Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OFFLINE
BUDZIK
Tak jest, kurwa! Brawo, Victoria!
Co tam, Vicky?
E-mail z Cloudsystems.
Zostałam główną programistką.
Żartujesz?
Nie, to moje pięć minut.
Vicky, Victoria.
Wideokonferencja za pół godziny.
-Nie widziałaś tego? -Nie.
VICENTE DZWONI
Telefon dzwoni. Daj.
Dopiero usiadłam.
-To Vicente. -Co?
-Vicente. -Cześć, Vicky, jak tam?
Zaraz mam spotkanie. Co chciałeś?
Będę za pięć minut.
Gdzie?
Co? U ciebie z dziećmi.
Po co?
Boże, zapomniałaś?
Tak. Nie, doskonale pamiętam.
Lecisz do Panamy, dzieci zostają u mnie.
Mogłeś napisać na WhatsAppie.
Wypisuję do ciebie od trzech tygodni.
Widziałam. Nie mogą zostać u twojej mamy?
Moja mama zmarła rok temu.
Poniżej pasa, sorki. I tak się nie dogadywaliście.
Pamiętasz, jak pożyczyła kasę i udawała, że nic nie wie?
To tylko cztery dni. Nie chcesz zobaczyć własnych dzieci?
Chcę, w końcu są moje. Kocham je.
Czekałam na nie, myślałam, że będą wcześniej, ale...
Wszystko gotowe, niech wpadają.
Pamiętaj, Julián ma problemy w szkole. Mówiłem ci.
Wiem, z biologii. Nie czai mitochondriów.
-Z matmy. -No, matma, przeciwprostokątna.
Spoko, ogarnę.
Tylko niech nie siedzą cały czas w telefonach.
-Są uzależnione. -Pełna zgoda.
Zero ekranów. Zrobi się.
-Dobra. -Luzik, pa.
-Mogę cię o coś zapytać? -Wal.
Kto zawiezie je do szkoły?
Uber, Easytaxi, Cabify... Nie wiem, DiDi, Beat...
Kto będzie gotować?
PedidosYa, Glovo, Uber Eats... Cornershop...
Prace domowe?
Mają Wikipedię, Google, YouTube'a, Duolingo, TED Talks.
-Rozumiem cię. -Naprawdę?
Też miałam okropną mamę.
Nie jestem okropną mamą, Ángela.
Jestem nowoczesną mamą. Wiem, co mam robić.
Ojciec był okropny, zniszczył mi życie.
Związek z Vicentem też był okropny.
Zawsze się wywyższał,
bo odniósł sukces i zarabiał pieniądze.
Chełpił się tym i mnie poniżał, dupek jeden.
Victoria! Ciągle tu jestem!
Ale to dobry dupek. Dobry ojciec. Żeby było jasne.
Zawsze był wspaniałym tatą i doceniam to.
Chciałabym ci to mówić częściej.
Dobra, na razie.
Co? A ty dokąd? Spotkanie za 20 minut, ogarnijmy tu.
Wpadłam na chwilę.
Siedzisz tu od dwóch lat.
Jak coś, mamy telefon, Instagram, Messengera, Facebooka.
Słonko, rozchmurz się.
Nic nie poradzę.
To tylko cztery dni.
Szybko zlecą.
To twoja mama.
Podnieś kciuk,
jeśli mnie słychać.
Wspaniale,
miło mi. To dla mnie zaszczyt.
Nazywam się Vicky Gallo.
Czyli Wiktoria Kogut.
Bez obaw, mówię po hiszpańsku.
Super, bo aż się spociłam.
To dla mnie wielka szansa. Mam liczne umiejętności.
Jestem odpowiedzialna. Porządek to mój konik.
Wiesz, że wymagamy pełnego zaangażowania?
Jako programistka daję z siebie 100%.
Druga kandydatka gwarantuje całodobową dostępność.
Jest inna kandydatka? Ja większą. 26 godzin dziennie.
Victoria, Ángela nadal tu mieszka?
-Nie da nam pokoju. -Śpię na górze.
Mam spotkanie. Sio.
Przepraszam.
Wiem, jak to jest mieć dzieci.
To dzieci mojego brata.
Wyciszę na chwilę.
Mam ważne spotkanie, sio!
Załatwimy to później. Zamknijcie drzwi.
No i już, przepraszam.
Decyzję podejmiemy dzisiaj o 21 czasu chilijskiego.
Otrzymasz od nas e-mail z nazwiskiem.
O 21. Będę czekać.
Mało. Będę ciągle patrzeć na zegarek.
Dobra, wylogowuję się.
Nie dosłownie, nigdy się nie wylogowuję.
Jestem online 28 godzin dziennie. Do widzenia.
-No weź. -Nie.
Świetnie wyglądacie! Ale się cieszę. Tygodniami na was czekałam.
Sprzątałam, włożyłam bluzkę. Wszystko dla was! Buziaki!
Ale wyrosłeś. Wielkie loki, wielki łeb, wszystko wielkie.
Tylko coś tu wpiszę.
VICKY UTWORZYŁA GRUPĘ „4 DNI”
Zrobiłam nam grupę na WhatsAppie.
„Tak, mamo”. Uwielbiam was słuchać.
Wyślijcie choćby mrugnięcie.
Pierwsza zasada tego domu...
Właśnie. Nie ma żadnych zasad.
Sztosik mamcia!
Zero zasad, siedźcie sobie w telefonach.
Jak wam się rozładują,
to ładowarki walają się wszędzie.
Ładujcie, ile wlezie.
Zmieniłaś hasło do Wi-Fi?
Tak. „Pogięło cię chyba, jak chcesz mi kraść neta”.
„Pogięło” wielką literą. Chodźcie do sypialni.
-Nie działa. -„Chyba” przez „ch”.
Weszło.
Tu będziecie spać.
Luzik, Angela śpi ze mną. Takie życie.
Hej.
-A to kto? -Suń nogi!
-Przestań! -Ciężkie!
To wasze łóżka. Kto gdzie śpi?
-Ja na górze! -Nie, ja na górze.
-Zaklepałem! -Ale ja mam 15 lat, a ty dziewięć.
-Trzy lata różnicy. -Fakt z tą matmą.
-Co? -Nic.
Victoria! Gdzie położyć ubrania?
To cztery dni, trzymaj je w torbie.
W domu mam garderobę.
Tu też, tylko trochę mniejszą.
Jasne.
Nawet przenośną.
Jak pojedziemy do szkoły?
ROWER ZOSTAŁ ODBLOKOWANY!
Te są odblokowane.
Miłego dnia, całusy, do później.
