyla 10 gün idare eder.
-İdare eder misin? -Evet.
Ben de.
Çorapları ve donları yakmak gerekebilir ama idare ederim.
Çoğu erkek benim gibi valiz hazırlıyordur.
Dolabıma gidiyorum. "Tamam, üç günlüğüne gidiyorum.
Üç gün için üç çift çorap, üç çift don, üç gömlek.
Üzerimdeki kirlenirse diye bir kot daha. Diş fırçası, tıraş makinesi. Hazırım."
10 saniyede iyi hazırlanmış bir valiz.
Böyle valiz hazırlarım.
Eşimle tatile çıktığımda…
Şunu hemen söyleyeyim. Eşimle tatile çıkmayı seviyorum
çünkü eşim tatildeyken evdekine kıyasla daha "sıcakkanlı" oluyor.
Kapılardaki numaralar onu ateşliyor galiba.
Evde yüzüme iki kez bakmayan kadın
kapıda numara olunca türlü akrobasiyle hünerlerini sergiliyor.
Eşimle tatile çıkmayı seviyorum.
Asıl zorluk tatilin yapılacağı yere varmak
çünkü eşimin valiz hazırlaması 10 saniyeden fazla sürüyor.
Valiz hazırlaması günler alıyor
çünkü kıyafetleri var.
Burada kıyafeti olan tek adam yoktur.
Eşim orada geçireceğimiz her gün için bir kıyafet ayarlamak zorunda.
Ayrıca güzel bir yere yemeğe gidersek diye ek kıyafetler.
Ayrıca asıl kıyafetlere bir şey olursa diye yedek kıyafetler.
Bu çok zaman ve emek istiyor.
Gitmeden iki, üç gün önce
eşim dolaptan giysileri çıkarmaya başlar
ve vitrin mankeni gibi yatağın üzerine koyar.
Onlara bakıp durur.
Bazen beni çağırır. "Gel. Yardımın lazım."
"Bu iki kıyafet arasında kaldım. Hangisini beğendin?"
"Soldakini."
"Şaka mı yapıyorsun?
Sağdakinin nesi var?"
"Bir şeyi yok. Soldakini beğendim sadece."
"Ben sağdakine bayıldım."
Şimdi düşündüm de sağdakini çok beğendim."
"Beğenmedin.
Öylesine söylüyorsun.
Ne yapacağımı bilemiyorum."
"Ben biliyorum. Kendimi otobüsün önüne atacağım.
Sen burada dur, bir süre buna bak."
Aramızdaki fark şu:
Giysilerimi koydum mu valizim hazırdır.
Eşim için giysileri sadece bir temel.
Valiz hazırlaması arkeolojik kazı gibi. Birçok katmanı var.
Tüm kıyafetlerini seçtikten sonra
her bir kıyafetle uyumlu takı seçmesi gerekiyor.
Düğünlere gittiyseniz buna takı merasimi deniyor.
Bir sonraki katman ayakkabı.
Ayakkabılar çok sürüyor.
Ayakkabılardan ayrı olmayı sevmiyor.
Tatilde giyeceği ayakkabıları seçmesi çocuklarımıza isim seçmekten uzun sürüyor.
Umarım ayakkabıları ve benim aramda seçim yapmak zorunda kalmaz.
Cerrah gelip "Jeff'in hayatını kurtarabiliriz
ama bunu yapmak için tüm ayakkabılarınızı atmalısınız." der.
"Yakılmak istediğini söylemişti."
"Cenaze töreni için yeni ayakkabı almalıyım."
Bir sonraki katman elektronik eşyalar.
Bir seferinde tatile gittiğimiz otelde saç kurutma makinesi yoktu.
Eşim saç kurutma makinesini valizinden eksik etmez.
Ayrıca saç maşası ve düzleştirici de götürür.
"Bu aletler birbirinin zıttı değil mi?"
Sonra da bir tarafı 12 kat büyütme özellikli
ışıklı makyaj aynasını koyar.
Kimse 12 kat büyütülmüş surata bakma ihtiyacı duymaz.
Bir kırışık 12 kat büyütüldüğünde sulama kanalı gibi görünür.
Bir siyah nokta rögar kapağı gibi görünür.
Çene kılı buldu mu vay hâline!
Çenesinde geminin çıpa zincirine benzeyen bir şey gören bir kadını
odasından çıkaramazsınız.
Aynada suratıma 12 kat büyütülmüş olarak hiç bakmadığımı biliyor musunuz?
Dürüst olacağım. Birkaç defa duştan çıkınca
aynanın önünde duraksayıp bir süre baktım.
İyi akşamlar. İşte büyük boy dürüm.
Eşimin sonraki katmanı tam kadınlara özgü bir şey.
"Olur ya" katmanı.
Olur ya yağmur yağar diye
valizine ufak bir yağmurluk ve şemsiye koyar.
"Hava durumuna baktım. Tatil boyunca yağmur yağma olasılığı yüzde beş."
"Peki, tamam.
Yağmur yağınca ne yapacaksın bilmiyorum."
"Biliyorum. İçeri geçerim herhâlde."
Olur ya gece hava soğuk olursa diye hep kazak veya ince bir ceket alır.
Haziran ayında Orlando'da bu sıkça olur tabii.
Sevgilisi veya eşi böyle yapan var mı?
Eşim sert yüzeyli valizin içine
yumuşak yüzeyli, katlanır bir valiz koyuyor.
Birbirlerini işaret ettiler.
Olur ya oradayken bir şeyler alırım diye.
Bahse girmeyi seviyorsanız
eşimin orada bir şeyler alacağına gözü kapalı bahse girin.
Katlanır valizlerin içine hiç bakmadım
ama kesin onun içinde de daha ufak bir katlanır valiz vardır.
Olur ya birimiz hastalanırsa diye
eşim bir poşet dolusu ilaç götürür.
Şubat ayında Buffalo'da bir gösterim vardı.
Şu boyda kar vardı. Başım ağrıyordu.
İlaç poşetini açtığımda sıtma hapı gördüm.
Bereket versin ki o kış Buffalo'daki sıtma salgınından kurtuldum.
"Canım, seni çok seviyorum
ama valiz hazırlaman bu noktada kontrolden çıkıyor." dedim.
Geçen sefer tatile çıkmaya hazırlanırken odaya girdim
ve onu valizimi karıştırırken yakaladım.
2,5 kiloluk bir yulaf paketi çıkardı. "Bu ne için?" dedi.
"O mu?
Olur ya valizlerini taşıyan iki eşeğin karnı acıkırsa diye
yanıma yulaf aldım."
Uçakla seyahatlerde araba seyahatlerine kıyasla
daha hızlı valiz hazırlıyor.
Arabayla seyahat ediyorsak
valiz hazırlamayla taşınma arasında ince bir çizgi oluyor.
Eşim ve kızlarım cipi tavana dek doldurmayı
kendilerine görev biliyor.
Valizleri nasıl koyduklarını görseniz oturur ağlarsınız.
Ekmek ve patates cipsi poşetini en alta koyup
üstüne üç valiz koyuyorlar.
"Sağ kalmamı istiyorsanız bırakın ben yapayım."
Arabaya valiz koymak bir sanattır, değil mi?
Babam öğretti. Valizle tetris oynarsınız.
Çevirirsiniz, döndürürsünüz, ters koyarsınız.
İşiniz bittiğinde
araçtaki valizlerin arasına bir parça kâğıt bile giremez.
Babam bir Buick'in bagajına bir ev dolusu mobilya sığdırırdı.
"Krikoyu tut, piyanoyu uzat. Bu hergelenin icabına bakayım."
Valizleri arabaya yükledim mi babam gibi gitmeye hazırımdır.
Eşim öyle değil. "Hayır, şimdi gidemeyiz."
"Valizler yüklendi. Niye?"
"Evi toparlamam lazım."
"Dur, ne yapman lazım?"
"Dağınık bir eve döneceğimi bilerek güzel vakit geçiremem."
"Peki evi son birkaç gün niye toplamadın?"
"Valiz hazırlıyordum."
Erkeklerin kadınlardan niye az yaşadığının özeti bu.
Öyle istiyoruz da ondan.
36 yıldır evliyiz.
Eşim hâlâ… Teşekkürler.
Arabayla tatile giderken
gittiğimiz yere insanlık tarihinde kaydedilen en kısa sürede
varmayı hedeflediğimi hâlâ anlamıyor.
Bunu yapmaya çalışıyorum. Yıllar içinde şunu öğrendim.
Arabayla tatile gittiğimizde
eşim yeterli miktarda sıvı tüketip
her 15 dakikada çiş molası vererek
hedefimi bozmayı hedefliyor.
Bir çıkıştan geçene dek eşim hiç tuvalete gitmez.
Sonra "Acayip tuvaletim geldi." demeye başlar.
"70 km sonra sana şans doğacak çünkü bir sonraki çıkış 70 km sonra."
Çıkışlar arasında tuvalete gitmiyor.
Buradaki her erkek çıkışlar arasında işemeye gitmiştir.
Kimse nasıl yapılacağını bize öğretmedi. Bu bilgiyle doğduk.
Arabayı yolun kenarında durdurur,
sağ ön tekerin havasını kontrol edersiniz.
Bu kadar kolay, değil mi?
Hanımlar bunu siz de yapabilirsiniz.
Evet. Sağ ön teker yerine sağ arka tekeri kullanın.
Umarım gösteriden keyif alıyorsunuzdur. Bu gerçekten…
Teşekkürler.
Bu işi uzun süredir yaptığım için çok şanslı bir adamım.
Birçok farklı iş yaptım.
Kitap yazdım,
Are You Smarter Than A 5th Grader? adlı programı sundum.
Hiçbir zaman sıkılmadım.
Ama bana silah zoruyla bir seçim yaptıracak olsalar
hiç düşünmeden bu işi seçerim.
Stand-up gösterilerini seviyorum çünkü bu işi yaparken şunu görüyorum.
"Sen böyle yapıyorsun."
Her gece "Çok şükür sadece ailem değil,
başka insanlar da böyle yapıyormuş." diyorum.
Hiçbirimiz bu işi çözemedik. Herkesin ailesi deli.
Bu işle ilgili tespit ettiğim tek olumsuz şey
tek başına turneye çıkmak.
Bu yüzden Blue Collar Comedy Turnesi çok eğlenceliydi
çünkü tek başıma değil, dostlarımlaydım.
"Turnede birlikteyken birçok komik şey yaşamışsınızdır." diyorlar.
Gerçekten de bir sürü komik şey yaşadık.
Onlarla ilgili bir hikâye anlatmayacağım çünkü hikâyeyi kendi gözlerinden,
iki katı komik anlatmak üzere burada yoklar ama şunu anlatayım.
Kendimle ilgili komik bir turne hikâyesi anlatarak gösteriyi bitireyim.
2020 değil, 2019 yazıydı.
Kablocu Larry'le yaz gösterisi yapıyordum.
Yazın insan şeye alışıyor…
"Hallet işi."
Yazın gösteri yaparken
sıcağa alışıyorsunuz çünkü gösteriler genelde festivallerde, fuarlarda
veya açık hava tiyatrolarında oluyor.
Phoenix'te bir müzik festivaline katıldık.
Gösteri günü hava 45 dereceydi.
Menajer moral vermeye çalışıyordu. "Hadi ama, bu kuru sıcak."
"Elektrikli sandalye de öyle. 45 derece."
Larry'le bir gece güneyde bir gösteri yaptım.
Şehrin adını vermeyeceğim çünkü eli uzun biri internete girip
bu olayı doğrulayacak kamera görüntülerini bulabilir.
Hem sıcak hem de nemliydi.
Gördüğünüz gibi ben pek terlemem.
Ama o gece gösterinin 10. dakikasında ter içinde kalmıştım.
Burnumdan ter akıyordu.
Gösterinin 30. dakikasında yaş tişört yarışmasına katılmış gibiydim.
Biri bana hortumla su tutmuş gibiydi. Hiç o kadar terlemedim.
Gösteri bitince hemen soyunma odama gittim
ve sıvı ihtiyacım için Gatorade ve su içtim.
İnsanı hâlsiz kıldığı için gösteriden önce nadiren yeriz.
Bu yüzden gösteri bitince karnımız hep aç oluyor.
Odamda lıkır lıkır Gatorade içiyordum.
Kablocu Larry'nin geldiğini duydum.
Kapıdan içeri dalıp "Hadi, bir şeyler yiyelim." dedi.
Larry bunu sıkça söyler.
Genelde eşlik ederim çünkü Larry'yi yerken izlemek güzel. Epey yiyor.
İnsanı sıcak basınca pek bir şey yapası gelmez.
"Bu gece beni sıcak bastı. Aç değilim. Otele gidip yatacağım." dedim.
"Şaka mı yapıyorsun?
Benden bir iyilik istemeni sabırsızlıkla bekliyorum." dedi.
"Dokuz yaşında falan mısın?
Bu şahsi bir mesele değil. Sıcak bastı sadece."
Arabaya bindim. Beni otele geri götürdüler.
Turneden geçimini sağlayan herkesin ufak bir rutini vardır.
Karanlık odayı sevdiğimden ışıkları kapatırım.
Serin odayı sevdiğimden termostatı kısarım
ama her gün şehir değiştiriyorsunuz. Her otel odası farklı oluyor.
Benim bir taktiğim var.
Banyonun ışığını açıp kapıyı kapatıyorum.
Böylece gece kalkmam gerektiğinde otel odasında yönümü seçebiliyorum.
Genelde de donla yatıyorum ama o gece donum sırılsıklam olmuştu.
Size söyledim. Yanıma sadece üç çift don alırım.
"Islak donla yatmayacağım." dedim.
Donumu çıkarıp çıplak yattım ve hemen sızdım.
01.30'da uyandım.
Acayip çişim geldi.
40 yaş üzeri erkekler dediğimi anlar.
Uykuya devam etmek için işemeniz gerekir.
Aksi türlü devam edemezsiniz.
Ama uyanmak istemezsiniz.
Bu işi aradan çıkarıp yatağa dönmek istersiniz.
Gözüm yarı açık hâlde kalktım. Işığı görünce oraya gittim.
Kapı kapanır kapanmaz koridorda olduğumu fark ettim.
Çırılçıplak hâlde çok güzel bir otelin koridorundaydım.
Hemen uyanmak istiyorsanız bu gerçekten ideal.
Kahveyi boş verin. Böyle çok daha hızlı.
Çıplak hâlde koridorda duruyordum.
Marslı filmindeki Matt Damon gibiydim. "Sorunu çöz."
Larry'nin odasının benimkinden az ileride olduğunu biliyordum.
Oraya koşturup kapısını çaldım.
Kapıyı açmadı.
Kapı deliğinden bakıp bana güldüğünü hayal edebiliyorum.
Kapısını çalarken asansörün sesini duydum.
"Şansım yarı yarıya. Ya bana doğru, ya da diğer tarafa doğru ilerlerler."
İki Koreli çıktı. Sohbet ediyorlardı.
Dönüp bana doğru gelmeye başladılar.
"Tamam. Ne yapacağım?
Bir şey yokmuş gibi davran."
Onlara doğru yürümeye başladım.
Gerçekten koridordan geçip "Selam. Ne haber?" dedim.
İçlerinden biri Korece bir şey dedi.
Umarım "Vay, çok etkileyiciydi." demiştir.
Çeviri programından ne dediğine bakınca "Bıyığını gördün mü?" dediğini anladım.
Asansöre binemeyeceğimi biliyordum.
Asansörde kamera vardı.
Asansöre binmek istemedim. "Ne halt yiyeceğim şimdi?" dedim.
Merdivenleri gösteren kapıdaki çıkış tabelasını gördüm.
"En azından aydınlık koridordan merdivene geçerek
bir plan düşüneyim." dedim.
Merdivende çöp tenekesi olmasını umarak koridorda ilerliyordum.
İçindeki çöp poşetini çıkarıp kolsuz elbise gibi giyecektim.
Merdivene çıktım ama çöp tenekesi yoktu.
Ne yapacağıma kafa patlatırken
yerde birkaç boş bira kutusu gördüm.
Başta kalkmamın sebebi çişimi yapmaktı.
Merdivende ne kadar kalacağımı bilmiyordum.
Bununla övünmüyorum
ama bira kutularını alıp içine işedim ve geri yerine koydum.
Bu konuda çok mahcupum
bir ara birinin kutuları kaldıracağını biliyorum.
Old Milwaukee birasıydı.
Bira kutularını temizlerken "Evet, kesin Old Milwaukee." demişlerdir.
Dediğim gibi, güzel bir oteldi.
24 saat oda servisi vardı.
"Belki biri kapının dışına oda servisi tepsisini koymuştur.
Tepsideki kumaş peçeteyi alıp
Tarzan gibi giyinebilirim." diye düşündüm.
Merdivenden inip her kata bakmaya başladım.
Koridorda oda servisi tepsisi var mı diye bakınıyordum.
Herhâlde iki, üç kat indim.
Oda servisi tepsisi göremedim
ama birinin oda kapısının önünde iki pizza kutusu vardı.
O an gözüme smokin gibi göründü.
Koridorda koşturup pizza kutularını aldım, merdivene döndüm.
Birkaç kat daha indim ama oda servisi tepsisi bulamadım.
Ama vakit geç olmuştu. Saat 02.00'ydi.
Lobi katında kapıyı araladım.
Neredeyse tüm lobi görülüyordu. Kimseyi göremedim.
Kimsenin sesi gelmiyordu.
"Tamam, 20 saniyeliğine cesur ol.
Kutunun tekini önüme, diğerini arkama koydum.
İlerlemeye başladım.
Masaya gittim. Orada bir kadın çalışıyordu.
Ben yaklaşınca kafasını kaldırdı…
"Yardım edebilir miyim?"
"Evet, edebilirsiniz."
"Kazara kapıda kaldım.
Odama girmek için yeni anahtar alabilir miyim?"
Şöyle dedi:
"Üzerinizde kimlik var mı?"
"Var ama diğer pizza kutumun içinde."
"Yok tabii. Kapıda kaldım. Üzerimde bir şey yok."
Şey dedi…
"Müdürümü aramam gerekecek."
Arka tarafa geçti.
"Müdürü değil, polisleri arıyor." dedim.
Saat 02.00'di. Çıplaktım. Aletimi pizza kutusuyla kapıyordum.
Ne yapacaktım?
Beklerken
bir anda otelin ön kapıları açıldı
ve içeri Kablocu Larry ve turne menajerimiz girdi.
"Şükürler olsun Tanrım. Dualarım kabul oldu." dedim.
Lobide ilerliyorlardı. Çıplaktım, elimde pizza kutusu vardı.
Larry gelip "Tanrım. Ne oldu dostum?" dedi.
Bir bana, bir de pizza kutusuna baktı.
"Hani karnım aç değil diyordun?"
"Çıplak hâlde lobide oturmuş sucuk yiyorum."
"Kazara kapıda kaldım." dedim.
Tam o sırada resepsiyon görevlisi döndü.
Yanında güvenlik görevlisi vardı.
"Larry, bana bir iyilik yap. Görevliye kim olduğumu söyle de
anahtarımı versin ve odama gireyim." dedim.
Bir bana, bir de görevliye baktı.
"Bu adamı ömrümde hiç görmedim." dedi.
Asansöre binip yukarı çıktı.
Bereket versin ki güvenlik görevlisi kahkaha attı.
İkimizi de tanıdı.
Ömrümde tanıdığım en iyi adam oydu.
Acil durum anahtarını aldı, benimle ve pizza kutusuyla yukarı çıktı.
Koridordan odama dek eşlik etti.
"Burada bekle." dedim. Cüzdanımı alıp ona 100 dolar verdim.
"Çok sağ ol." dedim.
"Lütfen bu olayı kimseye anlatma."
Şimdi size bedavaya anlatıyorum.
Odama girdim, eşofman altımı ve tişörtümü giydim.
Cebimde anahtarım var mı diye baktım ve 10 dakika bekledim.
Koridorda ilerleyip Larry'nin kapısına vurdum.
Kapıyı açtığında hâlâ gülüyordu.
Şöyleydi…
Benden bir iyilik istemeni sabırsızlıkla bekliyorum." demiştim.
"Tamam, beni alt ettin. Ödeştik mi?" dedim.
"Evet, ödeştik."
"Aramızda küslük olmasın diye sana bira aldım." dedim.
Süperdiniz.
Tanrı sizi korusun.
Dikkat edin. Kendinize iyi bakın.
Geldiğiniz için teşekkürler. Harikaydınız.
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi