Downloaded from YTS.MX
Już dzisiaj, Alex Honnold znany z Free Solo,
Official YIFY movies site: YTS.MX
rozpocznie wspinaczkę na niezbadaną formację skalną w Amazonii zwaną „tepui”.
Pracowałem z cały zespołem
i śledziliśmy ich podróż. Był z nimi naukowiec Bruce Means,
który wierzy, że tepui tętnią bioróżnorodnością.
Porównuje je do wysp Galapagos, pełnych nieznanych gatunków,
które powinny być pod ochroną.
Większość tepui ma mierzące około 300 metrów klify,
które nie zostały zbadane pod kątem nowych gatunków.
Myślę, że ludzie będą zaskoczeni, gdy dowiedzą się,
że w dżungli można znaleźć ogromne skalne ściany.
To takie mitycznie miejsce,
które jest dziczą, o jakiej nam się nawet nie śniło.
I ono naprawdę istnieje.
Pierwsze przejście to współczesna wyprawa badawcza,
bo wchodzisz na coś…
W tym przypadku na kawałek dziewiczej skały
i zupełnie nie wiesz, co tam znajdziesz.
Trzeba trzymać strach i niepewność na wodzy
i zachować spokój, gdy dosłownie wkracza się w nieznane.
ODKRYWCY
OSTATNIE TEPUI
GUJANA
Zmierzamy do przepięknego serca Ameryki Południowej, do tepui.
DR BRUCE MEANS BIOLOG
Ja i Bruce już tutaj byliśmy.
Ostatni raz byłem tu…
MARK SYNNOTT KIEROWNIK WYPRAWY
…w 2006 roku, czyli 15 lat temu.
I zawsze chciałem tutaj wrócić.
Podczas mojej pierwszej wyprawy z Bruce’em
zobaczyłem, jak bardzo kocha przyrodę.
Na jednej z wypraw znalazł chyba dziewięć nowych gatunków.
Pomyślałem wtedy: „ja pier…!”. Czyli on czymś takim się zajmuje.
Ma misję, żeby ocalić ten obszar.
Dlatego szuka i kataloguje nowe gatunki, żeby udowodnić światu, że to miejsce,
unikatowe pod względem bioróżnorodności, musi być chronione.
Bruce ma już prawie 80 lat,
ale jest jeszcze jedno miejsce, w które musi dotrzeć,
żeby zakończyć swoją misję…
wysoko, na szczycie tych klifów…
Więc zadzwoniłem do Alexa Honnolda.
Alex jest jednym z najbardziej odważnych,
jeśli nie najodważniejszym wspinaczem na świecie.
Opowiedziałem mu o naszym planie i uznał, że to świetny pomysł,
żeby pomóc Bruce’owi wejść na klif. Alex uważa, że wszystko jest możliwe.
I powiedział, że nam pomoże.
Wyprawa tego typu, ze znanym biologiem,
z fajnym zespołem i celem.
ALEX HONNOLD WSPINACZ
Taka okazja nie trafia się często.
A zawsze o czymś takim marzyłem.
Moim zadaniem jest pomóc im wspiąć się na tę ścianę.
I myślę, że skoro idzie z nami 80-letni naukowiec,
to musimy być bardzo ostrożni.
Będzie ciężko.
Około 1220 metrów, musielibyśmy skręcić w dół na 1143 metrze,
- bo to jest najbliżej ściany albo… - To nadal jakieś 600 metrów w pionie?
- Bruce, tyle wystarczy? - Tak.
Dam radę pobrać próbki.
Muszą trafić do muzeum, żeby zostały udokumentowane
i muszę wziąć od nich próbki DNA.
FUCO PISANI BIOLOG
Chyba powinniśmy też zająć się tym małym obszarem?
Tak.
- Jeśli wciągniemy cię na szczyt… - To się dowiemy.
…i zrobisz pełne badanie.
Najlepiej by było, jakby ściana była na tyle stroma,
że lina będzie zwisała swobodnie w pionie.
Wtedy po prostu wciągniemy go jak worek…
Będzie siedział sobie na krześle,
powoli wjeżdżał na górę, podziwiał widoki i szukał nowych gatunków.
A jeśli tam nie będzie przewieszki?
Wtedy będziemy improwizowali.
Na szczęście macie ze sobą wspinacza i coś wymyślimy.
Tak, mamy Honnolda, ale problem jest taki,
że mimo jego zapału nie da rady sam wciągnąć Bruce’a.
Dlatego mamy cały zespół.
- Będzie potrzebował pomocy. - Racja.
Nasz wspinaczkowy cel leży głęboko w amazońskiej dżungli.
Tak to wygląda. Jakieś 55 km wędrówki przez dżunglę.
Dobrze ci idzie, Bruce.
Dzięki Bruce’owi podczas wędrówki możemy podziwiać
przeróżne otaczające nas formy życia.
On wie wszystko o wszystkim.
Patrzcie! Tam! Wspaniałe, prawda?
To jak imprezowanie z kimś, kto zna wszystkich.
Jakby mówił: „Ten spotykał się z tą dziewczyną,
a tamten koleś z tą”.
A ta skomplikowana sieć relacji w dżungli
jest jeszcze ciekawsza.
Patrzcie, co znalazłem.
Pająki są drapieżne i zazwyczaj zjadają siebie nawzajem,
dlatego żyją samotnie.
Ale są pojedyncze gatunki, które żyją w stadach.
To jeden z nich. Ale super.
Jego zamiłowanie przyrodą jest dla mnie inspirujące.
Inspiruje mnie nie tylko jako biologa, ale po prostu jako człowieka.
Współpraca z nim to prawdziwy zaszczyt.
Ta wyprawa jest zwieńczeniem mojej pracy w Ameryce Południowej.
Już jako dziecko zacząłem interesować się przyrodą
i szukałem odpowiedzi na wiele pytań.
A moja fascynacja ewolucją zaczęła się, gdy miałem dziewięć czy dziesięć lat.
Łapałem jaszczurki, węże, tarantule i skorpiony i trzymałem je w słoikach.
Ten jest ciekawy. Widzicie jego żółty koniuszek ogona?
Wspina się.
I w końcu doprowadziło mnie to do tego cudownego regionu.
- Nie skacz. - Pokochałem tepui.
Tylko nie skacz. O właśnie.
Tepui to takie wyspy na niebie.
Powstały prawdopodobnie w wyniku erozji piaskowca z Afryki,
gdy Ameryka Południowa i Afryka były jednym kontynentem miliony lat temu.
To jest pierwsza wyprawa, której celem jest zbadanie ścian tepui,
żeby sprawdzić, czy istnieje na nich unikatowa fauna i flora.
Mam nadzieję, że ocena bogactwa gatunków
na tym obszarze zmusi władze i mieszkańców Gujany
do objęcia ochroną tego pięknego miejsca.
Spełnia swoje wielkie marzenie.
Ta wyprawa może okazać się jego największym dziełem.
Ale super.
Był na 33 wyprawach na tepui, ale nigdy nie wszedł na klif.
Dlatego tu jesteśmy. Chcemy zabrać Bruce’a w podróż
na sam szczyt tepui, żeby mógł odnaleźć nowe gatunki
i skatalogować to, co żyje w tym naprawdę
wyjątkowym miejscu na świecie, którego naukowcy jeszcze nie zbadali.
DZIEŃ 6
Troy, jaka jest dzisiaj pogoda?
Nie jest dobra, ale zła też nie.
Jest w porządku.
- Idziemy dalej mimo to? - Tak.
- To żaden problem? - Żaden.
Wędrówka przez dżunglę w stronę tepui
jest ciekawa, bo zaczyna się w lesie deszczowym,
gdzie trzeba głównie uważać na korzenie i przekraczać strumyki.
Ale potem jest coraz trudniej,
im jest się bliżej tepui, bliżej tych ogromnych ścian,
bo jest coraz stromiej i roślinność się zagęszcza.
Poziom trudności rośnie przez całą drogę i myślisz sobie: „Jest coraz gorzej!”.
Wędrówka przez taki las jest wojną na wyczerpanie
toczoną z błotem i wilgotnością. Nie jest lekko.
Jestem już zmęczony.
Chyba idziemy dzisiaj…
już od prawie sześciu godzin.
Martwię się trochę o Bruce’a,
bo teren jest coraz stromszy i coraz bardziej wymagający.
Bruce idzie wolniej, niż zakładaliśmy.
I sprawia mu to dużo trudności. Chyba jest zaskoczony tym,
jak ciężko mu idzie.
W porządku, Bruce?
- Tak. - Żyjesz?
- Tak. - To dobrze.
Zaczynamy martwić się, czy uda nam się zrealizować plan.
Nie zatrzymuj się!
Jeszcze cztery dni do wodospadu.
Wtedy dopiero będzie ciężko.
DZIEŃ 10
Ostrożnie. Nie spiesz się.
To będzie niebezpieczne dla Bruce’a.
To najbardziej stromy odcinek, dlatego zakłada uprząż
i Mark będzie go asekurował.
To może wydawać się proste,
ale jak spadniesz, to zapewne zginiesz…
Plemię Akawaio zbudowało tę chwiejącą się drabinę.
Powolutku.
- Te odstępy są duże. - Właśnie widzę.
Mam problem ze zginaniem kolan.
Wiem, co robić.
Spróbujmy.
Świetnie, Bruce. Już prawie koniec. Jesteś dzielny.
To był niezły wyczyn.
Teraz przed nami kilka minut ślizgania się w błocie.
Błoto to pestka.
Trochę się męczysz i trochę cierpisz,
ale na mecie czekają na ciebie…
naprawdę niewiarygodne rzeczy.
OBÓZ PRZY WODOSPADZIE DOUBLE DROP
Jest pięknie! Mam ochotę popływać w tej wodzie.
- Double Drop wita! - Ekstra.
To była bardzo ważna chwila dla Bruce’a.
To jedno z jego ulubionych miejsc na ziemi.
I wiem, że marzył, żeby się tutaj znaleźć.
To moja Shangri-La!
To jest… najdziksze, najbardziej pierwotne…
odległe i przepiękne miejsce, w jakim kiedykolwiek byłem na tej ziemi.
Nie mogę uwierzyć, że tutaj wróciłem… ten ostatni raz.
To była wspaniała chwila, ale jednocześnie
byliśmy coraz głębiej i głębiej w dziczy
i robiło się coraz bardziej poważnie.
Patrzyłem na to podejście i myślałem:
„Jakim cudem Bruce się przez to przedrze?”.
O mój Boże.
Mark, o co chodzi?
Już widać Wei-Assipu.
Wygląda… przerażająco.
Wspięcie się na taką ścianę nie będzie łatwe.
A tym bardziej wciągnięcie tam 80-latka.
DZIEŃ 11
Wszyscy tragarze pomagają Bruce’owi
łapać żaby, jaszczurki, węże i pająki.
Istne szaleństwo.
Złapałeś dużą tarantulę.
A to ptasznik goliat. Największy pająk na świecie.
W tej części świata
inwentarz roślin i zwierząt nie został jeszcze skompletowany.
Ten wąż je ślimaki.
Zrozumieliśmy, że im więcej nowych gatunków tutaj odkrywamy,
tym ważniejszym obszarem bioróżnorodności staje się to miejsce.
Ostatni kawałek tej układanki znajduje się na ścianach tepui.
Ciężko się dostać w tak ekstremalne miejsce,
więc naukowcy nigdy go nie zbadali.
Obiecałem Bruce’owi, że zabiorę go na tę ścianę,
ale jeszcze nie wiem, jak to zrobimy.
Pewnie będziemy musieli połączyć różne techniki i strategie.
Ale na razie wyzwaniem jest przebicie się przez dżunglę.
Gdy zobaczyliśmy, jak bardzo ta wędrówka dała mu w kość,
byliśmy zaskoczeni.
Stało się dla nas jasne,
że dojście do ściany tepui zajmie mu o wiele więcej czasu,
niż pierwotnie zakładaliśmy.
Myślę, że musimy o połowę zmniejszyć dystans,
który planowaliśmy codziennie pokonywać.
A to oznacza, że dojście do celu zajmie nam dwa razy więcej czasu.
Nie, to oznacza, że Bruce musi iść wolniej,
ale część z nas może iść w planowym tempie,
by określić trudność ściany…
Możemy się rozdzielić i zacząć wspinać.
- Tak, musimy… - Musimy o tym pogadać.
- Chyba tak. - To jest możliwe,
że zespół wspinaczkowy ze sprzętem będzie trzymał się planu,
a Bruce pójdzie swoim tempem i wszystko się uda.
Najbardziej boję się, że przez mój wiek i brak kondycji zniechęcę innych
albo będę opóźniał wyprawę. Naprawdę mnie to martwi.
Możemy zrobić tak, że my pójdziemy dalej
z tragarzami, z przewodnikami
i przetrzemy szlak do obozu pod klifem,
a Bruce będzie prowadził badania przy wodospadzie.
Wtedy szlak będzie gotowy i my albo wrócimy,
żeby spędzić z nim czas,
- albo zaczniemy się wspinać. - Dobrze.
- Dogoni nas. - To ma sens.
Takie rozwiązanie ma sens dla większości zespołu.
BRIAN IRWIN LEKARZ
Myślę, że bezpieczeństwo powinno być naszym priorytetem.
Zgadzam się na wszystko. Na nic nie naciskam.
Nie mam nic przeciwko, żeby zająć się badaniami,
bo lubię przebywać samotnie w lesie i robiłem to przez wiele lat.
Ale mam już prawie osiemdziesiątkę.
Wczoraj kilka razy się przewróciłem i mogłem się połamać.
- I… - Takie sytuacje nie mogą się zdarzać.
Właśnie.
Czyli rozdzielamy się. Pójdziesz wolniej i będzie dobrze.
Tak.
Mamy plan na najbliższe dni.
- Super. - Połóżmy się już.
Musisz się przespać. Jutro kolejny ważny dzień.
- Dobra. - Kończmy na dzisiaj.
Badania, które prowadzę, są bardzo wiarygodne.
Wychodzę na łono natury i zaczynam poszukiwania.
To będzie wspaniała niespodzianka,
jeśli uda nam się znaleźć na klifie coś niezbadanego.
Nie ma lepszej ekipy niż Mark i Alex Honnold,
która mogłaby wciągnąć mnie na tę ścianę.
DZIEŃ 12
Do zobaczenia.
Widzimy się pod ścianą.
Dzisiaj jest wielki dzień.
Mam nadzieję, że dzisiaj w końcu uda nam się dojść do ściany.
Jedna wielka niewiadoma. Nikt tam nigdy nie był.
Dzisiaj jest bardzo ważny dzień dla naszej wyprawy.
Indianie doskonale znają dżunglę.
Bez problemu się po niej poruszają.
A na drugim końcu spektrum jest nasz cały zespół
i my nie ogarniamy dżungli.
Zupełnie nie orientuję się w tym terenie.
Mają już plan wędrówki i będziemy się go trzymać.
Widzicie tamtą pomarańczową ścianę?
Tak.
Po lewej stronie.
- Tak. - Tam idziemy.
FRANKLIN GEORGE PRZEWODNIK
Chcecie zobaczyć grań?
- Patrzcie, jak leci! - Pa, pa, dronie.
Zobaczyliśmy ścianę ze szlaku i zaczęliśmy planować wspinaczkę.
Mogę zejść trochę niżej.
Tak, tam zakręca brzeg lasu.
Musimy iść w prawą stronę, w dół i potem w bok.
Skróćmy drogę dla Bruce’a.
Jest ogromna.
Spójrzcie na tę roślinność po prawej stronie ściany.
- Widzisz to? - Tam jest półka skalna,
o której rozmawialiśmy. Może jest tam jakiś trawers.
- Trochę go widać. - Tak.
Jak zaczęliśmy rozpoznawać charakterystyczne cechy,
to już wiedzieliśmy, dokąd iść.
Udało się!
Gdy patrzy się z daleka, tepui wygląda jak mała wyspa,
ale dojście do ściany jest bardzo skomplikowane.
Spróbuj sobie wyobrazić najgęstszy i najgrubszy
torfowiec czy coś takiego.
Uważajcie na doły.
Balansujesz na małych, wąskich kłodach,
a jeśli się poślizgniesz, to wpadasz w głęboką szczelinę.
Nie wiem, jak Bruce tędy przejdzie.
Jest hardkorowo.
To najbardziej zdradliwa trasa, jaką kiedykolwiek szedłem.
Nawet piła łańcuchowa nie wystarczy, żeby przygotować ten szlak dla Bruce’a.
- Przydałby się helikopter. - Tak.
Nagle dżungla się skończyła i pojawiła się skalna ściana.
Ja pier…
- To jakieś szaleństwo! - Obłęd.
To było przerażające, ale skoro już byliśmy głęboko w dżungli,
nie było odwrotu i musieliśmy się wspinać.
Po dzisiejszej przeprawie nie wyobrażam sobie,
żeby Bruce tutaj przyszedł.
To była najtrudniejsza wędrówka w moim życiu.
Więc mamy problem.
OBÓZ W DŻUNGLI
O Boże!
Dzisiejszy dzień zdecydowanie był…
najbardziej wyczerpujący, bo cały czas szliśmy pod górę.
Martwię się, Bruce. Mam przeczucie, że…
idąc dalej, ryzykujemy twoje życie.
O rany.
Może poczekajmy, co powie Mark?
Jasne, to musi być decyzja całego zespołu.
- Ale myślę, że… - Twoim zdaniem…
Ty jesteś lekarzem.
…nie warto ryzykować twojego życia…
i że ten teren…
jest po prostu zbyt ryzykowny.
- Mark. - Mark.
Hej, Bruce, dobrze cię słyszeć. Jak się czujesz? Nie brzmisz za dobrze.
Musimy porozmawiać.
Powiedz, co sądzisz na temat dalszej trasy do ściany. Odbiór.
No więc
teren między nami a wami
jest… zbyt trudny i…
zbyt niebezpieczny i myślę,
że nie powinieneś iść dalej.
Boimy się, że coś ci się stanie i że…
nie będziemy mogli cię stąd ewakuować. Odbiór.
Rozumiem. Nie cieszy mnie to, ale sukces naszej wyprawy
zależy od bezpieczeństwa mojego i całego zespołu.
Wy kontynuujcie poszukiwania w obrębie transektu na tepui.
Wszystko, co uda wam się znaleźć, a w szczególności Fuco,
bo on dobrze zna herpetofaunę,
złapcie i wsadźcie do torebki dla mnie.
A jak wrócicie tutaj, to zakończymy nasze badania.
Przekażę wam rysunek żaby z rodzaju Stefania,
która nie została jeszcze zbadana, a którą zapewne znajdziecie.
Wszystko, co uda wam się zrobić na ścianie i na szczycie,
przyniesie korzyści naszej wyprawie. Nawet jeśli mnie tam nie będzie.
Dobrze. Postaram się znaleźć naszą szczęśliwą żabkę.
Wspaniale, Fuco. Jeśli ktoś może ją znaleźć, to właśnie ty.
Bez odbioru.
Udało mi się już znaleźć kilka gatunków żab z rodzaju Stefania
u podstawy tepui.
Postawiłem hipotezę, że odkryjemy nowe gatunki z rodzaju Stefania,
które powstały na szczycie tepui.
Czułem, że zawiodłem zespół.
Bo sam chciałem to zrobić, ale… szanuję ich opinię.
Mam nadzieję, że dzięki temu wrócę żywy do domu.
OBÓZ POD ŚCIANĄ
O mój Boże. Ja pier…
Chmury się właśnie pierwszy raz podniosły.
Tęcza!
Ten widok jest wart każdego trudu.
- Podekscytowany, że zobaczysz niebo? - Najlepszy widok.
Tęcza!
Zapiera dech w piersiach.
To najbardziej spektakularny widok, jaki kiedykolwiek widziałem w górach.
Czas się spakować. Zaczynamy wspinaczkę.
- Fuco, tragarze to przynieśli. - Pokaż.
To szkic żaby, której szukamy?
Tak.
Ale fajna.
To jest żaba, którą mamy znaleźć na ścianie.
Nowy gatunek z rodzaju Stefania…
ze szczytu Wei-Assipu.
Posiadam fachową wiedzę biologiczną.
Więc czuję, że powinienem być oczami Bruce’a na ścianie.
Czas zacząć się wspinać.
Zakładamy kaski.
Uprząż i cały sprzęt. Jest super.
Dobra, ruszam.
Wchodzimy.
Ten klif nie został zdobyty.
Plan jest taki, by się wspinać i na bieżąco wybierać drogę.
OBÓZ POD ŚCIANĄ
Na wysokości 240 metrów jest półka skalna, na której założymy bazę.
Stamtąd będziemy szli półką aż na sam szczyt…
BAZA NA PÓŁCE
…a po drodze będziemy szukali żab i innych żyjątek.
PŁASKOWYŻ
Trochę wyżej jest fajna pozioma szczelina, w której możemy osadzić kość.
Daj znać, jak trafisz na coś podejrzanego.
Okej. To jest trochę podejrzane.
Dobra.
- Dużo tutaj luźnych kamieni. - Rzeczywiście.
To niesamowite, że skała potrafi być jednocześnie
dobra i zła pod pewnymi względami.
Bądź ostrożny.
Podczas pierwszego przejścia zawsze są luźne kamienie.
Dużo tego jest.
To chyba największe zagrożenie, z którym trzeba się zmierzyć,
wytyczając nową drogę.
Niektóre kamienie mogą być ogromne, na przykład wielkości szkolnego autobusu.
Jeśli coś takiego odpadnie podczas wspinania, to może cię zabić.
Nie wiem, którym skałom ufać.
- Bądź czujny, Fuco. - Tak, masz blok.
Kilka luźnych skur…
Dobra!
Tak.
Tak!
- Było ciężko. - Tak.
- Pierwszy odcinek za nami. - Ale, kur…, zimno.
Dobra robota!
Mówili, którędy będą się wspinali?
Chyba samym środkiem.
Widziałem to miejsce na zdjęciach satelitarnych,
ale w rzeczywistości
jest dużo piękniejsze niż na jakimkolwiek zdjęciu.
To ekscytujące, że na klifie są półki skalne,
pęknięcia i szczeliny, gdzie rosną rośliny.
Prawdopodobnie właśnie w tych miejscach żyją zwierzęta, które mnie interesują.
Jeśli Fuco, Mark i Alex znajdą jakieś zwierzęta na klifie,
takie jak żaby czy jaszczurki, to będzie to wspaniałe odkrycie.
Nikt do tej pory nie zbadał tego klifu. Już wiemy dlaczego.
Choć jestem zawiedziony, że nie mogę osobiście prowadzić badań na transekcie
prowadzącym na szczyt Wei-Assipu, to cieszę się,
że koledzy robią to za mnie,
a ja mogę spędzić tydzień w raju,
właśnie tutaj, sam,
obserwując cudowne organizmy, które występują w tym miejscu.
Tak więc będę tutaj przez około tydzień i będę mógł w nocy wychodzić i obserwować,
badać i fotografować stworzenia, które kocham.
Nasz obszar badawczy rozciąga się od obozu w dżungli aż po szczyt tepui.
I jest pełny nieodkrytych gatunków.
Spójrz na tę malutką żabkę. Nigdy takiej nie widziałem.
Właśnie odkryliśmy nowy gatunek.
Jaka fajna. Gratulacje.
Dodamy ją do inwentarza bioróżnorodności, który tworzymy
i który docelowo może przyczynić się do objęcia ochroną tego obszaru.
Jest cudowna. Marzenie każdego biologa terenowego.
- I jak to wygląda? - Dziko!
Jednym z największych wyzwań we wspinaczce jest
strach przed nieznanym.
Trzeba trzymać nerwy na wodzy,
gdy pojawiają się przeszkody.
Pierwsze przejście jest najtrudniejsze pod tym względem,
bo wspinając się pierwszy, nie wiesz, co cię czeka na górze.
Wszystko jest możliwe.
Jesteśmy już tutaj. Asekurujemy Marka wspinającego się na coś,
co może być najtrudniejszym punktem na tej drodze. Prowadzi na dach.
DACH
Dach to taki nawis skalny, który wystaje ze ściany.
Ten znajduje się na wysokości 60 metrów i nie da się go obejść.
Bądź czujny.
Jasne.
Ten dach nie wygląda dobrze.
Jest dość ekstremalny.
Zastanawiam się, co ty byś zrobił, gdybyś tutaj był, ale nie jestem pewny.
Zrób to, co uważasz za najlepsze.
Najważniejsze, żebyś wybrał drogę, którą możemy tam wejść.
Jest tam szczelina, ale strasznie wąska,
prawie jakby jej nie było. A my chcemy wejść tam.
Może powinieneś sam na to spojrzeć.
W porządku, już idę.
Alex wziął linę i chwilę później
zawisł jak leniwiec.
I wiedzieliśmy już, że to zrobi.
Zaczynam, to najgorszy odcinek.
Dobra, masz blok!
Dobrze ci idzie, Alex!
To była jedna z najbardziej imponujących wspinaczek,
jakie kiedykolwiek widziałem. Niezdobyta ściana, pierwsze przejście,
zwisając z dachu na najwyższym poziomie trudności.
To przejście okazało się
kluczem do całej drogi, pokonanie tego dachu
ustawiło nas w idealnej pozycji, żeby się dalej stamtąd wspinać.
Dobra robota, stary!
A teraz, gdzie mam, kur…, iść?
Liny i sprzęt nie gwarantują bezpieczeństwa.
Jest się tak wysoko,
na odosobnionej ścianie w odległym zakątku Gujany.
Jeśli coś ci się stanie,
nikt cię nie uratuje ani ci nie pomoże.
Jak ci idzie, Fuco?
Coś się oderwało?
Wyrwałeś kość, czy spadłeś?
- Po prostu spadłem. - Spoko.
Jest ślisko.
Trzeba bardzo dbać o bezpieczeństwo.
Wspinanie w takiej pozycji jest dość straszne
i można się poczuć jak w filmie Na krawędzi.
Dobrze, Fuco!
Campeador.
Patrz, co Alex zrobił.
Ciężko uwierzyć, że to aż tak wystaje.
- Jesteś… - Bardzo wystaje.
…jakoś dziesięć metrów od ściany.
Stąd mamy jeszcze około 180 metrów litej skały
do półki skalnej, na której możemy założyć bazę.
Ta wyprawa jest niestety
moją ostatnią podróżą wiążącą się z…
wędrówką po dżungli.
Lubię spacerować powoli i oglądać mech.
Znajduję wtedy owady i zwierzęta, których bym nie zobaczył,
gdybym szedł szybko.
I właśnie przed chwilą zobaczyłem tego maluszka.
To ropucha.
Ropuchy są żabami, ale nie wszystkie żaby są ropuchami.
Jak jej nie kochać?
Nie ma bardziej dziewiczego miejsca.
Tylko nasze stopy tutaj były. To miejsce jest dzikie, niedostępne
i tak piękne, jak tylko to możliwe.
Chcę się napawać tym w ciszy.
Nacieszyć się tym.
Kiedyś odejdę z tego świata.
Będę za tym tęsknił.
No cóż.
Wspinam się w nieznane. Dzisiaj jesteśmy w chmurach,
więc wszystko jest wilgotne,
a to utrudnia wspinanie, bo chwyty są mokre.
Ale nie odpuszczamy i zobaczymy, jak się rozwinie sytuacja.
To był najtrudniejszy chwyt dzisiaj.
Nieźle, Alex!
Chcę dopilnować, żeby wspinanie się tutaj było przyjemnością.
Jesteśmy asekurantami.
Fuco asekuruje Marka, który… Widać go tam na dole?
Tam jest.
Nadal wspina się we mgle.
Pewnie stąd bierze się nazwa las mglisty.
Ściana nad nami wygląda…
Jak widać, wygląda bardzo interesująco.
O mój Boże. Jest hardkorowo. Prawdziwa Jenga.
Kamień!
Leci!
Kamień!
- Trochę się boję, Fuco. - Wiem.
Była tam taka krawędź, na którą musiałem wejść
i ciągle chwytałem się luźnych kamieni.
Najtrudniejsze i najbardziej przerażające było dla mnie
usunięcie tych kamieni tak, żeby nie odpaść.
Dobra, Fuco. Idę dalej.
Udało się, kur…!
Tutaj jest mój wyciąg.
- Jak tam? - Było strasznie.
Udało nam się, kur… Jesteśmy na półce.
Raz, dwa, trzy! Ciągnij!
Dobra, jest tutaj.
Trzy!
Robi się ciemno, a my nadal holujemy wielkie wory.
- Mamy masę rzeczy. - Raz, dwa, trzy!
Teraz zrobi się ciekawe z biologicznego punktu widzenia,
bo będę szukał żab.
Rozbijamy bazę w ścianie.
Próbujemy zaaklimatyzować się w naszym nowym domu
pod szczytem klifu.
Plan na jutro jest taki, że będziemy prowadzić poszukiwania na trawersie,
na tej półce i spróbujemy wejść na szczyt.
Jestem pewny, że to będzie dzika przygoda.
Eksploracja. To będziemy robić jutro.
Eksploracja w imię nauki i w imieniu doktora Bruce’a Meansa.
Spróbujemy znaleźć żabę, ale to nie będzie łatwe.
BAZA NA PÓŁCE
Byliśmy w kontakcie z Michaelem Strahanem z Good Morning America.
DZIEŃ 14
Przez telefon satelitarny informowaliśmy o naszych postępach.
Fajnie było na bieżąco dzielić się tymi przeżyciami ze światem.
Hej, Alex. Co słychać? Jak wam idzie?
Bardzo dobrze. Udało nam się już trochę wspiąć na to wielkie tepui.
Weszliśmy na półkę, która prowadzi do szczytu.
Więc idzie nam naprawdę dobrze.
Słyszałem niefortunne wieści o Brusie.
Co się stało? Nic mu nie jest?
Został w jednym z obozów na szlaku do ściany.
Łączymy się z nim przed radio.
Potwierdzam, jestem.
U mnie wszystko dobrze.
Odkrywamy najróżniejsze, wspaniałe, ekscytujące, nowe gatunki,
które wzbogacają bioróżnorodność świata, ale też zwracają uwagę na ten obszar
jako na unikatowe i ważne miejsce pod względem bioróżnorodności.
To praca zespołowa. Jeszcze nie skończyliśmy.
Poszukiwania nadal trwają, a ja jestem podekscytowany. Odbiór.
To brzmi naprawdę niewiarygodnie.
Ale bądźcie ostrożni podczas ataku szczytowego, dobra?
Trzymamy za was kciuki.
Pokryty roślinnością odcinek ściany
jest bardzo mokry
i jest siedliskiem żab i innych zwierząt.
Znalezienie kręgowców, które występują wyłącznie na klifie
byłoby niezwykłym odkryciem.
Trochę niebezpiecznie.
Wejdę na górę przez ten mały tunel tutaj.
Kluczowe jest, by trzymać się podstawy klifu.
Matko, co za paskudztwo. Siedlisko tarantul.
W niektórych miejscach chaszcze były tak gęste,
że trzeba było się przez nie dosłownie przedzierać.
W końcu wyłonił się przed nami płaskowyż Wei-Assipu.
PŁASKOWYŻ
O mój Boże.
To jest niesamowite.
Patrzcie na tamto drzewo. Wygląda jak z bajki.
Bruce nie mógł tutaj dotrzeć, więc naszym zadaniem było
pomóc mu osiągnąć życiowy cel i znaleźć nowe gatunki żab.
Jesteśmy na płaskowyżu. Nie w najwyższym punkcie,
ale zasadniczo doszliśmy na szczyt.
Miejcie oczy szeroko otwarte. Tutaj na pewno mogą występować żaby.
Ważne, żeby pogoda była dobra, gdy tutaj jesteśmy,
bo nie mamy żadnego schronienia, a jesteśmy na otwartej przestrzeni.
Ale oczywiście zebrały się chmury na tepui
i znów byliśmy we mgle.
Nic nie było widać i zaczęło padać.
O nie.
Zimno ci? Usiądź tutaj, Fuco.
Byłem prawie w stanie hipotermii. Musiałem skulić się z Markiem pod ponczo,
pod kamieniem.
Mam tu dwóch facetów pod jednym ponczo.
Próbują się ogrzać.
Nie tego się spodziewaliśmy na szczycie.
Nie znaleźliśmy żaby, a ja przemokłem do suchej nitki.
Szukamy żab.
To jak szukanie igły w stogu siana.
Dla Bruce’a to bułka z masłem, ale… to wcale nie jest takie proste.
Nawet gdy słychać żabę, to ciężko ją znaleźć.
- Chyba jest na tamtych drzewach. - Tak.
Wpadłem na pomysł, żeby szukać głównie w bromeliach,
bo to idealna kryjówka dla żaby, ale i tak nie mogłem żadnej znaleźć.
- Ja pier… - Co jest?
Żyjątka!
- Jakie? - Kijanki!
- Masz jedną. - Mam.
O Boże. Znalazłem kijankę.
To oznacza, że na pewno żyją tutaj żaby.
Hej, Bruce. Tu Mark. Słyszysz mnie?
Cześć, Mark. Gdzie jesteś? Udało wam się? Odbiór.
Jesteśmy na szczycie. Na płaskowyżu.
Znaleźliśmy kałużę, w której pływa mnóstwo kijanek.
Wspaniale. Bardzo mnie to cieszy.
Ciekawe, co to jest.
Złapcie je i spakujcie, a jak zejdziecie na dół,
to zakończymy badania.
Uważajcie na siebie. Bez odbioru.
Się wie. Zdzwonimy się później, dobra? Bez odbioru.
Naszym celem było wciągnięcie Bruce’a na szczyt klifu.
Nie wszystko poszło zgodnie z planem.
Ale zdobyliśmy szczyt.
Wspięliśmy się na tepui, które nigdy wcześniej nie zostało zdobyte.
Zdobyliśmy szczyt, ukończyliśmy badanie w transekcie na tepui
i znaleźliśmy dla Bruce’a kijanki, które być może są nowym gatunkiem.
Taki był nasz cel. I to dla mnie bardzo ważne,
bo widziałem, co się dzieje w innych miejscach w tym rejonie.
Widziałem wyręby lasu i kopalnie.
Myślę, że gdy ludzie usłyszą o tym miejscu i zobaczą, jakie jest cudowne,
to obejmą je ochroną.
- Cześć, chłopaki. - Hej!
Dobrze cię widzieć.
- Piątka! - Jak leci?
Nie ubrudź się. Jestem cały mokry.
Cześć.
Co słychać?
- Matko. - Jestem głodny…
- Jakbyś schudł z dziesięć kilo. - Hej, Bruce!
Chyba się udało.
- Co tu mamy? - Dobrze cię widzieć.
Was też.
Poszukiwania w obrębie transektu na tepui zakończyły się sukcesem.
Zakończyliśmy badania na transekcie wyznaczonym od szczytu
aż do wodospadu Double Drop, a taki właśnie był nasz cel.
Niewątpliwie odnieśliśmy sukces. Żałuję, że nie mogłem być tam z wami.
To było dla mnie bardzo ważne. Niemniej wam się to udało.
Pasja Bruce’a do biologii jest zaraźliwa.
Czuję, że zrobiliśmy coś ważnego. Odkrywanie nowych gatunków,
badanie ich, pobieranie próbek DNA.
Zobaczyliśmy coś, czego nikt wcześniej nie widział.
Dzięki nauce coraz więcej rozumiemy,
ale świat skrywa przed nami jeszcze wiele tajemnic.
Tepui to wyjątkowe miejsca na naszej planecie.
Są częścią mojego życia, moją miłością i karierą zawodową.
Więc ta wyprawa jest spełnieniem moich marzeń.
I chciałbym to kiedyś powtórzyć.
A jeśli mi się nie uda, to ta wyprawa będzie moim największym życiowym sukcesem.
Analiza próbek DNA Bruce’a
potwierdziła odkrycie pięciu nowych gatunków podczas wyprawy.
Niezliczona ilość roślin i zwierząt żyjących w Amazonii
nadal pozostaje nieodkryta…
Jeśli nie zostaną objęte ochroną, mogą wyginąć, zanim je odkryjemy.
Towarzystwo National Geographic wspiera naukowców,
którzy chronią cuda tego świata. Wejdź na: natgeo.com/impact.
Explorer zakupił kredyty węglowe.
Napisy: Maria Nizińska