-Ty nie jedziesz? -Ja?
Nie mam nawet butów.
Muszę dostarczyć stronkę.
Nie znamy drogi.
A od czego macie GPS?
Dobra.
Pojadę z wami. Ale tylko raz.
To prościzna. Zobaczycie.
Wpisujecie nazwę szkoły...
Jak jej tam?
-Santa Cecilla. -Santa Cecilla.
Zgrywam się, przecież wiem.
Macie na koszulkach.
I już. Santa Cecilla.
Bez fochów mi tu.
-Ten jest mój. Weźcie te. -Ten mój.
Kupicie sobie drugie śniadanie.
Nie mam kasy.
Jutro oddasz.
-Kocham cię. -Pa.
Droga pani! Dzień dobry, Julián.
Mama Juliána?
-Pani... -Alejandra.
Pani Alejandra?
Dyrektor szkoły pani syna.
No tak. Nowa na stanowisku?
Ta sama od zawsze.
Nie wiem, czy jest pani świadoma,
jak źle radzi sobie z matematyką.
Czytałam uwagę w dzienniczku, podpisałam ją.
Wysłaliśmy e-mail.
Podpisałam elektronicznie.
To nie jest nic poważnego.
Kto nie miał problemów z matmą?
Jest młody. Ma dziesięć lat!
Dziewięć.
A jednak umie liczyć. Uważny jest.
Informowaliśmy, że dostaje wyłącznie złe oceny.
Zbliża się egzamin. Jeśli nie zda, powtórzy klasę.
Cały rok?
Obleje cały, nie tylko część.
Trochę się martwię.
Najlepsza apka do matematyki to Math Professor.
Właśnie pobieram.
No to hashtag: ogarniemy.
Myśli pani, że wystarczy mu jakaś apka?
Czynniki się zsumują.
No bo mówimy o matmie.
-Rozumiem. -Do zobaczenia.
Wymiatasz. I świetnie wyglądasz.
Do widzenia.
-Victoria. -Vicky.
-Pizza. -Dziękuję.
Pięć gwiazdek. Lepiej niż napiwek.
-Victoria? -Vicky.
-Sushi. -Dziękuję. Pięć gwiazdek!
A nawet nie sprawdziłam tempury.
BŁĄD
Podacie keczup?
Poproszę keczup.
Hej.
Wspaniała pogawędka, ale padam z nóg. Idę się położyć.
Odpocznijcie, umyjcie zęby.
ŚCIEMA, PÓJDZIE SPRAWDZIĆ POCZTĘ.
Angela, też jestem w tej grupie.
ÁNGELA ZOSTAŁA USUNIĘTA Z GRUPY
Usunęłaś mnie!
Tak.
ODŚWIEŻ
Nie odpisałaś.
Wpadniesz do Ariki?
No cóż.
Chętnie. Ale ciężko tam dotrzeć.
Ominie cię impreza.
Tak?
Kiedy?
Za miesiąc. Zastanów się.
ODŚWIEŻ
ŁADOWANIE POCZTY
-Co, do diabła? -Co się stało?
Internet chyba padł.
Sprawdzę. Czekaj. Nie ma problemu.
Co się dzieje?
Sprawdzam. Zresetuję router.
I już. Jednak nie.
Co zrobimy bez netu?
Próbuję to naprawić.
Telefon się zawiesił, jakby padł.
Mój też, słonko.
Nie mogę załadować poczty.
-Szlag! -Przesrane.
Wcale nie. Spokojnie.
Oddychajmy. Wszystko gra. Angela, poszukaj świec.
Kiedy kupiłyśmy świece?
Dopisz do listy.
Jest prąd! Super.
-Brak zasięgu. -Brak.
-Brak.
Spytam sąsiadów na czacie.
Nie ma Internetu, więc WhatsAppa też nie.
Nie mam.
Luzik, pójdę do nich.
Na razie. Spokojnie.
Cześć, jestem spod 75. Macie Internet?
Cześć. Spytaj mamę, czy masz Internet.
Cześć, sąsiedzie. Internet?
Cześć, Victoria.
Dzień dobry, panie... sąsiedzie spod 77.
Ma pan Internet?
Nie.
My też nie.
Na całym piętrze padł.
Nigdy nie miałem Internetu.
-Nigdy? -Nigdy.
-Ale nigdy? -Przenigdy.
Całkowicie nigdy?
Całkowicie.
ŁADOWANIE POCZTY
BRAK POŁĄCZENIA
Wszystkie satelity geostacjonarne
przestały działać z powodu erupcji na Słońcu.
Wyrządziła nieodwracalne szkody
w sieci internetowej.
Profesorze, ostatnia taka burza słoneczna miała miejsce w 1859 roku.
Ta była jeszcze gorsza.
Co się stało?
Jak ona wpłynie na życie na planecie?
Na pewno je zakłóci.
Telewizja działa, ale niezbędny Internet nie.
Telefony komórkowe też nie działają.
No to jestem offline.
Cyfrowy blackout trwa.
Odwołano wszystkie loty krajowe
i międzynarodowe.
Tata nie będzie mógł wrócić.
Powtarzamy.
Cała planeta została pozbawiona Internetu.
Mamo!
Halo!
Mamo!
Co?
Przepraszam.
Jak w grze.
To wszystko przez Internet?
Tak. Wielki powrót wieków ciemnych.
Ostrożnie.
Z drogi. Przepraszam.
Co się dzieje?
Nie wiem. Zamknęli bank.
Przepraszam. Ostrożnie.
Otwórzcie bank!
Dalej.
Przepraszam.
Nie działają!
Spadamy. Jedzie taksówka.
Czekajcie. Taxi!
Tutaj! Nie widać mnie?
Kolejna. Taxi!
-Wsiadajcie. -Moment. Macie gotówkę?
Skąd, jak bankomaty padły?
O co ci biega?
Pójdziemy pieszo.
Trzymajcie się mnie.
Nie tutaj. Chodźmy tam.
Cholera, nie ma Internetu.
Nie ruszajcie się.
POBIERZ APLIKACJĘ, ZESKANUJ I PEDAŁUJ!
W nogi!
Ostrożnie.
-Jedźmy tędy. -Nie.
-Wczoraj było w lewo. -To inna droga.
Ostrożnie. Pospieszcie się.
Trzymajcie się blisko.
Nie zostawaj z tyłu, Julián.
Prawie na miejscu.
To nie tu. To nie szkoła.
To mały przystanek.
A ty co? Przykro mi.
Zajęte.
Znajdźcie sobie inne.
Nie puszczajcie. Bierzcie je.
-Dokąd jedziemy? -Mały przystanek.
Potem do szkoły.
Przepraszam.
Czemu kolejka stoi?
Karty nie działają.
Przepraszam, czekają na mnie.
Tak nie wolno.
Przepraszam.
Bez dotykania.
Dużo ludzi czeka, rowery się nie mieszczą.
-Chodźmy schodami. -Przepraszam. Ostrożnie.
Nie jest wysoko, spójrzmy...
-Czternaście pięter. -Aż 14 pięter?
Nie wchodzę.
Było 19, a nie 14.
Dziewiętnaście! Jesteśmy!
Wyobraź sobie, że od razu bym powiedziała.
Też bym narzekała.
Zostańcie tu. Zaczekajcie dwie sekundy.
Skąd ten rower? Ma pani Internet?
Rozwaliłam blokadę.
Victoria Gallo, programistka.
Nowa główna programistka.
Nie mamy żadnych informacji.
Ktoś musi je mieć.
A to kto?
Dyrektor komunikacji.
-Susana. -Ani słowa.
-Dobry. Cloudsystems? -Tak.
Jestem Raquel.
Nowa główna programistka.
Victoria. Druga kandydatka.
-Druga? -Tak.
Przepraszam.
Z kim możemy porozmawiać?
Z szefem kadr.
Gdzie jest jego biuro?
Tam, obowiązuje kolejka.
-Mam sygnał. Co robić? -Dzwoń pod 103.
-Przepraszam. -Tak.
-Chciałabym... -Chcę spytać...
Ja pierwsza.
Kto jest główną programistką?
Wysłaliście państwo wczoraj maila.
Musicie zaczekać na Internet.
Jeśli wróci. Porozmawiam z Ricardem.
-Z Ricardem? -Tak.
Kim jest Ricardo? Może nam pomoże.
Clara? Julián?
Clara?
Clara? Julián?
Stójcie!
Co wy wyprawiacie?
-Jedziemy do taty. -Czemu?
Jak to „czemu”?
Rozejrzyj się, świat się rozsypał.
A ciebie obchodzi praca.
Chwilę. Teraz jedziemy do szkoły.
Niby jak?
-A co? -Jesteśmy spóźnieni.
Ty nie masz Internetu, a my matki.
Nie, wróć. Jesteśmy dzieciakami twojego brata.
Przesadzasz. Jesteśmy kwita.
Nie nazywasz mnie mamą.
-Bo mnie tylko urodziłaś. -Nieprawda.
Jestem na bieżąco. Lajkuję ci posty.
Mamo, kochamy ciebie, a nie lajki.
Trzeba było mówić.
Nie będę już niczego lajkować.
Nie ma Internetu. Jak miałabyś lajkować?
Dobra.
Jesteśmy zestresowani. Uspokójmy się.
Kupmy sobie coś smacznego.
Nie pójdziemy do szkoły, bo jest za późno.
Porozmawiamy w domu. Dobra?
-Dobrze. -Dobrze.
Chodźmy. Robi się niebezpiecznie.
Chodźmy w bezpieczne miejsce.
Julián, ostrożnie. Zejdź.
Przepraszam. Co się dzieje?
Karty nie działają.
Można brać towar bez płacenia.
Lucho, zostaw, to wegańskie.
Mięso.
-Lucho, weź wino. -Białe czy czerwone?
Którekolwiek. Czekam na parkingu.
Chodźmy na dział z nabiałem.
Nie toleruję laktozy.
Za młoda jesteś na nietolerancję.
Ale jem tofu.
Tofu to nie jedzenie.
Bierzcie cokolwiek.
Poszukajcie czegoś na śniadanie.
-Byle razem. -Julián.
Moje.
Zostaw!
Przepraszam.
Nie kradnę. Chętnie zapłacę.
Karty nie działają. Wszystko odłożę.
Brakuje mi sera i mleka. Dziękuję.
-W porządku? -Tak, w porządku.
Wezmę ser, bo to ostatni.
Mleko sobie weź. Ser pierwsza zobaczyłam.
Zawiąż buty, bo upadniesz.
Dzięki.
Szybko.
Uwielbiam zakupy!
Są fajne.
ŁADOWANIE POCZTY
BRAK POŁĄCZENIA
Nie sądziłam, że tyle będę bez netu.
Ja też. Dwa dni to wieczność.
Ja zawsze miałam net.
Nie sądziłem, że może się skończyć.
A szkoła?
Mamy sposób, nie zdradzimy.
Buchnęliśmy rowery.
Pa! Miłego dnia!
Dałam ci lunch, Julián.
Puszkę tuńczyka i otwieracz.
Całusy!
Pani Victorio!
Uwaga, z drogi!
FACE TO FACE - POWIADOMIENIA
Razy minus dwa, co daje minus 34.
Oto całe działanie.
Minus dwa, otwieramy nawias.
Pięć plus, otwieramy nawias.
Cztery, otwieramy.
Sześć minus, otwieramy.
Dwa do potęgi czwartej minus jeden, zamykamy nawias.
Podzielić przez trzy, zamykamy.
Minus, podwójny nawias.
Pierwiastek z dziewięciu plus siedem. Zamykamy.
Podzielić przez minus dziesięć.
Zamykamy nawias. Razy osiem, zamykamy. Łatwizna.
Minus dwa i otwieramy nawias.
Pięć plus cztery plus osiem.
Czemu? Przepisuję pięć. Cztery razy jeden, cztery.
Ósemka tutaj.
Dwa minusy dają plus.
Pięć plus cztery plus osiem daje nam 17,
co mnożymy przez minus dwa.
W sumie minus 34.
Jasne?
Minus dwa, nawias...
Clara nie chce ze mną rozmawiać.
Teraz?
Trochę niżej. Tak.
Może to przez tego chłopaka.
-Kogo? -Tommy'ego.
Jakiego?
Tego surfera.
-Jakiego surfera? -To jej wielbiciel.
Jest smutna, bo nie może z nim rozmawiać.
Czemu mi nic nie mówi?
Dobrze, jak wiadomości odsłuchuje.
No to jej wyślij wiadomość głosową.
Nie mamy Internetu. Jak?
Możemy zmienić temat?
Zostawiłam miseczkę na posty.
Proszę bardzo.
SZUKAM KOREPETYTORA Z MATMY
I już.
To jak powiadomienie.
O której koniec lekcji?
O piętnastej. A co?
Nic. Jest 15.05.
Szlag!
-Vicky! -Co?
-Rower! -Szlag!
Tutaj.
Przepraszam!
Spóźniłam się. Nie miałam jak napisać.
Chodźmy, bo facetka przyjdzie.
Wreszcie! Wszystko w porządku?
Tak. Jesteśmy spóźnieni. Chodźmy.
Martwię się o pani syna.
Poległ dziś z geometrii.
Zależy, z jakiego kąta patrzeć.
Wyszło mi. Lecimy.
Do widzenia!
Do widzenia.
Ale rowery zabierzcie.
Kto przeniósł znak?
Przepraszam.
I już.
-Pani spod 75? -Tak.
Szuka pani korepetytora?
-Mam dla pani kogoś. -Kogo?
Rigoberto spod 77.
Właściciel sklepu z narzędziami za rogiem.
Dzięki niemu mój wnuk zdał do następnej klasy.
Teraz jest inżynierem i mieszka w Toronto.
W Kanadzie.
Pomóc, złotko?
Nie trzeba.
Powoli, ale pewnie.
Inżynier?
Rok 1967.
Olimpiada matematyczna w Buenos Aires.
Chłopiec z prawej to ja.
Robią takie olimpiady?
-Panuje ignorancja. -Owszem.
Matematyka jest piękna.
Przepiękna. Tylko ma złą reputację.
Tak.
Oddałbym wszystko, żeby móc uczyć. Nie dotykać!
Ale dzieciaki nie słuchają, bo tylko siedzą w tych telefonach.
Nic innego nie robią. Tragedia.
Za moich czasów były narkotyki.
Teraz jest Internet.
To zabija szare komórki, więc słabo radzą sobie w szkole.
A kto jest winny? Rodzice!
Muszą wziąć odpowiedzialność za edukację swoich dzieci.
To logiczne.
Dlatego tu jestem.
Pomoże pan mojemu synowi z matematyką?
Nie!
Nie, nie mam czasu.
Tylko chwilę. Same podstawy.
Dodawanie, odejmowanie.
Mnożenie. Te całe nawiasy.
I dzielenie, właśnie.
Jakie ma oceny?
Ma czwórki
i piątki.
Tylko z tą matmą szaleje.
Cóż, nie mogę odmówić.
-Naprawdę? -Tak.
Dziękuję, Rigoberto. Naprawdę.
Masz piękne mieszkanie.
Jak w muzeum. Takie...
-Telefon stacjonarny! -Oczywiście.
-Działa? -Nie dotykać!
-Przepraszam. -Działa.
Miałem gołębie pocztowe, ale wyzdychały.
Ostatniego zżarł kot.
Naprawdę?
Nie. To żart.
-Podoba ci się surfer? -Ángela, ty gaduło.
To nie twoja kuzynka.
A kto?
Mój matczyny instynkt.
Porozmawiaj ze mną. Powiedz, co tam u ciebie.
Nigdy nie udzielasz mi rad na żywo.
Wysyłasz mi tylko wymówki albo durne memy.
Dobra.
Cześć, Clarita. Tu twoja mama. Co tam u ciebie?
Co ty wyprawiasz?
Cześć, Clara, to znowu ja.
Nie musisz odpowiadać. Pamiętaj, że możesz mi zaufać.
Całuję.
Przecież to absurd.
Bardzo ci dziękuję za wiadomość. Cudowna.
To dla ciebie absurd,
ale...
chcę wiedzieć, kto ci się podoba i co cię z nim łączy.
Chcę pogadać, do cholery.
Daj mi szansę.
Choćby na okres próbny. Siedmiodniową subskrypcję.
Gwarantuję zwrot pieniędzy.
To krótka wiadomość, nie przedłużam.
Buziaki, pa.
Cześć, Vicky.
Chciałam ci tylko powiedzieć,
że poznałam kogoś na Instagramie.
Jest surferem, mieszka w Arice.
Nazywa się Tommy.
I... sama nie wiem.
Jest uroczy.
Uroczy i...
Lubię go.
Bardzo go lubię.
Nie rozmawiałam z nim.
Nie odzywa się od czasu awarii.
Prawda jest taka,
że się martwię.
Cieszy mnie ta wiadomość.
Dwie emotki kciuka w górę.
Też chcę ci coś powiedzieć.
Emotka z otwartymi oczami.
Juliána uczy nasz sąsiad, który ma
telefon stacjonarny. Emotka telefonu.
Stowarzyszenie Surferów w Arice, emotka deski surfingowej,
też pewnie ma telefon stacjonarny. Może jakoś go złapią.
Emotka z zamkniętymi oczami.
Możemy się dowiedzieć.
Kończę, buziaki.
Trzy emotki całusa. Czerwone serduszko.
Mam zamknąć drzwi?
Nie.
Zostaw otwarte.
Idę.
Co to za ponura mina?
Powiedziałaś mu, że mam czwórki i piątki?
Nie chce mnie uczyć.
Powiedziałam, że możesz nie zaliczyć.
I że szaleję za matmą?
Z matmą. W złym znaczeniu.
Może jest stary i słabo słyszy.
Porozmawiam z nim.
Poszedł do sklepu.
Też tam pójdę.
Wszystko sobie z nim wyjaśnię.
Czego panu trzeba?
Pamięta pan moją ciotkę Zenaidę?
-Oczywiście. -Moja ciocia.
Pańska przyjaciółka.
Była dla mnie jak matka.
A mama? Gdzie jest?
Zmarła.
Niemożliwe. Jak to? Taki okaz zdrowia.
-Tak. -Musiała chorować.
-Czego ci potrzeba? -Tego.
Zostawiła mi skrzyneczkę.
Taką, z mnóstwem rzeczy.
-Z drobiazgami. -Uszkodziła się?
Nie. Ma takie...
-Szufladki. -Nie.
Przegródki.
I taki dynks mi tu odpadł.
-Uchwyt? Do otwierania? -No, wihajster taki.
-Mam uchwyty. -Ma pan?
Moja kolej.
Oto one.
Mam dwa czarne.
-Dwa białe. -Wie, co robi.
W takim razie wezmę te.
To wszystko.
Dziękuję. Wezmę na zeszyt.
-Tak, dopiszę. -Do zobaczenia.
Pracuję. Prowadzę sklep.
Chcę coś kupić.
-Co takiego? -Chcę kupić...
To. Biorę.
To nie na sprzedaż.
Skłamałam. Wiem, nie powinnam.
Przyznaję, przepraszam.
Julián nienawidzi matematyki.
Od wkuwania matmy wolałby już jeść szkło.
Nie zmyślam. Naprawdę tak powiedział.
Co z ciebie za matka?
Taka, która zrozumiała swój błąd
i przyszła błagać o kolejną szansę.
Nie, dziękuję.
Daj mi pracować.
Proszę, Rigoberto.
Najpierw napraw relację z synem.
Nie mieszkam z nimi.
Ich ojciec przejął opiekę kilka lat temu.
I dobrze.
Bo jestem najgorsza.
A teraz mam szansę pomóc Juliánowi
i nie chcę jej zmarnować.
-Cukierka? -Nie, dziękuję.
Cukierka odmawiasz?
-Poproszę. -Za późno.
A jeśli pomogę panu w sklepie?
Zrobimy mały barter.
To znaczy?
Wymiana.
Ja dam coś panu, a pan mnie.
Znam to słowo. Ale czym mamy się wymienić?
Czasem.
Pan kilka godzin poświęci Juliánowi,
a ja spędzę wiele godzin, pomagając w sklepie.
Nie nadajesz się.
-Bo jestem kobietą? -Nie.
Tu trzeba empatii,
której brak ci wobec własnych dzieci.
Proszę dać mi szansę.
Siedmiodniowy okres próbny.
Jak na platformie streamingowej.
Niech będzie.
Jak coś będzie nie tak, odwołujemy deal.
Dam panu spokój na wieki.
Mogę zacząć już teraz.
Jestem dostępna.
To jak?
Nie.
Co to znaczy?
PROSZĘ O KUPNO LEKARSTW. LOKAL 71.
Ktoś już to widział.
Nie wiem, czyj to pomysł...
Proszę bardzo. Wszystkie są, z wyjątkiem tego.
Zamówiłam na jutro.
Dziękuję, słonko. Niech cię Bóg błogosławi.
Jak coś, proszę mówić.
Potrzebuję czegoś na lęki, ale nie mam recepty.
To ponoć narkotyki.
Z receptą je wykupię.
BUDZIK
JUTRO O 11 W SKLEPIE
Klienci przychodzą porozmawiać.
-Trzeba rozmawiać. -Wiem.
Rozumiem. Mówił pan.
Dam radę, bez obaw.
Myślisz, że sama sobie poradzisz?
No pewnie, luzik.
Jestem w megaformie. Pan spojrzy.
Ale co dwa?
-Nie dwa. V jak Victoria. -Jak Victoria.
-Czyli dasz radę? -Tak.
Tak.
-Powodzenia. -Tak jest.
Dobrze, Julián.
Dlaczego chcesz uczyć się matematyki?
Żeby zaliczyć?
Zgadza się, to pomaga.
Ale matematyka rozwija inteligencję,
wyostrza krytyczne myślenie.
Buty, buty.
Buty!
Julián!
Chcesz zrozumieć matematykę
czy po prostu zaliczyć?
Zaliczyć.
Dobra.
MATMA DLA OPORNYCH
-Witamy. -Dzień dobry.
-Wszystko dobrze? -Tak, dziękuję.
W czym mogę pomóc?
Szczerze mówiąc,
potrzebuję męża.
No ale tak bardziej z towarów.
To sklep z narzędziami. Czego potrzeba?
Pędzle.
Ten zielony jest ładny.
-Chce pani obejrzeć? -Nie.
Tylko mówię, że ładny.
Tak samo te wkrętaki.
Śliczne!
Podać?
I te kolorowe tarcze takie ładne.
Jedna, dwie, trzy, cztery. Osiem, dziewięć.
Mam podać?
Nie, na co mi tarcze?
Lubisz rozmawiać z klientami?
Uwielbiam.
Panie Rigoberto, jestem.
Wejdź.
Proszę.
Moja siostra prosi o przysługę.
O co chodzi?
No bo wie pan...
Koleżanka zachorowała.
Mogę skorzystać z telefonu?
-Jasne, stoi tam. -Tak?
Dziękuję.
Jak się z tego dzwoni?
To wojskowa krótkofalówka z 1940 roku.
Telefon to ten drugi, zielonkawy, trochę niżej.
Dobrze.
Masz pracę domową?
Tak, jest tutaj.
Dobrze.
Zobaczmy.
Źle.
Źle. Źle. Nie.
Suma się zgadza.
-Naprawdę? -Dobrze!
Jest nadzieja.
Źle. Źle.
Chyba nie działa.
To znaczy?
Tak, już daję.
Koleżanka ma się lepiej. Surfuje.
Dziękuję.
Halo?
Cześć!
Co potrafisz?
Poziom zaawansowany Illustratora, Photoshop, InDesign, projektowanie stron,
ulotki, opakowania, infografiki, grafika wektorowa.
Pracuję też z Kalendarzem Google, Trello lub Stark.
Możesz zacząć już dziś?
-Dziś? -Tak.
-Teraz? -Tak.
-Jesteśmy z jednej branży. -Naprawdę?
Tak, tamta dziewczyna stworzyła kod, który wykrywa scam. Najlepszy.
Robi na zmywaku.
-A co ty robiłaś? -Byłam influencerką.
Tysiące obserwujących. Miliony.
-Miliony? -Mnóstwo sponsorów.
Za nic nie płaciłam.
-Rany. -Teraz płacę.
No tak.
Siódemka prosi o rachunek.
Idę.
-Cristina... -Tak?
Który to siódemka?
Możesz przyjść jutro?
Akurat mam wolne.
Po południu?
MATMA DLA OPORNYCH
SKLEPY DLA OPORNYCH
Komu lody? Po jednym.
Dobre.
Ángela, pokroisz cebulę?
Oszalałaś? Mam przerwę.
-Pomogę ci. -Nie.
Nie, pan siedzi.
-Coś podać? Wodę? -Wino.
A teraz Los Auténticos Decadentes!
Uwielbiam tę piosenkę!
Nie wiem, co się ze mną dzieje Gdy jestem z tobą
Twój uśmiech mnie hipnotyzuje Twe spojrzenie rozbraja
Nic ze mnie nie zostało
Topię się jak lód na słońcu
Śpiewaj dalej, a wyjdę.
Nie po to dałem wam radio.
Nigdy nie wybieram, dokąd chcę iść
Bo chcę tylko iść z tobą
Żyję, krążąc wokół ciebie
Jak porzucony pies Co łazi za tobą po ulicy
Powiedz coś!
Ale nie jestem twoim więźniem Nie jestem jak robot
Po prostu w tobie coś ujęło mnie
Ale nie jestem twoim więźniem Nie jestem jak robot
Po prostu w tobie coś ujęło mnie
Ujęło mnie
Ujęło
Ujęło mnie
Brawo!
-Pomóc ci? -Wszystko gotowe.
-Płaczesz? -Nie, to przez cebulę.
Ale moc.
Silvia, podłączasz lampkę do zepsutego gniazdka?
Nie, lampę w salonie.
Tę z podróży poślubnej w Paryżu?
Tak.
Rety, prawdziwa perełka.
To jest standardowe, ale polecam porcelanowe.
-Są wytrzymałe. -Dobrze.
Nie wiem, czy mam drobne.
Zapłacisz później.
-Zapiszę sobie. -Dziękuję, Vicky.
-Jak coś, wrócę. -Oczywiście.
Wrócisz, bo coś zostawiłaś.
-Co takiego? -Gniazdko. Przyszłaś po nie.
-Po gniazdko. -No tak.
Musimy porozmawiać.
Masz numerek?
Weź numerek.
-Nikogo nie ma. -Przestrzegamy zasad.
Zaczekamy na twoją kolej.
Numer dziewięć?
Dziesięć?
-Jedenaście? -Mój!
Jak mogę pomóc?
Znajomi z kawiarni dali mi poufny cynk.
-Jaki? -Taki, że w mordę.
-Słucham. -Dobra.
Wygląda na to, że jeden z satelitów przeżył wybuch
i wysyła sygnał do kilku miejsc.
-Ożeż w mordę! -Mówiłam!
Powiem ci gdzie.
-Gdzie? -Na północy!
-Dokładniej? -W Belén.
-W chilijskim Betlejem? -Też zapytałam.
To tutaj, niedaleko Ariki!
Tutaj!
Nie do wiary, znak od Boga jak nic.
Prowadzi nas Gwiazda Betlejemska. Jezusowa.
A tobie po co Internet?
Dla pewności.
Wiele dni żyję w niepewności.
Muszę wiedzieć, czy dostałam tę fuchę.
Gdzie jest Santiago?
-Tutaj. -Santiago.
I jedziemy do... Tu jest Arica i Belén.
To nie 2500 kilometrów na północ?
Jak tam dotrzesz? Samoloty nie latają.
SKLEP ŻELAZNY „ANITA”
Niech zerknę. Jest.
Na specjalne okazje.
Tak się cieszę, że zapukałaś do moich drzwi.
Pomogłaś mi w sklepie i wyświadczyłaś ogromną przysługę.
Pozwoliłaś uczyć Julián.
Dla starego człowieka jak ja
najważniejsze jest poczucie przydatności.
-Na zdrowie. -Zdrowie.
Za mocne?
Nie, w porządku.
Też chcę ci podziękować.
To dla mnie ważne, że mu pomagasz.
-Na Boga! -Dziękuję.
Jestem twoim dłużnikiem.
Proś, o co chcesz.
Mam pewną sprawę, ale najpierw dodam sobie odwagi.
Słucham.
-Urlop? -Urlop?
Tak, urlop!
My. Wy, ja, rodzina.
Ale gdzie?
To niespodzianka.
-Arica. -Ángela!
-Arica? -Dlaczego?
Bo jest tam ładnie i tam nie byłam.
Zasługujemy na porządne wakacje.
Poza tym Clara odwiedzi kolegę, za którym bardzo tęskni.
Miłej podróży, nie jadę.
Nie ma opcji. Czemu?
Za tydzień egzamin. Nie nauczyłem się.
Tyle się ucząc?
Jestem przygotowany w 70%,
ale pozostałe 20% jest najważniejsze.
Bez obaw. Pojedzie z nami ktoś, kto ci pomoże.
-Kto? -Rigoberto!
Ángela!
Rigoberto.
-Julián? -Co?
-Masz zeszyty? -Jak myślisz?
Że nie, dlatego pytam.
-Mam. -Dobrze.
-Julián, masz zeszyty? -Tak, przestań pytać.
Zostawiłeś zeszyty i książki.
Dajcie mu spokój.
Jest Rigoberto.
Super!
To żart?
Wyśmienicie.
-I jak? -Doskonale.
To cela.
-Nie. -Tak.
Zamknięta i pozbawiona okien, ale...
Nie pojadę sklepową furgonetką!
Spokojnie, nikt się nie dowie.
Jak tam z tyłu?
Super, podziwiamy widoki.
Mogę wszystko relacjonować.
Minął nas czerwony samochód.
Minął nas samochód. Wiele samochodów.
Jesteśmy na moście. Most, most, most.
Minął nas samochód.
Autostrada, ciężarówka.
Z przyczepą.
-Dość, Victorio. -Dość, mamo.
Możesz jechać szybciej.
Jeśli chcesz.
Daj jej miodu, przecież pójdzie.
Jak chcesz jechać szybko,
to jedź.
Jak statek kosmiczny.
Chyba się wleczemy.
Inne auta...
Znaki podają maksymalną prędkość.
Minimalną też by mogły określać. To niebezpieczne.
Ktoś się nam wklei w zderzak.
Tak każdy cię dogoni.
Spójrz. Widziałeś żółwia?
Wyprzedzimy babuszkę?
Dasz radę. Gaz do dechy, Rigoberto!
Nie dogonimy jej.
-Tak? -Julián musi siusiu.
Mamy się zatrzymać?
-Tak. -Dobra.
Każę mu przyspieszyć.
Przepraszam!
Cudownie.
Kto chce mieć Internet przy takich widokach?
-Ja. -Ja.
-I ja. -Ja też.
Jedziemy dalej?
-Tak! -Poproszę.
Jedźmy, niewdzięczne gnojki.
-Nic tu nie ma. -Nic.
Nic.
Do wozu! Dalej!
Posrane pokolenie.
Dalej, Toretto! Ruchy!
-Co się stało? -Nic.
Czego szukasz?
Kremu na trądzik. Nie mogę znaleźć.
Stresujesz się?
Nie, niby dlaczego?
Ja bym się stresowała.
W końcu jadę do chłopaka, który mi się podoba.
„Nie znam go, ale go lubię.
„A jak mnie nie polubi?
„A jeśli polubi?
„Muszę się z nim przespać?
„Tak?
„Mam tak zacząć życie łóżkowe?”
Rozumiem.
Ale to twoje dziewictwo.
Twoje ciało.
Mężczyźni chcą to wykorzystać.
Ale to nie trofeum.
Jeśli chcesz, i to z nim, to śmiało.
Jeśli nie jesteś gotowa, to nie.
Twoje ciało, twoja decyzja.
Dobra?
Dobra.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Komu soku?
-Komu soku? -Mnie nie.
Teraz możemy wznieść toast.
Za naszego kierowcę.
Rigoberto, dziękuję za wszystko.
-Dziękuję. -Zdrowie.
-Zdrówko. -Zdrówko.
Przemowa!
Mam 80 lat. Nie sądziłem, że pojadę gdzieś
z taką dziwaczną rodziną.
To najgorszy pomysł, jaki miałem.
-Na zdrowie! -Zdrowie.
Na zdrowie.
Podaj dokładny adres.
Clara?
Suko jedna!
Jedziemy!
-Co się stało? -Już zapłacone.
Nic nie zjadłem!
Zrobię ci kanapkę na drogę. Wystarczy.
Chciałem ciasto.
Szybko!
Clara!
Pogadamy później.
-Ja tak nie mówię! -Mówisz.
Nie skapnie się.
Rigoberto, wsiadaj, na Boga!
Szlag.
Vicky.
Nie tak szybko!
Vicky!
Za szybko!
Spokojnie.
Co się dzieje?
Chodzi o tę niespodziankę.
To znaczy?
Nie mogę wam powiedzieć.
-Jaką niespodziankę? -No weź.
Nie mówiłam, ale to naprawdę coś.
Nie pędź tak!
Co się dzieje?
Szlag!
BELÉN WITA
Co jest, Vicky?
-Zaraz wracam. -Dokąd idziesz?
Dwie minuty, czekajcie.
-Co jest? -Dwie minuty.
Vicky.
-Vicky. -Victoria.
Rigoberto jest na pace. Pomóżcie mi.
Rigoberto.
Rozprostuj nogi, złap trochę słońca.
Daj rękę.
Mamo!
Macie zasięg?
Nie, jeszcze nie.
Wcześniej był, teraz nie ma.
Kuźwa!
Mamo!
Czekajcie.
-Mamo... -Boże jedyny!
Jedźmy już.
Zaczekaj. Zasięg się pojawia i znika.
Jeszcze kilka minut.
-Chodźmy. -Chodź.
Tylko parę minut. Na pewno złapię zasięg.
Nadal jesteś gównianą mamą.
Wtedy przyjechałabym sama.
Tylko pięć minut. Proszę o zbyt wiele?
Chcę wiedzieć, czy dostałam pracę.
To jest ta niespodzianka?
Całe życie marzyłam o tej pracy!
Zawsze mówiłaś, że miałaś okropnego ojca.
Gratulacje, dorównałaś mu.
Świetnie.
Clara!
Jesús!
Przepraszam.
-Słucham? -Pomóż z bagażami.
Oczywiście.
Życzę państwu miłego pobytu.
Dziękujemy.
Hotel Arica.
Rigoberto, twój pokój.
-A klucz? -To jest klucz.
Oddam wam apartament, jeśli chcecie.
Nam zostało to.
Nie chcę tego mówić, ale ostrzegałam.
-Chcę umrzeć. -Przestań nawalać.
Umrzesz sobie w Santiago.
Nie obiecuję.
Idę do baru. Muszę się odstresować po tej aferze.
Na razie.
Zaczekaj.
Prosiłaś o drugą szansę. Zmarnowałaś ją.
-Rigoberto. -Posłuchaj.
Moja żona Ana i ja zawsze chcieliśmy mieć dzieci.
Choć nie mogliśmy.
Gdy patrzę na ciebie,
zastanawiam się,
dlaczego niektórzy ludzie,
nawet nieprzygotowani, sprowadzają na świat dzieci.
Na jaką matkę zasługują twoje dzieci?
Znasz odpowiedź.
To na pewno klucz?
Robi się tym tak.
Mamo!
Co?
-Clary nie ma! -Co?
Nigdzie jej nie ma!
Clara!
-Clara! -Zobacz tam.
Przepraszam.
Szukam córki. Widziałaś ją?
Widziałeś ją może?
Nie ma jej.
To moja córka. Widział ją pan?
-Tak. -Gdzie?
Nie widziałem.
-Możemy zapytać Jesusa. -Poproszę.
Jesus!
Bracie, wiadomości dochodzą!
Mamy neta!
Nie gadaj! Czekaj!
-Jest Internet! -Mamy Internet!
Faktycznie. Działa.
DZWONI VICTORIA
Znów z nami jest!
-Clara? -Nie, Internet.
A co z Clarą?
-Nie ma jej. -Nigdzie.
A dzwoniłaś do niej?
Pięćdziesiąt razy. Nie odbiera. Zlokalizuję ją.
Musi być na imprezie.
-Jakiej? -Surferskiej.
-Kto ci to powiedział? -Clara.
-Kiedy? -W Santiago.
Teraz mi mówisz?
Nie pytałaś.
Jak miałam spytać?
-Skąd miałabym wiedzieć? -Znalazłem ją.
Jest! Pojawiła się.
Nie, Vicente! Akurat teraz.
Halo? Jestem bardzo zajęta, oddzwonię. Do widzenia.
-Tata! -Przepraszam.
Nie jestem w nastroju do rozmowy z byłym mężem.
Na miłość boską, słyszę cię.
-Przepraszam! -Tak trudno się rozłączyć?
Nie wiem, mam problem.
Naciskam, ale się nie rozłączam przez moje grube, spocone paluchy.
Najpierw to. Clara jest tutaj.
Zostań z Rigobertem.
My jej poszukamy.
A ty co? Mamy neta.
Mam to gdzieś.
Cześć!
Cześć.
Szukam Tommy'ego.
Nie ty jedna.
Nie bądź złośliwa.
Gdzieś się kręci.
Dzięki.
Ludziska, sieć działa!
Tommy!
-Clara. -Hej, jak się masz?
Przedstawię cię wszystkim.
Chłopaki, to jest Clara.
Przyjechała z Santiago, przywitajmy ją ciepło.
Tak!
Co ci podać? Piwko?
Rum, wódka, piscola?
-Piwko. -Piwko?
Poszukam w środku.
-Szlag! -Co?
Wyłączyła lokalizację.
Ale widziałam, gdzie była.
Przepraszam!
Uwaga!
Ostrożnie!
Co ty robisz?
-Twoje piwko. -Nie chcę.
To jest Rosario.
-Cześć, Clara. -Cześć.
Przyjechała specjalnie na imprezę.
Nie.
Przyjechałam do ciebie. Tak się umówiliśmy.
Zaszło nieporozumienie.
Co jest?
Nie wiem, ledwo ją znam.
Jesteś okropny. Zaprosiłeś mnie, żeby się pośmiać?
Jesteś kłamcą i masz mnie gdzieś. Oszukałeś mnie.
-Wyluzuj. -Co?
Zaprosiłeś mnie i nawet na mnie nie spojrzysz!
Nie chciałeś mnie poznać?
Źle mnie zrozumiałaś.
Wiesz, ile tu jechałam?
Ty się nie zmienisz.
-Dupek jak zwykle. -Co?
To miały być wakacje.
Myślałyśmy, że ci zależy.
Dałyśmy ci szansę. Ja ci ją dałam.
-Co ty chrzanisz? -Idź do diabła.
Halo?
Na pewno?
Dobra. Zaraz będę.
Panie Rigoberto...
Który to Tommy?
Tommy?
-Tommy? -Jesteś Tommy?
Gdzie on jest? Który to Tommy?
-Tommy? -Tak.
Jesteś Tommy?
Nie, to on.
-Ty? -Tak, co jest?
Gdzie Clara?
-Tępa dzida. -Że co?
To moja córka. Gdzie jest?
Nie wiem. Była tu i się zmyła. Nie widziałem jej.
Gdzie dziewczynka, idioto?
Przecież ma 18 lat.
Nie 18, tylko 15.
Jesteś albo palantem, albo zboczeńcem.
Wyszła 20 minut temu.
Nie znam jej. Nie wiem, kim pani jest.
Nie mów tak. Zawsze byłam obecna.
Może się oddaliłam, ale próbowałam.
Z ojcem zawsze im było łatwiej i lepiej.
Mnie ojciec porzucił.
Kto się tobą zajmował?
Moja mama.
Mama!
To jak to było?
Zostawił nas dawno temu. Wyszedł i nie wrócił.
Pytam o Clarę.
Nie mam pojęcia.
Nie wiem, dokąd poszła.
Chodźmy.
Banda idiotów!
Spokojnie.
Pamiętaj, kto się tobą opiekował. Mama!
Dupki!
Spokojnie.
-Idź do hotelu. -Dlaczego?
Jeśli Clara tam jest, zaopiekuj się nią.
Myślisz, że tam będzie?
Nie, na wszelki wypadek.
Gdzie czułaby się bezpieczna?
W domu Vicentego.
Przepraszam!
Widzieliście ją?
Widzieliście tę dziewczynę?
Widzieliście ją gdzieś w okolicy?
Widziała ją pani?
Nie?
Czy ta dziewczyna kupiła tu bilet?
Nie.
Czy ta dziewczyna kupiła tu bilet?
-Tak. -Tak?
Chwilę temu. Z chłopcem.
Co? O której odjeżdża autobus?
Pięć minut temu.
Proszę pani! Rower!
Kuźwa!
Przepraszam!
Spadówa!
-Przepraszam! -Lusterko mi urwałaś!
Przepraszam!
Ile jeszcze? Przepraszam.
CLOUDSYSTEMS - ŁĄCZNOŚĆ NAWET NA KSIĘŻYCU
Ożeż w mordę.
Coś się rusza.
Za stara jestem.
Cholera, są takie same.
Julián!
Clara!
Julián!
To mama?
Niby jakim cudem?
To mama. Znalazła nas.
A ty co, wariatko jedna?
Clara! Julián!
Tu jesteśmy!
Skąd wiedziałaś?
Nie wiedziałam.
Ale nas znalazłaś.
Proszę wysiąść. Mamy rozkład jazdy.
Wiem, to tylko parę minut.
Zbyt dużo czasu
spędziłam bez was.
Okłamałam was,
żeby was tu zabrać.
I macie rację, wyparłam się was.
Nie na długo, ale zrobiłam to.
I coś się stało.
Gdy nie było Internetu...
poczułam z wami więź.
I nawaliłam.
Znowu nawaliłam.
Ciągle to robię.
I mnie to dobija.
Czuję się jak najgorsza matka.
Załatwiłaś mi najlepszego korepetytora.
To nie wystarczy.
Ale się sumuje.
W twoim wieku byłam chyba nawet gorsza z matmy.
Ale są pewne liczby,
których nie zapomnę.
Urodziłeś się o 4.42.
Ważyłeś 4569 gramów.
Pulchny bobas.
Miałeś 51 centymetrów.
Pierwszy krok? 11 miesięcy i 3 dni.
Twoje pierwsze słowo to „abujebadaba”.
„Abujebadaba”. Do dziś nie wiem, co to znaczy.
I byłam buntowniczką jak ty, Claro.
Bardziej niż ty.
Jesteś wspaniała.
No i...
też często się kłóciłam z mamą.
Uciekałam z domu.
Latałam za takimi chłopakami jak Tommy. To palant.
Przystojniak, ale palant.
Popełniłam wiele błędów.
Wszystkiego żałuję.
Ale jest coś, czego nigdy nie będę żałować.
Urodzenia was.
Jesteście najlepszym, co mnie spotkało.
Chciałabym być z wami bliżej.
Proszę pani.
Nie widzi pan, jakie to ważne?
Też się śpieszycie?
-Nie. -Dziękuję.
Dziękuję, to dla mnie ważne.
Rozmawiajcie ze mną.
Jak się czujecie?
Co się z wami dzieje?
Nie wiem, co się ze mną dzieje
Gdy jestem z tobą
Twój uśmiech mnie hipnotyzuje
Twe spojrzenie rozbraja
Nic ze mnie nie zostało Topię się
Jak lód na słońcu
Kocham was z całego serca.
Wiemy o tym.
Mamo.
Możemy już jechać?
Chcieliście mieć okna? Proszę.
Nic nie widzę.
Tyle kolorów.
Jeden na stronę!
Po pierwsze, gratulacje.
-Dziękuję! -Teraz najtrudniejsza część.
Jestem gotowa, by stać się częścią Cloudsystems.
Możecie na mnie liczyć w 100%.
Doskonale, dziękuję.
Mamo, miałem spać na górze.
Mam spotkanie, chwileczkę.
Nie przedstawiłam ci swoich dzieci. Julián, Clara, przywitajcie się.
Są dla mnie najważniejsze.
Cieszę się, bo takie wartości tu wyznajemy.
Więc rozumiesz, że muszę kończyć.
Julián ma jutro ważny sprawdzian.
Dziękuję. Wylogowuję się.
-Do zobaczenia. -Dziękuję.
Nie spieszy mu się.
Idzie.
Przepraszam.
-I jak? -Piątka.
-Gratulacje! Trudny był? -Nie.
Serio? O co pytali?
Nie żałują tych piątek.
„Piątka”.
Idzie! Tak.
Dwója.
Cóż, mój drogi,
w życiu są wzloty i upadki.
Tym razem to nie wzlot.
Ze średniej wyszła mi trójka, zaliczyłem!
Wszystko dzięki mamie!
Kocham cię!
Patrzy pani uważnie!
Jesteśmy szczęśliwi!
-Rodzinny uścisk! -Tak!
Żółwik.
Moja ulubiona dwójeczka.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel